OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 52 : ☆OK! I love U ★... 41. กลับคืน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,928
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 57 ครั้ง
    3 ส.ค. 56



 41. กลับคืน

 

บ้านคือสถานที่ที่ผมอยู่แล้วมีความสุขที่สุด บ้านคือทุกสิ่งทุกอย่างของชีวิตผม เพราะที่บ้านหลังนี้มีคนที่ผมรักมากที่สุดอาศัยอยู่ บ้านหลังนี้มีเรื่องราวมากมายเกิดขึ้นตั้งแต่ที่ผมจำความได้จนถึงวันนี้

 

แต่ทว่าทำไมผมยืนอยู่ที่หน้าบ้านด้วยความรู้สึกหน่วงๆ ในหัวใจ ทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าสิ่งที่แม่ผมเอ่ยปากบอกกับผมนั้นมันคือเรื่องอะไร ผมไม่อยากจะกังวลไปล่วงหน้า แต่ถ้ามันไม่ใช่เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างผมกับพี่พาย แล้วมันจะเป็นเรื่องอะไรกัน

 

“พี่พาย...”

 

“ไม่เป็นไร ไม่มีอะไรหรอก” พี่พายบีบมือผมแน่น ปากมันบอกว่าไม่มีอะไร ไม่เป็นอะไร แต่ผมเชื่อว่าในใจมันเองก็กำลังกังวลใจอยู่ไม่ต่างจากผมเท่าไหร่ สังเกตได้จากการที่มันกุมมือผมแน่น สีหน้าของมันฉายแววครุ่นคิดไม่ต่างจากที่ผมเป็นเลย

 

“พี่พาย...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น รู้เอาไว้นะว่ากูรักมึงมากที่สุด” ผมกระชับมือตอบ เราทั้งสองคนหันมายิ้มให้แก่กัน มันอาจจะเป็นรอยยิ้มสุดท้ายที่เราจะมีให้ต่อกันก็ได้ใครจะรู้

 

“กูรักมึงเหมือนกัน และกูจะไม่ยอมเสียมึงไปอย่างแน่นอน เชื่อกูนะ” เราสองคนจ้องมองตากันด้วยความรู้สึกมากมาย ผมกับพี่พายค่อยๆ ปล่อยมือออกจากกันแล้วเราทั้งคู่ต่างก็พากันเดินเข้ามาในบ้าน

 

แต่ละย่างก้าวทำไมถึงได้สร้างความเจ็บปวดแปลบๆ ในใจของผมอย่างไม่สามารถหาเหตุผลมาอธิบายมันได้ว่าเพราะอะไร ผมเป็นคนที่คิดมาก สมองผมมันชอบจินตนาการไปก่อนล่วงหน้าและบีบคั้นอารมณ์ตนเองอยู่เงียบๆ คนเดียว แต่ทว่าทุกคนจะสามารถรับรู้ได้ถึงความคิดของผมจากสีหน้าและแววตาที่มันแสดงออกอย่างชัดเจน

 

“อย่าทำหน้าแบบนี้ดิวะต่อ ยิ้มเข้าไว้แม่มึงจะได้ดีใจเวลาที่เห็นหน้ามึง” พี่พายมันยักคิ้วให้กับผม ผมยิ้มจางๆ แต่ทว่าในหัวใจกลับไม่ได้อยากยิ้มไปด้วยเลย ผมค่อนข้างมั่นใจว่ามันน่าจะเป็นเรื่องที่ผมกำลังกังวลใจ

 

“พี่พาย มึงไม่กังวลเลยหรอวะ...” พี่พายมันมีท่าทีที่นิ่งมากๆ มากจนผมอดที่จะรู้สึกแปลกใจไม่ได้ ปกติแล้วถ้ามันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเรา พี่พายจะไม่นิ่งมากแบบนี้ ยิ่งเรื่องที่เรากำลังกังวลอยู่นี่ยิ่งแล้วใหญ่

 

“ถ้ากูบอกว่าไม่กังวลกูก็คงกำลังหลอกมึงอยู่อ่ะต่อ...” พี่พายมันหันมามองหน้าผมพร้อมกับยิ้มจางๆ บางทีมึงอาจจะสับสน นี่มันใช่เวลาที่จะมานั่งยอกย้อนกันมั้ยกูถามตรงๆ

 

“แต่กูไม่อยากทำให้มึงเครียดมากไปกว่านี้ ถ้ากูทำตัวอ่อนแอในขณะที่มึงกำลังอ่อนแอ แล้วมึงจะยึดเกาะใครวะ กูอยากเป็นคนรักที่สามารถเป็นที่พักพิงให้มึงได้นะต่อ ถึงกูจะดูกวนตีนมึงอยู่ตลอดเวลา แต่รู้ไว้เหอะว่ากูจะปกป้องและเป็นที่ยึดเหนี่ยวให้มึงยามที่มึงอ่อนแอหรือเหนื่อยล้า” พี่พายมันตบลงบนหัวของผมปุๆ ผมระบายลมหายใจช้าๆ แล้วยิ้มจางๆ ตอบกลับไป

 

ความรักในรูปแบบนี้ รูปแบบที่ผมกับพี่พายกำลังเป็นอยู่นั้นมันผิดรึเปล่าผมก็ไม่รู้หรอก แต่ถ้าหากมันผิดแล้วทำไมเราสองคนถึงมีความสุขกับความรักในรูปแบบที่เราเลือกล่ะ เราอาจจะทะเลาะกันบ้าง เถียงกันบ้าง ใส่อารมณ์ใส่กันบ้าง แต่เราก็รู้กันดีว่าเรารักและเข้าใจกันมากแค่ไหน

 

ผมไม่เคยมองและตัดสินความรู้สึกนึกคิดของคนอื่นโดยการเอาความรู้สึกนึกคิดของตัวเองเป็นที่ตั้ง ผมไม่คิดว่าผมจะมีสิทธิ์ไปตัดสินใคร เช่นเดียวกัน ผมเองก็คิดว่าคนรอบข้างก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะมาตัดสินความรู้สึกนึกคิดของผมกับพี่พาย

 

แต่ทว่าถ้าใครคนนั้นคือแม่บังเกิดเกล้าของผมล่ะ...ท่านจะมีสิทธิ์พอที่จะมีสิทธิ์ตัดสินความรักของผมกับพี่พายมั้ย?

 

ผมเป็นคนที่รักและเชื่อฟังแม่มากๆ แม่ทำเพื่อพวกเรามาตลอด ตั้งแต่ที่พ่อเสียไปแม่ก็ไม่เคยหาความสุขให้กับตัวเอง ไม่เคยเปิดรับใครเข้ามา แม่ทำทุกอย่างเพื่อครอบครัว เพื่อพี่ปอ เพื่อผม ทุกสิ่งทุกอย่างเพื่ออนาคตของผมกับพี่ปอ

 

แล้วถ้าแม่ตัดสินเรื่องนี้และผลที่ตามมามันต้องทำให้ผมกับพี่พายต้องแยกจากกัน ผมควรจะทำใจยอมรับกับคำพิพากษานั้นด้วยความจำนนใจหรือเปล่า

 

“พี่พาย...กูไม่รู้ว่าต่อจากนี้ไปจะเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้ว่าเรื่องที่แม่จะพูดคือเรื่องอะไร แต่กูอยากให้มึงรู้ไว้อย่าง...ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น กูจะรักมึง แค่มึงคนเดียวเท่านั้น” ไอ้เชี่ยต่อ ไอ้ขี้แง แค่นี้ทำไมต้องร้องไห้ มึงมันอ่อนแอแล้วชอบทำปากเก่ง

 

“ต่อ...ยิ้มนะอย่าร้องไห้ดิวะ เดี๋ยวแม่จะหาว่ากูดูแลมึงไม่ดี กูดีใจที่มึงบอกรักกูนะ กูก็รักมึง” พี่พายลูบหัวผมเบาๆ ผมพยายามห้ามความอ่อนแอของผมไม่ให้มันมากไปกว่านี้ ผมหลับตาแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

 

“โอเค...กูพร้อมแล้ว” ผมพยักหน้ารับ ปรับอารมณ์ตัวเอง มันยังไม่รู้เลยว่าเรื่องที่แม่จะคุยมันคือเรื่องอะไร มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้

 

ผมบอกแล้วใช่มั้ยว่าถ้าการหลอกตัวเองมันสามาารถทำให้ผมมีความสุขได้ ก็ปล่อยให้ผมหลอกตัวเองไปเถอะ...

 

 

 

 

ผมเดินเข้ามาในบ้านโดยมีพี่พายเดินตามหลังเข้ามา ผมมองเห็นแม่ที่นั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก สีหน้าของแม่ดูเรียบๆ เฉยๆ ไม่มีอะไรผิดปกติเท่าไหร่ ผมเบาใจลงไปเล็กน้อย เพราะถ้าแม่เสียใจกับอะไรสักอย่างแม่จะมีสีหน้าที่ทำให้ผมรู้สึกว่าแม่เสียใจกับสิ่งนั้นอย่างจริงจัง

 

“แม่...หมอให้กลับบ้านวันนี้หรือ” ผมเดินเข้าไปนั่งใกล้ๆ แม่ กอดแม่เบาๆ แล้วหันมามองหน้าพี่พาย พี่พายยกมือไหว้เช่นทุกครั้ง แม่ก็ยิ้มรับเล็กน้อย รอยยิ้มของแม่มันจะทำให้ผมเบาใจลงบ้างได้หรือเปล่านะ

 

“นี่ต่อกับพายไปมีเรื่องกับใครมารึเปล่าลูก ทำไมหน้าตาช้ำกันแบบนี้” แม่สังเกตเห็นรอยช้ำบนหน้าของผม ผมน่ะไม่เท่าไหร่หรอกแต่ว่าของไอ้พี่พายนี่ดิไม่ใช่น้อย

 

“มีเรื่องเข้าใจผิดกับเพื่อนนิดหน่อยครับแม่ ไม่มีอะไรหรอกครับ” พี่พายมันเป็นฝ่ายตอบ แม่พยักหน้ารับแล้วหันมามองหน้าผมอย่างจริงจังจนผมรู้สึกอึดอัดขึ้นมาทันที สายตาแม่ดูเหมือนว่าทั้งผิดหวังและต้องการคำตอบยังไงก็ไม่รู้

 

“ต่อ...ทำไมต่อไม่บอกเรื่องนี้กับแม่ ทำไมแม่ถึงเป็นคนสุดท้ายที่รู้เรื่องนี้ ต่อรู้ใช่มั้ยว่ามันผิด...ความรู้สึกแบบนี้มันไม่ควรเกิดขึ้น” คำพูดของแม่มันทำให้ผมไม่สามารถคิดไปถึงเรื่องอื่นได้อีกแล้ว แม่รู้เรื่องของผมกับพี่พายแล้ว และตอนนี้แม่กำลังตัดพ้อต่อว่าผม มันทำให้ผมรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก

 

“แม่...ต่อขอโทษ ต่อไม่ได้ตั้งใจปิดแม่เลยนะ ต่อกลัวว่าแม่จะรับกับมันไม่ได้” ผมมองหน้าพี่พาย พี่พายมันจ้องมองหน้าผม เหมือนมันกำลังเฝ้ามองสถานการณ์และเตรียมพร้อมที่จะเข้ามาช่วยเหลือหากผมต้องการความช่วยเหลือ

 

“มันเป็นสิ่งที่ผิดต่อก็น่าจะรู้ มันไม่สมควรจะเกิดความรู้สึกแบบนั้นขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ...” ผมก้มหน้าลงเม้มปากแน่น ผมพูดอะไรไม่ออก อยากจะพร่ำบอกคำว่าขอโทษออกไปสักร้อยครั้งพันครั้ง ที่ผมเผลอทำเรื่องที่แม่มองว่ามันผิดเข้าอย่างจัง

 

“แม่...มันผิดขนาดนั้นเลยหรอ ก็แค่ความรัก...” ผมเอ่ยถามออกไปเสียงสั่น พี่พายมันทำเหมือนว่าจะพูดอะไรสักอย่างแต่ผมส่ายหน้าเป็นเชิงห้ามมันเอาไว้ก่อน ผมกลัวว่าเรื่องราวมันจะบานปลายมากเกินไปกว่านี้

 

“ความรักมันไม่ใช่เรื่องที่ผิดหรอกนะต่อ ถ้าหากรักคนที่สมควรจะรัก แต่นี่มันไม่ใช่...”

 

“แล้วอะไรล่ะแม่ที่มันคือความเหมาะสม...” มันกำลังจะมาแล้ว ความกดดันที่เกิดขึ้นในตอนนี้มันกำลังผลักดันน้ำใสๆ จากนัยน์ตาของผมให้เอ่อล้น ผมรู้สึกเจ็บปวดเมื่อได้รู้ว่าความรักของผมกับพี่พายในสายตาของแม่มันเป็นเรื่องที่ผิด

 

“ต่อแน่ใจได้ยังไงว่ามันคือความรัก ไม่ใช่แค่ความผูกพันที่เกิดจากความใกล้ชิด แม่บอกตามตรงนะว่าแม่ไม่ได้รังเกียจเรื่องความรักแบบนี้...แต่มันไม่มีทางเป็นไปได้ ในเมื่อ...” แม่เว้นระยะในการพูดเล็กน้อยเมื่อพี่ปอเดินเข้ามา มันมองหน้าผม ผมมองหน้ามันด้วยความรู้สึกที่ผมรู้ได้เลยว่าผมแสดงสีหน้าและแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวมากมายออกไป พี่ปอมันเดินมานั่งข้างๆ ผม แล้วตบหัวผมเบาๆ สองที

 

“แม่...พอเถอะครับ ปอบอกแล้วไงว่าไอ้ต่อมันไม่ได้ปิดเรื่องนี้กับแม่...แต่มันไม่รู้เรื่องนี้เลยต่างหาก...” ผมมองหน้าพี่ปอด้วยความรู้สึกแปลกใจ ทำไมมันแลแปลกๆ ทำไมรูปการมันเหมือนว่าจะไม่ใช่เรื่องที่ผมคิดวะ ก็ในเมื่อถ้าสิ่งที่แม่พูดถึงคือเรื่องของผม ผมก็ต้องรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว

 

“แต่ต่อเป็นเพื่อนสนิทกับต็อป...ต่อจะไม่รู้ได้ยังไงว่าต็อปชอบปอ...” ห้ะ!! เดี๋ยวนะ ตกลงแล้วเรื่องที่แม่ต้องการจะพูดกับผมมันคือเรื่องอะไรกันแน่ เรื่องของผมกับพี่พาย หรือว่าเรื่องที่แม่เพิ่งจะพูดออกมา แต่ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็แล้วแต่...มันก็ทำให้ผมตกใจไม่ต่างกันเลย

 

“แม่ครับ...ปอบอกแล้วไงว่าต็อปมันไม่ได้ชอบปอ น้องมันก็แค่สับสนกับตัวเองเท่านั้น อย่างที่แม่บอกนั่นแหล่ะว่ามันแค่สับสนระหว่างความผูกพันกับความรัก มันไม่ได้รักปอแบบนั้นหรอก” เดี๋ยว อะไร ยังไง ทำไมผมไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย ผมมองหน้าคนนั้นทีคนนี้ที แม่กระทั่งพี่พายเองมันก็ไม่มีท่าทีแปลกใจอะไร อย่าบอกนะว่ามีแค่ผมคนเดียวที่ไม่รู้เรื่องนี้

 

“แม่ไม่ได้โกรธหรือเกลียดต็อปเลยนะ แม่รักของแม่จะตายไป ต็อปเป็นเด็กดี น่ารัก และขี้อ้อน แต่แม่ไม่อยากให้ต็อปรู้สึกแบบนั้นกับปอ เราโตมาด้วยกัน แม่มองว่าต็อปเป็นเหมือนลูกอีกคนของแม่ด้วยซ้ำ...”

 

“ผมรู้ครับแม่ ต็อปเองมันก็รักแม่เหมือนกัน แต่ถ้าแม่รักมันจริง อย่าพูดเรื่องนี้กับมันเลยนะครับ มันคงไม่กล้าเข้าหน้าแม่แน่ๆ แม่คงไม่อยากเห็นต็อปมันร้องไห้หรือว่าหลบหน้าแม่ใช่มั้ย...” พี่ปอเอื้อมมือไปกุมมือแม่แล้วบีบเบาๆ ผมนั่งอึ้งพูดอะไรไม่ออก ผมไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมไม่เคยมองเห็นความรู้สึกนั้นของไอ้ต็อปเลย ผมเป็นเพื่อนประสาอะไร ทำไมผมถึงได้ละเลยความรู้สึกนึกคิดของเพื่อนรักตัวเองแบบนี้

 

“ถ้าหากว่าปอไม่ได้มีฝ้าย แล้วถ้าเกิดปอชอบต็อป...แม่จะยอมรับได้มั้ย” พี่ปอมันเอ่ยถามขึ้นมา ผมหันไปมองหน้ามัน มันตบหลังผมเบาๆ ผมว่าผมรู้นะว่าพี่ปอมันเอ่ยถามแบบนี้ขึ้นมาเพื่ออะไร มันคงอยากจะลองเชิงถามแม่ดูว่าแม่คิดอย่างไรกับเรื่องนี้ ความรักในรูปแบบนี้

 

“ที่แม่ตกใจกับเรื่องนี้มาก ก็เพราะว่าปอเองก็มีฝ้ายอยู่แล้ว และปอกับฝ้ายก็รักกันมานาน ต็อปเองก็รู้เรื่องนี้ดี แม่ไม่อยากให้ต็อปเกิดความรู้สึกแบบนี้กับปอเพราะแม่รู้ดีว่าสุดท้ายแล้วคนที่จะเจ็บปวดและเสียใจมากที่สุดคือต็อป...” แม่ระบายลมหายใจเล็กน้อย แม่รักไอ้ต็อปมากๆ เพราะว่ามันน่ารักและขี้อ้อน แม่คงกลัวว่ามันจะเจ็บและเสียใจกับเรื่องนี้

 

“ต็อปเป็นเด็กที่ต้องการความรัก พ่อกับแม่เค้าไม่ค่อยอยู่ดูแลเพราะต้องเดินทางไปนั่นมานี่ ต็อปเป็นเหมือนลูกคนหนึ่งของแม่ แม่ไม่อยากเห็นลูกของแม่ต้องเสียใจหรือว่าเจ็บปวด ยิ่งกับต็อปน่ะ...แม่เป็นห่วงเค้ามากๆ เลยนะ” ผมรักแม่ก็เพราะแบบนี้แหล่ะ แม่รักพวกเรามากๆ มากจนผมสัญญากับตัวเองเลยว่าจะไม่มีทางทำให้แม่เสียใจ

 

“ถ้าต็อปมันได้ยินมันคงดีใจนะที่รู้ว่าแม่รักมันมากแค่ไหน แต่อย่างที่ปอบอกไปนั่นแหล่ะ น้องมันแค่สับสน มันไม่ได้รักปอหรอก ต่อให้มันรักจริงๆ แม่ก็รู้ว่าปอตอบกลับความรู้สึกของมันไม่ได้ ปอไม่ได้รังเกียจแต่เพราะปอมองมันเป็นแค่น้อง ปอมีฝ้ายที่ปอรัก แม่อย่าเครียดมากนะเพิ่งออกจากโรงพยาบาลแบบนี้ ลูกของแม่น่ะโตแล้ว พวกเราดูแลตัวเองได้” พี่ปอเดินไปนั่งข้างๆ แม่แล้วกอดแม่เอาไว้ แม่ระบายลมหายใจอีกครั้งแล้วพยักหน้ารับ

 

“ที่ปอถาม ถ้าหากปอไม่มีฝ้ายแล้วปอชอบต็อปน่ะ...แม่ไม่เคยรังเกียจในสิ่งที่เป็นความสุขของลูกเลยนะ เพราะชีวิตของแม่มีแค่ลูก ความสุขของลูกก็คือความสุขของแม่...” ผมจะคิดและคาดหวังได้หรือเปล่า ว่าถ้าหากเรื่องราวของผมกับพี่พายเป็นที่เปิดเผยและแม่รับรู้ถึงเรื่องนี้ แม่จะไม่เสียใจเหมือนอย่างที่แม่พูด ผมกลัวว่าแม่จะแค่พูดมันออกมาเพื่อให้พวกเราสบายใจ เพราะเรื่องที่พี่ปอสมมติขึ้นมานั้นมันไม่มีทางเป็นไปได้ แม่รู้เรื่องนี้ดี

 

“พาย...มาหาแม่สิลูก” ผมมองหน้าพี่พายที่ดูเหมือนว่ามันจะนั่งเงียบไม่ได้พูดอะไรเลยตั้งแต่ที่ตอบคำถามแม่ในตอนแรก พี่พายเดินมานั่งคุกเข่าลงตรงพื้นหน้าแม่ของผม

 

“พายเองก็เหมือนกันนะลูกถึงแม่จะรู้จักกับพายได้ไม่นาน แต่แม่ก็รักและเอ็นดูพายเหมือนลูกคนหนึ่ง พายให้ชีวิตต่อ พายช่วยชีวิตน้อง แถมยังดูแลน้องมาตลอด ขอบใจมากนะลูก” แม่ยิ้มให้กับพี่พาย พี่พายมันยิ้มตอบกลับมา รอยยิ้มของมันเต็มไปด้วยความสุขจนทำให้ผมยิ้มตามไปด้วย

 

“ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณแม่ ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างมากๆ นะครับ” พี่พายมันกอดแม่ของผมแน่น แม่เองก็กอดพี่พายแล้วลูบหัวของพี่พายเบาๆ ผมอยากให้พี่พายมันซึมซับความสุขและความรู้สึกดีๆ เหล่านี้ลงไปเก็บไว้ในหัวใจ มันจะได้รู้ว่ายังมีคนที่รักมัน จะได้เลิกคิดเสียทีว่าคนทั้งโลกไม่รักมัน

 

"แม่...ปอว่าแม่ไปนอนพักดีกว่าครับ ให้ต่อมันไปทำแผลให้ไอ้พายมันก่อน หน้าเปิงมาซะขนาดนั้น” พี่ปอมันมองหน้าผมแล้วพยักหน้าให้เป็นเชิงบอกให้ผมสบายใจอย่าคิดไรมากมาย เรื่องความสัมพันธ์ของผมกับพี่พายผมเก็บมันลงไปในใจก่อน มันยังเป็นเรื่องที่น่ากังวลใจเช่นเดิม แต่ตอนนี้ผมมีเรื่องที่ผมค้างคาใจเพิ่มเติมเข้ามา

 

เรื่องไอ้ต็อป...

 

“อืม...เอาเป็นว่าแม่จะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก กับต็อปแม่ก็ยังรักและเอ็นดูเหมือนเดิม ถ้าเมื่อไหร่ที่เจ้าตัวเค้ารู้สึกว่าเค้าพร้อมที่จะมาหาปอก็ให้น้องมาหาแม่นะ...แม่คิดถึง” แม่ยิ้มให้กับพวกเรา ก่อนที่พี่ปอมันจะพยุงแม่ให้กลับไปนอนพักผ่อนที่ห้อง ทิ้งให้ผมกับพี่พายอยู่ด้วยกันตามลำพังสองคน

 

“ไปที่ห้องกันพี่พาย...” ผมบอกกับพี่พาย มีเรื่องตั้งมากมายที่ผมอยากจะพูดคุยกับพี่พาย แต่มันต้องไม่ใช่ตรงนี้...

 

..........

 

 

เมื่อเข้ามาถึงในห้อง ผมยืนนิ่งและหันหลังให้กับพี่พาย เรื่องราวมากมายมันวิ่งวนอยู่ในหัวของผมมั่วไปหมด ผมควรจะรู้สึกอย่างไรกับสิ่งที่ผมเพิ่งรับรู้มา เรื่องความรู้สึกของไอ้ต็อปที่ผมละเลยและไม่เคยรู้เลยว่ามันต้องพบเจอกับความรู้สึกอย่างไรบ้าง มันต้องเจ็บปวดแค่ไหนยามที่พวกเราอยู่ด้วยกัน กับความรู้สึกสับสนที่เจ้าตัวมันมีมานานเท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

 

ผมรับรู้ได้ถึงสัมผัสเบาๆ จากอ้อมกอดที่สอดรัดมาจากทางด้านหลัง ผมพลิกตัวหันไปหาพี่พายแล้วโผเข้ากอดมันแนบแน่น ผมโล่งใจที่เรื่องที่แม่คุยในวันนี้ไม่ใช่เรื่องความสัมพันธ์ของผมกับพี่พาย แต่ผมก็ว้าวุ่นใจและรู้สึกสับสนกับเรื่องของไอ้ต็อป

 

“พี่พาย...กูไม่รู้ว่ากูควรจะรู้สึกยังไง ทำไมกูถึงไม่รู้เลยว่าไอ้ต็อปมันรู้สึกยังไง ตลอดเวลาที่ผ่านมากูไม่เคยเอาใจใส่ความรู้สึกมันเลย กูเป็นเพื่อนที่ใช้ไม่ได้เลยใช่มั้ย” ผมขยุ้มเสื้อของพี่พายแน่น กำมันเอาไว้แน่นแล้วซบหน้าลงบนไหล่ของพี่พาย

 

“ความจริงกูเองก็เพิ่งรู้เรื่องนี้ไม่นาน ไอ้โก้มันบอกและขอว่าอย่าให้มึงรู้ ทุกคนเค้าไม่ได้ตั้งใจอยากจะปิดมึงนะต่อ แต่เพราะเค้ารู้ว่าถ้ามึงรู้แล้วมึงจะเป็นแบบนี้” พี่พายมันลูบหลังของผม มันกอดผมเบาๆ ผมเกลียดความรู้สึกแบบนี้จริงๆ ผมเหมือนคนที่เอาแต่คิดเรื่องของตัวเอง ผมเหมือนคนที่ลืมนึกถึงความรู้สึกของเพื่อน ทั้งๆ ที่มันเป็นเพื่อนรักของผมแท้ๆ

 

“กูเหมือนคนเห็นแก่ตัว กูมีความสุขในขณะที่ไอ้ต็อปมันต้องเจอกับเรื่องอะไรบ้างก็ไม่รู้...”

 

“ไม่หรอกต่อ ไอ้สั้นมันไม่อยากให้มึงรู้เรื่องนี้ก็เพราะว่ามันแคร์มึงมาก มันกลัวว่ามึงจะรับไม่ได้และจะเกลียดมัน อีกอย่างตอนนี้มันจบเรื่องนี้ไปแล้ว ไม่มีประโยชน์อะไรที่มึงจะไปรื้อฟื้นหรือว่าไปคุยกับมันเรื่องนี้ ถ้ามึงรักมันจริงๆ อย่ารื้อฟื้นเรื่องนี้ขึ้นมาอีกเลย ตอนนี้มันเคลียร์ใจตัวเองและเปิดรับไอ้โก้ไปแล้ว ทุกอย่างจบลงด้วยดีแล้ว” พี่พายพูดมามันก็ถูก แต่ผมก็ยังคงอดที่จะรู้สึกผิดไม่ได้ แต่มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ควรจะไปรื้อฟื้นมันขึ้นมา

 

“กูเกลียดตัวเอง...”

 

“มึงอย่าเกลียดคนที่กูรักดิวะต่อ เกลียดคนที่กูรักได้ไงกูไม่ยอมหรอกนะ...” พี่พายมันดันผมออกห่างเล็กน้อย มันจิ้มนิ้วลงมาที่ระหว่างคิ้วของผมและกดคลึงเบาๆ ผมคงหน้านิ่วคิ้วขมวดมากเลยสินะ

 

“มันไม่ใช่เวลาจะมาเล่นนะพี่พาย กูเครียดจริงๆ ...” ผมถอนหายใจอีกครั้ง พี่พายมันเอาหน้าผากชนกับหน้าผากของผมแล้วถอนหายใจเบาๆ

 

“มึงคิดว่ากูไม่เครียดหรอต่อ กูรักมึงมากนะรู้ใช่มั้ย กูรักแม่ของมึงมากๆ เหมือนกัน กูไม่อยากให้ท่านเกลียดกู ถ้าวันนี้เรื่องที่แม่พูดเป็นเรื่องของเราสองคน กูแอบกังวล กูกลัวว่ากูจะถูกเกลียด กลัวว่าจะถูกจับแยกกับมึง กูกลัวทุกสิ่งทุกอย่างแต่กูก็ต้องทำเหมือนว่าเข้มแข็ง เพื่อที่มึงจะได้ไม่ยิ่งกังวล” พี่พายนาบมือลงบนแก้มของผม จมูกโด่งๆ คลอเคลียอยู่ที่แก้มแผ่ว ผมยกมือขึ้นนาบลงบนมือของพี่พายเอาไว้แล้วมองหน้ามันนิ่ง

 

ผมรักผู้ชายคนนี้มากแค่ไหน...ผมตอบไม่ได้เลยจริงๆ ผมรู้แค่ว่าเพียงแค่ความคิดที่ผมสร้างขึ้นมาว่าต้องแยกจากกับพี่พาย ผมก็รู้สึกเจ็บปวดล่วงหน้าไปเรียบร้อยแล้ว

 

“กูไม่รู้ว่าในอนาคตมันจะเป็นยังไง ตอนนี้กูมีมึง มึงมีกู เรามีกันและกัน กูอยากจะใช้เวลาทุกวินาทีกับมึงให้คุ้มค่าที่สุด กูรู้ตัวดีว่ากูแม่งงี่เง่าเอาแต่ใจและกวนตีนมึงแค่ไหน แต่รู้ไว้เหอะว่ากูรักมึงมากกว่านั้นหลายเท่า” พี่พายค่อยๆ ประกบจูบผมแผ่ว สัมผัสที่แสนอ่อนโยนจากปากหยักนุ่มที่นาบทับลงมานิ่งๆ ไม่มีการเรียกร้องหรือว่าเอาแต่ใจ นานๆ พี่พายจะแสดงความอ่อนโยนแบบนี้ออกมาสักที ผมรู้สึกดีและมีความสุขมากจริงๆ ความกังวลใจลดลงไปมากเพียงแค่จูบที่พี่พายนั้นมอบให้กับผม

 

“พี่พาย...กูอาจจะไม่ได้พูดคำว่ารักพร่ำเพรื่ออะไร แต่กูรักมึงมากนะรู้เอาไว้ ไม่ใช่แค่มึงหรอกที่ไม่ยอมเสียกูไป เพราะกูเองก็จะไม่ยอมเสียมึงไปเหมือนกัน ต่อให้ใครจะกลับมาทวงมึงคืน หรือจะเข้ามาแย่งมึงไป...รู้ไว้เลยว่ากูไม่มีทางยอม” พูดออกไปแล้ว ครั้งเดียวพอนะพี่พายเพราะกูอาย แต่รู้ไว้ว่ากูรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ใครหน้าไหนก็อย่าได้คิดมาแย่งมึงไป ผู้ชายเลวๆ แบบมึงแม่งมีตัวเดียวในโลก หายาก ต้องเก็บรักษาเอาไว้ให้ดีที่สุด

 

“กูมีความสุขจังเวลาที่มึงหึงหวงกูแบบนี้ รู้สึกดีที่เมียรักว่ะ...” พี่พายยีหัวผมจนยุ่งไปหมด มันกอดรัดฟัดเหวี่ยงผมจนแทบจะหมดแรง ความกังวลต่างๆ มากมายก่อนที่จะมาบ้านนั้นถูกยัดเก็บลงไปในกล่องความรู้สึกแล้ว

 

คำพูดของแม่นั้นทำให้ผมรู้สึกเบาใจลงมาก อย่างน้อยๆ ถ้าวันนั้นมาถึง ผมเชื่อว่าแม่น่าจะพอรับฟังความรู้สึกนึกคิดและเหตุผลของผมบ้าง มันคงไม่น่าจะเกิดเรื่องราวเลวร้ายมากมายหรอก...มั้ง

 

 

 

 

พี่พายมันนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานของผม ผมนั่งอยู่บนโต๊ะทำงานแล้วก้มโน้มตัวลงมาทำแผลที่หน้าของมัน ปากแตกอีกแล้ว รู้สึกได้ตั้งแต่ตอนที่จูบกันตั้งแต่แรกแล้วว่ามีรสและกลิ่นคาวเลือด แต่น่าแปลกที่ผมไม่รู้สึกขยะแขยง ก็นะ...อย่าให้พูดว่าเพราะอะไร คนเรามันก็อายเป็นบ้างอะไรบ้าง

 

“จะหนีบขากูทำไมวะพี่พาย เดี๋ยวกูก็หน้าทิ่มลงไปพอดี” พี่พายมันเอาขาทั้งสองข้างของมันหนีบขาของผมที่วางอยู่ตรงหว่างขามัน นี่ถ้าไม่กลัวว่ามันจะสูญพันธ์จะลองแกล้งเตะกลางดวงใจมันสักทีแบบแรงๆ คงจะสะใจน่าดู ฮ่า...

 

“ก็ไม่มีไรทำไง ทำแผลไปดิอย่าสนใจกู” พี่พายมันยักคิ้วให้ ผมจิ้มสำลีลงที่รอยช้ำที่หน้ามันอย่างแกล้งๆ พี่พายจับข้อมือของผมแล้วกระชาก เน้นและย้ำแบบชัดๆ ว่ากระชากผมลงมาจากโต๊ะแล้วโผเข้าสู่อ้อมกอดของมัน แบบตัวกูก็ไม่ได้เล็ก อย่ามาสร้างโมเม้นไรแบบนี้กูก็เขินเป็น

 

“ปล่อยดิวะพี่พายจะทำแผลให้ อย่าแกล้งกูได้ป่ะไหนว่ารักกูไง...” ผมพยายามไม่มองสบตากับพี่พายสักเท่าไหร่ สีหน้าและแววตามึงชัดเจนไปว่าต้องการอะไร ผมไม่อยากจะมานั่งตามใจมันมากเดี๋ยวมันจะเหลิง เพราะเท่าที่เป็นอยู่ตอนนี้มันก็เหลิงมากพอละ

 

“ต่อ...เงียบๆ ดิ ไม่อยากฟังเสียงมึง กูอยากมองหน้ามึงให้ชัดๆ มึงมีดีอะไรวะถึงทำให้คนอย่างกูทั้งรักทั้งหลงได้มากมายอย่างนี้ มึงผิดนะต่อ ผิดมากด้วย...” เอ้า อะไรของมึงอีกวะพี่พาย อารมณ์ไหนกูรับไม่ทัน พยายามจะดันตัวออกก็ไม่ได้แม่งยื้อแบบสุดแรง สุดท้ายก็ต้องนั่งตักมันอ่ะ แบบเฮ้ย...กูเขินโคตรๆ แต่ก็เลี่ยงไม่ได้

 

“ก่อนอื่นเลยนะพี่พาย ให้กูลุกขึ้นไปนั่งดีๆ ก่อนได้ป่ะวะ แล้วกูจะนั่งเฉยๆ เงียบๆ ไม่พูดอะไรเลยจนกว่ามึงจะอนุญาตให้กูพูด” ผมพยายามมองพี่พายด้วยสายตาอ้อนวอน มันยิ้มแบบกวนๆ แต่ก็ยอมปล่อยให้ผมลุกขึ้นจากตักมัน ไม่หนักหรอวะตัวกูไม่ใช่เล็กๆ แต่ก็รีบลุกเลยครับ แล้วลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งตรงข้ามมันอย่างว่าง่าย

 

“มึงน่ารักนะ...กูชอบมองหน้ามึง ยิ่งเวลาที่มึงเขินโคตรน่าจับมาฟัดรู้ตัวบ้างป่ะ” พี่พายมันยิ้มให้กับผม ผมว่าแขนผมมันเกะกะแบบแปลกๆ ไม่รู้จะเอามันไปวางไว้ที่ไหนดี ตัดแม่งทิ้งก็ไม่ได้อีกมันคงจะพอมีประโยชน์อยู่บ้างเก็บมันเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน

 

“กูไม่ชอบนะเวลามีคนมาชมว่าน่ารัก แต่เว้นมึงไว้คนแล้วกัน เพราะมึงมันหล่อกว่ากู” พี่พายมันยื่นหน้ามาจูบปากผมแบบไม่ให้ผมตั้งตัว ทำเอาผมเหวอแดกไปเลยครับ

 

“กูบอกแล้วว่าอย่าพูด ถ้าพูดอีกกูจูบอีกนะต่อ” อ้อ! เก็ทละ เข้าใจละว่ามันจูบผมเพราะอะไร ผมว่าผมร้อนที่หน้าอีกแล้ว เวลาที่พี่พายมันยิ้มทั้งปากทั้งตาแบบนี้แม่งโคตรมีเสน่ห์ฉิบหาย ผู้ชายอะไรวะ

 

“คิ้วมึงเข้มดีนะ...” มันแตะนิ้วลงบนคิ้วของผม

 

“หลับตาดิต่อ” ผมจะอ้าปากถามแต่มันก็ทำท่าจะยื่นหน้าเข้ามาจูบผมเลยต้องหุบปากเงียบไป แล้วหลับตาลงอย่างระแวง แต่ก็ต้องทำไม่ทำมันคงหาเรื่องจูบผมอีกนั่นแหล่ะ

 

“เวลาที่มึงนอนหลับกูชอบนอนมองหน้ามึง มึงเหมือนเด็กไร้พิษสงค์ กูว่ากูเป็นเอามากแล้วต่อ” ผมสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดแก้มผม สัมผัสหยุ่นๆ แสนแผ่วเบาที่เปลือกตาทั้งสองข้างของผมมันอ่อนโยนมากๆ

 

“ตามึงใสซื่อมากรู้ตัวมั้ย ลืมตาขึ้นมามองตากูดิต่อ” พี่พายมันบอกให้ผมลืมตา ผมก็เชื่องฉิบหายทำตามที่มันสั่งหมดทุกอย่างอย่างไม่อิดออดเลยสักนิด น่ารักใช่มั้ยล่ะครับ

 

“กูชอบเวลาที่มองตามึงแล้วเห็นเงาตัวเองในนั้น มันทำให้กูรู้สึกว่ามึงมีกูอยู่ในสายตาตลอดเวลา เหมือนอย่างที่มึงเองก็จะเห็นว่าในสายตาของกูมีแต่มึงคนเดียวเท่านั้น” อ่า...เหมือนว่าผมจะไม่ได้คิดลึกซึ้งไปถึงขั้นนั้น พี่พายมันละเอียดอ่อนกว่าที่คิดเหมือนกันนะ มันไม่ได้มีท่าทีแบบนี้บ่อยๆ หรอก แต่ผมก็แอบชอบมันในมุมนี้เหมือนกัน

 

“จมูกมึงโด่งดีนะแต่แอบเกะกะเวลาที่จูบกัน...” มันเอาจมูกของมันมาแตะกับจมูกของผมเบาๆ โอยยยย พี่พายกูจะตายแล้วนะรู้รึเปล่า มึงทำอะไรกับกูวะ วันนี้มึงละมุนกับกูมากจนกูทำตัวทำใจตั้งรับไม่ถูกเลยจริงๆ

 

“ปากมึงแดง นุ่ม และหวานมากจนกูโหยหาแต่จูบของมึง ก่อนนอน ตื่นนอน หรือแม้แต่เวลาที่มึงหลับ กูชอบเกลี่ยปากมึงเล่น มันนุ่ม มันนิ่ม รสจูบของมึงไม่ประสาแต่ทว่ามึงมีเสน่ห์จนกูต้านทานไม่ไหว...” พี่พายแตะปากลงมาและกดเน้นย้ำลงมาอีกเล็กน้อย ผมวางมือลงบนขาทั้งสองข้างของพี่พายและจิกมันเอาไว้

 

“ที่สำคัญ...คำว่ารักที่ออกมาจากปากมึง...มันทำให้กูรู้สึกว่ากูมีค่ากับมึงมากแค่ไหน...บอกรักให้กูได้ฟังหน่อยได้มั้ยต่อ” พี่พายมันยิ้มให้กับผม ถามผมสักคำมั้ยว่าผมทนไหวหรือเปล่า ผมละลายกับสัมผัสและการกระทำของพี่พาย ถ้าผมไม่ได้นั่งอยู่ บางทีผมอาจจะล่วงลงไปกองที่พื้นแล้วก็เป็นไปได้

 

“ต่อรักพี่พาย...” ผมบอกรักด้วยรอยยิ้มที่กว้างแสนกว้าง มันเป็นการบอกรักที่เต็มไปด้วยความสุขล้นจนผมรับรู้ได้ว่าพี่พายเองก็รู้สึกไม่ต่างกันเลย

 

“ต่อให้มึงไม่เหลือใคร จำไว้ว่ามึงยังมีกู...”

 

“ต่อให้พี่พายไม่เหลือใคร จำไว้เหมือนกันนะว่าพี่ยังมีต่อ...” ผมยิ้มจนตาแทบปิด พี่พายมันดึงผมเข้าไปกอดแน่นๆ แล้วลูบหัวลูบหลังผมไปมา มีความสุขจัง ความสุขของการที่ได้รักและถูกรักกลับคืนมามันดีอย่างนี้นี่เอง เข้าใจแล้วว่าทำไมใครๆ ถึงได้โหยหาความรักมากมายขนาดนี้

 

“ต่อไปตามึงแล้วต่อ กูจะนั่งเงียบๆ เพื่อรอฟังว่ามึงชอบอะไรในตัวกูบ้าง...” เอ่อ ผมต้องทำเหมือนอย่างที่ไอ้พี่พายมันทำด้วยหรอวะ...แต่ก็เอาเถอะ ถือซะว่าวันนี้เป็นวันเปิดใจก็แล้วกัน

 

“อืม...” ผมเม้มปากเล็กน้อย หรี่ตามองหน้าหล่อๆ ของมันอย่างพินิจ ถ้าถามว่าผมชอบอะไรในตัวมัน ผมตอบไม่ถูกจริงๆ นะ จะให้มานั่งแยกองค์ประกอบทำไมให้มันวุ่นวาย ผมว่าคำตอบของผมน่ะมันคงจะเป็น...

 

“กูชอบทุกอย่างที่รวมเป็นมึงว่ะพี่พาย ทั้งตาดุๆ คู่นี้ที่เวลาบทจะดุก็ดูน่ากลัว บทจะอ้อนก็ทำให้กูใจอ่อนทุกครั้ง บทจะเจ้าเล่ห์ก็น่าหมั่นไส้จนกูอยากจะยันมึงไปไกลๆ” พี่พายมันยิ้มมุมปากเล็กน้อย มันยื่นมือมาดีดหน้าผากผมเบาๆ ลงโทษที่ผมกล้าไปด่ามันแหล่ะมั้ง

 

“กูชอบปากหมาๆ ของมึงนะ อ๊ะๆ กูหลบทันหรอกไม่ต้องมาตบหัวกูเลยพี่พาย” ผมคว้ามือของมันเอาไว้ก่อนที่พี่พายมันจะทำร้ายผมอีก ผมกุมมือของทันเอาไว้แล้วยักคิ้วให้กับมัน

 

“เวลาที่มึงแบบ...เอ่อ...จูบกู กูรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งร่างกาย กูว่ากูเริ่มชินขึ้นมาบ้างละเวลาที่ถูกจูบ แต่ขอเหอะนะพี่พายอย่าทำรุ่มร่ามกับกูนอกห้อง กูก็อายชาวบ้านเค้าเป็น” ผมนั่งเล่นนิ้วเรียวๆ ของพี่พายไปมา แต่ทว่าดวงตาของผมยังคงมองสบตากับพี่พาย บรรยากาศดีๆ แบบนี้ระหว่างเราแทบจะไม่ค่อยมีหรอกครับ นอกจากว่าเราจะอยู่ในช่วงเปิดใจเปิดความรู้สึกกันจริงๆ

 

“กูชอบมือคู่นี้ของมึง เพราะกูเชื่อว่ามือคู่นี้จะไม่มีทางปล่อยกูไป จะปกป้องกูได้ จะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรกูได้ ถึงกูจะไม่ได้อ่อนแอจนต้องให้มึงมาปกป้องอะไร แต่กูรู้ว่ามึงอยากปกป้องกู...ใช่ป่ะละ” พี่พายมันไม่พูดอะไรเลยสักคำ มันทำเพียงแค่ยิ้มๆ แล้วพยักหน้ารับ น่ารักสัดหมามากแฟนใครวะ อย่าทำให้กูรักกูหลงมากแค่นี้กูก็อาการหนักแล้ว

 

“เอาแบบสั้นๆ เลยนะ กูชอบทุกอย่างที่รวมกันแล้วคือมึง” ผมยิ้มให้กับพี่พาย ผมยื่นหน้าไปหอมแก้มมันเบาๆ สักทีอย่างเอาใจมันสักหน่อย ก่อนที่จะเนียนลุกขึ้นเอาอุปกรณ์ทำแผลมาเก็บเข้าที่เข้าทาง พี่พายมันลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเดินไปทิ้งตัวนอนคว่ำหน้าลงบนเตียงนอนของผม

 

“กลิ่นแชมพูที่มึงใช้ยังติดหมอนอยู่เลยว่ะต่อ” พี่พายมันนอนซุกหน้าลงบนหมอนแล้วเอียงหน้ามามองหน้าผมที่กำลังยืนมองดูมันอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลเท่าไหร่

 

“จมูกหมานะมึงพี่พาย ไม่ได้กลับมานอนบ้านชาติเศษยังมีกลิ่นติดอยู่อีกหรอวะ” ผมเดินมานั่งบนเตียงนอนแล้วทิ้งตัวลงนอนหนุนหัวที่หลังของพี่พาย มันก็ไม่ได้ว่าอะไร นอนนิ่งๆ ให้ผมนอนหนุนอยู่อย่างนั้น

 

“กูใส่ใจมึงมากกว่าที่มึงคิดนะต่อ ขนาดมึงเปลี่ยนน้ำหอมกูยังรู้เลย ว่าแต่ว่าวันนี้จะกลับห้องหรือว่าอะไรยังไง อยากนอนที่บ้านหรือเปล่า กูจะยอมตามใจวันนึง...” โอ้ว!! วันนี้พี่พายแม่งใจดีเว่อร์อะไรเว่อร์นะเนี่ย ถึงขนาดยอมตามใจให้กูนอนค้างที่บ้านด้วยอ่ะ

 

“ใจดีเนอะมึงอ่ะ งั้นกลับไปก่อนเลยพรุ่งนี้ค่อยมารับ วันนี้กูจะนอนค้างที่บ้าน จะได้อยู่กินข้าวกับแม่ด้วย...” พี่พายมันพลิกตัวนอนหงายเล่นเอาซะหัวผมตกลงจากหลังมันมากระแทกเตียงนอน ดีนะที่มันนิ่มไม่อย่างนั้นคงเบลออ่ะ

 

“หืม...กูบอกตอนไหนหรอว่ากูจะกลับ กูจะนอนด้วย...” เออ นั่นดิ มันบอกตอนไหนวะว่ามันจะให้ผมนอนคนเดียว แล้วมันจะกลับไปนอนที่บ้าน มันไม่ได้บอกสักคำเลยนี่หว่า แล้วผมคิดไปได้ยังไงว่ามันจะมอบอิสรภาพให้กับผมน่ะ

 

“เอ้า! กูก็คิดว่ามึงจะกลับไปนอนที่ห้อง เสื้อผ้ามึงก็ไม่ได้เอามานะ...”

 

“ทำเหมือนว่ากูไม่เคยนอนค้างกับมึงเนอะต่อ นอนค้างที่นี่ใส่ชุดนอนมึงก็เคยมาตั้งบ่อยครั้ง เพ้อเจ้อไปอาบน้ำกันดีกว่า ทั้งเหนื่อยทั้งร้อนจนอยากจะบ้าตาย” เอ้าๆๆ พี่พายแม่งหิ้วปีกผมเลยครับ มันลากๆ ดึงๆ ผมเข้าไปในห้องน้ำ ผมควรจะขัดขืนหรือว่าดิ้นรนมั้ย...

 

ผมว่าขัดขืนไปก็เท่านั้นแหล่ะ ยังไงซะก็หนีมันไม่พ้นหรอก อีกอย่างวันนี้พี่พายมันแสดงให้ผมรับรู้ว่ามันรักและแคร์ผมมากแค่ไหน ถ้าอย่างนั้นผมขอเวลาส่วนตัวไปจัดการไอ้เจ้าชายแสนจะเอาแต่ใจคนนี้ก่อนแล้วกัน

 

เรื่องของวันข้างหน้ามันยังไม่มาถึง...ก็ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคตไปก่อนก็แล้วกัน...

 

..........100%..........

 

 

PS. รณรงค์ให้คนอ่านยุ่งนัก ที่เล่นทวิตเตอร์ เวลาที่พูดถึงเรื่องยุ่งนัก รบกวนติดแท็ก #ยุ่งนัก ด้วยนะคะ เกรทจะตามไปส่องค่ะ ><

 

ฮัดช่า!!! หวานละมุนมากมายคู่นี้ นานๆ จะเจอพี่พายโหมดนี้ซะทีเนอะ แต่สุดท้ายพี่พายก็คือพี่พาย เนียนกินน้องได้เมื่อไหร่ล่ะไม่มีพลาด ><

ฝากกิจกรรมแจกหนังสือของเดือนกรกฏาค่ะ ร่วมสนุกกันเยอะๆ นะคะ หนังสือ ยุ่งนัก ฟรีๆ 1 ชุดอาจเป็นของคุณ ส่งตรงถึงบ้านเลยนะเออ >>CLICK<<

เจอกันตอนหน้าค่ะ ^^

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 57 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15950 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 23:38
    ไรอ่ะงงบอกแม่ไปเถอะ
    #15950
    0
  2. #15871 นายแมวน้ำ (@watmaka) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 03:37
    อ่าว ตกใจหมด นึกว่าเรื่องพายกะต่อ
    #15871
    0
  3. #15780 wcmychalie16 (@wcmychalie16) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 19:44
    เปิดใจคุยกันทีไร หวานเว่ออ่ะ พายต่อ >///<
    #15780
    0
  4. #15779 wcmychalie16 (@wcmychalie16) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 19:42
    เขิลลลลล ตัวจิแตกแล้วเนี่ย คู่นี้มีอารมณ์หวานกันบ่อยเนอะ มุ้งมิ้งๆ งุงิ รีดเดอร์ฟินนนนนจ้า
    #15779
    0
  5. #15704 NNYuki (@nooniiz501) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 16:09
    โอ้ยยยยหวานมดขึ้นน้ำผึ้งเดือนห้ามากกกกกกกก รักกันสุดๆอ่ะคู่นี้ รักกันจนกลัวใจจริงๆ พี่พายอ่ะแบบขาดน้องไม่ได้แล้วววว แต่ชอบ ดูแบบรักกันแล้วไม่เบื่อดีคู่นี้อ่ะ คือมันมีหลายมุมดีอ่ะ ให้อ่านบทคู่นี้รักกันไปนานๆก็ยังได้ ชอบค่ะ สนุกกก
    #15704
    0
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. #15497 sundaymorning3841 (@sunshine3841) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 31 มีนาคม 2558 / 05:10
    ตกจายยยยยยหมด เรื่องแม่55555555555 ตอนนี้หวานเฟ่อร์
    #15497
    0
  8. #15441 P.Secret (@future-cartoon) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:36
    เวลาเขาเปิดใจคุยกันนี่ผมใจละลายเลยครับ
    #15441
    0
  9. #14547 วีว่า (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2557 / 07:16
    พี่พายจะน่ารักไปใหนอะ ละลายแย้ว
    #14547
    0
  10. #14005 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 01:46
    ซ้อมดราม่าเหรอออ
    #14005
    0
  11. #13173 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 22:26
    นึกว่าจพูดเรื่องต่อกะพี่พาย คุณน้ำเค้าขอโทษ T^T
    #13173
    0
  12. #12932 nattamonyys (@nattamonyys) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:03
    พี่พายโคตรมุ้งม้้งอ่ะ มันหวานมากกกก
    #12932
    0
  13. วันที่ 16 มกราคม 2557 / 02:17
    พี่พายน่ารักอ้ะ -//-
    #12553
    0
  14. #11622 I'am Manaw Mayuree (@manaw33) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2556 / 01:16
    ละลายๆๆๆๆๆๆ หลายหน พี่พายแม่น่ารักขึ้นทุกวัน
    #11622
    0
  15. #11339 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2556 / 00:46
    พี่พายตอนนี้มันเป็นอะไรที่หวานมาก น่ารักมาก ตามใจเป็นต่อมาก แล้วก็ทำให้มีความรู้สึกว่าอิจฉามากกกกกกกก >< ละมุนละไมนุ่มลิ้นเหลือเกินนนนนนนน >< 55555555
    #11339
    0
  16. #11262 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2556 / 05:18
    โหย บทสนทนาช่วงแรกของแม่กับต่อนี่แยยอน่างกดดัน

    เราก็คิดว่ายัยน้ำเน่ามาวางระเบิดเอาไว้ สับขาหลอกคนอ่านมันส์เชียว

    วันนี้พี่พายทำตัวน่ารักขี้อ้อนไปนะ ต่อจะทนไหวได้ไง
    #11262
    0
  17. #10066 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 13:00
    พี่พายวันนี้ละมุนมากกกก อ่อนโยนที่สุด รักผู้ชายคนนี้ เขินแทนอ่าาายิ้มไม่หุบเลย
    อยากให้ต่อกับพี่พายบอกแม่ไปเลยจะได้ไม่อึดอัด ชอบคู่นี้อ้อนกัน
    #10066
    0
  18. #9945 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2556 / 17:01
    >< 

    หวานนนนนนนนนนนนนได้อีกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #9945
    0
  19. #9810 mirchullove (@lovemirchul) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 10:09
    พี่พายนี่แบบวันนี้อบอุ่นมากอ่ะ >.,<
    #9810
    0
  20. #9726 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2556 / 20:15
    ขอกรี๊ดดัง ๆ ให้โลกสะเืทือนเลย กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!!!!!!!!!!

    หวานกันเกินไปเเล้วอิจฉานะเนี่ยอิจฉา ~
    #9726
    0
  21. #9328 I'm sone M.Seo >O< (@lovelymylonelyfk) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 29 กันยายน 2556 / 12:14
    ระทวย ละลาย เลยยยยยยยยยยยยย >//////////////////////////<
    #9328
    0
  22. #9037 nunyjan (@nunymind) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 20 กันยายน 2556 / 00:12
    หวานมาก ตอนแรกลุ้นแทบแย่ เฮ้อ

    ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะ ^ ^ 
    #9037
    0
  23. #8838 Pat Patty (@kimjisun) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 กันยายน 2556 / 20:41
    ละมุนเกิิ๊นนนนนนน คู่นี้หวานไปแล้วนะ
    #8838
    0
  24. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  25. #8195 BabyU (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2556 / 14:45
    หื้มมมม สรุปแล้ว แม่ยังไม่รู้ซินะ ^^ แต่ต่อน่าจะบอกไปเลยเนอะ

    แอบกลัวแม่ไม่ยอมรับเหมือนกันนะเนี่ย ถ้างั้นล่ะดราม่าแน่เลย

    อั๊ยยยยย หวานเกินบรรยายอีกแล้วนะพี่พายน้องต่อ คู่นี้ขยันสวีทหวาน

    ชอบมาทำให้สำลักความหวานอยู่เรื่อยเลย
    #8195
    0