OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 51 : ☆OK! I love U ★... 40. เฉลย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,728
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    15 ส.ค. 56



 40. เฉลย

 

ที่นี่ที่ไหนวะ...ผมว่าผมมึนๆ งงๆ แปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้ ไม่ได้ป่วยครับเดี๋ยวจะหาว่าผมอ่อนแอ บอบบาง สมกับที่เกิดมาเป็นเมียไอ้พี่พาย ผิดครับผิด ผมแข็งแรงและบึกบึนมากต่างหาก 

 

“ทำไมสายตาของพวกนั้นมันมองกูแบบแปลกๆ อีกแล้ววะ กูทำอะไรอีกแล้วรึเปล่าทำไมจำไม่ได้”  ผมได้แต่มองดูสายตาของผู้คนที่มองมาทางผม อาการแบบนี้มันหายไปนานมากแล้วนะ ตั้งแต่ที่ทุกคนเข้าใจว่าผมกับไอ้พี่พายเป็นแฟนกัน เออ...ก็เข้าใจกันถูกแล้วไง แต่นี่อะไรอีกวะ

 

“อะไรวะอะไร มีอะไรกับคนหล่อที่มีแฟนหล่อกว่าแบบกูกันอีกแล้ววะเนี่ย กูเพลียนะเว้ย อย่าเยอะกับกู” ปากก็บ่นครับ แต่ตีนก็เดินแบบโกยอ้าวเลย ชักแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้ ผมเคยเป็นคนดังของเด็กนิเทศ อืม...ตอนนี้ก็ยังดังอยู่เหมือนกันนะ ดังเพราะว่าดันมีผู้ชายด้วยกันมาจีบ แล้วเสือกตกลงปลงใจไปเป็นแฟนมันอีก

 

เอาเลย ตามสบาย ชีวิตกูแม่งบรมซวยมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่ กูก็อยากจะรู้เหมือนกันว่ามันจะซวยได้ถึงที่สุดแค่ไหน

 

“ไม่ใช่ไอ้พี่พายเล่นอะไรพิเรนทร์ๆ ลงใน IG หรือในเฟสอีกนะมึง เช็คเลยครับต่อมึงเช็คเลย” ผมล้วงไอโฟนขึ้นมาปาดๆ จิ้มๆ พร้อมกับเดินไปตามทางเพื่อไปหาพวกไอ้ต็อปกับไอ้เฟียที่โต๊ะประจำ หวังว่ามันจะมากันแล้วนะ...

 

“ก็ไม่มีอะไรนี่หว่า มันอัพล่าสุดก็เกือบสัปดาห์ที่แล้ว แล้วนี่มันเกิดอะไรขึ้นอีกวะ...”

 

“มาแล้วหรอวะมึง...” ไอ้ต็อปมันโผล่มาดักหน้าผม ทำเอาผมที่กำลังเดินก้มหน้าเช็ค IG อยู่ถึงกับชะงักมือแทบจะปล่อยน้องไอร่วงลงพื้น ดีแค่ไหนที่ไอ้ต็อปมันจับเอาไว้ให้ทัน

 

“เอ๋อแดกอะไรแต่เช้าวะต่อ มึงนี่มันยังไงไม่รู้จักแก้นิสัย มีผัวเป็นตัวเป็นตนแล้วนะ...ฮ่าๆ” มึงฮาอะไรวะต็อป กูไม่เห็นจะฮาด้วยเลย มึงแหกตาดูดิว่ามันมีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้นกับกูบ้าง ทั้งสายตา ทั้งคำซุบซิบนินทา กูไปพลาดท่าทำเรื่องอะไรให้คนนินทาอีกก็ไม่รู้

 

“กูไม่ฮาเว้ย มึงเห็นสายตาคนที่เค้ามองมาทางกูป่ะ กูไปทำอะไรเอาไว้อีกวะ...” ผมถามพร้อมกับสอดส่องสายตามองไปมาอย่างหวาดระแวง ไอ้ต็อปมันกอดอกแล้วมองหน้าผมอย่างจริงจัง สีหน้าของมันทำให้ผมรู้สึกกังวล ผมว่ามันต้องรู้แน่ๆ ว่าเรื่องอะไรที่เกิดขึ้นแล้วทำให้คนสนใจมากขนาดนี้

 

“กูไม่รู้...” เอ้า ไอ้ต็อป แล้วทำท่าเหมือนคนรู้ทำส้นตีนอะไร ผมโบกหัวมันไปทีนึงด้วยความรักแบบสุดซึ้งจากใจ

 

“ไอ้ต่อกูเจ็บนะเว้ย...กูจะไปรู้ได้ไงว่ามีเรื่องอะไร คนพวกนี้แม่งก็ขยันนินทาเพื่อนกูกันจัง ไม่มีอะไรทำรึไงวะ เค้าให้มาเรียนไม่ได้ให้มานินทาชาวบ้าน...” เอ้าไอ้นี่ก็ของขึ้นง่ายจังครับ มันไม่ได้พูดด้วยระดับเสียงแบบเบาๆ เลยนะ มันเล่นกวาดตามองรอบด้านแล้วแหกปากใส่คนอื่นเค้าแบบนั้น...

 

“มึงก็...จะตะโกนทำอะไรวะต็อป แค่นี้กูก็มึนเต็มที่แล้ว สงสัยฉิบหายว่ามีเรื่องอะไรกัน กูเข้าไปถามดีมั้ย...” ไอ้ต็อปมันพยักหน้ารับแต่ทว่าผมกลับส่ายหน้าปฏิเสธ ที่พูดออกไปเนี่ยคือประชดครับประชด ไม่ได้จะทำแบบนั้นจริงๆ

 

“เอ้า!! มึงอยากรู้มึงก็ต้องถาม ถ้ามึงไม่เข้าไปถามแล้วมึงจะรู้เรื่องมั้ยวะต่อ...” ไอ้ต็อปมันทำท่าจะเดินเข้าไปถามพวกสาวๆ ที่คาดว่าน่าจะเป็นคู่ขาเก่าของมัน น้องไอรีณที่เคยมีปากเสียงกันคนสุดท้ายที่ไอ้ต็อปมันควงด้วยเดินผ่านมาเห็นหน้าไอ้ต็อป นางสะบัดบ๊อบเชิดหน้าใส่แล้วเลี้ยวไปทางอื่นทันที

 

“เอ้าๆ เดี๋ยวคอหลุดหรอกครับน้อง...” ผมส่ายหน้าอย่างระอาใจพร้อมกับเดินเข้าไปเกี่ยวคอเสื้อของไอ้ต็อปเอาไว้ ผมว่าอย่าไปรู้แม่งเลยน่ารำคาญใจ บางเรื่องไม่รู้มันน่าจะดีกว่ารู้รึเปล่าวะ...

 

“ถ้าอยากรู้ก็ต้องถามเว้ยต่อ ถ้าเกิดเป็นเรื่องของผู้หญิงโรคจิตคนนั้นล่ะ...” ผมมองหน้าไอ้ต็อป มันคงรู้เรื่องนี้มาจากพี่โก้ เพราะว่าเมื่อวานนี้ผมไม่ได้คุยเรื่องนี้กับมัน ใช่ว่าไม่อยากคุยนะ แต่เพราะว่าไอ้พี่พายแม่งลากเข้าไปซ้อมในห้องไง

 

“ไม่น่าจะมีอะไรมั้ง คนมันก็บ้าไปกันเอง อาจจะมีคนเอาอะไรมาเม้าแล้วเรื่องมันก็ยาวบานปลายเหมือนทุกครั้ง ผู้หญิงคนนั้นโดนพี่พายขู่ไปซะขนาดนั้น ถ้ายังกล้าทำอะไรอีกก็เทพไปแล้ว” ผมคิดว่าอย่างนั้นนะ ผมเคยเห็นเวลาที่พี่พายมันน็อตหลุดมาบ้างแล้ว สายตาแม่งน่ากลัวสุด แบบไม่น่าเข้าใกล้มากๆ

 

“มึงมันอ่อนต่อโลกว่ะต่อ ผู้หญิงน่ะร้ายกว่าที่มึงคิดนะกูขอบอก...ก็อย่างว่าแหล่ะคนที่ไม่เคยผ่านผู้หญิงมาก่อนอย่างมึงจะไปเข้าใจ จะไปรู้อะไรมากมาย” ไอ้นี่วกกลับเข้ามาเรื่องแบบนี้อีกแล้ว อยากจะย้อนมันเหลือเกินครับ อยากจะย้อนมันว่าถึงผมจะไม่เคยผ่านผู้หญิงมาก่อน แต่ผมก็เคยผ่านผู้ชายมาแล้วนะเว้ย

 

แต่มันใช่เรื่องที่จะเอามาอวดมาอ้างป่ะล่ะ ขืนพุดออกไปไอ้ต็อปแม่งล้อไปยันมันตายนั่นแหล่ะ

 

“จ้า ไอ้เพลบอยตัวพ่อ ไอ้ม่อไม่เลือก โธ่! ทำมาเป็นพูดดีไปเหอะมึง สุดท้ายมึงก็มาลงเอยกับพี่โก้...ไอ้สั้น” ผมกระแทกคำว่าสั้นใส่หน้ามันด้วยความหมั่นไส้ ไอ้ต็อปทำเป็นเอามือลูบหน้าประหนึ่งว่าผมไปพ่นน้ำลายใส่หน้ามันมา ไอ้นี่ชอบทำให้ผมอับอาย

 

“ผัวเรียกยังไง เมียก็เรียกตามอย่างนั้นหรอวะต่อ เชื่อฟังผัวจังเลยเนอะ...” ผมขยับเข้ามาประชิดไอ้ต็อปแบบรวดเร็วชนิดที่มันไม่ทันได้ก้าวหนีอย่างแน่นอน ผมจัดการล็อคคอมันแน่นๆ ไม่สนอะไรแล้ว ไม่สนว่าพวกนั้นมันจะนินทาอะไรผม ผมสนแค่ว่าตอนนี้ขอจัดการไอ้ต็อปมันซะก่อน ก่อนที่มันจะเหลิงแล้วลากเอาเรื่องแบบนี้ออกมาพูดมากไปกว่านี้

 

“อ่วยอูอ้วยยยยยย” มันโหยหวนเพราะผมรัดคอมันแน่น เสือกเกิดมาตัวเล็กเองนะเว้ยช่วยไม่ได้ ร้องให้ใครช่วยเค้าก็ไม่เข้ามาช่วยมึงหรอก ขอโทษเถอะพี่โก้ของมึงไม่อยู่เว้ย ฮ่าๆ

 

“เอ้าๆ เดี๋ยวมันก็ตายหรอกต่อ ปล่อยมันเหอะ” เหมือนผมจะเห็นไอ้ต็อปมันพยักหน้ารับคำพูดของไอ้เฟียที่เพิ่งเดินเข้ามา ข้างๆ มันมีไอ้เด็กสินกำตามมาด้วย อืม...จะว่าตามก็ไม่เชิงเพราะมันสองตัวมาเรียนด้วยกัน แถมคณะนี้ยังเป็นทางผ่านของเด็กสินกำอีกด้วย

 

แม่งเลยเนียนกันได้อย่างหน้าตาเฉยแบบนี้ไง

 

“มึงสองคนดูเป็นเพื่อนรักที่รักกันดีเนอะ...” ไอ้หยีมันพูดแบบนิ่งๆ มันยิ้มมุมปากน้อยๆ ตามแบบฉบับมันนั่นแหล่ะครับ ผมยักไหล่ใส่มันอย่างไม่ใส่ใจแล้วปล่อยไอ้ต็อปให้เป็นอิสระ

 

“ก็คงรักกันได้ไม่เท่าที่มึงสองคนรักกันหรอกมั้ง...” ไม่ได้ครับไม่ได้ ไม่ยอกย้อนไม่ใช่เป็นต่อพ่อทุกสถาบันครับ ไอ้เฟียแม่งถลึงตาใส่ผม ในขณะที่ไอ้หยีทำแค่ยักคิ้วให้เท่านั้น

 

“ไอ้ต่อ เดี๋ยวกูฟ้องพี่พายให้มาจับมึงไปปล้ำ แม่ง...กูเกือบตาย...”

 

“เดี๋ยวกูไปตามพี่โก้มาฝายปอดให้มั้ยเตี้ย...” เอาดิ มามึงมา ฮ่าๆ อย่าคิดว่ากูไม่ตอกหน้ามึงกลับนะต็อป เดี๋ยวนี้กูเก่งกล้ามากกว่าเก่านะเว้ย ตั้งแต่ที่ต้องสู้รบกับไอ้พี่พายเนี่ย กูรับกับความกดดันได้ทุกรูปแบบ แล้วสามารถเอาคืนและตอบโต้กลับได้อย่างทันทีทันใดนะเว้ย

 

“มึงสองคนจะทะเลาะกันอีกนานมั้ยวะเนี่ย ว่าแต่ว่ามึงรู้เรื่องรึยังวะต่อ...” คำพูดแบบนี้มาอีกแล้ว ถ้าเมื่อไหร่ที่มีคนถามผมว่า มึงรู้เรื่องรึยัง...นั่นแสดงว่าต้องมีเรื่องอะไรสักอย่างเกิดขึ้นกับผมอย่างแน่นอน

 

“มึงจงแจ้งข่าวมาโดยไว อย่าให้กูนั้นไซร้ต้องรอนาน...” ผมหันไปกวนตีนแบบมึนๆ งงตัวเองเหมือนกันว่าเล่นมุขส้นตีนอะไรใส่ไอ้เฟีย ไอ้นี่ก็ทำเป็นไม่ยอมเล่า ทั้งๆ ที่หน้าตาแม่งว้อนท์ที่จะเล่าแบบมากมาย

 

ปกติไอ้เฟียมันไม่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่นนะครับ แต่มันรักผมไง เรื่องของผมนี่ทุกคนชอบยุ่งมากๆ แบบเดี๋ยวมาบอกว่าเกิดนั่นเกิดนี่กับผม ผมมักจะรู้เรื่องตัวเองเป็นคนสุดท้ายทุกครั้ง ขนาดความรู้สึกของผมที่มีต่อพี่พาย กว่าผมจะรู้ใจตัวเองว่ารักไอ้ผู้ชายเฮงซวยนี่เข้าให้ ก็ตอนที่ให้มันไปจนเกือบหมดใจแล้ว

 

“ก็เรื่องที่ว่ารู้ตัวคนที่เขียนจดหมายสารภาพรักฉบับนั้นให้ดานี่แล้วไง...”

 

“ห้ะ!! จริงดิ ใครเขียนวะ นี่กูลืมไปแล้วนะเนี่ยว่ากูยังไม่รู้เลยว่าใครแม่งเป็นคนทำ” เออ จริงๆ นะ เหมือนผมจะลืมเรื่องน่าอายนี่ไปเลย ลืมไปแบบสนิทๆ เลยว่าผมยังคาใจกับเรื่องนี้อยู่ เรื่องที่ว่าใครแม่งเขียนจดหมายส่งไปให้ดานี่แถมยังลงชื่อผมซะเสร็จสรรพ

 

มันเป็นเหตุการณ์ที่ทำให้ผมได้เจอกับไอ้พี่พาย ถึงมันจะไม่เกี่ยวแบบตรงๆ แต่มันก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นนี่นะ

 

“อืม...มึงอาจจะไม่เชื่อ แต่ว่าคนที่ทำน่ะ...ก็คนที่มึงชอบ อ้อ ต้องบอกว่าคนที่มึงเคยชอบนั่นแหล่ะ”  หืม...ผมรู้สึกว่าผมกำลังตาโตใส่ไอ้เฟียที่มันมองหน้าผมอย่างจริงจัง มันคงไม่ได้อำผมหรอก มันไม่ใช่เรื่องที่จะมาอำกันนี่หว่า ว่าแต่ว่าถ้าเป็นดานี่จริงๆ ที่ทำ แล้วทำเพื่ออะไร    

 

“แต่กูเชื่อ...” ไอ้ต็อปมันสวนขึ้นมา มันยักคิ้วและพยักหน้าให้กับผม

 

“เฮ้ย! ไม่หรอกมั้ง แบบว่าเค้าจะทำแบบนั้นทำไมวะ มันไม่มีเหตุผลอะไรนะเว้ย...” ผมยังไม่ปักใจเชื่อ ดานี่ไม่น่าจะเป็นคนแบบนั้นไม่ใช่หรอวะ แล้วจะทำเพื่ออะไรกัน ผมงงมากอ่ะตอนนี้

 

“โห...ไอ้ไก่อ่อน กูบอกให้มึงรู้ไว้เลยนะต่อ ผู้หญิงที่ดูใสๆ ความจริงแอบมีความร้ายกาจซ่อนเอาไว้ มึงไม่เคยได้ยินหรอวะ ผู้ชายดีๆ ไม่ได้มีแต่ในนิยาย ผู้หญิงร้ายๆ ไม่ได้มีแต่ในละครน่ะ...” ไอ้นี่ก็จัดเต็มใส่กูตลอด ด่ากูไก่อ่อน ไก่มึงแข็งหรอวะ...

 

“กูแค่ไม่เข้าใจว่าเค้าจะทำไปเพื่ออะไร...” นี่แหล่ะครับเหตุผลที่ทำให้ผมไม่คิดว่าดานี่จะเป็นคนทำ ไอ้เฟียมันเอาเรื่องนี้มาจากไหนวะ แบบมันอาจจะมีคนใส่ร้ายดานี่มาก็ได้ ไม้รู้ว่าที่มันได้ยินหรือว่ารู้กันมามันจริงหรือเปล่า

 

“ก็เพื่อทำให้คนบางคนแถวนี้รู้ว่าเค้าไม่ได้ชอบมึงไง...” ไอ้เฟียมันเหล่ตาไปมองหน้าไอ้หยี ส่วนไอ้หยีก็ถอนหายใจแล้วยกมือขึ้นกอดคอไอ้เฟีย

 

“อย่ามาทางกู กูไม่รู้เรื่องอะไรด้วยสักหน่อย กูไม่สนหรอกว่าใครจะชอบเค้าหรือว่าเค้าจะชอบใจ กูรู้อยู่แก่ใจว่ากู...ชอบใครก็พอแล้ว” ผมว่าผมรู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างระหว่างมันสองตัว แบบมึงจะมองตากันอีกนานป่ะเนี่ย มาเคลียร์เรื่องของกูก่อนแล้วค่อยไปสวีทหวานกัน

 

“เอ้าๆ มองตากันอยู่ได้ เดี๋ยวไอ้เฟียก็ท้องหรอกไอ้หยี พวกมึงสองคนกลับมาเข้าเรื่องก่อน มาจุดชนวนให้กูอยากรู้แล้วไม่ยอมเล่าต่อ” ไอ้ต็อปมันทำหน้าที่ดึงไอ้สองตัวนั้นกลับมาอย่างที่ใจผมกำลังนึกคิดอยู่เลยครับ

 

“โว๊ะ!! มึงสองคนก็ใจเย็นๆ ดิวะ กูกำลังจะเล่านี่แหล่ะ” ไอ้เฟียมันหันมาวีนน้อยๆ สงสัยคงหงุดหงิดที่ผมกับไอ้ต็อปไปขัดอารมณ์คนรักกันมั้งครับ ฮ่าๆ

 

“ก็เมื่อวันก่อนตอนที่เลิกเรียนน่ะ ดานี่กับแบมเพื่อนสนิทเค้าทะเลาะกันลั่นเลยเหอะ แทบจะตบกันที่หน้าห้องน้ำ พวกกูเดินผ่านมาเห็นคนมุงกันก็เลยตามเข้าไปเสือกมาไง เลยได้ยินเรื่องอะไรมาเยอะเลย ทั้งเรื่องจดหมายที่ดานี่ให้แบมเป็นคนเขียนให้ แล้วเรื่องที่เค้าตั้งใจหักหน้ามึงต่อหน้าคนเยอะๆ...”

 

“เพื่อ...” ผมถามออกไปคำเดียวสั้นๆ นี่คือสิ่งที่ผมอยากรู้มากที่สุดว่าดานี่ทำแบบนั้นเพื่ออะไร

 

“ก็...จากที่พวกกูฟังมาแล้วจับใจความได้แบบคร่าวๆ นะ มึงก็รู้ใช่ป่ะว่าดานี่ชอบไอ้นี่...” มันกรอกตาไปมองไอ้หยี ไอ้เฟียก็แอบมีประชดประชันกันแบบเล็กๆ ตลอดๆ

 

“แล้วมึงก็เป็นเพื่อนกับมัน...” แอบแย้งในใจครับว่ากูไม่ได้อยากเป็นเพื่อนกับมันครับ แต่กูถูกลากไปเป็นเพื่อนมันก็เพราะมึงครับ...นั่นเป็นความคิดของเมื่อก่อนนะครับ ตอนนี้ผมไม่อะไรกับไอ้หยีแล้ว มันก็เป็นเพื่อนที่ดีครับ แต่อารมณ์ตอนนั้นหมั่นไส้มันไงครับ ฮ่าๆ

 

“ทีนี้เค้าก็อยากจะทำให้ไอ้หยีรู้ว่าเค้าไม่ได้ชอบมึงนะ เผื่อแบบว่าที่ไอ้หยีไม่ยอมชอบเค้าจะเป็นเพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนของมึง อารมณ์แบบอยากให้ไอ้หยีรู้แหล่ะว่าเค้าไม่ได้ชอบมึงเลย” นี่ถ้าเป็นเมื่อก่อนมาได้ยินอะไรแบบนี้บอกตามตรงเลยว่าคงจุกมากๆ แต่ตอนนี้ผมไม่รู้สึกอะไรเลยว่ะ ทำไมวะทำไม...

 

อ๋อ...เพราะว่าผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับดานี่แล้ว ผมมีคนที่ผมรักโคตรๆ แล้วนี่หว่า เลยไม่รู้สึกอะไรเลยนอกจากตลกและสมเพช

.

.

.

.

 

 

“เออก็คิดได้เนอะ กูไม่เคยคิดเลยนะว่าดานี่จะเป็นคนแบบนั้น” ผมพูดอะไรไม่ออก ถามว่าโกรธมั้ย...ไม่นะ ผมไม่ใช่พ่อพระอย่ามาแอบแซว ที่บอกว่าไม่โกรธเพราะว่าเรื่องมันก็ผ่านมาตั้งสองเดือนกว่าๆ แล้ว จะไปนั่งโกรธไหลย้อนทำไมให้น่ารำคาญใจ

 

“คนเรามองแค่หน้าตาไม่ได้หรอกว่ะกูบอกตามตรง ว่าแต่ทำไมถึงออกมาแฉกันเองซะละ ผิดใจเรื่องอะไรกันวะ” ไอ้ต็อปนี่ตัวอยากรู้อยากเห็นเลยครับ มันถามในสิ่งที่ผมเองก็สงสัย ผมเลยไม่ได้นินทาอะไรมัน

 

“ก็แฟนแบมมาจีบดานี่...แล้วดูเหมือนดานี่ก็ทำท่าจะเล่นด้วย...” อึ้งคูณสิบครับงานนี้ ผู้หญิงที่ใครๆ ต่างก็ชมกันว่าสวย น่ารัก นิสัยดี ทำไมถึงได้ซ่อนอะไรเอาไว้ตั้งมากมายแบบนี้ ผมคงเป็นไอ้ไก่อ่อนตามที่ไอ้ต็อปมันว่า เพราะผมตามเธอไม่ทันจริงๆ

 

“นั่นไง! กูว่าแล้วว่ามันมีไม่กี่เรื่องหรอกที่ทำให้เพื่อนสนิทหันมาทะเลาะและลากไส้กันเอง หนึ่งในนั้นคือเรื่องผู้ชาย...” ถามท่านต็อปครับ มันเลยครับมันเลย มันเคยฟันสาวและเพื่อนสาวเจ้าทำให้เค้าเลิกคบกันไปเลย มันเลวครับไอ้เวรนี่อ่ะ

 

“แล้วไงต่อวะ กูไม่อยากจะสนใจแล้วช่างแม่งมัน เค้าก็ได้รับผลของการกระทำของตัวเองแล้ว...อีกอย่างถ้าไม่ใช่เพราะดานี่...กูก็คงไม่ได้...” ผมยิ้มอยู่คนเดียว รู้อยู่คนเดียวในใจคำพูดที่ไม่ได้พูดออกไปนั้นมันคืออะไร

 

จุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมดก็คือการที่ดานี่หักอกผมในวันนั้น มันเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เรื่องราวต่างๆ เกิดขึ้นกับผม ตอนแรกๆ ผมอาจจะรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่แย่ที่สุดในชีวิตของผม

 

แต่สำหรับตอนนี้ ณ เวลานี้ ผมกลับคิดว่ามันเป็นเรื่องราวดีๆ ที่เกิดขึ้นมา เพราะมันทำให้ความรักเดินทางเข้ามาในชีวิตของผม ความรักที่ไม่สามารถกำหนดรูปแบบที่แน่นอนได้ แต่ผมก็มีความสุขกับความรักในครั้งนี้

 

“เอ้าๆ มึงจะหลุดเข้าโลกส่วนตัวอีกนานมั้ยต่อ กูก็พอจะเข้าใจนะว่าเพราะเรื่องที่ดานี่ทำในวันนั้น ทำให้มึงกับพี่พายได้มารักกันในวันนี้ แต่เป็นกูกูจะไปพูดกับดานี่ให้รู้เรื่อง ใช่ว่าเป็นผู้หญิงแล้วจะทำอะไรก็ได้ รถมึงทั้งคัน ไหนจะความอับอายอีก...” ไอ้ต็อปนี่ยังไงวะ พูดขึ้นมาทำไมให้กูรู้สึกหงุดหงิดหัวใจ คนอุตส่าห์จะเล่นบทพ่อพระใจดีไม่เอาเรื่องเอาราวอะไรแล้ว

 

“พูดถึงก็เดินมานั่นละ...” ผมมองตามสายตาของไอ้เฟียไป เห็นดานี่เดิมก้มหน้าก้มตาท่ามกลางสายตาและคำนินทาของผู้คน ไอ้พวกนี้ก็เหลือเกิน ขอให้ได้นินทาเหอะเรื่องของใครจะอะไรยังไงไม่ว่า เอาสนุกไว้ก่อน

 

“กูไปก่อนดีกว่า เค้าคงไม่อยากเห็นหน้ากูเท่าไหร่...” ไอ้หยีมันเอาหนังสือเคาะหัวไอ้เฟียเบาๆ แล้วมันก็เดินจากไปทันที ผมเข้าใจมันนะ มันคงกลัวว่าดานี่จะลำบากใจและอับอายที่เห็นหน้ามัน เพราะที่ดานี่ทำก็เพื่อหวังจะให้ไอ้หยีมันชอบ

 

ถ้าดานี่คิดให้มากกว่านี้คงจะไม่ต้องมาอับอายอะไรแบบนี้หรอกนะ

 

“กูว่าเราเองก็ควรจะไปนะ กูไม่อยากให้เค้ารู้สึกอายมากไปกว่านี้” ไอ้ต็อปถึงขั้นถอนหายใจแบบเฮือกใหญ่ ก่อนที่มันจะเดินปึงปังจากไป ไอ้นี่มันเป็นอะไรของมันมากมายมั้ยวะอยากถาม

 

“ไปเหอะเฟีย ไปหาน้ำแดกกันดีกว่า กูไม่อยากให้เค้าอายมากไปกว่านี้ กูอ่ะชินแล้ว...ยังไงซะเค้าก็เป็นผู้หญิง” ไม่รู้ดิ แม่ผมสอนมาว่าควรให้เกียรติผู้หญิง ถึงแม้ในความเป็นจริงผู้หญิงคนนี้จะทำเรื่องกับผมเอาไว้ก็ตามที

 

“คนดีเกินไปนะมึงน่ะ...เป็นกูหน่อยไม่ได้ ผู้หญิงก็ผู้หญิงเหอะ อย่างน้อยๆ กูก็ต้องการคำว่าขอโทษ คนอะไรทำให้คนอื่นเค้าอับอายเพื่อเรียกกระแสให้ตัวเอง...มันไม่ใช่ว่ะต่อ” เออ!! กูก็รู้ แต่เรื่องมันผ่านไปแล้วจะขุดคุ้ยหาพระแสงด้ามทองอะไรวะ ปล่อยๆ มันผ่านไปเหอะ

 

“ต่อ...ดานี่ขอคุยด้วยหน่อย แค่แป๊บเดียว” แต่ทว่ายังไม่ทันที่ผมจะเดินออกมา ดานี่เดินเข้ามาหาผมพร้อมกับเอ่ยปากขอคุยกับผม ผมมองหน้าไอ้เฟีย มันยักไหล่ใส่ผมแล้วมันก็เดินจากไป ไม่แม้แต่จะมองหน้าดานี่ ผมมองออกว่าไอ้เฟียเองก็ไม่ค่อยชอบดานี่เท่าไหร่ เพราะอะไรผมว่าคุณเองก็น่าจะพอรู้

 

“ถ้าดานี่จะคุยเรื่องจดหมาย...ไม่เป็นไร ผมไม่โกรธอะไรดานี่เลย เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว ผมไม่อยากจะเก็บมาใส่ใจ” ผมคิดแบบนั้น มันผ่านมาแล้วก็ช่างแม่งเหอะ จะมาเจ้าคิดเจ้าแค้นให้ได้อะไร ดานี่เองก็ต้องอับอายกับสิ่งที่ทำ ไหนจะต้องมาระหองระแหงกับเพื่อนตัวเองอีก แค่นี้ชีวิตก็บัดซบพอแล้วมั้งครับ

 

“เราขอโทษนะ...”

 

“แต่ผมอยากจะขอบคุณดานี่มากกว่า...ขอบคุณที่ทำให้ผมได้เจอกับเรื่องราวมากมายหลังจากวันนั้น ดานี่ลืมมันไปเถอะ เพราะผมเองก็ลืมมันไปแล้ว...ไปเรียนนะ” เฮ้อ รู้สึกล่องลอยไงไม่รู้ว่ะ รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นพ่อพระเลยเว้ย ฮ่าๆ แต่ก็อย่างที่บอกแหล่ะ ไม่อยากเก็บมาใส่ใจ เรื่องที่น่าคิด น่าเครียดมันมีมากกว่านี้อีกตั้งเยอะ

 

พูดถึงเรื่องน่าเครียดแล้วหน้าแฟนเก่าไอ้พี่พายลอยมาเลยเว้ย ยัยน้ำเน่าอะไรนั่นน่ะ ผู้หญิงสวยๆ ทำไมร้ายจังวะกูล่ะสงสัย ถ้าเลิกกันแบบเข้าใจผิดกันแล้วกลับมาหากูยังพอจะเข้าใจ แต่นี่อะไรวะ ทิ้งพี่พายไปแล้วยังมีหน้าจะกลับมาหาอีก ไม่อยากจะด่าเลยนะมันไม่ดี แต่หน้าดานไปคนแบบนี้

 

“นี่ขนาดกูไม่อยากด่าเค้านะเนี่ยไอ้หมาต่อ ไม่เอาๆ อย่าว่าผู้หญิงมันไม่ดี” ผมตบปากตัวเองเบาๆ เสียหนึ่งที เลิกคิดมันไปก่อน ต้องเชื่อใจพี่พายว่าพี่พายจะสามารถเคลียร์เรื่องนี้ได้ อีกอย่างเมื่อคืนนี้ไอ้พี่พายคุยกับพี่ปอแล้ว พี่ปอมันบอกว่าจะดูๆ ไม่ให้เธอเข้าไปยุ่งวุ่นวายอะไรกับแม่ได้

 

“ถ้ามัวแต่กังวลใจกับสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น ชีวิตแม่งก็ไม่มีความสุขหรอกต่อ ทำทุกวันให้ดีแล้วกัน อะไรที่มันยังไม่เกิดก็ช่างมันไปก่อน รอให้มันเกิดแล้วค่อยว่ากันอีกที” ผมว่าระยะหลังๆ มานี่ผมเวิ่นเว้อกับตัวเองมากเกินไปแล้วนะเนี่ย แบบพูดเอง คิดเอง อยู่คนเดียวจนคนรอบข้างเค้าคิดว่าผมบ้าไปแล้วมั้ง

 

..........

 

 

 

จริงๆ แล้วชีวิตคนเรามักจะมีเรื่องราวที่เราไม่คาดคิดเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา แล้วนี่ก็อีกเรื่องหนึ่งที่ผมไม่คาดคิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้นกับผม...

 

ผมยืนอยู่ที่สนามบอลที่พี่พายมันโทรจิกให้มาหาเพราะว่าคุณชายเค้าอยากเล่นบอลกับเพื่อนของเค้าแล้วอยากให้ผมมานั่งเฝ้า ซึ่งอยากจะด่ามันมากว่าจะให้มานั่งเฝ้าทำส้นตีนอะไรกูไม่ได้อยากมาเลยสักนิด เอาเวลาที่มานั่งเฝ้ามันไปทำอะไรที่มันจรรโลงใจดีกว่ามั้ยวะ

 

“วู้ว...น้องมายมาเว้ย” ผมเดินเข้ามาพร้อมกับเสียงตะโกนของไอ้พี่ต้น ผมก็หันไปมองว่าใครวะน้องมาย ทำไมพวกมันต้องส่งเสียงแซวกันด้วย ตอนแรกก็คิดว่าอาจจะเป็นกิ๊กๆ กั๊กๆ ของพี่ต้นหรือพี่กอล์ฟมัน

 

แต่ว่าก็ไม่มีใครเดินเข้ามานอกจากกูเลยนี่หว่า

 

“วี้ดวิ้ว...น้องมายน่ารักจุงเบย...” จุงเบยพ่อมึงอย่ามาทำเป็นโมเอ้ กูเริ่มหงุดหงิดแล้วนะอะไรใครวะน้องมาย แล้วไอ้พี่พายมันยิ้มส้นตีนอะไร กูไม่ได้หึงแต่กูสงสัยว่าคือใครวะ

 

“มันเล่นอะไรกันวะต็อป...” ผมเอ่ยปากถามไอ้ต็อป มันก็ส่ายหน้าไปมาอย่างมึนๆ เอ่อๆ ไม่ต่างกันกับผมเลย ไม่ใช่แค่พวกผมที่งงนะ สาวๆ ที่มานั่งส่องอาหารตาก็งงและพยายามมองหาว่าน้องมายที่ไอ้พวกหนุ่มๆ หล่อๆ แต่หน้าม่อสุดตรีนกำลังแซวอยู่มันเป็นใคร

 

“พาย...มึงไปหาน้องมายดิ น้องมายงงแล้วทำหน้าตาโคตรน่ารักมุมิ กูไม่อยากจะทน” พี่ต้นมันผลักพี่พายให้ออกมาจากสนาม คิ้วกระตุกแล้วนะ ใครวะน้องมาย กิ๊กมึงหรอพี่พาย เรียกกูมาเนี่ยเพื่อให้กูมาดูหน้ากิ๊กมึงรึไง ถ้าใช่นี่เจอตีนแน่แล้วค่อยเคลียร์ เป็นต่อไม่ได้หึงนะเว้ย แค่มันไม่แฟร์เท่านั้นเอง

 

“อะไรกันวะพี่พาย” ผมเหวี่ยงผ้าขนหนูสำหรับเช็ดหน้าไปพาดบนบ่าของมันอย่างหงุดหงิด วันนี้พี่พายมันนึกครึ้มอะไรก็ไม่รู้มาเล่นบอลเรียกเรตติ้งรึไงวะ แค่ที่เป็นอยู่กูก็รำคาญสายตาคนรอบข้างมากเกินพอแล้ว

 

“ก็ไม่มีอะไร มึงอย่าเครียดดิวะ ทำหน้าบูดเป็นตูดหมา...” พี่พายมันเช็ดเหงื่อที่หน้าของมัน ไรผมมันเปียกเหงื่อแล้วทำไมดูดีวะ สวรรค์ช่างลำเอียงเสียเหลือเกิน คนหล่อแม่งก็หล่อลากทำอะไรก็หล่อ นอนตดแม่งยังหล่ออ่ะ

 

“ใครวะน้องมาย กิ๊กพี่พายหรอ...” ไอ้ต็อปมึง...รู้นะว่าจงใจแกล้งยั่วให้กูโมโห ซึ่งกูอยากจะบอกเหลือเกินว่ามันได้ผลมาก ผมมองหน้าไอ้พี่พายแบบขอคำตอบทันที

 

“จะไปสนใจอะไรเล่า มึงมานั่งที่ร่มๆ ให้กูมองหน้าจะได้มีแรงเตะบอลดีกว่า พนันกับไอ้พวกถาปัดเอาไว้นะเว้ย แพ้แม่งไม่ได้ มันคือศักดิ์ศรีของวิดวะเลยนะ...” เพ้อเจ้อและพี่พาย กูรู้มึงพนันกันด้วยเหล้า ศักดิ์ศรีอะไรอย่าเอามาอ้าง

 

“พี่ต้น...น้องมายอะไร ใครวะพี่” ถ้าพี่พายแล้วมันไม่ตอบดีนัก พี่ต้นมันวิ่งมากินน้ำผมเลยถามมันเลย ก็อยากรู้ไง คนมันคาใจแล้วหงุดหงิด

 

“อ๋อ...น้องมายอ่ะหรอ อยากรู้จริงๆ อ่ะ” นี่ก็กวนตีนกูจังเลยนะพี่ต้น ถ้าไม่อยากรู้แล้วจะถามหาอะไรวะพี่...

 

“เออดิพี่ ใครวะน้องมาย กิ๊กใครวะพี่” ตอนแรกจะถามว่ากิ๊กไอ้พี่พายมันหรอก็เกรงใจ ชัดเจนไปเดี๋ยวคนอื่นเค้าจะเข้าใจถูกว่าหึง เออ ก็หึงไง ได้ยินกันไม่ผิดหรอก ทำไมอ่ะ ทีกับผมคุยกับใครมันยังตาขวางใส่ แล้วนี่มาน้องมงน้องมายอะไรกัน

 

“ต้น...มึงไม่ต้องเดี๋ยวกูตอบมันเอง” พี่พายมันหันไปบอกกับพี่ต้นแล้วมันก็หันมายิ้มให้ผม ผมว่ารอยยิ้มมันดูร้ายๆ ยังไงก็ไม่รู้ พี่พายมันยืนประจันหน้าผมพร้อมกับยิ้ม ยิ้มและก็ยิ้ม

 

“มึงไงน้องมาย...” ห้ะ!! ทำไมกูเป็นน้องมาย อะไร กูไม่เข้าใจ ไอ้ต็อปมันเดินไปนั่งกับพี่โก้แล้ว ทิ้งให้ผมงงอยู่คนเดียว ท่ามกลางสายตาหลายสิบคู่ที่มองมา

 

“กูไม่เก็ทมุขมึงว่ะพี่พาย” ผมว่าบางทีตอนนี้ผมอาจจะกำลังทำหน้าหมาสงสัยอยู่ก็ได้ พี่พายมันชอบด่าผมว่าชอบทำหน้าเหมือนหมาสงสัย ซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้หน้าหมาสงสัยนี่มันเป็นยังไง แต่ก็นั่นแหล่ะ

 

“ก็มึงคือน้องมาย...มายพี่เพีย...” อืมๆ มายพี่เพีย มายพี่เพีย มายพี่เพียมันคืออะไรวะ เดี๋ยวนะ...มายพี่เพีย ก็เมีย...

 

“มายพี่เพีย ก็เมียพี่พายไงจ๊ะน้องต่อ ฮิ้วววววววว” โคตรพ่อโคตรแม่พลาดเลยต่อ มึงมันควายไอ้หมาต่อเอ๊ย ขุดหลุมฝั่งตัวเองแบบโคตรๆ รู้อย่างนี้เชื่อไอ้พี่พายมันซะก็ดีหรอกว่าอย่าไปใส่ใจ ไอ้นิสัยที่อยากรู้อะไรแล้วต้องรู้เมื่อไหร่มันจะหายไปจากชีวิตกูสักทีวะ

 

“บอกแล้วว่าอย่ารู้เลย ทีนี้รู้แล้วเป็นไง...รู้กันทั้งสนามบอลเลยครับน้องมาย” พี่พายมันยีหัวผมซะยุ่งไปหมด ส่วนผมน่ะหรอยืนเอ๋อแดกก้มหน้ามองพื้นอย่างสติหลุด โอยยย นี่กูไม่น่าเลยจริงๆ นะ ไม่น่าหาเรื่องให้ตัวเองอับอายอะไรแบบนี้เลย
 

“โอยยย กูไม่ไหวแล้วนะเว้ย น้องมายแม่งเขินจนหน้าแดงแจ๋ ไอ้พายเอาน้องมายของมึงไปเก็บดิ กูไม่มีสมาธิเตะบอล” พี่ต้นแม่งตัวดีเลย ผมเชื่อว่ามุขนี้ไอ้พี่พายมันคิดเองไม่ได้หรอก มันไม่ใช่คนเสี่ยวแดกแบบนั้น ไอ้พี่ต้นแน่ๆ ผมมั่นใจ

 

“พี่ต้น...เสี่ยวว่ะ” ไอ้ต็อปมันตะโกนแซวมา เดี๋ยวนะทำไมไอ้ต็อปมันนั่งอิงพี่โก้แบบนั้น แม่งแทบจะนั่งตักกันอยู่แล้ว สุมหัวกันดูไอแพดในมือพี่โก้...ท่าทางจะไปไกลแล้วมั้งเนี่ย

 

“ทั้งเสี่ยวทั้งเสียวอ่ะครับ อยากลองเสียวกับพี่มั้ย...”

 

“แดกตีนกูก่อนมั้ยต้น ไอ้ต็อปมันแฟนกู...อย่ามายุ่ง” ห้ะ!! ผมฟังผิดใช่ป่ะวะ เมื่อกี้พี่โก้บอกว่าไอ้ต็อปเป็นแฟน แล้วไอ้ต็อปก็ยักคิ้วรับแบบไม่ได้โวยวายหรือว่าเปลี่ยนเรื่องไป

 

“โห่!! ไรวะกูเซ็ง จีบติดแล้วหรอวะไอ้โก้....แต่ก็เอาเหอะ กูดีใจกับมึงด้วยนะเว้ย” พี่ต้นมันทั้งโวยทั้งแสดงความดีใจกับไอ้พี่โก้ ไอ้ต็อปมันด้านนะเพราะมันคงเจออะไรกับเรื่องแบบนี้มาเยอะ

 

“สงสัยอะไรวะน้องมาย...”

 

“น้องมายอะไรไอ้พี่พาย ชอบจริงๆ เลยนะทำให้กูอายชาวบ้านชาวช่องเค้าเนี่ย มึงไม่อายแต่กูอายป่ะให้ทาย...” ผมรับผ้ามาจากมือมัน รับขวดน้ำมาจากมือมัน รู้แล้วว่ามันให้มาทำอะไร มานั่งเฝ้ามัน มาเป็นขี้ข้ามัน มาคอยส่งผ้าส่งน้ำให้ สบายเกินไปแล้วแฟนใครวะ

 

“อายทำไมเค้ารู้กันทั้งบางแล้วเหอะต่อ เอ้าๆ เหงื่อเข้าตากูอ่ะ มึงเช็ดให้หน่อย” พี่พายมันยื่นหน้าเข้ามาทั้งๆ ที่มันกำลังหลับตา ผมผงะแล้วเอนตัวไปทางด้านหลังทันที แม่งจงใจรึเปล่าวะหน้าจะเข้ามากระแทกหน้าผมอยู่แล้ว

 

“เอ้า!! เอาผ้าไปเช็ดเอง...”

 

“เช็ดให้กูหน่อยดิวะต่อ...นะ” โอย! ใครสั่งใครสอนให้มึงทำเสียงอ้อนกูแบบนี้วะพี่พาย มันน่ารักไปไม่เข้ากับหน้าตามึงเลย
 

“โอย!! มดกัดครับมดกัด ทำไมน้องมายน่ารักขนาดนี้ เป็นพี่พี่ไม่ปล่อยออกมาให้คนมองกันทั้งสนามแบบนี้หรอกครับพี่เพีย...” พี่ต้นมันฮามากไปแล้วป่ะวะ ผมเอาขวดน้ำในมือปาใส่ไอ้พี่ต้น เฉียดไปแค่นิดเดียวเท่านั้น แต่ดันไปโดยพี่กอล์ฟแบบเต็มๆ นี่สิ

 

“ไอ้ต้นมึงก็แซวเด็กมันอยู่ได้ อิจฉาไอ้พายมันอ่ะดิ มานี่เลยมึงลงมาเตะบอลต่อได้แล้ว พากันเสียสมาธิหมดทั้งสนามแล้ว” พี่กอล์ฟโวยใส่พี่ต้น ผมเห็นสายตาคนในสนามมองไปทางไอ้ต็อปกันเกือบครึ่ง อีกครึ่งหนึ่งก็มองไปทั่ว มีมองมาที่ผมบ้างเหมือนกันแต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร

 

“หายยังพี่พายเค้าจะเตะกันต่อแล้ว” ผมมองดูไอ้พี่พายที่มันลืมตาขึ้นมาส่งยิ้มให้กับผม มันวางมือลงบนหัวผมแล้วส่งยิ้มให้

 

“มึงน่ารักเกินไปรู้มั้ยต่อ ที่กูให้มึงมาเนี่ยเพราะกูอยากให้ไอ้พวกนั้นมันรู้ว่ามึงอ่ะเป็นคนรักของกู ใครหน้าไหนก็อย่าได้คิดจะมายุ่ง...กูรักมึงจะตายอยู่แล้ว” พี่พายมันพูดแล้วก็ยีหัวผมเบาๆ พาดผ้าลงบนบ่าผมก่อนที่มันจะวิ่งลงสนามไปตามเดิม ผมยืนเม้มปากแน่นอย่างไม่รู้ว่าตัวเองควรจะรู้สึกอะไรก่อนดีระหว่างเขินอายกับตื้นตันใจ

 

“แม่งเอ้ย...ทำให้กูรักมากเกินไปแล้วไอ้พี่พาย” ผมก็อายนะที่มันมาแกล้งแซวผมต่อหน้าคนมากมาย แต่ผมว่าอีกทีผมก็ค่อนข้างชินกับอะไรแบบนี้ ภูมิต้านทานของผมอาจจะหนาแน่นมากขึ้นมั้ง อีกอย่างผมชอบให้พี่พายยิ้ม เวลาที่พี่พายมันยิ้มผมรู้สึกได้ถึงความสุขที่มันมี

 

.

.

.

.

 

 

“เอ้าๆ จะยืนเฝ้าผัวอีกนานมั้ยต่อ มานั่งตรงนี้ดิวะ” ไอ้ต็อปมึงช่วยลดเสียงมึงลงหน่อยได้มั้ยวะ คนเพิ่งหันไปสนใจเกมการแข่งกันแบบไม่จริงจังของพวกในสนามกันเอง แล้วมาพูดแบบนี้คนเค้าก็หันมามองทางกูกันอีกแล้วดิ

 

“ผัวหอกไรไร้สาระ ว่าแต่มึงเหอะต็อป เป็นแฟนกับพี่โก้ตั้งแต่เมื่อไหร่” ไม่ถามไม่ใช่ไอ้ต่อแล้วครับ ต้องถามมันสักหน่อยด้วยความอยากรู้และอีกนัยหนึ่งเป็นการแสดงออกถึงความเอาใจใส่ที่มีต่อมัน

 

“เมื่อคืน...” เป็นพี่โก้ที่ตอบ เพราะไอ้ต็อปมันเมามันกับการเล่นเกมมากๆ มันไม่สนใจจะมองหน้าผม เพราะว่ามันเขินหรือเพราะอะไรวะ

 

“อ้อ...ไม่ใช่อะไร จะได้รู้ไว้ แล้วนี่ได้กันยัง” ฮ่าๆ ว่าจะไม่แล้วนะครับแต่มันอดไม่ได้จริงๆ ไอ้ต็อปปรายตามามองหน้าผมแบบโคตรฮา

 

“ไอ้ต่อ กูตายเลยไอ้หมาเอ๊ย” มันโวยใส่ผมเพราะมันแพ้ หรือว่ากลบเกลื่อนความเขินกันแน่วะ

 

“ยังว่ะ ไม่เหมือนคู่มึงหรอกที่คงได้กันจนพรุนไปแล้ว...” พี่โก้ มึงมัน... กูแตะต้องไอ้ต็อปไม่ได้เลยนะ เพื่อนกูนะเว้ย แซวนิดแซวหน่อยแม่งมียอกย้อนใส่

 

“สมน้ำหน้าว่ะต่อ ชอบหาเรื่องใส่ตัวเอง” เพื่อนกูก็เข้าข้างแฟนเต็มที่เลยครับ ไอ้นี่แม่ง...ไม่ได้การละ หมั่นมากต้องหาเรื่องแกล้งมัน ว่าแล้วผมก็คว้าไอโฟนมาอัพเฟชสักหน่อย แบบอยากให้รู้กันทั่วว่าเพื่อนผมมันพร้อมจะมีผัวแล้ว แม่ง! แค่คิดก็ฟินแล้ว

 

 แด่สาวๆ ที่น่ารักของเพื่อนต็อป ต่อจากนี้ไปไม่มีอีกแล้วนะครับเพลย์บอยสุดเจ้าชู้ คงจะมีแต่อีหนูของพี่โก้(วิดวะ)เท่านั้น 55555

 

ฟินสุดอ่ะเอาจริงๆ มันแกล้งผมได้ผมก็แกล้งมันได้ แล้วมึงจะได้เจอกับความรู้สึกโคตรจะเปรมใจเวลาที่ต้องเจอกับอะไรแบบนี้ สายตาคนที่มองมางี้ คำนินทางี้ อั้ยยะ แม่งมีความสุข

 

“ไอ้ต่อ!!! ไอ้ต็อปมันคงเห็นแล้วครับ มันติดโลกโซเชียลมากๆ มันหันมาชี้หน้าผม ผมแลบลิ้นให้มันแล้วเริ่มต้นวิ่งหนีมันทันที มันก็วิ่งตามผมมาครับ ในสนามก็ไล่เตะบอลกันไป บนอัฒจรรย์ก็มีผมกับไอ้ต็อปที่วิ่งไล่กัน ต้องบอกว่ามันวิ่งไล่ผมครับ ขาสั้นแบบมันวิ่งไม่ทันหรอก

 

แม่งจะทำตัวเป็นจุดเด่นไปเปล่าวะ พอคิดได้แบบนั้นผมก็หยุดวิ่ง ไอ้ต็อปมันวิ่งตามมามันก็เบรกไม่ทัน บันเทิงเลยครับทีนี้ มันวิ่งมากระแทกผมจนพากันลมลงไปนอนเล่นที่พื้น เจ็บฉิบหาย...

 

“โอย...มึงจะหยุดทำไมไม่บอกวะต่อ กูจุก” มันบ่นว่ามันจุก แต่มันนอนทับผมอยู่ คนที่ควรจะจุกนี่กูมั้ยครับสัดต็อป มึงทับกูมาแบบเต็มๆ แต่เสือกบ่นว่าจุก

 

“ลุกๆ ไม่เล่นแล้ว ทีมึงทำกับกูกูยังไม่เคยว่าเลยนะ อย่ามาเยอะต็อป...” ผมดันมันลุกขึ้นแล้วผมก็ลุกตาม ผมได้ยินเสียงโหวกเหวกโวยวายลั่นๆ มาจากในสนาม ไม่ใช่แค่ผมหรอกที่ได้ยินทุกคนก็ได้ยินและทุกสายตาก็เพ่งไปที่เหตุการณ์ชุลมุนในสนาม

 

“ฉิบหาย...พี่พายแม่งมีเรื่อง” พอเห็นแบบนั้นผมกับไอ้ต็อปก็วิ่งเข้าไปในสนามทันที ท่าทางสถานการณ์จะตึงเครียดน่าดู พวกพี่โก้พี่ต้นพยายามดึงพี่พายเอาไว้ ในขณะที่คู่กรณีนี่น่าจะเป็นพวกเด็กถาปัดมั้งเพราะว่าไม่คุ้นหน้าเท่าไหร่

 

“ไอ้แต็ก!! ปากดีนักนะมึง โก้ปล่อยกู...กูจะต่อยแม่งให้เลือดกบปาก” พี่พายพยายามสะบัดพี่โก้ที่ล็อคตัวมันเอาไว้ ผมวิ่งเข้าไปหาพี่พายแล้วดึงมันเอาไว้

 

“มีอะไรกันวะพี่” ผมมองหน้าพี่พายที่ดูตึงเครียดและแม่งโคตรน่ากลัว ทางฝั่งนั้นก็ดูกวนตีนไม่น้อย มึงคงไม่อยากตายดีสินะถึงได้กล้ามามีเรื่องกับไอ้พี่พายเนี่ย

 

“มึงคิดว่าตัวเองเป็นใครวะ คิดว่าอยากจะทำอะไรก็ทำได้อย่างนั้นสิ...ถ้ามึงไม่บังคับน้องมันก็คงไม่มีทางยอมให้คนแบบมึงหรอก” ผมมองหน้าไอ้คู่กรณีของพี่พายอย่างแปลกใจ มันพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง มันมาตัดสินแทนผมเรื่องอะไรวะ

 

“อย่าคิดว่ากูไม่รู้นะว่ามึงคิดอะไรกับมัน ฝันไปเหอะว่ามันจะชอบมึง...หึ” พี่พายมันยื้อตัวเต็มที่ ทางฝั่งนั้นเองก็ใช่ย่อย ท่าทางมันคงไม่ถูกกันมานานแล้วสินะ แล้วประเด็นที่มันกำลังทะเลาะกันอยู่เนี่ย...ผมรึเปล่าวะ

 

“พอน่าไอ้พาย มึงจะไปใส่ใจอะไรวะ มีเรื่องกันไปก็เท่านั้น เพื่อนกันทั้งนั้น” พี่โก้พยายามกล่อมให้พี่พายใจเย็นๆ ลง ทางฝั่งนั้นก็พยายามยื้อตัวคู่กรณีพี่พายเอาไว้เช่นกัน เพราะถ้าเกิดมันปล่อยให้หลุดมาได้ ผมว่าตายแน่ๆ พี่พายเวลาที่น็อตหลุดโคตรน่ากลัว

 

“ถ้ามันคิดว่ากูเป็นเพื่อนมันก็คงไม่มาคิดอะไรกับไอ้ต่อหรอก มันก็รู้ว่ากูกับไอ้ต่อเป็นอะไรกัน” ผมถึงขั้นกระพริบตาถี่ๆ สรุปแล้วเป็นเพราะผมจริงๆ สินะที่ทะเลาะกันอยู่เนี่ย

 

“เฮ้ย!! อะไรกันวะกูงง มันเกี่ยวอะไรกับกูวะพี่พาย...”

 

“ไอ้เวรนี่มันชอบมึง...” พี่พายตะคอกใส่ผม ผมเข้าใจว่ามันกำลังโกรธอยู่ ผมไม่โกรธมันหรอก แต่ผมกำลังอึ้งมากกว่า นอกจากไอ้พี่พายที่ตาบอดมาชอบผมแล้ว ยังจะมีคนอื่นอีกหรอวะ...เอ่อ ไอ้หินด้วยนี่หว่า

 

“กูชอบน้องมันก่อนที่มึงจะชอบอีก มึงเองก็รู้ไม่ใช่ไม่รู้...” ผมว่ามันเริ่มจะใหญ่โตไปแล้ว อะไรวะ มันคืออะไร พี่พายมันกำมือแน่นแล้วพยายามจะพุ่งเข้าไปหาทางนั้นให้ได้ นับถือพี่โก้จริงๆ ที่ล็อคตัวมันเอาไว้ได้แน่นแบบนี้

 

“เออกูรู้...แล้วยังไง ในเมื่อสุดท้ายแล้วคนที่มันชอบก็คือกู...” หลุดแล้วครับ พี่พายแม่งแรงเยอะฉิบหาย มันสะบัดจนหลุดแล้วเข้าไปซัดกับไอ้พี่คนนั้นจนชุลมุนวุ่นวายไปหมด ผมทั้งตะโกน ทั้งเรียก แต่เท่าไหร่ๆ พี่พายมันก็ไม่ยอมฟัง

 

“พี่พายมึงหยุดดิวะ มึงอย่าก่อเรื่องได้มั้ย...โอ๊ย!!” เจ็บโคตร  แม่งไม่น่าเข้าไปยื้อมันเลย โดนลูกหลงจนแทบหงาย ดีแค่ไหนที่ไอ้ต็อปมันเข้ามาพยุงทัน และดูเหมือนว่ามันจะทำให้ไอ้พี่พายหยุดได้สักที

 

“ต่อ...กูขอโทษ มึงเจ็บมากมั้ย” ผมระบายลมหายใจหนักๆ แล้วมองหน้ามันแบบพยายามเก็บอารมณ์เต็มที่ แต่ขอเหอะ ไม่ไหวแล้วเว้ย
 

“เลิกบ้ากันสักทีได้มั้ย อะไรกันวะนี่มันสนามบอลไม่ใช่สนามมวย...” ผมระอาใจกับความไม่รู้จักระงับอารมณ์ของไอ้พี่พาย ผมพยายามเข้าใจว่าเป็นเพราะมันหวงผมรักผมมาก แต่มันเองก็น่าจะเชื่อใจผมดิวะว่าผมรักแค่มัน ผมเคยบอกไปแล้วว่าผู้ชายคนเดียวที่ผมจะรักก็คือมัน คนอื่นไม่มีอิทธิพลอะไรกับหัวใจของผมอย่างแน่นอน

 

“แต่มันชอบมึง...” พี่พายมันยังพาลไม่เลิก เมื่อไหร่มันจะรู้จักคำว่าใจเย็นสักทีวะ

 

“แต่มึงก็รู้ไม่ใช่รึไงว่ากูรักมึง....” เออ กูหนอกูมาประกาศรักไอ้พี่พายมันกลางสนามบอลอะไรต่อหน้าคนเยอะแยะ แต่ถ้ามันจะช่วยให้ไอ้พี่พายมันหายบ้าไปได้มันก็โอเควะ อายแป๊บเดียวเดี๋ยวคนก็ลืมแล้ว...มั้ง

 

“ขอโทษนะ กูไม่ได้เป็นเกย์ และกูก็ไม่ได้หวั่นไหวหรือชอบผู้ชายทุกคนบนโลกใบนี้ กูชอบแค่ไอ้นี่ แค่มันคนเดียวเท่านั้น คนอื่นอีกกี่ร้อยกี่พันคนที่ดีมากกว่ามันก็ช่าง กูไม่สนใจ ช่วยเลิกทะเลาะกันสักทีมันน่ารำคาญ” ผมจับแขนไอ้พี่พายแล้วลากมันออกมาทันที คิดว่ากูอายมั้ยที่ต้องทำแบบนี้ แต่ถ้าการทำแบบนี้แล้วมันจะช่วยให้มึงเป็นผู้เป็นคนแล้วสงบลงไปบ้างก็เอาวะ

 

..........

 

 

ผมไม่รู้หรอกว่าทางนั้นเป็นยังไงบ้าง ผมรู้แค่ว่าตอนนี้ผมนั่งอยู่กับพี่พายในรถของมัน ต่างคนต่างเงียบ ต่างคนต่างไม่ได้พูดอะไรออกมา ความจริงแล้วมีเรื่องราวมากมายที่ผมอยากจะพูดออกไป ทั้งอยากจะด่าที่มันงี่เง่าชอบมีเรื่อง อยากจะปลอบและย้ำว่าผมชอบแค่มัน รักแค่มัน ส่วนเรื่องที่ว่ามันกับไอ้คนนั้นใครชอบผมก่อนหลังช่างมันผมไม่อยากจะสนใจ เพราะยังไงซะตอนนี้ผมก็รักไอ้พี่พายมันไปแล้ว

 

“พี่พาย.../...ต่อ” เอ้า!! บทจะเงียบก็เงียบทั้งคู่ บทจะพูดก็พูดออกมาพร้อมกัน ผมหันไปมองหน้าพี่พาย มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ผม มันแตะปากลงบนแก้มของผมที่โดนลูกหลงมาจากหมัดของมันนั่นแหล่ะ มันกุมมือของผมแน่นแล้วเลื่อนตัวมากอดผมเอาไว้

 

“กูขอโทษ กูไม่ได้ตั้งใจจะทำให้มึงเจ็บตัว เจ็บมากมั้ย” พี่พายมันกอดผมเอาไว้ มืออีกข้างก็ลูบหัวของผมไปมา เหมือนกับว่ามันกำลังปลอบผมอยู่

 

“เจ็บดิ...นี่ขนาดไม่เต็มเหนี่ยวนะ จะแรงควายไปไหนก็ไม่รู้” ผมลูบหัวไอ้พี่พายเบาๆ แล้วตบหลังมันปุๆ จะโกหกว่าไม่เจ็บก็คงยากเกินไป เพราะรอยขึ้นชัดขนาดนี้มันคงเชื่อหรอก

 

“กูขอโทษ กูไม่ชอบเลยที่มีคนมาชอบมึงแบบนี้ กูหวงมึง กูผิดหรอต่อ...”

 

“มึงก็ต้องเข้าใจนะพี่พายว่าแฟนมึงมันหล่อ...” ผมคุยทับแล้วตบหัวพี่พายมันเบาๆ ผมดันมันออกห่างแล้วมองดูใบหน้ามันที่มีรอยฟกช้ำประปราย ถือว่าเบาสุดเท่าที่มันเคยมีเรื่องมาเลยหล่ะ

 

“กูไม่ขำนะต่อ กูหงุดหงิดกับพวกมันจริงๆ เออใช่ที่ว่ามันชอบมึงมาก่อน แต่ตอนนั้นกูไม่รู้ว่าเป็นมึง ถึงกูรู้แล้วถ้ากูชอบมึงจีบมึงแล้วมึงชอบกูกูก็เอา...” เออ กูงงแต่เข้าใจก็ได้วะ เพราะว่าคนพูดคือพี่พายไงผมเลยพยายามเข้าใจมัน มันเป็นคนที่ต้องการอะไรก็ต้องได้ แต่ผมก็ดีใจที่คนที่ผมรักเป็นมัน เพราะมันรักผมมากๆ มากจนผมกลัว

 

กลัวว่าสักวันถ้ามันกับผมต้องห่างกัน มันจะอยู่อย่างไร...อย่าว่าแต่มันเลย ผมเองก็เหมือนกัน ผมไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าเกิดวันนั้นมาถึง ผมจะอยู่อย่างไรโดยที่ไม่มีหัวใจ พี่พายเป็นหัวใจของผม เป็นคนที่ผมรัก ผมไม่อยากจะนึกถึงวันนั้น ขอให้มันอย่ามาถึงเลย...

 

“นอกจากมึงแล้วยังมีคนชอบกูอีกหรอวะ มันล้อเล่นรึเปล่า...” ไหงทำไมกลายเป็นว่ามีคนแอบชอบผมแต่ดันเป็นผู้ชายซะได้ บางทีไม่รู้ซะยังดีกว่านะแบบนี้

 

“มึงเคยรู้อะไรบ้างมั้ยต่อ เอ๋อๆ บ้าบอกวนตีนแบบมึงน่ะ คนชอบเยอะแยะแค่มึงไม่รู้เท่านั้นเอง เพราะว่ามึงมันน่ารัก มึงนิสัยดี มึงเป็นคนดีมากๆ รู้ตัวบ้างมั้ย” พี่พายมันแตะลงบนแก้มของผมเบาๆ แต่ก็ทำให้ผมสะดุ้งได้อ่ะครับ ไม่รู้ว่าข้างในเป็นแผลรึเปล่า

 

“ช่างแม่งกูไม่สนใจอยากรู้หรอกว่าใครจะชอบใครจะเกลียดกู วันๆ นึงเจอคนตั้งมากมายจะมานั่งรู้ไปทำไมว่าใครรักใครเกลียด เอาแค่ว่าตอนนี้กูรู้ว่ากูรักใคร แล้วใครคนนั้นก็คือมึงนะพี่พาย...” ผมยิ้มให้กับพี่พาย ผมแตะมือลงบนหน้ามันเบาๆ แล้วยื่นหน้าเข้าไปจุ๊บปากมันเบาๆ เท่านั้น เขินมันก็เขิน แต่อยากเน้นย้ำแบบชัดๆ ว่าสิ่งที่เป็นอยู่ในตอนนี้มันคืออะไร

 

ใครคือคนที่ผมเลือก ใครคือคนที่ผมรัก คำตอบคือผู้ชายคนนี้คนเดียวเท่านั้น

 

พี่พายสอดมือรอบคอแล้วล็อคผมเอาไว้ จากที่ทำแค่จูบเบาๆ พี่พายมันเริ่มจูบผมหนักขึ้น เหมือนพี่พายมันจะทำการสำรวจว่าผมเป็นแผลด้านในหรือเปล่า แต่ทำไมผมรู้สึกว่ามันวูบไหวจนแทบจะละลายตาคาที่แบบนี้ก็ไม่รู้

 

“ดีนะที่ไม่เป็นแผล...ไม่มีรสเลือด” กูจะตายแล้วไอ้บ้า ถ้ามึงจะดูว่าเป็นแผลมั้ยก็แค่ให้กูอ้าปาก ไม่เห็นต้องดีฟกูขนาดนี้เลยเหอะ

 

“พี่พาย ไม่เอาแบบนี้แล้วนะ ใจเย็นๆ หน่อยเหอะ อย่ามีเรื่องมีราวกับใครเพราะกูเลย กูไม่อยากให้มึงเป็นแบบนี้ เชื่อใจกูนะว่ากูรักแค่มึงเท่านั้น” ผมจับมือพี่พายแล้วบีบเบาๆ ดูท่ากลับไปถึงต้องทำแผลกันอีกแล้วสินะ ทั้งที่หน้าที่มือไอ้พี่พายมัน

 

“อ้อ...ต่อให้ไม่ใช่เรื่องของกู ก็อย่ามีเรื่องกับใครเลย อดทนเท่าที่อดทนได้ ปีสี่แล้วนะจะจบแล้ว อย่าให้มีเรื่องราวอะไรเลย” ผมระบายลมหายใจเบาๆ พี่พายเองก็ถอนหายใจหนักๆ ก่อนที่มันจะจ้องหน้าผมอย่างจริงจัง

 

“เออ...ไม่อยากรับปากนะต่อ แต่กูจะพยายามแล้วกัน เผื่อมึงจะไม่รู้ กูแคร์ทุกอย่างที่เกี่ยวกับมึง เวลาที่ใครมาพูดถึงมึงในทางไม่ดี...กูทนไม่ได้ทุกที” พี่พายมันตั้งท่าจะจูบผมอีกครั้ง แต่ทว่ามันกลับหยุดชะงัก ผมเองก็หยุดชะงักเมื่อมือถือของผมดังลั่นแบบขัดอารมณ์

 

แม่...

 

ไม่รู้ทำไมพอเห็นว่าเป็นชื่อของแม่ผมถึงได้รู้สึกใจหายแบบแปลกๆ อาจจะเพราะมีเรื่องนั้นเข้ามาทำให้เกิดความกังวลใจเล็กๆ ในหัวใจของผม ทั้งๆ ที่เมื่อไหร่ก็ตามที่ผมเห็นชื่อและภาพของแม่ปรากฏขึ้นมา ผมจะยิ้มและรู้สึกดีใจที่แม่คิดถึงผม

 

แต่ทำไมครั้งนี้มันถึงด้รู้สึกโหวงๆ แบบแปลกๆ

 

“แม่โทรมา...” ผมบอกกับพี่พายแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนที่จะกดรับสาย ยังไม่ทันที่ผมจะพูดอะไรออกไปเลยด้วยซ้ำ สิ่งที่แม่พูดมาตามสายนั้นทำให้บางสิ่งบางอย่างที่ผมกำลังหวาดกลัวมันชัดเจนมากขึ้น

 

ต่อ...แม่รู้เรื่องทั้งหมดแล้วนะ ต่อกับพายมาหาแม่ที่บ้าน...อย่าให้แม่เป็นคนสุดท้ายที่รู้เรื่องนี้

 

ไม่ว่าต่อจากนี้ไปจะเกิดอะไรขึ้น ผมขอแค่อย่างเดียว อย่าแยกผมกับพี่พายออกจากกันเลย ผมไม่สามารถกลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมได้อีกแล้วจริงๆ

 

..........100%..........

 

PS. รณรงค์ให้คนอ่านยุ่งนัก ที่เล่นทวิตเตอร์ เวลาที่พูดถึงเรื่องยุ่งนัก รบกวนติดแท็ก #ยุ่งนัก ด้วยนะคะ เกรทจะตามไปส่องค่ะ ><

 

อ่า..........พายุลูกใหญ่มาแล้วสินะ เรื่องที่แม่จะคุยกับต่อกับพี่พายคือเรื่องอะไร....รอลุ้นกันตอนหน้าค่า

เห็นเอ่อๆ เกรียนๆ บ้าบอแบบนี้ น้องต่อของเราก็มีคนชอบหลายคนนะคะ เพียงแต่น้องต่อไม่เคยรู้ เพราะน้องไม่เคยคิดว่าจะมีเพสเดียวกันมาชอบ เลยไม่เคยมองเห็นหรือรับรู้อะไร

เจอกันตอนหน้าค่ะ ^^

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15949 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 23:32
    ใครบอกฟระ
    #15949
    0
  2. #15870 นายแมวน้ำ (@watmaka) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 03:34
    เฮ้ย อะไรอ่ะ แม่ต่อรู้ได้ไง
    #15870
    0
  3. #15778 wcmychalie16 (@wcmychalie16) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 18:08
    พี่พายก็แรง รักต่อมาก ต่อก็รักพี่พายเหมือนกัน อะไรก็ไม่เป็นอุปสรรคหรอกเนอะ^^
    #15778
    0
  4. #15703 NNYuki (@nooniiz501) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2558 / 15:29
    ก็ว่าอยุ่น้องน่ารัก ทำไมคนจะไม่ชอบ แต่ก็นะ นิสัยน้องอ่ะ รุ้อะไรกับเค้าบ้าง 5555 แต่แบบนี้แหละดีแล้ว น่ารักกก
    #15703
    0
  5. #15662 Alleytama (@tamagome23) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2558 / 21:55
    มาม่าหอมมาเชียว หึๆๆๆ
    #15662
    0
  6. #15633 backlight (@artemis-03) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 20:33
    เรื่องอะไรกันน้า ขออย่าให้เป็นข่าวร้ายเลย
    #15633
    0
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. #15526 น้ำค้างตากฟ้า (@janejjan) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 22:40
    แม่รู้ได้ไงอ่าาาา
    #15526
    0
  9. #15440 P.Secret (@future-cartoon) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:08
    ใครบอกแม่ต่อวะ !? ลุ้นมาก นี่คือลุ้นมาก
    #15440
    0
  10. #14470 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 13:15
    เฮ้ยยยย สู้นะเว้ย! แม่เค้าคงเข้าใจแหละ 
    #14470
    0
  11. #14004 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 เมษายน 2557 / 01:28
    เห้ยยยรู้ได้ไงง
    #14004
    0
  12. #13834 Verdaler' (@verda) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 เมษายน 2557 / 13:25
    คูณแม่เป็นคนใจดี คุณแม่จะเข้าใจใช่ไหมค่าาาาา
    #13834
    0
  13. #13170 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 21:52
    คุณน้ำเน่า คุณ(มึง)ใช่มะที่เป็นคนพูด ถ้าไม่ใช่ก็ช่างเว่ย (เริ่มพาล)
    #13170
    0
  14. #12931 nattamonyys (@nattamonyys) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2557 / 16:35
    ใครโทรไปบอกแม่ว่ะห๊ะะะะะะะ
    #12931
    0
  15. วันที่ 16 มกราคม 2557 / 02:04
    เห้ยยย เกิดไรขึ้นอะะะ -0-
    #12552
    0
  16. #11338 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2556 / 23:43
    >< ป๊าดดดดดดด เป็นต่อชัดเจนนนนนน
    #11338
    0
  17. #11261 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2556 / 04:47
    แม่รู้แล้ว จะเกิดอะไรขึ้น ใครมาบอก ยัยน้ำเน่าใช่มั๊ย!!!!!
    #11261
    0
  18. #10504 Bullet killer (@withdestiny) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 14:25
    แม่อย่าห้ามต่อ กับ พี่พายเลยนะ ///กระซิกๆ
    #10504
    0
  19. #10406 อั๊ยตัวป่วน (@buleeye) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 00:47
    น้องมาย..มายพี่เพีย....เมียพี่พาย ฮิ้ววววววๆๆ
    แม่ร๔้แล้วหรอ รู้ได้ไงอ่ะ  ???//ระทึก  ...//อีนี่อาการหนัก
    #10406
    0
  20. #10064 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 12:25
    ใครมาบอก อิน้ำเน่าแน่เลย ตบมันนนน
    แม่อย่าห้ามความรักครั้งนี้เลยนะนะ TT
    คนชอบต่อเยอะนะ ต่อเคยรู้ไรบ้างไหมเนี่ย
    #10064
    0
  21. #9944 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2556 / 16:42
    เอาแล้ววววว

    อีน้ำเน่าทำเรื่องแล้วววว

    ตบค่ะ 
    #9944
    0
  22. #9809 mirchullove (@lovemirchul) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 09:56
    แม่รู้แล้วหรอ?

    จะเกิดอะไรขึ้นบ้างเนี่ย หวังว่าแม่จะเข้าใจพี่พายกับพี่ต่อนะ 
    #9809
    0
  23. #9721 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2556 / 19:58
    ฟินนนนน ~ กับน้องมาย =.= 

    " มายพี่เพีย " = " เมียพี่พาย " ตาย ๆ ๆ ๆ ๆ >////<

    คงไม่ต้องให้เดาว่าแม่ต่อรู้เรื่องนี้ได้ยังไง เฮอะ ! จะไม่จบจริง ๆ ใช่ป่ะ ? ฮึ่ย !
    #9721
    0
  24. #9596 ppwparfe (@pprew_parfe) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2556 / 19:38
    มายพี่เพีย  เมียพี่พาย ฮิ้ววววววววววววว
    เขินแทนเป็นต่ออ่ะ >,< 
    เป็นไงล่ะ อยากรู้ ได้รู้กันทั้งสนามเลยคราวนี้ 555

    ตอนหน้านี่ดราม่ารึป่าวเนี่ย ไม่น้าาาาาาา
    แม่ต้องเข้าใจสิ ห้ามแยกน้องมายกับพี่เพียออกจากันน้าาาาา ไม่ยอมมมมมมมมมมมมมม 
    #9596
    0
  25. #9327 I'm sone M.Seo >O< (@lovelymylonelyfk) (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 29 กันยายน 2556 / 11:52
    แม่ต้องเข้าใจนะ น้าาา T^T
    #9327
    0