OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 47 : ☆OK! I love U ★... 37. หัวใจมีไว้รัก (Pentor & Pie)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15,202
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    3 ส.ค. 56




 37. หัวใจมีไว้รัก (Pentor & Pie)

 

ผมว่ามันแปลกๆ นะ...อะไรที่ว่าแปลกน่ะหรอ อ๋อ...ก็วันนี้มันมีคนแปลกหน้า อืม จะว่าแปลกหน้ามันก็ไม่ใช่ซะทีเดียว เพียงแต่ว่ามันไม่ใช่คนที่ผมสนิทสนมมากอะไรมาก แต่มันดันมานั่งอยู่ในห้องพักของแม่ผม

 

“หวัดดีครับพี่ต่อ...” ไอ้ปีนครับ จำมันได้รึเปล่าครับ มันเป็นเด็กสินกำปีหนึ่ง อยู่กลุ่มเดียวกับไอน้ำกับเปา มันยกมือไหว้ผมกับพี่พาย ไอ้พี่พายมันทำแค่มองแบบรับรู้ คือเพราะว่ามันอยู่ต่อหน้าแม่ผมนะมันเลยไม่พูดอะไร ถ้าอยู่กันตามลำพังผมว่าแม่งซักผมอีกว่าเด็กนี่ใคร มาทำไม อะไร ยังไง บลาๆๆ เยอะครับไอ้นี่

 

“มาได้ไงวะปีน...” ไม่น่าถามนะครับ แต่ก็ถามออกไปแล้ว มันคงมากับไอ้หินเพราะเท่าที่จำได้ตอนที่เจอไอ้หินครั้งก่อน ก็ตอนที่เจอไอ้พี่พายแม่งกอดกันกลมกับคุณน้ำเน่าแฟนเก่ามันไง

 

ไอ้หินมันบอกว่าไอ้ปีนจีบลูกแก้วอยู่ มันก็หล่อดีนะ แต่ติดอย่างเดียวเท่านั้นแหล่ะ...ผมหล่อกว่า เอ้าๆ ก็มันเรื่องจริงนี่ครับ ผมหล่อกว่ามันอ่ะ แล้วอีกอย่างมันเจ้าชู้ด้วยไม่ใช่หรอวะ ไม่ได้ละเดี๋ยวกูต้องสืบซะหน่อย

 

“ขับรถตามพี่หินมาพี่ แล้วก็ขึ้นลิฟท์มาพี่ แล้วก็เดินตามมานี่แหล่ะ...” นี่มันกำลังกวนตีนผมอยู่รึเปล่าวะ...แต่ทำไมมันเรียกไอ้หินว่าหินวะ ขนาดลูกแก้วยังเรียกไอ้หินว่าฮะเก๋าเลย...

 

“มึงไม่ได้ตามกูหรอกมั้งปีน มึงตามน้องกูมามากกว่า” ไอ้หินมันพูดแบบเบาๆ เพราะว่าตอนนี้ลูกแก้วกำลังปลอกผลไม้ให้กับแม่พร้อมกับดูแลแม่อย่างเอาอกเอาใจ ลูกแก้วน่ารักนะ ก็ไม่แปลกถ้าจะมีคนมาชอบ แต่ไอ้หินมันก็หวงของมันไง

 

“ก็ลูกแก้วมากับพี่...ผมก็ตามพี่มาไง มาเยี่ยมแม่พี่ต่อด้วย...”

 

“มึงมานี่ดิต่อ” พี่พายเกี่ยวคอเสื้อของผมแล้วลากผมไปที่โซฟาเพื่อเอาของบำรุงที่ซื้อมาเยี่ยมแม่ไปวาง ผมแทบจะหายใจไม่ออก แต่ก็ต้องส่งยิ้มให้แม่เพราะว่าแม่มองมา ทำเหมือนว่าเล่นกัน แต่จริงๆ คือพี่พายมันอาจจะกำลังอยากฆ่าผมก็ได้

 

ถ้ามึงจะดึงแรงซะขนาดนี้...บีบคอกูเลยดีกว่ามั้ย

 

“กูไม่ได้นัดมันมา...” ไม่ต้องรอให้มันอ้าปากถามหรอกครับ ผมรู้เลยว่ามันจะยัดเยียดข้อหาอะไรให้กับผมอีก แล้วนี่ไอ้ปีนมันโผล่มาด้วยอีกคนพี่พายมันเลยยิ่งรู้สึกไม่พอใจเท่าไหร่ ต้องพยายามเข้าใจนะครับว่าไอ้พี่พายมันไม่เอาใครเลยนอกจากเพื่อนๆ ที่มันคบอยู่

 

เออ...แต่มันก็เอาผมนะ...ฮั่นแน่ รู้นะว่าคิด ฮ่าๆ

 

“รู้ได้ไงว่ากูจะถาม...” มันยืนหันหลังให้แม่ผมครับ ฉลาดมากครับเพราะว่ามันไม่มีทางให้แม่ได้เห็นด้านแบดๆ ร้ายๆ ของมันหรอกครับ ผมนี่แหล่ะที่รับด้านนั้นของมันอยู่คนเดียวแบบเต็มเหนี่ยว

 

“สันดานขี้หวงแบบมึงอ่ะนะพี่พาย ไม่มีพลาดหรอกกูรู้” อยู่กับพี่พายต้องเรียนรู้อะไรหลายๆ อย่างเอาไว้ครับ ไม่อย่างนั้นจะไม่สามารถมีชีวิตรอดพ้นแต่ละวันไปได้

 

“ก็กูรักมึง...ไม่ให้หวงมึงจะให้หวงหมาที่ไหน...” ผมมองหน้าพี่พาย เหมือนจะซึ้งนะแต่รู้สึกเหมือนถูกมันด่ายังไงก็ไม่รู้ มันชอบลูบหัวผมแล้วเดาะลิ้นเรียกเหมือนเรียกหมา คือผมต้องยอมเป็นทุกอย่างตามที่พี่พายมันต้องการเลยใช่ป่ะวะ นี่มันเป็นญาติสายตรงกับฮิตเล่อใช่มั้ย

 

“พี่พายเวลามึงบอกรักกูนี่ขอแบบให้กูรู้สึกซึ้งบ้างได้มั้ยวะ ไม่ใช่มาแบบครึ่งๆ กลางๆ พอกูกำลังจะซึ้งมึงพากูดิ่งลงเหวตลอดอ่ะ...”

 

“แต่เวลาที่เราเอากันกูไม่เคยทำมึงค้างแบบครึ่งๆ กลางๆ เลยนะ...” พี่พายพูดหน้าตาย แต่คนฟังแบบผมแทบสำลักน้ำลายตาย ใครเค้าเอาเรื่องแบบนี้มาพูดหน้าตาเฉยวะถามหน่อย ดีนะที่ผมไม่ได้ดื่มน้ำอยู่ ไม่อย่างนั้นมีพุ่งอ่ะ

 

 “กูขอโทษที่เปิดประเด็นนี้ขึ้นมา เชิญมึงนั่งสุนทรีย์ของมึงไปคนเดียวเลยครับ กูจะไปคุยกับแม่” ผมดันไหล่ไอ้พี่พายให้หลบทาง ก่อนจะเดินไปหาแม่ที่ถูกรายล้อมด้วยลูกแก้วกับไอ้ปีน ส่วนไอ้หินนี่ยืนกอดอกมองดูไอ้ปีนกับน้องสาวไม่วางตา

 

“ต่อกับพายทานผลไม้มั้ยลูก น้องปลอกเอาไว้ให้เยอะเลย” แม่ถามอย่างใจดี พี่พายมันทำเพียงแค่ยิ้มให้เท่านั้น ผมดึงความสนใจของแม่กลับมาที่ผมด้วยการขโมยกินจากในมือแม่จนหมดชิ้น

 

“หวานเนอะ...”

 

“แน่นอนดิพี่ต่อ ลูกแก้วเป็นคนปลอกนี่” ไอ้นี่เสนอหน้าขึ้นมาเลยนะมึง เหมือนจะสนิทกับกูมาก จำได้ว่าคุยกันไม่บ่อย แต่ก็ไม่ได้อะไรกับมันนะครับ ถ้ามันมาดีผมก็ดี

 

“พี่ปีนนี่ไม่เข็ดเลยนะคะ ฮะๆ” ลูกแก้วหัวเราะเสียงใส น้องหันไปหยิบแก้วน้ำพร้อมกับยื่นมาจ่อที่ปากของแม่อย่างเอาอกเอาใจ

 

“ไม่ครับ คิดจะเด็ดดอกฟ้าก็ต้องกล้าเข้าไว้...” ผมว่านิสัยมันคุ้นๆ นะ คนหน้าด้านๆ นิสัยกล้าๆ แบบนี้มีอยู่รอบตัวผมเลยหรอวะ

 

“แม่ว่ากำลังจะทักเลยว่าเราน่ะกำลังตามจีบลูกแก้วอยู่ใช่มั้ย...คนนี้แม่จองให้เจ้าต่อแล้วนะ” ผมรู้ครับว่าแม่แค่แกล้งแซวเล่น ผมหันไปมองหน้าไอ้พี่พายว่ามันมีท่าทีอะไรรึเปล่า มันแค่ยิ้มมุมปากให้กับผม พร้อมกับหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน เห็นมันไม่มีท่าทีแปลกๆ ผมก็โล่งใจ

 

“พี่ต่อเค้าไม่ชอบลูกแก้วหรอกครับแม่ จะชอบได้ไงก็ในเมื่อพี่ต่อเค้า...” ผมแทบจะพุ่งเข้าไปปิดปากไอ้ปีน แต่ทว่ามันก็หยุดปากของตัวเองเอาไว้ก่อน พร้อมกับหันมามองหน้าผมเป็นเชิงขอโทษที่มันเผลอจะหลุดปากพูดขึ้นมา

 

“หืม...ทำไมล่ะต่อ น้องออกจะน่ารัก ไม่ชอบน้องหรอ หรือว่าเรามีแฟนแล้ว แอบมีแฟนไม่บอกแม่นะ ว่างๆ พามาหาแม่ให้แม่ดูตัวหน่อยสิลูก” ผมล่ะตอบคำถามแม่ไม่ถูกเลยครับ จะให้บอกว่าก็พามาให้ดูอยู่ทุกวันนี่ยังไงล่ะครับ...อย่างนั้นหรอ พูดไม่ออกหรอก

 

“ที่ต่อไม่ชอบลูกแก้ว เพราะต่อรักลูกแก้วเหมือนน้องสาวครับแม่ อีกอย่างลูกแก้วเองก็ยังเด็ก อย่าเพิ่งรีบมีแฟนเลยครับ” ไอ้หินมันก้าวเข้ามาเพื่อช่วยตอบคำถามของแม่ผม สถานการณ์นี้มันช่างน่าอึดอัดนักเพราะเราต่างก็รู้กันอยู่แก่ใจว่าอะไรเป็นอะไร

 

“ตามนั้นครับแม่ น้องเพื่อนคือสิ่งต้องห้าม อีกอย่างลูกแก้วเองก็ยังเด็ก อย่าเพิ่งรีบให้มีแฟนเลยครับ ยิ่งถ้ามีคนเจ้าชู้มาจีบ...ผมว่าต้องกันมันออกไปครับ” นี่ผมมองหน้าไอ้ปีนเลยนะ ชัดเจนเลยว่าพูดถึงมัน มันยิ้มแหยๆ ให้ผมแล้วพึมพำว่าขอโทษยกใหญ่

 

“มีน้องสาวน่ารักก็ต้องทำใจแบบนี้ละนะหิน โชคดีที่ต่อเค้าไม่มีน้องสาว ไม่อย่างนั้นรายนี้เองก็คงหวงน้องสาวไม่ต่างจากหินหรอก” แม่ดูแข็งแรงและสดใสสดชื่นมากเลยนะครับ ผมว่าแม่น่าจะแข็งแรงขึ้นมากหลังจากที่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่มาหลายวัน

 

“อุ๊ย!! ตายจริง ปอลืมบัญชีเอาไว้นี่ใช่มั้ยต่อ ไปหยิบซองที่วางอยู่ตรงนั้นมาให้แม่หน่อย” ผมมองตามสายตาของแม่ไปก็พบว่าซองมันวางอยู่ตรงโต๊ะหน้าพี่พาย ผมไม่ต้องเดินไปหรอกครับเพราะว่าพี่พายมันหยิบแล้วลุกขึ้นเดินมาทางผมแล้ว

 

“นี่ครับแม่...” พี่พายยืนข้างๆ ผม พร้อมกับส่งซองเอกสารนั้นให้กับแม่ แม่ยิ้มใหกับพี่พายแล้วรับซองไปเปิดดู

 

“นั่นไง...พี่ชายเรานี่ดีทุกอย่างเลยนะ เสียอยู่อย่างเดียวเท่านั้นแหล่ะ ชอบวางของแล้วลืมเอาไว้ไม่เป็นที่เป็นทาง วันนี้ต้องปิดงบด้วยสิ...ต่อโทรไปบอกพี่เค้าให้มาเอาของไปลูก...”

 

“เดี๋ยวผมเอาไปให้พี่ปอที่บ้านเสบียงเองดีกว่าครับแม่ เผื่อว่าพี่ปอไม่ว่างมา เอกสารสำคัญนี่ครับ” พี่พายมันรับอาสาซึ่งผมคิดว่ามันน่าจะต้องเกี่ยวคอผมแล้วลากไปด้วยแน่ๆ

 

“เกรงใจพายแย่เลยลูก ตาปอนี่น้า...”

 

“ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับแม่ ผมเต็มใจและยินดีที่จะทำมันครับ ต่ออยู่ดูแลแม่นะ...เดี๋ยวพี่มารับ” หืม...ผมที่กำลังจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ถึงกับชะงักเพราะคำพูดของพี่พาย ผมแปลกใจมากว่าทำไมพี่พายมันไม่ลากผมไปด้วย ทำไมมันปล่อยให้ผมอยู่ที่นี่ทั้งๆ ที่มันก็เห็นอยู่เต็มตาว่าไอ้หินก็อยู่ที่นี่

 

“เออ...ต่อลืมมือถือไว้ในรถ เดี๋ยวไปเอาก่อนนะแม่ เผื่อใครโทรมา” ผมหาข้ออ้างที่จะเดินออกไปพร้อมกับพี่พาย ผมว่าผมสงสัย และเมื่อผมสงสัยผมต้องถาม ผมว่ามันผิดวิสัย ผิดปกติมากๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ

 

“ถ้าอย่างนั้นผมไปก่อนนะครับแม่ เดี๋ยวจะแวะมารับต่ออีกทีครับ” พี่พายเดินออกจากห้องไป ผมเดินตามมันไปทันที พอหลุดออกมาจากห้องของแม่ หลุดออกจากสายตาของแม่แล้ว ผมเดินมาจับไหล่ไอ้พี่พายแล้วมองหน้าพี่พายอย่างสงสัย

 

“แปลกๆ นะวันนี้...” ผมไม่ได้จะจับผิดพี่พายนะครับ ไม่ได้ระแวงกลัวว่ามันจะไปหาแฟนเก่าหรือว่ากิ๊กกั๊กเก่าของมันหรอก แต่ผมแปลกใจและติดใจเรื่องที่มันยอมปล่อยให้ผมอยู่ในที่ที่ไอ้หินอยู่ได้ยังไง

 

“กูไม่ได้เต็มใจอยากให้มึงอยู่กับมันหรอกต่อไม่ต้องมาสงสัย กูแค่อยากให้มึงได้อยู่คุยกับแม่มึงนานๆ ก็เท่านั้น” พี่พายมันคงรู้แหล่ะว่าผมกำลังคิดอะไร มันเลยพูดออกมาแบบนั้น

 

“พี่พาย...ที่แม่พูดเรื่องกูกับลูกแก้ว...มึงไม่โกรธใช่มั้ย” นี่ก็คืออีกหนึ่งสิ่งที่ผมกังวล อาจจะเพราะผมแคร์ความรู้สึกของไอ้พี่พายมันมากไปมั้ง มากจนผมรู้สึกว่าพอมีใครพูดเรื่องอะไรที่พี่พายมันไม่ชอบ ผมก็กลัวว่ามันจะไม่ชอบใจ โกรธ และอารมณ์ไม่ดีได้

 

“ต่อ...ถึงกูจะดูงี่เง่า แต่เรื่องบางเรื่องกูรู้และเข้าใจดี แม่อาจจะชอบเด็กคนนั้นเพราะน่ารัก แต่ถ้าตัวมึงไม่ชอบ...กูเชื่อว่าแม่ไม่มีทางบังคับมึงหรอก” พี่พายมันพูดเหมือนว่ามันจะรู้ดีเลยทีเดียวว่าแม่ของผมนิสัยเป็นอย่างไร แม่ไม่ค่อยบังคับผมกับพี่ปอหรอกครับ คุณนายเค้าจะให้อิสระเรามากพอสมควร

 

“กูว่าวันนี้ฟ้าอาจจะถล่ม เพราะว่ามึงเข้าใจอะไรง่ายๆ จนน่าแปลกใจ...เจ็บนะเว้ยไอ้พี่พาย” ผมลูบหัวตัวเองป้อยๆ พี่พายมันโบกมาทีหน้าแทบทิ่ม เจ็บฉิบหายนี่ใช้มือหรือตีนเนี่ย

 

“อย่ากวนตีนกูมากนักต่อ กูยังไม่อยากลากมึงไปปล้ำในรถหรอกนะ กลับเข้าห้องไปซะไป แล้วอย่าทำในสิ่งที่กูไม่ชอบล่ะ ตัวกูไม่อยู่...แต่ใจกูอยู่กับมึงนะ” โหย...ประโยคเดียวแม่งเกี่ยวไปทุกอารมณ์เลยครับ เริ่มต้นมาก็ด่ากูครับ ถัดมาก็หื่นใส่จะลากกูไปปล้ำ ปิดท้ายด้วยความเสี่ยว ทำเอากูแทบจะเลี้ยวกลับเข้าห้องแม่ทันทีอ่ะ

 

“ก็พี่พายเคยบอกนี่นาว่าเป็นแฟนแล้วจะยอมให้กวนตีน นี่กูเป็นมากกว่าแฟนแล้วนะ...ก็ต้องยอมให้กวนตีนมากกว่าเดิมอีกหลายเท่าสิ” อายก็อายแหล่ะครับ แต่ผมจำเป็นต้องทวงสิทธิอันชอบธรรมที่ผมมี และทวงคำมั่นสัญญาที่พี่พายมันเคยบอกกับผมเอาไว้ตอนที่มันมาตามจีบผม

 

ใช่ว่าได้กูแล้วจะลืมที่พูดไม่ยอมรักษาสัญญาไม่ได้นะเว้ย

 

“เป็นมากกว่าแฟนนี่เป็นอะไรวะ...” เราสองคนเดินมาจนถึงลานจอดรถ พี่พายมันหันมามองหน้าผมพร้อมกับกอดอกมองผมด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ คงคาดหวังสินะว่าผมจะย้ำสถานะของผมให้มันฟัง...ฝันไปเหอะ

 

“เป็นอะไรก็ช่างกูไม่กวนตีนแล้วก็ได้ กลับไปหาแม่ดีกว่า...” ผมถูกพี่พายมันดึงเข้ามาหลบที่ตรงมุมเสา พี่พายมันยื่นหน้าหล่อๆ น่าหมั่นไส้ของมันเข้ามาใกล้ๆ หน้าของผมจนผมรู้สึกอยากจะดันมันออกไปไกลๆ อันตรายกับหัวใจของผมมากเกินไปแล้วจริงๆ ผู้ชายคนนี้

 

“อายหรอวะต่อ...อายที่จะต้องพูดหรอวะว่าเราเป็นผัวเมียกัน มันน่าอายมากเลยรึไง” ขอวิเคราะห์อารมณ์ของคุณชายธราเทพก่อนนะครับว่าเค้าอยู่ในโหมดไหน ท่าทางนิ่งๆ เสียงนิ่งๆ แบบนี้ดูยากนิดนึง

 

“ดราม่าอะไรวะพี่พาย กูอายมึงนั่นแหล่ะไม่ได้อายคนอื่น เค้ารู้กันทั้งบ้านทั้งเมืองแล้วว่ามึงกับกูเป็นอะไรกันน่ะ กูเคยปฏิเสธหรอว่าที่เค้าคิดกันมันไม่ใช่...” นี่ผมก็ไม่ได้ดราม่า ไม่ได้ใส่อารมณ์นะ กำลังอธิบายอย่างใช้ความอดทนเลยครับ

 

“งั้นบอกมาดิว่าเราเป็นอะไรกัน...” พี่พายมึงย้ำคิดย้ำทำเนอะ ถ้ากูไม่ยอมพูดมึงก็จะไม่ยอมจบเรื่องนี้ใช่มั้ย

 

“กูเป็นเมียมึง มึงเป็นผัวกู...กูรักมึง โคตรจะรัก รักมากๆ รักแบบไม่เหลือสายตาไว้มองใคร...พอใจยัง” พี่พายมันส่ายหน้าไปมา ไอ้นี่ได้คืบมึงอยากจะได้ศอก เดี๋ยวกูก็เอาข้อศอกกระทุ้งท้องแม่งให้จุกเลยดีมั้ง

 

“กูรักมึง...” ผมพูดด้วยเสียงที่ดูนิ่งลงมาก หน้าหล่อมากๆ ของผมยื่นเข้าไปหาพี่พายแล้วค่อยๆ แตะปากของผมลงบนปากของพี่พายเบาๆ ผมต้องอ้อนมันจนได้สินะ ไม่อย่างนั้นพี่พายมันจะไม่มีทางปล่อยผมแน่ๆ ผมว่าผมไม่ควรหาเรื่องใส่ตัวเองแบบนี้เลย

 

“ก็แค่นี้...น่ารักขนาดนี้อยากพากลับไปเก็บไว้ที่ห้อง ไม่อยากพาออกมาให้คนมองเลยรู้มั้ย...รักนะครับ” พี่พายกระซิบเบาๆ พร้อมกับงับหูผมเล่น เสียงหัวเราะในลำคออย่างชอบใจของไอ้พี่พายมันดูมีเสน่ห์มาก มันทำให้ผมเคลิ้มแบบแปลกๆ จนผมต้องสะบัดหัวแล้วตั้งสติให้มันดีๆ เสียก่อน

 

“ขับรถดีๆ นะพี่พาย ไม่ต้องขับเร็วนะเว้ยมันอันตราย จะนั่งรออยู่ที่ห้องนะ...” ผมถอยห่างจากพี่พาย และบอกลาเพื่อที่เราจะได้แยกกันเสียก่อนที่ไอ้พี่พายมันจะหมั่นเขี้ยวและลากผมกลับไปที่ห้องจริงๆ

 

....................

 

 

 

ผมเดินกลับเข้ามาในห้อง มองเห็นไอ้หินที่นั่งคั่นกึ่งกลางระหว่างลูกแก้วกับไอ้ปีน ลูกแก้วไม่ได้มีทีท่าว่าจะเล่นด้วยนะเท่าที่ผมมอง แต่น้องก็ไม่ได้ทำมึนตึงใส่  ลูกแก้วเข้ากับคนง่าย น่ารัก อัธยาศัยดีโคตรๆ ไม่แปลกหรอกที่จะมีคนมาชอบ

 

“แม่เป็นไงบ้าง กลับบ้านได้เมื่อไหร่หมอได้บอกรึยัง” ผมนั่งลงที่เดิม เอื้อมมือไปกุมมือแม่มาบีบนวดเบาๆ คุณนายยิ้มให้กับผมพร้อมกับเอื้อมมือมาแตะที่หน้าผมเบาๆ

 

“ต่อดูมีความสุขนะ สีหน้าบ่งบอกชัดเจนเลย ดวงต่อช่วงนี้ก็ดีมากๆ เมื่อวันก่อนแม่หมอแวะมาเยี่ยมเลยได้คุยกันเรื่องดวง เหมือนแม่หมอจะทักเรื่องความรักให้ระวังเรื่องมือที่สาม แต่ต่อไม่ได้มีแฟนนี่นะ ไม่ต้องไปกังวลอะไรกับมันหรอกมั้ง” โห...นี่คือสิ่งที่แม่บอกว่าต่อดวงดีหรอครับ เรื่องมือที่สามนี่แหล่ะครับที่โคตรต้องระวังเลย เพราะมันมาแล้วแม่ ผมเชื่อเลยว่าแม่หมอคนนี้ดูดวงโคตรแม่น

 

“แม่อ่ะ ต่อถามเรื่องนึงแม่ตอบเรื่องนึงเฉยเลย หมอบอกรึเปล่าว่ากลับบ้านได้เมื่อไหร่ ต่อรู้นะว่าแม่อยากกลับบ้านมากกว่านอนที่โรงบาล” ผมว่าผมกับแม่นี่เหมือนกันนะ ถามเรื่องตอบเรื่อง แต่ของผมนี่จงใจเปลี่ยนเรื่องครับ ไม่อยากคุยเรื่องคนรักความรักอะไรตอนนี้หรอก

 

ถามว่ากลัวมั้ย...ผมกลัวนะ ผมไม่รู้ว่าแม่จะรับกับความรักครั้งนี้ของผมได้มากน้อยแค่ไหน ผมอยากให้แม่รักพี่พาย ผมอยากให้พี่พายมันรู้สึกว่ามันยังมีใครในชีวิตไม่ได้ตัวคนเดียว ถ้าเกิดว่าแม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของผมกับพี่พาย...ผมกลัวว่าอะไรๆ มันจะเปลี่ยนไป

 

“อีกสองวันก็กลับได้แล้วจ้า ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว ว่าแต่แม่เปลี่ยนเรื่อง เราเองก็เปลี่ยนเรื่องเหมือนกันนั่นแหล่ะต่อ...” ผมทำหน้าตายไม่รู้ไม่ชี้ แล้วหอมแก้มแม่อย่างเอาอกเอาใจ

 

“แม่กลับบ้านแล้วก็พักผ่อนเยอะๆ นะ ไม่ต้องห่วงบ้านเสบียงหรอกมีพี่ปอดูแลอยู่ทั้งคนไหนจะยังมีพี่ฝ้ายเข้ามาช่วยอีกแรง แม่ดูแลตัวเองให้แข็งแรงแล้วรอเลี้ยงปอจูเนียร์ดีกว่า” อย่างน้อยๆ พี่ปอมันก็ไม่ทำให้แม่ผิดหวังล่ะนะ อย่างน้อยๆ มันก็มีครอบครัว มีหลานให้กับแม่ได้ ผมเคยคิดเหมือนกันว่าผมอยากมีครอบครัวที่อบอุ่น มีลูกสักคนสองคน

 

แต่ตอนนั้ ณ เวลานี้ ผมรู้สึกว่าสิ่งที่ผมเป็นอยู่มันก็มีความสุขดีแล้ว ความคิด ความฝันของคนเรามันเปลี่ยนแปลงกันได้ตลอดเวลา การที่ผมคบกับพี่พาย ผมอาจจะไม่สามารถมีลูกได้ แต่ผมเชื่อว่าผมสามารถมีความสุขได้ เพราะมันคือสิ่งที่ผมเลือกด้วยตัวของผมเอง

 

“นั่นสินะ สงสัยได้เวลาคนแก่อย่างแม่ปล่อยวางแล้วหล่ะ...”

 

“แก่ที่ไหนกันคะแม่ แม่พรทิพย์ยังสาวอยู่เลยนะคะ เพียงแต่แม่พักผ่อนน้อยเท่านั้นเอง สุขภาพเลยไม่แข็งแรงเท่าไหร่ ลูกแก้วว่าแม่นอนพักดีกว่านะคะ ทานยาแล้วต้องพักร่างกายจะได้แข็งแรงค่ะ” ลูกแก้วลุกเดินออกมาจากโซฟาที่ผมรู้สึกเหมือนว่าไอ้หินกับไอ้ปีนมันจะเถียงหรือต่อปากกันอยู่ น้องมันคงรำคาญน่ะครับ

 

“ปากหวานจริงๆ ลูกแก้ว งั้นแม่นอนพักก่อนดีกว่านะ หนุ่มๆ สาวๆ จะได้นั่งคุยกัน...ขอบใจมากนะเด็กๆ ที่แวะมาเยี่ยมแม่ แม่ไม่เหงาเลย” แม่ยิ้มอย่างใจดี รอยยิ้มของแม่สวยเสมอสำหรับผม ผมไม่อยากจะเสียรอยยิ้มนี้ไปเลยจริงๆ ผมอยากให้แม่ยิ้มให้กับผม ยิ้มให้กับพี่พาย ยิ้มให้กับคนที่ผมรัก ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามที

 

 

ผ่านไปแค่ไม่ถึงสิบห้านาทีแม่ก็นอนหลับสนิทไปเรียบร้อยแล้ว ผมนั่งอยู่ที่เดิมมองดูไอ้หินกับไอ้ปีนที่มันต่อล้อต่อเถียงกันไม่เลิก ลูกแก้วเอาหูฟังขึ้นมาใส่หูเลยครับ เสียงของมันสองคนก็ไม่ได้ดังอะไรมากมายหรอก เพราะว่ามันยังคงรู้กาลเทศะ ผมว่าลูกแก้วขี้เกียจจะฟังมากกว่า

 

“พี่หินจะหวงน้องไปทำไมอ่ะ ให้ลูกแก้วตัดสินใจเองไม่ดีกว่าหรอว่าจะชอบหรือว่าไม่ชอบผมอ่ะ...” ผมว่าไอ้เด็กนี่มันประหลาดนะ มาจีบน้องเค้าแล้วยังจะห้ามไม่ให้พี่เค้าหวงน้องสาวอีก

 

“กูเป็นพี่กูมีสิทธ์คัดกรองคนที่เข้ามาในชีวิตน้องกูว่ะปีน อย่างมึงเนี่ยเจ้าชู้หน้ามึนขนาดนี้ คิดว่ากูจะยอมให้น้องกูคบกับมึงรึไง” ไอ้หินมันหันมามองหน้าผม ผมยิ้มและยักคิ้วให้มัน อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะเถียงกันอีกนานแค่ไหน

 

“พี่ต่อเอาพี่หินไปเก็บทีดิ ไม่รู้จะหวงลูกแก้วทำไมนักก็ไม่รู้ น้องโตแล้วเหอะ” เอ้า! มึงหันมาทางกูทำไมวะ คิดจะหาพวกรึไงไอ้เด็กเปรต เด็กอะไรตัวสูงพอๆ กับพวกผมเลย มันก็หล่อนะ แต่ไม่รู้ดิ ของแบบนี้มันต้องแล้วแต่ว่าสาวเจ้าเค้าจะชอบหรือเปล่า

 

“มึงนี่ก็แปลกนะปีน มันมีน้องน่ารักขนาดนี้ไม่ให้มันหวงน้องมันแล้วจะให้มันไปหวงใคร...”

 

“ก็หวงพี่ต่อไง...” ผมว่าผมปากหมาแล้วนะ ไอ้เด็กนี่แม่งปากหมาปากเปราะกว่ากูอีก เหมือนว่ามันจะรู้ตัวว่าพลาดพลั้งปากพุดในสิ่งที่ไม่สมควรออกมา

 

“ผมว่าวันนี้ผมถอยก่อนดีกว่าเนอะ ดูเหมือนว่าผมจะพลาดรอบที่สองแล้ว พี่ไปก่อนนะครับลูกแก้ว ไว้วันไหนพี่หินไม่อยู่เราแอบหนีเที่ยวกัน” มันคิดว่าลูกแก้วได้ยินมันด้วยหรอวะ ผมเห็นน้องมันนั่งฮัมเพลงสบายอารมณ์เชียว

 

“ไปนะพี่ต่อ หนีแล้วครับ” มันพูดจบก็รีบชิ่งไปทันที ผมส่ายหน้าอย่างระอาใจกับไอ้เด็กพวกนี้เหลือเกิน ลากดราม่าเข้ามาจนได้สิน่า แม่งเอ๊ย...

 

“ไปไหนวะต่อ” ไอ้หินมันถามเมื่อผมเดินไปที่ระเบียง ก็เห็นอยู่ว่ากูเดินไประเบียงยังจะถามอีกว่ากูจะไปไหน

 

“ไปห้างมั้ง ก็เห็นอยู่ว่ากูเดินมาที่ระเบียง กูจะออกไปสูดอากาศหน่อย กูไม่ชอบกลิ่นโรงพยาบาล” ผมเดินกระแผลกๆ นิดหน่อย อาการปวดข้อเท้ายังไม่หายสนิทแต่ก็ถือว่าดีขึ้นมากๆ แล้วครับ

 

“กวนตีนกูตลอดๆ เลยนะต่อ” มันเดินตามผมออกมาแล้วเลื่อนประตูปิด ผมเท้าขอบระเบียงแล้วมองไปยังเบื้องหน้า ท้องฟ้ากว้างที่ดูดำครึ้มไปด้วยเมฆฝน หน้าฝนนี่น่าเบื่อตรงที่มันเปียกแล้วทำให้หงุดหงิดนี่แหล่ะ

 

“ขามึงเจ็บหรอวะ...เดินแปลกๆ” น้ำเสียงมันดูเหมือนจะเครียดๆ แปลกๆ ชอบกล ผมว่ามันคงคิดเหมือนอย่างที่พวกไอ้ต็อปคิดสินะ มันถึงได้มีน้ำเสียงแบบนี้

 

“พอดีกูล้มน่ะแล้วขาเลยแพลงแต่ก็โอเคแล้ว นวดยามาแล้วก็ดีขึ้นเยอะแหล่ะ มึงเป็นไงบ้างวะไม่ค่อยได้คุยกันเลย” มันเป็นคำถามที่ผมชั่งใจเอาไว้ว่าจะถามมันดีหรือเปล่า แต่มันเป็นเหมือนคำถามพื้นฐานที่เวลาเราเจอคนรู้จักแล้วเราจะถามไถ่ออกไป

 

“ซุ่มซ่ามนะมึง ระวังตัวเองหน่อยต่อ...กูเป็นห่วง” นี่ก็อีกคน ถามอย่างตอบอย่าง หรือบางทีมันอาจจะเลี่ยงที่จะตอบคำถามของผมก็ได้ มันเป็นเหมือนคำถามโง่ๆ นะว่ามั้ย เพราะรู้อยู่แก่ใจอยู่แล้วว่าคำตอบมันคืออะไร ก็ยังจะถามออกไป

 

“กูไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอกน่า มึงเหอะท่าทางจะยุ่งวุ่นวายน่าดู มีคนมาจีบน้องแบบนี้” ไอ้ตัวต้นเหตุมันชิ่งหนีกลับบ้านไปแล้วครับ ท่าทางมันจะตื้อ จะดื้อด้านน่าดูชมเลยหล่ะ

 

“ปกติก็มีคนมาจีบลูกแก้วเยอะอยู่แล้ว แต่กูไม่อะไรเลยนะ แต่กับไอ้ปีนนี่กูขอเหอะ เห็นแม่งม่อสาวไปทั่ว ไม่เป็นเหมือนเพื่อนมันอีกสองคนเลย ไอน้ำกับเปาไม่เห็นเป็นแบบมัน” ยาวเลยครับทีนี้ ท่าทางมันจะไม่ชอบหน้าไอ้ปีนเอาเรื่อง ปีนเอ๊ยมึงพลาดแล้ว มาจีบน้องเค้าแต่พี่ชายเค้าไม่ชอบเอาแบบนี้

 

“มันอาจจะชอบลูกแก้วจริงก็ได้ มึงก็ดูๆ ไปก่อนอย่าไปอะไรกับมันมากมาย...ฝนจะตกอีกแล้วหรอวะ เฮ้อ...” ผมระบายลมหายใจแบบยาวเหยียด เพราะรู้สึกว่าเวลาที่ฝนตกมันทำให้บรรยากาสดูเหงา ผมไม่ชอบความเหงาเท่าไหร่ ไม่เคยชินที่จะอยู่รวมหอลงโลงกับมันเลย

 

“เกลียดหน้าฝนสินะ...แต่กูชอบหน้าฝนนะ กูชอบเวลาที่ฝนตกมันเย็นสบายดี เหมือนเวลาที่กูอยู่กับมัน...กูสบายใจและมีความสุข” มันตบบ่าผมแล้วยักคิ้วให้ ผมยิ้มตอบกลับ เราสองคนสามารถคุยกันได้เหมือนเดิมเหมือนที่เราเคยคุย แต่ลึกๆ ผมรู้ว่าทั้งผมทั้งไอ้หินต้องพยายามหลีกเลี่ยงบางประเด็นออกไป เพื่อไม่ให้มันกระทบกับความรู้สึกที่เป็นตะกอนในใจ

 

ผมหวังว่าสักวันตะกอนเหล่านั้นมันจะหายไปจากใจของเราทั้งคู่

 

“อืม...กูว่ามันเย็นแล้วหล่ะ อีกอย่างลูกแก้วก็ต้องไปเรียนพิเศษด้วย มึงอยู่คนเดียวได้ใช่มั้ยวะ...”

 

“เออๆ กูอยู่ได้ อีกอย่างอยู่คนเดียวที่ไหนแม่ก็อยู่ มึงพาน้องไปเหอะเดี๋ยวฝนตกแล้วจะเดินทางลำบาก ขอบใจนะเว้ยที่แวะมาเยี่ยมมาคุยกับแม่กูบ่อยๆ” เราสองคนพากันเดินเข้ามาทางด้านใน ดูเหมือนว่าลูกแก้วจะกำลังมาตามไอ้หินพอดี น้องเก็บข้าวของลงกระเป๋าเรียบร้อยเตรียมพร้อมจะเดินทางเต็มที่

 

“กำลังจะออกไปตามเลยพี่ฮะเก๋า พี่ต่อลูกแก้วกลับกันก่อนนะคะ พอดีมีเรียนพิเศษด้วยหล่ะ พี่ต่อดูแลคุณแม่ ดูแลตัวเองดีๆ นะคะ” ลูกแก้วเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับส่งยิ้มให้อย่างน่ารัก เธอจับมือไอ้หินแล้วดึงให้เดินไปด้วยกัน มันหันมามองผมก็โบกมือไล่มันให้ไปได้แล้ว ไม่ต้องห่วงอะไรมากมายหรอก เพราะผมอยู่ได้สบายอยู่แล้ว

 

“เฮ้อ...ฝนตกแล้วสินะ” ผมยืนมองออกไปที่นอกระเบียง มองดูสายฝนที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ละอองน้ำปลิวมาเกาะกระจกจนเป็นฝ้า ผมรู้สึกว่ามันเงียบๆ นะ กับการที่ต้องอยู่คนเดียวแบบนี้ คงเป็นเพราะผมชินกับการที่มีคนคอยก่อกวนอยู่ตลอดเวลาไปแล้วสินะ

 

กูคิดถึงมึงอีกแล้วว่ะพี่พาย...ทำไมกูต้องคิดถึงมึงตลอดเวลาด้วยวะ

 

..........

 

 

 

 

ผมยืนพิงประตูห้องพักที่ผมเคยลากไอ้ต่อเข้ามาจูบเมื่อครั้งก่อน เสียงของบทสนทนาที่ดูเหมือนว่าจะเป็นเสียงของพี่ปอซะส่วนมาก ผมคิดว่าตอนที่ผมมาถึงที่นี่เรื่องนี้อาจจะเคลียร์จบไปแล้ว แต่ทว่าผมก็ยังอุตส่าห์มาทันฟังเรื่องพวกนี้อีกนะ

 

ผมก็เข้าใจว่าเรื่องความรู้สึกของคนเรามันวกวน มันวุ่นวาย กว่าจะค้นพบคำตอบให้กับตัวเองได้ก็เอาเรื่องอยู่เหมือนกัน ผมเองก็เคยเกิดความรู้สึกสับสนและวุ่นวายใจเพราะความรักมาก่อน มันทำให้ผมรู้สึกราวกับว่าผมเหมือนคนบ้า

 

แต่ช่างแม่งเหอะเรื่องไร้สาระนั่น มันผ่านมาแล้วก็อย่าไปคิดถึงมันเลย ผมคิดถึงแต่สิ่งที่เป็นปัจจุบัน ผมไม่มานั่งใส่ใจเรื่องแฟนเก่าอะไรหรอก เค้าทิ้งผมไปแล้ว ทิ้งไปแบบไม่มีเยื่อใย แล้ววันที่เค้ากลับมาทำไมผมต้องมีเยื่อใยให้กับเค้าด้วย...

 

“ปล่อยให้มันอยู่กับไอ้เวรนั่น...กูไม่ชอบใจเลยเว้ย” ผมไม่ได้เต็มใจที่จะปล่อยมันทิ้งไว้ที่นั่นหรอกนะ ผมไม่ใช่คนใจดีแบบนั้นคุณก็น่าจะรู้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเพราะว่าไม่สามารถพามันมาด้วยได้เลย ขืนพามันมาก็แจ็คพอตแตกเลยทีนี้ นี่กำลังดุเดือดเลยข้างใน

 

“ให้มันจบๆ เหอะไอ้สั้น กูสงสารเพื่อนกู ถึงมันจะไม่พูดแต่กูรู้ว่ามันต้องเจ็บ” ผมกับไอ้โก้อาจจะไม่ได้พูดคุยกันแบบตรงๆ แต่ผมรู้ว่าความรู้สึกแบบนี้มันเจ็บ ไอ้โก้มันต่างจากผม รักของมันคือการเสียสละ แต่ทว่าสำหรับผมแล้วความรักคือการแย่งชิง ความรักคือการครอบครอง...นั่นคือผม

 

ผมที่นั่งยองๆ พิงผนังห้องอยู่ต้องลุกขึ้นทันทีเมื่อประตูห้องถูกเปิดออกมา จบแล้วหรอวะ คงงั้นแหล่ะมั้ง พี่ปอมันเดินออกมาพร้อมกับมองหน้าผมอย่างแปลกใจ แอบเห็นพี่ปอมองไปข้างหลังผมเหมือนหาใครบางคน

 

“น้องกูล่ะ ปกติเห็นมึงที่ไหนต้องเห็นมันที่นั่น...” ก็จริงตามนั้น เพราะผมต้องลากไอ้ต่อมันไปด้วยทุกที่ วางใจไม่ได้หรอกครับแฟนผมน่ารัก เดี๋ยวใครมาลากมันไปผมลงแดงตาย ผมติดมันประหนึ่งมันเป็นสารเสพติด

 

“อยู่ที่โรงบาลไง พากันไปเยี่ยมแม่มา แต่ว่าพี่ลืมนี่ไว้แม่ให้เอามาให้...” ผมยื่นซองเอกสารให้กับพี่ปอ มันรับไปเปิดดูแล้วยักไหล่ใส่ผมซะงั้น ท่าทางกวนตีนพอกันทั้งพี่ทั้งน้องจริงๆ

 

“เรียกแม่กูว่าแม่เต็มปากเต็มคำเลยนะมึง...”

 

“ก็แม่เมียอ่ะ ไม่ให้เรียกแม่แล้วจะให้เรียกอะไร แม่ยาย...” นี่ไม่ได้กวนตีนนะผมพูดความจริงเลยหล่ะ พี่ปอมันส่ายหน้าไปมาอย่างระอาใจ ไม่เป็นไรผมไม่ถือเพราะว่าพี่ปอมันเป็นอีกคนที่ยัดเยียดไอ้ต่อให้ผม ซึ่งผมรู้สึกซาบซึ้งมันมากๆ

 

“เต็มปากเต็มคำเหลือเกิน ถ้าไอ้ต่อมันได้ยินมันคงโวยฉิบหายอ่ะนะ แต่เห็นมึงกับมันไปด้วยกันดีมันก็ดี น้องกูมันซึนมึงต้องทำใจหน่อยนะ...” พี่ปอกับผมเดินออกมาจากตรงหน้าห้องนั่นแล้ว มันจะดีกว่าถ้าสองคนนั้นออกมาแล้วไม่เจอหน้าพี่ปอตอนนี้ ไอ้สั้นมันคงยังทำใจไม่ได้หรอก ของแบบนี้ต้องอาศัยเวลาสักระยะแล้วทุกอย่างมันจะดีขึ้นเอง

 

“เออจริงๆ นะ น้องพี่แม่งกวนตีน ปากหมา ซึน อึน มึน เอ๋อ ซุ่มซ่าม ทุกอย่างจริงๆ แต่ก็รักว่ะ” นั่นล่ะนิสัยไอ้ต่อมันเลย มันเป็นแบบที่ผมพูดมาทั้งหมดจริงๆ ครับไม่ได้ใส่สีตีไข่เพิ่มเติมเลย แต่ผมก็รักมันนะ รักมากๆ ด้วย เพราะว่ามันเป็นคนดี เป็นคนที่เข้าใจผมมากกว่าใครๆ

 

ไม่รักมึงแล้วกูจะไปรักหมาที่ไหนวะต่อ...

 

“กูว่ากูเริ่มจะเลี่ยนแล้วว่ะพาย มึงนี่อาการหนักกว่าที่กูคิดอีกนะ น้องกูมันมีดีขนาดนั้นเลยรึไงวะ ถึงได้เอาแบดบอยตัวพ่ออย่างมึงอยู่...” นี่ก็อีกข้อสงสัยที่ใครๆ เค้าก็สงสัยกัน ผมก็สงสัยแต่ผมว่าผมตอบข้อสงสัยกับใจตัวเองได้อยู่

 

“ถามว่ามันมีดีมั้ย...ก็มีนะ เยอะอยู่อธิบายไม่ไหวว่ะพี่ น้องพี่แม่งน่ารัก ขอเหอะคนนี้ไม่ให้คืนแล้วนะ จะดูแลอย่างดีเลย” นี่กำลังพูดถึงไอ้ต่ออยู่นะครับไม่ได้พูดถึงลูกหมาลูกแมวที่ไหน

 

“เรื่องของมึงเหอะพาย เอามันไปแล้วก็ดูแลมันให้ดีๆ หน่อยแล้วกัน เห็นแบบนั้นไอ้ต่อมันเป็นคนดีเกินไปเหมือนกันนะ ระวังเรื่องแฟนเก่ามึงด้วยแล้วกัน อย่าให้มายุ่งวุ่นวายกับน้องกู ไอ้ต่อแม่งยิ่งชอบทำตัวเป็นคนดีของแผ่นดินอยู่” ผมมองหน้าพี่ปออย่างสงสัย พี่ปอรู้เรื่องนี้ได้ไงวะ...

 

“พี่ชายมึงบอกกูมา อ้อ...กลับบ้านบ้างก็ดีนะ พ่อกับพี่ชายมึงเค้าเป็นห่วง” จากที่อารมณ์ดีๆ เมื่อกี้ ผมว่าอารมณ์ผมดร็อปลงทันทีที่ได้ยินคำว่าพ่อเป็นห่วง

 

“ถ้าบอกว่าพี่ชายเป็นห่วงอันนั้นผมเชื่อนะ แต่ถ้าบอกว่าพ่อเป็นห่วง...หึ ผมว่ามันไม่จริงหรอก” เรื่องความสัมพันธ์ของผมกับพ่อมันเป็นอะไรที่เกินเยียวยาแล้วจริงๆ ทุกวันนี้เค้าเคยสนใจผมด้วยหรอ พ่อสนแต่ความสุขของตัวเอง ชื่อเสียงของตัวเองทั้งนั้น

 

“ส่วนเรื่องน้ำ...พี่ไม่ต้องห่วงหรอก ผมไม่คิดจะกลับไปหาคนที่เคยทำให้ผมเสียใจ...”

 

“กูไม่ได้ห่วงว่ามึงจะกลับไปหาเค้า แต่กูห่วงว่าเค้าจะเข้ามายุ่งวุ่นวายกับไอ้ต่อ ไอ้นั่นมันยิ่งขี้สงสารอยู่...อีกอย่างนะ คนเราเวลาที่จนตรอกจะยอมทำทุกอย่าง ทุกหนทาง...ดูๆ มันให้ดีๆ แล้วกัน” ผมรู้นิสัยของน้ำดี เธอทิ้งผมไปเพื่อไปหาคนที่เธอคิดว่าดีกว่า รวยกว่า อายุมากกว่า ทั้งๆ ที่เรายังคงรักกันอยู่ดีๆ ไม่ได้มีปัยหาอะไรเข้ามาเลยแม้แต่น้อย

 

“บอกอะไรให้นะพี่ปอ...ผมรักไอ้ต่อมาก และใครก็ตามที่กล้ามาทำให้คนที่ผมรักเสียใจ...ผมไม่เอามันไว้แน่ๆ” ผมบอกอย่างหนักแน่น ผมจริงจังกับความรู้สึกครั้งนี้มากๆ ผมจะไม่ยอมเสียไอ้ต่อไป ผมจะไม่ยอมเสียคนที่ยอมเปลี่ยนแปลงตัวเอง เปลี่ยนแปลงความชอบเพื่อผม มันเองก็รักผมมากๆ เช่นกัน แค่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ผมทุกทุกวิถีทางที่จะปกป้องมัน

 

...................

 

 

 

 

คำพูดของพี่ปอเรื่องของน้ำวิ่งวนอยู่ในหัวของผมแทบจะตลอดเวลาที่ขับรถกลับมาที่โรงพยาบาล ผมรู้ว่าน้ำต้องทำอะไรบางอย่าง แต่ยังไม่รู้แน่ชัดเท่านั้นว่าน้ำตั้งใจจะทำอะไร

 

ความจริงแล้วผู้หญิงคนนี้น่าจะรู้ตัวเองว่าตัวเธอไม่มีสิทธิ์แม่แต่จะคิดกลับมาหาผมด้วยซ้ำ สิ่งที่เธอทำเอาไว้ รอยแผลจางๆ ที่มันไม่เคยหายไป แต่ผมเลือกที่จะมองข้ามมันไปเหมือนมันไม่เคยมีอยู่

 

ผมไม่รัก ไม่รู้สึก ไม่อาลัยอาวรณ์ ไม่ได้อยากให้เธอกลับเข้ามาในชีวิตของผมแล้ว เห็นหลายๆ คนโหยหาอ้อนวอนให้คนที่ทิ้งตัวเองไปกลับมา เพื่ออะไร...ถ้าเค้ารักเราจริงเค้าจะทิ้งเราไปหรือ จะปล่อยให้เราต้องเจ็บปวดทรมานหรือ..

 

“คิดเรื่องอะไรวะ ป่านนี้ไอ้ต่อเล่นชู้เพลินแล้วมั้ง รีบไปขัดแม่งก่อนเหอะ” เออจริง เหมือนจะลืมไปเลยว่าทิ้งปลาย่างไว้กับแมว ผมก็ไม่รู้หรอกว่าไอ้เด็กนั่นมันจะอะไรยังไง แต่ผมรู้ว่ามันชอบไอ้ต่อ จะมากจะน้อยก็ไม่ได้ทั้งนั้น คนของผม...ผมรักผมหวงของผม

 

ผมเดินกลับเข้ามาในห้องพักของแม่พรทิพย์ ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปคนแรกที่ผมเห็นก็คือไอ้ต่อที่มันนั่งหันหน้ามาทางประตู ผมคิดว่ามันจะระริกระรี้อยู่กับชู้มันซะอีก แต่ก็เปล่า ห้องดูเงียบๆ ชอบกล แถมมันยังมีสีหน้าไม่สบายใจยังไงก็ไม่รู้

 

“กลับมาแล้วครับแม่...” ผมเดินเข้ามาทางด้านใน ผมว่าผมพอจะรู้แล้วหล่ะว่าต้นเหตุของความไม่สบายใจของไอ้ต่อมันคืออะไร น่าจะเป็นเพราะผู้หญิงที่นั่งอยู่ทางฝั่งตรงข้ามกับมัน คนที่ไม่สมควรจะมาอยู่ที่นี่สินะ

 

“กลับมาแล้วหรอจ๊ะพาย...ขอบใจมากเลยนะลูกที่เป็นธุระให้ ว่าแต่ว่าหนูคนนี้เค้ามารอพายอยู่แน่ะลูก...” ผมเดินมายืนที่ข้างๆ ไอ้ต่อ แล้วจ้องมองหน้าน้ำเขม็ง นี่สินะสิ่งที่พี่ปอกังวล ผมรู้ว่ามันจะต้องเกิดขึ้น แต่ผมไม่คิดว่าน้ำจะกล้าทำถึงขนาดนี้

 

“ผมก็รอที่จะเจอเค้าอยู่เหมือนกันครับแม่ ถ้าอย่างนั้นผมขอคุยธุระกับเค่าก่อนแล้วจะเข้ามาคุยกับแม่นะครับ...” ผมมองหน้าน้ำด้วยท่าทีที่นิ่งมากๆ ทั้งๆ ที่ใจของผมมันไม่ได้นิ่ง ผมอยากจะเข้าไปดึงน้ำแล้วลากออกจากห้องเพื่อออกไปคุยกันที่ด้านนอก แต่ผมจะทำแบบนั้นได้ยังไงกัน เพราะว่าผมต้องรักามารยาทตอนที่อยู่ต่อหน้าแม่

 

“พายมาเหนื่อยๆ พักก่อนก็ได้นี่คะ ไม่เห็นต้องรีบเลย...”

 

“ไม่เหนื่อยหรอก เราน่าจะคุยๆ กันให้เสร็จธุระ น้ำเองจะได้กลับไปหาครอบครัวของน้ำสักที...” อยากจะพูดว่ากลับไปอยู่ในที่ที่ควรจะอยู่มากกว่า ผมว่าผู้หญิงคนนี้ทำอะไรลำเส้นมากเกินไปแล้ว ถ้าเรื่องความสัมพันธ์ของผมกับต่อรู้ถึงแม่พรทิพย์ ผมกลัวว่าท่านจะป่วยหนักขึ้นมาแล้วอะไรๆ มันจะแย่

 

ผมไม่ได้กลัวถ้าท่านจะรับรู้ แต่ผมแค่เป็นห่วงความรู้สึกของต่อมันมากกว่า

 

“ถ้าอย่างนั้นหนูขอตัวนะคะคุณน้า รักษาสุขภาพนะคะ...” ผู้หญิงคนนี้สร้างภาพเก่งขนาดนี้เลยหรือ ผมเพิ่งเคยมองเพิ่งเคยสังเกตอย่างชัดๆ ก็วันนี้เอง

 

“พี่ไปก่อนนะคะเป็นต่อ หวังว่าเราคงจะได้พบเจอกันอีก...”

 

“น้ำออกไปรอข้างนอกก่อนนะ เดี๋ยวตามไป...” ผมบอกกับเธอที่กำลังยืนรอผม ผมอยากพูดอยากคุยกับต่อมันก่อน ก่อนที่จะออกไป ไม่รู้สิ...ผมว่ามันกำลังคิดมาก มันเป็นคนที่คิดเยอะจนเกินเหตุ

 

“อย่านานนักนะคะพาย...หึ” ไม่นานหรอกไม่ต้องห่วง เรื่องนี้มันต้องจบลงโดยเร็ววัน ไม่อย่างนั้นมันจะยืดยาวจนทำให้คนที่ผมรักต้องคิดมากจนเกินไป

 

“เพื่อนพายหรอลูก น่ารักน่าชังเชียว...” แม่พรทิพย์ยิ้มอย่างใจดีให้กับผม ท่านเอ็นดูผมมากและผมรู้สึกขอบคุณมากๆ ผมไม่อยากให้ความรู้สึกเอ็นดูของท่านที่มีต่อผมจางหายลงไป ผมต้องทำยังไงวะ ต้องทำยังไงเพื่อรักษารอยยิ้มและความรู้สึกเหล่านี้เอาไว้

 

“เพื่อนเก่าน่ะครับ...อะ!! ต่อมีอะไรเข้าตาพี่ไม่รู้ มาดูให้หน่อยสิ” ผมแกล้งทำเหมือนว่าเจ็บตาและดึงต่อมันออกมาที่ระเบียงด้วยกัน ต่อมันไม่พูดอะไร มันเอาแต่เงียบจนผมรู้สึกกลัวกับความคิดที่สุดแสนบรรเจิดของมันจริงๆ

 

“กูไม่รู้เรื่องนะต่อ...”

 

“กูรู้แล้วน่าพี่พาย กูเชื่อใจมึงนะ แต่กูไม่พอใจเท่าไหร่ที่เค้าเข้ามายุ่งวุ่นวายกับแม่กูแบบนี้” ผมกุมมือของไอ้ต่อเอาไว้แล้วยกขึ้นมาจูบเบาๆ สีหน้าและแววตาของมันบอกกับผมว่ามันเชื่อใจผม

 

“กูจะจัดการเรื่องนี้เอง ขอแค่มึงเชื่อใจกู ไม่ต้องคิดมากเรื่องนี้ จำแค่ว่าคนเดียวที่กูรักคือมึง ทั้งหมดของหัวใจกูคือมึงคนเดียวเท่านั้น” ผมจับไหล่มันแล้วดึงมันเข้ามาใกล้ๆ จูบเบาๆ ที่หน้าผากของมันก่อนที่จะหมุนตัวกลับออกมา แต่ทว่าไอ้ต่อมันดึงมือของผมเอาไว้

 

“พี่พาย...ต่อรักพี่นะ รีบๆ กลับมา...” เสียงมันดูเหงาๆ มีแววกังวลจางๆ ผมอยากจะกอดมันเอาไว้ไม่ไปไหนไกล แต่เรื่องนี้ต้องจัดการเสียก่อน

 

“ไม่เกินสิบนาที กูจะกลับมารับมึงกลับห้องของเรา...” ผมลูบหัวมันเบาๆ แล้วเดินออกมาจากห้อง ผู้หญิงคนนั้นยืนพิงอยู่ตรงข้างๆ ห้อง รอยยิ้มที่ส่งมาให้นั้นผมเคยหลงใหลมันมาก แต่ทว่าตอนนี้มันไม่ได้รู้สึกหลงใหลอะไรเลยสักนิด

 

“พายว่าน้ำชักจะมากเกินไปแล้วนะ...” ผมดึงมือน้ำให้เดินมาด้วยกันที่บันไดหนีไฟ ผมพยาพยามไม่ใช้อารมณ์มากกว่าที่ควรจะเป็น

 

“น้ำเจ็บนะพาย...เบาๆ หน่อยไม่ได้รึไง”

 

“คนแบบน้ำเจ็บเป็นด้วยหรอ หึ...อย่าพูดให้พายขำเลยดีกว่า” ผมตบผนังเสียงดังด้วยความหงุดหงิด แค่นี้ร้องว่าเจ็บ แล้วที่ตัวเองทำกับคนอื่นนี่ไม่เคยคิดเลยหรือว่าเค้าก็เจ็บเหมือนกัน

 

“พายพูดแบบนี้หมายความว่าไง...ถ้าพายโกรธเรื่องที่น้ำทิ้งพายไป...น้ำขอโทษ แต่น้ำก็กลับมาแล้วนี่ไง น้ำกลับมาหาพายแล้ว...”

 

“ไม่กลับมาซะยังจะดีกว่า การที่น้ำกลับมามันไม่ได้ทำให้พายรู้สึกดีเลยสักนิด น้ำเข้าใจป่ะว่าระหว่างเรามันไม่มีอะไรหลงเหลือหรือติดค้างกันแล้ว มันจบตั้งแต่ที่น้ำเลือกที่จะทิ้งพายไปเพื่อความก้าวหน้า...แล้วทำไมตอนนี้คิดจะก้าวถอยหลังกลับมาเอาคนที่ทิ้งไปล่ะ...” ผมเขย่าน้ำไม่แรงเท่าไหร่แต่มันก็ไม่เบา ก่อนจะปล่อยให้เป็นอิสระ ไม่อย่างนั้นผมอาจจะฆ่าเธอตายคามือแน่

 

“สิ่งที่พายกำลังเป็นอยู่ทุกวันนี้ พายทำเพื่อประชดน้ำใช่มั้ย ประชดที่น้ำทิ้งพายไปใช่รึเปล่า พายแน่ใจหรอว่ามันคือความรัก ผู้ชายกับผู้ชายมันจะยืนยาวแค่ไหน ในเมื่อผู้ชายเกิดมาคู่กับผู้หญิง...”

 

“น้ำหุบปากไปเหอะ...ไม่รู้อะไรก็อย่ามาพูดให้มันน่ารำคาญ ” ผมว่าผมชักเริ่มไม่อยากจะอดทนกับผู้หญิงคนนี้แล้วจริงๆ ใครเป็นคนกำหนดว่าความรักระหว่างผู้ชายกับผู้ชาย ความรักระหว่างผมกับเป็นต่อจะไม่ยั่งยืน จะเป็นไปไม่ได้

 

“พาย!! ทำไมเป็นคนหยาบคายแบบนี้...”

 

“นี่ยังไม่ถึงครึ่งที่พายเป็นเลยด้วยซ้ำ ถ้าน้ำคิดจะทำให้พายกับต่อต้องแยกกัน...น้ำเตรียมตัวเจอพายในแบบที่น้ำไม่เคยเจอได้เลย พายจะไม่ใจดีกับน้ำเหมือนอย่างที่เคยเป็น พายอยากจะรู้เหมือนกันว่าน้ำยังอยากจะได้พายอีกมั้ย ถ้าน้ำรู้ว่าพายพร้อมที่จะฆ่าน้ำได้ทุกเมื่อถ้าน้ำแตะต้องต่อแม้แต่ปลายเล็บ” นี่แหล่ะผม ตัวตนของผู้ชายคนนี้ คนที่ทุกคนมองกันว่าร้ายกาจ ผมยอมรับ เพราะถ้าใครมาทำอะไรคนที่ผมรัก ผมไม่มีทางเอาไว้แน่ๆ

 

“พายเป็นบ้าไปแล้วรึไง ยังไงซะมันก็ไม่มีทางเป็นไปได้...”

 

“ได้ไม่ได้มันก็ไม่ใช่เรื่องที่น้ำจะมาตัดสิน น้ำไม่ต้องเข้ามายุ่งวุ่นวายอะไรกับเรื่องนี้ พายรู้ว่าพายกำลังทำอะไร พายรักต่อ รักมาก มากกว่าที่เคยรักน้ำเป็นร้อยเท่าพันเท่า...รู้เอาไว้ซะด้วย” สะใจมั้ย ยังอยากจะกลับมาเอาผู้ชายคนนี้อีกหรือเปล่า แต่บอกตามตรงเลยนะว่าผมไม่มีทางกลับไปเอาผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวแบบนี้อีกแน่ๆ

 

“พาย!!!” เธอตวาดเสียงดังใส่ผม ผมดันน้ำเข้าไปกระแทกผนังไม่แรงนัก พร้อมกับจ้องหน้าเธอเขม็ง ผมพยาพยามห้ามตัวเองไม่ให้รุนแรงหรือทำอะไรที่มันวู่วามเกินความจำเป็น ถึงมันจะยากมากก็ตามที ผมจริงจังมากกับเรื่องนี้จริงๆ

 

“เมื่อก่อนตอนที่เราคบกัน น้ำคงไม่รู้สินะว่าพายเป็นลูกของใครน้ำเลยทิ้งพายไปเพราะคิดว่าพายไม่สามารถมอบความสุขให้กับน้ำได้ พายอยากจะขอบคุณน้ำนะที่ทิ้งพายไป เพราะมันทำให้พายได้มาเจอต่อ...”

 

“อย่าเข้ามายุ่งกับเรื่องของพวกเรา อย่าทำให้ต่อกับพายต้องมีปัญหา อย่ายุ่งกับเรื่องของเรา ที่สำคัญ...ถ้าน้ำยังมาเจอมายุ่งกับแม่ของต่อ อย่าหาว่าพายใจร้าย พายไม่แคร์ใครอีกแล้วนอกจากคนที่พายรักและรักพายจริงๆ” ผมไม่ได้ขู่ มันจะเป็นแบบนั้นจริงๆ ถ้าน้ำยังไม่เลิกยุ่งกับเรื่องนี้

 

“น้ำเห็นพายเป็นอะไร คิดอยากจะทิ้งก็ทิ้งไป คิดอยากจะกลับก็กลับมา คิดว่าพายจะรับของเหลือเดนที่คนอื่นกินเหลือมากินต่อหรอ อย่าทำตัวให้มันน่าสมเพชและก็ทุเรศไร้ค่าไร้ราคามากไปกว่านี้เลย แค่นี้คุณค่าในตัวน้ำก็แทบจะไม่มีเหลืออยู่แล้ว...อะ!!” ผมถูกตบอย่างแรงจนหน้าหัน ผมรับรู้ได้ถึงความเจ็บที่มุมปาก กลิ่นคาวเลือดที่มันไหลออกมา ผมแสยะยิ้มยกมือขึ้นป้ายเลือดที่มุมปากเบาๆ

 

“พูดความจริงแค่นี้รับไม่ได้รึไง ครั้งนี้น้ำตบพายได้พายไม่ว่า แต่ถ้าครั้งหน้าพายฆ่าน้ำทิ้งแน่ถ้าน้ำเข้ามายุ่งวุ่นวายกับต่อกับครอบครัวของต่อ รู้เอาไว้นะว่าพายทำได้อย่างที่พูดจริงๆ” ผมเดินจากมา ผมว่าผมพูดชัดเจนแล้วนะ ถ้าน้ำยังจะทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ ครั้งนี้ผมคงไม่อาจจะเมินเฉยได้แน่ๆ

 

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น รู้เอาไว้นะต่อว่ากูรักมึงมากๆ และกูจะไม่ยอมให้ความรักครั้งนี้ของเราต้องจบลงเพราะคนอื่น...

..........100%.....

 

PS. รณรงค์ให้คนอ่านยุ่งนัก ที่เล่นทวิตเตอร์ เวลาที่พูดถึงเรื่องยุ่งนัก รบกวนติดแท็ก #ยุ่งนัก ด้วยนะคะ เกรทจะตามไปส่องค่ะ ><

 

ผู้หญิงอะไรเอ่ยหน้าด้านสุดตรีน เหอะๆ ไม่เคยมองเห็นสิ่งที่ตัวเองทำ มองข้ามความผิดของตัวเอง แล้วยังจะหน้าด้านกลับมาอีกเนอะ  #อินี่อิน

ตอนหน้า!!!!!! น้องต่อออนท็อปพี่พาย!!!

แต่ก่อนจะถึงตอนหน้า ตอนนี้ใครซุ่มอยู่กรุณาแสดงตัวกันหน่อยจ้า ตอนหน้าจะได้มาอย่างเร็ววันนะเออ ><

เจอกันค่า

 

  

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15947 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 23:10
    มันต้องแบบนี้
    #15947
    0
  2. #15867 นายแมวน้ำ (@watmaka) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2560 / 03:19
    เยี่ยมเลยพี่พาย เอาใจไป
    #15867
    0
  3. #15776 wcmychalie16 (@wcmychalie16) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 13:55
    พี่พายสู้เพื่อน้องต่อนะ?
    #15776
    0
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. #15525 น้ำค้างตากฟ้า (@janejjan) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 18:21
    พี่พายโคตรโหดโหดเกินนนนน
    #15525
    0
  6. #15437 P.Secret (@future-cartoon) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 18:53
    ผู้หญิงอะไรเอ่ยหน้าปลาตีนจริงๆ #นางน้ำเน่าไง
    #15437
    0
  7. #15126 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 20 กันยายน 2557 / 05:45
    นางน้ำนี้มันน่า... = =!!
    #15126
    0
  8. #14540 มาเฟีย (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2557 / 01:04
    สะใจมากอะพี่พาย
    #14540
    0
  9. #14467 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 11:41
    ขอกรี๊ดพี่พายแป๊บ นางชัดเจนแล้วนะ ทุกคำพูดเลย หวังว่าน้ำจะเข้าใจนะ ^^
    #14467
    0
  10. #14380 ice (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2557 / 14:06
    ใสแหวนเพิ่มคริ เเล้วตบมัน !!
    #14380
    0
  11. #14234 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 10:10
    อร้ายยยยย ใหญ่น่ารัก พี่กอล์ฟทั้งรักทั้งหลง ^^
    #14234
    0
  12. #14000 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 16:21
    มือที่สาม
    #14000
    0
  13. #13842 'ViperiSh (@083625) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 23 เมษายน 2557 / 23:00
    พี่พายจัดเต็มกันเลยทีเดียวววววว
    ชัดเจนทุกคำนะคะ น้องน้ำ!!!
    อิอิ แอบสะใจ 55555
    #13842
    0
  14. #13833 Verdaler' (@verda) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 23 เมษายน 2557 / 12:58
    กรี๊ดพี่พายแปปปปปปปปปปป อ้ายน่ารักที่สุด
    #13833
    0
  15. #13738 Spatar Faith (@tataritar) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 18 เมษายน 2557 / 07:24
    หืมม นังน้ำร้ายอ่า
    #13738
    0
  16. #13311 Jajar_Amah (@mimijajarcry) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 00:02
    กรี๊ด พี่พาย 555
    #13311
    0
  17. #13162 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 15:09
    พี่พายจัดการเลยค่า เย่ๆๆ
    #13162
    0
  18. #13134 Ayumu W. (@nishigi) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 22:11
    โคตรชอบพายตอนนี้เลยอ่ะบ่องตง
    #13134
    0
  19. #12658 Zaturday KickKick (@zaturdaykick) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 04:27
    สารภาพเลย อ่านมาตั้งแต่ตื่น (แปดโมงเช้า) ลุกไปอาบน้ำ และกินข้าวแค่ครั้งเดียว จากนั้นก็มานั่งเฝ้าหน้าคอมอ่านพี่พายกะเป็นต่อ ตอนนี้ตีสี่ครึ่งแล้ว เปิดคอมมาจะยี่สิบชั่วโมงแล้ว ยังไม่ได้พักคอมเลย กะจะเข้านอนแล้ว แต่เจอสปอยตอนท้ายว่าต่อจะออนท็อปเท่านั้นแหล่ะ ตาสว่างเลย 555555
    #12658
    0
  20. วันที่ 15 มกราคม 2557 / 19:37
    อยากจะตบยัยน้ำให้ตายคามือ!!
    #12549
    0
  21. #11901 นิว (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2556 / 21:50
    สนุกดี....มากๆ
    #11901
    0
  22. #11334 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2556 / 18:37
    ป๊าดดดดดดดดด พี่พายชัดเจนนะคะ :) ต่อช่วงนี้ระวังตัวนะลูก แม่หมอนี่ก็แม่นเกินนน 5555 :)
    #11334
    0
  23. #11245 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2556 / 16:41
    คิดว่าคนอย่างน้ำจะหยุดง่ายๆหรอพาย

    แอบเป็นห่วงต่อซะแล้วสิ
    #11245
    0
  24. #10976 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2556 / 07:13
    ติดตามค่า ^^
    #10976
    0
  25. #10593 Nilawan Booniam (@o69o) (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 22:16
    ดักตบนางน้ำเน่า
    #10593
    0