OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 35 : ☆OK! I love U ★... 27. พายุโหมกระหน่ำ (Pie & Pentor)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,099
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    3 ส.ค. 56




 

 

27. พายุโหมกระหน่ำ (Pie & Pentor)

 

สองคืนผ่านมาแล้วที่ผมต้องนอนคนเดียวไม่มีหมอนข้างหอมๆ ให้นอนกอด ผมรู้สึกหงุดหงิดมากกับการที่ไม่ได้ยินเสียงมันเดินบ่นตามมุมต่างๆ ของห้อง ไม่ได้ยินมันพูดจากวนตีนใส่ ไม่ได้ยินมันบอกว่าชอบผมต่อหน้าและไม่ได้เห็นหน้าของมันที่ทั้งเขินทั้งอายในเวลาเดียวกันแบบนั้น

 

“หงุดหงิดเว้ย...” ผมนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟากดเปลี่ยนทีวีไปช่องนั้นช่องนี้จนไอ้โก้มันเอาหมอนอิงปาใส่หน้าผมและเดินหนีออกไปสูบบุหรี่ที่ระเบียงแทนแล้ว

 

“มึงว่าเราไปหาไอ้สั้นที่บ้านได้เปล่าวะ...” ผมตะโกนถามไอ้โก้เพราะไอ้โก้มันเคยไปหาไอ้สั้นที่บ้านมาหลายครั้งแล้ว น่าจะรู้ทางและรู้ดีกว่าผมว่าคนที่บ้านมันเป็นคนยังไง

 

“ไอ้ไปน่ะไปได้ แต่จะไปทำอะไรพรุ่งนี้มันก็กลับแล้ว มึงอย่าทำตัวเหมือนว่าขาดไอ้ต่อไม่ได้เลยกูรำคาญตา” ผมอยากจะเดินออกไปที่ระเบียงแล้วกระโดดถีบไอ้โก้ให้มันร่วงลงไปจริงๆ ทำเป็นพูดดีว่าผมอย่างนั้นอย่างนี้ ทีตัวมันเห็นโทรหาไอ้สั้นแทบจะตลอดเวลาก็ว่าได้

 

“เออ!! กูขาดมันไม่ได้ นี่กูหงุดหงิดขั้นเทพแล้วนะโก้ พากูไปหามันหน่อยดิ...”

 

“มึงจะไปทำอะไรเดี๋ยวพรุ่งนี้มันก็กลับมาแล้วน่า อีกอย่างไปก็ไม่เจอหรอก...” ผมขยับตัวนั่งดีๆ แล้วคว้าไอ้ตัวร้ายเข้ามากอดแน่นๆ หมอนอิงของไอ้ลูกหมาต่อมันนั่นแหล่ะครับ แอบคาใจกับคำพูดของไอ้โก้อยู่หน่อยๆ

 

“ทำไมถึงไปแล้วจะไม่ได้เจอวะ หรือว่ามันไม่ได้อยู่ที่นั่นกัน” ผมกดเปลี่ยนช่องอีกรอบแต่ก็ไม่มีอะไรน่าสนใจเลยสักนิด ไม่รู้ไอ้ต่อแม่งนั่งดูทีวีได้ยังไงครั้งละชาติเศษ แต่ก็ดีเหมือนกัน

เพราะเวลาที่มันมานั่งดูทีวีผมก็เนียนแดกมันไปเรื่อย หลังๆ มานี่มันก็เล่นตัวน้อยลง น่ารักมากขึ้นใช่มั้ยล่ะครับว่าที่เมียผมน่ะ

 

“อยู่ดิวะ ถ้าไม่อยู่แล้วมันจะไปไหนกัน แต่ที่บอกว่าไปแล้วไม่ได้เจอเนี่ย ก็เพราะว่ามันกำลังทำงานกันอยู่ พรุ่งนี้มันก็กลับมาหามึงแล้วอย่าเยอะไอ้พาย...” เอ้า!! ด่ากูอีกเพื่อนเวร มึงไม่ต้องมาทำเป็นพูดดีเลยเพราะกูรู้ว่ามึงเองก็อาการไม่ได้ต่างจากกูหรอก กูอาการหนักมากกว่ามึงเพราะว่าไอ้ต่อมันเป็นแฟนกูแล้วเว้ย แล้วกูอารมณ์ค้างมาตั้งแต่วันนั้นมึงเข้าใจป่ะวะ

 

“กูว่ามึงกลับบ้านไปให้พ่อมึงเห็นหน้าบ้างก็ดีนะพาย ยังไงก็พ่อ...” ผมกำลังจะอ้าปากด่าไอ้โก้แต่พอได้ยินในสิ่งที่มันพูดขึ้นมาผมก็เงียบปากและนั่งมองทีวีราวกับว่ามันน่าสนใจเหลือเกิน ทั้งๆ ที่มันไม่ได้มีอะไรเลย

 

“กูไม่อยากกลับไปในที่ที่มันไม่ใช่ที่สำหรับกู...” ในความคิด ในความทรงจำ ในความรู้สึกของผมนั้น บ้านไม่ใช่ที่สำหรับผม มันเป็นที่ของพ่อ มันเป็นที่ของพี่ชาย มันไม่ใช่ที่ของผม ผมไม่ได้เกลียดพ่อ ผมไม่ได้เกลียดพี่ชาย ผมออกจะเคารพพี่ของผมเพราะพี่ชายมันดีกับผมมากๆ

 

แต่ผมก็ไม่สามารถอยู่กับพ่อได้ เพราะเรื่องบางอย่างที่มันติดค้างอยู่ในหัวใจของผมมาตลอดตั้งแต่วันที่แม่เสียไป ผมไม่อาจจะอยู่ร่วมกับพ่อโดยที่ไม่ทะเลาะกันได้ สู้ผมแยกออกมาอยู่ตัวคนเดียวแบบนี้ไม่ดีกว่าหรือ ไม่ต้องสร้างความบาดหมางและความขัดแย้งระหว่างเราให้มันมากขึ้น

 

อีกอย่างตอนนี้ที่พักพิงของผมก็ไม่อยู่ ถ้าผมกลับบ้านแล้วทะเลาะกับพ่อมาอีกผมจะต้องอยู่กับสภาวะอารมณ์แบบไหน ใครจะฉุดผมเอาไว้หากผมคลั่งและอยากจะทำบางอย่างเพื่อเป็นการปลดปล่อยอารมณ์

 

ผมไม่รู้เลยว่าระหว่างผมกับพ่อมันจะมีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิม เหมือนก่อนที่แม่จะเสียได้หรือเปล่า ผมรักแม่ของผมมาก และการที่ได้รู้จักกับไอ้ต่อก็ทำให้ผมได้รู้จักกับแม่ของมัน ทำให้ผมนึกถึงแม่ของผม ท่านช่างใจดีและอ่อนโยนมากๆ เหมือนกันไม่มีผิด

 

“ไม่ว่าจะยังไงมึงก็เปลี่ยนแปลงความเป็นจริงที่ว่ามึงเป็นลูกของเค้า เค้าเป็นพ่อของมึงไม่ได้หรอกพาย...” ไอ้โก้มันพูดเสียงนิ่งๆ อารมณ์ผมเองก็นิ่งเช่นเดียวกัน ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ ผมเองก็ไม่ค่อยอยากกลับบ้านเสียเท่าไหร่ กับพี่ชายก็นัดเจอกันที่บ้านเสบียงบ้าง โทรคุยกันบ้าง กับพ่อนั้น...ไม่จำเป็นจริงๆ ผมก็ไม่ค่อยโผล่หน้าไปให้ท่านเห็นหรอก

 

“กูรู้...แต่เค้าก็เปลี่ยนความรู้สึกในหัวใจกูไม่ได้เหมือนกัน...” เรื่องบางเรื่องก็ไม่สามารถลบเลือนไปพร้อมๆ กับกาลเวลาที่เลยผ่านได้ ผมบอกแล้วว่าผมไม่ได้เกลียดพ่อ แต่ทว่าจะให้ผมพูดว่ารักแบบเต็มปากเต็มคำ...มันคงยากเกินไป

 

“พาย...กูว่าถ้าพ่อมึงไม่รักมึง เค้าคงไม่ส่งเสียเลี้ยงดูและยอมตามใจมึงทุกอย่างแบบนี้หรอกนะ มึงรู้ กูรู้ว่าเราทั้งคู่สร้างเรื่องอะไรให้พ่อแม่ตามแก้มาก็เยอะ ดีเท่าไหร่แล้วที่เค้าไม่ถีบเราออกมาจากครอบครัว...” ไอ้โก้เป็นเพื่อนแท้ของผม มันจึงกล้าที่จะพูดทุกสิ่งทุกอย่างที่มันคิดและมันรู้สึก มันไม่ใช่เพื่อนที่จะเออออไปตามที่ผมพูดหรือคิดทุกอย่าง ผมรู้สึกขอบคุณมันมากที่มันคอยอยู่ข้างๆ และคอยดึงผมไม่ให้เตลิดไปไหนไกลกว่านี้

 

“เงินที่ใช้ทุกวันนี้ก็เงินพ่อมึงทั้งนั้น เวลาที่เราสร้างเรื่องอะไรพ่อของมึงก็จัดการให้ไม่อย่างนั้นป่านนี้กูกับมึงโดนโยนออกจากมหาลัยแล้ว มึงไม่ได้กลับบ้านมานานมากแล้วนะ กลับไปสักพักก็ยังดี...เดี๋ยวกูไปเป็นเพื่อนมึงเอง” ไอ้โก้มันคงรู้ว่าถ้าให้ผมไปคนเดียวผมคงไม่ไป มันเลยอาสาจะไปเป็นเพื่อน แต่อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยครับ ต่อให้ไอ้โก้อาสาจะไปเป็นเพื่อน ผมยังไม่อยากกลับบ้านเลย

 

“เออ!! กลับก็กลับแต่แค่แป๊บเดียวนะ กูว่าจะแวะเอารถเข้าศูนย์ตรวจเครื่องยนต์สักหน่อย” ผมก็อ้างไปอย่างนั้นแหล่ะครับเพราะว่ารถของผมผมโคตรรักและมันผ่านกาตรวจสภาพมาเป็นอย่างดี อีกอย่างไอ้โก้มันรู้ทันผมทุกอย่างแหล่ะครับเพียงแค่มันไม่พูดอะไรออกมาเท่านั้นเอง

 

..........

 

 

บ้านหลังใหญ่ที่มีคนรับใช้เดินวุ่นวายเต็มบ้าน มีคนขับรถและคนสวน มีแม่บ้านและพ่อบ้านคอยทำหน้าที่ของตนเอง แต่ทว่าบ้านหลังนี้กลับไม่เคยมีความรักและความอบอุ่นให้กับผมเลย...ตั้งแต่ที่แม่จากไป

 

ผมยืนมองดูคนรับใช้ที่เข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังถามไถ่อย่างแปลกใจที่ผมกลับมาบ้าน บอกตามตรงว่ามันน่ารำคาญมากครับสำหรับคนอย่างผม ผมไม่ชอบพูดกับคนในบ้านเท่าไหร่ ผมแค่มองพวกเค้าด้วยสายตาที่ไอ้ต่อมันบอกว่าโคตรดุ...พวกนั้นก็ไม่กล้าเข้ามาใกล้ผมแล้ว

 

“คุณลุงไม่อยู่หรอ...” ไอ้โก้มันเอ่ยถามแทนผมที่ไม่พูดอะไรนอกจากเดินเข้ามาในบ้านแล้วมองทุกคนแบบตาขวางๆ ผมเป็นของผมแบบนี้ ไม่สนใจใคร ใครรับไม่ได้ก็อย่ามาเข้าใกล้ให้ผมรู้สึกรำคาญใจ

 

“คุณท่านมีประชุมตั้งแต่เช้าค่ะ คาดว่าจะกลับเข้าบ้านช่วงบ่าย” ผมหันมามองหน้าไอ้โก้ด้วยสายตาที่เข้าใจสั้นๆ ง่ายๆ เลยว่าเสียเวลาเปล่าที่มา

 

“ก็ไม่เสียหายอะไรที่มึงจะกลับบ้านนี่หว่า แล้วพี่ชายอยู่บ้านรึเปล่า” ไอ้โก้มันทำหน้าตาที่บ่งบอกว่ารำคาญผมแบบสุดๆ นี่ถ้ามันไม่ใช่เพื่อนผมว่าผมจะฆ่ามันทิ้งเดี๋ยวนี้

 

“กูว่าแล้วว่าได้ยินเสียงรถมึง คิดไงถึงได้มาบ้านวะ...” พูดถึงพี่ชายมันก็เดินลงมาพอดี ผมยักคิ้วให้มันเท่านั้นไม่ได้ต่อความอะไรทั้งสิ้น อยู่บ้านนี้แล้วแม่งโคตรอึดอัด ทั้งๆ ที่บ้านแม่งโคตรใหญ่แต่ทำไมรู้สึกอึดอัดมากมายขนาดนี้ก็ไม่รู้

 

“ก็ไม่ได้อยากมาเท่าไหร่ไอ้โก้มันบอกให้มา...” ผมเดินมานั่งที่โซฟาแล้วมองไปรอบๆ บ้าน มันก็ไม่ได้มีอะไรเปลี่ยนไปเท่าไหร่ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม รวมทั้งอคติและความรู้สึกต่อต้านในหัวใจของผมด้วย

 

“กูก็ว่าอย่างนั้นแหล่ะ...แต่พ่อบ่นคิดถึงมึงนะ” พี่ชายมันเดินเข้ามานั่งข้างๆ แล้วตบไหล่ผมเบาๆ ไอ้โก้มันนั่งที่โซฟาอีกตัวแล้วกดโทรศัพท์อย่างตั้งอกตั้งใจ ดูท่ามันคงแชทกับไอ้ต็อปแหล่ะมั้ง

 

แล้วทำมาว่ากูว่าขาดไอ้ต่อไม่ได้...ถุย!!

 

“ป้าอุ่นไปไหนวะพี่ชาย คิดถึงป้าอุ่น...” ผมทำเป็นไม่ได้ยิน ไม่ใส่ใจและลุกขึ้นยืนเพื่อเตรียมตัวเดินไปหาป้าอุ่น ป้าอุ่นเป็นแม่นมของแม่ผม ป้าอุ่นใจดีและเอ็นดูผมมาก ถึงผมจะกระด้างใส่คนรอบข้าง แต่กับป้าอุ่นนั้นผมให้ความเคารพเสมอ

 

“เมื่อไหร่มึงจะลดทิฐิในใจมึงลงบ้างวะพาย เผื่อว่ามึงจะมองอะไรๆ ง่ายขึ้น” ผมหันไปมองหน้าพี่ชาย บางทีผมก็ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ชายมันถึงลืมเรื่องนั้นไปได้ แล้วทำไมผมถึงไม่เคยลืมมันไปจากใจ

 

“เรื่องบางเรื่องมันยากที่จะลืม เราเลิกพูดเรื่องนี้ดีกว่าผมไม่อยากพูดถึง ที่มาวันนี้เพราะว่าไอ้โก้มันบอกให้มา รู้ทั้งรู้ว่ามาแล้วก็ไม่เจอพ่อ ถึงเจอพ่อก็ต้องทะเลาะกันแล้วถูกตบหน้ากลับไปทุกครั้ง...”

 

“พาย!! เรื่องบางเรื่องที่มึงรู้มามันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่มึงคิดหรือว่าเข้าใจ ถ้ามึงไม่เปิดใจฟังคำอธิบาย...มึงจะเข้าใจมันมั้ย” พี่ชายจับไหล่ผมให้หันหน้ามามองสบตากัน ผมข่มอารมณ์ของตนเองเอาไว้ไม่อยากจะระเบิดอารมณ์ตอนนี้ ถึงมันจะเป็นอะไรที่ยากแต่ก็ต้องทำ

 

“พี่ลืมแม่แล้วใช่มั้ยวะ ลืมแล้วใช่มั้ยว่าวันที่แม่ตายน่ะเกิดอะไรขึ้น...”

 

“พาย!!” ไอ้โก้เข้ามาจับไหล่ผมเอาไว้ ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกำมือแน่น นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาทีไรหัวใจมันก็เจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหว

 

“กูไม่เคยลืม...แต่กูก็ไม่เคยจำอะไรผิดๆ และปิดหูปิดตาไม่ยอมรับฟังอะไรแบบมึง ถ้าเมื่อไหร่ที่มึงยอมรับฟังความเป็นจริง มึงจะรู้สึกผิดที่มึงคิดแบบนั้นมาตลอด” พี่ชายพูดนิ่งๆ ใส่ผม ผมไม่รู้ ไม่รับฟังอะไรทั้งนั้น ผมเดินออกมาที่หน้าบ้านเตรียมตัวกลับห้องก็พบรถของพ่อแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้านพอดี ผมมองดูคนที่เดินลงมาจากรถด้วยสายตาที่แข็งกร้าว

 

ผู้หญิงของพ่อ...

 

“โผล่หน้ามาบ้านแบบนี้ ไปสร้างเรื่องอะไรมาอีกแล้วใช่มั้ย” ดูเอาเถอะ...นี่คือคำถามแรกที่พ่อถามกับผม ทั้งๆ ที่ไม่ได้เจอหน้ากันมาจะร่วมเดือนแล้ว ผมแค่นยิ้มให้กับตัวเอง สายตาจ้องมองผู้หญิงคนนั้นที่ยืนอยู่ข้างๆ พ่อของผมด้วยสายตาที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่เป็นมิตร

 

“ถ้าผมสร้างเรื่องอะไรจริงๆ พ่อคงรู้แล้วหล่ะครับ พ่อรู้ทุกเรื่องอยู่แล้วนี่” ผมมองหน้าพ่อนิ่งๆ ไอ้โก้มันเดิมตามหลังมามันยกมือขึ้นไหว้พ่อของผมอย่างนอบน้อม

 

“เมื่อไหร่แกจะทำตัวดีๆ เป็นผู้เป็นคนเหมือนอย่างพี่ชายของแกสักทีนะพาย ส่งให้ไปเรียนไม่ใช่ไปเป็นนักเลงมีเรื่องกับชาวบ้านเค้าไปทั่วแบบนั้น...”

 

“พ่อสอนให้ผมสู้คนไม่ใช่รึไง ผมก็กำลังทำตามที่พ่อสอนอยู่นี่ยังไง ผมผิดตรงไหน...” บทสนทนาของเราสองคนพ่อลูกมีอยู่แค่นี้ เจอหน้ากันก็ทะเลาะกัน ผมไม่รู้เหมือนกันว่าผมมาทำอะไรที่นี่

 

“พาย...” ไอ้โก้มันส่งเสียงปรามผมเอาไว้

 

“อีกแค่ปีเดียวก็จะจบอยู่แล้ว เรียนให้มันจบแล้วฉันจะส่งแกไปเรียนต่อที่เมืองนอก...”

 

“ที่ผ่านมาพ่อคิดว่าพ่อบังคับผมได้หรอครับ ถ้าผมจะไม่ไปซะอย่าง...ใครก็บังคับผมไม่ได้ ไอ้โก้...กลับ” เมื่อก่อนผมก็เคยคิดเหมือนกันว่าไปอยู่เมืองนอกก็ดี ไปไกลๆ จากพ่อได้ยิ่งดี แต่ตอนนี้ผมไม่อยากจะไปไหน เพราะผมเจอที่ที่ผมเรียกว่าบ้านอย่างแท้จริงแล้ว

 

เป็นต่อ...คือบ้านของผม ผมสบายใจและมีความสุขที่ได้อยู่กับมัน

 

“อย่าอวดดีให้มากนัก เงินทองที่แกใช้อยู่ทุกวันนี้มันเงินของใคร...”

 

“ส่วนหนึ่งมันก็เงินของแม่ผมเหมือนกัน ถ้าคนอื่นเข้ามาใช้เงินของแม่ผมได้...ทำไมผมจะใช้เงินส่วนนั้นไม่ได้” ผมมองหน้าผู้หญิงคนนั้นแล้วแค่นยิ้มอย่างสมเพช

 

สมเพชตัวเองที่ดูไร้ค่าในสายตาของพ่อ

 

“พาย!!” เสียงตวาดของพ่อดังขึ้นมา ผมไม่สะทกสะท้านอะไรอีกแล้ว มันชาชิน เพราะความสัมพันธ์ของเราสองคนพ่อลูกเป็นแบบนี้มานานจนเกินจะเยียวยาแล้วจริงๆ

 

“แต่ถ้าพ่อจะไม่ให้เงินผมใช้ จะยึดทุกอย่างคืน จะตัดบัตรเครดิตผม...ก็เอาเลยครับ คนอื่นๆ เค้าจะได้รู้ว่าพ่อน่ะหลงผู้หญิงมากกว่ารักลูกตัวเอง...”

 

เพียะ!!!

 

ผมหน้าชาและรับรู้ถึงรสและกลิ่นคาวของเลือดในปาก เหตุการณ์เดิมๆ ซ้ำๆ เช่นเดียวกับทุกๆ ครั้งที่ผมกลับมาบ้าน สิ่งที่ผมพูดมันผิดรึไง มันผิดตรงไหนกันก็ในเมื่อมันเป็นเรื่องจริงที่เห็นได้ด้วยตา แล้วอย่างนี้คนอื่นๆ ยังจะมาพยายามบอกกับผมให้เปิดใจให้พ่ออีกอย่างนั้นหรือ ก็ในเมื่อพ่อเองยังไม่เคยเปิดใจให้ผมเลย

 

“แกจะทำอะไร จะสร้างเรื่องสักกี่ครั้ง จะใช้เงินผลาญเงินไปเท่าไหร่ฉันไม่เคยว่าสักคำ แล้วทำไมอะไรที่เป็นความสุขของฉันแกถึงให้ฉันไม่ได้...”

 

“พ่ออยากทำอะไรก็ทำไปผมไม่เคยคิดจะห้ามอยู่แล้ว แต่รู้เอาไว้...ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีทางเข้ามาแทนที่แม่ของผมได้ ถ้าตราบใดที่พ่อยังพาคนอื่นเข้ามาในที่ของแม่...ผมก็จะไม่กลับมาเหยียบบ้านหลังนี้อีก” ผมเสียงดังใส่พ่อพร้อมกับเดินปึงปังมาที่รถ ไม่สนใจเสียงเรียกของพ่อหรือว่าพี่ชาย เพราะอย่างนี้ไงผมถึงได้ไม่อยากกลับมาบ้าน ในสายตาของพ่อผมไม่เคยมีดีอะไรอยู่แล้ว

 

“กูขอโทษที่บอกให้มึงกลับมาบ้าน...” ไอ้โก้มันขึ้นมานั่งบนรถตำแหน่งคนขับ มันรู้ดีว่าอารมณ์แบบนี้ผมไม่อยากจะขับรถเพราะถ้าผมขับอาจจะพากันไปตายได้ ผมคงเหยียบจมตีนนั่นแหล่ะ

 

“ไม่ใช่ความผิดมึง...เพราะต่อให้มึงไม่บอกให้มาแต่ถ้ากูกลับมาเองมันก็ต้องเป็นแบบนี้อยู่แล้ว...เค้าไม่เคยคิดว่ากูเป็นลูก” ผมป้ายเลือดที่มุมปากด้วยความเจ็บปวด ผมได้แต่หลับตาแล้วนึกถึงไอ้ต่อ ถ้ามันอยู่ด้วยกันมันคงกอดผมเอาไว้ แค่อ้อมกอดของมันก็สามารถทำให้ผมสงบลงได้แล้วจริงๆ

 

“พูดอะไรตอนนี้มึงก็คงไม่อยากฟัง แต่เชื่อกูเหอะว่าพ่อมึงเค้ารักมึง...” ไอ้โก้มันมักจะพูดแบบนี้ ผมอยากจะย้อนถามว่าพ่อน่ะหรือที่รักผม พ่อรักผู้หญิงคนนั้นมากกว่า พ่อเลือกที่จะมองเห็นแต่ความสุขของตัวเองเท่านั้นนั่นแหล่ะ

 

“พากูไปบ้านไอ้ต็อป...กูอยากเจอเป็นต่อ” ผมต้องเจอมันไม่ว่ายังไงก็ตาม ผมไม่สามารถบังคับให้ใจตัวเองสงบลงได้เลย ผมต้องการมัน ต้องการอ้อมกอดของมันเพื่อมาช่วยให้จิตใจของผมสงบลง

 

“กูบอกแล้วไงไปก็ไม่เจอ...” ไอ้โก้มันพูดนิ่งๆ ผมหันไปมองหน้ามันด้วยความหงุดหงิดใจ ผมอยากเจอยังไงผมก็ต้องเจอ ไอ้สั้นมันจะทำงานไม่เสร็จก็เรื่องของมัน ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์จะมาต่อล้อต่อเถียงอะไรกับมันจริงๆ

 

“ทำไมจะไม่ได้เจอ แค่ไปหามันที่บ้านแค่นี้ทำไมจะไม่ได้วะ...”

 

“ก็เพราะว่ามันไม่ได้อยู่บ้าน...มันไปจันทบุรี”

 

...................

 

 

สายฝนที่โหมกระหน่ำซัดสาดลงมาไม่ขาดสาย ทำให้ความคิดของหลายๆ คนที่อยากจะวิ่งลงทะเลเป็นอันต้องสะดุด ตอนนี้ทุกคนจึงนั่งเล่นนอนเล่นพักผ่อนกันตามอัธยาศัยอยู่ในห้องของตัวเอง แต่ไม่รู้ทำไมห้องเบอร์ห้าถึงได้กลายเป็นศูนย์รวมของอบายมุขทั้งหลายมากมายก่ายกองก็ไม่รู้

 

“ไอ้เมามึงดูต้นทางเอาไว้นะ ถ้าตำรวจมามึงส่งซิกด้วยนะเว้ย” ไอ้ป้ามันจั่วไพ่ไปก็ตะโกนบอกไอ้เมาที่นั่งเกากีต้าร์อยู่ที่ประตูไป คือผมว่าถ้าตำรวจจะจับจริงๆ ก็เพราะเสียงไอ้ป้านี่แหล่ะที่เสือกตะโกนซะดังลั่นแบบนี้

 

“ตำรวจจะเข้าก็เพราะว่ามึงแหกปากแบบนี้แหล่ะครับเพื่อน ขาขาดเมื่อไหร่บอกกูด้วยนะกูรอเสียบอยู่” ไอ้เมามันนั่งมองออกไปที่นอกห้อง สายตามองไปยังสระน้ำที่พวกปีหนึ่งมันคึกลงเล่นน้ำที่สระท่ามกลางสายฝน ลงทะเลไม่ได้แม่งก็ลงสระน้ำกันตูมๆ สนุกสนานกันไป

 

“มองน้องมันซะขนาดนั้น ลงไปเล่นกับมันเลยไป” ผมเดินมากอดอกมองดูสายฝนที่ซัดสาดไม่ขาดสาย อยู่ดีๆ พายุก็เข้าแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่ก็อย่างว่าแหล่ะครับนี่มันเดือนแปดแล้ว มันเข้าหน้าฝนแล้วนี่นะ

 

“มองใครพี่...ไม่มีหรอก ก็แค่มองไปเรื่อยๆ ว่าแต่พี่เหอะไม่สบายมายืนตากละอองฝนทำไม อยากเล่นเอ็มวีรึไงครับ เข้าไปด้านในเหอะเดี๋ยวป่วยหนักไม่สนุกนะครับ” พูดซะเพราะจนกูขนลุกเลยไอ้เมาเอ้ย จะว่าไปแล้วพวกปีสองมันมาสุมอยู่ที่นี่กันหมด แต่ดูเหมือนว่าไอ้หินมันจะไม่ได้มาด้วย ตั้งแต่เมื่อคืนที่ผ่านมาต่างคนต่างแยกย้ายกันพักที่ห้องของตัวเอง จนถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่เจอหน้ามันเลย

 

มันคงกลัวว่าผมจะลำบากใจ หรือไม่มันก็ยังไม่อยากเจอหน้าผมก็เป็นไปได้ ถ้ามันจะเป็นแบบนี้สู้เราไม่รู้เรื่องนี้ไปเลยคงจะดีกว่า อย่างน้อยๆ ความเป็นเพื่อนของเราสองคนจะได้ไม่ดูห่างเหินกันแบบนี้

 

“ป๊อกเก้าสามเด้ง เจ้ามือแดกเรียบครับ จ่ายมาครับจ่ายมา”ไอ้ป้ามันเฮลั่นๆ แล้วทวงเงินรอบวงไพ่ ไอ้นี่แม่งแดกเกือบทุกตา แล้วผมก็อดสงสัยไม่ได้ว่ารู้ทั้งรู้ว่ามันกินเรียบแต่ก็ยังมาเล่นกับมันให้มันกินเงินพวกมึงกันอยู่ได้

 

“อะไรวะไอ้ป้า...มึงโกงป่ะเนี่ย” ไอ้แฟ้บล้วงเงินมาวางอย่างเคืองๆ คือมึงก็รู้ว่ามันแดกเรียบก็ยังมาให้มันแดกเงินมึงแบบนี้...กูก็เชื่อแล้ว

 

“เออ!! มึงโกงป่ะวะ ทำไมกูถูกแดกทุกรอบเลย” แม้ไต่ไอ้จั่นกับไอ้เฟียก็มาให้เด็กมันแดกเงิน ผมละเชื่อพวกมันจริงๆ วงนี้เล่นป๊อกเด้ง อีกวงเล่นไฮโล

 

“เอ้าๆ อย่ากล่าวหากันสิครับพี่ นี่มันเป็นศิลปะขั้นสูงสุดของกระผมเลยนะเว้ย ยอมรับความจริงกันหน่อยครับว่าต้องเสียเงิน จ่ายมาครับจ่ายมา...”

 

“หยี...ขอตังหน่อย กูหมดตูดแล้ว” ไอ้เฟียมันทำหน้ายุ่งๆ ไอ้หยีเดินเข้ามาหิ้วปีกมันออกจากวงเลยครับไม่ต้องพูดกันให้มากความ มันก็โวยวายแต่ก็ยอมออกจากวงไพ่ตามที่ไอ้หยีมันต้องการ

 

“ไอ้เมาขาขาดเว้ย....” ไอ้ป้าตะโกนเรียกไอ้เมาทันทีที่ไอ้เฟียมันถูกลากออกไป

 

“เรียกรถพยาบาลรึยังวะ...” ไอ้ต็อปเดินงัวเงียออกมาจากห้องนอนแล้วมองดูสภาพห้องอย่างมึนๆ มันกลายเป็นบ่อนไปแล้วครับตอนนี้

 

“เรียกทำไมอ่ะพี่ต็อป...” ไอ้บอยก็พาซื่อถามออกมาได้เนอะ

 

“ก็ไอ้ป้ามันบอกว่าไอ้เมาขาขาด กูก็เลยถามว่าเรียกรถพยาบาลรึยัง...มึงไม่เก็ทมุขกูหรอวะ” ไอ้ต็อปอ้าปากหาวหวอดๆ พร้อมกับส่ายหน้าอย่างระอาไปด้วย ส่วนคนอื่นๆ ก็หัวเราะเยาะกับความซื่อแอบบื้อของไอ้บอย

 

“ไม่เอาครับพี่อย่าเพิ่งทำให้ไอ้บอยมันเสียสมาธิ เดี๋ยวมันบวกลบเลขไม่คล่อง นั่งๆ เลยมึงกูจะแจกไพ่แล้ว” ผมส่ายหน้าอย่างระอาใจก่อนที่จะนั่งแทนที่ไอ้เมา หยิบกีต้าร์ขึ้นมาวางบนตักแล้วนั่งมองดูสายฝนที่โปรยปรายเบาบางลงกว่าเดิมเล็กน้อย มองนั่นมองนี่ด้วยความคิดที่หลากหลาย ก่อนที่จะตัดสินใจวางกีต้าร์ลงแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้

 

“มึงจะไปไหนวะต่อ...” ไอ้ต็อปมันเอ่ยถามขึ้นมาเมื่อผมเดินออกมานอกห้อง ผมหันมามองหน้ามันเล็กน้อยแล้วมองไปที่ห้องเบอร์หก มันถอนหายใจแต่ก็ไม่ได้คัดค้านอะไร

 

“ตามใจมึง...” ไอ้ต็อปทำหน้ามึนๆ ใส่ผม อาจจะเพราะว่ามันเพิ่งตื่นนอนหลังจากที่ไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี มันเลยแอบไปงีบอยู่ในห้องแอร์เย็นฉ่ำ แต่ตอนนี้มันคงรู้แล้วหล่ะว่ามันจะทำอะไร เพราะพวกสาวๆ ตะโกนเรียกมันอยู่ที่หน้าห้องเบอร์สอง

 

“พี่ต็อปคะ สนใจมาเป็นแบบให้พวกหนูวาดรูปมั้ยคะ...” ไอ้ต็อปมันยิ้มร่าแล้วรีบเดินไปทันที ผมมองตามหลังมันไปก่อนที่จะหันกลับมาและเดินไปที่ห้องเบอร์หกที่คาดว่าไอ้หินมันน่าจะอยู่

 

“อ๊ะ...พี่ต่อ” ผมหยุดอยู่ที่หน้าประตู และประตูก็เปิดออกมาตอนแรกคิดว่าเป็นไอ้หิน ผมก็แอบคิดในใจว่าจะคุยอะไรกับมันดี แต่ทว่ากลับเป็นลูกแก้วที่เดินออกมา

 

“ไอ้หินมันอยู่ข้างในรึเปล่าลูกแก้ว...”

 

“อยู่ค่ะพี่ต่อ พี่ฮะเก๋าซึมๆ เป็นอะไรรึเปล่าก็ไม่รู้ พี่ต่อมาก็ดีค่ะช่วยเข้าไปดูพี่ฮะเก๋าหน่อยนะคะ ลูกแก้วเข้าหน้าพี่ฮะเก๋าไม่ติดเลย...” ผมยิ้มให้กับลูกแก้วที่ทำหน้าตางอนๆ ผมลูบหัวน้องเบาๆ แล้วบอกว่าจะเข้าไปดูอาการมันเอง ทั้งๆ ที่ผมนี่แหล่ะที่เป็นต้นเหตุให้มันเป็นแบบนี้

 

ผมเดินเข้ามาทางด้านในห้องแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ไอ้หินมันนอนอยู่บนเตียงนอน นอนหันหลังให้กับประตู มันนอนนิ่งมากๆ จนเหมือนว่ามันนอนหลับ แต่จริงๆ แล้วมันไม่ได้หลับเพราะมันคิดว่าผมเป็นลูกแก้วที่ย้อนกลับเข้ามา

 

“พี่อยากอยู่คนเดียว ลูกแก้วไปสนุกกับพี่ๆ เค้าเถอะ...”

 

“เห็นมึงเป็นแบบนี้ น้องมันคงสนุกไม่ลงหรอก...” ผมตอบแทนความรู้สึกที่ผมคิดว่าลูกแก้วเองก็น่าจะคิดแบบนั้น  ผมเดินเข้ามาใกล้ๆ เตียงนอนที่มันนอนอยู่ มันยังคงนอนหันหลังให้ผมไม่มีทีท่าว่าจะหันมามองหน้าผมเลยสักนิด

 

“มึงไม่สบายรึเปล่าวะหิน ไม่เห็นไปเล่นไพ่กับพวกไอ้เมาไอ้ป้า...”

 

“กู...ไม่อยากทำให้มึงลำบากใจ” มันพูดเสียงแผ่ว หัวใจของผมก็ดูแผ่วเบาลงด้วยความรู้สึกผิดที่ทำให้ทุกอย่างมันเป็นเช่นนี้

 

“ทั้งๆ ที่กูบอกกับมึงเองว่าขอให้เราเป็นเหมือนเดิม แต่เป็นกูเองที่ทำไม่ได้ กูขอโทษนะต่อ...แต่กูอยากอยู่คนเดียว” มันคงต้องการไล่ผมให้ออกไป มันคงอยากอยู่คนเดียวเงียบๆ เพื่อคิดอะไร แต่ผมไม่สบายใจเลย

 

“มึงอย่าหลบหน้ากูแบบนี้ได้รึเปล่าวะหิน มันยิ่งทำให้กูรู้สึกแย่ที่ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้...”

 

“มันไม่ใช่ความผิดอะไรของมึงเลยต่อ มึงอย่าคิดมาก กูแค่อยากอยู่คนเดียวเท่านั้นเอง กูต่างหากที่ต้องขอโทษ...ขอโทษที่ทำให้มึงหมดสนุก” มันลุกขึ้นนั่งหันหลังให้กับผม ผมระบายลมหายใจน้อยๆ แล้วเอื้อมมือไปวางบนบ่าของมัน บีบมันเบาๆ เพื่อเป็นการให้กำลังใจ

 

“กูไม่ได้หมดสนุก กูมีความสุขที่ได้มาเที่ยวกับพวกมึงนะหิน มันจะเป็นความทรงจำที่ดีที่สุดของกูอีกหนึ่งความทรงจำ รวมทั้งความรู้สึกดีๆ ที่มึงมีต่อกูด้วย กูขอบคุณมากๆ” ผมยิ้มให้กับมันที่ยอมหันหน้ามาทางผม ผมว่าผมเห็นตามันแดงๆ นะ มันยิ่งทำให้ผมรู้สึกเจ็บแปลบในใจ แต่ทว่าผมต้องฝืนยิ้มให้กับมัน

 

“แต่ก็เป็นกูไม่ได้อยู่ดีสินะ...” ผมชะงักเล็กน้อยแต่ก็ต้องพยักหน้ารับ ผมไม่อยากจะโกหกหรือว่าให้ความหวังกับมัน เพราะยังไงซะหัวใจของผมก็มีแต่พี่พายอยู่เต็มหัวใจแล้ว ผู้ชายคนเดียวที่ผมจะยอมเปิดใจให้คงมีแค่พี่พายเท่านั้น

 

"ขอโทษนะหินที่กูไม่สามารถรับมันเอาไว้ได้ แต่กูขอบคุณมึงมากจริงๆ กูอยากให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเหมือนอย่างที่ผ่านมา กูพร้อมที่จะอยู่เคียงข้างมึงทุกเมื่อ...” ผมบีบมือมันเบาๆ พร้อมกับส่งยิ้มให้ ถึงผมจะดูบ้าๆ บอๆ กวนตีนชาวบ้านไปเรื่อย เอ๋อๆ และดูซุ่มซ่ามในสายตาของใคร แต่กับความรู้สึกแบบนี้มันทำให้หัวใจของผมดูห่อเหี่ยวชอบกล

 

“กูบอกแล้วไงว่ามึงไม่ได้ผิดอะไร ไม่ต้องขอโทษอะไรกูทั้งนั้น แต่กูขออะไรอย่างนึงได้รึเปล่าวะต่อ...กูขอกอดมึงหน่อยได้มั้ย” ผมพยักหน้ารับเบาๆ แล้วโอบกอดมันเอาไว้ด้วยความห่วงใย ผมบริสุทธิ์ใจ ผมไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าถ้ามีคนเข้ามาพบแล้วเค้าจะไม่คิดตามไปด้วย

 

ปัง!!

 

ประตูห้องถูกเปิดอย่างแรงจนทั้งผมและไอ้หินที่กำลังกอดกันอยู่นั้นสะดุ้ง และมันยิ่งทำให้ผมตกใจมากกว่าเดิมเป็นสิบเท่าเมื่อพบว่าคนที่เดินปึงปังเข้ามาทางด้านในนั้นเป็นใคร...

 

พี่พาย...

 

พี่พายมันเดินเข้ามากระชากผมออกมาจากไอ้หินแล้วซัดเปรี้ยงเข้าที่หน้าไอ้หินแบบเต็มเหนี่ยวจนไอ้หินมันกระเด็นไปกระแทกผนัง พี่พายมันจะเดินตามเข้าไปซ้ำแต่ผมก็เข้ามาดึงพี่พายเอาไว้ก่อน

 

“เป็นบ้าอะไรวะพี่พาย หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ กูบอกว่าให้หยุด!!!” ผมตวาดเสียงดังใส่พร้อมกับออกแรงดึงพี่พายมันเอาไว้แบบสุดแรง รู้อยู่ว่าเวลาที่มันโมโหมันแรงเยอะมากแค่ไหน แต่ระหว่างผมกับไอ้หินมันไม่ได้มีอะไร มันไม่ควรจะพาลใส่ไอ้หินแบบนั้น

 

“มึงโกหกกูทำไมต่อ มึงหลอกกูทำไม” พี่พายมันหันมามองหน้าผมด้วยสายตาเจ็บปวด ผมสังเกตเห็นที่ใบหน้าของมันมีรอยช้ำกับมุมปากที่มีรอยแตกและรอยเลือด มันคงมีเรื่องกับพ่อมาอีกแล้วสินะ

 

“ถ้าโมโหเรื่องนี้ก็มาลงที่กูนี่ อยากต่อยก็มาต่อยกูเลยพี่พาย กูเป็นคนกอดมันเอง...” ไอ้พี่พายมันกำหมัดแน่นแล้วใช้มืออีกข้างบีบไหล่ผมจนเจ็บร้าวไปหมด พี่โก้กับไอ้ต็อปวิ่งหน้าตั้งเข้ามาทางด้านในห้อง ไอ้ต็อปมันหลบอยู่ข้างหลังพี่โก้ตลอด มันคงกลัวว่าพี่พายจะเล่นงานมันที่โกหกให้ผมแบบนี้

 

“ไม่ต้องมองไปทางไอ้ต็อป ทุกอย่างเป็นความคิดกูทั้งนั้น ถ้าอยากจะทำอะไรก็ลงที่กูเลย...” พี่พายมันดันผมชิดผนังแล้วบีบไหล่ผมแน่น ดวงตามันน่ากลัวมาก มันกำลังโมโหและดูพิโรธจนผมเองก็หวั่น ถึงผมจะเป็นคนที่มันรัก แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่ฆ่าผม

 

“ต่อ...มึงทำแบบนี้กับกูได้ยังไง มึงรู้มั้ยว่ากูเจ็บแค่ไหนที่ถูกคนรักโกหก มึงรู้บ้างมั้ยว่ากูทรมานแค่ไหน...กูเกลียดคนโกหกมากที่สุด” พี่พายมันต่อยผนังเสียงดังสนั่น ไอ้หินมันจะเข้ามาห้ามแต่ไอ้ต็อปกับพี่โก้ก็ล็อคตัวมันเอาไว้ อย่างนี้แหล่ะดีแล้ว ถ้ามันเข้ามามันก็คงถูกพี่พายต่อยเข้าอีก

 

“ถ้ากูบอกว่าจะมาเที่ยวมึงจะให้กูมามั้ย ถ้ากูบอกว่ากูมากับใครมึงจะปล่อยกูมารึเปล่า กูแค่อยากมาเที่ยวกับเพื่อนบ้างก็เท่านั้น...”

 

“เพื่อนอย่างนั้นหรอ ถ้าสิ่งที่เพื่อนทำกันคือนั่งกอดกันกลมสองต่อสองในห้องลับตาคนแบบนี้...ถ้าเป็นคนอื่นกูจะไม่คิดอะไร แต่กับมัน...ยังไงกูก็ไม่ยอม” พี่พายบีบไหล่ผมแน่นจนกระดูกแทบหัก ผมปวดร้าวมากแต่ก็ไม่คิดจะหนีหรือว่าขัดขืน เพราะทุกอย่างมันเป็นความผิดของผม ผมต้องรับมันเอาไว้คนเดียว พี่โก้กับไอ้ต็อปไม่ผิดอะไร ไอ้หินเองก็ไม่ได้ผิดอะไร

 

“ไอ้ต่อมันไม่ผิด กูเป็นคนขอกอดมันเอง ปล่อยมันแล้วมาลงที่กู...” ไอ้หินมันตะโกนสวนกลับมา ผมมองหน้ามันแล้วส่ายหน้าไปมาอย่างขอร้อง อย่าต่อความหรือพูดอะไรขึ้นมาในตอนนี้เลย พี่พายมันไม่ฟังอะไรทั้งนั้น พี่พายมันผละจากผมแล้วจะเดินตรงไปยังไอ้หิน ผมรีบล็อคตัวพี่พายเอาไว้ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่สามารถทานแรงอารมณ์ของคนอย่างมันได้

 

“ถ้ามึงทำอะไรมันอีก...เราสองคนจบกัน” ผมพูดในสิ่งที่ผมไม่คิดว่าผมจะพูดมันออกมา ผมไม่ได้อยากให้มันเป็นอย่างที่ผมพูด ผมแค่อยากหยุดพี่พายเอาไว้ แล้วพี่พายก็หยุดจริงๆ

 

“ก็ได้!! กูไม่ทำอะไรมัน แต่กูจะลงที่มึง...” พี่พายมันลากผมออกมาจากห้องของไอ้หิน ท่ามกลางสายตาของเด็กสินกำที่ยืนอยู่ที่หน้าห้องตัวเองและมองดูด้วยความกังวล สายตาของพวกมันแต่ละคนดูเป็นห่วงผมมาก ผมรู้สึกผิดที่ทำให้เกิดเรื่องขึ้น ทั้งๆ ที่ทริปนี้เป็นทริปที่สนุกมากๆ แท้ๆ

 

พี่พายมันลากผมเดินตากสายฝนไปที่รถคันเก่งของมันที่จอดอยู่ไม่ห่าง ถ้ามันรู้ว่าผมกำลังป่วยอยู่มันจะทำแบบนี้กับผมมั้ย ถ้ามันยอมเปิดใจรับฟังเหตุผลของผมมันจะโมโหใส่ผมมากขนาดนี้มั้ย บางทีผมก็เหนื่อยใจกับนิสัยของมัน แต่ผมก็พยายามเข้าใจเพราะว่ามันคือคนที่ผมชอบ

 

“กูเจ็บ!!” ผมพยายามบิดข้อมือที่ถูกกำแน่น แต่พี่พายมันไม่ฟังอะไรเลยสักนิด มันเปิดประตูแล้วจับผมดันเข้าไปนั่งทางด้านในอย่างไม่ปรานีปราศรัย  ก่อนที่มันจะเดินอ้อมไปนั่งที่คนขับ ผมไม่คิดจะหนีลงมาจากรถทั้งๆ ที่แค่เปิดประตูน่ะมันง่ายแค่นิดเดียว แต่ผมรู้ว่ายังไงพี่พายมันก็ต้องลากผมกลับไปอยู่ดี

 

“แล้วที่มึงโกหกกูล่ะต่อ แล้วสิ่งที่มึงทำเนี่ยกูไม่เจ็บเลยใช่มั้ย มึงเจ็บที่ร่างกาย แต่กูเจ็บที่นี่...เจ็บที่หัวใจ” พี่พายมันทุบที่หน้าอกของมันแรงๆ มันมองหน้าผมด้วยสายตาผิดหวัง สายตาเจ็บปวด ผมรู้สึกผิดที่ผมโกหกมัน แต่ผมโกรธที่มันทำร้ายไอ้หินแบบนั้น

 

“ถ้ากูทำให้มึงเจ็บปวดมากขนาดนั้น ก็อย่ามารักคนแบบกูเลย ปล่อยกูไปตามทางของกู ให้กูกลับไปเป็นไอ้เป็นต่อคนเดิม คนที่ไม่เคยมีความรักให้กับใคร...”

 

“หุบปาก...กูไม่อยากได้ยินเสียงมึงตอนนี้” พี่พายขับรถออกจากรีสอร์ทท่ามกลางสายฝนที่โปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ผมกำมือแน่นแล้วมองไปที่นอกหน้าต่าง ไม่อยากจะมองหน้าพี่พายตอนนี้เลยจริงๆ มันทั้งน่ากลัว ทั้งดุดัน จนผมรู้สึกกลัวมันขึ้นมา มันเป็นความกลัวที่ไม่เหมือนครั้งก่อนๆ มันเป็นความกลัวที่ไม่รู้ว่าต่อจากนี้ผมจะต้องเจอกับอะไร

 

………...........

 

 

บรรยากาศในรถตอนนี้ทำให้ผมหายใจไม่ออก ความเงียบทำให้ผมรู้สึกอึดอัดมากกว่าการที่เราจะพูดหรือว่าทะเลาะกัน มันเงียบมากจนผมได้ยินเสียงของสายฝนอย่างชัดเจน ผมรู้สึกอึดอัดอยากจะหนีมันไปให้ไกลๆ ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่มีทางหนีไอ้พี่พายพ้น

 

ผมจะหนีมันพ้นได้ยังไง ก็ในเมื่อหัวใจของผมมีแต่ไอ้พี่พายจนเต็มไปหมดแบบนี้

 

พี่พายมันขับรถไปตามเส้นทางอย่างไม่ลังเลราวกับว่ามันคุ้นเคยเส้นทางเป็นอย่างดี และสิ่งที่ผมสงสัยก็เหมือนว่าจะได้คำตอบเมื่อพี่พายมันเลี้ยวเข้าไปยังโรงแรมแห่งหนึ่งที่ดูหรูหราใหญ่โต ผมอ่านชื่อตรงทางเข้าก็ถึงบางอ้อว่านี่คงเป็นโรงแรมในเครือของบ้านไอ้พี่พาย

 

“ลงมาจากรถแล้วตามกูมา มึงคงไม่อยากให้กูลากมึงต่อหน้าพนักงานหรอกใช่มั้ย” มันหันมาสั่งผมเสียงดุ ถึงมันไม่บอกผมก็ต้องเดินตามมันเข้าไปอยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นผมจะทำอย่างไรกับชีวิต เกิดมาก็เคยมาเหยียบจันทบุรีครั้งแรก ถ้ามันปล่อยลอยแพผมก็ซวยสิครับ ไม่มีเงินสักบาท มือถือก็อยู่ที่รีสอร์ท...

 

แต่ผมว่าเรื่องที่น่าห่วงจริงๆ ในตอนนี้มันน่าจะเป็นเรื่องที่ว่าผมจะทำอย่างไรกับสิ่งที่ผมกำลังจะเจอ ทั้งๆ ที่ผมบอกกับตัวเองว่าจะยอมทำทุกอย่างให้พี่พายมันหายโกรธ แต่ทว่าตอนนี้ความกลัวและความกังวลใจมันเล่นงานจนผมรู้สึกหวั่นใจเหลือเกิน

 

“สวัสดีค่ะคุณธราเทพ ดิฉันให้พนักงานจัดการเตรียมห้องตามที่คุณธราเทพแจ้งมาเรียบร้อยแล้วค่ะ” พนักงานต้อนรับต่างพากันไหว้ไอ้พี่พายอย่างนอบน้อม ทั้งๆ ที่พวกเธอๆ ต่างก็อายุมากกว่าไอ้พี่พายทั้งนั้น มันทำให้ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมคิดมันถูกต้อง นี่คงเป็นโรงแรมในเครือของตระกูล นิพัทธ์เจริญ

 

“ไม่ต้องรายงานพ่อนะว่าผมมาค้างที่นี่ ถ้าพ่อรู้เรื่องนี้ผมไม่เอาพวกคุณไว้แน่...ไป” มันหันมาพูดกับผมด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก แค่มันพาผมมาถึงที่นี่ได้ผมก็ว่าเก่งแล้วครับ ฝนตกถนนลื่นขนาดนั้นแต่มันก็ยังเหยียบซะเกือบจมตีน

 

ผมเดินตามมันมาเงียบๆ สภาพเราสองคนไม่ต่างอะไรกับลูกหมาตกน้ำเปียกปอนเพราะตากฝน ผมรู้สึกมึนงงและหนักหัวเป็นอย่างมาก มือถือของไอ้พี่พายมันดังไม่หยุดจนเจ้าตัวรำคาญและกดปิดเครื่องไป

 

ผมว่าพี่พายมันคงอยากจะฆ่าผมเต็มที่แล้ว มันดูหงุดหงิดและพร้อมที่จะทำลายทุกสิ่งที่ขวางหูขวางตามันได้ตลอดเวลา ผมได้แต่ก้มหน้ายอมรับความผิดที่ผมสร้างมันขึ้นมา ผมเป็นลูกผู้ชายพอที่จะกล้าทำและกล้ารับในสิ่งที่ผมสร้างมันเอาไว้

 

พี่พายมันกระชากผมออกมาจากลิฟท์แล้วเดินตรงมายังห้องที่มันคงจะเตรียมเอาไว้เป็นลานประหารผม ผมกลัวแต่ก็ต้องทำเป็นเหมือนว่าไม่ได้กลัวอะไร ผมเจ็บข้อมือที่ถูกกำแน่น เจ็บไหล่ไม่หาย และเจ็บที่ใจที่มันไม่คิดจะยอมฟังอะไรจากปากของผมบ้าง

 

มันกระชากประตูเปิดและดันผมเข้ามาทางด้านใน ถึงจะอยู่ในอารมณ์นี้ผมก็ยังไม่วายมองบรรยากาศรอบๆ ห้องของโรงแรมหรูที่โคตรกว้างและสวยสุดๆ มันเป็นลานประหารชั้นยอดที่คงทำให้ผมตายตาหลับได้แน่ๆ

 

“มึงโกหกกูทำไม” มันปิดประตูห้องแล้วถามผมขึ้นมา ไอ้ที่เห็นนิ่งๆ ตลอดการเดินทางมาที่นี่ไม่ใช่ว่าอารมณ์มันเบาบางลงแล้ว มันน่าจะเป็นการก่อพายุในใจแล้วค่อยซัดสาดใส่ผมแบบตู้มเดียวตายคาที่เสียมากกว่า

 

“กูอยากมาเที่ยว...”

 

“อยากมาเที่ยวจนถึงขนาดต้องโกหกกู ต้องให้ไอ้ต็อปมันช่วยโกหก ไอ้โก้เองก็ช่วยพวกมึงปกปิดกู คนรักกันเค้าไม่ควรโกหกกันว่ะต่อ...” พี่พายมันทำให้ผมรู้สึกผิด ความจริงผมก็รู้สึกผิดตั้งแต่วันที่ผมเดินทางมาจันแล้วหล่ะ เพราะพี่พายมันปวดท้องแต่ผมไม่ได้อยู่ดูแลมัน แล้วนี่มันคงมีเรื่องกับพ่อมาอีกด้วยละมั้ง

 

“กูขอโทษ กูรู้ว่ากูผิดที่โกหก กูแค่อยากอยู่ห่างๆ กับมึงดูบ้าง...” ผมก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิด พี่พายมันดันผมมาชิดผนังแล้วเอามือเท้ายันผนังเป็นการล็อคตัวผมเอาไว้ มันแทรกขาเข้ามากลางหว่างขาของผมแล้วใช้มืออีกข้างเชยคางผมขึ้นมามองสบตากับมัน

 

“กูคงทำให้มึงเบื่อมากเลยสินะ มึงถึงได้อยากใช้เวลากับคนอื่นมากกว่ากับกู ทั้งๆ ที่กูรอเวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันกับมึงตลอดทั้งวันอยากให้มึงได้ดูแลกูบ้าง กูผิดหรอต่อ กูผิดมากใช่มั้ยที่รักมึงมากมายขนาดนี้...” พี่พายมันเม้มปากแน่น ผมเดาว่ามันคงอยากจะซัดเข้ามาที่หน้าผม แต่คงติดว่าผมคือคนที่มันชอบไม่อย่างนั้นมันคงฆ่าผมทิ้งไปตั้งแต่แรกแล้ว

 

“กูไม่ได้เบื่อมึงนะพี่พาย กูแค่อยากรู้ว่าถ้ากูต้องอยู่ห่างจากมึงกูจะรู้สึกยังไงบ้าง...”

 

“แล้วมึงรู้สึกยังไง มันรู้สึกดีมากเลยใช่มั้ยที่ไม่ต้องอยู่กับคนเจ้าอารมณ์ คนเอาแต่ใจ คนงี่เง่าแบบกู มันคงทำให้มึงรู้สึกดีมากจนถึงกับต้องไปพลอดรักกับมันสองต่อสองแบบนั้น...”

 

“กูไม่ได้พลอดรักกับมัน กูไม่ได้ชอบไอ้หินมึงไม่เข้าใจรึไงว่ามันเป็นเพื่อน” ผมตวาดใส่พี่พายด้วยความโมโหที่มันดูถูกความรู้สึกของผม ผมชอบมันมากแค่ไหนมันไม่รู้รึไง กว่าผมจะยอมรับได้ว่าผมชอบมันผมต้องทรมานกับความสับสนมากแค่ไหนมันเคยรู้บ้างหรือเปล่า

 

“แต่มันชอบมึง กูไม่ได้โง่นะต่อ กูดูออกว่ามันรู้สึกยังไงกับมึง...”

 

“แล้วมันสำคัญตรงไหนว่ามันรู้สึกยังไงกับกู ในเมื่อคนที่กูรักคือมึง ได้ยินรึเปล่าว่ากูรักมึงไอ้พี่พาย” ผมตะคอกใส่หน้าไอ้พี่พายอย่างเหลืออด มันช่างเป็นการบอกรักที่โคตรหนักแน่นและเต็มไปด้วยความหงุดหงิดในหัวใจ มันคงเป็นการบอกรักตามแบบฉบับของผมกับไอ้พี่พาย ไม่เคยบอกรักกันในช่วงอารมณ์หวานซึ้ง

 

“แค่เวลาสองวันที่ไม่มีมึงอยู่ด้วย มันทำให้กูคิดถึงแต่มึง นึกถึงแต่มึง เป็นห่วงแต่มึง...นี่แหล่ะที่กูสงสัยว่ากูจะเป็นยังไงหากกูอยู่ห่างจากมึงบ้าง แล้วมันก็ทำให้กูรู้ว่ากูไม่ใช่แค่ชอบมึง แต่กูรักมึงเข้าแล้ว พี่พายมึงได้ยินมั้ยว่ากูรักมึง...” ผมกำคอเสื้อของพี่พายแล้วเขย่ามันอย่างแรงพร้อมกับบอกความรู้สึกทั้งหมดของผมให้พี่พายมันรับรู้ ผมบอกแล้วว่าผมชัดเจนกับทุกอย่าง ผมชอบมันก็บอกว่าชอบ ตอนนี้ผมรู้ตัวแล้วว่าผมไม่ได้แค่ชอบ...แต่เป็นรัก ผมก็บอกว่ารัก แล้วทำไมมันถึงยังไม่เชื่อใจผม

 

“ไม่เชื่อใจกูบ้างเลยใช่มั้ย มึงคิดว่ากูเป็นคนที่ใจง่ายชอบใครได้ง่ายๆ อย่างนั้นหรอวะ มึงดูถูกกูเกินไปแล้วนะพี่พาย...”

 

“กูขอโทษ” พี่พายมันก้มหน้าเอาหน้าผากซบลงบนไหล่ของผม มือที่ยกกั้นผนังเอาไว้เลื่อนลงมาเกาะที่เอวของผม ผมเองก็เหนื่อยหัวใจเหมือนกันที่ต้องรับกับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของมัน ให้มันมารับกับอารมณ์ของผมบ้างจะได้รู้ว่ามันเหนื่อยมากแค่ไหน

 

“กูไม่เคยเป็นแบบนี้กับใคร กูไม่เคยรู้สึกเจ็บกับคำโกหกของใครเท่ากับคำโกหกของมึง กูไม่รู้ว่าทำไมกูถึงได้เป็นอะไรมากมายเพราะมึง แค่กูรู้ว่ามึงโกหกกูเพื่อที่จะมากับคนอื่นมากกว่าอยู่กับกู กูก็เจ็บไปทั้งหัวใจ” พี่พายมันกอดเอวผมแน่น มันซบหน้าลงบนไหล่ของผม อารมณ์มันสงบลงมากจนน่าแปลกใจ ครั้งนั้นที่เราเคยระเบิดอารมณ์ใส่กัน พี่พายมันไม่ได้สงบลงเร็วแบบนี้

 

“กูบอกเหตุผลของกูไปแล้ว อยู่ที่ว่ามึงจะเชื่อและจะยอมยกโทษให้กูรึเปล่า กูรู้ว่ากูผิดที่โกหกเรื่องมาเที่ยว แต่เรื่องที่กูบอกว่ากูรักมึง...กูรู้สึกแบบนั้นจริงๆ” พี่พายมันเงยหน้าขึ้นมามองสบตากับผม ผมมองดูรอยช้ำและรอยแตกที่มุมปากของมัน เหมือนภาพเหตุการณ์เดิมๆ ย้อนกลับมาอีกครั้ง

 

ผมยกมือขึ้นแตะที่แก้มของพี่พายเบาๆ ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ แล้วทำในสิ่งที่ตัวเองยังนึกไม่ถึงเลยด้วยซ้ำว่าตัวเองจะทำแบบนี้ ผมจูบเบาๆ ที่มุมปากของไอ้พี่พาย ผมรู้ดีว่าพี่พายมันเจ็บปวดและทรมานแค่ไหนยามที่มันทะเลาะกับพ่อของมันมาแบบนี้

 

พี่พายมันนิ่งไปเล็กน้อย คงจะแปลกใจที่ผมเป็นฝ่ายเริ่มต้นมอบความรู้สึกดีๆ ให้กับมันแบบนี้ แน่นอนว่าทุกครั้งจะเป็นพี่พายที่บังคับเอาแต่ใจกับผม แต่ทว่าครั้งนี้ผมกลับเต็มใจที่จะมอบความรู้สึกดีๆ ให้กับมันเพื่อเป็นการยืนยันว่าผมรู้สึกยังไงกับมัน

 

ผมถอนริมฝีปากขึ้นเล็กน้อยแล้วมองหน้าสบตากับพี่พาย หัวใจของผมกระตุกระรัวกับความรู้สึกบางอย่างที่มันเกิดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาของพี่พายอ่อนลงมาก อารมณ์ของพี่พายคงอ่อนลงมากแล้วเช่นกัน

 

“กูขอโทษที่ใส่อารมณ์” พี่พายมันนาบหน้าผากลงมาชิดกับหน้าผากของผม มือทั้งสองข้างเลื่อนมากุมมือของผมแล้วค่อยๆ สอดประสานนิ้วมือเข้าด้วยกัน มันเป็นความอ่อนโยนของผู้ชายคนนี้ที่นานๆ ผมจะได้รับและได้สัมผัส

 

“ขอโทษเหมือนกันที่โกหกพี่แบบนั้น ไม่ได้ทำเพราะว่าอยากหนีหรือว่าอะไร แค่อยากรู้ใจตัวเอง...” ผมไม่ทันได้พูดจนจบประโยค ริมฝีปากของพี่พายก็จุมพิตเน้นย้ำลงมาที่ปากผมอย่างแนบชิดอีกครั้ง มือทั้งสองข้างของเราสอดประสานกันแนบแน่น ร่างของผมถูกเบียดอย่างแนบชิด

 

“รักนะเป็นต่อ...” พี่พายกระซิบอีกด้วยเสียงที่เบาแผ่วแต่ทว่ามันหนักแน่นและตอกย้ำเข้าไปในหัวใจของผม ผู้ชายคนนี้คงรักผมมากเลยสินะ ผมรู้สึกดีที่ได้รับความรักจากผู้ชายเจ้าอารมณ์คนนี้

 

ไม่รู้สิ!! ผมแค่รู้สึกว่าพี่พายมันมอบความรู้สึกที่ยิ่งใหญ่ให้กับผม และผมก็รู้สึกดีใจที่ได้รับมันมา...

 

มือของเรายังคงสอดประสานกันแนบแน่น จูบที่ดูอ่อนโยนเริ่มร้อนแรงขึ้นตามอารมณ์หมายที่ซ่อนเร้นอยู่ในจิตใจ พี่พายถอนริมฝีปากอย่างอ้อยอิ่ง ตัวผมเองค่อยๆ โกยอากาศหายใจเข้าไปให้เต็มปอดหลังจากที่ขาดอากาศหายใจอยู่พักใหญ่

 

เราสองคนทำเพียงแค่มองหน้ากันเท่านั้น ไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลยสักคำ มีเพียงความรู้สึกที่มันส่งผ่านมาทางสายตาของเราทั้งคู่ พี่พายเดินนำเข้าไปทางด้านในห้องกว้าง มือข้างหนึ่งยังคงกุมมือของผมแบบสอดประสาน

 

“ถ้าต่อก้าวเข้าไปในห้องนี้กับพี่ ต่อคงรู้ใช่มั้ยว่าต่อจากนี้ไปมันจะเกิดอะไรขึ้น พี่อยากให้มันเกิดจากความเต็มใจของเราทั้งคู่ ถ้าต่อไม่พร้อมก็ปล่อยมือพี่ แต่ถ้าต่อไม่ปล่อยมือ...พี่จะถือว่าต่อเต็มใจ” พี่พายมันไม่ได้หันมามองหน้าผม มันมองแต่ประตูตรงหน้าที่ขวางกั้นเรากับห้องนอนเอาไว้ ผมรู้ว่าพี่พายต้องการจะสื่ออะไร ผมคิดวกวนในหัวจนรู้สึกว่ามันปั่นป่วนไปหมด

 

“พี่พาย...ต่อจะไม่มีวันปล่อยมือจากพี่” นี่คงเป็นคำตอบของผม คำตอบที่แทนความรู้สึกทั้งหมดของหัวใจของผมที่มีต่อพี่พาย แทนความรู้สึกของผมที่บอกกับพี่พายให้รู้ว่า

 

ไม่ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไร ผมก็จะไม่มีวันปล่อยมือจากพี่พายเป็นอันขาด

 

..........100%..........

 

PS. รณรงค์ให้คนอ่านยุ่งนัก ที่เล่นทวิตเตอร์ เวลาที่พูดถึงเรื่องยุ่งนัก รบกวนติดแท็ก #ยุ่งนัก ด้วยนะคะ เกรทจะตามไปส่องค่ะ ><

Pss. ถ้าอยากเพิ่มกำลังใจให้คนอ่าน รบกวนเม้นหรือวิจารณ์ในสิ่งที่อ่านให้บ้างก็ดีนะคะ เนอะๆ ^^

 

อ่า ดูเหมือนว่าหลายๆ คนจะเคืองพี่โก้ที่บอกความจริงกับพี่พาย แต่ถึงพี่โก้ไม่พูดถ้าพี่พายบุกไปบ้านต็อป พี่พายก็ต้องรู้อยู่ดีว่าทั้งคู่ไม่ได้อยู่ที่บ้านต็อป

หลายคนบอกว่าต่อไม่ควรโกหก แต่ถ้ามองจากนิสัยของพี่พายที่ไม่ยอมปล่อยให้ต่อได้มีสังคมเลย ถึงต่อจะชอบพี่พายแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าต่อจะตัดขาดจาดสังคมที่เคยอยู่ คนเคยเฮฮาไปไหนมาไหนก็ได้ ย่อมอยากจะไปสังสรรค์กับเพื่อนบ้าง

ถือว่ากรณีนี้ผิดด้วยกันทั้งคู่ แต่ถ้าพูดคุยกันดีๆ เชื่อว่าน่าจะไม่เกิดเรื่องอะไร แต่ถ้าไม่เกิดเรื่องอะไร ตอนหน้าก็คงไม่มี 5555 ><

เจอกันตอนหน้าค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15940 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 21:47
    ต่อบางทีทำอะไรไม่นึกถึงพายบ้าง-คนรักก็รักจะเป็นจะตาย สงสารพาย
    #15940
    0
  2. #15853 นายแมวน้ำ (@watmaka) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 02:43
    แบบนี้ก็เกินไปพี่พาย ให่ต่อมันมีเวลาส่วนตัวบ้างเหอะ
    #15853
    0
  3. #15800 backlight (@artemis-03) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 10:57
    อ่านตอนนี้ทีไรก็ขัดใจทุกที เรื่องของพี่พายกับพ่ออะนะ ฝ่ายหนึ่งก็ไม่เคยรับฟัง อีกฝ่ายก็ไม่เคยอธิบาย มันคงจะเข้าใจหรอก
    #15800
    0
  4. #15799 backlight (@artemis-03) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 10:57
    อ่านตอนนี้ทีไรก็ขัดใจทุกที เรื่องของพี่พายกับพ่ออะนะ ฝ่ายหนึ่งก็ไม่เคยรับฟัง อีกฝ่ายก็ไม่เคยอธิบาย มันคงจะเข้าใจหรอก
    #15799
    0
  5. #15798 backlight (@artemis-03) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 10:57
    อ่านตอนนี้ทีไรก็ขัดใจทุกที เรื่องของพี่พายกับพ่ออะนะ
    ฝ่ายหนึ่งก็ไม่เคยรับฟัง อีกฝ่ายก็ไม่เคยอธิบาย
    มันคงจะเข้าใจหรอก
    #15798
    0
  6. #15773 wcmychalie16 (@wcmychalie16) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 12 มีนาคม 2559 / 18:42
    พายุโหมกระหน่ำค่ะ แต่ก็ยอมคุยยอม บอกกันตรง บอกรักกับพี่พายแล้วนะ หลายอารมณ์มากตอนนี้
    #15773
    0
  7. #15759 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:21
    แงงงงงงงงง
    #15759
    0
  8. #15725 backlight (@artemis-03) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 18:41
    เอาจริงๆ นะ
    พี่โก้ก็รู้อยู่แล้วนี่ว่าถ้าพี่พายกลับบ้านแล้วจะเป็นยังไง
    ทั้งๆ ที่ที่พักพิงของพี่พายไม่อยู่แบบนี้ ทำไมพี่โก้ถึงยังพยายามให้พี่พายกลับไปบ้านอีกก็ไม่รู้
    #15725
    0
  9. #15696 NNYuki (@nooniiz501) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2558 / 14:53
    พี่พายรักน้องมาก เราว่าถึงต่อจะนอกใจจริงๆ แต่พี่พายก็ให้อภัยอยู่แล้ว แค่ขอให้มีต่ออยุ่ข้างๆ คือแบบพี่พายขาดต่อไม่ได้แล้วอ่ะ ต่อคือทุกอย่างของพี่พาย ยิ่งเป็นแบบนี้ก็ยิ่งทำให้ต่ออึดอัด เพราะต่อมีสังคมมีเพื่อนฝูง เราเข้าใจน้องเลยที่อยากให้เวลากับตัวเองทบทวนเรื่องต่างๆบ้าง แล้วก็นะ สุดท้ายก็รู้ใจตัวเอง :)
    #15696
    0
  10. #15655 Alleytama (@tamagome23) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2558 / 20:43
    อะหือออออ อิพี่พายอารมณ์มาเต็มมากกกก เดี๋ยวเถอะ ไม่ฟังบ้างเลย แต่ดีแล้วที่คุยกันรู้เรื่องนะ ฮ่าๆๆฟ
    #15655
    0
  11. #15571 mameaw27 (@dek-dmameaw) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 29 เมษายน 2558 / 18:19
    สุดท้ายก็รักเข้าใจได้
    #15571
    0
  12. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  13. #15520 น้ำค้างตากฟ้า (@janejjan) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 13:16
    พี่พายน่ารักกกน่ารักที่ไม่ใช้อารมณ์
    #15520
    0
  14. #15463 ถุงน้ำ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 11:36
    โคตรชอบ เป้นไรที่แบบได้หลายฟีลลิ่ง
    #15463
    0
  15. #15418 P.Secret (@future-cartoon) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 16 มกราคม 2558 / 16:18
    เขาจะได้กันแล้วว้ะแก ทิชชู่พร้อม ถังเลือดพร้อม เฮ้ ><
    #15418
    0
  16. #15199 Magician-Of-Loneliness (@magician-of-love) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 19:31
    รู้นะว่าไม่เขียนNCแต่ ฉากอยากให้มีมากกกก
    #15199
    0
  17. #15117 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 กันยายน 2557 / 03:10
    หินนนนน T^T
    #15117
    0
  18. #14743 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 02:01
    อร๊ายยยยยยยยยยย อะตอมน๊าาาาาาาาาาาาเป็นประเภทที่ชอบใครก็จะแกล้งคนนั่นเยอะๆ ใช่หรือเปล่าคะ คึคึ กิ๊วววววววววว แล้วฮ่องเต้เดี๋ยวนี้ขยันหยอดขยันตอดเสียเหลือเกินน๊าาาาาาาาาาาา เดี๋ยวน้ำปั่นก็เขินจนระเบิดตัวเองบึ้มหรอก ฮ่าๆๆ น่ารักตลอดเลยนะบ้านนี้
    #14743
    0
  19. #14679 พรีมา (@tan_tansm) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 17:12
    อ่านเเล้วยิ้มไม่หยุดอะ 5555
    #14679
    0
  20. #14608 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 05:19
    ตอนอยู่ว่าง ยังไม่ได้ทำงานนี่รู้สึกชีวิตว่างเกินจนน่าเบื่อจริงๆนะ เราก็เป็น ฮ่าๆๆ แต่พอได้ทำงานแล้วจะขี้เกียจไป อยากมานอนเฉยๆ ฮ่าๆๆ ไม่มีอะไรพอดีจริงๆ แล้วนั่นพี่เพียจะลักหลับเมียตัวเองหรือจ๊ะ แต่ก็อย่างว่าแหล่ะพี่เพียหื่นกับน้องมายเสมอ คึคึ
    #14608
    0
  21. #14456 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2557 / 15:39
    อย่าหึงบ่อยนะพี่พาย... กลัวแทนเป็นต่อมัน - -
    #14456
    0
  22. #13984 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 เมษายน 2557 / 00:16
    เข้าใจกันสักทีรักเลยยย
    #13984
    0
  23. #13135 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 22:14
    อะหือ หึๆ โอยมันฟินอ่า อ้ากด# ลงไปดิ้นกะพื้น
    #13135
    0
  24. วันที่ 13 มกราคม 2557 / 02:03
    อร๊ายยยยยยยย ต่อเสร็จพี่พายแล่วแล้ววววววว
    #12527
    0
  25. #11756 new_ka (@new_ka) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2556 / 11:18
    โอ้ยยยยยยยย อยากจะกรี๊ดดดดดดดดด ปอชาย โอ้ยยยยยยย
    #11756
    0