OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 3 : ☆OK! I love U ★... 02. ความซวยยังไม่หยุดนิ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 29,346
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    5 ส.ค. 56



 02. ความซวยยังไม่หยุดนิ่ง

 

คุณเคยรู้สึกอยากสลายกลายเป็นอากาศธาตุลอยละล่องไปในอากาศ ให้สายลมมันโบกพัดเราไปไหนให้ไกลๆ บ้างหรือเปล่าครับ ตอนนี้ผมกำลังรู้สึกอย่างนั้นเลยครับ ผมกำลังรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ

 

ตั้งแต่ที่ผมก้าวลงจากรถของเพื่อนต็อปสุดที่รัก ผมรู้สึกได้ถึงสายตาหลายสิบคู่ที่มองพุ่งตรงมายังผม มองอย่างเดียวผมก็เสียวแล้วครับ นี่มีการมองแล้วสะกิดกัน แล้วพากันชี้มือชี้ไม้มาที่ผมอีกต่างหาก

 

มึงนินทากูแบบระยะเผาขนมากครับ

 

“กูอยากตายเดี๋ยวนี้เลยว่ะ” ผมกัดฟันพูด ขาไม่รักดีแม่งก็ไร้เรี่ยวแรงเหมือนไม่อยากจะเดินไปเลยจริงๆ ผมไม่ได้รู้สึกว่าการอกหักมันจะหนักหนาอะไร แต่ไอ้ที่แม่งมองด้วยสายตาสมเพชแกมสงสารอยู่ตอนนี้นี่สิ

 

แม่งหนักหนากว่าล้านเท่า

 

“อย่าไปสนใจ คนไทยแม่งลืมง่าย” ไอ้ต็อปแม่งตบบ่าผมพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ แต่สาบานได้เลยว่ารอยยิ้มแม่งโคตรเยาะเย้ยถากถาง  กูไปทำอะไรให้มึงโกรธแค้นรึเปล่าครับเพื่อนต็อป ดูมึงจะสะใจมากเลยนะที่กูอับอายอยู่ตอนนี้

 

“พี่ต็อปคะ” เสียงใสๆ ของน้องอะไรสักอย่างผมจำชื่อไม่ได้หรอก ก็ไอ้ต็อปมันคู่ขาเยอะมากจนผมเลิกจำชื่อของเด็กมันไปแล้ว ผมเคยเรียกชื่อเด็กมันผิดครั้งนึง แม่งวีนแตกเดี๋ยวนั้นเลย ผมเข็ดเลยครับ

 

“มาช้าจังเลยค่ะ ไอรีณรอตั้งนานแล้วนะคะ เราไปกันเลยดีกว่านะคะพี่ สู้ๆ นะคะพี่ต่อ เดี๋ยวทุกอย่างก็ผ่านไปเองค่ะ” เธอหันมาส่งกำลังใจให้ผมอย่างเต็มเปี่ยม ทำเอาผมต้องเริ่มต้นนับหนึ่งถึงสิบวนไปวนมาอยู่ในใจ แม่งอะไรของมันกันวะเนี่ย

 

“มึงโอเคนะ อยู่คนเดียวได้นะ งั้นกูไปก่อนแล้วกันเย็นนี้เจอกันเว้ย” พูดเอง เออเอง สรุปเองเสร็จสรรพแล้วมันก็เดินควงกันจากไป

 

“สัดต็อป ทิ้งกูได้ลงคอ ทั้งๆ ที่กูถูกสายตาพวกนี้แม่งจ้องอยู่อย่างนี้” บางที่ผมก็แอบคิดว่าผมกับไอ้ต็อปนี่เป็นศัตรูกันมากกว่าเพื่อนรึเปล่านะ แม่งดูมีความสุขมากยามที่ผมต้องเจอกับเรื่องซวยๆ มันรายงานคุณนายพรทิพย์หมดทุกอย่างเลยจริงๆ ไม่แปลกเลยที่แม่ผมจะรักมันเสียเหลือเกิน

 

ผมเหมือนถูกลอยแพเลยครับตอนนี้ ยืนเคว้งแม่งอยู่หน้าคณะไม่รู้ว่าจะไปสิงอยู่ที่ไหน เพื่อนแม่งก็ทิ้งไปกับสาว ไอ้มาเฟียแม่งก็ยังไม่มาแต่ก็โชคดีหน่อยที่ดานี่เองก็ยังไม่มา

 

“เออ!! ลืมไปเลยว่าคนแบบกูไม่เคยมีคำว่าโชคดี” ผมไม่น่านึกถึงเธอเลย พอนึกถึงปั๊บเธอเดินเข้ามาปุ๊บทีนี้คนแม่งก็ยิ่งมอง ดานี่เองก็มองผมด้วยหางตาก่อนที่จะสะบัดหน้าจนผมนี่สยายแบบในโฆษณายาสระผม

 

คอเคล็ดสักทีเถอะแม่คุณ...

 

“มึงจะยืนขวางทางอีกนานมั้ย” เสียงที่ดูกวนตีนไม่น้อย เสียงที่ผมไม่คุ้นเท่าไหร่ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง ผมหันไปมองแบบตาขวางๆ ใครวะแม่งมายุ่งกับกูตอนที่อารมณ์ไม่ดี ทางเดินตั้งกว้างมึงก็เดินไปสิ มาเดินอะไรทางที่กูยืนอยู่เล่า ฟายเย่อ!!!

 

“ทางตั้งกว้างจะมาเดินตรงที่คนเค้ายืนอยู่ทำไมไม่ทราบวะครับ” แม่งกวนมาผมก็กวนกลับอ่ะเอาดิ ทั้งๆ ที่ไม่ได้รู้จักกันเลยด้วยซ้ำ แต่มองดูก็รู้แล้วว่ามันตั้งใจกวนตีน ไอ้หล่อน้อยกว่าผมนี่แม่งใครวะ

 

“ก็กูอยากเดินตรงนี้ หลบดิ!!” มึงสนิทกับกูมากมั้ย เพิ่งเจอหน้ากันครั้งแรกเลยก็ว่าได้ กูไม่เคยเห็นหน้าแม่งเลยวะเนี่ย ไม่ได้เรียนคณะเดียวกันแน่ๆ แม่งมาเก๋าอะไรแถวนี้ คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่

 

“ถ้ามึงไม่ได้เดินผ่านตรงนี้มึงจะตายมั้ยวะ” นี่กูอยากรู้มากๆ เลยนะเนี่ย คือทางเดินกว้างมากแบบพาควายมาเดินไปทั้งฝูง แต่ไอ้นี่แม่งเป็นอะไรกับกูมากมายวะ มายืนจ้องหน้ากูอยู่ได้ กูไม่หวั่นไหวกับผู้ชายเว้ย ถึงจะหน้าตาดีพอๆ กับกูก็เหอะ

 

“แล้วถ้ามึงหลบกู มึงจะตายมั้ย” เออ!! ถ้ากูหลบมันกูจะตายมั้ยวะ นั่นดิ ทำไมกูไม่หลบแม่งแล้วจะได้จบๆ ไปซะ เฮ้ย!! เรื่องอะไร ทำไมกูต้องหลบแม่งด้วย กูมายืนอยู่ก่อนหน้ามันตั้งนาน แล้วมันเป็นอะไรมากมายวะเนี่ย

 

“เฮ้ย!! ไอ้เก๋า มึงก็กวนตีนพี่เค้าอยู่ได้ มึงไม่รู้รึไงว่าพี่เค้ากำลังเฟล เค้าเพิ่งโดนดาวคณะหักอกเมื่อวานนี้เองนะ” ฉึก!! เด็กเวรนี่แม่งพูดอะไรไม่ได้เกรงใจความรู้สึกกูเลย แต่เดี๋ยวก่อนนะมันเรียกกูว่าพี่ งั้นแสดงว่ามันอายุน้อยกว่ากูดิ แล้วมาปีนเกลียวพูดกูมึงกับกู...

 

“อย่ากวนตีนกู กูไม่ได้อารมณ์ดีเหมือนหน้าตานะครับ” ผมตาขวางใส่เพื่อนไอ้เวรนี่ มันยิ้มแหยๆ แล้วพยายามดึงเพื่อนมันที่ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าผมให้ออกไป แต่มันไม่ยอมออกไปง่ายๆ

 

“มองอะไร” ผมเอ่ยถามแม่งออกไปเพราะว่ามันจ้องหน้าผมแบบไม่วางตา จ้องหน้ากันแบบนี้มึงต้องการอะไรจากสังคมวะเฮ้ย!! กูเฟลถึงขั้นสุดยอดแล้วนะตอนนี้

 

“มองหาคนหน้าตาดี แต่หาเท่าไหร่ๆ ก็ไม่มีเลยว่ะ” มันยิ้มแบบโคตรกวนตีนพร้อมกับยักคิ้วมาให้ ผมแทบจะถลาเข้าไปกระชากคอเสื้อมันมาชกสักเปรี้ยง แต่ไม่รู้มีใครมาเกี่ยวคอเสื้อของผมเอาไว้ ไม่อย่างนั้นได้มีการวางมวยกับไอ้เด็กเวรนี่แน่ๆ

 

“ปล่อยกู!!” ผมหันไปมองคนที่เกี่ยวคอเสื้อของผมเอาไว้ มันคือไอ้หยี โอยยย!! ทำไมกูต้องเจอคนที่ไม่อยากเจอด้วยวะเนี่ย แม่งไอ้มารหัวใจ พอเห็นหน้าไอ้หยี สายตาก็มองเลยไปที่ดานี่ เธอยิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดีขึ้นมาทันที สองมาตรฐานชัดๆ

 

ฮะเก๋า มึงเลิกกวนตีนรุ่นพี่แล้วรีบๆ ไปที่คณะไป” ไอ้หยีแม่งรู้จักเด็กเวรนี่ ชื่อแม่งเหมือนน่าแดก แต่สำหรับผมนี่อยากเอาส้นตีนไปขยี้แม่งมาก ไม่เคยรู้จักกับมันเลยนะครับ แต่เจอหน้ากันครั้งแรกแม่งก็กวนตีนกันเลย

 

“คร้าบบบบ พี่หยี” เออ!! ไอ้นี่ก็สองมาตรฐาน กูอายุเท่าไอ้หยีแล้วทำไมไม่เรียกกูว่าพี่วะ

“เฮ้ย!! กูอายุเท่าไอ้หยี แล้วทำไมมึงไม่เรียกกูว่าพี่วะ” ไม่ได้ครับ คนอย่างเป็นต่อสงสัยอะไรแม่งต้องถามครับ ไม่อย่างนั้นมันค้างคาใจ

 

“หน้าตาไม่น่าเคารพเท่าไหร่ อีกอย่างกูไม่ได้อยากได้มึงเป็นพี่นี่หว่า” คำตอบมันช่าง....

 

“ไอ้เด็กเวร มึงปล่อยกูสิวะไอ้หยี กูจะถีบแม่งให้คว่ำ” โว้ย!! ทำไมถึงได้เจอแต่คนแบบนี้วะกูเนี่ย ชีวิตแม่งบัดซบขั้นสุดยอดชิบหาย หน้าตากูไม่น่าเคารพตรงไหน แล้วกูอยากได้มึงมาเป็นน้องรึไงวะเด็กเปรต

 

“เอ้าๆ คนมองทั้งคณะแล้วไอ้ต่อ มึงไม่อายเค้ารึไง...” เออ!! ลืมไปเลยว่าผมกำลังอายเรื่องเมื่อวานนี้อยู่ ไอ้มาเฟียทักมาทีเดียวทุกอย่างหวนกลับไปก่อนหน้าที่จะถูกไอ้เด็กเวรนี่แม่งกวนประสาท

 

“เออ!! กูโมโหจนลืมอายเลยว่ะ” ผมปัดมือของไอ้หยีออกจากคอเสื้อ แล้วปัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เข้าทาง หันมามองไอ้มาเฟียที่ส่ายหน้าไปมาอย่างระอา ก่อนที่จะพุ่งเข้าไปกอดคอมันเอาไว้แล้วซุกหน้าลงบนบ่ามัน

 

“มึงพากูไปหาที่พักใจหน่อยดิ กูอายจนขาแทบก้าวไม่ไปแล้ว” กระซิบบอกมันอย่างหมดแรง ใครทำอะไรที่ไหนอย่างไรตอนนี้มันไม่ใช่เรื่องที่ผมอยากรู้เลย ผมอยากไปหาที่นั่งที่ไม่มีใครมายุ่งวุ่นวายกับผมมากแบบสุดๆ

 

“โอ๊ะ!! ไอ้หยีมึงปล่อยให้ไอ้เป็นต่อไซร้คอเมียมึงได้ไงวะเนี่ย” เสียงของผู้มาใหม่อย่างไอ้โฟนและไอ้จั่นเพื่อนสนิทของไอ้มาเฟียแซวขึ้นมา ผมไซร้คอมันซะที่ไหน แค่แอบหลบหน้าหลบตาชาวบ้านเค้าก็เท่านั้นเอง

 

“เพื่อนมึงมาแล้วกูไปก่อนแล้วกัน เออ!! ว่าแต่ว่ารถมึงเนี่ยถูกทุบหรือว่ามึงทุบเองวะ” ไอ้หยีแม่งเดินเข้ามาเกี่ยวคอเสื้อผมให้ออกจากไอ้มาเฟีย แม่งหวงของมันอย่างกับอะไรดี แล้วมีหน้ามาบอกว่าเป็นแค่เพื่อนกัน

 

“คือกูไม่ได้บ้าว่ะ แค่อกหักจากผู้หญิงคนเดียว มันไม่ได้ทำให้กูสติแตกถึงขั้นทุบรถหรือทำลายข้าวของหรอกเว้ย กูรักรถของกูยิ่งกว่าอะไร ไม่รู้ไอ้หมาที่ไหนแม่งจ้องจองเวรกับกู” พูดแล้วขึ้น อย่าให้กูจับได้นะว่าไอ้หน้าหมาตัวไหนแม่งลอบกัดกู กูจะถีบให้คว่ำเลยมึง

 

“เออ!! เผื่อมีคนถามกูจะได้แก้ข่าวให้ หึ!” ทำไมผมรู้สึกว่ามันกำลังกวนตีนผมก็ไม่รู้ ทุกครั้งที่พวกมันส่งเสียง หึ!! ในลำคอเนี่ย สันนิษฐานเอาไว้ก่อนได้เลยว่า 70เปอร์เซ็นต์ มันคือการกวนส้นตีน

 

“แล้วมึงจะมายืนฟังคนเค้าคุยกันอีกนานมั้ยไอ้เด็กเวร” ผมหันไปถามไอ้เด็กเปรตฮะเก๋าที่แม่งยืนจ้องหน้าจ้องตาผมแทบจะตลอดเวลา คือผมพยายามไม่ใส่ใจมันแล้วนะ แต่มันก็ไม่ยอมไปซะที

 

“โทษทีว่ะ มองเพลินไปหน่อย หึ!!” เอาอีกแล้ว กูขอซื้อได้มั้ยไอ้เสียง หึ!! เนี่ย พูดให้กูสงสัยแล้วแม่งก็เดินจากไป เออ!! ชีวิตกูทำไมต้องวนเวียนพบเจอแต่เรื่องประหลาด คนประหลาดแบบนี้วะ

 

“ปกติไอ้ฮะเก๋ามันไม่กวนตีนมากขนาดนี้นี่หว่า แล้วทำไมมันกวนตีนมึงวะ สงสัยหน้าตามึงมันน่ากวนตีนมั้ง กูไปก่อนนะ เย็นนี้เจอกัน” ไอ้หยีแม่งโยกหัวไอ้เฟียเบาๆ มันเป็นภาพที่ทุกคนชินตากันไปแล้ว ไอ้หยีมันเดินจากไปโดยที่ไม่ได้ชายตาแลดานี่เลยสักนิด แล้วทำไมผมต้องแอบสะใจเบาๆ ด้วยล่ะ ดูเลวยังไงก็ไม่รู้ หึ!!

 

เอ้า!! กูติด หึ!! มาจากพวกแม่งแล้วเนี่ย

 

“ไอ้เด็กเวรนั่นใครวะ” ผมหันไปถามกับไอ้มาเฟีย เพราะว่าไอ้หยีมันรู้จักเด็กห่านั่น ไอ้เฟียก็อาจจะรู้จัก เพราะไอ้ห่านี่แม่งรู้จักเพื่อน พี่ น้อง ของไอ้หยีเยอะมาก จนเหมือนกับว่ามันเรียนศิลปกรรมไม่ใช่นิเทศ

 

“รุ่นน้องที่คณะไอ้หยีมันแหล่ะมั้ง คนนี้กูไม่ค่อยคุ้นหน้าเท่าไหร่ น่าจะคนละกลุ่มกับพวกที่สนิทกัน ว่าแต่มีเรื่องอะไรกันวะท่าทางแม่งกวนตีนมึงน่าดู” ขนาดไอ้เฟียยังรู้สึกว่ามันกวนตีนเลย แล้วผมที่โดนมันกวนตีนใส่เนี่ย จะไม่ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดหรือ

 

“เออ ช่างแม่งเหอะกูขี้เกียจใส่ใจ ตอนนี้กูรู้สึกว่าชีวิตกูแม่งดิ่งลงเหวยังไงก็ไม่รู้ ไม่แปลกใจหรอกถ้าจะเจอแต่คนประเภทนี้” ผมเริ่มเข้าสู่โหมดปลงตกกับชีวิตอีกแล้วครับ แค่คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นผมก็เริ่มหมดแรงอีกแล้ว

 

“ไปทำบุญมั้ยมึง หัดทำบุญเข้าวัดเข้าวาบ้าง เผื่อว่าอะไรจะดีขึ้น” ไอ้โฟนมันตบบ่าผมเบาๆ ผมแทบไม่อยากจะเชื่อว่าจะได้ยินคำๆ นี้หลุดมาจากปากของพวกมัน ถ้าเป็นแม่ผมล่ะก็คงบอกให้ผมไปดูหมออย่างเดียวแหล่ะครับ

 

“สงสัยเจ้ากรรมนายเวรกูจะแรงน่าดู เอาไว้เดี๋ยวต้องไปทำบุญบ้างแล้ว แต่ว่าตอนนี้ไปเรียนก่อนเว้ย” ผมโบกมือลามันสามตัวแล้วแยกไปเรียนเสียก่อน ตอนที่เดินผ่านดานี่ผมไม่ได้หันไปมองหน้าเธอเลย ผมคิดว่ามันคงจะดีกว่าถ้าผมหันไปมองแล้วคนก็เอาแต่พูดกันว่าผมอาลัยอาวรณ์เธออยู่

 

คือที่กูไม่มองเนี่ยเพราะกูอายไงครับ เพื่อนดานี่ทั้งผู้หญิงผู้ชายกลุ่มเท่าฝูงควายแม่งมองมาทางกูเป็นตาเดียวเลย

 

แม่งอยากจะตะโกนดังๆ มึงไม่เคยเห็นคนหล่อรึไงวะ ห้ะ!!

 

……….

 

 

 

 

 หมดสภาพเลยครับวันนี้ กว่าจะกลับมาถึงบ้านได้แทบตายคารถโดยสาร ผมเลิกขึ้นรถโดยสารตั้งแต่เรียนจบมอปลาย พอเข้ามหาลัยก็อ้อนพ่ออ้อนแม่ขอให้ท่านซื้อรถให้เป็นของขวัญ แล้วก็ขับรถไปมาตลอด พอกลับไปขึ้นรถโดยสารอีกครั้งผมแทบพังกับชีวิต

 

“สัดต็อปมึงลอยแพกูได้ลงคอ เห็นสาวดีกว่าเพื่อนใช่มั้ย ใช่ดิ! มึงโยกกูไม่ได้มึงเลยไม่เห็นคุณค่าในตัวกู” พูดแล้วแค้น มันปล่อยให้ผมรออยู่ชาติเศษแล้วมันก็โทรมาบอกว่าไม่ว่างมารับ ผมก็ได้แต่พ่นคำด่าใส่มันแบบยาวเหยียด แล้ววิ่งหลบฝนที่แม่งตกแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยมารอรถ

 

“เฮ้อ!! ลำบากเกินไปมั้ยชีวิตกู” ผมเดินเข้ามาในบ้านอย่างหมดแรง วันนี้รู้แกวอยากหลบมานอนพักแบบเงียบๆ มือถือเครื่องเก่าๆ ที่เอามาใช้แทนที่หายไปก็จัดการกดปิดแม่งเลย ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวคุณนายพรทิพย์หรือไม่ก็ไอ้พี่ปอต้องโทรมาจิกให้ไปช่วยงานที่บ้านเสบียงแน่ๆ

 

“ขอนอนสักวันเถอะ ล้าชิบหายชีวิตนายเป็นต่อ” ผมเดินบ่นพึมพำเข้ามาในบ้านที่เงียบสนิท ปกติเราก็มีแม่บ้านมาคอยทำความสะอาด แต่ทว่าไม่ได้มาอยู่ประจำที่บ้านของเรา ช่วงที่ทุกคนเข้าบ้านเสบียง บ้านทั้งหลังก็จะเงียบๆ แบบนี้

 

“เฮ้ย!!” ผมอุทานด้วยความแปลกใจและตกใจที่ประตูบ้านของเราแง้มเอาไว้ ไม่รู้ว่าคุณนายหรือพี่ปอที่ลืมล็อค แต่พอก้าวเข้าไปทางด้านในบ้าน มันไม่ใช่การลืมล็อคแล้วหล่ะครับ ก็ข้าวของในบ้านกระจัดกระจายเต็มพื้นแบบนี้

 

“โจรขึ้นบ้านรึไงวะ รื้อบ้านซะเละขนาดนี้” ผมมองไปรอบๆ บ้านอย่างระแวดระวัง มือผมก็กดโทรหาไอ้พี่ปอไปด้วย บอกตามตรงว่าตอนนี้กำลังตกใจมากจนไม่รู้ว่าควรโทรหาใคร นึกถึงไอ้พี่ชายคนแรกก็รีบโทรไปหาแม่งทันที

 

“รับสายสิวะไอ้พี่ปอ โธ่เว้ย!!” ผมมองไปรอบๆ บ้านอย่างระแวดระวัง พลางกดโทรหาไอ้พี่ปอที่ไม่ยอมรับสายสักที มองดูลิ้นชักต่างๆ ที่ถูกรื้อออกมาค้นหาข้าวของมีค่า ดูท่ามันคงเข้ามานานมากแล้ว

 

“อะไรของมึงวะต่อ กูขับรถกลับบ้านอยู่” กว่าแม่งจะรับสายได้ ผมแทบลืมหายใจ ผมเห็นมันคนหนึ่งกำลังเดินลงมาจากทางชั้นสองของบ้าน แต่ที่ผมไม่เห็นคือพวกของมันอีกคนที่อยู่ทางด้านหลังผม

 

“โจรขึ้นบ้านว่ะพี่ปอ....โอ๊ย”

 

พลั่ก!!

 

ของแข็งๆ หนักๆ ฟาดมาทางด้านหลังของผมอย่างแรง จนมือถือร่วงหล่นบนพื้น ผมรู้สึกมึนงงและมองอะไรไม่ชัดเจน ไม่ใช่แค่ถูกฟาดหลังแต่ผมยังถูกกระทืบลงมาที่ท้องอย่างแรงอีกสองถึงสามทีติดๆ ก่อนที่ผมจะเริ่มหมดสติและดับวูบลงไป

 

ภาพสุดท้ายที่ผมเห็นคือหนึ่งในไอ้ชั่วนั่นมันกำลังถือมีดเอาไว้ ผมอยากจะหนีแต่ทว่าสติของผมมันเลือนลางและดับวูบลงไปหมดแล้ว

 

ปัง!!!

 

เสียงอะไร? ผมถูกยิงหรือ? หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง ผมไม่รู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ผมรู้สึกปวดร้าวที่หลังและท้องมาก ภาพตรงหน้ามันพร่าเลือนลางไปหมด ผมได้ยินเสียงดังวุ่นวายอยู่รอบๆ ตัวผม

 

ความรู้สึกเหมือนถูกยกลอยขึ้นจากพื้นนี่คืออะไร มันกำลังจะอุ้มผมไปฆ่าทิ้งหรือเปล่า หรือว่ามันจะจับผมไปเรียกค่าไถ่ ผมจะตายมั้ย ทำไมความซวยมันถึงถาโถมเข้ามาเล่นงานผมไม่หยุดไม่หย่อนแบบนี้

 

ถ้ารอดจากเหตุการณ์ในครั้งนี้ไปได้ผมคงต้องไปทำบุญล้างซวยแบบครั้งใหญ่ เดินสายทำบุญเก้าวัด รดน้ำมนต์ และถวายสังฆทาน ให้เจ้ากรรมนายเวรเสียแล้ว

 

“น้องพี่ปอแม่งน่ารักว่ะ” เสียงใคร ไม่คุ้นเลย โจรหรือ แล้วมันรู้จักพี่ชายผมได้ยังไง แต่เดี๋ยวก่อน!! มันชมว่าผมน่ารัก...ได้ไงวะ ต้องชมว่าหล่อสิ

 

“เป็นไงบ้างวะเนี่ย” มันยังบ่นพึมพำอยู่อย่างนั้นจนผมสงสัยว่าตอนนี้ผมกำลังเพ้อ กำลังฝัน หรือว่าอะไรกันแน่ สติมันเลือนลางมันเบลอเสียจนผมงงไปหมดแล้ว แล้วไอ้นี่มันใครกัน คนรู้จักของพี่ปออย่างนั้นหรือ

 

“มันเป็นไงบ้างวะ...พาย” ชื่อพายหรอวะ ใครวะไม่รู้จัก แล้วเสียงนั่นมันเสียงพี่ชายนี่หว่า ผมรอดแล้วใช่มั้ย แล้วพี่ปอล่ะ พี่ปออยู่ที่ไหน

 

“ก็เห็นนอนนิ่งๆ ยังไม่ได้สติเลยว่ะ น้องชายพี่ปอหรอวะ น่ารักมาก จีบได้ป่ะ” เฮ้ย!! กูบอกว่าอย่าชมกูน่ารักไง แล้วมันบ้าหรืออะไรจะมาจีบกู กูไม่ได้ชอบผู้ชายเว้ย

 

“มันใช่เวลามั้ยไอ้ควายนี่ ดูมันเอาไว้ก่อนเดี๋ยวกูไปช่วยไอ้ปอกระทืบไอ้เวรสองตัวนั้นก่อนที่ไอ้ตามมันจะมาถึง” เสียงพี่ชายผมจำได้ และคนชื่อตามนี่ก็เป็นตำรวจเป็นเพื่อนของพี่ชายอีกที ผมรอดแล้วจริงๆ สินะ

 

“เออ เดี๋ยวดูให้ ฝากกระทืบแม่งด้วย เอาแบบหนักๆ เลยนะเว้ย” เสียงพูดคุยค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ผมเริ่มรู้สึกได้มากขึ้น แสงสว่างจากหลอดไฟนีออนมันแทงตาผม มันทำให้ผมค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ

 

“เฮ้ย!! ตื่นมาถึงอุทานด้วยความตกใจแบบเสียงดังลั่น ไม่ให้ผมตกใจได้ยังไงก็ไอ้ห่าที่ไหนไม่รู้แม่งก้มหน้าลงมาจนแทบจะชิดกับหน้าผม มันจ้องตาผมอยู่แบบชนิดว่าถ้ามันก้มลงมาอีกนิดนี่จูบปากผมได้แล้ว

 

“รีบฟื้นขึ้นมาทำไมวะ อุตส่าห์จะขโมยจูบเสียหน่อย” ห้ะ!! มึงพูดตรงๆ แบบนี้เลยหรอวะ แล้วจะมาจูบกูเรื่องอะไร มึงผู้ชาย กูก็ผู้ชายนะเว้ย

 

“มึงเป็นใคร” ผมถามพร้อมๆ กับดันมันให้ออกห่าง แต่เพียงขยับแค่นิดเดียวเท่านั้นผมก็ร้าวไปทั้งร่าง ปวดเสียดไปทั่วทั้งท้องอาจจะเป็นเพราะโดนไอ้พวกนั้นมันกระทืบมาเสียเต็มแรงก็ได้

 

“คนที่ช่วยมึงไง แล้วนี่ช่วยนอนนิ่งๆ ได้มั้ยวะอย่าขยับมากเดี๋ยวรถพยาบาลก็มาแล้ว ถูกฟาดซะจนน่วมแบบนี้ยังจะเก๋าได้อีกนะมึง ไม่เจียมตัว” แม่งมีการเฉดหัวกูอีก คิดว่ากูอยากขยับมากหรือไงร้าวไปทั้งตัวแล้วเนี่ย

 

“กูชื่อพาย มึงชื่อไรวะ” ได้ข่าวกูไม่ได้ถามเลยว่ามึงชื่อไร ใครเค้าอยากรู้วะว่ามึงชื่ออะไร จ้องหน้ากูทำไม คิดว่าหล่อแล้วกูจะสนใจหรอ กูไม่ชอบคนหล่อกูชอบคนสวย แล้วทำไมกูต้องบอกมึงด้วยว่ากูชื่ออะไร...ฝันไปเหอะมึง

 

“เป็นต่อ...” เอ้า แล้วกูไปบอกมันทำไมว่ากูชื่อเป็นต่อ เออ!! ช่างแม่งแล้วกันกะอีแค่ชื่อเนี่ย มันไม่ได้มีราคาอะไรมากมายนักหรอก

 

“แล้วเมื่อไหร่จะเป็นแตน...” ผมกรอกตาไปมองหน้ามันแบบว่ามันใช่เวลามั้ย กูเจ็บจะตายแล้วเสือกมาเล่นมุขต่อแตนอะไรเนี่ย อยากจะอ้าปากด่าแม่งแต่เสียงไซเรนก็ดังขัดขึ้นมาเสียก่อน เออ!! ผมรอดแล้วจริงๆ

 

“ทำหน้าเครียดก็ยังน่ารัก มาเป็นแฟนกูมะ จะดูแลอย่างดีเลยมึง” มันยักคิ้วให้ผม แถมยังส่งยิ้มแบบเจ้าชู้มาให้ ผมคิดว่าถ้าผมเป็นสาวๆ อาจจะหวั่นไหวกับรอยยิ้มของไอ้ผู้ชายคนนี้

 

แต่มันใช้ไม่ได้กับเป็นต่อผู้นี้ครับ

 

“กูไม่ได้ชอบผู้ชาย ไปหาเอาข้างหน้าไป...” มันใช่เวลามาเล่นป่ะวะ กูร้าวไปทั้งตัวแล้วเนี่ย ไม่รู้ว่ามีอะไรแตกหักรึเปล่า พี่ปอมึงพากูไปหาหมอเหอะ กูไม่ไหวแล้ว

 

“กูชอบเอาข้างหลัง...หึ!!” ชัดเจนไปมั้ยครับ ผมละเชื่อมันเลยจริงๆ ตอนนี้ผมไม่มีอารมณ์จะมาต่อล้อต่อเถียงกับมันหรอกครับ แค่พูดยังกระเทือนไปทั้งตัวขนาดนี้ อยากจะมอง อยากจะกวนส้นตีนขนาดไหนก็เรื่องของมันก่อน

 

“น้องเพื่อนกูมึงก็ไม่เว้นรึไงไอ้ฟาย....” เออ!! ผมชอบชื่อนี้ว่ะพี่ชาย เข้ากับหน้ามันมากกว่าชื่อพายอีก

 

“พายเหอะว่ะ ก็มันน่ารักนี่ ขอเพื่อนพี่ให้ผมได้ป่ะ อยากได้ว่ะ” ความจริงผมก็ค่อนข้างชินกับพวกเจ้าชู้ หน้าด้าน หน้าม่อ แบบนี้นะครับ เพราะว่าเพื่อนต็อปของกระผมนั้นก็นิสัยแบบนี้เป๊ะๆ แต่มันไม่ชินที่ถูกจู่โจมแบบนี้

 

เหี้ยอะไรครับ!! ถ้าเป็นผู้หญิงเข้ามาชมว่าน่ารัก มาบอกว่าอยากได้จะรู้สึกดีมากๆ เลย แต่นี่มีผู้ชายมาชมมาบอกว่าน่ารักมาบอกว่าอยากได้ เอ้า!! ชีวิตไอ้เป็นต่อนี่แม่งบัดซบเกินไปแล้ว

 

“น่ารักอะไร อย่างไอ้ต่อเนี่ยเค้าเรียกว่าหล่อ มันหล่อกว่ามึงอีก” โห!! พี่ชายผมโคตรรักพี่เลย พี่พูดโคตรถูกใจเลยครับ ผมเองก็คิดว่าผมหล่อมากถึงมากที่สุดเหมือนกัน อย่างน้อยๆ ก็มีคนเห็นด้วยกับผมแล้วเว้ย

 

“หล่อแล้วทำไมถึงโดนสาวหักอกวะ นั่นก็เพราะว่ามึงน่ะเหมาะกับผู้ชายมากกว่าผู้หญิงไง...ไอ้น่ารัก” แม่งเอามือมาขยี้ผมซะแรง แบบอยากจะตะโกนบอกมันจริงๆ เลยว่ากูปวดตัวเว้ย อย่ามาจับกูแรงมันเจ็บ

 

“กูเจ็บ...” แต่เสียงที่หลุดออกจากปากผมนี่โคตรแผ่ว แม่งไม่มีแรงจะพูดแล้ว ผมรู้สึกอยากนอนมากๆ พอคิดได้แบบนั้นก็หลับตามันเลยใครจะเรียกจะถามหรือว่าจะพูดอะไรก็ช่างเหอะตอนนี้

 

..........ต่อ..........

 

 

 

 

 

 

“มึงว่ามันตายยังวะ...” อื้ม เป็นคำถามที่โคตรเจริญเลยครับ

 

“มึงว่ามันจะรอดมั้ยวะ” เอ่อ รอดนะกูว่า ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้ยินอะไรแบบนี้จากปากพวกมึงหรอก

 

“กูว่าไม่น่ารอด” เอ้า นี่ตกลงพวกมันเป็นห่วงผมหรือว่ามาดูให้แน่ใจว่าผมตายหรือไม่ตายกันแน่

 

 “กู...ยัง...ไม่ตาย” เสียงผมมันช่างสั่นพร่า ตาผมก็ยังพร่ามัวมองอะไรไม่ชัดเจนเท่าไหร่เห็นลางๆ ว่ามีไอ้ต็อปที่อยู่ตรงหน้ากับใครอีกสักคนที่สูงพอๆ กับมัน

 

“ฟื้นแล้วเว้ย มึงเป็นไงบ้าง เจ็บตรงไหน ลุกไหวเปล่า เอาน้ำมั้ย...” ไม่รู้ว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร รู้แค่ว่ามันแย่งกันถามด้วยความเป็นห่วงหรือว่าสมเพชผมก็ไม่รู้ ผมทำได้เพียงแค่ค่อยๆ ยกมือขึ้นมาหยุดพวกมันเอาไว้

 

“สต็อป!!” เบาแสนเบา รู้สึกคอแห้งมากจริงๆ ครับ และรู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัวยังไม่หาย ผมพยายามนึกอยู่สักพักว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับผม และพอคิดได้ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ก็พรั่งพรูเข้ามา

 

“เรียกกูหรอวะ?” เพื่อนต็อปรีบเสนอหน้าของมันเข้ามาใกล้ๆ จนผมผงะ มันทำให้ผมนึกถึงไอ้บ้านั่น ตกลงแล้วมันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริงหรือว่าเป็นเพียงความฝันบ้าๆ บอๆ ของผมกันแน่

 

“กูหมายถึง...หยุดพล่าม” ผมติดปากพูดคำว่าสต็อปเวลาที่อยากให้มันหยุด เพราะพูดคำเดียวมันใช้ได้ทั้งสองความหมาย แต่มันก็แกล้งทำเป็นไม่เข้าใจแล้วยอนถามผมเสียทุกครั้งจนน่าหมั่นไส้

 

“ลองถ้ายอกย้อนได้อย่างนี้ มันคงไม่เป็นไรมากแล้วหล่ะ” เสียงไอ้มาเฟียที่ยืนอยู่ทางด้านหลังของไอ้ต็อป มันสองตัวอยู่ด้วยกันแล้วดูเจริญหูเจริญตามาก ถ้าไอ้พายนั่นมีตัวตนจริงๆ กูอยากแนะนำให้มาจีบไอ้สองตัวนี้มาก คือมันน่ารักสมใจมึงเลยครับ

 

“พวกมึง...จะมาดูว่ากูตายรึยัง...ใช่มั้ยวะ” ช่างเป็นเพื่อนที่น่ารักมากๆ จริงๆ ครับ แต่ละคนเนี่ย สีหน้ามึงดูห่วงใยกูกันมากเลยนะครับ ทั้งเพื่อนต็อป เพื่อนเฟีย และนั่น...ไอ้พาย!!!

 

“เฮ้ย!!! เฮ้ยที่สะเทือนไปทั้งกระดูก ไอ้ต็อปที่อยู่ใกล้สุดสะดุ้งพร้อมกับกระโดดลงจากเตียงทันที ส่วนไอ้คนที่ทำให้ผมตกใจเนี่ยมันก็ยักคิ้ว หลิ่วตาและโบกมือมาให้อย่างโคตรกวนส้นตีน

 

“โอย...” ร้าวครับ ปวดร้าวที่ด้านหลังมากๆ น้ำตาไหลแบบไม่ต้องขอแชร์เลยครับ เจ็บสุดอะไรสุด ครั้งหนึ่งในชีวิตที่ถูกของแข็งฟาดเข้ากลางหลัง แถมยังถูกกระทืบที่ท้องอีก เอาเข้าไปชีวิตกู

 

“อะไรของมึงวะต่อ กูตกใจหมด...กูนั่งทับมึงเปล่าวะ” ไอ้ต็อปมันมองหน้าผมเลิกลักอย่างตกใจ ผมเองก็ตกใจครับที่มีใครก็ไม่รู้ ถึงอันที่จริงจะรู้ว่ามันชื่อพายก็เถอะ แต่เอาจริงๆ ผมอยากให้สิ่งที่เกิดขึ้นกับผมก่อนที่ผมจะมาฟื้นที่โรงบาลมันเป็นเพียงแค่ความฝันเท่านั้น

 

“ตกใจอะไรวะ จำกูได้ป่ะ นี่ใคร?” มันลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินมาหยุดยืนที่ริมเตียงอีกฝั่งหนึ่งกับพวกไอ้เฟียไอ้ต็อป สีหน้าเพื่อนผมแต่ละคนกทั้งสงสัยใคร่อยากจะรู้ว่าไอ้ผู้ชายคนนี้มันคือใคร

 

เอาจริงๆ กูก็สงสัยว่ะครับ

 

“พี่ปอไม่อยู่หรอวะต็อป” ผมไม่สนใจมัน เพราะมันไม่ได้น่าสนใจ ผมมองหาพี่ชาย มองหาคุณนายพรทิพย์ ไม่ยักจะมีใครมาดูดำดูดีผมเลยสักคน นี่เป็นต่อสุดที่รักเข้าโรงบาลเลยนะเว้ย ใจร้ายใจดำกันเกินไปแล้ว

 

“นี่กูถามแล้วทำเป็นเมินหรอวะ แต่ไม่เป็นไรเพราะว่ามึงน่ารัก กูเลยให้อภัย...” เงิบแดกกันทั้งห้อง ทั้งผม ทั้งไอ้ต็อป ทั้งไอ้เฟีย มันพูดทะลุปล้องขึ้นมาแบบเสียงดังฟังชัด มีการโน้มตัวลงมามองหน้าผมแบบใกล้ๆ อีกต่างหาก

 

“เอ่อ...พี่ปอไปให้ปากคำว่ะ อีกสักพักก็คงมา ว่าแต่ว่านี่ใครวะ” ไอ้ประโยคหลังสุดเนี่ยมันอ้าปากพะงาบๆ แบบไม่มีเสียงเอ่ยถามผม ผมก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมาเพราะผมเองก็ไม่รู้จริงๆ ว่ามันคือใคร รู้แค่ว่ามันรู้จักกับพี่ชายกับพี่ปอก็เท่านั้น

 

“นี่มึงจะไม่สนใจกูจริงๆ ใช่มั้ยวะ กูช่วยมึงนะ” ทวงบุญคุณครับ มันกำลังทวงบุญคุณผมแบบซึ่งๆ หน้า ไอ้ต็อปมองหน้าผมที มองหน้าไอ้พายที แล้วมันก็หันไปมองหน้าไอ้เฟีย

 

“ขอบใจ แต่ใครขอให้มึงช่วยวะ” เอ้า ปากกูนี่มันยังไงกันวะ ตกลงจะขอบใจหรือว่าจะกวนตีนมันกันแน่ ยังไงซะมันก็ช่วยให้รอดมานะเว้ย ไอ้เลว ไอ้เนรคุณ

 

“กวนตีน” สั้นๆ ง่ายๆ และได้ใจความ แต่ไม่ได้มาจากปากของไอ้พายหรอกครับ มาจากปากของไอ้พี่ปอที่มันเดินเข้ามาได้ยินพอดี ไอ้พายมันยักคิ้วให้ผมแบบโคตรกวนตีนเลยจริงๆ

 

“ไรวะพี่ปอ หมอว่าไงมั่ง แล้วแม่รู้ยังเนี่ยว่าโจรขึ้นบ้าน” ผมพยายามที่จะไม่สนใจไอ้พายที่มันยังจ้องหน้าผมไม่วางตา ผมโคตรไม่ชอบสายตามันเลยจริงๆ

 

“เออ!! แม่จะมาดูมึงแต่กูบอกว่ามึงยังไม่ตาย ไม่ต้องหวง ส่วนเรื่องไอ้ตัวที่กระทืบมึงกูจัดการแล้ว มึงรู้มั้ยว่ามันเข้าบ้านเราได้ไง” ผมได้แต่ส่ายหน้าไปมา ก็มันขโมยนี่ครับ มันคงหาวิธีเข้าได้หลายวิธีแหล่ะ ผมจะไปรู้ได้ไงเล่า

 

“มันก็เอากุญแจบ้านที่อยู่ในรถมึงมาไขไง” กุญแจบ้านที่อยู่ในรถ...ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า...

 

“เออ!! มันสารภาพหมดแล้วว่ามันเป็นคนทุบกระจกรถมึงแล้วก็เอากระเป๋าตังกับมือถือมึงมา พ่วงกับกุญแจบ้านที่อยู่ในนั้นด้วย” นี่ไม่ได้ล้อเล่นใช่ป่ะเนี่ย แม่งสารเลวมากสัดหมา โชคดีแค่ไหนที่คนเข้าบ้านไปเจอมันคือผมไม่ใช่แม่ ไม่อย่างนั้นผมไม่อยากจะคิดเลยว่าแม่ของผมต้องเจอกับอะไรบ้าง

 

“มันเรียนอยู่ที่มอเดียวกับมึง” เป็นไอ้พายที่เอ่ยขึ้นมา ผมหันไปมองหน้ามันแบบงงๆ

 

“มึงรู้ได้ไง” ถามสวนออกไปทันที เพราะเป็นต่อไม่ชอบอะไรที่มันค้างคาใจ อยากรู้ก็ต้องถามออกไปและหาคำตอบให้ได้

 

“ก็มันเรียนอยู่คณะเดียวกันกับกูไง...” เดี๋ยวขอเป็นต่อประมวลผลก่อนนะครับ ไอ้พายมันบอกว่าไอ้เวรพวกนั้นมันเรียนที่เดียวกันกับกู และมันยังเป็นรุ่นน้องคณะเดียวกับไอ้พายเรียน

 

หมายความว่าไอ้พายมัน...

 

“อื้อ!! กูก็เรียนอยู่มอเดียวกับพวกมึง” ไม่จบไม่สิ้นจริงๆ ใช่มั้ยครับ มันจะอะไรกันนักหนาวะเนี่ย กูไม่ชอบอะไรเท่าไหร่ ทำไมแม่งยิ่งใกล้เข้ามาเรื่อยก็ไม่รู้

 

“ท่าทางชีวิตกูมันจะซวยแบบขีดสุดแล้วจริงๆ” ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไอ้ต็อปกับไอ้เฟียแม่งหลบมุมไปนั่งคุยห่าอะไรกันสองคนก็ไม่รู้ ทิ้งให้ไอ้พายมันยืนจ้องผมอยู่อย่างนั้น

 

อยากได้กูมากรึไง หลงเสน่ห์อะไรกูเนี่ย

 

“ต่อ!! มึงพูดกับไอ้พายมันดีๆ หน่อย มันเป็นคนช่วยมึงนะเว้ย ไม่อย่างนั้นมึงโดนไอ้นั่นเอามีดจวกแล้ว อีกอย่างพายมันอายุมากกว่ามึงหนึ่งปี” ไอ้พี่ปอแม่งติผมซะแบบผมรู้สึกว่าตัวเองแม่งยิ่งเลวยังไงก็ไม่รู้ เห็นแก่ที่มึงช่วยกูนะเว้ย ไม่อย่างนั้นก็ไม่ทำหรอก

 

“ขอบคุณ” ยกมือไหว้แบบโคตรเต็มใจหนึ่งที แล้วหันไปเรียกไอ้ต็อปให้เอาน้ำมาให้ผมดื่ม คอแม่งโคตรแห้งแบบสุดๆ ไอ้พายมันยักคิ้วให้แล้วเดินไปนั่งที่โซฟาคุยกับพี่ปอตามลำพังสองคน

 

“เฮ้ยใครวะมึง” ไอ้ต็อปแม่งไม่ได้เอาน้ำมาให้อย่างเดียว ผมรู้ว่ามันต้องถาม เพราะคนแบบมันก็เหมือนกันคนแบบผมที่สงสัยอะไร อยากรู้อะไรก็ต้องรู้ ต้องถามให้ได้

 

“นั่นดิวะ กูเห็นนั่งเฝ้ามึงตั้งแต่ที่พวกกูมาเยี่ยมล่ะ” ไอ้เฟียเข้ามาร่วมกันสุมหัวกับผม กับไอ้ต็อป ว่าแต่ว่ามันมาได้ไงวะเนี่ย

 

“ผัวมึงไปไหน...” ปกติแล้วน่าจะมีไอ้หน้านิ่งมายืนคุมเมียมันไม่ใช่รึไงวะ ห่างกันได้ที่ไหน

 

“กูไม่มีผัว ถ้าหมายถึงไอ้หยีมันรออยู่ข้องนอก แต่กูว่าอีกไม่นานมึงอาจจะมีก็ได้นะ...ผัวน่ะ หึ!” อีกแล้ว ทำไมพวกมึงต้อง หึกันด้วยวะ กูโคตรเกลียดสีหน้าและน้ำเสียงของพวกมึงเลยจริงๆ

 

“เรียนที่เดียวกันจริงหรอวะ ทำไมกูไม่เคยเห็นหน้า...” เออ กูเห็นด้วยกับไอ้ต็อป เพราะกูก็ไม่เคยเห็นหน้ามันเหมือนกัน เพิ่งเจอกันสดๆ ร้อนๆ วันนี้นี่แหล่ะ

 

“แต่กูรู้สึกได้ว่าหลังจากนี้เราน่าจะเจอไอ้พี่พายหน้าม่อนี่บ่อยมากขึ้น” และกูก็ยังคงเห็นด้วยกับไอ้ต็อปอีกเช่นเคย เพราะถ้ามันเรียนอยู่ที่เดียวกันจริง มันคงโผล่มากวนตีนกูบ่อยๆ มากขึ้นๆ แน่ๆ

 

“ว่าแต่เค้า มึงไม่หน้าม่อเลยนะครับต็อป” ไอ้เฟียพูดถูกใจผมมาก อยากจะแทคมือกับมันแต่ไม่สามารถจริงๆ ครับ มันล้าไปทั้งร่างกาย ไม่รู้ว่าต้องพักรักษาตัวอยู่กี่วัน

 

“อย่าวกกลับเข้ามาหากูดิวะ กูไม่ใช่มึงนะครับเมียฟา รักเดียวใจเดียวกับเด็กศิลปกรรมสุดหล่อ...” และผมก็เห็นด้วยกับไอ้ต็อปอีกแล้ว ไม่ได้เห็นด้วยกับที่มันชมไอ้หยีว่าหล่อนะ ถึงมันจะหล่อจริงก็เถอะ แต่เห็นด้วยตรงที่ว่าไอ้เฟียมันไม่เคยมีแฟน ไม่เคยคบใคร เพราะอะไร...หึ!!!

 

          แล้วกูจะหึทำไม - -

 

“กูไม่คุยกับพวกมึงแล้วเว้ย ไอ้หยีโทรมาตามแล้ว กูไปนะต่อ หายเร็วๆ นะมึง ผมไปแล้วครับพี่ปอ พี่พาย...” มันบอกลาอย่างเร่งรีบแล้วเดินออกจากห้องไปทันที แล้วก็เป็นไอ้ต็อปที่บอกลาและตามไปเฟียออกไป ทั้งห้องก็เหลือแค่ผมกับไอ้พี่ปอ กับไอ้ห่าพี่พาย

 

“เดี๋ยวกูไปคุยกับหมอก่อน ฝากไอ้ต่อด้วยนะพาย...” เฮ้ย!! พี่ปอมึงจะไปไหนวะเนี่ย ตั้งนานไม่ไปคุยกับหมอ พอไอ้ต็อปกับไอ้เฟียไปมึงก็จะไปซะงั้น

 

“ได้พี่ จะดูแลอย่างดีเลย” แล้วทีนี้ทั้งห้องก็เหลือแค่ผมกับไอ้พี่พาย จำใจต้องเรียกมันว่าพี่มากๆ เลยนะเนี่ย ไม่ได้น่าเคารพเลย

 

เออ!! พอนึกถึงเรื่องที่ว่าทำตัวไม่น่าเคารพ ภาพของไอ้เด็กศิลปกรรม ฮะเก๋า หอกหักนั่นก็ลอยเข้ามา เออดีจริงๆ วันนี้กูเจอคนกวนประสาทพร้อมกันทีเดียวถึงสองคน ความซวยมันจะไม่ยอมหยุดนิ่งเลยใช่มั้ย

 

ผมไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี ก็เลยแกล้งนอนหลับตามันนิ่งๆ เงียบๆ ไปอย่างนั้นเองแหล่ะครับ เพราะรู้สึกว่าพูดคุยหรือว่าสนทนากับไอ้พี่พายให้น้อยที่สุด มันน่าจะเป็นการดีกว่าขืนมันเข้ามาพูดคุยกับผม ผมอาจจะความดันขึ้นเพราะความเครียดก็เป็นได้

 

ผมได้ยินเสียงฝีเท้าเดินเบาๆ พร้อมเสียงเปิดประตูห้อง บางทีไอ้พี่พายมันอาจจะออกไปแล้วก็ได้ แต่ผมก็ยังไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาอยู่ดี กะจังหวะดูก่อนว่าจะมีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาอีกหรือไม่ เมื่อทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบได้สักพักผมก็ลืมตาตื่นขึ้นมา แล้วผมก็พบว่า...

 

“จะทำอะไร...” เอาอีกแล้ว ไอ้ห่าพี่พายแม่งก้มหน้าลงมาซะแนบชิดกับผม นี่ถ้าผมไม่ลืมตาตื่นขึ้นมามันจะขโมยจูบผม เหมือนอย่างที่มันพูดไว้หรือเปล่า

 

“กูกำลังจับเวลาอยู่ว่าคนแกล้งหลับมันจะแกล้งได้นานแค่ไหน” เออ!! กูแกล้งหลับจริงๆ นั่นแหล่ะ กูยอมรับก็ได้ แต่มึงช่วยเอาหน้าออกไปห่างๆ จากกูหน่อยได้มั้ยวะไอ้พี่พาย กูหายใจไม่ออก มันอึดอัดเว้ย

 

“ใครแกล้งหลับ...ไม่มีเว้ยพี่ แล้วนี่จะมาจ้องหน้าคนอื่นเค้าอีกนานป่ะ” เรื่องอะไรจะยอมรับว่าแกล้งหลับล่ะครับ รู้หลบเป็นปลีก รู้หลีกเป็นต่อ...

 

“หึ!! เอาเหอะกูไม่อยากแกล้งคนเจ็บ หายเร็วๆ นะมึง” ไอ้พี่พายมันลูบหัวผมเบาๆ แล้วมันก็เดินกลับไปนั่งที่เดิมของมัน ยกหนังสือพิมพ์ขึ้นอ่านปิดหน้าปิดตา ผมถอนหายใจอย่างโล่งใจ แล้วนอนหลับตานิ่งอีกครั้ง

 

ในชีวิตคนๆ หนึ่งจะซวยได้สักกี่ครั้ง...ผมล่ะโคตรอยากรู้คำตอบของคำถามนี้จริงๆ

 

……….100%..........

 

 

PS. รณรงค์ให้คนอ่านยุ่งนัก ที่เล่นทวิตเตอร์ เวลาที่พูดถึงเรื่องยุ่งนัก รบกวนติดแท็ก #ยุ่งนัก ด้วยนะคะ เกรทจะตามไปส่องค่ะ ><

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15917 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 16:58
    จะซวยอะไรขนาดนั้น555ต่อเอ้ย
    #15917
    0
  2. #15907 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 10:03

    สนุกดีอ่ะ ทำไมเพิ่งเจอเนี่ย
    #15907
    0
  3. #15827 นายแมวน้ำ (@watmaka) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 02:17
    พี่พายนี่ไม่เรียกซวยป่ะ 555 
    #15827
    0
  4. #15803 นา_ริฐา (@oum30944) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2559 / 20:31
    โห้~~ ซวยมากอะ ชิวิต555555 ชอบพี่พายอะ น่ารัก ><
    #15803
    0
  5. #15787 tarn_teuky (@tarn_teuky) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 16:01
    ความซวยต่อนี่มากมายจริงสงสารเลย
    พี่พายชีดเจนสุดใจ
    #15787
    0
  6. #15734 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:15
    พี่พายชัดเจนมากค่ะ
    #15734
    0
  7. #15642 Alleytama (@tamagome23) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 21:35
    น่าสงสารไอ้ต่อ แต่พอเจอปากเข้าไป หึ!!!! สมควรโดนพี่พายจัดการ ฮ่าๆๆๆๆ
    #15642
    0
  8. #15637 NwSmile (@n-pity) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 22:05
    สงสารต่อ ชีวิตจะรันทดไปแล้วนะ
    #15637
    0
  9. #15624 backlight (@artemis-03) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2558 / 19:52
    ซวยซำ้ซวยซ้อนนะหมาต่อ
    #15624
    0
  10. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  11. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  12. #15539 nidloveexo (@nidloveluhan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 14:13
    โครตสงสารต่อเลยง่ะ
    #15539
    0
  13. #15509 mameaw27 (@dek-dmameaw) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 20:32
    สงสารพี่ต่อออ
    #15509
    0
  14. #15332 P.Secret (@future-cartoon) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มกราคม 2558 / 21:38
    ซวยแบบนอนสต็อปก็มีพี่ต่อคนเดียวเนี่ยแหละค่ะ
    #15332
    0
  15. #15157 Dekzaabaaclash (@scan_virus) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 01:45
    ชอบพายอ่ะ น่ารักกกกก >\\< อ่านไปอ่านมาชอบคู่รองซะงั้น อยากอ่านเรื่องของมาเฟีย กับ ยาหยี แบบเต็มๆเลยอ่ะ >\\< คิดแล้วเขิลลล ขอบคุณไรท์เตอร์มากจ้า สนุกๆ น่ารักอมยิ้ม
    #15157
    0
  16. #15063 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 01:58
    พายดูเป็นคนอบอุ่นอ่ะ ><~
    #15063
    0
  17. #14962 zaqqaz (@zaqqaz) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กันยายน 2557 / 17:34
    โว้ว พี่พายน่ารักง่ะ
    #14962
    0
  18. #14942 Yearko (@yearko) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 21:19
    น่ารักดีเนอะคู่นี้ ^_^
    #14942
    0
  19. #14658 gift2uty (@gifthyunseung) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2557 / 12:59
    พี่พาย น่ารักกกกกก 😆😆
    #14658
    0
  20. #14413 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 10:38
    สงสารเป็นต่อเนอะ อะไรจะซวยขนาดนั้น 5555555555555555555
    #14413
    0
  21. #14225 kelovelove (@kekailove) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 16:28
    สงสารเป็นต่อ แต่ฮาที่มันซวยได้ถึงขนาดนี้
    #14225
    0
  22. #13937 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 เมษายน 2557 / 23:40
    สงสารเป็นต่อแต่ฮามากกว่า
    #13937
    0
  23. #13448 MomoKeekee (@12343234) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 เมษายน 2557 / 02:03
    โอ้ววว ศึกแย่งชิงเป็นต่อ
    #13448
    0
  24. #13441 Sweet Valley. (@tuanoykaa012) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 23:45
    ยื่นหน้าเข้าใส่อย่างเดียวเลยนะพี่พาย หึ! // มีหึมาต่อท้ายทำไม??
    #13441
    0
  25. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(