OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 29 : ☆OK! I love U ★... 21. กันและกัน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,272
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 61 ครั้ง
    3 ส.ค. 56




 21. กันและกัน

 

“พะ...พี่พาย ต่อเจ็บ....” ผมร้องโอดครวญเบาๆ ด้วยความเจ็บที่พี่พายมันสร้างให้กับผม ผมจิกโซฟาแน่นเพราะความรู้สึกแปลกใหม่ที่ผมได้รับจากพี่พาย

 

“อดทนอีกนิดนะต่อ ไม่เจ็บเท่าไหร่หรอก พี่จะดันเบาๆ...” พี่พายมึงก็พูดง่ายดิวะในเมื่อมึงไม่ใช่ผู้ถูกกระทำ แต่เป็นผู้กระทำ

 

“เลือดจะออกมั้ยวะพี่พาย...” มันช่างเป็นประสบการณ์ครั้งแรกที่น่ากลัวจริงๆ รู้อย่างนี้ผมไม่ยอมใจอ่อนตามใจไอ้พี่พายมันหรอก

 

“ถ้าทำดีๆ มันก็ไม่ออกหรอก อยู่เฉยๆ อย่าขยับไปมาสิต่อ เดี๋ยวมันจะยิ่งเจ็บ” พี่พายมันขู่ผมด้วยน้ำเสียงดุๆ ไอ้บ้า ไอ้เลว ไอ้...โอย ด่าไม่ออกเลยตอนนี้ มันเอาอะไรเย็นๆ มาถูให้ผมก็ไม่รู้...

 

“มันเสียวว่ะ...” ใครไม่มาตกอยู่ในสถานการณ์แบบผม ไม่มีทางรู้หรอกครับว่ามันจะรู้สึกยังไง ผมโคตรจะเสียวเลยตอนนี้ พี่พายมันก็ทั้งบีบทั้งนวดอยู่อย่างนั้นจนผมเริ่มจะชาๆ

 

“อดทนนิดนึง พี่จะค่อยๆ ทำให้รับรองต่อไม่เจ็บหรอก...” ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าจะไม่เจ็บ จะไม่เจ็บได้ไงใครๆ ก็บอกกันว่าเลือดมันจะออก มันน่าหวาดเสียวนะเว้ย

 

“อ๊าก....มันจะ...เจ็บ” ผมแหกปากร้องลั่นๆ เมื่อไอ้พี่พายมันจัดการสำเร็จโทษผม เจ็บ...เจ็บโคตรๆ เจ็บจนน้ำตาจะไหล ครั้งเดียวเลยกูขอสาบาน ไม่มีครั้งที่สองที่สามอีกต่อไป

 

“อย่าดิ้นสิวะต่อ อีกนิดเดียวก็จะสุดแล้ว...อ๊ะ เลือดออกเลยมึง” พี่พายมึง...โอย กูเจ็บอ่ะไม่ให้กูดิ้นได้ไง มึงไม่ได้เป็นคนโดนทำนี่ก็พูดได้ดิ

 

“ใส่คาเอาไว้แบบนี้นะ ห้ามเอาออกไม่อย่างนั้นรูมันจะตัน...” ห้ะ!! รูตันเลยหรอวะ ใส่คาเอาไว้แบบนี้แล้วเลือดที่ออกอ่ะพี่พาย มึงรับผิดชอบในสิ่งที่ทำเลย กูทรมานจะตายอยู่แล้ว

 

“แล้วถ้ามันหลุดอ่ะวะพี่พาย มึงจะใส่ให้กูใหม่ป่ะ แล้วจะเจ็บเหมือนครั้งนี้มั้ยอ่ะ” กูเริ่มจะงอแงแล้วนะเว้ย เจ็บอ่ะมันเจ็บ ไม่อยากโดนเลยมันระบม ไหนว่าไม่เจ็บไงวะพี่พาย มึงมันขี้คุยแต่ไม่ได้เรื่อง

 

“คิดว่าน่าจะเจ็บ ทางที่ดีอย่าให้หลุดน่าจะดีกว่า ใส่คาเอาไว้แบบนี้แหล่ะเชื่อกู” พี่พายพูดง่ายมาก มึงมันนิสัยไม่ดี บังคับขืนใจกู ทั้งๆ ที่กูไม่ได่อยากจะทำเลย ไหนว่ารักกูไงแล้วทำไมทำกูเจ็บจนเลือดไหลแบบนี้วะ

 

“อย่าทำหน้าแบบนั้นดิวะต่อ กูแค่เจาะหูให้มึง ไม่ได้เอามีดมาปาดคอมึงซะหน่อย ร้องเหมือนถูกเชือด นั่งดีๆ จะเช็ดเลือดให้” พี่พายมันกดไหล่ผมให้นั่งนิ่งๆ ผมไม่เคยเจาะหูนี่นา แล้วไอ้พี่พายมันก็พูดนั่นพูดนี่โน้มน้าวจิตใจผมจนสุดท้ายผมก็เชื่อและยอมให้มันเจาะหูให้

 

มันเรื่องอะไรที่กูต้องเจาะหูเหมือนมึงวะพี่พาย มันเจ็บจะตายชัก

 

“ก็มันเจ็บ...”

 

“ตุ๊ดว่ะต่อ เจาะหูแค่นี้ก็ทำท่าเหมือนว่าจะร้องไห้” ไอ้พี่พายมันหัวเราะเยาะผม ผมมองดูหน้าหล่อๆ ของมันที่มีรอยฟกช้ำจางๆ กับรอยแผลที่มุมปากเล็กน้อยอย่างเคืองๆ แม่งยอกย้อนเอาคำพูดของผมที่เคยว่ามันเอาไว้มาว่าผมซะงั้น

 

“ไม่ได้ร้องไห้เหอะพี่พาย ก็แค่เจ็บเท่านั้นอีกอย่างกูไม่เห็นถึงความจำเป็นที่ต้องเจาะหูเลยนี่หว่า...” ผมนั่งนิ่งๆ ให้ไอ้พี่พายมันเอาสำลีค่อยๆ เช็ดเลือดให้ผมอย่างโคตรจะเบามือ

 

“ก็มึงสวมสร้อยเส้นนี้อยู่ตลอดเวลา ให้ถอดก็ไม่ยอมถอดกูเลยจะจับจองมึงด้วยการให้มึงใส่ต่างหูเหมือนกับของกูไง เดี๋ยววันหลังจะสั่งทำแหวนมาให้ ตอนนี้ใส่นี่เหมือนกันไปก่อน” ไอ้ที่พี่พายมันเตรียมเอาไว้ให้นี่มันไปซื้อมาเก็บเอาไว้ได้สักพักแล้ว เป็นจิวรูปดาวสีดำแบบก้าน เออ...มันก็สวยดี แต่แบบว่ามึงแบดไปคนเดียวก็พอมั้ง ไม่ต้องลากกูเข้าไปสู่วังวนความแบดแบบมึงหรอกพี่

 

“ไม่เอาเปลืองเงินว่ะพี่...” ผมไม่ได้อยากได้ของอะไรของไอ้พี่พายมันหรอกครับ ถ้าผมอยากได้อะไรผมชอบที่จะซื้อเองมากกว่า ถึงบ้านไอ้พี่พายจะร่ำรวยแต่เงินที่มันเอามาใช้จ่ายไม่ได้เป็นเงินที่มันหามาเองนี่ครับ เงินของพ่อพี่พายทั้งนั้นนั่นแหล่ะ

 

“พอดีว่าบ้านกูรวย เงินเก็บกูเยอะ แค่ซื้อแหวนให้ แฟน แค่นี้ถ้ายังทำไม่ได้ก็ไม่ใช่กูแล้ว” พี่พายมันยิ้มให้แบบโคตรกวนส้นตีน มันชอบพูดแบบนี้แหล่ะครับ พูดว่ามันรวยแบบเต็มปากเต็มคำจนน่าหมั่นไส้

 

แต่รู้มั้ยครับว่าที่มันพูดออกมาแบบนั้นเพราะอะไร เพราะพี่พายมันกำลังตอกย้ำตัวเองว่ามันโตขึ้นมาได้เพราะเงินของพ่อที่ใช้เลี้ยงดูมันแทนที่จะมอบความรักให้ ผมไม่รู้ว่าพี่พายมันมีปมปัญหาอะไรมากมายกับพ่อของพี่พายนัก ผมไม่กล้าและไม่อยากที่จะยุ่งกับเรื่องนี้เท่าไหร่

 

ถึงผมจะชอบพี่พายและถึงผมจะเป็นคนที่พี่พายชอบ แต่เรื่องนี้มันเป็นเรื่องในครอบครัวของพี่พายมัน ผมทำได้แค่คอยดูพี่พายมันอยู่ตรงนี้

 

“อย่าย้ำบ่อยได้มั้ยวะคำว่าแฟนเนี่ย...”

 

“ทำไม...เขินหรอครับคุณแฟน” พี่พายแม่งก้มลงมาหอมแก้มผมแบบแรงๆ ทำเอาผมตั้งตัวแทบไม่ทันหน้าเหวอแดกไปเลยทีเดียว

 

“พี่พายมึงอย่าฉวยโอกาสมากเดี๋ยวกูถีบตกโซฟา...” เอ้า!! ยิ่งห้ามแม่งเหมือนยิ่งยุ การที่กูยอมรับว่าชอบมึงไม่ได้หมายความว่ามึงอยากจะทำอะไรกับกูก็ได้นะโว้ย

 

“ก็กูอยากกอดแฟนกูมันผิดตรงไหน...”

 

“มันผิดตั้งแต่ที่มึงเดินเข้ามาในชีวิตกูแล้วแหล่ะพี่พาย แม่งโคตรผิดมหันต์” ผมดันพี่พายออกห่างก่อนที่มันจะมายุ่งวุ่นวายกับผมและถ้ามันเสือกมากระแทกแผลที่เกิดจากการเจาะหูของผมล่ะก็ผมจะต่อยแม่งให้กระเด็นเลยจริงๆ

 

“แต่กูรู้สึกว่านั่นคือสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของกู...เพราะการที่มีมึงเข้ามาในชีวิตทำให้อะไรๆ มันดีขึ้นมากกว่าที่เคยเป็น...ขอบใจนะ” พี่พายมันลูบหัวผมและส่งยิ้มมาให้ ผมรู้สึกว่าช่วงนี้ต่อมเขินของผมมันทำงานง๊าย...ง่าย แค่ไอ้พี่พายมันยิ้มให้ ทำดีให้ ผมก็รู้สึกเขินๆ แบบแปลกๆ เสียทุกครั้ง ผมว่าผมเสียศูนย์มากเกินไปแล้วว่ะ

 

“ว่าแต่กี่วันแผลถึงจะแห้งวะ” ผมนั่งกอดไอ้ปีศาจร้ายอยู่บนโซฟา กอดมันแน่นๆ แล้วเกยคางลงไปมองนั่นมองนี่หนีประเด็นซึ้งๆ ที่พี่พายมันสร้างขึ้นมา การที่เราได้เป็นคนสำคัญของใครสักคนทำไมมันทำให้รู้สึกดีก็ไม่รู้เนอะ

 

“เปลี่ยนเรื่องแบบเนียนๆ เลยนะต่อ ก็น่าจะหลายวันอยู่...ก็กูไม่เคยจำแล้วก็ไม่ได้สำออยแบบมึงด้วย” พี่พายมันทำหน้าดุใส่ผมเพราะผมทำหน้ามึนๆ ใส่มันตอนที่มันให้คำตอบกับผมแบบงงๆ แถมยังมีการมาประชดกูอีกไอ้หอกหัก

 

“เหอะ!! ไม่ได้สำออยอย่างนั้นหรอวะ แล้ววันก่อนใครวะนอนโอดโอยทั้งคืนบ่นแต่ว่าเจ็บมือเจ็บหลัง...” ไม่เอาคืนก็ไม่ใช่เป็นต่อครับ ชอบมันก็ไม่ได้หมายความว่าจะยอมให้มันข่มได้ตามชอบ อะไรที่เอาคืนได้ก็ต้องเอาคืนให้สาสมคร้าบพี่น้อง

 

“แหม!! ปากดีจริงๆ เลยนะต่อ เดี๋ยวกูจับจูบให้พูดไม่ออกเลยนี่...เอาป่ะล่ะ” มันยื่นหน้าเข้ามาหาผม จนผมต้องเอาหมอนอิงดันหน้าไอ้พี่พายมันออกไปไกลๆ อย่ามาเยอะเดี๋ยวพ่อเหนี่ยวตกโซฟา

 

“เออช่างแม่งมัน หลงกลเจาะไปแล้วนี่จะบ่นอะไรได้ ว่าแต่วันนี้ไปบ้านเสบียงกันเหอะพี่พาย อยากไปหาอะไรกินหน่อยไม่ได้ไปบ้านเสบียงมาหลายวันแล้ว คิดถึงแม่” ผมซุกหน้าลงบนหมอนอิงอีกครั้งเมื่อพี่พายมันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ อีกหน ก็บอกแล้วว่าช่วงนี้ผมเขินง่าย ระดับความด้านของหน้ามันเบาบางลงได้ไงวะ

 

“ไปดิ คิดถึงแม่เหมือนกัน ไม่ได้ไปไหว้แม่แฟนมาตั้งหลายวัน เดี๋ยวแม่ไม่เอ็นดู ไม่ยอมยกลูกชายให้” บะ..บ้าแล้วไอ้พี่พาย มึงพูดอะไรออกมาคิดว่าคนหน้าด้านแบบกูเขินไม่เป็นหรอวะ อีกอย่างมึงอย่าทำตัวดีกับแม่กูมากนักพี่ แค่นี้แม่กูก็รักพวกมึงมากกว่ากูแล้วเหอะ

 

“พี่พายมึงเอาหน้าออกไปไกลๆ ดิวะ อย่าเอาหน้าเหียกๆ เข้ามาใกล้กูรำคาญ...” ผมดันหน้าไอ้พี่พายมันออกไปไกลๆ หน้ามันไม่ได้เหียกหรอกครับคือมันหล่อ แต่เพราะว่าผมเขินแบบไม่มีสาเหตุต่างหาก บอกตามตรงเลยว่าไอ้พี่พายมันเป็นตัวอันตรายอย่างใหญ่หลวงสุดๆ

 

“ถ้าอย่างกูหน้าเหียก อย่างมึงก็หน้าเหียกเหมือนกันอ่ะต่อ...” หมดเลยครับอารมณ์ซึ้งๆ พี่พายมันด่าผมได้ด่าผมดี แล้วเดี๋ยวสักพักมันก็จะมาทำเป็นเนียนพูดหวานใส่ คือมันเคยคิดบ้างรึเปล่าว่าคนรอบตัวมันเค้าก็รับกับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของมันไม่ค่อยได้

 

“หน้าเหียกๆ แบบนี้ก็มีคนมาชอบล่ะวะ” เออ!! เอาดิ กูหน้าเหียกมึงก็คนที่มาชอบคนหน้าเหียกอ่ะพี่พาย กูออกจะหล่อขนาดนี้มาว่ากูเสียๆ หายๆ กูหาแฟนใหม่ดีมั้ยวะ

 

“ถึงกูจะหน้าเหียก แต่ก็มีคนหน้าเหียกๆ มาชอบแหล่ะวะ” ดูครับดู ดูมันยอกย้อน ไหนมันเคยบอกว่าถ้าผมยอมเป็นแฟนกับมันมันจะยอมผม จะตามใจผม มันจะไม่กวนตีนผม เปล่าเลย แม่งหลอกลวงผู้บริโภคมากไอ้ชั่ว กลับตัวกลับใจตอนนี้ยังทันมั้ยวะ

 

“พี่พายมึงด่ากูอีกครั้งเดียวกูจะ...” จะอะไรดีวะ ผมนึกไม่ออกเลยว่าจะเอาอะไรมาต่อรองกับมันดี ไอ้พี่พายแม่งชนะผมทุกอย่างจริงๆ ต่อให้ผมโมโหมันมากแค่ไหน แค่มันมาทำพูดอ้อนๆ แบบฉบับมันเข้าใส่ ผมก็ใจอ่อนให้มันแล้ว

 

เป็นต่อ มึงมันใจง่าย มึงมันใช้ร่างกายเปลือง...ห้ะ!!!

 

“จะ...จะอะไรหรอต่อ จะงอนหรอ...ตุ๊ดว่ะ” ผมจ้องหน้าไอ้พี่พายเขม็ง มองท่าทางและสีหน้าที่ยียวนของมันแล้วอยากจะเอาส้นตีนถีบมันให้หงายเงิบลงไปที่พื้น แล้วกระโดดกระทืบมันให้นอนตายคาที่ แค่คิดก็สะใจแล้วเว้ย...แต่ก็ได้แค่คิดแหล่ะครับ

 

“กูไม่อยากลงไม้ลงมือกับมึงว่ะพี่พาย อย่าคิดว่ากูสู้คนไม่เป็นนะ แค่กูไม่ใช้กำลังพร่ำเพรื่อแบบคนบางคนเท่านั้นเอง เอาหน้าเหียกๆ ของมึงหลบไปเลย กูจะไปอาบน้ำ” ผมวางหมอนอิงลงบนโซฟาแล้วลุกขึ้นเพื่อเตรียมตัวเดินหนีไอ้พี่พาย เถียงมันไม่ชนะแล้วโมโห ไปอาบน้ำอาบท่ารอไปหาอะไรอร่อยๆ กินที่บ้านเสบียงดีกว่า

 

“เฮ้ย!!” ผมถูกดึงจนเซหงายหลังกลับไปนั่งบนโซฟา จะบอกว่านั่งบนโซฟาก็คงไม่ใช่ทีเดียว ผมนั่งทับคนที่มันนั่งอยู่บนโซฟามากกว่า ไอ้พี่พายแม่งดึงซะแรงจนผมใจหายใจคว่ำ แต่ตอนนี้ใจเต้นมากกว่าที่ต้องมานั่งตักมันแบบนี้ มึงไม่หนักหรอวะพี่พายกูไม่ใช่ตัวเล็กๆ แบบไอ้ต็อปนะเว้ย

 

“โกรธกู?” มันถามสั้นๆ ผมหันกลับไปมองหน้ามัน แต่นั่นคือสิ่งที่ผิดพลาดมากๆ เพราะทันทีที่ผมหันไปไอ้พี่พายมันก็ชาร์ตผมทันที เหมือนมันรอให้ผมหันหน้าไปหามันอยู่แล้ว...

 

ถูกยั่วประสาทแล้วยังถูกมันแดกปากอีก เออ!! ชีวิตกู ความแมนมันไม่มีเหลือแล้วมั้งเนี่ย

“จะโกรธก็ไอ้ตรงนี้นี่แหล่ะ ปล่อยดิวะพี่พายมึงอย่ามาเอาแต่ใจกับกู กูจะไปอาบน้ำ” ผมไม่ดิ้นนะ แต่ก็ใช่ว่ายอมตามใจมัน ดิ้นมากๆ แล้วมันเหมือนผมไม่แมนไง พยายามแกะมือมันที่รัดเอวผมออกแต่มือมันแน่นมากๆ รัดเอวกูแน่นมากไอ้พี่พาย กูจะขาดอากาศหายใจตายแล้ว

 

“บอกมาก่อนว่าไม่ได้โกรธกู ไม่งั้นกูไม่ปล่อย...” เออ นิสัยมึงนี่แก้ไม่หายจริงๆ แหล่ะพี่พาย มีอย่างที่ไหนมาบังคับให้กูบอกว่าไม่โกรธ ทั้งๆที่มึงทำให้กูโกรธแบบนี้ แต่จริงๆ แล้วผมก็ไม่ได้โกรธมันหรอกนะแค่เคืองๆ เท่านั้น เคืองตัวเองด้วยที่แพ้พี่พายมันตลอด

 

“เออไม่ได้โกรธ...”

 

“มึงโกหก...” ผมถึงขั้นทำหน้าเหวอแดกเลยครับ คือมันบอกว่าถ้าผมโกรธมันมันจะไม่ปล่อยผม พอผมบอกว่าไม่โกรธมันก็บอกว่าผมโกหก แถมยังกอดผมแน่นกว่าเดิมอีก มันคืออะไรของมึงวะพี่พาย

 

“กูไม่ได้โกรธมึงนะพี่พาย กูแค่เคืองเฉยๆ” ผมต้องเริ่มนับหนึ่งถึงเท่าไหร่ก็ไม่รู้ในใจ คือนับไปเรื่อยๆ เหอะครับ การจะอยู่กับพี่พายได้ต้องมีความอดทนสูงมากถึงมากที่สุด ไม่อย่างนั้นอยู่กับมันไปก็ฆ่ากันตายเปล่า

 

“นั่นไงมึงโกหกจริงๆ เคืองก็คือโกรธนั่นแหล่ะ” เถียงกับพี่พายไปก็ไม่ชนะหรอกครับ เพราะมันต้องเป็นฝ่ายชนะเท่านั้นมันถึงจะพอใจ นิสัยมันแก้ไม่หายหรือว่ามันไม่ยอมแก้ก็ไม่รู้

 

“เออก็เคือง ก็โกรธ แต่ตอนนี้หายแล้ว ไม่โกรธไม่เคือง ไม่อะไรแล้ว ปล่อยสักทีดิวะพี่พายกอดทำอะไรแน่นขนาดนี้กูหายใจไม่ออก” ผมบิดตัวไปมาเพราะว่าพี่พายมันกอดผมแน่นมากขึ้นเรื่อยๆ

 

“ก็กูอยากกอดมึง ใครใช้ให้ทำตัวน่ารักจนกูแทบจะหยุดรักไม่ได้...” นับหนึ่งถึงสิบก่อนนะครับ เอาแค่สิบพอเพราะไม่รู้ว่าจะนับถึงหรือเปล่า พี่พายมันจะหยอดทำอะไร หยอดเก่งนักมึงไปขายขนมครกไป กูไม่ช่วยหยอดไม่ช่วยแคะอะไรทั้งนั้นนะเว้ย

 

 

 

 

“พี่พาย...หายใจไม่ออก” ผมว่านี่เป็นคำพูดเดียวที่ผมคิดออก พี่พายมันก็ไม่ได้พูดอะไรนอกจากคลายอ้อมกอดให้ผมรู้สึกสบายขึ้น ต่างคนต่างเงียบ ต่างคนต่างไม่พูดอะไร ผมไม่รู้ว่าจะทำอะไรดีนอกจากเอื้อมมือไปคว้าไอ้ตัวร้ายมากอดเอาไว้

 

ผมไม่ใช่คนอ่อนหวานก็เพราะว่าผมก็คือผู้ชายธรรมดาทั่วๆ ไป ผมออกจากห่ามๆ เอะอะมึงมาพาโวยตามแบบฉบับผู้ชายทั่วไป จะให้มานั่งพูดจาหวานๆ ใส่ไอ้พี่พายมันก็ไม่ใช่ที่

 

ผมอยากเป็นตัวของตัวเอง ไม่อยากจะต้องมาทำตัวหวานใส่กันเวลาที่คบกัน ผมคิดเสมอว่าการที่จะคบใครสักคนหนึ่งควรที่จะเอาความเป็นตัวของตัวเองเข้าหากัน เพื่อให้ยอมรับในสิ่งที่ต่างฝ่ายเป็นให้ได้ จะได้อยู่ด้วยกันได้นานๆ เข้าใจในสิ่งที่ต่างฝ่ายต่างคิดให้มากที่สุด

 

“ต่อ...เบื่อพี่มั้ย?” คุณอยากจะรู้ว่าไอ้พี่พายมันอยู่ในโหมดไหนให้ดูที่สรรพนามในการใช้เรียกแทนตัวมันและแทนตัวผมที่มันใช้ ถ้ามันเรียกชื่อผมดีๆ และแทนตัวเองว่าพี่ให้รู้เลยว่ามันกำลังอยู่ในโหมดอ้อน

 

และถ้าเมื่อไหร่ที่มันอยู่ในโหมดอ้อน พี่พายมันจะเหมือนลูกหมาที่คอยพันแข้งพันขาทำตัวน่ารักจนผมรู้สึกว่า...มันเหมือนไม่ใช่ไอ้พี่พายที่ผมรู้จัก ผมชินกับเวอร์ชั่นดาร์กแบบฮาร์ดคอมากกว่า หรือว่าผมจะแอบซาดิสต์วะ

 

แต่พี่พายเวลาที่มันอยู่ในโหมดอ้อนนี่ก็โอเคนะ เชื่องดี เล่นหัวเล่นหางได้ไม่กัด แต่ก็ต้องให้อยู่ในขอบเขตนะไม่อย่างนั้นอารมณ์มันจะเปลี่ยน ผมก็บอกไม่ได้หรอกว่าระดับไหน เอาเป็นว่าผมรู้ของผมแล้วกันว่าจะกวนตีนพี่พายมันได้มากน้อยแค่ไหน

 

“ก็เบื่อ...แต่ไม่มาก ก็พี่พายถามเองนะเว้ย แล้วพอตอบทำเป็นยอมรับไม่ได้...”

 

 

“ไม่ให้เบื่อ ห้ามเบื่อ...” นั่นไง นี่แหล่ะพี่พาย ไม่ว่าจะอยู่ในอารมณ์ไหนมันก็เอาแต่ใจแบบนี้แหล่ะครับ ทำตัวทำใจให้ชินกันนะครับ เพราะผมเองก็ชินกับมันแล้ว

 

“ถ้าไม่อยากให้เบื่อก็อย่าทำตัวน่าเบื่อดิพี่พาย อันดับแรกเลยนะปล่อยสักทีเหอะนี่นั่งเกร็งจนเมื่อยตูดแล้วนะเว้ย อีกอย่างนี่ก็เย็นแล้วเดี๋ยวไปช่วงที่คนเยอะๆ ต่อต้องแปลงร่างเป็นเด็กเสิร์ฟอีก...” ได้ผลครับ บอกแล้วว่าพี่พายมันอยู่ในอารมณ์นี้มันจะเชื่องกว่าปกติ ผมลุกขึ้นยืนแล้วหันมามองหน้ามันที่ทำหน้าหมาเหงาใส่ผม

 

“ก็ไม่ได้เบื่ออะไรหรอกน่า ถ้าเบื่อแล้วจะมาอยู่ด้วยแบบนี้รึไง ถ้าเบื่อคงไม่ยอม...เป็นแฟนด้วยหรอกว่ะ” ผมพูดเร็วๆ แล้วรีบเดินเข้ามาในห้องนอนทันที อยู่นานไม่ได้เดี๋ยวมันเกิดหมั่นเขี้ยวขึ้นมาลากผมไปฟัดอีก เปลืองเนื้อเปลืองตัวมากเกินไป

 

..........

 

 

 

ผมนั่งประจำตำแหน่งคนขับโดยมีเจ้าของรถนั่งอยู่ข้างๆ ผมมีหน้าที่เพิ่มเติมมาอีกหนึ่งหน้าที่แล้วหรอวะ คนใช้ หมา นักโทษ แฟน ตอนนี้เพิ่มหน้าที่คนขับรถมาอีกอย่างหนึ่ง มึงใช้กูคุ้มมากเลยครับพี่พาย

 

“พี่พายสัปดาห์หน้ารถเสร็จแล้วเว้ย ทีนี้ก็จะได้...”

 

“เอากลับไปเก็บไว้ที่บ้านแล้วใช้คันนี้แหล่ะ รถกูก็เหมือนรถมึง...” ตบปากตัวเองสามครั้งปฏิบัติ ไอ้ต่อมึงลืมไปได้ไงวะว่าไอ้พี่พายมันเป็นลูกหลานฮิตเล่อร์ แม่งโคตรของโคตรนิสัยเลยจริงๆ

 

“ไม่เอาจะขับรถตัวเอง ของใครของมันว่ะพี่พาย อีกอย่างเวียนไปเวียนมามันเหนื่อย...” วันๆ ไม่ต้องทำอะไรหรอกครับ ขับรถเวียนไปส่งมัน เวียนไปรับมันอยู่อย่างนี้ทุกเช้าทุกเย็น ตอนแรกผมก็ว่าทำไมไอ้พี่พายมันให้ผมเอารถมันมาใช้ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าทำไม

 

แม่งตั้งใจใช้กูอย่างเดียวเลยไอ้คุณแฟน

 

“อยากใช้ก็ตามใจ...” เออ!! พูดง่ายๆ แบบนี้ค่อยน่าคบหน่อย ไม่ใช่พูดยากมันตลอดเวลาคนอยู่ด้วยก็เพลียเหมือนกันนะคร้าบ

 

“เดี๋ยวกูจ้างให้คนไปทุบรถมึงแล้วลากเอาเข้าอู่อีกรอบ...แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง” เอออีกรอบ ผมคงลืมไปว่าผู้ชายคนนี้คือไอ้พี่พาย ไอ้คนเอาแต่ใจตัวเองและสันดานเสียที่สุดในโลก ผมอยากจะหันไปตบหัวมันสักที แต่อาจจะโดนมันตบกลับมาด้วยปาก เพราะฉะนั้นทนต่อไปไอ้เป็นต่อ

 

“พี่พายเราควรมาคุยกันด้วยเหตุและผล บางวันพี่เลิกโคตรดึกแล้วกูต้องนั่งรออยู่นานสองนานถ้าเกิดใครมันพิศวาสแล้วมาลากกูไปทำไงวะ เกิดกูถูกคู่ขามึงตามมาฆ่าตายถึงที่ใครจะช่วยกูวะพี่ ก็เอามาใช้วันที่พี่กลับดึกก็ได้แค่สองวันเอง” คือเล่นไม้แข็งไม่ได้ก็เอาไม้อ่อนเข้าหลอกล่อดูก่อน พี่พายมันไม่ใช่คนเข้าใจอะไรยากแต่มันไม่ยอมเข้าใจต่างหาก เพราะถ้ามันยอมเข้าใจมันก็ต้องตามใจผม เพราะมันไม่ชอบตามใจใครมันเลยไม่ยอมเข้าใจอะไร

 

ถ้างงกลับไปอ่านทวนใหม่อีกครั้งนะครับ

 

“ก็ได้ ตามใจก็แล้วกัน กูตามใจแฟนกูอยู่แล้ว” ไม่รู้ทำไมผมแอบระแวงในคำตอบของไอ้พี่พายมันก็ไม่รู้ มันดูง่ายเกินไป มันง่ายจนน่าแปลกใจนี่สิ

 

ผมเลิกเถียงกับพี่พายและตั้งใจขับรถก่อนที่จะพากันไปทุ่มรถคันข้างหน้า ถ้าเกิดรถสุดที่รักของไอ้พี่พายมันเป็นรอยหรือว่าบุบขึ้นมาผมถูกฆ่าหั่นศพแน่ ตายแบบศพไม่หล่อเป็นต่อก็ไม่เอานะครับ

 

ผมหันไปมองคนข้างกายเป็นระยะๆ พี่พายมันนั่งเอนกายอย่างสบายๆ แล้วมองทอดสายตาออกไปที่นอกหน้าต่าง บางครั้งเวลาที่เผลอๆ ผู้ชายคนนี้ก็ดูเหงาแบบแปลกๆ เหมือนว่ากำลังมีความคิดอะไรบางอย่างให้เจ้าตัวมันรู้สึกว่าตัวมันเหงา ไม่รู้สิครับ สายตาของพี่พายมันบอกกับผมแบบนั้น

 

“ต่อ...ถ้ามีผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่กูเข้ามาจีบมึงก่อน มึงจะชอบเค้ารึเปล่าวะ” พี่พายมันไม่ได้หันมามองหน้าผม มันยังคงทอดสายตาออกไปมองการจราจรที่ค่อนข้างติดขัด ฝนที่ตกพร่ำๆ ทำให้อากาศดูเย็นลงมาก แต่ก็ทำให้การจราจรก็ติดขัดมากเช่นกัน

 

“ไม่มีใครเค้ามาพิศวาสกูหรอกพี่ และอย่างที่เคยบอกไปแล้วว่ากูไม่ใช่เกย์ ไม่ได้ชอบผู้ชายทุกคนที่เข้ามาในชีวิต...” เล่นถามกันแบบนี้ผมก็ตอบไม่ถูกเหมือนกันนะ สิ่งที่ผมตอบพี่พายออกไปนั่นคือสิ่งที่ผมคิดได้ในตอนนี้จริงๆ

 

“แล้วสำหรับกูมันคืออะไร...” ผมทบทวนคำถามของพี่พายแล้วยิ้มบางๆ กับคำตอบที่มันเด่นชัดในใจของผม ผมทบทวนกับตัวเองมาหลายครั้งแล้ว และผมว่าผมได้คำตอบกับคำถามนี้แล้วหล่ะ

 

“พี่พาย...ที่กูรู้สึกกับมึงมันเป็นความรู้สึกที่พิเศษ มันเป็นความรู้สึกของคนหนึ่งคนที่มอบให้กับใครอีกคนโดยการมองข้ามเรื่องเพศไป ไม่สำคัญว่ามึงจะเป็นผู้ชายหรือว่ากูจะเป็นผู้ชาย แค่รู้สึกดีที่มีให้กันแค่นั้นก็พอแล้ว...โอเคมั้ย” ผมหันมามองหน้าพี่พาย พี่พายมันหันมามองหน้าผมพร้อมกับเอื้อมมือมาคว้ามือผมไปกุม

 

“กูคิดไม่ผิดจริงๆ ที่รักมึง...” พี่พายกุมมือผมแล้วบีบเบาๆ ผมยิ้มรับความรู้สึกของพี่พาย ผมจะไม่เขิน ไม่อาย หรือว่าปฏิเสธความรู้สึกเหล่านี้อีกแล้ว ถ้าการที่ผมชอบพี่พาย หรือการที่พี่พายชอบผมมันจะทำให้พี่พายมีความสุขกับชีวิต เลิกยึดติดกับเรื่องบางเรื่องในใจลงไปได้บ้าง มันก็น่าจะเป็นสิ่งที่ดีไม่ใช่หรือ

 

“ตั้งแต่ที่แม่เสียไปกูก็รู้สึกมาตลอดว่ากูเบื่อการมีชีวิตอยู่ เพราะกูไม่เคยได้รับความรักจากพ่อเลยสักนิด แต่พอมึงเข้ามาทุกอย่างมันก็ดูดีขึ้นมา ยิ่งพอกูรู้ว่ามึงรู้สึกยังไงกับกู กูรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ยังคงมีชีวิตอยู่...รู้แล้วนะว่ามึงสำคัญกับกูมากแค่ไหน” ผมพยักหน้ารับแล้วกระชับมือพี่พายเบาๆ บอกแล้วว่าผู้ชายคนนี้มีมุมที่อ่อนแออยู่เหมือนกัน ผมไม่รู้ว่าผมจะช่วยอะไรพี่พายมันได้มากน้อยแค่ไหน แต่ผมจะพยายามทำทุกอย่างเท่าที่ผมพอจะทำได้

 

“เมื่อก่อนกูอาจจะคิดว่ามันเป็นเรื่องที่โคตรซวยที่มึงเข้ามาในชีวิต แต่ตอนนี้กูรู้แล้วว่ามันเป็นเรื่องที่ดีที่มีมึงเข้ามา ขอบคุณนะพี่พาย” ซึ้งมั้ย มาสารภาพอะไรกันท่ามกลางรถที่ติดขนัด ฝนที่ตกหนักแบบนี้ พี่พายมันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ผมมองไปรอบๆ ที่ตอนนี้ฝนตกหนักและกระจกมัวไปหมด พี่พายมันเอื้อมมือมาเชยคางผมและจับให้ผมหันกลับมา ปากหยักๆ ของพี่พายประทับลงมาแนบชิดอย่างอ่อนโยนที่สุดเท่าที่พี่พายมันเคยมอบให้ เราสองคนจูบกันเนิ่นนานจนแทบจะลืมไปแล้วว่าตอนนี้เราอยู่ในรถที่จอดอยู่บนท้องถนนที่ติดแน่นขนัด จนกระทั่งรถคันหลังมันบีบแตรไล่นั่นแหล่ะ

 

ปี๊น!!!!

 

“มึงจะรีบไปตายรึไงวะ” พี่พายมันสบถอย่างหัวเสีย ผมรู้สึกว่าหน้าผมมันร้อนมากถึงมากที่สุด ผมไม่ได้พูดอะไรนอกจากเคลื่อนรถไปข้างหน้า แอบเหล่ไปทางไอ้พี่พายก็เห็นมันยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ

 

กูนี่มันใจง่ายเกินไปแล้วไอ้เป็นต่อ ขอเถอะนะอย่าใจง่ายกับไอ้พี่พายมันมากเดี๋ยวเสียศูนย์ไปกว่านี้

 

“ฟังเพลงนะ...” พี่พายมันบอกกับผมพร้อมกับจัดการเปิดเพลง เสียงอินโทรที่ดังขึ้นมานั้นเรียกรอยยิ้มของผมได้อย่างไม่มิด เพลงที่มีความหมายดีๆ ที่มันสื่อความหมายอย่างชัดเจนขนาดนี้

 

“กูให้มึง...”

 

 

*ในโลกที่มี ความวกวน ในโลกที่ทุกคนต้องดิ้นรน
ที่สับสน ร้อนรนจนใจ นั้นแสนเหนื่อยในโลกที่ความทุกข์ท้อใจ
ได้เดินผ่านเข้ามาเรื่อยๆ จนบางครั้งไม่รู้จะข้ามไปเช่นไร

 

แต่ยิ่งชีวิต ยิ่งผ่าน ยิ่งได้พบ ยิ่งเจอกลับทำให้ฉันยิ่งคิด ในใจ

 

ฉันดีใจทีมีเธอ ฉันดีใจที่เจอเธอ เธอคือกำลังใจเดียวที่มี ไม่ว่านาทีไหนๆ
ฉันดีใจที่มีเธอ แม้จะต้องพบ อะไร และฉันรู้และฉันอุ่นใจ
ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ ตรงนี้

 

ในอุปสรรค ที่มากมาย ในความหวาดหวั่น ที่วุ่นวาย
และอนาคต ในปัจจุบัน และอดีต ในความเป็นจริงที่ต้องเจอ

 

แต่ยิ่งชีวิต ยิ่งผ่าน ยิ่งได้พบ ยิ่งเจอ กลับทำให้ฉันยิ่งคิด ในใจ

 

ฉันดีใจที่มีเธอ ฉันดีใจที่เจอเธอ เธอคือกำลังใจเดียวที่มี ไม่ว่านาทีไหนๆ
ฉันดีใจที่มีเธอ แม้จะต้องพบ อะไร แต่ฉันรู้ และฉันอุ่นใจ
ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ ตรงนี้

 

แต่ยิ่งชีวิต ยิ่งผ่าน ยิ่งได้พบ ยิ่งเจอ กลับทำให้ฉันยิ่งคิด แน่ใจ

 

ฉันดีใจทีมีเธอ ฉันดีใจที่เจอเธอ เธอคือกำลังใจเดียวที่มี ไม่ว่านาทีไหนๆ
ฉันดีใจที่มีเธอ แม้จะไม่เหลือใครๆ แต่ฉันก็รู้ และฉันอุ่นใจ
ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่ ตรงนี้ ฉันก็รู้ และฉันอุ่นใจ
ว่าฉันนั้นจะมีเธออยู่กับฉัน
*

 

                               *เพลง ฉันดีใจที่มีเธอ บอยโกสิยพงษ์

..........

 

 

กว่าจะมาถึงที่บ้านเสบียงเล่นเอาผมฟังเพลงฉันดีใจที่มีเธอไม่ต่ำกว่าสิบรอบ แต่ก็โอเคครับเพลงเพราะ ความหมายดี แล้วคนที่เปิดมันฟังแล้วอารมณ์มันดีก็โอเคแหล่ะครับ เห็นพี่พายมันยิ้ม มันไม่งี่เง่าผมก็คิดว่ามันดีแล้ว

 

“ไอ้โก้กับไอ้สั้นอยู่ที่นี่...” พี่พายมันไม่ได้โทรหาแต่มันก็รู้ว่าสองคนนั้นอยู่ที่ไหนเพราะไอ้ต็อปมันเป็นพวกที่ว่าเวลามันไปไหนหรือว่าทำอะไรมันชอบเช็คอินในโฟร์สแควร์ว่า คือมันก็รู้นะว่าการที่มันทำแบบนั้นกิ๊กกั๊กมันจะตามตัวได้ง่าย แต่มันก็ยังชอบทำ

 

เออ!! จะว่าไปทำไมหลังๆ มานี่ผมไม่เห็นไอ้ต็อปมันควงสาวเท่าไหร่เลยวะ อย่าบอกนะว่ามันจะเลิกเจ้าชู้แล้วหันมาชู้ปีดูวับกับพี่โก้จริงๆ จังๆ ถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็ดีครับ อย่างน้อยๆ ผมก็ไม่ต้องมานั่งห่วงว่าเพื่อนผมจะเอดส์แดกตายเมื่อไหร่

 

“พี่พาย...พี่ว่าสองคนนั้นคบกันยัง” ผมไม่รู้เพราะว่าไอ้ต็อปมันไม่เคยพูดหรือว่าบอกเรื่องนี้กับผมเลย เหมือนว่ามันเลี่ยงๆ ที่จะพูดถึงยังไงก็ไม่รู้ ผมเองก็ไม่ได้ซักถามเพราะว่ากลัวมันจะมาย้อนเรื่องของผมกับพี่พาย แต่เดี๋ยวก่อน รอวันที่ไปจันก่อนผมจะซักฟอกมันให้หมดเปลือก เพราะเรื่องของผมกับพี่พายเนี่ยไม่ต้องมาซักแล้ว มันเป็นไปตามที่มันคิดแล้วนั่นแหล่ะ

 

“คิดว่ายัง...เพราะถ้าคบกันแล้วไอ้โก้มันต้องพูดเพราะว่ามันเป็นคนชัดเจน กูว่าเพื่อนมึงนี่เล่นยากเหมือนกันนะ พอๆ กับมึงนั่นแหล่ะต่อ กว่าจะยอมรับความรู้สึกตัวเองเล่นเอากูแทบจะบ้าตาย” พี่พายมันวางมือบนไหล่ผมแล้วล็อคคอผมให้เดินเข้ามาทางด้านใน

 

“กูไม่ใช่คนใจง่ายนะเว้ย ไม่ได้ชอบใครง่ายๆด้วย นี่แค่เดือนกว่าๆ เท่านั้นเอง ยังคิดว่าเร็วไปด้วยซ้ำ ตอนที่ชอบดานี่นี่เป็นปีๆ เลยเหอะ...”

 

“เวลามันไม่สำคัญเท่ากับความรู้สึกหรอกว่ะ แต่ก็ดีแล้วที่ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ชอบมึง ไม่อย่างนั้นกูก็คงไม่เจอมึงแบบนี้” พี่พายมันยิ้มแบบเยาะเย้ยนะครับ อย่าคิดว่าที่มันพูดมาเนี่ยจะซึ้งอะไร คิดผิดคิดใหม่ครับพี่น้อง

 

 

“เออ...กูมีอะไรให้มึงดูด้วยว่ะต่อ ว่าจะให้ดูตั้งแต่วันนั้นแล้ว” วันนั้น วันไหนวะ...ผมว่าจะถามออกไป แต่ทว่ารูปที่ไอ้พี่พายมันให้ผมดูในไอโฟนของมันทำเอาผมตาโตแล้วยิ้มร่าอย่างชอบอกชอบใจทันที

 

“เฮ้ยพี่พายกูโคตรรักมึงเลยว่ะ” ผมหยิบไอโฟนของไอ้พี่พายส่งรูปเข้าเครื่องผมทันทีรูปนี้ต้องเก็บเอาไว้ให้ดีอย่าให้หาย อยากรู้ใช่มั้ยครับว่ารูปอะไร ก็รูปไอ้ต็อปที่มันจูบกับพี่โก้ไง เก็บเอาไว้เผื่อไว้แบล็คเมล์มันงั้นๆ แหล่ะ ชอบแกล้งกูดีนักบักห่านี่

 

“รักกูน่ะดีแล้ว เพราะถ้ามึงไม่รักกู...กูฆ่ามึงทิ้งแน่” พี่พายมึงพูดประโยคนี้โดยที่ยิ้มร่าให้กูนี่หมายความว่ายังไง แต่ก็เอาเหอะเพราะว่ายังไงกูก็ยังไม่เลิกชอบมึงง่ายๆ หรอก กว่าจะยอมรับกับตัวเองว่าชอบมึงได้เนี่ย ทำเอากูทรมานมาเป็นเดือนๆ แล้วจะเลิกได้ง่ายๆ มันใช่หรอวะ

 

ผมกับพี่พายเดินเข้ามาทางด้านในพุ่งตรงเข้าไปหาคุณนายพรทิพย์ก่อนเลยครับ แม่ผมกำลังยืนคุยอยู่กับฝ่ายบัญชีเธอชื่อพี่ฝนครับ น่ารักอย่าบอกใคร...บอกไม่ได้ด้วยครับเดี๋ยวไอ้ตัวที่เดินตามหลังมามันจะกัดเอา

 

“แม่คร้าบ คิดถึง” ผมเกาะเข้าที่เอวของแม่จากทางด้านหลังแล้วกอดคุณนายแน่นๆ แม่ตกใจที่ผมมาไม่ให้ซุ่มให้เสียง ก็แน่ล่ะครับผมส่งซิกกับพี่ฝนเอาไว้แล้วนี่นา

 

“ตายละตาต่อ ทำเอาแม่ตกอกตกใจหมด อ้าว...พาย เป็นไงบ้างลูก ปวดท้องอยู่รึเปล่า ทานอาหารตรงเวลามั้ยลูก ต่อดูแลพายดีมั้ย” ความลำเอียงเป็นสมบัติของคุณนายพรทิพย์ครับ แต่ก็ดีแล้วครับที่แม่รักไอ้พี่พาย เพราะมันคงต้องการความรักจากคนรอบข้างอยู่เหมือนกัน

 

“ลำเอียงเนอะ ลูกอยู่ตรงนี้ทั้งคนไม่เห็นสนใจ ก็ดี...เอาไอ้พี่พายมันมาเป็นลูกเลยมั้ยล่ะ” ผมแกล้งพูดเหมือนงอน ไอ้พี่พายมันยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ เออ ผมลืมไปว่ามันเองก็คงอยากเป็นลูกของคุณนายเค้าหล่ะ แต่เป็นลูกเขยนะครับคุณ

 

“พายมาเป็นลูกของแม่มั้ย ไหนๆ ต่อก็ยอมแล้วนี่เนอะ แม่ชอบมีลูกชายเยอะๆ ทั้งต็อป ทั้งพายเลย มาเป็นลูกชายแม่ดีกว่า” เอ้า!! นี่เอาจริงดิแม่ ไหนทำกันอย่างนี้ล่ะ เรื่องอะไรผมจะยอม ไหนใครว่าลูกคนเล็กจะได้ความรักเยอะกว่าไง แล้วไหงลูกนอกไส้มันมาได้ความรักเยอะกว่าล่ะ

 

“ได้ก็ดีครับแม่ ผมก็อยากเป็นลูกของแม่เหมือนกัน...” สายตาไอ้พี่พายเนี่ยฆ่าผมให้ตายคาที่ตรงนี้ได้เลยครับ ผมไม่รู้ว่าควรทำไงเลยเดินเข้ามากระแทกไอ้พี่พายมันออก แล้วกอดแม่เอาไว้อย่างหวงๆ

 

“ให้เป็นลูกได้แต่แม่ต้องรักต่อมากกว่าดิ ต่อลูกแม่นะ หล่อๆ แบบนี้หาที่ไหนไม่ได้แล้วนะแม่...” ผมซุกหน้าอยู่ที่ไหล่แม่ มองสบตากับไอ้พี่พายแล้วยิ้มให้มัน เห็นมันยิ้มแบบอารมณ์ดีก็ดีแล้ว ผมไม่ชอบเวลาที่มันอารมณ์เสียเลย มันอึดอัดแล้วก็พาผมหน่วงไปด้วย

 

“ดูเอาเถอะพาย โตขนาดนี้แล้วยังอ้อนแม่ไม่เลิก ว่าแต่นัดกับต็อปกับโก้เอาไว้รึเปล่าลูก สองคนนั้นนั่งอยู่ตรงทางนู้นแหน่ะ ถ้าอยากทานอะไรก็สั่งกันได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจ” แม่หันไปยิ้มให้ไอ้พี่พาย แม่ลูบหัวผมเบาๆ อย่างอ่อนโยน แม่ผมน่ารักมากๆ และผมเองก็อยากให้แม่รักพี่พายมากๆ เหมือนกัน

 

เผื่อวันหน้าถ้าแม่รู้ว่าลูกชายของแม่คนนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่แม่หวัง แม่จะทำใจยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้...

 

“งั้นต่อไปหาพี่โก้กับต็อปก่อนนะแม่ หิวข้าวจนปวดท้องไปหมดแล้ว” ผมหอมแก้มแม่ฟอดใหญ่ๆ แล้วเดินลากไอ้พี่พายมันออกมาด้วยกัน มายืนให้สาวๆ บัญชีของบ้านเสบียงหวั่นไหวทำอะไรไม่ทราบครับ ไม่ได้หึงหรือว่าหวงอะไรนะครับ แค่กลัวว่าพวกพี่ๆ เค้าจะเสียสมาธิซะมากกว่า ทำบัญชีผิดขึ้นมาแม่ผมก็เสียหายสิครับ...ใช่ป่ะล่ะ

 

“หวงกูหรอวะ...” พี่พายมันยิ้มแบบรู้ทัน ผมยักไหล่แล้วโคลงหัวไปมา เรื่องอะไรจะต้องยอมรับว่าหวงมัน ถึงความจริงจะเป็นแบบนั้นก็เหอะ

 

“หิวมากกว่าหวงว่ะ...นั่นไงไอ้ต็อปกับพี่โก้ หึๆ...” หัวเราะแบบมีเลศนัยครับเพราะอะไร เพราะรูปที่ไอ้พี่พายมันให้ผมดูไง ร้ายสมกับเป็นไอ้พี่พายมันจริงๆ เพื่อนต็อปรอหลังจากที่มึงช่วยกูก่อนนะครับ กูจะเอาคืนมึงให้สาสม...

 

“นั่งด้วยดิ...” ผมเดินมาหยุดที่ข้างๆ ไอ้ต็อปแล้วไล่มันให้ขยับเข้าไปทางด้านใน จากที่ฟังมาจากพี่ปอสองคนนี้มาที่นี่บ่อยเหมือนกัน ทุกครั้งที่ไอ้ต็อปมาก็จะมีพี่โก้ตามมาด้วย พี่ปอมันยังดูออกเลยว่าพี่โก้จีบไอ้ต็อปอยู่

 

“มึงสองตัวนี่มาขัดจังหวะคนเค้าจะจีบกัน” พี่โก้มันบ่นแบบต่อหน้าต่อตาแล้วคิดว่าพี่พายมันสนใจมั้ยครับ มันไม่สนใจอะไรแถมยังเอาตีนเขี่ยไอ้พี่โก้ให้ขยับเข้าไปนั่งทางด้านใน พี่โก้มันก็ต้องขยับเข้าไปอย่างขัดใจคุณชายเค้าไม่ได้

 

“จีบให้ติดสักทีดิวะ...เสียชื่อหมด” พี่พายมึงช่วยหุบปากเหอะเดี๋ยวเรื่องมันจะวกเข้ามาหากูอีก

 

“ต็อปมันไม่ได้ใจง่ายเหมือนเพื่อนมันนี่หว่า...” นั่นไงแม่งมาไวมาก...เพื่อนมันที่ว่านี่กูรึเปล่าวะพี่โก้ คนมาเฉยๆ ไม่ได้พูดอะไรก็โดนเข้ามาหนึ่งดอกแบบเต็มเหนี่ยว

 

“แต่อย่างน้อยๆ ผมก็ไม่ได้เจ้าชู้เหมือนเพื่อนผมว่ะพี่” ผมตอบกลับแบบนิ่งๆ พี่พายมันยักคิ้วให้แล้วหันไปยักคิ้วใส่พี่โก้ ไอ้ต็อปนี่มองหน้าผมที มองหน้าพี่พายที แล้วหันไปมองหน้าพี่โก้อีกที

 

“คือหิวมากอย่าเพิ่งทะเลาะกันครับ อยากแดกมากตอนนี้” ไอ้ต็อปมันไม่ได้ต่อความยาวเท่าไหร่ซึ่งมันแปลกมาก ปกติแล้วมันจะต้องเถียงคอเป็นเอ็น ยิ่งถ้ามันเถียงชนะผมมันจะสะใจมาก

 

“มึงไม่สบายรรึเปล่าวะ ทำไมวันนี้ไม่เถียงกับกู” ผมยื่นมือไปอังหน้าผากมันเบาๆ ตัวก็ไม่ได้ร้อนนี่หว่า ไอ้ต็อปมันเอนหันมาพิงไหล่ผมแล้วถอนหายใจเบาๆ มันมีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าวะ เมื่อกี้ที่เดินเข้ามาก็ไม่ทันได้สังเกตสีหน้ามัน

 

“มึง...กูเครียดว่ะ” ไอ้ต็อปมันเครียด...เฮ้ยเดี๋ยวก่อนนะ คือน้อยมากที่มันจะเครียดแบบนี้ ปกติมันจะร่าเริงแล้วก็กวนประสาทจะตาย เรื่องอะไรวะที่ทำให้ไอ้ต็อปมันเครียดได้ขนาดนี้

 

“มึงต้องช่วยกูว่ะต่อ ถ้ากูทำงานส่งไม่ทันกูตายเลยนะเว้ย...” ผมมองหน้าไอ้ต็อปที่มันหันมามองหน้าผมอย่างเว้าวอน มันขยิบตาให้ผมข้างนึง...อ้อ กูเก็ทละว่าอะไร แม่งเนียนมากจนผมอดที่จะกังวลไม่ได้ว่ามันมีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือเปล่า

 

“ไอ้ช่วยมันก็ช่วยได้อยู่ แต่วันไหนวะเพราะงานกูก็มีทำเหมือนกัน” ผมก็เนียนกลับไปครับ ไอ้พี่พายกับไอ้พี่โก้มันมองมาทางผมกับไอ้ต็อปนิ่งๆ ยังไม่มีใครพูดอะไรขัดขึ้นมา ไอ้ต็อปมันทำหน้าตาดราม่าได้สมบทบาทมากจริงๆ

 

“งานกำหนดส่งกลางเดือนแต่ทีนี้กูว่างแค่ช่วงวันหยุดยาวที่จะถึงนี่ มึงมาช่วยกูทำงานที่บ้านนะ...”

 

“ทำไมต้องที่บ้าน” พี่พายกับพี่โก้มันถามขึ้นมาพร้อมๆ กัน ผมกับไอ้ต็อปมองหน้ากันก่อนที่ผมจะหันไปมองหน้าพี่พายแล้วทำท่าจะพูดอธิบาย แต่เพื่อนต็อปมันแอบเตะขาผมผมเลยเงียบเสียงลงไป

 

“ก็เพราะว่าถ้าไปทำที่ห้องพี่พายมันอาจจะไม่ได้งานไง ขอยืมตัวเพื่อนผมแค่สามวันสามคืนเอง ถ้าพี่เหงาก็เอาพี่โก้ไปนอนกอดแทนก่อนแล้วกัน...” ผมแอบคิดภาพตามแล้วก็อดขำไม่ได้ พี่โก้มันเหล่ตามองพี่พายแล้วหันกลับมาจิบเบียร์ตามเดิม พี่โก้มันพูดน้อยลงหรือว่าอะไรวะ ช่วงนี้ดูมันไม่ค่อยพูดมากเหมือนอย่างที่เจอตอนแรกๆ เลย

 

“เฮ้ยสั้น...เพื่อนมึงน่ะแฟนกูนะ ห่างสายตาไปตั้งสามวันสามคืนใครมาคาบของกูไปแดกทำไงวะ นี่มีตัวเดียวในโลกนะเว้ย” พี่พายมันพูดถึงผมอยู่รึเปล่าวะ เหมือนมันพูดถึงอะไรสักอย่างที่มันไม่น่าจะเป็นคนเลย
 

“มึงอย่าเรื่องมากเลยน่าพาย เด็กมันก็มีงานมีการต้องทำ เหงามากก็หาคนมานอนกอดสักสองสามคืนดิวะ” หืม!! พี่โก้คำแนะนำมึงนี่มันช่างบัดซบมาก เรื่องอะไรมาแนะนำแบบนี้วะ กูไม่ได้หึงนะเว้ยแค่แบบว่าเรื่องอะไรจะให้ใครมานอนที่กู กูไม่ชอบให้ใครมาทับที่เว้ย

 

“งั้นเดี๋ยวผมไปนอนกอดไอ้ต็อปให้เองพี่โก้ เห็นตัวมันเล็กๆ แบบนี้ ขอบอกเลยว่านอนกอดนอนก่ายแล้วโคตรสบาย” ผมกอดคอไอ้ต็อปแล้วล็อคคอมันแน่นๆ แกล้งยั่วไอ้พี่โก้มันไปอย่างนั้นแหล่ะครับหมั่นไส้มันเบาๆ

 

“ให้กูไปช่วยทำงานมั้ย กูว่าง...” พี่พายเสนอหน้าขึ้นมา ได้ข่าวว่างานมึงน่ะกองท่วมหัวไม่ปั่นเข้าไปวะ มีหน้ามาบอกว่าว่างอีก

 

“ไม่เป็นไรพี่พายโคตรเกรงใจเลย อีกอย่างผมอยากให้งานมันเสร็จไวๆ ขอยืมแค่สองสามวันมันคงไม่ทำให้พี่เฉาตายหรอกมั้ง” เพื่อนต็อปแม่งโคตรน่ารักมากถึงมากที่สุด ความจริงแล้วผมไม่ชอบการโกหกสักเท่าไหร่ แต่ทว่าถ้าต้องพูดความจริงกับไอ้พี่พายแล้วอดไป  ผมยอมให้ไอ้ต็อปมันมาโกหกให้ผมดีกว่า ให้มันผิดแทนผมให้มันบาปแทนผมน่ะดีแล้ว

 

“ต็อป...ไหนมึงลองหันมานี่ดิ” พี่โก้มันถือแก้วเบียร์ในมือพร้อมกับแกว่งน้อยๆ สายตาที่มองไปยังไอ้ต็อปนี่ดูนิ่งๆ ไอ้ต็อปก็หันไปมองหน้าพี่โก้อย่างว่าง่ายมาก ไอ้พี่โก้มองหน้าไอ้ต็อปแค่ไม่ถึงนาทีก็ยิ้มออกมาแล้วหันไปมองวิวของแม่น้ำต่อไป

 

“อะไรวะพี่ มองหน้าแล้วยิ้มแบบนี้นี่ผมกลัวนะ หน้าตาโคตรโรคจิต” ต็อปมันบ่นเบาๆ พี่โก้ก็ตักอาหารส่งให้ไอ้ต็อป พี่พายหันมามองหน้าผมแล้วสั่งผมด้วยสายตาว่าให้ตักอาหารให้มันบ้าง ผมก็ต้องทำอย่างเลี่ยงไม่ได้ ส่วนพี่พายมันเอาแต่มองพี่โก้ที่นั่งยิ้มอยู่เงียบๆ คนเดียว

 

“เพื่อนกูอาการหนักแล้ว...” พี่พายพึมพำเบาๆ ผมเองก็คิดเหมือนกันและโคตรอยากรู้เลยว่าเค้าส่งสายตาสื่อภาษาใจอะไรกันวะ ทำไมกูไม่เห็นรู้เรื่องวะ หรือว่าเค้าจะรู้กันแค่สองคนเท่านั้น

 

“เอาเป็นว่าตามนั้นแล้วกัน...”

 

“กูยังไม่โอเคเลยนะต่อ มึงไม่อยู่กูเหงานะเว้ย” พี่พายแม่งงี่เง่าอีกแล้ว นี่ขนาดไอ้ต็อปมันลงทุนดราม่าใส่แบบนั้นพี่พายมันยังจะเล่นแง่งี่เง่าอีกหรอวะ

 

“พี่พายอย่ามานิยายไร้สาระว่ะ มึงก็ชวนพี่โก้มาดวลบอลดิ หรือไม่ก็ออกไปหลีหญิงก็ได้ตามสบายเลยกูไม่ห้ามอยู่แล้ว...” ผมจะไปและต้องไปให้ได้ คือการได้ไปเที่ยวกับไอ้เด็กสินกำมันเป็นอะไรที่แจ่มสุดแล้ว อีกอย่างผมอยากลองห่างไอ้พี่พายดูบ้างว่าผมจะรู้สึกยังไง

 

ทุกวันนี้ห่างกันแค่ช่วงที่เข้าเรียนเท่านั้น นอกจากนั้นแทบจะสิงร่างกันได้แล้วมั้ง เลยอยากรู้ว่าถ้าผมอยู่ห่างจากพี่พายหลายๆ วัน ผมกับมันใครจะทรมานมากกว่ากัน

 

“เอาน่าพาย...ให้มันไปทำงานกันเหอะเดี๋ยวงานมันไม่เสร็จ อีกอย่าง...มึงเชื่อกูเถอะมึงไม่เหงาแน่ๆ” พี่โก้ยิ้มแบบมีเลศนัย ยิ้มแบบนี้ทีไรผมไม่เคยไว้ใจเลยครับ รอยยิ้มมันโคตรเจ้าเล่ห์เหมือนมันรู้อะไรหรือมีแผนอะไรอยู่ในใจ

 

ผมอาจจะแค่คิดมากไปเองมั้ง

 

..........100%..........

 

PS. รณรงค์ให้คนอ่านยุ่งนัก ที่เล่นทวิตเตอร์ เวลาที่พูดถึงเรื่องยุ่งนัก รบกวนติดแท็ก #ยุ่งนัก ด้วยนะคะ เกรทจะตามไปส่องค่ะ ><

แว้บมาต่อแล้วคร้าบบบบบ ช่วงนี้คนติดละครเนอะ เลยไม่มาอัพช่วงละครคุฯชายหมออ่ะไม่มีคนอ่าน 555

อย่างที่บอกไปแล้วว่าจะเข้าโหมดเร่งปั่นเรื่องนี้ละ อาจจะหายไปวันสองวันแล้วมาอัพที หรือถ้าว่างมากๆ ก็จะเข้ามาอัพตามปกตินะคะ

ขอบคุณที่ยังแวะเวียนเข้ามาอ่านกันนะคะ ขอบคุณสำหรับเม้น สำหรับแท็ก สำหรับทุกอย่างจ้า

เจอกันตอนหน้าค่า

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 61 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15935 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 21:16
    ตรูว่าแล้วคนที่เล่นยากสุดนี้คือโก้นี้แระ
    #15935
    0
  2. #15887 pimza22032547 (@pimza22032547) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 13:52
    ขึ้นบรรทัดแรกมาคิดลึกเลย
    #15887
    0
  3. #15847 นายแมวน้ำ (@watmaka) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 00:58
    เองสองคนพลาดละ 5555
    #15847
    0
  4. #15753 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2559 / 07:53
    มองตาก็รู้ใจงี้
    #15753
    0
  5. #15691 backlight (@artemis-03) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 04:47
    พี่โก้ฉลาดสุดอะ
    #15691
    0
  6. #15653 Alleytama (@tamagome23) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 20:47
    อิพี่โก้ ตัวทำแผนแตกแน่ ฮ่าๆๆๆๆ แล้วระเบิดก็จะลง ตู้มมมม กลายเป็นโกโก้ครั้นช์
    #15653
    0
  7. #15622 yinsee (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2558 / 12:45
    คือพี่โก้นี้อาชีพหลักเป็นนักศึกษาอาชีพเสริมเป็นหมอดูสินะ 5555555
    #15622
    0
  8. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. #15430 มินนี่ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 มกราคม 2558 / 18:39
    อื้อหือออ พี่โก้แม่งเก่ง
    #15430
    0
  10. #15111 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 กันยายน 2557 / 01:55
    โก้อ่านต๊อปออกแน่ๆ แล้วก็กะจะแกล้งต่อต๊อปด้วยใช่มั้ยยยยยยยย
    #15111
    0
  11. #15053 qwert (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 00:00
    โก้นี่อ่านต็อปเก่งจริงเลอออออออ
    #15053
    0
  12. #15022 อายบ่ายสอง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 14 กันยายน 2557 / 01:14
    พี่โก้แม่มมีญาณทิพย์ชัว หรือไม่ก็อ่านความคิดได้ แหม่ะ เมพไปละะะพี่
    #15022
    0
  13. #14997 zaqqaz (@zaqqaz) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 กันยายน 2557 / 23:36
    ถ้าโดนจับได้จะทำยังไงล่ะ»»»เป็นต่อ
    #14997
    0
  14. #14448 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2557 / 12:30
    อย่าบอกนะพี่ดก้ ว่าจะแอบตามไปอ่ะ 5555555555555
    #14448
    0
  15. #14190 After (@snowtoy_prince) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 01:17
    ชีวิตมันน่าเศร้าสู้ต่อไปเพาเวอร์เรนเจอร์!(ไม่ใช่และๆ) #เดี๋ยวคงมีคนดีๆมาคู่กะฮะเก๋าเนอะ
    #14190
    0
  16. #13117 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 15:28
    ตอนแรกก็ฟินนะ แต่เจอคำว่า"รูตัน" คิดได้เลยว่า เจาะหูอ่ะเปล่า(วะ)คะ พี่เกรท(ขออนุญาติเรียกค่า >/|<) ทำเค้าคิดลึกมากอ่า
    #13117
    0
  17. #12862 Dreammie04 (@sweet00) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:41
    ไรต์หลอกหนู!!! กำลังฟินได้อารมณ์(มั้ง- -;) มาเจอคำว่า 'เจาะหู' หมดเลย//T[]T\\!!! ไรต์ทำร้ายหนู!!!!!!!
    #12862
    0
  18. #12512 TheS (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 12 มกราคม 2557 / 16:17
    พี่โก้นี่รู้แน่ๆ5555555555
    #12512
    0
  19. #11374 iNam2pm (@imhottest) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 22:27
    พี่โก้เหมือนจะรู้ดีจังเลยนะะะะะะะะ 555555 
    #11374
    0
  20. #11273 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2556 / 14:42
    พี่พายไปสักอะไรมายังไม่รู้เลยยยยยย พี่โก้ต้องรู้แล้วแน่ๆเลยใช่หม้ายยยยยยยยยย
    #11273
    0
  21. #10170 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2556 / 23:30
    พี่โก้นี่โคตรเจ้าเล่ห์รู้แต่ไม่พูดนะพี่
    #10170
    0
  22. #10013 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 22:13
    พี่โก้รู้แล้ววว แสนรู้สุดๆๆ55555
    ต๊อปเล่นแบบเนียนสุดๆๆแต่ดันมีคนชื่อโก้ที่จับผิดต๊อปได้ตลอดอยู่ด้วยมึแต่ตายกับตาย
    #10013
    0
  23. #9871 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 01:27
    พี่โก้น่ากลัวไปนะ



    นั้นรู้แล้วใช่มั๊ยละว่าเคะน้อยเค้าโกหกกันนะ



    555555555555555
    #9871
    0
  24. #9669 aj68 (@ai68) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2556 / 13:45
    พี่โก้พูดงี้แสดงว่าไปรู้อะไรดี ๆ มาชัวร์ !
    #9669
    0
  25. #9489 mirchullove (@lovemirchul) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2556 / 14:39
    เหมือนพี่โก้รู้อะไรดีๆ
    #9489
    0