OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 28 : ☆OK! I love U ★... 20. ความรู้สึกที่ชัดเจน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,420
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    3 ส.ค. 56



20. ความรู้สึกที่ชัดเจน

 

สภาพอากาศขณะนี้...มวลความหงุดหงิดแผ่คลุมไปทั่วรถคันแพงของไอ้พี่พาย และพร้อมจะเหวี่ยงได้ทุกเมื่อเท่าที่ใจต้องการ ไม่ใช่มันนะครับที่จะเหวี่ยง ผมนี่แหล่ะที่จะเหวี่ยงแล้วจะหาเรื่องชวนมันทะเลาะ

 

ก็ทำไมล่ะ!! เมื่อคืนที่ผ่านมาแม่งกวนผมทั้งคืนเลยนะสิ คนจะนอนก็ไม่ได้นอนแม่งสะกิดยิกๆ ทั้งคืน อย่าครับอย่าเพิ่งจิ้นไปไกลว่ามันสะกิดแล้วส่งสายตาเชิญชวนให้ผมไปร่วมเอ็กเซอร์ไซส์กับมันบนเตียง

 

แต่มันสะกิดผมแล้วก็เอาแต่ร้องโอดโอยว่าเจ็บมือบ้างละ เจ็บแผลที่ไปสักมาบ้างล่ะ นอนหงายไม่ได้ต้องนอนคว่ำ อันนั้นไม่ว่าอยากจะนอนคว่ำมึงนอนไป แต่ไม่ใช่มาคว่ำบนตัวกูเว้ยไอ้ฟาย

 

ผมโมโหมากๆ จนเกือบจะถีบมันให้ตกเตียงแล้วจริงๆ ถ้าไม่ติดตรงที่ว่าผมอาจจะถูกมันกระทืบตายได้ ถึงมันจะชอบผมแต่ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่ฆ่าผมทิ้งนี่ครับ

 

“ต่อ...กูเจ็บมือ...” นั่นไง!! มันเริ่มอีกแล้ว แล้วไอ้ฟายที่ไหนแม่งอยากเล่น mv ต่อยผนังเข้าไปจนหูกูอื้อเพราะเสียงแม่งดัง แล้วเป็นไงล่ะมึงเจ็บมือเลยไง มันไม่ได้น่าสงสารเลยนะครับ มันน่าสมน้ำหน้ามากกว่า

 

“กูเจ็บแผลว่ะ...ขับรถไม่ไหว” ผมกลอกตาไปมองหน้าพี่พาย คือแบบว่ามึงขับมาเกือบจะถึงมอแล้วนะเว้ย อีกแค่ไม่ถึงกิโลก็จะเข้ารั้วมหาลัยแล้วนะพี่พาย ขับต่อไปอีกนิดนึงมันคงไม่ตายหรอกมั้ง

 

“อีกนิดเดียวก็จะถึงแล้วพี่พาย อย่ามาเว่อร์หน่อยเลย แล้วใครใช้ให้ไปสัก ใครใช้ให้ต่อยผนังวะ มึงทำตัวเองทั้งนั้นเลยรู้ใช่ป่ะ เพราะฉะนั้นอย่ามาโวยวาย...” ผมใส่แบบไม่กลัวแม่งอ่ะวันนี้ รู้สึกหงุดหงิดตั้งแต่เมื่อคืนนี้แล้ว

 

หนึ่งเพราะไอ้พี่พายมันกวนตีนทั้งคืน

 

สองเพราะเมื่อคืนนี้ไอ้ต็อปแม่งกวนตีนผมเช่นกัน

 

และสาม...อารมณ์ผมไม่คงที่เองด้วยแหล่ะ

 

พอรวมๆ กันทุกอย่างวันนี้ผมเลยหงุดหงิดมากเหมือนเวลาที่ผู้หญิงเค้าชอบอ้างกันว่าประจำเดือนมา แล้วผมจะเอาอะไรมาอ้างดีวะเนี่ย ให้มันดูมีเหตุมีผลเสียหน่อย

 

“นี่ถ้ามึงไม่ใช่แฟนกูนะ กูถีบตกรถไปแล้ว...” พูดด้วยการมองหน้าผมด้วยสายตาที่แบบว่ามันกล้าที่จะทำแบบนั้นจริงๆ ก็บอกแล้วว่าการที่มันบอกว่าชอบผมไม่ได้หมายความว่ามันจะละทิ้งนิสัยของมันได้นี่ครับ

 

“ใครแฟนมึงวะพี่ อีกอย่างถีบก็ได้นะเผื่อว่ากูจะได้รู้สึกเหมือนกับว่าตายแล้วได้เกิดใหม่...”

 

“เกิดใหม่มึงก็ต้องเป็นแฟนกูอยู่ดี เพราะฉะนั้นไม่ต้องเสียเวลาไปเกิดใหม่หรอกต่อ มึงมาขับแทนกูดิ” พี่พายมึงเอาแต่ใจมาก และใครสั่งใครสอนให้มึงคิดจะปาดรถเข้าข้างทางก็ปาดตัดหน้าคนอื่นเค้า ป่านนี้เค้าด่าพ่อล่อแม่แล้วมั้ง

 

พี่พายมันลงจากรถแต่ผมก็นั่งมันอยู่อย่างนั้นแหล่ะจนมันมาเปิดประตูรถแล้วกอดอกมองหน้าผม วันนี้ผมจะทำตัวดื้อด้านกับมันสักวันได้มั้ยวะ ตามใจมันมาตลอดตั้งแต่ที่ได้รู้จักกันมา แล้วไม่รู้ว่าจะต้องตามใจมันไปอีกนานแค่ไหน

 

“ลงมาครับต่อ อย่าให้กูต้องใช้กำลัง” ผมเอียงคอไปมองหน้ามันแล้วส่ายหน้าไปมา มันจ้องหน้าผมเขม็งด้วยสายตาดุๆ ของมัน

 

“ถ้ามึงมีกำลังจะใช้กับกู มึงก็ต้องขับรถไหวดิวะพี่พาย อย่ามานิยายกับกู...” ผมนั่งกอดอกมองตรงไปทางด้านหน้า ผมเป็นคนใจเย็นนะ อย่างน้อยๆ ก็เย็นกว่าไอ้พี่พายมันแหล่ะ แต่วันนี้ผมจะดื้อ ผมจะด้าน ผมจะไม่ยอมทำตามที่มันสั่งเด็ดขาด

 

ถึงกูไม่มีประจำเดือนให้มาอ้าง แต่ก็ก็อารมณ์แปรปรวนได้เหมือนกันเว้ย

 

“ต่อ...ทำไมดื้อ” พี่พายมันกอดอกแล้วจ้องหน้าผมเขม็ง ผมก็หันไปมองแค่นิดเดียวเท่านั้นแล้วนั่งกอดอกมองไปที่ทางข้างหน้า อีกแค่นิดเดียวจะเข้ารั้วมหาลัยแล้ว แล้วมันจะมาขับไม่ไหวอะไรตอนนี้วะ

 

“กูก็เป็นของกูแบบนี้ว่ะพี่ พี่นั่นแหล่ะที่ไม่มีเหตุผลแล้วก็เอาแต่ใจ...เฮ้ย!!” ผมร้องเสียงดังด้วยความตกใจ เพราะไอ้พี่พายมันก้มลงมากดผมลงกับเบาะแล้วจ้องตาผมในระยะประชั้นชิด วันนี้ผมบอกแล้วว่าผมจะไม่กลัวมัน ผมเลยจ้องตามันกลับแบบไม่ยอม

 

หาเรื่องใส่ตัวรึเปล่าวะกู...

 

“อยากเล่นหนังสดกลางถนนหรอต่อ กูไม่ได้ใจดีตลอดเวลาหรอกนะ เพราะว่าเป็นมึงกูเลยยั้งใจไม่ทำอะไร จะลงมาดีๆ หรือให้กูขึ้นคร่อมมึงบนเบาะนี่เลย...” ผมบอกเลยนะว่าวันนี้ผมจะต่อต้านพี่พายแม่งสุดกำลัง มันสั่งอะไรผมก็จะไม่ทำ ไม่ทำ และไม่ยอมทำเด็ดขาด

 

“มึงก็ลุกออกไปก่อนดิ ไม่งั้นกูจะลงยังไง...” ไม่เอาและ ผมว่ากลับมาเป็นไอ้หมาต่อตัวเดิมดีกว่า สายตาแม่งน่ากลัวสุด นี่ถ้าถูกมันจ้องอีกสักพักอาจจะหัวใจวายตายคาที่อยู่ตรงนี้ไม่ได้ไปไหนหรอก

 

“พูดง่ายๆ แบบนี้ค่อยสมกับเป็นมึงหน่อย...” พี่พายมันยังไม่ยอมเอาตัวมันออกไปจากรถ มันกึ่งคร่อมผมอยู่นะตอนนี้ หน้ามึงนี่จะโหดใส่กูอีกนานป่ะ แล้วอย่าเอาหน้ามาใกล้มากกูรู้นะว่าจะทำอะไรกู

 

“อย่าแม้แต่จะคิด...” เสร็จ...กูเสร็จแม่งอีกแล้ว เอะอะมึงจับกูจูบอีกแล้วนะไอ้พี่พาย ไอ้ผู้ชายสารเลว กูถูกย่ำยีจนความเป็นชายมันแปดเปื้อนไปเกือบหมดแล้วนะเว้ย

 

“โทษฐานที่มึงดื้อ...”

 

“กูไม่ดื้อมึงก็จูบกูอยู่ดีไอ้คนฉวยโอกาส” ผมแย้งพร้อมกับผลักมันออกห่างจากผม ต้องรีบออกมาจากรถให้เร็วที่สุดเพราะมันเป็นมุมอับ ไอ้พี่พายแม่งทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองเริ่มงี่เง่ามากขึ้นทุกที มันดูดกลืนความเป็นผู้ชายของกูออกไปรึไง ทำไมกูรู้สึกจุกจิกแบบแปลกๆ

 

ไม่ได้การแล้วกูต้องกอบกู้ความเป็นลูกผู้ชายของกูกลับคืนมา วันนี้กูไปหานั่งส่องสาวให้มันสุนทรีย์ในอารมณ์หน่อยดีกว่ามั้ยเนี่ย

 

“ก็มึงชอบกู มึงเป็นแฟนกู ไม่ให้กูจูบมึงแล้วจะให้กูทำอะไร ให้กูเอามึง...ขึ้นหิ้งแล้วกราบไหว้บูชาเลยมั้ย” พี่พายมึงเว้นจังหวะได้น่าคิดมาก แล้วไม่ต้องเอากูขึ้นหิ้งกูไม่ใช่ของขลังเว้ย อย่ามาประชดประชันไอ้คนสันดานไม่ดี

 

“กูเบื่อจะเถียงกับมึงแล้ว ขึ้นรถดิวะจะเข้าเรียนป่ะ” ผมเดินอ้อมมาทางฝั่งคนขับแล้วหันไปมองไอ้พี่พายที่มันนั่งแทนที่ผม มันยักคิ้วให้แบบกวนตีนเห็นแล้วตีนอยากจะกระตุกใส่มันจริงๆ

 

เมื่อเช้านี้ผมอยากจะมากับไอ้ต็อปแต่ก็ตามที่คิดเลย ไอ้ต็อปมันไปกับพี่โก้ เพราะมันไม่ได้เอารถตัวเองมา พี่โก้ต้องแวะไปส่งมันที่บ้านก่อนเพื่อที่มันจะได้กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วเอารถที่บ้าน

 

เมื่อคืนนี้ผมลืมคิดไปสนิทเลยว่าทำไมผมไม่นอนกับไอ้ต็อป พอไอ้พี่พายมันลากเข้าไปในห้องก็ลืมหมดเลยว่าจะทำอะไร รีบๆ อาบน้ำแล้วชิ่งเข้านอนก็ต้องมาทะเลาะข้ามห้องกับไอ้ต็อปมันอีก

 

“เดี๋ยวมึงไปส่งกูที่คณะแล้วมึงก็เอารถกูไปจอดที่คณะมึงก็แล้วกัน เย็นนี้มึงแวะมารับกูด้วยล่ะ” ไอ้คุณชายมันสั่งการเสร็จสรรพอารมณ์แบบผมเป็นคนใช้ เป็นคนขับรถ เป็นขี้ข้า เป็นทุกอย่างเลยก็ว่าได้ครับ

 

“เออ!! ยังไงก็ได้เพราะสุดท้ายกูก็ต้องกลับพร้อมมึงอยู่ดี...”

 

“อ้อ!! ไอ้ตุ๊กตาหมีเน่านั่นกูให้ไอ้สั้นมันเอาไปคืนเพื่อนมึงให้แล้วนะ มึงคงไม่ต้องมีความจำเป็นจะต้องไปทำอะไรที่สินกำบ่อยๆ หรอกมั้ง...” จงสังเกตรูปประโยคให้ดีๆ นะครับ มันคล้ายๆ ประโยคคำถาม แต่ทว่ามันเป็นประโยคคำถามที่มีคำตอบอยู่ในนั้น สรุปง่ายๆ ก็คือมันต้องการบอกกับผมว่าไม่ต้องไปที่สินกำ...จบข่าว!!

 

“เออ!! ไม่ไปหรอกน่าไม่ได้เรียนที่นั่นจะไปทำอะไร วิดวะเองก็ไม่ค่อยอยากไปเบื่อคนบางคนที่นั่น...” แค่เห็นหน้าทุกคืน ทุกเช้า ทุกวันหยุด ก็รำคาญใจจะตายอยู่แล้ว

 

……….

 

“บอกว่าชอบกูก่อนดิ” อยู่ดีๆ ไอ้พี่พายมันก็พูดขึ้นมาเมื่อผมจอดรถให้มันลงที่คณะของมัน มันหันมามองหน้าผมอย่างจริงจัง เอาง่ายๆ คือถ้าผมไม่ยอมบอกมันมันก็จะไม่ยอมลงจากรถ ไอ้โรคเอาแต่ใจตัวเองนี่รักษายังไง มีที่ไหนที่เค้ารับรักษาอาการแบบนี้บ้างมั้ยวะ

 

“เมื่อวานบอกไปแล้ว...” ผมเลี่ยงที่จะพูดถึงมัน พยายามทำเป็นลืมๆ มันไป แต่ไอ้พี่พายมันก็เซ้าซี้ตั้งแต่ก่อนนอนเมื่อคืน ตื่นนอนมาไม่เห็นพูดถึงคิดว่าลืมไปแล้ว ที่ไหนได้มันยังไม่ลืม

 

“เมื่อวานก็ส่วนเมื่อวานวันนี้ก็ส่วนวันนี้มึงอย่ามาเนียน ไม่บอกกูก็ไม่ลงแล้วมึงเองก็ไม่ได้เข้าเรียน บอกมาเร็วๆ ว่าชอบกูเหมือนที่มึงพูดเมื่อวาน” พี่พายมึงเป็นคนที่น่ากระโดดถีบให้คว่ำแล้วกระทืบซ้ำให้กระอักเลือดจริงๆ มึงเอาแต่ใจตัวเองเกินไปแล้วนะเว้ย

 

“ชอบ...” ผมกลั้นใจพูดคำว่าชอบออกไปแบบสั้นๆ ไอ้พี่พายมันส่ายหน้าใส่ผม

 

“ใครชอบใคร...พูดให้เคลียร์” นั่นไง!! ก็ไหนบอกว่าให้พูดว่าชอบ พอกูบอกว่าชอบแล้วมึงยังไม่พอใจอีก

 

“กูชอบมึง พอใจรึยังวะพี่พาย...ไอ้บ้าเอ๊ย!!” ผมแทบจะตะโกนใส่หน้ามันเลยนะ อยากได้ยินมากใช่มั้ยเดี๋ยวแหกปากใส่หูแม่งให้หูแตกตายเลย

 

“มึงน่ารักมาก กูชอบมึงมากขึ้นทุกวันๆ เย็นนี้กูจะรอมึงมารับนะ...” มันหยิกแก้มของผมแรงๆ จนผมแทบจะกัดนิ้วมันให้ขาด ก่อนที่มันจะเดินลงจากรถไป ผมมองตามแผ่นหลังมันไป มันหันมายิ้มแล้วทำท่ายิงใส่ผม ผมชะงักแล้วรีบเคลื่อนรถออกไปทันทีขืนอยู่นานกว่านี้ได้อายมากกว่าที่เป็นแน่ๆ

 

“มึงมันบ้าไอ้พี่พาย...” ผมได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอาใจกับไอ้พี่พาย ผมบอกตัวเองว่าควรพยายามทำใจให้ชินกับพี่พายให้ได้ เพราะว่าผมเองก็ต้องอยู่กับมันไปอีกนาน...ล่ะมั้ง

 

แต่เอาเข้าจริงๆ แม่งไม่ชินเลยสักที ไม่ว่าจะนานแค่ไหนก็ตามที ยิ่งนับวันยิ่งรู้สึกว่าตัวเองหงุดหงิดง่ายมากขึ้นทุกขณะเลยก็ว่าได้ หวังว่ามันคงไม่ได้มีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นกับผมหรอกนะ...กูปลง!!

 

 

ผมจอดรถของไอ้พี่พายเข้าที่เข้าทาง หันมามองข้างกายว่าหลงลืมอะไรเอาไว้ตรงไหนบ้างรึเปล่า ตั้งแต่ที่เกิดเรื่องเมื่อครั้งก่อนผมรู้สึกว่าผมรอบคอบขึ้นนะ ก็แค่นิดเดียวแหล่ะมั้ง แต่มันก็ยังดีที่มีการพัฒนาขึ้นมาบ้างใช่มั้ยล่ะ

 

“เฮ้อ! ใครอย่าเสือกมาทำอะไรรถไอ้พี่พายนะเว้ย กูไม่อยากถูกมันฆ่าตาย แค่มันให้เอามาขับกูก็รู้สึกว่ากูกำลังแบกรับกับความรับผิดชอบอันยิ่งใหญ่มากพอแล้ว” พี่พายมันรักรถคันนี้ของมันมากๆ มากแบบกอไก่แสนล้านตัว แต่ที่มันยอมให้ผมขับเพราะมันบอกว่าผมเป็นแฟนมัน

 

ถามผมสักคำมั้ยว่าผมอยากขับรถมันหรือเปล่า แต่อีกไม่กี่วันผมก็จะได้รถของผมกลับมาสู่อ้อมอกอ้อมใจแล้ว ผมจะได้ไปไหนมาไหนเองโดยที่ไม่ต้องติดสอยห้อยตามไอ้พี่พายแล้ว...

 

“เชื่อเหอะมันไม่ยอมหรอก” อุตส่าห์จะหลอกตัวเองให้รู้สึกดีใจสักหน่อย แต่ความจริงที่แสนโหดร้ายมันก็ตามมาตอกย้ำให้ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมคิดน่ะมันไม่มีทางเป็นไปได้เลย

 

นี่ตกลงนอกจากหมา คนใช้ คนขับรถ แล้วกูยังเป็นนักโทษอีกใช่ป่ะ

 

ผมก้าวลงจากรถพร้อมกับคว้ามือถือหนังสือเรียนแล้วจัดการปิดล็อครถเช็คความเรียบร้อยอีกครั้งก่อน ที่จะเดินออกมาจากบริเวณลานจอดรถเพื่อเดินตรงไปที่คณะ ผมรู้สึกได้ถึงสายตาที่พุ่งตรงมาทางผม จากที่ก้าวเดินแบบปกติด้วยความมั่นใจแบบไม่สนใจใคร ระดับการก้าวของผมค่อยๆ ช้าลงพร้อมๆ กับความคิดที่วิ่งวนไปมา...

 

เกิดอะไรกับกูอีกล่ะครับเนี่ย!!

 

คือผมเจอสถานการณ์แบบนี้บ่อยมากๆ มากจนผมรู้เลยว่าถ้ามีคนมองผมด้วยสายตาแบบนี้ แสดงว่ามันต้องมีข่าวลือหรือว่าเรื่องอะไรเกี่ยวกับผมให้คนเอาไปนินทาอีกแน่ๆ ทั้งๆ ที่ผ่านมาเป็นเดือนๆ นั้นแทบไม่มีอะไรทำนองนี้เกิดขึ้นมาเลย

 

“เอาแหล่ว เอาแล้ว...มีอะไรอีกแล้ววะเนี่ย ทำไมทุกสายตาแม่งต้องจ้องมองมาทางกูเป็นตาเดียวแบบนี้ กูลืมรูดซิปหรือเปล่าวะ” ผมก้มลงมองดูตัวเองเพื่อสำรวจว่ามีอะไรผิดปกติรึเปล่า พยายามเอามือไพล่ไปทางด้านหลังเผื่อว่าไอ้พี่พายมันจะเล่นตลกอะไรกับผม แต่เท่าที่ดูมันก็ไม่มีอะไรผิดปกตินี่หว่า

 

“เออ...กูควรจะชินสินะ” ผมพยายามไม่คิดเพราะว่าคิดไม่ออกจริงๆ ว่ามันมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับผมอีก ผมไม่เข้าใจจริงๆ นะว่าทำไมทุกครั้งที่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น หรือข่าวลืออะไรที่เกี่ยวกับผม...ผมจะเป็นคนสุดท้ายที่รู้

 

ผมเดินเข้ามาที่ใต้ตึกอย่างหวาดระแวงเพราะสายตาของคนรอบข้างที่พากันมองมาแล้วกระซิบกระซาบกันแบบเปิดเผยมาก บางทีคนพวกนี้ก็ทำให้ผมสงสัยนะว่าทำไมชอบยุ่งวุ่นวายกับเรื่องของชาวบ้านจัง อยากจะถามมากว่าเสือกเรื่องชาวบ้านมันมีความสุขมากมั้ย

 

“เฮ้ย!! เกิดอะไรขึ้นวะทำไมมีแต่คนมองกูด้วยสายตาแบบนี้อีกแล้ว” ผมรีบเดินตรงเข้าไปหาไอ้มาเฟียที่กำลังนั่งจิ้มไอแพดอย่างเคร่งเครียด ผมคิดว่ามันอาจจะเล่นเกมอยู่เลยค่อนข้างจริงจังแบบนั้น มันเงยหน้าขึ้นมามองผมอย่างจริงจัง

 

“มึงกับพี่พายได้กันแล้วหรอวะ...” ห้ะ!! เดี๋ยวก่อนนะนี่มันคือส้นตีนอะไร คนที่ไม่ค่อยยุ่งเรื่องชาวบ้านแบบไอ้เฟียเอ่ยถามผมด้วยคำถามที่ผมไม่คิดว่าจะหลุดออกมาจากปากของมันแบบนี้ มันหมายความว่ายังไงล่ะเนี่ย

 

“มึงจะบ้าหรอวะ กูไม่ได้มีอะไรกันสักหน่อย แค่นอนห้องเดียวกัน เตียงเดียวกัน มันไม่ได้หมายความว่าจะต้องเป็นอะไรกันนี่เว้ย...” เฮ้ย! แล้วกูจะไปสาธยายอะไรให้มันฟังซะทุกอย่างแบบนี้วะไอ้ต่อ มึงนี่พอมีเรื่องอะไรหลุดตลอด รนตลอด โอยยยยยย กูอยากจะบ้าตาย

 

“แล้วนี่มันคืออะไรวะ...” ไอ้มาเฟียมันยื่นไอแพดมาตรงหน้า ผมจ้องมองภาพที่ผู้ชายสองคนโอบกอดกันอยู่ที่ริมระเบียงด้วยหัวใจที่เต้นระรัว มันคุ้นๆ นะ มันคุ้นมากๆ มันคุ้นจนเหมือนว่าเกิดขึ้นกับตัวผมเอง

 

ก็ใช่เซ่!! ก็นั่นมันกูกับไอ้พี่พายนี่...ฉิบหายละ

 

“เฮ้ย!!! นี่มันอะไรวะ...” นี่ถ้ากรี๊ดแล้วไม่ดูสาวแตกผมอยากกรี๊ดดังๆ สักทีให้มันหายบ้ากันไปข้าง ผมมองดูชื่อของไอ้ตัวที่มันปล่อยรูปนี้ออกมาแล้วอยากจะลากมันมาฆ่าหมกป่าซะตอนนี้

 

“ไอ้ต็อป!! มึงเล่นกูอีกแล้วนะเพื่อนเวร ไอ้ชั่ว ไอ้เลว ไอ้...สั้น” ใครก็ตามที่อยู่รอบๆ ตัวผม กรุณาอย่าเข้ามาใกล้ผมในระยะ 100 เมตร เพราะผมกำลังเกิดอาการคลุ้มคลั่งเหมือนคนกำลังจะเป็นบ้า ไอ้ต็อปนี่มันชอบแกล้งผมจริงๆ แล้วภาพที่มันอัพลง IG ของมันนี่แบบ...

 

กูลาตายตั้งแต่วินาทีนี้เลยได้มั้ย
 

“โอ๊ะโอ...เหมือนว่ากูจะมาผิดเวลาไปหน่อยนะ...” มาแล้วครับไอ้ตัวต้นเหตุ ไอ้เพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด ไอ้เลว ไอ้เตี้ย ไอ้เปลี้ย ไอ้....โอย ไม่รู้ว่าจะสรรหาคำอะไรมาด่ามันดี

 

“สัดต็อป!! สั้นๆ รู้กันว่าผมกำลังอยู่ในอารมณ์ไหน ผมส่งไอแพดคืนให้ไอ้มาเฟียแล้วหักนิ้วเสียงดัง ขยับคอเล็กน้อยเพื่อคลายกล้ามเนื้อ วันนี้ถ้าผมไม่จัดการไอ้ต็อปให้ได้ อย่ามาเรียกผมว่าเป็นต่อพ่อทุกสถาบัน

 

“มึงตาย!!! ไอ้ต็อปมันใส่เกียร์หมาโกยอ้าวไปแล้ว ผมก็วิ่งตามมันสิครับเรื่องอะไรจะยอมให้มันชิ่งหนีไปได้ง่ายๆ ผมว่าแล้วเชียวว่าต้องมีเรื่องอะไรอีกแน่ๆ แล้วคนแม่งยิ่งเข้าใจว่าผมกับไอ้พี่พายคบกันอยู่ด้วย มันก็น่าเข้าใจผิดหรอกนะครับแต่ทว่ามันไม่ใช่ไง...

 

ทำไมไม่มีใครเชื่อกูบ้างวะ!!!

 

“เฮ้ยต่อมึงใจเย็นๆ ดิวะ...” ไอ้ต็อปมันตะโกนกลับมาพร้อมๆ กับขาสั้นๆ ของมันที่ยังวิ่งไม่หยุด

 

“มึงหลายครั้งแล้วนะต็อป มึงเพื่อนกูปล่าววะกูถามจริงๆ มึงทำแบบนี้คนเค้ายิ่งเข้าใจว่ากูกับพี่พายคบกันอยู่...” ผมก้าวไปคว้าคอเสื้อของมันมาได้อย่างทันทวงที มันยิ้มแหยๆ ทำท่าอ้อนๆ ใส่ผม แต่ ณ เวลานี้ ผมอยากจะประเคนตีนใส่มันมากกว่า

 

“ก็หรือว่าไม่จริง...” มันถามผมพร้อมกับพยายามแกะมือของผมออกจากคอเสื้อมัน อย่าคิดว่าจะหลุดลอดไปได้ง่ายๆ เลยต็อป วันนี้เราสองคนคงต้องเคลียร์กันยาวๆ แล้วหล่ะ

 

“ก็ไม่จริงไง กูกับพี่พายไม่ได้เป็นแฟนกัน...”

 

“มึงจะหลอกตัวเองไปอีกนานแค่ไหนวะต่อ ก็ในเมื่อสิ่งที่กูเห็นมันไม่ใช่อย่างที่มึงพูด” มันทำหน้าตาจริงจังมากๆ จนผมเริ่มชะงักแล้วคิดตามในสิ่งที่มันพูด มันก็จริงที่ผมชอบพี่พาย แต่มันไม่ใช่เรื่องจำเป็นอะไรที่มันจะเอาเรื่องของผมมาเปิดเผยต่อสาธารณชนแบบนี้นี่หว่า

 

“แต่มันก็ไม่ได้มีความจำเป็นอะไรที่มึงจะต้องเอามันมาเปิดเผย ทีเมื่อวานมึงจูบกับพี่โก้อยู่ที่กลางห้อง กูยังไม่พูดเลยนะต็อป...” เอาดิ กูเห็นเหมือนกันแหล่ะว่ามึงกับพี่โก้ทำอะไรกัน เพียงแค่ว่ากูไม่มีหลักฐานมายืนยันเท่านั้นเอง ถ้ากูมีกูจะทำแบบมึงบ้าง

 

“กูกับพี่โก้อยู่ในช่วงจีบกันอยู่ไง แต่มึงล่ะอะไร จะโกหกตัวเองไปทำไมในเมื่อมึงเองก็ชอบพี่พายแล้ว...” เปลี่ยนเรื่องเลยนะ ทีเรื่องตัวเองมึงไม่อยากพูด แล้วเรื่องกูนี่เสือกจัง

 

“เออ!! กูชอบพี่พาย กูบอกมันแล้วด้วยว่ากูชอบมัน...แต่มึงก็ไม่ต้องตอกย้ำให้คนอื่นเค้าเข้าใจถูกหรอกว่ากูชอบไอ้พี่พายน่ะ...” ผมยอมรับก็ได้ว่าผมชอบพี่พาย เพราะไอ้ต็อปมันเป็นเพื่อนรักของผมและผมจะไม่ปิดบังอะไรกับมัน ผมตั้งใจว่าจะคุยเรื่องนี้กับมันอยู่เหมือนกัน ถึงมันจะกวนตีน คอยแต่จะแกล้งผม ทำตัวเหมือนว่าเป็นศัตรูกันมาสิบชาติ

 

แต่มันก็เป็นเพื่อนรักของผม...

 

“จะแคร์คนอื่นทำไมวะ มึงควรจะแคร์พี่พายมากกว่าที่จะมาแคร์สายตาคนอื่นแบบนี้นะเว้ย พี่พายเค้าชอบมึงมาก...แล้วมึงเองก็ชอบพี่เค้าแล้ว สนใจสายตาคนอื่นทำไม...” ก็จริง ก็ถูก แต่มันให้มันค่อยเป็นค่อยไปไม่ได้รึไงวะ มึงมาแบบตู้ม...คือหน้ากูนี่แหล่ะที่ตู้มเป็นเสี่ยงๆ

 

“กูขอเลยนะต็อป เรื่องของกูกับพี่พายน่ะให้มันค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป มึงก็รู้ว่ากูไม่ได้ชอบผู้ชาย แต่กับพี่พายกูยังตอบไม่ได้เหมือนกันว่าทำไม เพราะอะไรกูถึงได้ชอบพี่พาย...” ผมปล่อยไอ้ต็อปมันเป็นอิสระ ต่อให้มันแกล้งผมขนาดไหน เอาเรื่องของผมไปบอกกับแม่สักกี่เรื่อง มันก็ไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ของเราสองคนลดน้อยลงไปเลย ยังไงซะเวลาที่ผมเดือดร้อนมันก็เป็นคนแรกๆ ที่ยื่นมือมาเพื่อช่วยเหลือผมเสมอ

 

เพื่อนกันยังไงก็ตัดกันไม่ขาดหรอกครับ

 

“โอเค ก็ได้ กูขอโทษที่ทำอะไรเพื่อความสะใจของตัวเองแบบนั้น เดี๋ยวกูลบออกให้...” ฟังดูแล้วเหมือนมันจะสำนึกผิดเลยเนอะ แต่เชื่อเถอะว่าต่อให้มันลบออกก็ไม่มีผลอะไรหรอก เพราะว่าภาพมันกระจายไปทั่วแล้วล่ะตอนนี้

 

“เออ!! ใช่ มึงต้องช่วยกูนะต็อป มึงห้ามบอกกับพี่โก้หรือพี่พายเป็นอันขาดว่าวันหยุดหน้าเราจะไปเที่ยวจันกับพวกสินกำ ไม่อย่างนั้นพี่พายมันไม่ยอมให้กูไปแน่ๆ...” ใช่แล้ว นี่แหล่ะที่ไอ้ต็อปมันต้องทำเพื่อเป็นการไถ่โทษ ไม่อย่างนั้นผมไปเที่ยวไม่ได้แน่ๆ

 

“แล้วมึงจะให้กูบอกกับพี่พายว่าไง ว่ามึงไปทำรายงานที่บ้านกู...” ผมพยักหน้ารับ บอกตามตรงมันไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไหร่หรอก ดีไม่ดีพี่พายมันคงบังคับให้ไอ้ต็อปมาทำรายงานกับผมที่ห้องแหล่ะ มันไม่ยอมให้ผมห่างจากมันง่ายๆ หรอก

 

พูดแล้วรู้สึกเขินๆ แปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้ วู้ๆ ไอ้ต่อมึงกลับมาด่วนเลย
 

“อะไรก็ได้ที่ทำให้ไอ้พี่พายมันปล่อยกูออกจากห้องสักสามสี่วัน กูอยากลองอยู่ห่างๆ มันดูบ้าง อีกอย่างกูก็อยากไปเที่ยวกับเพื่อน...” ผมว่าผมน่าจะไปแจ้งความข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวนะ ไอ้พี่พายแม่งทำอย่างกับผมเป็นนักโทษ ไม่ยอมให้ผมห่างจากมันเลย

 

เหมือนมันจะรักผมมากเนอะ แต่เปล่าหรอกมันเอาผมไว้ทารุณน่ะสิ...

 

“เออๆ เดี๋ยวกูจะบอกกับพี่โก้แล้วให้พี่โก้พูดกับพี่พายอีกทีแล้วกัน บอกตามตรงว่าพี่พายแม่งเล่นด้วยยากว่ะ...” ไอ้ต็อปมันทำท่าคิดหนักเพราะจริงอย่างที่มันว่า พี่พายไม่ใช่คนโง่ มันฉลาดและรู้ทันไปซะทุกอย่าง การที่จะหลอกคนอย่างพี่พายได้เนี่ย บอกตามตรงเลยว่า...ยากโคตรพ่อโคตรแม่

 

“แต่ก็เอาเหอะน่า เชื่อมือกูเถอะ สต็อปซะอย่างไม่มีทางทำให้เพื่อนต่อผิดหวังอย่างแน่นอน...” ไอ้ต็อปมันหยุดพูดไปซะงั้น ผมมองตามสายตามันไปทางด้านหลังของผม เห็นไอ้หินมันยืนอยู่ ไอ้ต็อปมันตบบ่าผมเบาๆ แล้วมันก็เดินจากไป ผมยังรู้สึกผิดกับไอ้หินไม่หายเลยจริงๆ ที่พี่พายมันทำเรื่องเอาไว้เมื่อวานมันช่างไร้สาระซะไม่มี

 

“เรื่องเมื่อวาน...” ทั้งผมและมันต่างก็พูดขึ้นมาพร้อมๆ กัน ไอ้หินมันยิ้มน้อยๆ แล้วมันก็วางมือลงบนหัวผมเบาๆ ไม่รู้ทำไมพวกนี้มันชอบเล่นหัวกูกันจังวะ ทั้งไอ้พี่พาย ทั้งไอ้หินเนี่ย

 

“กูขอโทษที่กลับมาก่อนโดยที่ไม่ได้บอกกับมึงแบบนั้น...” ผมรู้สึกผิดที่ทิ้งมันเอาไว้ กลับมาก่อนโดยที่ไม่ได้บอกกับมันล่วงหน้า มันโทรหาผมเป็นสิบๆ สายแต่ผมก็ไม่สามารถรับสายได้ เมื่อวานนี้พี่พายมันน่ากลัวมากจริงๆ

 

“กูไม่ได้โกรธมึง กูแค่เป็นห่วงกลัวว่าใครเค้าจะมาจับมึงไป...หึ!!” มันหัวเราะในลำคอเล็กน้อย ผมปัดมือมันออกจากหัวแล้วเสยผมให้เข้าที่เข้าทาง ผมได้แต่ระบายลมหายใจออกมาเบาๆ ยังไงก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดีนั่นแหล่ะ

 

“มึงได้ตุ๊กตาคืนจากไอ้ต็อปแล้วใช่มั้ย เมื่อวานกูเอากลับไปด้วยเพราะกลัวทิ้งเอาไว้แล้วจะมีคนมาหยิบไป...”

 

“ทำไมมึงไม่เอามาคืนกูเองวะต่อ...เค้าสั่งไม่ให้มึงมาเจอกับกูหรอวะ” ไอ้หินมันเอ่ยถามออกมาตรงๆ เค้าในที่นี่มันคงหมายถึงไอ้พี่พายแหล่ะมั้ง มันคงเห็นภาพนั้นแล้วและก็คงจะเข้าใจเหมือนอย่างที่คนอื่นๆ เค้าเข้าใจกัน

 

“มันสั่งกูไม่ได้หรอกว่ะ อีกอย่างกูกับพี่พายไม่ได้เป็นอย่างที่ใครๆ คิด...” ผมรู้สึกว่าผมยังไม่กล้ายอมรับต่อหน้าคนอื่นที่ไม่ใช่ไอ้ต็อปว่าผมรู้สึกยังไงกับพี่พาย ถ้าคุณเป็นผมคุณน่าจะเข้าใจ คนที่ไม่เคยชอบผู้ชายมาก่อนแล้วอยู่ๆ วันหนึ่งกลับมาชอบผู้ชายด้วยกันเอง มันสัยสนนะ มันไม่รู้จะอธิบายยังไง

 

“แต่มึงก็ชอบเค้าไม่ใช่หรอวะ...กูได้ยินที่มึงคุยกับไอ้ต็อป...” ผมมองหน้าไอ้หินแล้วถอนหายใจเบาๆ ถ้ามันได้ยินแล้วก็คงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะปิดบังมันสินะ

 

“กู...ชอบเค้าก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าไอ้พี่พายมันจะเป็นทุกสิ่งทุกอย่างและมันจะสามารถสั่งอะไรกูได้ ที่กูไม่ได้เอามาคืนมึงด้วยตัวเอง เพราะว่าพี่พายมันฝากไอ้ต็อปเอามาให้มึงก่อนหน้าที่กูจะตื่นด้วยซ้ำ” มันเป็นแบบนั้นจริงๆ ผมไม่ได้แก้ตัวอะไร ผมรู้สึกได้ถึงความกดดันบางอย่างจากบทสนทนาที่เรากำลังคุยกันอยู่นั้น

 

ทำไมถึงรู้สึกอึดอัดแบบแปลกๆ ก็ไม่รู้

 

“เออ...ช่างมันเถอะ กูเข้าใจดี แล้วอย่างนี้มึงจะไปเที่ยวจันกับพวกกูรึเปล่า” ผมพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล ผมอยากไปและผมก็จะหาทางไปให้ได้

 

“กูบอกว่าจะไปก็คือไปน่า ชีวิตเป็นของกูเว้ย...” ปากดีไปแบบนั้นเองแหล่ะครับ ผมยังกังวลเรื่องพี่พายอยู่เลย ผมแคร์มันมากเกินไปรึเปล่า ทำไมจะทำอะไรต้องนึกถึงแต่ไอ้พี่พายมันเสียทุกอย่างแบบนี้

 

“แต่ถ้ามึงไปแล้วมีปัญหากับเค้า...มึงอย่าไปเลยต่อ” อ้าว!! ไอ้นี่มันต้องการอะไรกันแน่วะ ต้องการให้กูไปหรือว่าไม่ต้องการให้กูไปกันแน่กูเริ่มสับสน

 

“กูอยากให้มึงไปนะ แต่ถ้ามึงไปแล้วเค้าไม่พอใจ...”

 

“เฮ้ย!! พี่พายมันไม่ใช่คนไร้เหตุผลอะไรขนาดนั้นหรอกน่า มึงไม่ต้องห่วงกูบอกว่าไปได้ก็คือไปได้ เดี๋ยวกูมีเรียน...กูไปก่อนแล้วกัน เจอกันมึง” ผมมองดูเวลาที่ใกล้จะได้เวลาเข้าเรียนพอดี ผมเลยตัดบทการสนทนาเอาไว้เพียงเท่านั้น ผมเดินห่างออกมาแล้วถอนหายใจน้อยๆ ไม่รู้ว่าที่เกิดอาการอึดอัดเพราะว่าผมถูกไล่ต้อนเรื่องไอ้พี่พาย หรือเพราะสายตาและท่าทางที่ดูแปลกๆ ไปของไอ้หิน

 

คงไม่มีคนบ้ามาชอบกูเหมือนอย่างที่ไอ้พี่พายมันเป็นหรอก...

 

....................

 

 

 

 

 

 

 

ตอนแรกผมเคยคิดว่าการเรียนเป็นอะไรที่สร้างความปวดหัวให้กับผมมากแล้ว เพราะต้องคิด ต้องวิเคราะห์ ต้องใช้สมองอย่างหนักในทุกๆ วัน แต่ทว่าตอนนี้มีคนที่ทำให้ผมรู้สึกว่า การที่ต้องอยู่ร่วมกันกับมันนั้น ต้องใช้สมองและความคิดมากกว่าการเรียนที่ผมต้องพบเจอ

 

“กว่าจะมาได้นะพี่พาย ไม่ให้กูนอนตายในรถเลยหล่ะ” ทันทีที่มันก้าวขึ้นมาบนรถผมก็ใส่ทันที แต่ทว่าผมก็เงียบเสียงลงทันทีเช่นกันเมื่อเห็นหน้าตาของมันอย่างชัดเจน

 

“ไปทำอะไรมา...” ผมมองดูรอยแผลที่ปาก รอยช้ำที่หางคิ้วและตาบางๆ แต่ก็มองเห็นง่ายเพราะพี่พายมันเป็นคนที่ค่อนข้างขาว มีรอยช้ำประปรายบนใบหน้าของไอ้พี่พาย

 

“กูเกือบฆ่าคนตายคามือ...แต่ช่างแม่งเหอะ มันสมควรโดนแล้ว” พี่พายมันจะรู้บ้างรึเปล่าว่าหน้าตามันดุมากๆ ยิ่งเวลาที่มันทำหน้านิ่ง จ้องด้วยสายตาที่ดูแข็งกร้าวแบบนี้ ผมอยากจะอยู่ห่างๆ มันจริงๆ

 

“มีเรื่องอะไรกัน...” ผมถามอย่างหวั่นๆ ตั้งแต่ที่รู้จักกับไอ้พี่พายมาก็เพิ่งเคยเห็นมันไปมีเรื่องกับคนอื่นกลับมาจนได้แผล ปกติเห็นแต่มีปัญหากับพ่อ หรือไม่ก็ใส่อารมณ์กับผม

 

“ไว้กลับไปคุยกันที่ห้อง...” เสียงมันโคตรเรียบมากๆ พอๆ กับหน้าตามันที่วันนี้ผมรู้สึกว่าเข้าหน้ามันไม่ติดยังไงก็ไม่รู้ แถมมันเองก็ดูไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ ผมได้แต่เงียบและขับรถไปตามเส้นทาง แอบชำเลืองมองที่ใบหน้าของพี่พายมันบ่อยครั้งด้วยความห่วงใย

 

 

 

 

เชื่อมั้ยครับว่าการเดินทางกลับบ้านในวันนี้ช่างเป็นอะไรที่สร้างความอึดอัดให้กับผมเหลือเกิน พี่พายมันเอาแต่นั่งนิ่งๆ ไม่พูดไม่จาทำตาขวางอยู่แบบนั้น ปกติแล้วต่อให้มันอารมณ์เสียแค่ไหนแต่มันไม่เคยมีท่าทีแบบนี้ใส่ผมเลย

 

กลับมาถึงห้องพี่พายมันก็เดินปึงปังเข้ามาทางด้านในแล้วเดินหายเข้าไปทางด้านในห้อง ทิ้งให้ผมยืนอยู่ด้วยความรู้สึกสับสนวุ่นวายใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น พี่พายมันไปมีเรื่องกับใครมา และเรื่องที่เป็นต้นเหตุของการมีเรื่องกันนั้นมันคือเรื่องอะไร

 

ผมเดินเข้ามาในห้องเห็นพี่พายมันกำลังแกะผ้าพันแผลที่มือข้างซ้ายของมันออก มีเลือดไหลเปรอะผ้าพันแผลแต่ไม่มากเท่าไหร่ ขนาดผมเดินเข้ามาในห้องนอนพี่พายมันยังไม่มองหน้าผมเลยด้วยซ้ำ

 

ผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่า ผมทำอะไรให้พี่พายไม่พอใจอย่างนั้นหรอวะ เพียงแค่คิดผมก็รู้สึกวุ่นวายใจกับท่าทีเมินเฉยแบบแปลกๆ ของพี่พาย ทั้งๆ ที่ผมเรียกร้องอยากจะได้สิ่งเหล่านี้มาตลอด

 

แต่ทำไมไม่รู้สึกดีใจเลยกับการที่พี่พายมันเมินเฉยไม่สนใจผมแบบนี้

 

“พี่พาย...”

 

“กูไม่มีอารมณ์จะคุยตอนนี้ มึงอย่าเพิ่งเข้ามาใกล้กู...กูไม่อยากใส่อารมณ์กับมึง” ผมยังไม่ทันพูดจบประโยคเลยด้วยซ้ำพี่พายมันก็พูดขัดขึ้นมาซะก่อน ผมทำอะไรวะ ผมทำอะไรให้มันไม่พอใจรึไง ทั้งๆ ที่มันก็ไปมีเรื่องกับคนอื่นมาแท้ๆ

 

“ตามใจแล้วกัน...” ผมไม่อยากจะเข้าใจอะไรแล้วก็ได้ ทั้งๆ ที่ผมกำลังเป็นห่วงแท้ๆ แต่ถ้ามันไม่อยากรับความห่วงใยจากผม ผมก็จะไม่สนใจก็ได้ รอให้มันสงบสติอารมณ์ก่อนแล้วค่อยว่ากัน

 

ผมเดินออกมาทิ้งตัวนั่งที่โซฟา คว้าไอ้ปีศาจร้ายมานั่งกอดเกยคางพร้อมกับมองไปที่ประตูห้องนอนด้วยความสงสัย ความห่วงใย ความกังวลใจ มันปนกันมั่วไปหมด อยากจะรู้จริงๆ ว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นพี่พายมันถึงได้ดูอารมณ์เสียมากมายขนาดนี้

 

เชื่อหรือเปล่าครับว่าผ่านมาจะเป็นชั่วโมงแล้วแต่ทว่าไอ้พี่พายมันก็ยังไม่ได้ออกมาจากห้อง ผมเองก็ยังนั่งกอดหมอนอิงอยู่อย่างนั้นไม่ได้ขยับไปไหน สิ่งเดียวที่ผมทำก็คือกอดมันแน่นมากขึ้นเรื่อยๆ เช่นเดียวกับความกังวลใจของผมที่มากขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน

 

“เป็นอะไรของมันวะ ทำให้กูหงุดหงิดไปด้วย...” ผมวางหมอนลงบนโซฟาแล้วเดินมาหยุดที่หน้าประตูห้องนอน ไม่รู้ว่ามันอารมณ์เย็นลงบ้างหรือยัง หรือว่ายังเป็นบ้าอยู่อย่างนั้น แต่ให้ผมนั่งรอเฉยๆ อยู่กับความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองแบบนี้ก็ไม่ไหวหรอกครับ ผมอยากรู้และผมก็ต้องรู้ให้ได้...

 

ผมเดินเข้ามาทางด้านในห้องที่มืดมิด พี่พายมันไม่เปิดไฟเลยสักดวง มีเพียงแค่แสงจากทางด้านนอกที่สาดส่องเข้ามาทางระเบียง ประตูเลื่อนแง้มอยู่เล็กน้อย ผ้าม่านปลิวไสวเบาๆ กลิ่นบุหรี่ของพี่พายมันลอยเข้ามาเตะจมูกจางๆ

 

พี่พายมันยืนเท้าระเบียงและอัดบุหรี่เข้าปอดอยู่ตรงหน้าผม ผมมองผู้ชายตรงหน้าด้วยความรู้สึกสับสนว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้เข้ามาปั่นป่วนหัวใจของผมมากขนาดนี้ ทำไมเข้ามามีอิทธิพลกับชีวิต กับหัวใจ กับความรู้สึกของผมมากมายทั้งๆ ที่ไม่เคยมีใครทำให้ผมเป็นได้มากขนาดนี้เลย

 

พี่พายมันเป็นคนที่มีปมปัญหาในใจอยู่แล้ว ผมไม่อยากให้มันเก็บเรื่องที่มันกำลังคิดเอาไว้กับตัวเองเลย อยากให้มันพูดออกมาหรือว่าใส่อารมณ์กับผมเสียยังจะดีกว่าให้มันเงียบใส่และไม่สนใจผมแบบนี้

 

ผมว่าผมบ้าไปแล้วจริงๆ บ้าเพราะผู้ชายที่ชื่อว่าไอ้พี่พายนี่แหล่ะ

 

สิ่งที่ผมกำลังจะทำมันเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยคิดมาก่อนในชีวิตว่าผมจะทำกับผู้ชายที่ไหน แต่ทว่าเพราะคนตรงหน้าคือไอ้พี่พาย ผู้ชายที่มันอยู่เหนือผมทุกสิ่งอย่าง ผมเดินเข้าไปทางด้านหลังของมัน มือทั้งสองข้างของผมยกขึ้นมาอย่างลังเลใจว่าจะทำอย่างที่ใจสั่งจริงๆ หรือ

 

แต่ทว่าสุดท้ายแล้วหัวใจก็ชนะเหตุผลอีกจนได้ ผมสอดมือเข้าที่เอวของไอ้พี่พายจากทางด้านหลัง แล้วซบหน้าลงบนแผ่นหลังของมันด้วยความอายที่ผมต้องมาทำอะไรแบบนี้ พี่พายมันสะดุ้งเล็กน้อยผมกระซับอ้อมกอดของผมให้แน่นเหมือนตอนที่พี่พายมันชอบกอดผม ผมกดหน้าผากและจมูกลงตรงท้ายทอยของไอ้พี่พายแล้วเม้มปากตัวเองแน่น

 

ผมอายนะที่ต้องมาทำอะไรแบบนี้ เพราะผมจะปากแข็งและไม่ค่อยยอมรับเท่าไหร่ว่าผมชอบพี่พาย ผมมักจะหลีกเลี่ยงความรู้สึกนึกคิดของตัวเอง แต่วันนี้คงเลี่ยงยากแล้วหล่ะ ในเมื่อเหตุการณ์ที่มันเกิดขึ้นอยู่นี่ บอกให้ผมรู้ว่าผมแคร์และห่วงพี่พายมากแค่ไหน

 

“พี่พาย...พี่มีต่อนะ” ผมพูดสั้นๆ พยายามบังคับตัวเองให้เสียงไม่สั่น ผมรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งหน้า ผมรู้สึกว่าหัวใจของผมมันเต้นแรงและเร็วรัวมากๆ พี่พายเองก็คงสัมผัสได้เพราะผมกอดพี่พายอยู่แบบนี้

 

“ต่อไม่รู้ว่าพี่มีเรื่องอะไรกับใครมา...เล่าให้ต่อฟังได้นะถ้าอยากเล่า” ผมอายแต่ผมอยากให้พี่พายมันรู้ว่ามันยังมีผม ไม่ว่ามันจะเจอกับปัญหาอะไรมาก็ตามมันยังมีผมอยู่เคียงข้างมันเสมอ

 

“อยู่อย่างนี้อีกนิดนะต่อ” พี่พายมันวางมือลงบนมือของผม แล้วสอดประสานมือเข้ากับมือผม ผมบีบมือพี่พายแน่นๆ แล้วหลับตาอยู่บนแผ่นหลังของพี่พายอย่างนั้น เสียงของพี่พายมันอ่อนลงแล้ว ถึงผมไม่เห็นสีหน้าของพี่พายแต่ผมคิดว่าพี่พายเองก็คงรู้สึกไม่ต่างจากผมหรอก

 

มันอบอุ่นยังไงก็ไม่รู้

 

 

 

เมื่อตอนเช้าผมบอกกับตัวเองว่าจะดื้อกับไอ้พี่พาย จะทำตัวงี่เง่าเอาแต่ใจพูดไม่รู้เรื่องใส่มันบ้าง แต่ตอนนี้คืออะไรล่ะ อะไรคือการที่ผมถูกดึงเข้ามากอดอยู่บนเตียงนอนแบบนี้ พี่พายมันนั่งอยู่ทางด้านหลังของผมแล้วกอดผมแน่นโดยมีผ้าห่มคลุมร่างกายของเราทั้งสองคนเอาไว้

 

“รู้มั้ยเวลาที่มีคนพูดถึงต่อในทางไม่ดี พี่อยากจะกระทืบมันให้ตายคาตีน...” พี่พายมันเกยคางอยู่บนไหล่ของผมเหมือนอย่างที่มันชอบทำ ผมหันไปมองหน้าพี่พายด้วยความสงสัย เกริ่นนำมาแบบนี้แสดงว่าวันนี้เรื่องที่เกิดขึ้นน่าจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับผมสินะ

 

“พี่พายเชื่อในสิ่งที่คนพวกนั้นพูดรึเปล่าล่ะ” ผมเอ่ยถามโดยที่ไม่ถามว่ามีคนพูดถึงผมว่ายังไง เรื่องแบบนี้ผมว่าผมชินแล้วนะ เพราะเจอข่าวลือบ้าๆ บอๆ มาเยอะมากแล้ว เราไม่ได้เป็นอย่างที่คนเค้าพูดก็ไม่ต้องไปแคร์มันให้ปวดประสาท พี่พายมันส่ายหน้าไปมาตรงไหล่ผม จมูกมันถูไปมาที่ผิวของผมแบบนั้น มันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ เหมือนกันนะ

 

“ต่อจะไม่ถามหรอว่ามันว่าอะไร...” ผมส่ายหน้าไปมาบ้าง บางทีถ้าเราเก็บเรื่องทุกเรื่องมาใส่ในหัวใจ เราก็คงจะเป็นบ้าตายแน่ๆ

 

“เรื่องบางเรื่องถ้ารู้แล้วทำให้เราเครียดหรือคิดมาก ก็ไม่เห็นจะต้องรู้เลย” ผมถูกกระชับกอดแนบแน่นยิ่งขึ้น ถามว่าอึดอัดมั้ยแน่นอนว่าต้องอึดอัด พี่พายมันนั่งกอดผมอยู่อย่างนี้มาพักนึงแล้ว แต่ทว่ามันก็อบอุ่นในเวลาเดียวกัน

 

เห็นทีผมคงต้องยอมรับแบบเต็มปากเต็มคำแล้วหล่ะว่าผมชอบพี่พายมากจริงๆ

 

“ถ้าไอ้โก้ไม่ห้ามเอาไว้...” พี่พายไม่ต้องพูดต่อผมก็พอจะรู้ว่าพี่พายมันจะพูดว่าอะไร ผมระบายลมหายใจน้อยๆ แล้วเอนหลังพิงอกพี่พายเบาๆ มือผมเลื่อนมากุมมือพี่พายเอาไว้ ผมคงต้องรับผิดชอบใช่มั้ยที่ทำให้ผู้ชายคนนี้เป็นบ้าเป็นหลังเพราะเรื่องของผม

 

ทำไมความรู้สึกของคนหนึ่งคนที่มีต่อใครอีกคนมันดูยิ่งใหญ่มากมายขนาดนี้กันนะ...

 

“พี่พาย...ต่อชอบพี่นะ เผื่อว่าพี่ยังอยากฟังอยู่” ผมบอกออกไปอย่างเขินๆ เห็นหน้าด้านๆ แบบนี้แต่ผมก็เขินเป็นเหมือนกันนะครับ พี่พายมันดูตกใจไม่น้อยที่ผมกล้าพูดความรู้สึกตัวเองออกมา แถมยังพูดออกมาอย่างเต็มใจในยามที่สติครบถ้วนแบบนี้อีกต่างหาก

 

“ไม่ว่าใครจะพูดอะไรก็ช่างหัวมันเหอะ รู้แค่ว่าพี่พายเป็นผู้ชายคนเดียวที่ต่อเอ่อ...ชอบ ก็พอแล้ว คนอื่นไม่ได้เข้าใกล้ต่อแบบนี้หรอก” อยู่ดีๆ ก็เขินเว้ยคนเรา เขินจนไม่กล้ามองหน้าไอ้พี่พายมันแล้วเนี่ย ผู้ชายก็เขินได้นะคร้าบพี่น้อง

 

“ต่อเห็นรูปที่ไอ้สั้นมันอัพแล้วใช่มั้ย” พี่พายมันซุกหน้าลงบนซอกคอผม สยิวนะเว้ยพี่อย่าไล้จมูกไปมากูขนลุก

 

“ก็เห็นแล้ว...จัดการมันแล้วด้วย แต่ก็ช่างมันเถอะไม่อยากจะใส่ใจคำพูดคนอื่นที่ไม่รู้จักเท่าไหร่ มันน่าเบื่อ” ผมรู้สึกได้ถึงริมฝีปากของไอ้พี่พายที่มันกดลงมาบนซอกคอของผม สัมผัสแรงๆ ทำให้ผมสะดุ้ง แต่ตอนนี้ไอ้เป็นต่อว่านอนสอนง่ายและไม่คิดจะขัดขืนอะไรเลยสักนิด พี่พายมันทำอะไรผมตามใจมันหมดเลย

 

ผมไม่ได้ใจง่ายหรือว่าแรดแบบที่ใครแอบนินทานะเว้ย ผมเพียงแค่ทำตามหัวใจที่มันสั่งการมาก็เท่านั้น...

 

“เจ็บ...” ผมพูดเบาๆ พี่พายมันดันผมให้ลงนอนบนเตียง มันนอนตะแคงมองหน้าผมจนผมรู้สึกว่าหัวใจมันเต้นแรงเกินความจำเป็นมากไปแล้ว

 

“อีกหน่อยต่ออาจจะต้องเจ็บมากกว่านี้อีกหลายเท่า...รู้อย่างนี้แล้วยังจะชอบพี่อีกรึเปล่า” ผมไม่ใช่เด็กที่ไร้เดียงสา ผมไม่ได้โง่จนไม่รู้ว่าคนที่คบกันนั้นเค้าจะมีสัมพันธ์กันแบบไหน ผมรู้ว่าอะไรเป็นอะไร และเข้าใจในสิ่งที่พี่พายมันสื่อออกมา

 

ผมเคยคิดว่าอยากกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนตอนที่ไม่มีพี่พายเข้ามาในชีวิต อยากทำอะไรก็ได้ทำโดยที่ไม่ต้องถูกบังคับหรือว่าต้องมานั่งแคร์ใคร แต่วันนี้ผมรู้แล้วว่ามันไม่มีทางเป็นแบบนั้นได้อีกแล้ว เมื่อหัวใจของผมมันเปิดให้พี่พายเข้ามาจับจองพื้นที่ด้านในจนเต็มหมดทุกตารางนิ้วเรียบร้อยแบบนี้

 

“คนมันชอบไปแล้ว...จะทำยังไงได้” พี่พายยิ้มให้ผม ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มค่อยๆเลื่อนลงมาแนบชิด ปากหยักกดลงมานาบทับกับปากของผม เน้นย้ำซ้ำรอยจูบครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างดูดดื่มและหวานชื่นจนผมรู้สึกล่องลอยไปในฝัน จูบจากผู้ชายที่ดูเหมือนว่าจะแข็งกระด้างกลับอ่อนโยนและอบอุ่นมากเหลือเกิน

 

 นี่อาจจะเป็นครั้งแรกที่ผมยอมให้พี่พายมันจูบแบบไม่อิดออดหรือขัดขืน ผมยอมรับและเปิดใจให้กับพี่พายแล้ว มันยากจะเก็บกั้นความรู้สึกในหัวใจ คงต้องปล่อยให้มันเป็นไปตามที่หัวใจต้องการ

 

……….100%..........

 

PS. รณรงค์ให้คนอ่านยุ่งนัก ที่เล่นทวิตเตอร์ เวลาที่พูดถึงเรื่องยุ่งนัก รบกวนติดแท็ก #ยุ่งนัก ด้วยนะคะ เกรทจะตามไปส่องค่ะ ><

ใครที่กระโดดข้ามมาจากตอนก่อนหน้า รบกวนเข้าไปอ่านกันด้วยนะค พลีสสสสส !!

ต่างคนต่างมุมมอง บางคนบอกว่าต่อปากแข็งไม่ยอมรับสักที แต่ถ้ามองในมุมต่อแล้ว เค้าเป็นผู้ชายธรรมดาที่ชอบผู้หญิง แน่นอนว่าการที่จะต้องยอมรับกับคนอื่นว่าชอบผู้ชายมันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย เพราะฉะนั้นต้องให้เวลาน้องต่อสักหน่อย ยังไงเค้าก็หนีพี่พายไม่พ้นหรอดจ้า >M<

ถ้าเป็นคุณที่มีชีวิตอิสระมาตลอด อยากทำอะไรก็ได้ทำ อยากไปไหนก็ได้ไป แล้วต้องมาถูกจำกัดทุกสิ่งอย่าง มันก็ต้องมีบ้างที่คุณจะโหยหาอิสระ เชื่อเถอะว่าการที่ต่ออยากจะไปเที่ยว ไม่ใช่แค่เจ้าตัวจะไปหาความสุขสนุกเข้าตัว แต่เค้าต้องการค้นหาคำตอบบางอย่างให้กับหัวใจของเค้า

เอาง่ายๆ เกรทเข้าข้างน้องต่อ จบนะคะ >////< (แฟนคลับพี่พายตามกระทืบ) 
                เจอกันตอนหน้าค่า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15934 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 21:02
    น่ารักโว้ยยยยย
    #15934
    0
  2. #15846 นายแมวน้ำ (@watmaka) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 05:43
    น่ารักแบบโหดๆ แบบนี้ก็ดีกับใจไปอีกแบบ อิอิ 
    #15846
    0
  3. #15769 wcmychalie16 (@wcmychalie16) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 21:06
    โมเม้นแบบนี้ก็ซึ้ง ปนหวานดีนะคะ^^
    #15769
    0
  4. #15752 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:34
    น่ารักกกกกก เป็นต่อรักพี่พายให้มากๆน้า
    #15752
    0
  5. #15723 backlight (@artemis-03) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 13:10
    ไม่รู้ทำไม อ่านตอนนี้ทีไร เวลาอ่านถึงทอล์คของพี่เกรทก็เข้าใจต่ออยู่หรอกนะ
    แต่พออ่านในเนื้อเรื่องจริงๆ ก็อดหมั่นไส้เล็กๆ ไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ
    #15723
    0
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. #15533 mameaw27 (@dek-dmameaw) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 12:44
    ต่อยอมรับแล้วเหวยยยยย
    #15533
    0
  8. #15411 P.Secret (@future-cartoon) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 13 มกราคม 2558 / 20:55
    โหแกรรรร เอาโมเม้นแบบนี้บ้างดิ
    แบบ ต่อเอ๊ยยยยย
    ฉันเขิน ><
    #15411
    0
  9. #15110 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 กันยายน 2557 / 01:44
    พายจะจับได้มั้ยว่าจะหนีเที่ยววว
    #15110
    0
  10. #14835 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 01:18
    น่าร๊าากกก >
    #14835
    0
  11. #14447 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2557 / 11:38
    ค่อยๆยอมรับไปนะต่อ ไม่ต้องรีบ เพราะยังไงก็หนีพี่พายมันไม่พ้น 5555555555555
    #14447
    0
  12. #14243 kelovelove (@kekailove) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 14:13
    พี่เอมใจไปเลยสิ ต่อน่ารักนะฮะ บอกไว้เผื่อจะไม่รู้
    #14243
    0
  13. #13726 daminho (@darinza33) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 17 เมษายน 2557 / 17:51
    เย้...เป็นต่อมีสาวชอบแล้วววว
    #13726
    0
  14. #13338 ♡.Piero (@jaruko) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 20:53
    คิดถึงงงTT
    #13338
    0
  15. #13115 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 14:50
    แล้วอย่างนี้ท่านเป็นต่อพ่อทุกสถาบันจะกล้าหนีเที่ยวป่ะเนี่ย 555
    #13115
    0
  16. #12595 Praowwii Vithayapat (@praowwii) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 03:56
    สู้ๆ นะ ซึ้ง TT
    #12595
    0
  17. #12569 Rindazz (@leeie) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 09:00
    เข้าใจกันซักทีนะ หลังจากนี้ก็ไม่เจ็บแล้วเนาะ
    #12569
    0
  18. #12511 TheS (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 12 มกราคม 2557 / 15:23
    ยอมรับจริงๆสักทีนะน้องต่อ
    #12511
    0
  19. #12176 pooddleboy (@pooddleboy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2556 / 03:04
    สต็อปก็น่าเตะซักป๊าบสองป๊าบนะ

    ถึงจะเป็นเพื่อนกันก็เถอะแต่ชอบเล่นแบบนี้

    เป็นเราๆคงโกรธอ่ะเล่นไม่รู้เรื่องนิสัยเสีย
    #12176
    0
  20. #11373 iNam2pm (@imhottest) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 22:11
    โอ๊ยยยย คู่นี้เมื่อไหร่ได้กัน 5555555555555 
    #11373
    0
  21. #11272 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2556 / 13:41
    ต่อจังไม่ได้เขินคนเดียวหรอกกกกกกกก นี่นั่งอ่านก็เขินไปด้วย ><
    #11272
    0
  22. #11190 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2556 / 11:18
    แล้วพี่พายไปมีเรื่องกับใครล่ะนี่ ไม่ใช่หินใช่มั๊ย
    #11190
    0
  23. #10591 giogioVEamani (@veerayut3392) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2556 / 21:27
    Shut Up!! !!
    เคะ ปากเเข็งทุกคนเลยอะ >< ยกเว้น มาเฟียคนเดียว
    รักมาเฟีย <3
    #10591
    0
  24. #10007 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 21:23
    พี่พายฟินไปสิ ต่อน่ารัก><
    ใครมาพูดร้ายต่อนะ
    #10007
    0
  25. #9866 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 23:24
    อ๊ายยยยยยยยยยยยย



    น่ารักอ่าาา
    #9866
    0