OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 19 : ☆OK! I love U ★... 15. เดท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,405
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 80 ครั้ง
    3 ส.ค. 56



             15. เดท

 

หลังจากที่ไข้หวัดรุมเร้าเราสองคนมาทั้งวันและทั้งคืนแบบเต็มๆ วันนี้ผมเลยทั้งลาก ทั้งบังคับไอ้พี่พายให้ออกมาเพื่อหาซื้อของเข้าห้อง เผื่อเวลาที่เราว่างๆ ไม่ใช่เราสิ จะใช้คำว่าเราได้ยังไงก็ในเมื่อคนที่ทำคือผมคนเดียวทุกทีนั่นแหล่ะ หมายถึงว่าเผื่อมีเวลาว่างผมอยากจะทำอาหารกินเองบ้าง ไม่อยากให้มันสั่งขึ้นมากินใช่ว่าไม่อร่อยนะ อร่อยเลยหล่ะ แต่ผมอยากทำกินเองมากกว่า

 

ไม่ได้อยากจะดูแลมันสักหน่อย ใครแซววะเฮ้ย!!!

 

“ง่วงนอนว่ะต่อ มึงขับเองก็แล้วกัน อยากจะไปที่ไหนก็ขับไปเลย” พี่พายมันโยนกุญแจรถให้ผม มันยังมึนๆ หัวอยู่ก็เลยไม่อยากขับรถ ผมมันพวกป่วยง่ายแต่ก็หายเร็ว หน้าตาดีภูมิต้านทานเลยดีไปด้วยมั้ง เกี่ยวมั้ย... เกี่ยวเถอะ

 

“ไม่ไหวก็นอนอยู่ห้องก็ได้นะพี่พาย เดี๋ยวกูออกไปคนเดียวก็ได้” ได้ข่าวเมื่อกี้ผมยังบังคับมันออกมาด้วยกันอยู่เลย

 

“ไม่เอากูจะไปเดทกับมึง กูอยากดูหนังที่มันเพิ่งเข้า เอาเสื้อคลุมไปด้วยนะต่อเดี๋ยวกูหนาว” เข้าใจตรงกันนะครับว่ามันไม่ได้ห่วงผม มันให้ผมเอาไปเผื่อมันหนาว แม่งรักกูจริงป่ะเนี่ยไอ้พี่พาย แล้วไปเดทอะไรก็แค่ไปซื้อของเข้าห้องเนี่ย

 

“กูไม่ดูหนังนะพี่พาย ในโรงหนังแอร์เย็นจะตาย เดี๋ยวไข้ก็กลับหรอกพี่ พรุ่งนี้มีเรียนไม่ใช่รึไง”

 

“ก็กูอยากดูหนังกับมึง” เอาแต่ใจตัวเองไม่มีใครเกินจริงๆ แต่มันไม่สบายอยู่จะตามใจมันได้ยังไงกันเล่าถ้าป่วยขึ้นมาคืนนี้ผมก็ไม่ได้นอนต้องเฝ้าไข้มันอีก ตายคู่เลยงานนี้

 

“ก็รอหายก่อนแล้วค่อยมาดูด้วยกัน จะห้าเรื่องสิบเรื่องหรือกี่เรื่องก็ได้ทั้งนั้น...คนเป็นห่วงนะเว้ย" พูดเสียงเบาๆ แต่ไม่ได้เขินนะแค่แบบว่าไม่อยากเสียงดังกับคนป่วยเท่านั้นเอง พูดจบผมก็เดินมาที่รถแบบไม่ได้เดินหนีอะไร แต่ไอ้พี่พายมันเดินตามมาไวชิบหาย มันจับมือผมเอาไว้แล้วดึงผมให้เข้ามาใกล้ๆ มัน

 

“น่ารักแบบนี้กูจะไปไหนรอดวะต่อ” มันหอมแก้มผมแล้วยีหัวผมจนยุ่ง ไอ้ที่เซตผมเอาไว้นี่ชิบหายไปหมดแล้วครับ มันคงอิจฉาที่ผมหล่อกว่ามันมั้งเลยแกล้งผมแบบนี้

 

“ไปให้รอดเลยเหอะพี่ รอดไปให้ไกลๆ ได้ยิ่งดี” ผมปัดมือมันออกจากหัว เท่าที่เป็นอยู่เนี่ยก็เสียทรงมากแล้ว ไอ้พี่พายมันก็แกล้งผมอยู่ได้กว่าจะเข้าไปในรถกันได้ผมเสียทรงหมด...แล้วกูจะเซตผมมาเพื่อสนตีนอะไร

 

 

 

 

การเดินทางฝ่าการจราจรในวันหยุดสุดสัปดาห์ช่างยาวนานเหลือเกิน เพราะเป็นวันหยุดด้วยมั้งครับผู้คนเลยเฮโลออกมาข้างนอกเพื่อพักผ่อนหย่อนใจ แต่สำหรับผมแล้วมันเป็นอะไรที่ทรมานใจมาก ร้อนนรกแตกมากวันนี้ ไอ้พี่พายก็หนาวและไม่ยอมให้เปิดแอร์แรงๆ แล้วรถนี่ต่อให้แพงแค่ไหนมันก็ไม่ต่างอะไรจากตู้อบเลยจริงๆ เวลาที่ไม่เปิดแอร์เนี่ย

 

“พี่พายกลับบ้านป่ะวะ ถ้าจะนอนหนาวขนาดนี้ก็ไม่น่าออกมาเลย” ผมหันไปมองดูคนที่มันนอนมองผมอยู่ สายตานี่ดูเนือยๆ แต่ก็จ้องมองผมไม่วางตา

 

“เอาให้รอดจากมรสุมรถติดไปให้ได้ก่อนเหอะต่อ ใครใช้ให้มึงอยากซื้อของเข้าเรือนหอวันนี้เล่า” เรือนหอบ้านอาม่ามึงเหอะพี่พาย แล้วถ้าไม่มาซื้อวันนี้แล้วจะซื้อวันไหนก็ในเมื่อวันนี้มันเป็นวันว่างวันเดียวของสัปดาห์เนี่ย

 

“เรือนหออะไรพี่พายอย่ามาเพ้อ วันนี้มันว่างนี่หว่า วันอื่นว่างมั้ยเล่า อีกอย่างของใช้กูหมดว่ะพี่ทั้งยาสระผม ทั้งครีมนวดผม ทั้งครีมอาบน้ำ ไม่รู้หมาที่ไหนมันแย่งไปใช้หมด” ได้ทีกูเหน็บแม่งเลย ไม่รู้เป็นอะไรไอ้พี่พายแม่งแย่งของผมไปใช้หมดทุกอย่าง ของมันเองก็มีแต่มันไม่ใช้หรอก

 

“กูป่วยอยู่นะต่อเลยไม่อยากออกแรงตบปากมึงด้วยปากกู งกรึไงวะกะอีกแค่ของใช้แค่นั้น มึงมาอยู่กับกูกูยังไม่เคยทวงค่าน้ำค่าไฟเลยนะ” นี่ขนาดไม่ทวงมันยังจิกตาใส่กูขนาดนี้ แล้วถ้าเกิดมันทวงขึ้นมาแม่งไม่บีบคอกูเลยหรอวะเนี่ย

 

“มีตังจ่ายนะเว้ย แต่คิดไปคิดมาไม่จ่ายดีกว่า ก็กูทำทุกอย่างเลยนะพี่พายมึงอยู่เหมือนราชากูนี่โคตรขี้ข้าอ่ะ...รึไม่จริง” ยังจะมามองหน้าอีกไอ้พี่พายเดี๋ยวกูโบกหน้าทิ่ม...ทำได้แค่คิดแหล่ะครับขืนทำจริงๆ แม่งฆ่าผมทิ้งข้างทางแน่ๆ เชื่อเหอะว่าตอนนี้มันก็แค่สำออยทำเป็นไม่มีแรง แต่ลองมันโมโหขึ้นมาสิไม่รู้เอาแรงมาจากไหนนักหนา

 

“ขี้เกียจเถียงด้วยว่ะต่อ เปิดเพลงให้กูฟังดิ” นี่ไง!! เอะอะใช้กูอีกแล้ว แค่มึงเอื้อมมือมาหยิบรีโมตเปิดเองก็ได้แล้ว แต่มึงไม่ยอมทำอะไรเองเลย เอะอะก็ใช้กูตลอดอ่ะพี่พาย เคยตัวว่ะ...แต่กูก็ทำนะ ทำไมวะ

 

“เพลงที่ 19...” สั่งให้เปิดเสร็จ ก็สั่งให้เลือกเพลงที่มันชอบอีก ตามใจกูบ้างมันจะตายรึเปล่าก็ไม่รู้

 

“เพลงนี้กูให้มึง” มันมองหน้าผมแล้วยิ้มน้อยๆ บรรยากาศดูดีขึ้นมานิดๆ สาบานได้ครับว่าแค่นิดๆ จริงๆ รอยยิ้มหล่อๆ นั่นไม่ได้ทำให้ผมตื่นเต้นอะไรเลย ก็แค่ไม่ได้ขยับรถตามตูดไอ้รถคันข้างหน้าจนคันหลังมันตบแตรใส่จนสะดุ้ง

 

“ขับรถก็ต้องมองถนนสิวะต่อ ไม่ใช่เอาแต่มองหน้ากูแบบนี้ ชอบกูแล้วสิท่า...” เหมือนถูกใครเอาอะไร ร้อนๆ มาจี้ยังไงก็ไม่รู้ รู้สึกร้อนตัวร้อนใจแบบแปลกๆ อย่างไม่มีสาเหตุเลยครับ ผมส่ายหน้าแล้วเคลื่อนรถไปตามเส้นทาง อินโทรเพลงขึ้นมาและเริ่มหนักหน่วงขึ้น

 

บรรยากาศดีๆ ที่คิดว่าเกิดขึ้นมาเมื่อครู่หายวับไปกับเนื้อเพลงเลยจริงๆ

 

*ไม่รู้เวรกรรมอันใดดลใจให้ฉันต้องเจอ
ตกเป็นทาสรักให้เธอทำร้ายหัวใจตลอด
ดีกับเธอเท่าไหร่เธอยังคว้าใครๆ มากอด
ตาก็ไม่บอดแต่ต้องทำไม่เห็นทุกที
     เหมือนอยู่เพื่อเจ็บเฉยๆ แต่ไม่เคยกล้าตัดใจ
ยอมตกเป็นของตายยอมรักคนไม่รักดี
เธอสั่งให้ทำอะไรก็รีบไปทำให้
ยอมให้เธอหลอกใช้ได้เต็มที่
สมองก็ยังมีแต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกลวง
     หรือเธอเป่าเวทย์มนต์คาถา
เสน่หาบูชาวิญญาณ
กักขังหน่วงเหนี่ยวทรมานให้เกิดภาพลวง
     คิดจะหนีกี่ครั้งก็ดิ้นไม่ได้
ดั่งถูกคุณไสยผูกใจเป็นบ่วง
บูชายัญมัดตุ๊กตาห่วงถ่วงใจไว้
     เหมือนโดนเล่นของใส่กัน
ฉันจึงหลงและฉันจึงบ้า
ทั้งที่เธอมีแต่น้ำตาตอบแทนใจ
     ยิ่งเจ็บยิ่งรักขึ้นทุกวันเหมือนว่าฉันขาดเธอไม่ได้
บางครั้งก็ยังสงสัยทำไมยอมให้เธอทำร้าย

ทำไมเธอเลวได้ใจฉันยังรักอยู่*

                                                                       *เพลงโดนของ Flame

 

 

เพลงนี้ให้กูหรอวะพี่พาย นี่หลอกด่ากูป่ะเนี่ย” คือกูว่ามันน่าจะสลับกันแล้วว่ะพี่พาย มันน่าจะเป็นมึงที่เล่นคุณไสยใส่กูแล้วหล่ะ แล้วคนที่เลวเนี่ยแน่ใจว่าเป็นกูหรอพี่...

 

“ก็ใช่ กูให้มึง เพราะมึงทำให้กูชอบโดยที่กูไม่สามารถหาเหตุผลมาหักล้างได้ มึงทำคุณไสยใส่กูรึเปล่าวะต่อ” ผมกลอกตาไปมองหน้ามันแบบ...มึงคิดได้ยังไง มึงเอาอะไรมาคิดพี่พาย กูไม่สิ้นคิดขนาดนั้นหรอกว่ะ กูไม่ได้บ้านะพี่พายที่จะเอาตัวอันตรายอย่างมึงเข้ามาในชีวิตกูเนี่ย

 

“พี่พายนี่มึงป่วยจนเพ้อหรือว่ามึงบ้าไปแล้ววะเนี่ย จะบ้ารึไง เอาอะไรมาคิดวะพี่ กูว่าเปลี่ยนจากไปห้างแล้วตรงไปหลังคาแดงแทนดีกว่ามั้ยวะเนี่ย กูเริ่มเพลียแล้วจริงๆ” ผมเอาหัวโขกพวงมาลัย รถนี่ก็ติดอยู่ได้ ใครอย่ามาบอกนะว่าถ้าไม่ติดก็ขับไม่ได้ มันไม่ใช่เวลานะครับ คนหล่อไม่มีอารมณ์มาเล่นมุขอะไรทั้งนั้น

 

“กูไม่ได้เพ้อเหอะต่อ กูมีสติครบถ้วนดีอยู่ แต่กูก็อดสงสัยไม่ได้จริงๆ นะว่าทำไมกูถึงได้ชอบมึงแบบไม่มีเหตุผลมากมายขนาดนี้...” บอกว่าชอบบ่อยๆ กูควรหวั่นไหวมั้ยวะพี่พาย แล้วไอ้เวลาที่ป่วยแล้วอ้อนนี่คืออะไร อย่ามาเยอะพี่พายกูไม่หลงกลหลงเสน่ห์มึงหรอกพี่ มุขนี้ใช้ไม่ได้ผลกับกู

 

ปี๊น!!

 

“แม่งตกใจหมด รีบมากมึงไปขับเครื่องบินเลยไปไอ้ควาย” ผมสบถด่าด้วยความตกใจหลังจากที่ถูกตบแตรใส่อีกครั้ง ความจริงผมนี่แหล่ะครับที่ผิด เพราะสัญญาณไฟมันเปลี่ยนเป็นสีเขียวแล้ว แต่ผมมัวแต่มองหน้าสบตากับไอ้พี่พายอยู่เลยไม่ทันสังเกตเห็น เวลาไฟเขียวมาเนี่ยแม่งอย่างกับเวลาทอง นานๆ มาทีแถมมาครั้งละสั้นๆ เท่านั้นอีกต่างหาก

 

“บอกแล้วว่าให้มองทางอย่าเอาแต่มองหน้ากู หึ” ยังมีหน้ามาหึใส่ผมอีกนะครับ ไม่ใช่เพราะมึงรึไงที่มาวุ่นวายรบกวนสมาธิในการขับรถของกูแบบนี้ ไม่ถูกเค้าด่าพ่อด่าแม่เอาก็บุญแค่ไหนแล้ว

 

“พี่พายนอนหลับไปเลยไปอย่ามาพูดมากรบกวนสมาธิว่ะ” ผมว่ามันคงจะดีมากถ้าไอ้พี่พายมันนอนหลับไปเลย ไม่มาชวนผมคุยหรือว่ามาหาเรื่องกวนประสาทผม ไม่อย่างนั้นรถคันหรูมึงได้ไปเสยตูดรถชาวบ้านเค้าเล่นแน่ๆ

 

“มึงควรทำใจให้ชินเวลาที่มีกูอยู่ใกล้ๆ เพราะต่อจากนี้ไปกูจะกลายเป็นเงาตามตัวมึง...” ฟังแล้วรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่กำลังบอกกับผมว่า ชีวิตผมมันไม่มีทางหลุดพ้นจากมันได้แล้วจริงๆ ไอ้พี่พายมันบอกว่ามันจะตามติดเป็นเงาเนี่ย มึงเป็นเงาพยาบาทรึเปล่าพี่พาย แบบตามจองล้างจองผลาญกูไม่เลิกอะไรแบบนี้ กูว่าน่าจะใช่ว่ะ

 

..........35%..........

 

 

 

ตอนนี้ผมกำลังเดินข้างๆ ดารา นักร้อง หรือว่านายแบบอยู่รึไงวะ ทำไมใครๆ ก็ต้องมองมาทางผมกับพี่พายด้วยก็ไม่รู้ สภาพไอ้พี่พายวันนี้มันไม่ได้จัดเต็มเหมือนอย่างทุกครั้งที่ออกมาด้วยกันนะครับ มันบอกว่าไม่สบายแบบนี้ไม่มีอารมณ์แต่งตัว เลยใส่แค่เสื้อยืดคอวีสีขาวกับเดฟขาดๆ สีดำ ธรรมดาๆ แถมยังลากแตะมาอีกต่างหาก

 

แต่คนเท่แม่งใส่อะไรก็ดูเท่...เคยได้ยินคำนี้กันใช่มั้ยครับ

 

“คนเยอะว่ะ กูปวดหัว...” มันยกมือขึ้นกอดคอผมแล้วเดินโงนเงนเบียดผมอยู่ได้ รู้อย่างนี้ไม่ลากมันมาด้วยก็ดีหรอก จะเดินจะเหินจะทำอะไรไม่สะดวกเลยจริงๆ ผมนึกว่าผมเป็นแฝดสยามไปแล้วล่ะตอนนี้ จะติด จะเบียด จะชิดกันทำเพื่อ?

 

“ไหวมั้ยวะพี่พาย กูว่าเรากลับห้องกันดีกว่าป่ะ ไว้วันหลังค่อยมาซื้อของก็ได้ ตัวร้อนอีกแล้วเนี่ย” ดูท่าทางแล้วพี่พายมันจะหายป่วยยากอย่างที่พี่โก้ว่าจริงๆ พอกินยาเข้าไปไข้ก็ลด พอยาหมดฤทธิ์ตัวก็เริ่มร้อนขึ้นมาอีกแล้ว แล้วมันจะมาออดอ้อนอะไรกลางห้างวะพี่ เดินดีๆ ดิเว้ย

 

“กูไหวน่า แค่เดินพิงนิดหน่อยทำเป็นบ่น คืนนี้อย่ามาขอกอดกูนะ...” ผมว่าผมชินนะเวลาที่ได้ยินไอ้พี่พายพูดอะไรแบบนี้ เพราะว่ามันเป็นเรื่องปกติที่ไอ้พี่พายมันจะกวนตีนผมแล้ว แต่ที่ไม่ชินเนี่ยคือระดับเสียงของมัน คือแบบมึงจะพูดเสียงดังให้คนเค้าหันมามองทำอะไร สาวๆ กลุ่มนั้นที่เดินผ่านนี่กระตุกชายเสื้อกันให้หันมามองแล้วก็ทำท่าเขินๆ ใส่

 

พวกนี้ก็แปลกชอบให้ผู้ชายหันมาแดกกันเอง แล้วพอตัวเองขึ้นคานก็มาโวยวายเพื่ออะไรครับตอบผมที

 

“กูว่ากูต้องเป็นฝ่ายพูดว่ะพี่” ผมดันไอ้พี่พายมันออก เล่นกอดคอแล้วทิ้งน้ำหนักมาทางผมซะเต็มแรงแบบนี้ เดินลำบากจะตาย
 

“มึงเป็นคนลากกูออกมานะต่อ แล้วจะไม่รับผิดชอบกูใช่มั้ย อย่าให้กูต้องพูดมากกลับมาให้กูกอดคอเร็วๆ” มันตะโกนเรียกผม กระดิกนิ้วเรียกเหมือนกูเป็นหมาเลยพี่พาย แล้วมันเดินเองไหวนะผมมั่นใจ แต่มันอยากแกล้งผมมากกว่า

 

“พี่พายอย่ากวนตีนได้มั้ยกูขอร้องหล่ะพี่ รีบๆ ไปซื้อของแล้วจะได้กลับห้องไปกินยานอนพัก พรุ่งนี้มีเรียนแต่เช้าไม่ใช่รึไง” ถ้าผมกราบมันได้ผมยอมกราบเลยเอาจริงๆ พี่พาย...ระดับความกวนส้นตีนของมึงสูงสุดอยู่นี่เท่าไหร่วะ แล้วเมื่อไหร่จะเลิกทำให้กูอายชาวบ้านเค้าสักทีก็ไม่รู้

 

“กูอยากได้กางเกงตัวใหม่...” มันเปลี่ยนเรื่องแบบกะทันหัน แล้วไอ้คนที่ทำว่าจะไม่มีแรงเดินก็ลากผมเดินเข้าไปยังร้านแบรนด์โปรดของมันทันที บอกแล้วว่าไอ้ผู้ชายคนนี้มันเอาแต่ใจตัวเองแบบโคตรๆ

 

 

 

 

ทายสิอะไรเอ่ย...ไอ้พี่พายเอ๊ยมึงจะบ้าซื้อกางเกงไปทำเพื่อส้นตีนอะไรเยอะแยะ แอบนินทามันหน่อยได้มั้ยเนี่ย เห็นมันซื้อของแล้วแอบเสียดายเงินแทนมันจริงๆ รูดปื๊ดๆ ไม่จำกัดวงเงินอีกต่างหาก ไหนว่าไม่ถูกกับพ่อแล้วถามจริงเหอะเงินที่มึงใช้แบบไม่แคร์ใครเนี่ยมันเงินใครวะพี่

 

“ถือไปต่อ...กูไม่สบาย” ครับ กูรู้แล้วครับว่าพี่ไม่สบาย พี่ย้ำทุกๆ สิบนาทีเลยก็ว่าได้ว่าพี่ไม่สบาย แล้วก็ให้กูถือของที่มึงซื้อมาเยอะแยะแบบเต็มมือ เห็นแก่ของฟรีที่แม่งบังคับซื้อมาให้สองตัวก็เลยยอมนะเว้ย

 

“เอามานี่ดีกว่ากูถือเอง ลืมไปว่าระดับความซุ่มซ่ามของมึงมันเต็มเปี่ยม เดี๋ยวเดินไปทุ่มใครเค้าเข้า...ของกูจะเสียหาย” เหมือนจะเป็นห่วงกูเลยเนอะ แต่สุดท้ายมันก็ห่วงตัวมันเองอยู่ดีนั่นแหล่ะ

 

แล้วเชื่อมั้ยครับว่าคนที่ทำเหมือนว่าป่วยมากมายแม่งเดินซื้อเสื้อผ้ามันอยู่นั่นแหล่ะ เข้าร้านนั้น ออกร้านนี้ ต้องมีของติดมือติดไม้ออกมามันซะทุกร้าน ผมอยากจะนั่งรอแล้วให้มันไปซื้อของมันคนเดียวก็ไม่ได้ มันต้องลากผมไปด้วยเพื่อที่จะถามว่าตัวนั้นดีมั้ย ใส่แล้วหล่อรึเปล่า

 

ถามอยู่ได้พอบอกว่าไม่มันก็บอกว่าคนมันหล่อใส่อะไรก็หล่อ แล้วมึงจะลากกูมาทำพ่องอะไรวะไอ้พี่พาย กูไม่เข้าใจมึงจริงๆ แต่บ่นไม่ได้นะครับ บ่นมากๆ แม่งงี่เง่าเสียงดังใส่แบบพาลๆ ให้คนอื่นๆ เค้ามองมากันเป็นทิวแถว ผมไม่ได้หน้าด้านเหมือนมันนี่นาจะได้ไม่รู้สึกรู้สาอะไร แล้วคนที่เดินผ่านไปมานี่ก็ช่างคิดได้นะครับว่าเราสองคนเป็นแฟนกันแล้วกำลังทะเลาะกันอยู่

 

 “มึงว่าสีดำหรือว่าสีขาวดีกว่ากันวะ...” มันชูเสื้อยืดคอวีแบบที่มันชอบใส่ให้ผมดู ผมเป็นคนที่ค่อนข้างชอบสีสว่างๆ ผมเลยชี้ไปที่สีขาว

 

“แต่กูว่าสีดำมันเท่กว่า...”

 

“งั้นก็เอาสีดำไปดิวะ จะถามทำไมเนี่ยพี่พาย” เอือมระอาแต่แสดงออกไม่ได้แม่งโคตรอึดอัดเลยครับ สงสารน้องพนักงานที่มายืนคอยแนะนำแล้วให้บริการพวกผม ไม่อยากให้เค้ามารับรู้รับฟังความงี่เง่าเอาแต่ใจของไอ้พี่พายมัน

 

“ก็มึงชอบสีขาว...” เป็นเหตุผลที่มันไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย ผมอยากเดินหนีออกมาจากร้านซะจริงๆ แต่เชื่อเถอะถ้าผมเดินหนีออกมา พี่พายมันตามมาล็อคคอผมกลับเข้าไปอีกนั่นแหล่ะ

 

“งั้นเอาสองตัวนี้...” แล้วสุดท้ายมันก็ได้ข้อสรุปครับ คือที่ถามผมเนี่ยบางทีมันอาจจะอยากกวนประสาทเฉยๆ ก็ได้

 

“ของมึงสีขาวของกูสีดำ...เสื้อคู่รัก....” เงิบไปสามวิ ไม่ใช่แค่ผมนะครับที่เงิบ น้องพนักงานสาวนี่ถึงขั้นมองหน้ามันกับผมสลับกัน ผมยิ้มแบบเจื่อนๆ ให้กับเธอแล้วส่ายหน้าไปมา พี่พายมันคงกลัวว่าน้องจะเข้าใจถูกก็เลยเดินเข้ามาล็อคคอผมเข้ามากอดแล้วยิ้มให้แบบ...มึงกล้าปฏิเสธกูหรา...อารมณ์นั้นเลยครับ

 

“เสื้อคู่รักอะไรพี่ มันแค่แบบเดียวกันแต่คนละสีเท่านั้นเอง...”

 

“ก็คนใส่รักกันนี่หว่า มันก็เป็นเสื้อคู่รักได้เหมือนกันนั่นแหล่ะ เดี๋ยวไปหาซื้อชุดนอนคู่รักต่อดีกว่า หึ” ตอกย้ำซ้ำเติมเข้าไปไอ้ฟายเอ๊ย น้องครับอย่าไปเชื่อครับ อย่าทำหน้าแดงแบบนั้นใส่ดิวะเฮ้ย นี่พวกเดียวกับน้องซันป่ะเนี่ย เชียร์ให้ผู้ชายกินกันเองรึไงน้อง

 

“พี่พายกูเมื่อยแล้วนะ” ผมเดินตามมันเข้าออกร้านนั้นร้านนี้เป็นว่าเล่น พ่อคุณเอ๊ย ไหนมึงบอกมึงป่วยไม่มีแรงจะเดิน แล้วนี่คือส้นตีนอะไร ถุงเสื้อผ้าในมือกว่าสิบถุงนั่นคืออะไรบอกกูทีเถอะ

 

“งั้นมึงนั่งรอกูอยู่ตรงนี้ก่อนแล้วกัน กูเอาของไปเก็บในรถก่อน...อย่าให้รู้ว่าแอบเหล่ใครหรือถ้ามีใครมาให้เบอร์มึง ไม่งั้นมึงเจอจูบกลางห้างแน่” ตอนแรกผมจะถามแล้วหล่ะครับว่ามันจะทำอะไรผม พอไอ้พี่พายมันตอบมาแบบไม่ต้องถามผมนี่เงียบเลย เชื่อเถอะว่าพี่พายมันกล้าทำแบบนั้นจริงๆ เพราะมันด้านและหน้าหนาแบบไร้คำบรรยายแล้ว

 

“ไอ้เผด็จการ คิดว่ากูกลัวมึงมากรึไง เอะอะขู่กูตลอดๆ แม่งดุยิ่งกว่าร็อตไวเลอร์สิบตัวรวมกันจริงๆ ใครเค้าจะเข้ามาจีบกูวะ ถ้ามีคนมาจีบกูจริงป่านนี้กูมีเมียไปแล้ว...”

 

“พี่เป็นต่อ...ใช่รึเปล่าคะ” เสียงใสๆ น่ารักๆ เอ่ยเรียกชื่อของผมขึ้นมา ผมหันไปมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยความแปลกใจ แต่ในความแปลกใจนั้นมันมีอาการเคลิ้มอยู่นิดหน่อย เพราะว่าเธอเป็นคนที่น่ารักมากๆ เลยครับ ผิวขาว ปากแดง ตาโตๆ คมๆ หน้าตาแทบไม่ได้ปรุงแต่งแต่ดูดีมากเลยจริงๆ

 

ที่กล่าวมาข้างต้นนั้นมันไม่ใช่ประเด็น แต่ประเด็นก็คือ...ใครวะ?

 

“อ่อ ครับ ผมเป็นต่อครับ” ผมตอบไปแบบมึนๆ ผมรู้จักเธอคนนี้ด้วยหรอวะไม่ยักจะจำได้ เธอยิ้มกว้างมาให้ผมแล้วเดินเข้ามาเกาะแขนผมแน่น เงยหน้าส่งยิ้มให้กับผมราวกับว่าเราสนิทสนมกันมากเหลือเกิน ผมมองไปรอบๆ แบบหวั่นๆ ไม่ได้กลัวไอ้พี่พายมันหรอกนะครับ แค่รู้สึกเสียวสันหลังแบบแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้

 

“พี่ต่อจริงๆ ด้วย ไม่ได้เจอกันน๊าน...นานเลยนะคะ พี่ต่อหล่อขึ้นเยอะเลยอ่ะ” ผมรู้สึกได้ถึงเงาพยาบาทที่มันทำท่าจะพุ่งตรงมาทางผม แต่มองไปรอบๆ ผมก็ไม่เห็นไอ้พี่พายนะ แต่ทำไมรู้สึกเสียวสันหลังวาบๆ แบบนี้ก็ไม่รู้

 

“เดี๋ยวนะครับน้อง เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรอครับ ทำไมพี่จำน้องไม่ได้” ผมแกะมือเธอออกอย่างเสียดาย...เอ๊ย แกะออกอย่างสุภาพต่างหากครับ มือนุ่มๆ ผิวนุ่มๆ แบบนี้ใช้โลชั่นอะไรครับเนี่ย...ก็แค่สงสัยอ่ะครับไม่ได้จะสื่ออะไรนะครับ

 

“ว่าแล้วพี่ต่อต้องจำไม่ได้ ลูกแก้วไงคะพี่...” ลูกแก้ว...ลูกแก้วอย่างนั้นหรอ ชื่อคุ้นๆ นะ ลูกแก้ว...อ๋อ!! ลูกแก้วน้องสาวไอ้ลูกหิน

 

“เฮ้ย!! ลูกแก้วเองหรอ โตเป็นสาวจนพี่จำไม่ได้เลยเนี่ย” ผมยิ้มกว้างให้กับน้องลูกแก้ว โตขึ้นมาสวยและน่ารักกว่าตอนเด็กๆ เยอะมากๆ จนผมจำไม่ได้ อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลย ขนาดไอ้หินผมยังจำมันไม่ได้เลย แล้วนับประสาอะไรกับลูกแก้วกันล่ะ

 

“พี่ต่อ พี่ต่อ คิดถึงจังเลย” ลูกแก้วโผเข้ากอดผมซะแน่น เข้าใจครับว่าน้องมันคิดถึง ผมเองก็คิดถึงสองพี่น้องนี่เหมือนกัน แต่ทว่ามาส่งเสียงแง้วๆ น่ารักๆ แบบนี้ใส่แล้วมากอดผมซะแน่นแบบนี้ น้องเพื่อนก็น้องเพื่อนเถอะครับ...ไอ้ต่อละลายเว้ย!!

 

“โตเป็นสาวขนาดนี้แล้วนะลูกแก้ว มาเที่ยวกอดผู้ชายแบบนี้ได้ไงเรา” ผมลูบหัวลูกแก้วเบาๆ อย่างเอ็นดู มันก็ผ่านมานานมากแล้วนะที่ไม่ได้เจอกัน แต่ทำไมพวกเราทั้งสามคนยังรู้สึกได้ถึงมิตรภาพที่ก่อเกิดขึ้นมาในเวลาสั้นๆ แต่มันยาวนานมาจนถึงปัจจุบันได้

 

“ก็ลูกแก้วดีใจนี่พี่ต่อ พี่ฮะเก๋าบอกว่าเจอพี่ต่อแล้ว ลูกแก้วเห็นรูปถ่ายในมือถือของพี่เลยพอจะจำพี่ต่อได้ แต่ไม่แน่ใจเลยเข้ามาทักแล้วก็ใช่จริงๆ พี่ต่อมากับใครคะ มาคนเดียวรึเปล่า ไปหาอะไรกินกันมั้ยพี่ เลี้ยงลูกแก้วน้า....” สิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมมั่นใจว่านี่คือยัยลูกแก้วจริงๆ เพราะเธอเป็นคนช่างพูด จนบางทีก็พูดมากจนผมกับไอ้หินเพลียใจ แต่เธอก็เป็นน้องสาวที่น่ารักมากๆ เลยครับ

 

“เจอหน้าก็รัวใส่พี่เลยนะลูกแก้ว พูดมากไม่เปลี่ยนเลยนะเรา” ผมส่งยิ้มให้กับลูกแก้ว ตอนนี้เธอปล่อยมือจากผมแล้ว แต่ก็ยังส่งยิ้มน่ารักๆ มาให้ผมใจสั่นเล่น ผมพยายามท่องเอาไว้ว่าน้องเพื่อนเว้ยน้องเพื่อน แต่ผมแพ้อะไรที่น่ารักๆ แล้วลูกแก้วก็เข้าข่ายน่ารักแบบมากๆ เลยด้วยสิ

 

“ก็ไม่ได้เจอกันมาตั้งนาน พี่ต่อเรียนที่เดียวกับพี่ฮะเก๋าใช่ป่ะคะ ปีหน้าลูกแก้วก็จะเอ็นเข้าเหมือนกัน รอรับน้องสาวคนนี้เป็นรุ่นน้องนะพี่ต่อ” เพ้อ...น่ารักครับน่ารัก ผมสะบัดหน้าเบาๆ ไล่ความเพ้อออกไปเสียก่อน เพราะมันมีเงาอำมหิตมายืนอยู่ทางด้านหลังลูกแก้ว กอดอกแล้วจ้องหน้าผมเขม็ง...

 

“วันนี้พี่มาธุระกับเพื่อนน่ะ เอาไว้วันหลังพี่จะพาเรากับไอ้หินไปไหว้แม่แล้วกันนะ แม่บ่นคิดถึงลูกแก้วกับลูกหินจะเป็นจะตายอยู่แล้ว ต้องโทษเรานั่นแหล่ะที่ให้เบอร์มาผิดน่ะ” ผมยิ้มให้กับเธอ ยิ้มเผื่อไปทางไอ้เงาพยาบาทที่ยืนอยู่ทางด้านหลังของลูกแก้ว ดีนะที่น้องไม่ได้หันไปมองว่ามีร็อตไวเลอร์ทำหน้าโหดอยู่ทางด้านหลัง

 

“ก็ตอนนั้นลูกแก้วยังเด็กอยู่นี่คะ ตอนนี้ลูกแก้วก็ต้องไปเรียนพิเศษเหมือนกัน ไว้เมื่อไหร่จะพาไปเลี้ยงก็บอกนะคะ...ไปแล้วค่ะพี่ต่อ จุ๊บ!!” ห้ะ!! ห้ะอีกรอบ...ผมถูกหอมแก้มแบบที่ลูกแก้วชอบหอมแก้มผมกับไอ้หินเหมือนเมื่อตอนก่อน แต่ตอนนี้ลูกแก้วเป็นสาวแล้วนะเว้ย แล้วยิ่งไปกว่านั้นมันทำให้ผมเคลิ้มมาก ก็บอกแล้วว่าผมชอบผู้หญิงน่ารักๆ แต่ไอ้คนที่มันทำตาโคตรดุใส่ผมอยู่นั่น มันทำให้ความเคลิ้มของผมลอยตามลูกแก้วไปแล้ว

 

“ระริกระรี้เหมือนปลากระดี่ได้น้ำ...” มาเป็นสำนวนเลยนะพี่พาย ขอกูฟินบ้างอะไรบ้างไม่ได้รึไง สาวๆ น่ารักๆ มาหอมแก้มแบบนั้น มึงไม่คิดหรอว่ากูจะชอบบ้างอะไรบ้าง

 

“น้องเพื่อน....” ทำไมกูต้องทำเสียงสูงวะ แต่มันเรื่องจริงนะเว้ยลูกแก้วเป็นน้องเพื่อนกูอ่ะ ไม่ใช่คนอื่นคนไกล

 

“กูถามรึยัง?” ปากมึงไม่ได้ถามแต่สายตามึงกดดันกูแบบเต็มที่เลยว่ะพี่พาย

 

“ก็แค่บอก...” ช่างเป็นบทสนทนาที่สั้นๆ และได้ใจความ ใจความสำคัญมันไม่ได้มากับคำพูด แต่มันถูกส่งตรงมาทางสายตาแบบล้วนๆ ผมไม่รู้จะอธิบายไปทำไม คนอย่างไอ้พี่พายถ้ามันไม่เชื่ออธิบายจนควายออกลูกเป็นวัวมันก็ไม่เชื่อหรอก

 

“หลายครั้งแล้วนะต่อ...”

 

“อะไรหลายครั้งวะพี่พาย เพิ่งเคยเจอน้องเค้าครั้งเดียว ไม่ได้เจอกันมาสิบปีแล้วเหอะ” ผมมองหน้าพี่พาย พี่พายเองก็มองหน้าผมด้วยสายตาที่บอกตามตรงเลยว่าอธิบายไม่ถูกว่ามันกำลังรู้สึกหรือนึกคิดอะไร บางทีมันอาจจะอยากฆ่าผมทิ้งก็ได้

 

“หลายครั้งที่มึงนอกใจกู...” ขอผมประมวลสถานการณ์และลำดับเหตุการณ์ก่อนนะครับว่าผมไปนอกใจมันตอนไหน จะบ้าเหรอพี่พายเรายังไม่ได้เป็นอะไรกันนะเว้ย อีกอย่างกูไม่ได้ไปคบหรือว่ามีซัมติงอะไรกับใครที่ไหนเลย

 

“เค้าไม่ได้เรียกว่านอกใจว่ะพี่พาย เราอยู่ในช่วงทดลองคบกันเท่านั้นเองนะพี่ กูว่าเราคุยกันเข้าใจแล้วนะ...”

 

“แล้วมันแฟร์มั้ยกับการที่กูไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับใครเลยสักคน กูมีแค่มึง แค่มึง และแค่มึงเท่านั้น แต่ก็ช่างมันเหอะกูไม่พูดแล้วก็ได้ มึงอยากทำอะไรก็ทำไปตามใจมึงก็แล้วกัน” เหมือนว่ามันเป็นคนที่พูดง่ายๆ เข้าใจอะไรง่ายๆ ใช่มั้ยล่ะ แต่เปล่าเลยครับ มันกำลังโกรธผมมากๆ โดยที่ผมไม่ได้ทำอะไรผิดเลย พี่พายแม่งงี่เง่าน่ารำคาญใจ คอยดูเหอะครั้งนี้ผมไม่ได้ผิดและผมจะไม่ง้อมันด้วย

 

“ไปดูหนังกันมั้ย...มึงอยากดูหนังไม่ใช่” พูดแล้วอยากร้องไห้ ไหนมึงบอกจะไม่ง้อมันไง แล้วทำไมต้องจับมือมันเอาไว้ตอนที่พี่พายมันจะเดินออกไปด้วยวะต่อ มึงเคยใจแข็งกับมันได้บ้างเปล่าวะกูถามจริงๆ

 

..........70%..........

 

 

 

ใครก็ได้บอกทีว่านี่โรงหนังหรือว่าขั้วโลกเหนือ แอร์มึงหนาวมาก อ่ะเอาจริงๆ แบบมึงเอ๊ยกูไม่ใช่พวกเอสกิโมนะเว้ย ที่นี่ประเทศไทยเว้ยไม่ใช่ขั้วโลก เร่งแอร์ซะเย็นฉ่ำแบบนี้มันเดือดร้อนกูมั้ย...

 

“หายใจไม่ออก” ผมพูดเสียงเบาๆ บอกกับไอ้คนที่มันกอดผมซะแน่นจนผมแทบจะขาดอากาศหายใจตายอยู่แล้ว ได้ข่าวว่าเมื่อกี้ยังโกรธกูอยู่นี่พี่ พอเข้ามาได้พ่อดึงกูเข้ามากอดแน่นแถมปากกับจมูกนี่ซุกคอกูจัง

 

พังเลยชีวิตกู ถูกผู้ชายลวนลามในโรงหนัง ความจริงกูต้องลวนลามสาวๆ ไม่ใช่หรอวะ?

 

“กูจะดูหนัง อย่าเสียงดังดิวะต่อ” มันกระซิบใส่หูผมแบบเบาๆ เหมือนมันเป็นคนดีมีมารยาท...แต่แม่งแอบเม้มใบหูกูอีกไอ้พี่พาย

 

“พี่พายมึงเป็นหมาหรอวะ อย่าเลียหูกูดิวะพี่...อย่ากัด!!!” ผมพูดเบาที่สุดเท่าที่จะเบาได้แล้วนะ โชคดีตรงที่ว่าเรานั่งโซนวีไอพีที่มันเป็นส่วนตัวและแยกสัดส่วนอย่างชัดเจน แต่มันก็โชคร้ายตรงที่ว่าพอมันเป็นส่วนตัวแบบนี้ไอ้พี่พายแม่งก็หยามผมได้เต็มที่

 

มันบอกว่าผมทำให้มันงอน...มันใช้คำว่างอนนะครับ ย้ำชัดๆ ว่างอน!!  แล้วมันก็บอกว่าผมต้องรับผิดชอบจนกว่ามันจะหายงอน...เออ!! เอากับมันเหอะ ผมอยากจะบ้าตาย ถ้าการรับผิดชอบของมันคือต้องนั่งให้มันกอดแน่นๆ เพราะแอร์มันหนาว กับให้มันงับหู งับคอ ลามมางับปากผมแบบนี้...มึงเอากูเลยมั้ย!!

 

“พี่พายอย่ากัด...ไอ้พี่พาย” ผมดันมันออกจากคอผม นี่ถ้ามันไม่เกรงใจสถานที่มันคงกดผมลงบนโซฟาแล้ว มันรวบมือผมทั้งสองข้างแล้วกอดรัดแน่นๆ จนผมขยับไม่ได้ เนื้อหาหนังอะไรเนี่ยไม่ได้เข้าใจหรอก เพราะมัวแต่มาทะเลาะกับไอ้พี่พายอยู่ตลอดเวลาจนเพลียไปหมดแล้ว

 

“มึงเป็นคนชวนกูมาดูหนังเองนะต่อ ทั้งๆ ที่กูจะกลับห้องอยู่แล้วแท้ๆ เพราะฉะนั้นมึงต้องรับผิดชอบ” เออ สรุปคนที่ผิดนี่คือผมอีกแล้วใช่ป่ะวะ ง้อแม่งก็ถูกลวนลาม ไม่ง้อก็ถูกโกรธเหมือนไปฆ่าญาติมันมา อะไรกับกูนักวะเนี่ย

 

“อยากทำอะไรก็ทำไปเลยไป กูเบื่อที่จะมาเถียงกับมึงแล้วว่ะ” ผมรู้สึกเหนื่อยจริงๆ นะ ผมไม่สามารถหาเหตุผลเพื่อมาอธิบายกับตัวเองได้เลยว่าทำไมผู้ชายนิสัยโคตรเลวอย่างไอ้พี่พาย มันถึงทำให้ผมเป็นแบบนี้ได้

 

ผมไม่ได้เป็นเกย์ ผมไม่เคยหวั่นไหวกับผู้ชายที่ไหน เมื่อกี้ที่ถูกลูกแก้วหอมแก้มผมยังเพ้อ ยังเคลิ้ม ยังรู้สึกตื่นเต้นอยู่เลย ผมยังคงชอบผู้หญิง ยังชอบมองความสวยและความน่ารักของพวกเธอ

 

แต่แล้วอะไรล่ะ...ความรู้สึกที่เกิดขึ้นกับไอ้พี่พายคืออะไร

 

มันไม่ใช่ความรัก มันยังไม่ยิ่งใหญ่มากขนาดนั้น แต่แน่นอนว่ามันต้องมีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นในใจผม ผมเป็นคนที่เมินเฉยกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าไม่ได้ก็จริง แต่ผมก็ไม่ได้มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องมานั่งรับผิดชอบอะไรมากมายขนาดนี้

 

ที่ผมทำทุกอย่างให้กับไอ้พี่พาย อดทนทุกสิ่งทุกอย่างทั้งๆ ที่บางทีผมก็รู้สึกว่ามันเหนื่อยแสนเหนื่อยที่ต้องมางัดข้อ มาต่อล้อต่อเถียง มาทนรับกับอารมณ์ที่มันขึ้นๆ ลงๆ เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของพี่พาย แต่ผมก็ยังทำ ยังเต็มใจที่จะทำ

 

มันเพราะอะไรกันล่ะ ถ้าไม่ใช่เพราะใจผมเองหวั่นไหวและมีความรู้สึกบางอย่างให้กับพี่พายบ้างแล้ว

 

“โกรธ...”

 

“เปล่า...แค่เหนื่อย” ผมบอกปัดอย่างเหนื่อยใจ พี่พายมันคลายอ้อมกอดแล้วดึงผมให้เอนตัวพิงอกมันเอาไว้ มือที่อยู่ไม่สุขก็กุมมือผมเอาไว้เบาๆ เท่านั้น

 

“ขอโทษที่เอาแต่ใจ” ผมหูฝาดไปรึเปล่านะที่ได้ยินคำว่าขอโทษจากปากของไอ้พี่พาย คนแบบมันเคยขอโทษใครด้วยหรอวะ ผมแทบไม่เคยได้ยินคำนี้จากปากของมันเลยด้วยซ้ำ

 

“ต่อโกรธพี่ลงจริงๆ หรอ หายโกรธๆ แล้วมาดูหนังกัน” ไอ้พี่พายมึงไปตายซะ มึงทำให้กูรู้สึกเหมือนคนจะเป็นบ้า เมื่อกี้กูยังดราม่ากับตัวเองจนรู้สึกปลงสังขาร แล้วตอนนี้มึงมาทำให้หัวใจกูกระตุกแปลกๆ แม่งอะไรวะเนี่ย กูอยากจะบ้าตายจริงๆ แล้วนะ

 

..........

 

 

 

 

ผมเดินดูของต่างๆ ที่มันหมดและใกล้จะหมดตามชั้น โดยมีพี่พายมันเดินเข็นรถเข็นตามมาทางด้านหลังไม่ห่าง ตั้งแต่ที่ออกมาจากโรงหนังพี่พายมันก็เอาใจผมจนผมรู้สึกว่ามีเทวดาสิงไอ้พี่พายอยู่ มันไม่ใช่ซาตานตัวเดิมที่สิงพี่พายอยู่เป็นประจำ

 

“อันนี้หอมป่ะ” พี่พายหยิบครีมอาบน้ำยี่ห้อหนึ่งมาให้ผมดม คือตัวอย่างเค้าก็มีไม่เอามา แล้วเอาขวดที่เค้าซีลฝาเอาไว้มาให้ดม จงใจก่อกวนหรือว่าอยากหาเรื่องคุยกันแน่วะ

 

“ถ้ากูได้กลิ่นนี่ก็เทพแล้ว” ผมส่ายหน้าอย่างระอา แล้วหยิบยี่ห้อเดิมที่ผมชอบใช้มาใส่รถเข็น ไอ้พี่พายทำหน้าเคืองๆ ใส่ผม ผมไม่ได้เล่นตัวนะเว้ยแค่รู้สึกว่าวันนี้ปรับตัวตามอารมณ์มันไม่ทันจริงๆ

 

“มึงว่าระหว่างสีนี้กับสีนี้สีไหนน่าใช้กว่ากัน...” มันเปลี่ยนมาหยิบน้ำยาบ้วนปากมาสองสีแล้วยื่นมาตรงหน้าผม อย่ามาทำเป็นยิ้มใส่กูว่ะพี่ กูไม่หวั่นไหวหรอกวันนี้ กูเหนื่อย

 

“ทั้งสองสี” ผมหยิบทั้งสองขวดจากมือไอ้พี่พายใส่รถเข็น ประสบการณ์สอนให้ผมรู้ว่าถ้าผมเลือกอันไหน พี่พายมันจะเลือกอีกอัน งั้นเอามันสองอันเลยนั่นแหล่ะ...จบ

 

“กูอยากกินสปาเก็ตตี้” เสียงกวนๆ ดังตามหลังมาผมหันไปคว้าเส้นและซอสใส่รถเข็นแบบไม่ต้องถามให้เหนื่อยใจ

 

“อยากกินน้ำมะนาวปั่น” เออเข้ากันกับสปาเก็ตตี้ดีเนอะ เดี๋ยวกูจัดให้เลยเย็นนี้ เอาให้แม่งขี้แตกไปสามวันเจ็ดวันเลยมึง

 

“อยากกินไอติมว่ะ” มันพูดว่าอยากกินอะไร ผมจัดให้หมดเลยครับ เพราะว่าวันนี้ผมจะไม่จ่าย ผมไม่ได้งกแค่หมั่นไส้มันให้ไอ้พี่พายมันจ่ายไป เดี๋ยวจะแวะหยิบไวน์แบบแพงๆ มาสักขวดเหอะ

 

“อยากกินอะไรก็หยิบใส่ๆ ไปดิ” ผมหันไปมองหน้าพี่พาย เริ่มหน้าบูดแล้วครับ มันเริ่มเข็นรถเข็นมากระแทกเท้าผมแบบถี่ๆ นิสัยเดิมๆ กลับมาแล้วครับ เทวดากลับสวรรค์แล้วงั้นสิ ซาตานตัวเดิมผุดมาจากนรกแล้วสินะ

 

“ต่อ!! มึงก็น่าจะรู้ว่ากูไม่ชอบง้อใคร แต่นี่เพราะเป็นมึงหรอกนะกูถึงได้ง้อ รู้อย่างนี้แล้วยังจะโกรธกูได้ลงคออีกหรอวะ” ผมก้มหน้ามองกีวี่ในมือแล้วยิ้มน้อยๆ คือไม่รู้เป็นอะไรเวลาที่ไอ้พี่พายมันอ้อนๆ แล้วปิดท้ายด้วยการเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้ ผมอดที่จะขำไม่ได้ทุกที แม่งฮาอะไรของมันวะเนี่ย

 

“พี่พายมึงทำหน้าเหมือนหมาหงอยเลยว่ะ” ผมเดินอ้อมไปลูบหัวไอ้พี่พายสองสามที แกล้งเกาคางมันเล่นๆ ก่อนที่จะวิ่งหนีส้นตีนของมันไปสามสี่ก้าว ไอ้พี่พายมันไม่ชอบให้เล่นหัวมันแต่ทีมันเนี่ยทั้งยี ทั้งขยี้หัวผมจนยุ่งเหยิงไปหมด

 

“กวนตีนได้แบบนี้แสดงว่าหายงอนแล้วใช่ป่ะ” มันเข็นรถตามผมมา ซึ่งน่าผิดคาดมากคิดว่ามันจะเอาตีนมาประเคนให้ผมซะอีก พี่พายมึงจะยิ้มเพื่ออะไรวะกูไม่ชอบว่ะ เวลาที่มึงยิ้มแล้วมึงดูดีเกินไป ทำหน้ามึนๆ ทำหน้าหมาๆ แบบเดิมน่ะดีแล้ว อย่าให้คนมองมึงมากนักเลยกูรำคาญ

 

“ก็ไม่ได้งอน ไม่ใช่คนขี้งอนแบบใครบางคน...ตุ๊ดว่ะ” ผมยักคิ้วให้ ใส่ใจกับมันไปก็เปล่าประโยชน์อ่ะครับ เพราะสุดท้ายแล้วผมก็ต้องยอมให้ไอ้พี่พายมันอยู่ดี

 

เพราะฉะนั้นผมก็ไม่ควรจะโกรธมันตั้งแต่แรกรึเปล่าวะ เพราะสุดท้ายแล้วผมก็จะเป็นฝ่ายหายโกรธได้แบบง่ายๆ โดยที่มันแทบไม่ได้ทำอะไรมากมายเลยด้วยซ้ำ

 

“เป็นต่อ!! มันตะโกนเรียกชื่อผม สถานการณ์คุ้นๆ มั้ยครับ ผมแทบจะวิ่งกลับมาปิดปากมันไม่ทัน

 

“กูรักมึง!! ไม่ทัน ไม่ทันจริงๆครับ พี่พายแม่งตะโกนบอกรักผมกลางซุปเปอร์โดยมีคนมากมายที่เดินไปมาเป็นพยาน ยังไม่นับรวม กุ้ง หอย ปู ปลา ทั้งที่ตายและที่ยังมีชีวิตอีก

 

กูไม่รู้จะเอาหน้าหล่อๆ ไปไว้ที่ไหนแล้วจริงๆ

 

..........100%..........

 

PS. รณรงค์ให้คนอ่านยุ่งนัก ที่เล่นทวิตเตอร์ เวลาที่พูดถึงเรื่องยุ่งนัก รบกวนติดแท็ก #ยุ่งนัก ด้วยนะคะ เกรทจะตามไปส่องค่ะ ><

แวะมาแปะแล้วค่า เกรทอัพถี่เนอะ 55 แลกเป็นกำลังใจจากคนอ่านด้วยการเข้ามาอ่านบ่อยๆ เม้นให้บ้างในเวลาที่สะดวก อะไรแบบนี้ได้มั้ยคะ??

ตอนหน้าชื่อตอนว่า วางแผน ต่อกับต็อปกำลังจะวางแผนหนีไปเที่ยวกับเด็กสินกำ... เดี๋ยวมาดูกันว่าจะเป็นยังไงบ้าง

เจอกันตอนหน้าค่ะ ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 80 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15930 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 20:19
    หยอกกันน่ารักเว้ย
    #15930
    0
  2. #15841 นายแมวน้ำ (@watmaka) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 05:08
    ชักจะหวานเกินไปละนะคู่นี้
    #15841
    0
  3. #15747 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 04:05
    โอยยยยยยยยย หยอกกันไปมา
    #15747
    0
  4. #15721 Emikoxxx (@Emikoxxx) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 17:52
    อ่านไป อ่านมาแล้วฟินมากกก . .. อ้ายยยยพี่พายยยยย จับกดแรงๆสักทีสิคะ
    #15721
    0
  5. #15651 Alleytama (@tamagome23) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2558 / 08:06
    พระเจ้าช่วย!!!! กลางห้าง ฮ่าๆๆๆๆ เอาหน้าไว้ไหนดีละ ซุกอกพี่พายไหม?! ก๊ากๆๆๆ
    #15651
    0
  6. #15618 G'gifuto (@-gift-beautiful-) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2558 / 01:08
    ไม่ใช่แค่ต่อนะที่เจอพี่พายแอคแทคแล้วเขินแรงมาก เราด้วย 555555

    งุ้ยยยย หลงรักพี่พายยยยย เค้าขอนะต่อออ #โดนถีบ
    #15618
    0
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. #15528 mameaw27 (@dek-dmameaw) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 13:42
    จี้อ่ะ5555 นิสัยพี่พายน่ารักว่ะ
    #15528
    0
  9. #15456 น้ำค้างตากฟ้า (@janejjan) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:20
    งึ้ยยยยยเขินแทนเยยยโดนตะโกนบอกรักกลางห้างขนาดนั้น>/////<
    #15456
    0
  10. #15434 byfoam (@foam_lo96) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 21:25
    โอ้ยยยยยย ต่อยังอยู่ดีมั้ยคะ ฮืออออ คือเขินคือฟิน กรี๊ดด
    #15434
    0
  11. #15386 P.Secret (@future-cartoon) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 21:41
    ยังไงหนังหน้าเป็นต่อก็สู้พายไม่ได้อยู่ดี
    พี่พายทั้งหล่อกว่า ดีกว่า เด้งกว่า แถมยังด้านกว่าด้วยนะ
    #15386
    0
  12. #15102 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 22:32
    เขินตายแล้วววววววว อ๊ากกกกกกกกก -/////-
    #15102
    0
  13. #14436 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 20:38
    โอ๊ยยยยยยยยยยยยย เขินจะตายแล้วพี่พายยยยยยยย -/////////////////-
    #14436
    0
  14. #14348 ice (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2557 / 15:24
    อร๊ายยยย น่ารักกกกกงะ
    #14348
    0
  15. #14271 meenty1234 (@meenty1234) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 20:45
    ฟินไปล้ะ 555
    #14271
    0
  16. #14160 KimHeeMo32 (@kimheemo32) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 03:01
    พี่พายน่ารักอ่ะ!!!!!!! ร่ารักน่าหยิกจริงๆ
    #14160
    0
  17. #13967 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 13:39
    กลางห้างฮษๆๆๆๆ
    #13967
    0
  18. #13468 MomoKeekee (@12343234) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 เมษายน 2557 / 19:43
    ปอบอก รีบๆเป็นเมียพายเหอะ555555
    #13468
    0
  19. #13103 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 23:25
    อยากเป็นหนึ่งในสักขีพยาน โอย..ฟิน!!!
    #13103
    0
  20. #12974 เเมวดำท่องราตรี (@154356) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 18:57
    พี่พายหน้าทำจากอะไรเนี่ย
    #12974
    0
  21. #12940 MY' INDY (@jintapate2011) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:33
    5555 พายด้านมากกๆๆๆ
    #12940
    0
  22. #12917 nattamonyys (@nattamonyys) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:36
    หืมมมมมมน่ารักไปไหนนนนนนนน
    ต่อรับรักุี่พายเร็วๆนะ สู้ๆ
    #12917
    0
  23. #12829 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:37
    ปริ่มค่ะ กว่าจะผ่านมาได้ ปวดร้าวกันแทบตายจริงๆ ดีใจที่พี่ปอพี่ชายมีความสุขจริงๆสักที น้ำตาจะไหล
    #12829
    0
  24. #12823 Kurapuy (@kurapuy) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2557 / 23:11
    หวานนนมากกกกก ละมุนมากกกก หลังจากดราม่ากันมานาน คราวนี้ก็ลงล็อก เหลือแต่ไปพบพ่อสินะ ติดตามต่อไป
    #12823
    0
  25. วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 01:33
    อรั๊ยยย พี่พายทำฟินอีกละ

    กลางห้างเลยยย ><
    #12167
    0