OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 18 : ☆OK! I love U ★... 14. ในวันที่มึงป่วย ในวันที่กูไม่สบาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 20,398
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 65 ครั้ง
    3 ส.ค. 56


 14. ในวันที่มึงป่วย ในวันที่กูไม่สบาย

 

ผมค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมาหลังจากที่นอนหลับมาตั้งแต่เมื่อคืน ก่อนที่จะนอนหลับไปนั้นรู้สึกปวดหัวมากจนไม่อยากจะลืมตา และหลังจากที่หัวถึงหมอนแล้วผมก็ไม่รู้เรื่องอะไรอีกแล้ว ง่วงนอนจนถึงขนาดลืมตาไม่ขึ้นและไม่อยากจะตื่นขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ

 

แต่ทว่าจะไม่ตื่นนอนก็ไม่ได้ เพราะผมมีหน้าที่ทำมื้อเช้าให้ไอ้เจ้าชายแบดบอยมันกิน เดี๋ยวมันไม่มีอะไรกินมันจะมากินผมแทนไง แต่ทว่าพอผมลืมตาและยันตัวลุกขึ้นนั่ง ผมก็เห็นพี่พายมันนั่งอยู่กับพื้นห้องและฟุบหน้าอยู่บนเตียงนอนข้างๆ ที่ผมนอนหลับอยู่ มือมันกำผ้าขนหนูเอาไว้แน่น

 

ผมมองไปที่โต๊ะข้างๆ หัวเตียงมีกะละมังใส่น้ำ มีแก้วน้ำและแก้วยา และสายตาของผมก็ละมามองคนที่คาดว่าน่าจะดูแลผมมาทั้งคืน พอคิดแบบนั้นแล้วผมก็อดที่จะอมยิ้มไม่ได้

 

“หึ!! ทำตัวดีๆ น่ารักๆ ก็เป็นนี่หว่า” ผมก็พอจะมองออกนะว่าไอ้พี่พายมันไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร เพียงแต่มันไม่แสดงออกมาเท่านั้นเอง มันเลือกที่จะแสดงด้านที่ไม่ดีออกมา เพื่อสร้างเกาะป้องกันตัวเอง คนเรามีมุมที่อ่อนแอทั้งนั้นแหล่ะครับ คนที่บอกว่าเข้มแข็งหรือว่าแข็งแกร่งมากๆ นั่นก็มีมุมบางมุมที่อ่อนแอและไม่ต้องการให้ใครมาเห็นเหมือนกัน

 

“ถ้าจะแสดงออกว่าตัวเองเป็นคนดีมันจะตายป่ะวะพี่ ทำตัวดีๆ ต่อหน้าคนอื่นเค้าบ้างมันไม่ตายหรอก ใครๆ เค้าก็ชอบคนดีกันทั้งนั้นนั่นแหล่ะ” ผมมองเสี้ยวหน้าที่หล่อแสนหล่อของมันอย่างหมั่นไส้ ผู้ชายด้วยกันยังยอมรับเลยว่าไอ้ผู้ชายที่นอนฟุบอยู่เนี่ยแม่งโคตรหล่อ ขนาดเห็นหน้าแค่เสี้ยวเดียวเท่านั้นยังสัมผัสได้ถึงความหล่อของมันเลย แล้วจะแปลกอะไรถ้าเวลาที่ไปไหนมาไหนแล้วจะมีแต่คนมองมา

 

ก็ไม่ใช่แค่มันที่หล่อ ผมเองก็หล่อเหมือนกันไง หล่อแบบคูณสองคนเลยยิ่งมองไงครับ เนอะๆ

 

“พี่พายๆ เฮ้ย ทำไมตัวร้อนจี๋เลยวะ” ผมเขย่าตัวพี่พายเพื่อเรียกให้มันตื่นขึ้นมานอนดีๆ แต่ทว่าพอแตะมือลงบนแขนพี่พายเท่านั้น ก็สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิของร่างกายที่สูงกว่าปกติ ผมลุกขึ้นนั่งทรงตัวดีๆ แล้วเอาหลังมืออังที่หน้าผากของพี่พายเพื่อวัดอุณหภูมิ

 

“ชัดเลย พี่พาย...ลุกขึ้นมานอนบนเตียงดีๆ ดิวะพี่ ดูแลคนอื่นจนตัวเองป่วยแบบนี้มันใช่เรื่องมั้ยเนี่ย ตัวเองยิ่งหายยากอยู่” ความจริงผมก็ไม่รู้หรอกแต่พี่โก้เคยบอกว่าพี่พายมันป่วยง่ายหายยาก แล้วเวลาที่มันเครียดจะมีอาการปวดท้องมากๆ จนบางครั้งหนักถึงขนาดต้องหามส่งโรงพยาบาล

 

แล้วแดกเข้าไปสิเหล้า อัดเข้าไปสิบุหรี่ แม่งอยากตายเร็วรึไงก็ไม่รู้ ที่พูดเนี่ยไม่ได้ห่วงอะไรเลยนะ สาบานได้เลยว่าเป็นต่อไม่เคยห่วงไอ้พี่พายหรอก เรื่องอะไรผมต้องเป็นห่วงมัน แต่ตอนนี้มันตัวร้อนจี๋เลยนี่สิจะลากขึ้นเตียงไหวมั้ยละกู ปล่อยให้นอนแบบนี้ไม่ได้ด้วยสิ โอย!! เครียด

 

“พี่พาย ไอ้พี่พาย ลุกขึ้นมานอนบนเตียงดีๆ ดิวะพี่ ตัวหนักยังกับแดกควายเข้าไปทั้งฝูง ลุกขึ้นมานอนดีๆ เร็วๆ” ผมพยาพยามเขย่าร่างไอ้พี่พายเพื่อให้มันรู้สึกตัว แต่เท่าไหร่ๆ มันก็ไม่ยอมตื่นขึ้นมาสักที แล้วตัวมันก็ร้อนมากๆ เลยตอนนี้ ดูท่าคงจะติดหวัดจากผมแน่ๆ

 

“โอย!! ลุกขึ้นมาดีๆ ดิวะพี่” ผมหิ้วปีกไอ้พี่พายแล้วพยายาม เน้นย้ำว่าโคตรพยายามลากมันขึ้นมานอนบนเตียงอย่างทุลักทุเล กว่าจะประสบความสำเร็จตามที่คาดหมายเนี่ยทำเอาเหงื่อแตกพลั่กเกือบตาย

 

“เดี๋ยวเช็ดตัวให้ก่อนแล้วกัน แล้วค่อยไปทำมื้อเช้ามาให้กิน ดูแลคนอื่นจนตัวเองป่วยเนี่ยมันไม่ได้เรื่องเลยว่ะพี่พาย แต่ก็ขอบใจนะพี่” มันไม่ได้ตื่นผมเลยพูดดีๆกับมันได้ แต่เวลาที่ไอ้พี่พายมันตื่นเราสองคนไม่ค่อยพูดดีๆ กันหรอก ชอบเหน็บชอบกัดกันมากกว่า เพราะมันดูสนิทสนมกันดี...เหรอ!!

 

ผมจัดการเปลี่ยนน้ำในกะละมัง เอาผ้าที่มันใช้เมื่อคืนมาซักแล้วเอาผืนนั้นนั่นแหล่ะมาเช็ดตัวมัน เหงื่อแตกท่วมตัวซะจนเสื้อผ้าชื้นขนาดนี้ คงต้องเปลี่ยนเสื้อให้มันสินะ ผมไม่อะไรอยู่แล้วเพราะว่าเราผู้ชายเหมือนกัน แต่โชคดีชิบหายที่เมื่อคืนนี้นอนชุดไหน ตื่นมาก็ยังคงเป็นชุดนั้น ไม่อย่างนั้นผมคงสติแตกแต่เช้าแน่ๆ

 

“มาๆ เป็นต่อพ่อทุกสถาบันทำได้ทุกอย่างอยู่แล้ว เห็นแก่ที่ดูแลกูเมื่อคืนนะพี่” ผมค่อยๆ แกะกระดุมเสื้อนอนของไอ้พี่พายมันออกทีละเม็ด โชคดีที่พี่พายมันชอบใส่ชุดนอนที่เป็นเสื้อเชิ้ตไม่ใช่เสื้อยืด ไม่อย่างนั้นกว่าจะปล้ำถอดให้มันได้นี่ลาตายเถอะ

 

ที่มันแกล้งปล้ำถอดเสื้อกูทำไมมันถอดง่ายนักวะ แม่งมือโปรเรื่องถอดล่ะสิไอ้พี่พาย ไอ้ผู้ชายสารเลว

 

ไอ้ผู้ชายหล่อๆ หุ่นดีๆ ที่นอนทำหน้าตาดีตรงหน้าผมนี่มันมีดีอะไร ก็แค่หล่อกว่าคนอื่น ก็แค่หุ่นดีแบบสมชายชาตรี ก็แค่ตัวสูง ก็แค่มีตัง ก็แค่มีรถหรูๆ ขับ ก็แค่มีคอนโดแพงๆ ก็แค่...ก็แค่อะไรอีกวะ ที่พูดมาทั้งหมดนั่นก็พอจะทำให้สาวๆ หนุ่มๆ และพวกไม่ระบุเพศถลาเข้ามารองรับอารมณ์มันเล่นๆ แล้วหล่ะ

 

แล้วทำไมแจ็คพอตมันมาลงที่กูวะเนี่ย คิดแล้วเพลียหัวใจ แต่มันก็ไม่ได้เลวร้ายจนทำให้เกลียดมันหรอก พี่พายมันก็ดีแค่การกระทำกับคำพูดมันดูขัดแย้งกันไปหน่อยเท่านั้นเอง

 

“วู้ว!! มีซิกแพคด้วยเว้ย มีแผลเป็นตรงใต้คางด้วย มีไฝที่ท้ายทอยด้วยหรอวะ แล้วกูจะมานั่งสังเกตอะไรมันล่ะเนี่ย รีบๆ เช็ดตัว รีบๆ เปลี่ยนเสื้อผ้า รีบๆ ไปหาอะไรให้พี่พายมันกิน มันจะได้กินยาไง ขืนมันนอนตายแบบนี้มึงก็ไปไหนไม่ได้นะไอ้ต่อ ว่าจะนัดไอ้หินมากินข้าวกับแม่ซะหน่อย สงสัยต้องยกเลิกไปก่อน” ผมได้แต่บ่นกับตัวเอง หลังจากที่ปล่อยให้ตัวเองจ้องมองและสังเกตไอ้พี่พายมันมาได้สักระยะ เผลอครับเผลอไม่ได้ตั้งใจหรือว่าพิศวาสอะไรมันหรอกนะ ไม่มี้...ไม่มีจริงๆ

 

“ต้องเปลี่ยนกางเกงมั้ยวะ พี่พายมึงใส่เกงในเปล่าเนี่ย กูไม่อยากเสียสายตาแต่เช้านะเว้ย” ผมค่อยๆ เกี่ยวขอบกางเกงมันลงมาเล็กน้อยเพื่อดูก่อนว่ามันใส่กางเกงในรึเปล่า นี่ไม่ได้ทะลึ่งนะเว้ยแต่แบบว่าของแบบนี้เห็นแล้วมันติดตา ถึงจะเป็นผู้ชายเหมือนกัน มีอะไรเหมือนๆ กัน แต่ผมก็ไม่ได้ชอบมองของคนอื่นนี่หว่า

 

“เออ!! ดีแล้วที่มึงใส่ งั้นเดี๋ยวกูถอดกางเกงเปลี่ยนให้ด้วยแล้วกัน” ผมดึงขอบกางเกงนอนของไอ้พี่พายมันร่นลงมา พยายามไม่มองไอ้นั่น...ก็ไอ้นั่นนั่นแหล่ะรู้หรอกน่าว่ารู้กันว่ามันคืออะไร อยากให้ผมมองหรอ...ทะลึ่งกันใหญ่แล้ว ฮ่าๆ

 

แม่งติดอ่ะ!! ร่นลงมาติดตรงที่มันนอนทับอยู่นี่แหล่ะ พยายามดึงมันลงมาแต่มันไม่ลงเว้ยเฮ้ย มึงขยับตัวขึ้นหน่อยไม่ได้รึไงไอ้พี่พาย กูไม่อยากเป็นพวกโรคจิตนะเว้ย เอาหมอนมาปิดไอ้นั่นมันได้ป่ะวะ กันอุจาดตาไง

 

“เอาหมอนปิดไว้ก่อนแล้วกันเนอะ อย่าเสือกตื่นขึ้นมาตอนนี้นะไอ้พี่พาย เดี๋ยวจะมาหาว่ากูเป็นพวกโรคจิตอีก” คือตอนนี้ผมลุกขึ้นยืนคร่อมขามันอยู่บนเตียงนอนเลยครับ จับปลายขากางเกงนอนทั้งสองข้างของมันแล้วออกแรงกระตุกแรงๆ แต่เท่าไหร่ๆ มันก็ไม่ยอมจะหลุดซักที

 

“โอย!! มึงจะหวงกางเกงทำอะไรเนี่ย ขยับตูดขึ้นดิไอ้พี่พาย เดี๋ยวกูปล่อยให้นอนจมกองเหงื่อเลยดีมั้ยเนี่ย” ผมเนี่ยเหงื่อแตกพลั่กแล้วตอนนี้ ยื้อกางเกงมันเท่าไหร่ก็ไม่หลุดจากตัวมันสักที และดูเหมือนว่าสิ่งที่ผมกลัวที่สุดมันจะเกิดขึ้นแล้วสิ

 

“ลักหลับกูหรอต่อ” มันลืมตาตื่นขึ้นมาแบบงัวเงีย ยังอุตส่าห์รู้อีกนะว่ากูกำลังทำอะไร ผมปล่อยมือที่ยื้อขากางเกงทั้งสองข้างของไอ้พี่พายออกแบบกะทันหัน แล้วยังไง...ยังไงน่ะหรอ กูก็หงายเงิบตกลงจากเตียงมานอนเอ้งเม้งที่พื้นยังไงเล่า

 

ทำคุณบูชาโทษ โปรดสัตว์ได้บาปอีกแล้วเว้ย!!!

 

“โอย!! จะมีวันไหนที่กูจะไม่เจ็บตัวบ้างมั้ยเนี่ย อีกอย่างกูไม่ได้ลักหลับมึงว่ะพี่พาย จะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เนี่ย ไม่สบายจนตัวร้อนจี๋ขนาดนี้ ตื่นแล้วก็ถอดกางเกงออกเลยจะเอามาเปลี่ยนให้” ตูดแม่งระบมแล้วมั้ง ก็ผมยื้อกางเกงมันอย่างแรงพอพี่พายมันตื่นมาผมตกใจก็เลยปล่อยมือ แล้วหงายเงิบลงมาตามระเบียบ...ว่าแต่เจ้ระเบียบนี่คือใคร ทำไมผมต้องตามเค้าวะ

 

กูให้ทาย...มันใช่เวลาฮาป่ะไอ้ต่อ

 

“มึงแก้ผ้ากูทำไมเนี่ย หื่นหรอ” เอ้าไอ้นี่มันไม่ได้ฟังอะไรเลยรึไงวะเนี่ย ป่วยแล้วหูตึงหรอพี่พาย ก็บอกอยู่ว่าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ ใครเค้าจะอยากปล้ำมึงเล่า กูไม่ได้โรคจิตแบบมึง

 

“ก็บอกว่าจะเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ยังไงเล่า ก็พี่พายไม่สบายตัวร้อนจี๋แถมยังเหงื่อแตกพลั่กขนาดนั้น” ผมเดินไปหยิบเสื้อผ้าเนื้อเบาๆ ที่คิดว่าใส่แล้วน่าจะสบายกับกางเกงขาสั้นมาให้ไอ้พี่พายมันเปลี่ยน

 

“ใครไม่สบาย มึงนั่นแหล่ะที่ไม่สบาย ลุกขึ้นมาทำอะไร เดี๋ยวกูไปทำอะไรให้กิน...อ๊ะ!!” พี่พายมันลุกขึ้นนั่งแบบกะทันหัน มันคงจะเวียนหัวมากจนหงายตึงลงไปนอนที่เดิม ผมเห็นมันเอามือบีบขมับแล้วสะบัดหัวไปมา นี่ไง!! มันเป็นแบบนี้แหล่ะชอบอวดเก่งอยู่เรื่อย

 

“ทีนี้รู้รึยังว่าใครกันแน่ที่ป่วย เพราะว่าพี่ดูแลกูเมื่อคืนนี้ไงเลยติดกันเลย ขอบคุณและก็ขอโทษด้วยนะพี่ที่ทำให้ติดไข้แบบนี้” ผมวุ่นวายกับการจับไอ้พี่พายเปลี่ยนเสื้อผ้า มันตีมึนหรือว่าเวียนหัวจนลุกไม่ไหวก็ไม่รู้ ไม่ยอมช่วยพยุงตัวเองดีๆ เลย เอะอะซบ เอะอะพิงอยู่อย่างนั้นนั่นแหล่ะ

 

“เป็นห่วงกูหรอ?” ใคร๊ใครเป็นห่วงมึงไม่มีหรอกไอ้พี่พาย อย่าคิดอะไรเข้าข้างตัวเองแบบนั้นเว้ย ก็แค่รู้สึกผิดเท่านั้นเอง

 

“เพ้อเจ้ออะไรแต่เช้า...เออเป็นห่วงก็ได้ เห็นแก่ที่เมื่อคืนพี่ดูแลกูหรอกนะ นอนดีๆ รอแป๊บนึงเดี๋ยวออกไปทำอะไรร้อนๆ มาให้กินจะได้กินยา...”

 

“ป้อนแบบที่กูป้อนมึงเมื่อคืนนี้ด้วยนะ...” พี่พายทำให้ผมชะงัก ทำไมผมจำไม่ได้เลยวะว่าพี่พายมันป้อนยาผม แล้วที่ว่าป้อนเนี่ยป้อนแบบไหนกัน

 

“ก็เมื่อคืนปลุกเท่าไหร่มึงก็ไม่ยอมตื่น กูเลยป้อนด้วยปากแล้วก็เนียนแดกปากมึงอยู่ตั้งนานสองนาน...กูเลยติดจากมึงอย่างที่เห็นเนี่ยแหล่ะ” อ้อ!! นี่เองสินะความเป็นจริง ไอ้เราก็อุตส่าห์คิดว่ามันดูแลดีจนติดหวัด ที่แท้ก็แอบลวนลามตอนกูหลับนี่เอง

 

“ไอ้โรคจิต!!” ให้สามคำเท่านั้นก็พอแล้ว เพราะไม่รู้ว่าจะขุดอะไรมาด่ามันดี ด่าไปมันก็ไม่สะเทือนหรอกไอ้พี่พายเนี่ย อีกอย่างตอนที่ไม่หลับมันยังบังคับจูบกูเลย แล้วตอนที่หลับเนี่ยจะเหลือซากหรอ แดกจนเพลินเลยสินะ เปรมมั้ยล่ะไอ้หื่น

 

โว้ย!! แล้วกูจะรอดจากมันได้นานเท่าไหร่วะเนี่ย

 

 

 

ผมเดินออกมารื้อๆ ดูข้าวของทั้งๆ ที่น่าจะรู้อยู่แล้วว่าในตู้เย็นมันมีแค่น้ำดื่มและเหล้าเบียร์ ของสดไม่ค่อยมีหรอก มีไข่ไก่ มีนมกับแยมอีกนิดหน่อย ของแห้งก็มีพวกบะหมี่กึ่งสำเร็จ มีโจ๊กที่พอจะเหลืออยู่บ้าง ใจจริงผมอยากจะทำข้าวต้มให้ไอ้พี่พายมันกินมากกว่า แต่ทำไงได้ในเมื่อวัตถุดิบมันไม่มีก็แดกโจ๊กไปก่อนแล้วกันเนอะ

 

“สงสัยหายดีแล้วต้องออกไปซื้อของสดกับของที่จำเป็นบ้างแล้วมั้ง” ตั้งแต่ที่เข้ามาอยู่กับไอ้พี่พาย เคยออกไปซื้อของเข้าห้องแค่ครั้งเดียวเท่านั้นเอง นอกจากนั้นมันก็สั่งข้าวขึ้นมากินที่ห้อง ไม่ต้องกระดิกไปไหนเลยครับมันจัดให้ถึงห้อง เรื่องของเรื่องแม่งไม่ยอมพาผมออกไปไหนไง ให้อยู่ที่ห้องกับมันตลอดๆ มึงไม่เบื่อหน้ากูบ้างหรอวะ กูยังเบื่อหน้าตัวเองเลย อยู่ด้วยกันมันก็เอาแต่จ้องหน้าแล้วทำหน้าตาหื่นๆ ใส่

 

“กินโจ๊กไปก่อนแล้วกันดีกว่าไม่มีอะไรกิน จะได้กินยาแล้วนอนพักไปซะ” ผมจัดการเทโจ๊กแล้วตั้งน้ำเพื่อทำการเคี่ยว มันไม่สบายแบบนี้ใส่ไข่ด้วยดีมั้ยวะ มันจะเอียนรึเปล่า งั้นเคี่ยวโจ๊กธรรมดาก็พอ ทำไมตอนซื้อมันไม่ซื้ออย่างคัพมาวะ ไม่ต้องเคี่ยวเติมน้ำร้อน คนๆ ให้เข้ากันก็แดกได้แล้ว

 

“เผื่อกูด้วย...” เสียงงัวเงียดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง หันไปมองก็สะดุ้งน้อยๆ เพราะไอ้พี่โก้มันใส่แค่บ็อกเซอร์ตัวเดียว แถมมึงนุ่งต่ำมากจนเห็นรอยสักที่ใต้สะดือแม่งอ่ะคิดดู

 

สัดต็อปๆ กูเห็นของลับ?ว่าที่ผัวมึงแล้วนะเว้ย มึงเคยเห็นป่ะล่ะ หึๆ

 

“ไอ้พายป่วยงั้นสิมึงถึงได้เป็นคนลุกขึ้นมาทำมื้อเช้าแทนน่ะ” พี่โก้มันเดินหาวหวอดๆ อวดหุ่นสุดแสนเฟอร์แฟคกระแทกตาผม มึงสองคนไปเป็นนายแบบไป หุ่นน่าอิจฉาชิบหาย

 

“ก็ประมาณนั้น ตัวร้อนจี๋เหงื่อแตกพลั่กทั้งตัวเลย ว่าแต่มีแค่โจ๊กนะพี่ แดกได้ป่ะ” ผมคนโจ๊กในหม้อแล้วใส่ไข่แม่งเพิ่มลงไปเพื่อเพิ่มปริมาณ พี่พายแม่งกินได้อยู่แล้วหล่ะ มันไม่ใช่คนเรื่องมากแต่มันกวนตีนเท่านั้นเอง

 

“อะไรกูก็แดกได้ทั้งนั้นนั่นแหล่ะ ว่าแต่วันนี้มึงไม่ได้ไปไหนใช่ป่ะ เฝ้าไอ้พายมันด้วยแล้วกัน กูมีนัดกับเพื่อนมึงคงอยู่เฝ้าไม่ได้” คือมึงไม่ต้องบอกกูหรอกพี่โก้ เพราะว่าไอ้พี่พายมันไม่ยอมให้กูไปไหนอยู่แล้ว ลองถ้ากูไม่อยู่รองมือรองตีนมันดิแม่งฆ่ากูทิ้งแน่ๆ แค่กูกลับบ้านช้า ไม่รับโทรศัพท์มันยังปามือถือซะกระจาย

 

ครั้งหน้าอาจจะเป็นกูที่ตายอ่ะ

 

“ลองไม่อยู่เฝ้ามันดิแม่งฆ่าผมทิ้งอ่ะพี่ แค่เมื่อวานนี้ไม่รับสายมันแล้วก็กลับช้าแค่นั้น มันยังปามือถือซะพังขนาดนั้น” ผมมองไปที่ซากมือถือที่กองอยู่ไม่ห่างจากที่ไอ้พี่โก้มันนั่งอยู่

 

“งานอดิเรกมันคือทำลายข้าวของ มึงควรทำใจให้ชินแล้วก็ไม่ต้องไปกลัวมันหรอก ถ้ามันจะทำอะไรมึงป่านนี้มึงตายคามือมันไปแล้ว” พี่โก้นอนฟุบหน้ากับโต๊ะแล้วทำท่าซังกะตายอยู่อย่างนั้น ทีเวลาอยู่กับเพื่อนกูนี่ยิ้มหน้าบานเชียวนะ ก็เข้าใจแหล่ะว่าไอ้ต็อปมันน่ารัก แต่พี่โก้มึงช่วยหยุดมันทีดิเรื่องมั่วเนี่ย กลัวมันเป็นเอดส์ตายซะก่อน

 

“ใครกลัว ไม่เคยกลัวหรอกว่ะพี่ อีกอย่างนะก็ยังไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย ก็แค่ลองคบกันเท่านั้นเอง...” ผมปิดไฟแล้วตักโจ๊กใส่ชามให้ไอ้พี่โก้กับไอ้พี่พาย ตัวเองเดี๋ยวค่อยหาอะไรกินทีหลัง ก็ของมันหมดไง ยังไงซะก็ต้องจัดการซื้อของเข้าห้องให้ได้ล่ะ

 

“มึงคิดว่ามันจะยอมปล่อยมึงไปงั้นสิ มึงพลาดแล้วต่อ ไอ้พายมันไม่มีทางปล่อยมึงไปหรอก เพราะว่ามึงเป็นที่พักพิงทางใจของมัน ถ้าเกิดมึงใจดำทิ้งมันได้ลง มึงรอดูมันเป็นบ้าตายได้เลย” พี่โก้มึง...มึงขู่กูหรือว่าอะไร กูก็พอจะรู้อยู่หรอกแต่พอมึงมาพูดตอกย้ำแบบนี้กูเลยหัวใจกระตุกวูบเลย
 

กระตุกเพราะอะไรวะ เพราะกลัว หรือเพราะรู้สึกดีที่รู้ว่ากูเป็นคนสำคัญของมัน ไม่ดิ จะดีใจได้ยังไงกัน...ที่หัวใจเต้นเร็วก็เพราะว่ากลัวจะไม่ได้ไปไหนนี่แหล่ะ ถูกแล้ว...

 

“แต่กูเชื่อว่าสุดท้ายแล้วมึงจะชอบมัน เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่ไอ้พายมันรักใครสักคน มันจะทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างให้กับคนๆ นั้น และให้ความสำคัญกับใครคนนั้นมากถึงมากที่สุด ตั้งแต่ที่กูรู้จักกับมันมา มึงเป็นคนที่สองที่มันยกให้เป็นคนสำคัญ...”

 

“คนแรกนี่ใครวะพี่” เอ้า!! กูหนอกูปากไวไปไหน ว่าจะไม่อยากรู้เรื่องของมันแล้วนะ แต่พอได้ยินเท่านั้นแหล่ะถามออกไปทันทีเลย ไอ้พี่โก้แม่งยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ใส่กูอีก

 

“อยากรู้หรอวะ...หึ”

 

“นินทาอะไรกัน ปล่อยให้กูนอนรออยู่คนเดียวตั้งนานนะต่อ” ไอ้พี่พายมึงออกมาทำอะไรตอนนี้ กูกำลังรอฟังคำตอบ เอ๊ย!! กำลังจะยกโจ๊กเข้าไปให้กินอยู่นี่แหล่ะ วัยรุ่นใจร้อนจริงๆ เลยนะมึงนะ

 

“ออกมาทำอะไรวะพี่พาย กำลังจะเอาเข้าไปให้อยู่นี่แล้วไง เอ้าๆ” ผมวางชามโจ๊กแล้วถลาเข้าไปรับมันที่ทำท่าโงนเงนจะล้มไม่ล้มแหล่ ไอ้พี่โก้มึงแดกโจ๊กแบบสบายใจเฉิบเลยนะ เพื่อนมึงตัวหนักจะตายไม่คิดจะมาช่วยกูเลยรึไง

 

“ต่อ...มึงทิ้งกู” ห้ะ!! กูทิ้งมึงตอนไหนไอ้พี่พาย กูก็แค่ออกมาหาอะไรให้มึงกินไม่ได้ออกไปไหนเลยด้วยซ้ำ

 

“ทิ้งอะไรเล่า ก็แค่ออกมาทำอะไรให้มึงกินนี่ไงไม่ได้ออกไปไหนซะหน่อย ป่วยแล้วเพี้ยนหรอวะมึง” ผมประคองพี่พายเดินเข้ามาในห้อง โชคดีที่มันพอจะพยุงตัวเองเอาไว้บ้าง แต่ขอโทษเถอะมือแม่งเหนียวมากกอดเอวผมซะแน่นจนเอวแทบหัก

 

“ที่เมื่อคืนนี้มึงไม่สบายกูยังไม่ไปไหน นั่งกุมมือมึงทั้งคืนจนป่วยแบบนี้...” ปฏิบัติการทวงบุญคุณเริ่มขึ้น ณ บัดนาว

 

“อย่างี่เง่าว่ะพี่พาย ก็ออกไปหาอะไรให้กินจะได้กินยาแล้วจะได้นอนพัก กูก็ไม่ได้ไปไหน จะนั่งเฝ้าอยู่ตรงนี้จนกว่าจะตื่นเลยดีมั้ย” แม่งกูประชดใส่เลย แต่รู้สึกเหมือนจะพลาดยังไงก็ไม่รู้

 

“สัญญาแล้วนะ ถ้ากูลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอหน้ามึง...กูจับแม่งปล้ำทันทีที่เจอหน้าแน่ๆ” มันขู่ใส่ผมอีกแล้ว อีกแล้ว อีกแล้วเว้ย!! จนบางทีผมก็อยากจะบอกแม่งว่าปล้ำๆ มาเลยมาจะได้เลิกขู่สักที แต่ถ้าขืนพูดออกไปแบบนั้นรับรองเลยว่าพี่พายมันจัดหนักใส่ผมแน่

 

ก็ทุกวันนี้มันเองก็จ้องอยู่นี่นา

 

“พี่พาย มึงไม่รู้จักกูรึไง นี่ใคร...กูเคยทิ้งมึงไปตอนที่มึงไม่สบายมั้ย นั่งลงดีๆ แล้วรอกินโจ๊กจะได้กินยานอนพัก สัญญาว่าจะอยู่ตรงนี้ไม่ออกไปไหน” ผมประคองมันให้นั่งลง แต่ไอ้พี่พายแม่งเกี่ยวเอวผมให้นั่งลงไปด้วยกันกับมัน มันเอาคางเกยไล่ผมจากทางด้านหลัง กอดผมซะแน่นจนแทบจะรวมร่างกับมันอยู่แล้ว

 

“ห้ามทิ้งกูไปไหนนะต่อ กูไม่สบายเพราะมึงนะ อยู่กับกูห้ามหนีไปไหน...” งี่เง่า เอาแต่ใจ แต่ทำไมน้ำเสียงมันดูเหงาๆ ยังไงก็ไม่รู้ มึงเล่นไม้นี้ใส่กูแล้วกูจะไปไหนได้วะเนี่ย กูเป็นคนที่ไม่สามารถมองข้ามสิ่งที่เห็นจะๆ คาตาได้อยู่แล้วมึงก็รู้

 

“รู้แล้ว พี่พายปล่อยก่อนจะไปเอาโจ๊กมาให้กิน...”

 

“แบบกูก็ไม่อยากขัดหรอกนะ แต่ว่าแดกอะไรซะแล้วจะได้แดกยานอนพัก ก่อนที่มึงจะพาไอ้ต่อมันป่วยอีกรอบ ทีนี้นอนป่วยตายทั้งคู่ไม่ต้องได้สมสู่กันหรอก” ไอ้พี่โก้แม่งเดินถือโจ๊กเข้ามาในห้อง แล้วสภาพกูตอนนี้ถูกไอ้พี่พายกอดจากทางด้านหลัง เกยคางซุกหน้าอยู่ที่คออีกต่างหาก

 

ให้ทาย...กูอายป่ะ

 

“มึงอาการหนักกว่าที่กูคิดว่ะพาย หึ” พี่โก้ยิ้มอย่างชอบใจ ชอบใจอะไรจงตอบกูมาเดี๋ยวนี้ กูอายจนจะละลายตายคาเตียงแล้วตอนนี้ไอ้บ้า

 

“กูรักมัน...” ห้ะ!! แค่ชอบกูก็แย่แล้วนะ นี่ถึงขั้นรักเลยหรอวะพี่ ไม่มากไปหรอพี่พาย เฮ้ยๆ...ใจกูมันรู้สึกแปลกๆ ไงไม่รู้ ไม่หรอก แค่ตกใจ ไม่ใช่อะไรแค่แปลกใจเท่านั้น ไม่จริง...

 

กูไม่ได้ดีใจเลยสักนิด กูไม่ได้บ้านะเว้ย...

 

..........55%..........

 

 

 

 

ผมมองดูไอ้คนป่วยที่แสนงี่เง่าที่ตอนนี้หลับไปแล้ว กว่ามันจะยอมกินโจ๊กยอมกินยาได้เล่นเอาผมพูดกล่อมเหมือนกล่อมเด็กสามขวบ มันงี่เง่ากลัวแต่ว่าผมจะแอบหนีมันออกไปไหน ทั้งๆ ที่มันก็น่าจะรู้ว่าผมน่ะทิ้งคนที่กำลังแย่ไปไหนไม่ได้หรอก

 

“ทำไมถึงได้รักกูมากขนาดนี้วะพี่พาย ทั้งๆ ที่เราไม่ได้รู้จักกันนานเลยนะเว้ยพี่ มึงบ้าหรือว่าสติไม่ดีวะถึงได้มาอะไรกับคนแบบกู” ผมสงสัยในข้อนี้มาตลอด ว่าทำไมพี่พายมันถึงได้รู้สึกแบบนั้นกับผม ยิ่งนับวันความรู้สึกของพี่พายมันก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ จนบางทีผมก็รู้สึกอึดอัดที่มันทำเหมือนเป็นเจ้าชีวิตผม

 

แต่ที่น่าแปลกคือผมไม่รู้สึกเกลียดพี่พาย ไม่รู้สึกอยากหนีไปไหน เพียงแค่รู้สึกเบื่อที่ต้องมานั่งทะเลาะกัน มานั่งบอกว่าไปไหนทำอะไรมาบ้าง แต่สุดท้ายก็ต้องบอกต้องอธิบายทุกอย่างออกไปอยู่ดี เหมือนพี่พายมันกลัวว่าผมจะมีความลับ กลัวว่าผมจะแอบไปมีใคร

 

ทั้งๆ ที่เราสองคนยังไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย

 

อะไรนะ!! ได้ยินเหมือนมีใครพูดอะไรแว่วๆ ว่าผมกำลังหลอกตัวเองอยู่ ไม่ดิผมเป็นคนชัดเจน ผมไม่ได้หลอกตัวเองสักหน่อย ผมไม่ได้ชอบพี่พายนะก็แค่รู้สึกว่าทิ้งไปไม่ได้ ไม่ได้ชอบจริงๆ นะครับ จะชอบได้ยังไงกันกับคนนิสัยไม่คงที่ไม่คงว่าแบบนั้น

 

พี่พายมันเป็นคนเจ้าอารมณ์ เอาแต่ใจ นิสัยและอารมณ์รุนแรง งี่เง่า และไร้เหตุผลที่สุด แล้วคุณคิดว่าผมจะชอบคนแบบนี้ได้ลงคอหรอครับ อีกอย่างผมก็ชอบผู้หญิงนะ ผมไม่เคยคิดจะชอบผู้ชายเลย ถ้าจะชอบผู้ชายผมขอชอบผู้ชายน่ารักๆ แบบไอ้ต็อป ไอ้เฟีย หรือน้องดีโน่ดีกว่า

 

ความจริงผมก็เบื่อนะที่ต้องมานั่งผูกติดกับไอ้พี่พายแบบนี้ จะไปไหนมาไหนก็ต้องไปด้วยกัน ไปมอก็ต้องไปกับพี่พาย ตอนกลับก็ต้องรอกลับพร้อมกับมัน จนคนอื่นๆ เค้าเข้าใจกันว่าผมกับพี่พายเป็นแฟนกันไปหมดแล้ว

 

ผมขี้เกียจจะตามแก้ข่าวหรือว่าตามอธิบายอะไร เพราะว่าพูดไปก็ไม่มีใครเชื่อหรอกครับ เค้ามองจากสิ่งที่เห็นกันทั้งนั้น ผมรู้ว่าความสัมพันธ์ของผมกับพี่พายมันอยู่ในจุดไหนก็พอแล้ว

 

“เรื่องที่บ้านเป็นยังไงบ้างวะพี่ ยังทะเลาะกับพ่ออยู่อีกมั้ย” นานๆ พี่พายมันจะกลับบ้านสักที แต่ก็ไม่ได้ไปค้างแค่แวะเข้าไปเท่านั้น พี่ชายอยู่ที่บ้านหลังนั้นแต่พี่พายไม่ยอมอยู่ ที่ได้ยินมาจากพี่ปอดูเหมือนว่าพี่ชายจะไม่ได้มีอคติหรือมีเรื่องราวเคืองใจอะไรกับพ่อแต่ไอ้พี่พายมันไม่ใช่ รายนี้อคติและทะเลาะกับพ่อบ่อยมากๆ จนเหมือนมันกลายเป็นรอยแผลลึกในใจไปแล้ว

 

“กลับมาทีหน้าก็เป็นรอยที ปากแตกมาบ้าง เฮ้อ” นี่ก็อีกเรื่องที่ทำให้ผมละเลยไปไม่ได้ เวลาที่ทะเลาะกับพ่อมาทีไร ก็เอาแต่กอดผมแล้วเงียบจนเหมือนมันไม่ใช่ไอ้พี่พาย ปัญหาเรื่องนี้มันไม่มีทางแก้เลยหรอวะ ทำไมพี่ชายกับพ่อไม่มีปัญหาอะไร แล้วทำไมพี่พายมันถึงได้ตั้งแง่กับพ่อขนาดนั้น

 

“ถ้าวันนึงต่อไม่อยู่กับพี่ พี่จะทำยังไงวะ” ผมกุมมือไอ้พี่พายเบาๆ มันกระชับมือผมแน่น

 

“หลังจากวันนั้นต่อก็มาเก็บซากพี่ได้เลย...เพราะพี่คงอยู่ต่อไปไม่ได้” พี่พายพูดขึ้นมาเบาๆ เอ้า!! นี่ไม่ได้หลับหรอวะ ได้ยินที่พูดหมดเลยใช่มั้ยเนี่ย โอย...กูจะบ้าตาย

 

“พี่พาย...” พี่พายดึงให้ผมนอนลงข้างๆ แล้วโอบกอดผมเอาไว้แน่น มันซบหน้าลงบนแผ่นหลังของผมไม่ได้พูดอะไรต่อ ผมหลับตาลงเพื่อทบทวนความรู้สึกบางอย่างที่มันเกิดขึ้นกับผม

 

ถ้าผมไม่พยายามบอกกับตัวเองว่าผมไม่ได้ชอบพี่พาย ไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่พายเลย ไม่ได้หวั่นไหวกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเรา...ทำไมหัวใจของผมถึงเต้นระรัวมากขนาดนี้

 

ทำไมทุกครั้งที่ได้รับรู้หรือได้ยินว่าผมสำคัญกับพี่พายมากแค่ไหน หัวใจของผมจะวูบไหวมันทุกครั้ง

 

ทำไมทุกครั้งที่พี่พายทำอะไรบางอย่างให้กับผม ทั้งๆ ที่มันเป็นแค่สิ่งเล็กๆ น้อยๆ แต่พี่พายไม่เคยทำให้กับใคร แต่ทำสิ่งนั้นให้กับผม ทำไมผมต้องดีใจกับสิ่งที่ได้รับ

 

ทำไมเวลาที่พี่พายมันบังคับและเอาแต่ใจกับผม ผมไม่รู้สึกเกลียดหรือว่าโกรธพี่พายเลย ทั้งๆ ที่ผมไม่ชอบให้ใครบังคับ อย่างมากก็แค่ไม่พอใจแต่ไม่นานก็หายไปเอง

 

ผมเวียนถามตัวเองอยู่หลายครั้งหลายคราว่าทำไม ทุกสิ่งทุกอย่างมันต้องมีเหตุและผลของมันสิ แต่ทำไมผมหาคำตอบให้กับคำถามที่ผมถามตัวเองไม่ได้

 

หรือว่าผมหลีกเลี่ยงที่จะตอบคำถามมาตลอด

 

“ต่อรักพี่นะ อย่าทิ้งพี่ไปไหน รู้ใช่มั้ยว่าพี่รักต่อมากแค่ไหน ให้พี่ทำอะไรก็ได้ ให้พี่ตามใจต่อแค่ไหนก็ได้ ขอแค่อยู่กับพี่อย่าทิ้งพี่ไปไหน...สัญญากับพี่นะ” ผมว่าบางทีผมอาจจะบ้าไปแล้วก็ได้ ทำไมแค่ได้ยินเสียงเว้าวอนของพี่พายน้ำตาของผมถึงได้ไหลออกมา

 

ทำไมเสียงมันถึงได้เศร้าและน่าสงสารขนาดนี้ ผมรู้ว่าพี่พายไม่ใช่คนที่เข้มแข็งอะไรมากมายนักหรอก แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะอ่อนแออะไรขนาดนี้ ผมยกมือขึ้นปิดตาพยายามห้ามไม่ให้ตัวเองร้องไห้ ผมกำลังเป็นบ้า ผมบ้าไปแล้วจริงๆ

 

“อื้อ...ต่อสัญญาว่าจะไม่ทิ้งพี่พายไปไหน พี่พายนอนพักนะ ต่อจะอยู่ตรงนี้...” ผมรู้ตัวแล้วว่าผมรู้สึกยังไงกับพี่พาย ผมรู้แล้วว่าความรู้สึกเหล่านั้นมันคืออะไรกันแน่ แต่ผมยังไม่พร้อมที่จะพูดหรือว่าบอกมันออกมา

 

ผมจะไม่หลอกตัวเองอีกต่อไปแล้ว ผมรู้แล้วว่าความรู้สึกทุกอย่างที่เกิดขึ้นตอนที่อยู่กับพี่พายมันคืออะไร แต่ขอเวลาสักพัก ให้ทุกอย่างมันชัดเจนมากกว่านี้แล้วผมจะพูดจะบอกความรู้สึกของผมออกไปให้พี่พายมันรู้

 

ว่าจริงๆ แล้วผมเองก็ชอบพี่พายแล้วเหมือนกัน

..........

 

 

 

ออด!!

 

เสียงออดดังอยู่นานสองนาน เรียกให้ผมที่นอนหลับอยู่ในอ้อมกอดของพี่พายลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย ผมค่อยๆ แกะมือของพี่พายออกจากเอวและลุกขึ้นอย่างเบาที่สุด ไม่อยากให้คนป่วยตื่นขึ้นมา จะว่าไปแล้วผมเองก็รู้สึกมึนหัวยังไงก็ไม่รู้ คงเพราะว่าผมเองก็ยังไม่หายดีด้วยมั้ง

 

พี่โก้คงกลับไปแล้วเพราะว่าตอนนี้เงียบสนิท ไม่มีเสียงของทีวีหรือเสียงเพลงใดๆ มีเพียงเสียงของนาฬิกาที่ดังบอกเวลาเที่ยงวัน นี่ผมนอนหลับมานานแค่ไหนกันแล้วนะเนี่ย

 

ผมเดินมาที่ประตูพอรู้ว่าเป็นใครที่มาหาเท่านั้นแหล่ะ ผมรีบเปิดประตูทันที คนตรงหน้าผมคือคนที่ผมคิดถึงมากที่สุด เวลาที่ผมป่วยก็จะมีมือคู่นี้นี่แหล่ะที่คอยดูแลไม่ห่าง ผมโผเข้ากอดคนตรงหน้าด้วยความคิดถึง

 

“ตายและลูกฉัน ทำเหมือนกับว่าไม่ได้เจอหน้ากันมาแรมปี แล้วทำไมโทรมขนาดนี้ล่ะเนี่ย ตัวก็ร้อนอีกต่างหาก ไม่สบายหรอลูก” คุณนายพรทิพย์เอามืออังหน้าผากและตามเนื้อตัวของผมใหญ่ แม่ทักว่าผมโทรมนี่ไม่ต้องตกใจเลยครับ ผมก็ปกติดีนั่นแหล่ะแต่คุณนายเค้าชอบแกล้งให้ผมตกใจเพราะผมห่วงเรื่องความหล่อของตัวเองไง

 

“ก็ป่วยอยู่ครับ แล้วนี่พี่พายก็นอนซมอยู่ในห้องตัวร้อนจี๋เลย...” เท่านั้นแหล่ะครับคุณนายแทบจะสะบัดผมออกแล้วเดินดุ่มๆ เข้าไปหาไอ้พี่พายแทบจะทันที รักลูกตัวเองสุดๆ เลยครับคนนี้

 

“แม่ครับต่อว่าอย่าเพิ่งเข้าไปเลย พี่พายมันเพิ่งจะนอนหลับ ต่อรู้ว่าแม่ต้องมีของกินติดมือมาด้วย ตอนนี้ต่อหิวจนท้องกิ่วแล้วอ่ะแม่ อยากกินฝีมือแม่ใจจะขาดแล้ว” ผมกอดคุณนายแบบอ้อนๆ แล้วลากแม่ออกมาจากประตูห้องนอน ไอ้พี่พายมันเพิ่งหลับไปได้ไม่นาน ให้มันนอนไปก่อนน่ะดีแล้วแม่ ผมยังไม่พร้อมจะมองหน้าหรือว่าคุยอะไรกับมันเท่าไหร่เลยจริงๆ

 

“แม่ก็ว่าอย่างนั้นแหล่ะ เด็กผู้ชายมาอยู่กันตามลำพังคงจะละเลยเรื่องอาหารการกินกันล่ะสินะ แม่เลยเอาอาหารมาให้ลูกเก็บเอาไว้อุ่นกิน ความจริงตอนเย็นต่อกับพายน่าจะแวะไปหาแม่ที่บ้านเสบียง อยากกินอะไรก็ห่อกลับมาแช่แข็งเอาไว้แล้วค่อยเอาออกมาอุ่นกินก็ได้นี่ลูก” ยาวเลยครับแม่ผม แต่มันก็จริงอย่างที่แม่บอกนั่นแหล่ะ แต่ประเด็นสำคัญมันอยู่ที่ไอ้พี่พายนั่นแหล่ะที่แม่งไม่ยอมพาไป

 

“พี่พายมันเลิกเย็นมากบางวันก็เลิกดึกเลยครับแม่ ต่อก็ไม่มีรถใช้ต้องอาศัยไปมากับพี่พายตลอด ถ้าแม่อยากให้ต่อไปหาบ่อยๆ ก็ซื้อรถให้ต่อดิ...โอ๊ย!! เจ็บนะแม่” ผมอุตส่าห์เนียนอ้อนขอให้แม่ซื้อรถให้ แต่ก็ได้มะเหงกกลับมาเหมือนอย่างทุกๆ ครั้งนั่นแหล่ะ

 

“ซื้อทำไมยะ แล้วคันเก่าล่ะจะเอาไปเก็บไว้ที่ไหนต่อ ไหนว่ารักนักรักหนาแล้วเค้าถูกทำร้ายขนาดนั้นไม่สงสารเค้ารึไง แถมยังจะซื้อคันใหม่อีก...” ทำไมคนรอบข้างถึงมีความสามารถทำให้ผมรู้สึกผิดได้ตลอดเลยครับเนี่ย ยิ่งกับคุณนายเนี่ยยิ่งที่สุดของที่สุดเลยจริงๆ

 

“ก็ขอไปอย่างนั้นแหล่ะเผื่อฟลุค แม่อย่าบ่นเยอะต่อปวดหัวจริงๆ นะเนี่ย พากันติดหวัดทั้งคู่เลย แทนที่วันนี้ต่อจะได้ออกไปเที่ยวไหนบ้าง” บ่นงุ้งงิ้งอ้อนแม่สักหน่อย ไม่ได้อ้อนแม่มาหลายวันแล้วตอนนี้ คุณนายก็จัดการเทอาหารใส่ชามให้ผมก็เนียนกอดเอวแม่ไม่ห่าง คิดถึงกลิ่นหอมๆ ของเสื้อผ้าแม่จริงๆ

 

“เราต้องรู้จักใช้ของให้คุ้มค่านะต่อ ถึงแม้ว่าเราจะมีเงินใช้จ่ายอย่างสบายๆ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะใช้เงินอย่างสุรุ่ยสุร่ายได้นะ...”

 

“คร้าบ เข้าใจแล้วครับแม่ รู้แล้วครับ แม่สอนต่อมาตั้งแต่จำความได้แล้ว ว่าแต่รถต่อจะเสร็จเมื่อไหร่อ่ะแม่” ผมปล่อยแม่ให้ทำนั่นทำนี่แล้วนั่งรอ สายตาผมก็เหลือบเข้าไปเห็นไอ้พี่พายมันยืนโงนเงนพิงประตูด้วยสีหน้าที่ดูอ่อนแรง ผมลุกขึ้นไปประคองให้มันเดินมานั่งก่อนที่มันจะล้มลงไปซะก่อน

 

"อ้าว...พาย ไม่สบายแล้วลุกขึ้นมาทำไมล่ะลูก เดี๋ยวก็ล้มลงไปพอดีกัน” แม่เดินเข้ามาช่วยประคองพี่พายให้นั่งลง มันคงตั้งสติได้พอเห็นเป็นแม่ผมก็รีบยกมือขึ้นไหว้ทันที

 

“แม่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ” พูดเพราะสุดๆ เลยนะไอ้ตอแหล ทีกับกูนี่จะพูดเพราะด้วยตอนที่แม่งใกล้จะตายเท่านั้นแหล่ะ เปลี่ยนใจตอนนี้ทันมั้ยวะกู

 

“เพิ่งมาถึงนี่แหล่ะจ้า แม่แวะเอาอาหารมาฝากพายกับต่อ ไม่สบายกันทั้งคู่แบบนี้แม่ว่าไปหาหมอหน่อยดีมั้ยลูก พายตัวร้อนเชียว” แม่ผมถนัดเรื่องดูแลเพราะความเป็นแม่ที่มีอยู่เต็มเปี่ยม แม่อังหน้าผากพี่พายแล้วกอดไหล่ไอ้พี่พายมันเบาๆ มันยิ้มน้อยๆ แล้วส่ายหน้าปฏิเสธ

 

“ผมไม่เป็นอะไรมากหรอกครับแม่ ได้ทานยากับนอนพักสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว ขอบคุณมากนะครับที่เป็นห่วง” พี่พายมันหันมามองหน้าผมแล้วทำหน้ากวนตีนใส่ เออกูชินแล้วพี่ มึงหลุดจากเวอร์ชั่นอ้อนมาแล้วใช่มั้ยล่ะ กลับมาเวอร์ชั่นกวนตีนเหมือนเดิมแล้วสิ

 

“พายเองก็เหมือนลูกชายของแม่คนนึง แถมต่อเองก็มารบกวนพายอยู่ด้วย พักผ่อนเยอะๆ นะลูก เรียนปีสี่แล้วนี่นะอย่าหยุดเรียนบ่อย ต้องดูแลรักษาร่างกายให้แข็งแรง แล้วช่วงเย็นๆ ถ้ามีเวลาก็ไปทานมื้อเย็นที่บ้านเสบียงได้นะลูก ห้ามอดอาหารกันนะรู้มั้ย...อ๊ะ!! ปวดหัวหรอลูก” อย่าว่าแต่แม่ตกใจเลย ผมเองก็ตกใจที่อยู่ดีๆ พี่พายมันกอดเข้าที่เอวของแม่แล้วซบหน้าลงไปที่ท้องนุ่มๆ ของแม่ผมแบบนั้น

 

ท่าทางมันคงจะเหงาแล้วก็คิดถึงแม่มากๆ เลยสินะ

 

“แม่ทำให้ผมนึกถึงแม่ของผมที่เสียไปแล้วน่ะครับ แม่ใจดีแล้วก็อบอุ่นเหมือนกันเลย” ผมขอจารึกเอาไว้หน่อยนะครับว่าเวลาที่ไอ้พี่พายมันอ้อนเนี่ย...ก็น่ารักดี

 

“เหงาใช่มั้ยลูก แต่มีต่อมาอยู่ด้วย...พายไม่ต้องกลัวเหงาแล้วนะ ถึงต่อจะเอ๋อๆ ดื้อๆ พูดยากไปหน่อย แต่ต่อเองก็เป็นเพื่อนที่ดีให้กับพายได้อย่างแน่นอน” แม่ยิ้มให้กับผม ผมอยากบอกแม่เหลือเกินว่าไอ้คนที่แม่กำลังโอ๋ลูบหัวมันอยู่น่ะ มันไม่ได้อยากได้ผมมาทำเพื่อนหรอกแม่ มันอยากได้ลูกชายแม่มาทำเมีย เมียอ่ะแม่รู้จักป่ะล่ะ

 

แล้วยังอยากจะให้มาอยู่กับมันอีกใช่มั้ย

 

“ขอบคุณแม่มากนะครับ สำหรับทุกอย่าง”

 

“แม่ต่างหากที่ต้องขอบคุณพาย ถ้าวันนั้นไม่ได้พายช่วยต่อเอาไว้ แม่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าวันนี้แม่จะยังมีต่อให้แม่แกล้งอยู่แบบนี้มั้ย” เหมือนจะซึ้งนะ แต่แม่ผมก็เป็นแบบนี้แหล่ะ ใจดีแต่ชอบแกล้งผมอยู่เรื่อย

 

“นี่แม่เปลี่ยนลูกชายแล้วใช่มั้ยเนี่ย พี่พายกินข้าวไปอย่ามากอดแม่คนอื่นเค้านานๆ หวง” ผมเดินอ้อมมาทางด้านหลังแล้วกอดแม่ได้เพียงแค่มือเดียวเท่านั้น ส่วนมืออีกข้างหนึ่งถูกพี่พายมันคว้าเอาไปกุมไว้ กล้ามากพี่พาย แม่เห็นขึ้นมาหัวใจวายตายจะทำไงเนี่ย

 

“อย่ามาทำตัวเป็นเด็กขี้ห่วงหน่อยเลยต่อ แล้วก็ดูแลกันดีๆ นะลูกทั้งต่อทั้งพายเลย เรื่องเหล้า เรื่องบุหรี่เนี่ยแม่เข้าใจว่าเป็นผู้ชายมันก็ต้องมีบ้าง แต่อย่าหนักเกินไปมันไม่ดีต่อสุขภาพนะ แม่คงต้องกลับก่อนนะลูก ต้องเข้าไปดูงานที่บ้านเสบียงซะหน่อย...” แม่จัดการเอาอาหารเก็บเข้าตู้เย็น เปิดตู้เย็นมาคงเห็นมีแต่เหล้ากับเบียร์มั้งเลยพูดเรื่องนี้ขึ้นมา ผมสูบบุหรี่นะ แต่ไม่ติด ก็มีบ้างเวลาที่อยากลองหรือเครียดแบบมากๆ เว่อร์ๆ

 

“เดี๋ยวต่อเดินไปส่งนะแม่...”

 

“ไม่ต้องหรอกจ้าแม่กลับเองได้ ต่อดูแลพายเถอะ พักผ่อนเยอะๆ นะพาย ถ้าว่างๆ ก็ไปหาแม่ที่บ้านเสบียงได้นะ แม่ยินดีต้อนรับพายเสมอ” รักกันเหลือเกินนะครับ เดี๋ยวอีกไม่นานถ้าได้ลูกชายเพิ่มอย่ามาดราม่าแล้วกันนะคุณนายพรทิพย์...ว่าแต่กูคิดอะไรอยู่เนี่ยไอ้เชี่ยต่อ

 

“ขอบคุณครับแม่” นี่ก็เต็มปากเต็มคำแบบสุดๆ เลยครับ เรียกแม่แบบเต็มที่เต็มทางมากพี่พาย

 

ผมเดินมาส่งแม่ที่ลิฟต์ อย่างน้อยๆ ส่งที่ลิฟต์ก็ยังดีและน่า พอแม่ลงลิฟต์ไปแล้วผมเดินกลับเข้ามาในห้อง พอเข้าห้องและปิดล็อคประตูเรียบร้อยเท่านั้น พี่พายมันก็เดินโงนเงนเข้ามาสวมกอดผมซะแน่น ตกลงมึงอยู่โหมดไหนกันแน่วะพี่พาย

 

“แม่รับกูเป็นลูกเขยแล้วนะ รีบๆ รักกูเร็วๆ กูจะได้เป็นลูกเขยแม่แบบเต็มตัวสักที” ผมได้แต่อึ้งกับคำพูดของพี่พาย ได้แต่มองหน้าไอ้พี่พายอย่างระอา มึงนี่คิดอะไรเข้าข้างตัวเองได้ตลอดๆ จริงๆ เลยสินะ

 

“เป็นไข้แล้วเพ้อเจ้อว่ะ ไปกินข้าวไปจะได้กินยาแล้วนอนพัก” ผมดันมันออกห่างแต่พี่พายแม่งไม่ยอมปล่อยผม แถมยังกอดแน่นเข้าไปอีก นี่มึงจะสมสู่กับกูกลางห้องเลยมั้ยเนี่ย

 

“จูบหน่อย...”

 

“ไม่!!” ตอบแบบไม่ต้องคิด เพราะถ้าคิดอาจจะไม่ได้ตอบ

 

“จูบ!!” ส่งเสียงดุๆ บังคับๆ แถมยังทำหน้าดุใส่อีก

 

“ไม่!!” ผมยังคงยืนยันคำเดิม ไอ้พี่พายแม่งล็อคคอผมแล้วเริ่มต้นโน้มหน้าป่วยๆ ของมันเข้ามาใกล้ จะเอากูให้ได้เลยใช่มั้ยไอ้ตัวอันตราย อื้อ!!!

 

“หอมอะไรวะ...อ๊ะ!! เชิญมึงสองคนจู๋จี๋กันตามสบายเลย คิดซะว่ากูไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วกัน อาหารน่ากินทั้งนั้นเลย กูกินละนะ” ไอ้พี่โก้แม่งโผล่ออกมาจากห้อง เห็นเงียบๆ คิดว่าแม่งออกไปข้างนอกกับไอ้ต็อปแล้วนะเนี่ย แล้วมึงก็เสือกโผล่มาได้จังหวะจริงๆ พี่พายแม่งก็แดกปากกูแบบไม่ได้อายเพื่อนมึงเลยใช่มั้ย กูจะขาดใจตายอยู่แล้ว

 

“ก็แค่นี้!!” มันบังคับจูบผมเสร็จก็เดินไปนั่งกินข้าวอย่างสบายใจเฉิบ

 

เปลี่ยนใจตอนนี้ทันมั้ย ใครก็ได้บอกผมที!!!

 

……….100%..........

 

รณรงค์ ให้คนที่เล่นทวิตเตอร์ ติดแท็ก #ยุ่งนัก เวลาที่พุดถึงนิยายเรื่องนี้ หรือเวลาที่พูดถึง ตัวละครในเรื่อง นะคะ ><  เพราะเกรทจะได้เข้าไปส่องไง ขอบคุณล่วงหน้าค่า

พี่พายน่ารักใช่มั้ย หลายๆ คนถึงได้หลงพี่พายกันจนถอนตัวไม่ขึ้นแบบนี้ อั๊ยยะ ><

ตอนหน้าชื่อตอนว่า เดท

อย่างที่บอกไว้เลยค่ะ ถ้าฟีดแบคดี คนอ่านเยอะ คนเม้นเยอะ เกรทก็จะมาอัพให้แบบถี่ๆ อาจจะไม่ถี่บ่อยแบบนี้ แต่ก็ไม่ทิ้งไปหลายวันแน่นอนจ้า

เจอกันค่า

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 65 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15929 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 20:06

    โอ้ยยยยยน่ารัก
    #15929
    0
  2. #15840 นายแมวน้ำ (@watmaka) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 05:04
    เยี่ยม พี่พายคนจริง
    #15840
    0
  3. #15766 wcmychalie16 (@wcmychalie16) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 22:28
    อร็ายยยย ชอบพี่พายแล้วดิ^^
    #15766
    0
  4. #15746 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 03:39
    วรั้ยยยยยย ชอบเขาซะแล้ว
    #15746
    0
  5. #15650 Alleytama (@tamagome23) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 22:02
    คือหลายอารมณ์มาก เปลี่ยนตามไม่ทัน 5555555
    #15650
    0
  6. #15631 backlight (@artemis-03) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 06:57
    ถอนตัวไม่ทันแล้วล่ะต่อ
    #15631
    0
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. #15527 mameaw27 (@dek-dmameaw) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 21:31
    พี่โก้แม่งงง55555
    #15527
    0
  9. #15455 น้ำค้างตากฟ้า (@janejjan) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:42
    กวนตีนมาทั้งคู่ยอมเลย555555
    #15455
    0
  10. #15384 P.Secret (@future-cartoon) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 21:19
    พี่พายนี่มาหลายเวอร์ชั่นนะจ๊ะ ตอนป่วยเนี่ย
    เดี๋ยวอ้อน เดี๋ยวเศร้า เดี๋ยวทำให้เขิน เดี๋ยวแกล้ง เยอะค่ะเยอะ
    พี่พายนี่เยอะจริงไรจริง
    #15384
    0
  11. #15099 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 21:36
    อั้ยยยยย ><
    #15099
    0
  12. #14434 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 20:12
    พี่โก้... 5555555555555555
    #14434
    0
  13. #14233 kelovelove (@kekailove) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2557 / 09:31
    ต่อแบบโครตซื่อ(หรือบื้อ) เอ๋อบ่อยๆ(ชอบเหม่อ) มากๆๆๆๆ แต่ต่อน่ารักกก^^ 
    เค้าชอบนะะะ
    #14233
    0
  14. #13979 After (@snowtoy_prince) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 21:54
    พี่โก้มันรอจังหวะออกมาชัดๆเลย แหมมม
    #13979
    0
  15. #13966 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 13:22
    อายแทนฮาๆๆๆ
    #13966
    0
  16. #13859 TIGGERz (@1129700184568) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 01:17
    จากที่อ่านๆมา เป็นต่อซื่อจนโง่แล้วละไรต์ 555
    #13859
    0
  17. #13467 MomoKeekee (@12343234) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 เมษายน 2557 / 19:18
    กรี้ดดดด เขินแทน-//////-
    #13467
    0
  18. #13102 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 23:01
    ไม่ค่อยจะเข้าข้างตัวเองเลยเนอ # เปล่าแซะนะ
    #13102
    0
  19. #12973 เเมวดำท่องราตรี (@154356) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มีนาคม 2557 / 18:42
    เป็นต่อยังไม่หายเขินอีกเหรอ พี่พายเขาเเคร์สายตาคนอื่นไหมล่ะ
    #12973
    0
  20. #12369 Penguin[G] (@caucasus27) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มกราคม 2557 / 23:15
    เป็นต่อ พ่อทุกสถาบัน ก๊ากๆๆๆ
    #12369
    0
  21. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  22. วันที่ 30 ธันวาคม 2556 / 01:12
    วรั๊คคค ต่อชอบพี่พายแล้ว -//-
    #12166
    0
  23. #11936 จีด้า (@idaaa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2556 / 22:04
    ฮื้ออเมื่อไหร่จะสมหวังกันสักทีคู่นี้ ;.(
    #11936
    0
  24. #11480 zttanan (@nanatt_z) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2556 / 05:10
    จะมีเรื่งของเต้กับน้ำปั่นใช่ไหม?....หึ พ่อลูกอะไรกันเนี่ย.!! มาต่อไวๆน้าา ^^
    #11480
    0
  25. #11479 zttanan (@nanatt_z) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2556 / 05:10
    จะมีเรื่งของเต้กับน้ำปั่นใช่ไหม?....หึ พ่อลูกอะไรกันเนี่ย.!! มาต่อไวๆน้าา ^^
    #11479
    0