OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 17 : ☆OK! I love U ★... 13. ดูแล (Pie)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19,987
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    3 ส.ค. 56


 13. ดูแล (Pie)

 

คุณเคยรู้สึกเป็นห่วงใครมากๆ แล้วไม่สามารถทำอะไรได้มั้ยครับ ตอนนี้ผมรู้สึกหงุดหงิดกับอาการที่ผมกำลังเป็นอยู่มากจริงๆ ผมไม่สามารถวางมือถือลงจากมือได้เลย ผมไม่สามารถนั่งติดกับที่ได้นานถึงห้านาที ผมเดินวนไปวนมาทั่วห้องพร้อมกับพยายามกดโทรหาใครบางคนที่ไม่รู้ว่ามันไปตายอยู่ที่ไหน

 

“ทำไมไม่รับสายวะต่อ มึงทำอะไรอยู่ที่ไหนเนี่ย” ผมกดโทรหามันมาเป็นรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ เวียนรอฟังเสียงรอสายอยู่ชาติเศษจนผมหงุดหงิดมากถึงมากที่สุด

 

“โว๊ย!!” ผมปามือถือทิ้งบนโซฟาด้วยความหงุดหงิดใจ เดินวนไปวนมาในห้องพร้อมกับเตะนั่นเตะนี่เพื่อระบายความหงุดหงิดในใจออกมาเสียก่อน ไม่อย่างนั้นถ้ามันกลับมาแล้วผมอาจจะเผลอทำรุนแรงกับมันก็ได้

 

ผมโทรหาไอ้สั้นก็แล้ว โทรหาพี่ปอก็แล้ว แต่ก็ไม่มีใครรู้เลยว่าไอ้ต่อมันหายหัวไปไหน ปกติแล้วถ้ามันจะไปไหนมันต้องบอกกับผม มันต้องรายงานให้ผมรู้ก่อนสิก็เราตกลงกันเอาไว้แล้ว

 

ผมไม่เคยเป็นห่วงใครแบบนี้ บอกแล้วว่าความรู้สึกแบบนี้มันหาย มันตายจากผมไปนานแล้ว ผมไม่ได้เย็นชาแต่ผมแค่เลือกที่จะปฏิบัติเท่านั้นเอง เพราะว่าผมชอบมันมาก มันอาจจะคิดว่าผมแกล้ง คิดว่าผมแค่เล่นๆ กับมัน ทั้งๆ ที่ผมก็บอกมันตั้งหลายครั้งแล้วว่าผมชอบมันจริงๆ ผมเอาจริงถึงขนาดตะโกนบอกรักมันกลางโรงอาหารขนาดนั้น มันยังไม่เชื่ออีกหรือไงว่าผมจริงจังกับมันมากแค่ไหน

 

“กูโมโหมึงจริงๆ แล้วนะต่อ มึงกลับมาถึงเมื่อไหร่กูจะจัดการมึงให้คอยดู” ผมเดินกลับมาคว้ามือถือขึ้นมากดโทรหามันอีกครั้ง แล้วมันก็เหมือนเดิม ผมรอจนเสียงรอสายจบและสายตัดไปเอง มันไม่ยอมรับสายผม หรือว่าเกิดเรื่องอะไรกับมันกันแน่ ผมคิดไปต่างๆ นาๆ ทั้งด้วยความโมโห และความห่วงใยที่ผสมปนกันมั่วไปหมด

 

“โว้ย!!!” ผมเริ่มระงับความโมโหเอาไว้ไม่ไหวอีกแล้ว มือถือของผมถูกปาไปที่ผนังจนมันกระจายแยกเป็นส่วนๆ ผมพยายามสะสงบสติอารมณ์มาตั้งแต่ช่วงเย็นแล้ว พยายามคิดว่าเดี๋ยวมันก็กลับมาเอง เดี๋ยวมันก็เสนอหน้ามาทำหน้าตากวนประสาทใส่ แต่นี่เกือบจะห้าทุ่มเข้าไปแล้ว แต่มันก็ยังไม่กลับมา แถมยังไม่สามารถติดต่อมันได้อีกต่างหาก แล้วจะให้ผมอดทนได้ยังไงกัน

 

ผมเดินออกมาที่ระเบียงแล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบอัดแบบมวนต่อมวน ไม่อย่างนั้นของในห้องได้พังคามือของผมอย่างแน่นอน ผมไม่ได้เป็นแบบนี้มานานแล้ว จะเป็นก็แค่ช่วงที่ผมทะเลาะกับพ่อเท่านั้น

 

มันจะรู้ตัวรึเปล่าว่ามันมีความสำคัญกับผมมากแค่ไหน อย่างที่ไอ้โก้มันบอกว่าผมเจอที่พักพิงแล้ว ไอ้ต่อมันเป็นเหมือนที่พักพิงทางใจของผม แค่มันอยู่กับผมยามที่ผมมีปัญหากับพ่อ ผมรู้สึกว่าผมยังมีใครสักคนอยู่ข้างๆ ปากมันมากแต่สุดท้ายมันก็ไม่ทิ้งผมไป มันมักจะอยู่ข้างๆ ผม อยู่กุมมือผมเอาไว้ไม่ห่าง เท่านั้นก็พอที่จะทำให้ผมชอบมันมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว

 

ใช่ว่าผมขาดมันไม่ได้ แต่ผมหยุดนึกถึง หยุดคิดถึงมันไม่ได้เลย ผมอยากรู้เหมือนกันว่ามันทำอะไรกับผม ทำไมคนแบบผมถึงได้มาชอบคนแบบมัน คนที่กวนตีน เอาแต่กวนประสาท เถียงข้างๆ คูๆ ปากอย่างใจอย่าง แบบมัน

 

ผมเงยหน้าขึ้นแล้วพ่นควันสีขาวให้มันลอยขึ้นสูง ให้สายลมพัดมันให้ลอยหายไปกับอากาศ ผมพยายามสงบจิตใจแล้วนะ แต่มันก็ไม่ยอมสงบอยู่ดี ผมไม่อยากจะรุนแรงกับมัน ไม่อยากใช้อารมณ์กับมัน มันไม่เหมือนกับคนอื่นๆ ที่เข้ามาในชีวิตผม ผมต่างหากที่เป็นฝ่ายเข้าไปในชีวิตมัน แล้วพยายามดึงมันเข้ามาในชีวิตของผม

 

“เมื่อไหร่มึงจะกลับมาวะ” ผมทิ้งตัวลงนั่งพิงระเบียงแล้วอัดบุหรี่ต่ออีกสักมวน มันไม่ได้ช่วยอะไรเลย แต่ผมไม่รู้ว่าจะทำอะไร ยิ่งเวลาเดินผ่านไปนานเท่าไหร่ผมยิ่งอยากจะบ้าเท่านั้น

 

“ถ้ามึงรู้ว่ามึงสำคัญกับกูมากขนาดนี้ มึงยังจะกล้าไม่ชอบกูอีกหรอวะต่อ” ผมเอาแต่ใจตัวเอง ไม่ต้องโทษใครที่ทำให้ผมเป็นแบบนี้ เพราะผมเป็นของผมเอง ผมอยากให้คนที่ผมรู้สึกดีๆ ด้วยเอาใจใส่ผม ดูแลผม แทคแคร์ผม และปฏิบัติกับผมพิเศษกว่าคนอื่นๆ

 

“ทั้งๆ ที่กูกับมึงยังไม่ได้เป็นอะไรกันแท้ๆ แต่กูยังบ้าได้มากขนาดนี้ เพราะมึงคนเดียวเลยต่อ เป็นเพราะมึงคนเดียว” ผมเงยหน้ามองดูท้องฟ้าในยามราตรี สายลมพัดควันสีขาวลอยหายไป ผมอยากให้อารมณ์หงุดหงิดของผมลอยหายไปกับสายลมเช่นกัน

 

ออด!!!

 

ผมลุกพรวดขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงออด ผมก้าวยาวๆ ไปที่ประตูแล้วเปิดมันออกโดยที่ไม่ได้ถามหรือว่าดูก่อนเลยว่ามันเป็นใคร พอเปิดประตูก็พบว่าไอ้ต่อมันยืนอยู่ตรงหน้า เสื้อผ้าที่มันใช่ไม่ใช่ชุดนักศึกษา ผมมองมันตั้งแต่หัวจรดตีนเพื่อสำรวจดูว่ามีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นกับมันหรือเปล่า

 

“พี่พายกินไรยัง ซื้อข้าวต้มมาฝาก” มันทำหน้าตาย ส่งยิ้มมาให้พร้อมกับชูถุงข้าวต้มในมือ คือมึงรู้มั้ยว่ากูอยากจะลากมึงเข้าห้องแล้วเหวี่ยงขึ้นบนเตียงนอนมันซะเดี๋ยวนี้ กูแทบไม่อยากจะรออะไรแล้ว อยากจะแสดงความรู้สึกให้มึงรู้ว่ากูชอบมึงมากแค่ไหน

 

มันเดินเข้ามาในห้อง มันชะงักตรงซากมือถือที่กระจายอยู่ที่พื้น เออมึงเห็นแล้วก็ช่วยรู้ไว้ด้วยว่าตอนนี้อารมณ์กูมันสุดๆ แล้วจริงๆ ไม่อย่างนั้นกูไม่ปาแม่งทิ้งหรอก

 

“พี่พายมึง...กูขอโทษ” มันหันมามองหน้าผมเหมือนจะต่อว่าที่ผมทำลายข้าวของ แต่มันก็พูดคำว่าขอโทษออกมาแทน ผมกอดอกมองหน้ามันด้วยสายตานิ่งๆ ผมยังโกรธมันอยู่ และมันต้องมีคำอธิบายที่ทำให้ผมพอใจซะก่อนผมถึงจะหายหงุดหงิด

 

“อย่าทำหน้าดุแบบนั้นดิวะพี่ ปกติพี่ก็หน้าดุอยู่แล้ว ยิ่งทำหน้าแบบนี้ใส่...สยองว่ะ” มันวางถุงข้าวต้มลงบนโต๊ะ แล้วเดินมาเก็บซากมือถือของผมขึ้นมาจากพื้น มันมักจะเก็บทุกสิ่งทุกอย่างเป็นระเบียบ มันเป็นคนที่ไม่มองข้ามหรือละเลยสิ่งที่มันเห็น

 

นี่ก็เป็นอีกข้อที่ทำให้ผมชอบมัน

 

“จะด่าก็ด่ามาเลยแต่อย่ามาทำหน้าดุๆ ทำนิ่งๆ ไม่พูดออกมาทั้งๆ ที่อยากจะด่ากูเต็มที...” ผมหลับตาแล้วระบายลมหายใจน้อยๆ บอกตามตรงเลยว่าสิ่งที่ผมอยากทำมากที่สุดในตอนนี้คือเดินเข้าไปล็อคตัวมันเข้ามากอด แล้วจูบมันให้ขาดอากาศหายใจตายกันไปข้าง แต่ผมพยายามอดทนที่จะไม่ทำแบบนั้นกับมันอยู่

 

“มึงดูสิว่ากูโทรไปกี่สาย...” ผมมองดูมันที่พยายามจะกู้ซากมือถือของผม คือมึงไม่ต้องพยายามเพราะมันช่วยอะไรไม่ได้แล้ว ห่วงตัวมึงเองก่อนเถอะ ภาวนาเข้าไว้ว่าขอให้รอดจากอารมณ์กูให้ได้ เพราะยิ่งกูเห็นหน้ามึงอารมณ์กูยิ่งขึ้น

 

“สาม...สิบ โห!! สามสิบสายเลยหรอวะพี่พาย ไม่เห็นต้องกระหน่ำโทรเลยนี่หว่า...อ๊ะ!!” ผมล่ะหมดความอดทนกับมันแล้วจริงๆ ผมเดินเข้าไปใกล้ๆ แล้วดึงมันเข้ามากอดแน่นๆ แม่งทำให้กูชอบมากขนาดนี้ได้ยังไง มึงทำให้กูเป็นห่วงมึงมากขนาดนี้ได้ยังไง มึงเป็นใครวะ!!

 

“มึงจะฆ่ากูใช่มั้ยต่อ มึงทำแบบนี้มึงรู้รึเปล่าว่ากูเป็นห่วงมากแค่ไหน ทำไมมึงไม่โทรมาบอกวะว่ามึงไปไหน ทำอะไร จะกลับเมื่อไหร่ ทำไมไม่รับสายกู ทำไมต้องทำให้กูหงุดหงิดมากมายขนาดนี้” ผมรัวความรู้สึกทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับผมออกไปให้มันรับรู้ มันต้องรู้ว่าเพราะมันที่ทำให้ผมเป็นมากขนาดนี้

 

“พี่พาย หายใจไม่ออก” มันพยายามดันผมให้ออกห่าง ผมกลับกอดมันแน่นมากขึ้น กอดมันเอาไว้ไม่ยอมให้มันไปไหน ผมอาการหนัก ผมเป็นเอามาก ผมขาดมันไม่ได้และจะไม่ยอมเสียมันไปให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น

 

“มึงไปไหนมา ไปกับใคร แล้วมือไปโดนอะไรมา...” ผมจับมือมันขึ้นมา มือมันถูกพันเอาไว้ด้วยผ้าพันแผล แล้วที่มันเปลี่ยนเสื้อผ้ามาแบบนี้เป็นเพราะเกิดเรื่องอะไรกับมันอีกรึเปล่า

 

“กูกลับบ้านมา พอดีเกิดเรื่องนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่เปียกทั้งตัวเลยกลับไปที่บ้าน ตอนแรกก็ว่าจะกลับมาที่นี่แต่พี่ไม่ให้คีย์การ์ดไว้เลยกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและทำแผลที่บ้าน...”

 

“แล้วทำไมไม่รับสายกูวะ รู้รึเปล่าว่ากูเป็นห่วงมึงมากแค่ไหน” พอรู้สาเหตุผมก็เริ่มจะใจเย็นลงได้บ้าง แต่ยอมรับว่ายังโมโหไม่หายจริงๆ

 

“ก็เผลอหลับไปไง ง่วงนอนจะตาย รู้แล้วใช่มั้ยพี่ หยุดโมโหได้แล้วกูกลัว” ดูเหมือนว่าครั้งนี้มันจะยอมรับว่ากลัวผมแบบเต็มปากเต็มคำ ที่ผ่านๆ มามันชอบทำปากดีว่าไม่กลัวผมเลยสักนิด ผมเองก็ไม่อยากให้มันกลัวผมหรอก ผมอยากให้มันชอบผมเร็วๆ ด้วยซ้ำ

 

“กูไม่ได้แค่โมโหนะต่อ แต่กูจะเป็นบ้าก็เพราะความเป็นห่วงมึงนี่แหล่ะ ถ้ามึงรับสายหรือโทรมาบอกกูสักนิด กูจะไม่เป็นแบบนี้เลย” ผมซบหน้าลงบนไหล่ของมัน อยากจะระบายลมหายใจออกมาให้หนักๆ ด้วยความโล่งใจที่มันไม่ได้เป็นอะไร

 

“ขอโทษนะพี่พาย ต่อขอโทษนะ ที่หลังจะรับสาย ไปไหนมาไหนจะโทรบอกอย่าฆ่ากูทิ้งนะ กูโคตรกลัวมึงเลย” เหมือนจะซึ้ง แต่มันก็ยังคงกวนตีนตามเดิม ตามแบบฉบับของคนแบบมันนั่นแหล่ะ ผมเงยหน้าขึ้นมาจากไหล่ของมัน แล้วจ้องตามันนิ่ง

 

“กูสัญญากับตัวเองว่าจะไม่ทำอะไรมึง อย่าทำให้กูต้องผิดสัญญากับตัวเอง” ผมยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ มันคงรู้ว่าผมจะจูบมันมันรีบถอยหลังหนี แต่ผมก็รัดเอวมันแล้วล็อคคอมันเอาไว้

 

“อย่าขัดขืนต่อ มึงรู้ดีว่ามึงสู้แรงกูไม่ได้...”

 

“แม้กระทั่งขัดขืนมึงก็ยังห้ามกูอีกนะพี่พาย มึงเอาแต่ใจตัวเองเกินไปแล้ว” มันต่อว่าผม แล้วคิดว่าผมสนหรอครับ ในเมื่อมันผิดเองที่ไปไหนมาไหนไม่บอกแบบนี้ มันต้องถูกลงโทษ...

 

ผมล็อคคอไอ้ต่อแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ กดปากแนบชิดลงไปกับปากมันอย่างหนักหน่วง มันดิ้นได้ก็ดิ้นไปเพราะยังไงสุดท้ายมันก็ต้องเป็นฝ่ายยอมผมอยู่ดี ผมจูบปากมันหนักๆ เม้มปากมันแรงๆ เพื่อให้มันเผยอปากขึ้น ผมช่ำชองและรู้จังหวะมากกว่ามันเยอะ

 

พอมันเผยอปากขึ้นผมก็ทำการรุกล้ำเข้าไปทางด้านใน มันเริ่มอ่อนแรงแล้วเกาะเสื้อผมแน่น มันน่ารักตรงนี้นี่แหล่ะ มันไม่เคยขัดขืนผมได้หรอก สุดท้ายมันก็จะตามใจแล้วยอมให้ผมจูบมันจนกว่าผมจะพอใจ

 

สาบานได้เลยว่าถ้าให้ผมพอใจจริงๆ มันไม่หยุดแค่จูบปากหรอก ผมอยากจูบมันทุกส่วนเลยนั่นแหล่ะ อยากครอบครองมันจะตายอยู่แล้วแต่ยังทำแบบนั้นไม่ได้ รอให้มันยอมรับก่อนว่ามันเองก็ชอบผม รับรองเลยว่าถ้าเมื่อไหร่ที่มันพูดหรือแสดงความรู้สึกของมันออกมาอย่างชัดเจน วันนั้นนั่นแหล่ะมันเสร็จผมแน่ๆ

 

“สัญญากับพี่สิต่อ ว่าจะไม่ทำให้พี่เป็นห่วงอีก” ผมกระซิบบอกหลังจากที่ปล่อยให้มันเป็นอิสระและโกยอากาศหายใจเข้าปอดอย่างเต็มที่ มันเกาะและขยำเสื้อของผมจนยับ ใบหน้าของมันพยักรับเบาๆ แล้วผมก็กอดมันแนบแน่น จุมพิตมันเบาๆ ที่หน้าผาก ซบหน้าอยู่กับไหล่ของมันอย่างนั้นไม่ยอมให้มันไปไหน

 

“สัญญา...” มันพูดเสียงโคตรจะเบา ขอคิดแบบเข้าข้างตัวเองว่าตอนนี้มันคงระทวยอยู่ในอ้อมกอดของผม ถึงผมจะดูรุนแรงกับมัน บังคับจูบก่อนในทุกๆ ครั้ง แต่ทุกๆ การกระทำเกิดจากความรู้สึกของผม ไม่ได้เกิดจากแค่ต้องการสนองตัณหาหรือว่าอารมณ์เหมือนอย่างที่ทำกับคนอื่นๆ

 

“ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วมากินข้าว” ผมปล่อยให้มันเป็นอิสระ มันเดินมึนๆ เอ๋อๆ ชนกับประตูห้องก่อนที่จะเดินเข้าไปทางด้านใน มันเป็นแบบนี้ทุกครั้งหลังจากที่ถูกผมจับจูบ แต่มันไม่เคยโวยวายหรือว่าขัดขืนผมก็อาจจะขัดขืนมั้ง แต่สุดท้ายผมก็ชนะอยู่ดี

 

แล้วจะไม่ให้ผมคิดได้ยังไงว่ามันเองก็มีใจให้ผมเหมือนกัน เพียงแต่มันไม่ยอมรับใจตัวเองก็เท่านั้นเอง

 

“เฮ้อ!! มึงนี่มันตัววุ่นวายจริงๆ นะไอ้เป็นต่อพ่อทุกสถาบัน” นึกถึงคำพูดของมันแล้วผมก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ เวลาที่เถียงกันทีไรมันมักจะถามว่านี่ใคร กูเป็นต่อพ่อทุกสถาบันนะเว้ย ผมล่ะอยากจะเตะมันให้กลิ้งจริงๆ

 

ผมสงบสติอารมณ์ลงได้มากแล้ว มันกลับมาแล้ว มันปลอดภัยและผมก็ได้จูบมันแล้ว จูบของไอ้เป็นต่อมันไม่ประสา ไม่น่าเชื่อเลยว่าผู้ชายอายุขนาดนี้แล้วมันยังไม่เคยจูบกับใคร ไม่เคยมีอะไรกับใคร ในโลกนี้ยังมีคนแบบนี้เหลืออยู่อีกหรอวะ

 

มันเองก็หน้าตาดี เข้าขั้นหล่อเลยหล่ะ มันเตี้ยกว่าผมแค่เล็กน้อยเท่านั้นเอง ตัวมันบางกว่าผมทั้งๆ ที่มันกินเก่งแต่มันกลับผอมกว่าที่ควรจะเป็น แต่แบบนี้ก็ดีแล้ว มันดีพอและพอดีในความรู้สึกของผม ผมชอบนอนกอดมันแต่ต้องเป็นตอนที่มันหลับแล้วนะ ไม่อย่างนั้นแม่งโวยวายหนวกหูจนน่ารำคาญ บางครั้งยังอยากจะเอาหมอนปิดหน้ามันเลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่กลัวว่ามันจะตายซะก่อนที่มันจะกลายมาเป็นเมียผม

 

เรารักกันด้วยลำแข้งครับ...

 

..........50%..........

 

 

 

“มองอะไรนักวะ กินๆ เข้าไปดิ” เริ่มปากเก่งอีกแล้วนะมึง ทีเมื่อกี้ล่ะถามคำตอบคำ พอเวลาผ่านไปหน่อยก็เอาอีกแล้ว พอกูสงบลงหน่อยมึงก็ทำเป็นเก่งขึ้นมา เดี๋ยวคืนนี้กูจะขโมยจูบให้ปากเจ่อแล้วมึงจะรู้สึก

 

“มองหน้าแฟนตัวเองผิดตรงไหน หรือจะให้มองอย่างอื่นแทน” ผมแกล้งสอดส่องสายตาไปทั่ว มองนั่นมองนี่บนตัวมันจนมันถลึงตาใส่ผม คิดว่ากูกลัวมึงรึเปล่าล่ะไอ้ลูกหมาเอ๊ย

 

“ใครแฟนมึงวะพี่ อย่ามาขี้ตู่ แล้วเลิกเลยนะไอ้ตะโกนบอกรักบ้าบออะไรนั่นต่อหน้าคนเยอะๆ น่ะ กูไม่ได้หน้าด้านแบบมึงนะพี่พาย กูอายนะเว้ย” มันตักข้าวเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ กินไปบ่นไปถ้ามึงสำลักเมื่อไหร่กูจะขำให้

 

“มึงไงแฟนกูอย่าให้ต้องย้ำมากๆ อยู่ด้วยกันแล้ว นอนด้วยกันแล้ว แถมยังจูบกันมานับครั้งไม่ถ้วนแบบนั้น...”

 

“ไอ้ที่ว่าอยู่ด้วยกันแล้วนี่มันก็ใช่ว่ะพี่ ก็แม่บังคับให้มาอยู่นี่หว่า ส่วนนอนด้วยกันนี่แค่นอนเฉยๆ ไม่ได้มีอะไร...”

 

“งั้นคืนนี้มามีเลยมั้ย กูพร้อมเสมอรอแค่มึงบอกเท่านั้นเอง” มึงไม่รู้หรอกว่ากูจะลักหลับมึงมาหลายครั้งแล้ว นอนอยู่บนเตียงเดียวกัน นอนกอดมึงอยู่ทุกๆ คืน มึงคิดว่ากูมีความอดทนมากพองั้นสิ กว่าจะข่มตาหลับ ข่มใจให้สงบลงได้ มึงคิดว่ามันง่ายๆ รึไงวะ

 

“อย่าเหนื่อยเลยพี่...มึงนี่ก็เอาได้ทุกสถานการณ์เลยนะ ก็ไหนว่าแค่ลองคบกันไงแล้วทำไมไม่ให้อิสระกูเลยวะพี่พาย ไปไหนมาไหนก็ทำตัวเหมือนร็อตไวเลอร์ เที่ยวขู่เที่ยวกัดเค้าไปทั่ว อีกหน่อยจะมีคนคบกูมั้ย” ถ้าผมเดินไปตบปากมันด้วยปากผมเนี่ยจะเป็นการโหดร้ายกับเด็กเกินไปมั้ยวะ แม่งไม่เถียงกูสักวันมึงจะตายมั้ยวะต่อ

 

“ก็กูไงที่คบมึง ไอ้สั้นไง คนอื่นก็ช่างดิ...”

 

“เหนื่อยจะเถียงกับมึงว่ะพี่พาย กูว่ากูไข้ขึ้นจริงๆ แล้วตอนนี้ก็อยากจะรีบไปนอนชิบหาย” มันทำหน้าเพลียๆ ใส่ผม ผมลุกขึ้นจากที่นั่งเดินอ้อมไปทางฝั่งมัน มันสะดุ้งน้อยๆ คงคิดว่าผมจะทำอะไรมันงั้นสิ

 

“ไหนมาดูดิตัวร้อนรึเปล่า” ผมเอามือเสยผมมันเพื่อเปิดเหม่งที่หน้าผากแล้วก้มลงเอาหน้าผากชนหน้าผากมันเบาๆ เพื่อทำการวัดไข้ดูว่าตัวมันร้อนผิดปกติรึเปล่า

 

“เออว่ะตัวมึงร้อนนี่ แดกข้าวซะเดี๋ยวกูเอายามาให้” ผมตบหัวมันเบาๆ แล้วเดินไปรื้อยาตามมุมต่างๆ ของห้อง คือเอาแบบตรงๆ เลยนะ ผมว่ามันไม่มีว่ะ เพราะผมไม่เคยซื้อของพวกนี้มาเก็บเอาไว้ ลองไปค้นดูในห้องของไอ้โก้ก็แล้วก็ไม่เห็นมี

 

“ไม่มียาว่ะ เดี๋ยวกูโทรให้ไอ้โก้เอามาให้แล้วกัน...”

 

“เฮ้ย!! ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้ เดี๋ยวได้นอนพักก็น่าจะดีขึ้น”

 

“ไม่ได้!! มึงต้องกินยาแล้วนอนพัก ถ้ามึงไม่สบายขึ้นมาแล้วกูติดจากมึงล่ะก็...มึงโดนแน่” ผมหันมาขู่มันเพราะมันชอบทำเป็นเกรงใจคนอื่นเค้าไปหมด เห็นกับผมนี่แหล่ะที่มันไม่เคยจะเกรงใจอะไร ทั้งๆ ที่อายุมากกว่ามันมันยังไม่พูดแทนตัวเองดีๆ แบบที่ไอ้สั้นมันพูดกับไอ้โก้เลย

 

“เอามือถือมึงมาดิอย่าพูดมาก...” ผมเดินไปหยิบมือถือของมันมา มันทำท่าเหมือนจะถามว่าทำไมผมไม่ใช้ของตัวเอง สายตาผมมองไปที่ซากเน่าๆ ของสิ่งที่เคยเป็นมือถือแทนคำตอบ มันส่ายหน้าแบบระอาใส่ผม แต่ช่างมันก่อนมันไม่สบายอยู่ ไว้มันหายค่อยคิดทบต้นทบดอกกับมัน

 

“ไอ้โก้มึงนอนยังวะ นอนแล้วก็ลุกขึ้นมาแล้วช่วยเอายาแก้ไข้มาให้กูที เหอะน่าอย่าถามมากมาถึงมึงก็รู้เองนั่นแหล่ะ มาเร็วๆ นะเว้ย เออๆ เจอกันมึง” น่าแปลกที่วันนี้ไอ้โก้มันนอนเร็ว ปกติแล้วมันไม่อนามัยอะไรขนาดนี้ ตั้งแต่ที่หันมาคบ...เอ่อ...มาจีบเด็กเนี่ย รู้สึกมันจะอยู่ติดที่มากขึ้นกว่าเดิม

 

คุ้นๆ เหมือนกูเลยเว้ย เด็กมันดียังไงวะเนี่ยทำให้พวกกูเปลี่ยนไปได้

 

“โห!! พี่โก้เค้านอนแล้วนะเว้ยพี่พาย มึงนี่ไม่เคยมีความเกรงใจเพื่อนเลยรึไง...” ผมเดินเข้ามายืนซ้อนทางด้านหลังแล้วกอดคอมันพร้อมกับโน้มตัวลงไปหามัน ผมแกล้งจ้องหน้ามันด้วยสายตาดุๆ เวลาที่มันมองมันด้วยสายตาแบบนี้ มันจะเงียบปากของมันลงไปทันที

 

“เพราะมึงนั่นแหล่ะที่เสือกไม่สบาย อีกอย่างไอ้โก้มันก็ชินแล้วมึงไม่ต้องไปห่วงมันหรอก มันก็มานอนที่นี่เองนั่นแหล่ะ ห้องมันก็มี...ห่วงตัวเองก่อนเหอะ” ผมแกล้งกดจมูกลงบนแก้มมันแรงๆ มันรีบถอยหนีจนแทบจะตกเก้าอี้ ถ้าผมไม่รั้งเอาไว้มันคงร่วงลงไปนั่งเล่นที่พื้นเป็นแน่

 

"พี่พายมึงอย่าแกล้งกูดิวะ คนป่วยมึงก็ไม่เว้นเลยใช่มั้ย ถ้ากูตกลงไปนี่เจ็บตูดตายเลยนะเว้ย"

 

"ก็ซ้อมเอาไว้ก่อนไงมึง เดี๋ยวอีกหน่อยมึงจะได้ชิน" ผมยิ้มร้ายๆ ให้มัน พร้อมกับขยิบตาใส่ มันรีบดันผมออกห่างแล้วพึมพำอะไรของมันก็ไม่รู้ไม่อยากจะใส่ใจ ยังไงซะมันก็ไปไหนไม่รอดหรอก คนอย่างผมถ้าลองอยากได้อะไรแล้วไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปได้อย่างแน่นอน

 

ผมชอบลูบหัวมันเล่น เส้นผมมันเล็กและอ่อนนุ่มมาก ยาสระผมที่มันใช้หอมดีจนตอนนี้ผมหันมาแย่งมันใช้แทนที่เคยใช้อยู่แล้ว ไอ้ต่อมันไม่ค่อยได้ดูแลตัวเองแบบโอเว่อร์อะไร ยังไงซะมันก็คือผู้ชายคนนึง มันดูแลตัวเองตามประสามันนั่นแหล่ะ แต่ผิวมันก็นุ่มดีนะ ผมชอบแอบลูบท้องมันเวลาที่มันนอนหลับ มือผมมันก็ไม่ค่อยรักดีอยากจะลูบลงต่ำอยู่เรื่อย แต่ก็ห้ามตัวเองทันทุกที ไม่อย่างนั้นมันเสร็จคามือผมไปนานแล้ว หึ!!

 

"นอกจากกูจะเป็นคนใช้ส่วนตัวแล้วยังเป็นหมามึงอีกรึไงไอ้พี่พาย ลูบจังเลยนะหัวเนี่ย กูไม่เชื่องหรอกไม่ต้องลูบ" ปากเก่งอีกแล้วครับไอ้ต่อ กูปล่อยให้มึงเห่าไปก่อนเพราะตอนนี้กูกำลังเพลินกับการมองหน้าใสๆ ของมึงอยู่

 

"ไหนวะคนใช้ ไหนวะหมา เห็นแต่แฟนและว่าที่เมีย รีบๆ มาเสียตัวให้กูเร็วๆ เหอะ มึงจะได้เป็นเมียกูสักที นี่กูขี้เกียจรอแล้วนะ" อันนี้จากใจจริงไม่ได้แกล้งเลยนะไอ้ต่อ มึงนี่เล่นตัวจริงๆ เห็นคนอื่นแม่งมีแต่กระโจนเข้าใส่กูแทบจะทุกคน แล้วนี่มึงเป็นใครวะเล่นตัวนัก อย่าให้ถึงทีกูนะต่อ กูจะเล่นตัวมึงบ้าง

 

"พี่พายกูถามจริงๆ นะพี่ มึงเป็นลูกหลานฮิตเล่อป่ะ ทำไมเผด็จการแถมยังเอาแต่ใจตัวเองได้โล่ขนาดนี้ ไม่คิดว่าคนอื่นเค้าจะลำบากบ้างหรอวะ"

 

"มึงไม่ใช่คนอื่นสำหรับกูว่ะต่อ รู้เอาไว้นะว่าสำหรับมึงน่ะกูยกให้เป็นคนสำคัญ เพราะฉะนั้นกูเองก็ต้องเป็นคนสำคัญของมึงเช่นกัน" ผมมองหน้ามันแบบจริงจัง จริงจังแบบโคตรๆ จะจริงจัง มันจะได้เลิกคิดว่าผมเล่นๆ กับมันซะที

 

"กูเกือบจะซึ้งนะตอนแรก แต่ตอนหลังๆ นี่ออกแนวบังคับอีกแล้วว่ะ มึงรู้ป่ะว่ากูไม่ชอบให้ใครมาบังคับ ถ้ากูอยากทำอะไรก็จะทำเองด้วยความเต็มใจ" มันทำท่าจะลุกขึ้นเก็บจานชามไปล้าง แต่ผมก็แย่งมันทำเพราะมันไม่สบายอยู่ เดี๋ยวจะหาว่าใช้งานคนป่วยอีก อีกอย่างแม่บ้านก็จะเข้ามาทำความสะอาดทุกๆ สองวันอยู่แล้ว ทั้งเสื้อผ้า ทั้งเรื่องความสะอาด ไม่ต้องทำก็ยังได้

 

"รอให้มึงเต็มใจทำ ชาตินี้กูก็คงไม่มีโอกาสแดกมึงหรอกต่อ ถ้ากูไม่บังคับมึงจะจูบกูมั้ย?" มันส่ายหน้าแบบไม่ต้องคิดเลยหล่ะ เห็นมั้ยล่ะ...ผมคิดถูกแล้วที่บังคับมัน ไม่อย่างนั้นมันก็ไม่ยอมผมหรอก

 

"เห็นมั้ยล่ะ...เพราะฉะนั้นกูก็ทำถูกแล้วที่บังคับมึง แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาเถียง เข้าไปนอนรอในห้องไป เดี๋ยวไอ้โก้มาถึงกูจะเอายาเข้าไปให้" ผมโบกมือไล่ให้มันเข้าไปนอน ความจริงอยากจะถามว่ามันไปทำอะไรมาถึงได้เปียกทั้งตัว แต่พอคิดดูแล้วซุ่มซ่ามเอ๋อๆ แบบมันคงไม่พ้นทำตัวเองอีกนั่นแหล่ะ

 

"พี่พาย คืนนี้เปิดไฟนอนนะ" ผมพยักหน้ารับ เพราะว่ามันป่วยเลยตามใจมันซะหน่อย ปกติแล้วผมจะนอนไม่หลับถ้าต้องเปิดไฟนอน แต่ไอ้ต่อมันจะนอนไม่หลับถ้าปิดไฟนอน มันบอกว่ามันอึดอัด ผมเลยต้องรอให้มันหลับก่อนแล้วค่อยจัดการปิดไฟแล้วล้มตัวลงนอนกอดมันนั่นแหล่ะ

 

 

 

ผ่านไปแค่สิบนาทีเท่านั้นไอ้โก้มันก็มาถึง มันขับรถเร็วจนเหมือนกับว่ามันคิดว่าบนถนนคือสนามแข่งรถไปแล้ว ผมจะซิ่งแค่เวลาที่เร่งรีบเท่านั้น ไอ้ต่อแม่งซังจนหัวหดเพราะมันบอกว่ามันไม่ชอบความเร็ว ผมก็ลดลงแล้วนะ แล้วอย่างนี้มันจะบอกว่าผมไม่ตามใจมันได้ยังไงกันล่ะ

 

"ป่วยรึไงมึง" ไอ้โก้เดินเข้ามาในห้องพร้อมกับโยนถุงยาให้ผม

 

"กูไม่ได้ป่วย คนที่ป่วยนอนซมอยู่ในห้องนู่น" ผมพยักพเยิดหน้าเข้าไปในห้อง ไอ้โก้ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ รู้เลยว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ

 

"หนักรึไงมึง ครั้งแรกแล้วหรอวะ..."

 

"ใช่ก็ดีดิวะ นี่ยังไม่เคยทำอะไรมากไปกว่ากอดกับจูบเลยเหอะ อย่ามาหัวเราะนี่กูไม่ได้อารมณ์ดีเหมือนหน้าตานะเว้ย" ผมว่าอย่างหงุดหงิดกะแล้วว่าไอ้โก้มันต้องคิดแบบนั้น แล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

 

"เล่นตัวมากนักก็จับปล้ำเลยสิวะ จะไปยากอะไร ไม่เกินความสามารถมึงอยู่แล้วนี่"

 

"พูดง่ายแล้วก็ทำง่ายแต่ถ้าทำลงไปแล้วมันเกลียดกูขึ้นมาล่ะ..."

 

"มึงแคร์ด้วยหรอวะพาย ปกติกูไม่เคยเห็นมึงจะแคร์ใครนอกจากตัวมึงเอง" มึงหลอกด่ากูรึเปล่าวะ แต่เออจริง สิ่งที่ไอ้โก้พูดมันก็ถูก ปกติแล้วผมไม่แคร์ใคร ไม่สนใจใคร ไม่สนว่าใครจะชอบหรือว่าเกลียดผม แต่กับไอ้ต่อเนี่ยผมทำเป็นว่าผมไม่ใส่ใจมันไม่ได้หรอก

 

"กูบอกแล้วว่าคนนี้กูเอาจริง ถ้าอะไรที่ทำแล้วมันเกลียดกู...กูจะไม่ทำเด็ดขาด มึงก็รู้ว่ากูเป็นคนยังไง นานแค่ไหนแล้วที่กูไม่รู้สึกแบบนี้กับใคร ตั้งแต่ที่..." ผมนึกถึงเรื่องราวครั้งนั้นที่ผมถูกทิ้ง ทั้งๆ ที่ผมรักและมอบให้ทุกอย่างแต่ผมก็ยังถูกทิ้งไป ครั้งนี้ผมจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้นอีกเด็ดขาด ผมจะไม่ยอมให้ใครมาแย่ง หรือแม้กระทั่งจะไม่ยอมให้ไอ้ต่อมันเดินจากผมไปเด็ดขาด ผมจะรั้งและจะยึดมันเอาไว้ข้างๆ กายผมไม่ให้ห่าง

 

"โอเค!!! กูเข้าใจ เอายาเข้าไปให้ต่อมันกินเหอะเดี๋ยวจะพาป่วยทั้งคู่ มึงยิ่งไม่สบายง่ายแต่เสือกหายยากอยู่ กูเข้านอนเลยแล้วกันง่วงชิบหาย" มันเดินมาตบบ่าผมเบาๆ แล้วเดินเข้าไปยังห้องนอนของมัน นานๆ มันจะโผล่มานอนสักที เพราะมันบอกว่าอยากให้ผมฟัดไอ้ต่อได้เต็มที่ ได้ฟัดก็ดีดิวะ นี่มีแต่กัดกันทุกวัน

 

“เฮ้อ!! วุ่นวายชะมัด” ผมบ่นอย่างหงุดหงิดใจ ไอ้โก้แม่งมาจุดประเด็นให้ซะงั้น ทั้งๆ ที่พยายามสงบจิตสงบใจตัวเองแล้วแท้ๆ พอยิ่งคิดก็ยิ่งอยากจะครอบครองมัน แต่ก็รู้ว่าผลที่ตามมามันจะเป็นยังไง ก็เลยพยายามห้ามตัวเองเอาไว้ ทั้งๆ ที่โอกาสจะทำน่ะมีอยู่ตลอดเวลาอยู่แล้ว

 

ผมว่าผมกำลังจะเป็นบ้า เหมือนตัวเองกำลังเถียงกับตัวเอง มาหมดเลยทั้งด้านดี ด้านร้าย แล้วไอ้ความคิดด้านร้ายๆ เนี่ยดูท่ามันจะชนะซะด้วยสิ

 

“ฟุ้งซ่านอะไร เอายาไปให้มันจะได้นอนเร็วๆ ง่วงนอนจะตายอยู่แล้ว” ผมสะบัดหัวไปมาพยายามไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากสมองซะก่อน คิดมากแล้วฟุ้งซ่าน เดี๋ยวจะเพ้อเจ้อแบบไอ้ต่อมันซะเปล่าๆ

 

ผมเดินเข้ามาในห้องเห็นมันนอนอยู่บนเตียงเรียบร้อยแล้ว ผมวางยากับน้ำลงบนโต๊ะข้างๆ เตียง นั่งลงบนเตียงนอนแล้วเขย่าตัวมันเบาๆ เพื่อปลุกมันให้ตื่นแต่เท่าไหร่ๆ มันก็ไม่ยอมตื่นสักที ทั้งๆ ที่เพิ่งเข้ามาในห้องแค่แป๊บเดียวแท้ๆ

 

“ตัวร้อนจี๋ขนาดนี้ ไม่กินยาแล้วจะหายมั้ย ดีไม่ดีกูติดมึงแน่ๆ” ผมส่ายหน้าไปมาอย่างหน่ายใจ ไอ้ต่อมันมีอะไรดีทำไมผมต้องว้าวุ่นและวุ่นวายใจเพราะมันด้วยนะ ตั้งแต่ที่เจอมันครั้งแรกที่บ้านมัน ตอนที่มันกำลังจะถูกไอ้เวรนั่นเอามีดแทง ผมก็พุ่งเข้าไปช่วยแบบไม่คิดชีวิต แค่เห็นหน้ามัน...ผมก็รู้สึกชอบทันที

 

ทั้งๆ ที่เรียนมหาลัยเดียวกันแท้ๆ แต่ก็ไม่เคยเจอกันมาก่อน ก็อย่างว่าแหล่ะผมไม่ค่อยเฉียดมาที่คณะมันเท่าไหร่ มหาลัยตั้งกว้างใหญ่ขนาดนั้นไม่เจอกันก็ไม่แปลกมั้ง

 

“ต่อ...ไอ้ต่อ...เป็นต่อ ถ้าไม่ลุกขึ้นมากูป้อนด้วยปากนะ” ผมคิดว่ามันแกล้ง แต่เอาเข้าจริงๆ มันไม่ได้แกล้ง และมันก็นอนหลับแบบไม่รู้เรื่องอีกต่างหาก ผมค่อยๆ ช้อนคอมันขึ้นมาจากที่นอนเล็กน้อย มันจะได้ไม่สำลักน้ำเวลาที่ผมป้อนมัน

 

ผมค่อยบีบปากมันให้เผยอและหย่อนยาลงไปในปากของมัน หยิบแก้วน้ำมาดื่มแล้วค่อยๆ ประกบปากนาบลงไปบนปากแดงๆ ของมัน พร้อมกับส่งน้ำเข้าปากมันไปซะ ผมบีบจมูกมันเล็กน้อยเพื่อที่มันจะได้กลืนน้ำลงคอ

 

“หายเร็วๆ นะครับ” ผมมองหน้าใสๆ ที่แดงน้อยๆ เพราะพิษไข้ ไรผมมันมีเหงื่อเม็ดเล็กๆ ซึมและเปียกชื้น ผมลูบหัวมันเบาๆ แล้วนั่งกุมมือมันเอาไว้อยู่อย่างนั้นตั้งนานสองนาน เวลาที่มันนอนหลับมันน่ารักดีนะ ไม่ต้องพูดมากแบบนี้ยิ่งน่ารักเข้าไปอีก

 

“ปากแดงว่ะ...” ผมเกลี่ยปากมันเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว ไหนๆ มันก็หลับอยู่ คงไม่ตื่นขึ้นมาหรอกมั้ง ขอผมขโมยจูบปากมันหน่อยก็แล้วกัน หมั่นเขี้ยวจะแย่แล้ว

 

ผมค่อยๆ แตะปากลงบนปากของมันเบาๆ เม้มกลีบปากนุ่มๆ ของมันไปมาและกดคลึงอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ความจริงผมอยากทำมากกว่านี้ อยากใช้ลิ้น อยากดีฟคิส อยากนอนนาบทับมันแบบแนบชิด

 

เออ!! กูหื่น...มีอะไรมั้ยล่ะ

 

“เพราะว่ามึงป่วยอยู่หรอกนะ กูเลยไม่อยากทำมากกว่านี้” ผมจูบปากมันอีกครั้ง ไซร้คอมันเบาๆ และผละออกมาเสียก่อนที่จะทำอะไรมากไปกว่านั้น

 

“ถ้ากูป่วยบ้างมึงจะดูแลกูมั้ย” ผมนั่งมองมันอยู่อย่างนั้น สลับกับเช็ดตัวให้มันเป็นระยะๆ คอยห่มผ้าให้เวลาที่มันเพ้อว่าหนาว คอยดึงผ้าออกเวลาที่มันร้อนจนเหงื่อผุดไปทั้งตัว

 

ไว้รอมึงหายดีก่อนนะต่อ กูทบต้นทบดอกรอเอาไว้แล้ว เล่นซะกูไม่ได้หลับไม่ได้นอนทั้งคืนแบบนี้...

 

..........100%..........

 

แว้บมาแล้วจ้า ><

โอยยย อยากกอดคนอ่านสักสิบรอบ รู้มั้ยคะว่าทุกคนทำให้เกรทมีความสุขมากอ่ะวันนี้ 55

คนที่เล่นทวิตจะรู้เนอะว่าเราเล่นอะไรกัน คือเวลาที่ใครพูดถึง พี่พาย พี่โก้ น้องต่อ น้องต็อป ก็จะติดแท็ก #ยุ่งนัก แล้วเกรทก็เข้าไปส่อง ขอบคุณทุกคนที่รักนิยายเรื่องนี้ค่ะ

ความจริงวันนี้ว่าจะยังไม่อีพนะ ว่าจะอัพพรุ่งนี้ แต่เพื่อตอบแทนคนอ่านนะคะ เลยมาอัพให้เลย

ตอนนี้พี่พายดูแลน้องต่อ ตอนหน้าน้องต่อดูแลพี่พาย มาดูกันว่าจะโหด มัน ฮา หรือว่าน่ารักแค่ไหน ><


 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15928 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 19:52
    กลัวพายรู้เรื่องฮะเก๋าอ่ะถ้ารู้นี้บ้ากว่าเดิมแน่
    #15928
    0
  2. #15914 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 11:44

    รักแบบฮาร์ดคอ อยากมีโมเม้นแบบนี้มั่งอ่ะ แต่ไม่ทันละ 55555
    #15914
    0
  3. #15839 นายแมวน้ำ (@watmaka) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 04:58
    รักกันแบบโหดๆอ่ะนะ 555555 แต่ก็ดูแลกันน่ารักดี
    #15839
    0
  4. #15765 wcmychalie16 (@wcmychalie16) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 21:48
    พี่พายดูแลคนอื่นเป็นด้วยหรอ^^
    #15765
    0
  5. #15745 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 03:11
    พี่พายหลงต่อเบอร์ใหญ่
    #15745
    0
  6. #15649 Alleytama (@tamagome23) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 18:01
    อิพี่พายเป็นคนดีวะตอนนี้ 55555 ขอดูเวอร์ชั่นน้องต่อบ้าง คึๆ
    #15649
    0
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. #15485 meepooh2499 (@meepooh2499) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 12:48
    น่ารักอ่ะพี่พาย
    #15485
    0
  9. #15454 น้ำค้างตากฟ้า (@janejjan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 15:38
    อ่านจนลืมเมจไปล่่ะ555555
    #15454
    0
  10. #15383 P.Secret (@future-cartoon) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 19:46
    โอ๊ยแก เขาเทคแคร์ดูแลกันดี๊ดี ชะนีอย่างฉันก็อยากมีบ้างนะเว้ยยย
    #15383
    0
  11. #15096 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 19:24
    พายหื่นนนนนนนนนน
    #15096
    0
  12. #14747 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2557 / 19:38
    น้ำปั่นแกล้งยั่วป๊า เดี๋ยวป๊าก็ทนไม่ไหวหรอก555
    #14747
    0
  13. #14433 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 19:53
    ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกอิจเป็นต่อ รู้ตัวมั้ยว่าโชคดีขนาดไหนที่เจอพี่พายเนี่ย 55555555
    #14433
    0
  14. #14270 meenty1234 (@meenty1234) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2557 / 19:48
    หื่นจริงไรจริง พี่พาย
    #14270
    0
  15. #13964 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 13:03
    ดูแลขนาดนี้ไม่รักได้ไง
    #13964
    0
  16. #13101 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 21:37
    อะหือ ละมุนม๊วกกกกก
    #13101
    0
  17. วันที่ 22 ธันวาคม 2556 / 23:30
    พี่พายเทคแคร์ดีสุดๆ -//-
    #12028
    0
  18. #11244 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2556 / 16:16
    พี่พายแม่งน่ารักกกกก ดูแลอย่างดี
    #11244
    0
  19. #11237 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2556 / 08:35
    น่ารักอ่ะ ฟินกับวันลอยกระทง คึคึ
    #11237
    0
  20. #11166 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 07:23
    พี่พายเราว่าถ้าแกไม่กวนประสาทแบบนี้

    แล้วมาทำตัวดีตลอดเวลาต่อคงหลงแกไปนานละ พูดเลย หึ!!
    #11166
    0
  21. #11137 iNam2pm (@imhottest) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 / 19:53
    พี่พายโมโหขนาดนี้น่าจับต่อกดซะให้รู้แล้วรู้รอดนะ 5555555555
    #11137
    0
  22. #11132 haruka sos (@harukasos) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 / 16:52
    ต่อยอมสักทีเหอะ
    #11132
    0
  23. #10664 I'm SonE ... B2utY ...Cassi!!! (@0869784579) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 12:24
    ตอนจบแล้วหรือนี่ เร็วจัง แอบใจหายเบาๆ พี่พาย เป็นต่อ ฮืออออออออออออ ต้องคิดถึงแน่ๆ ดีใจกับความรักของทุกคนที่สมหวังนะ พี่แต่งได้เข้าใจและภาษาสวยดีจัง ชอบบบ
    #10664
    0
  24. #9974 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 04:13
    ผู้ชายอบอุ่นอ่าาาา
    ต่อเมื่อไหร่จะใจอ่อนสักที
    #9974
    0
  25. #9835 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 13:29
    น่ารักอ่าาาาาา



    อบอุ่นนนนน
    #9835
    0