OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 133 : Special… Happy New Year 2015

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,536
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    6 ม.ค. 58




 

Special… Happy New Year 2015

 

 

ฮัลโหล... ห้าสิบ หกสิบ คิดถึงทุกคนจังเลยครับ ปีนี้เป็นยังไงกันบ้าง มีเรื่องแย่ๆ เกิดขึ้นกับคุณหรือเปล่าเอ่ย ถ้ามีก็เตรียมตัวลอยแพมันทิ้งไปได้แล้วนะครับ เพราะปีเก่ากำลังจะผ่านพ้นไป ปีหน้าฟ้าใหม่กำลังจะเข้ามาแล้ว ฮิ้ว... วันหยุดยาวมาถึงอีกแล้วครับ จะได้ไปเที่ยวแล้วเว้ย หลังจากที่ทำงานกันมาอย่างยาวนาน

 

แต่พูดไม่ได้นะครับว่าทำงานมาทั้งปี มันจะมีหมาบ้าหน้าดุบางตัวแซะผมทันที เพราะว่าผมทำงานแค่ตอนกลางคืนไง ผมเป็นผู้ชายกลางคืนนะครับรู้หรือยัง ฮ่าๆ ไม่ใช่อะไรหรอก ตอนนี้ผมทำงานที่บ้านเสบียงสาขาสองครับ เป็นร้านใหม่ที่ผมหุ้นกับพี่พาย พี่โก้ และเพื่อนต็อป

 

พวกเราดูแลบริหารงานกันเองครับ ตอนแรกที่คุยๆ กับแม่กับพี่ปอก็แค่อยากจะขยายสาขาเพิ่ม เพื่อเพิ่มรายได้ให้กับครอบครัว แต่คุณนายเขาก็บอกว่ายกให้เป็นกิจการส่วนตัวของผมกับพี่พายไปเลย จะได้มีรายได้เลี้ยงดูตัวเองในอนาคต

 

ผมก็อยากจะบอกกับแม่นะว่าผมไม่เป็นไรหรอก พอดีครอบครัวพี่พายมันรวย ผมก็คิดเอาไว้แล้วว่าผมจะเกาะมันกินไปจนวันตายเลย สบายจะตาย ฮ่าๆ บ้าไปแล้ว ใครมันจะไปทำแบบนั้น ผมเป็นหมาของไอ้พี่พาย ไม่ได้เป็นปลิงที่คอยเกาะดูดเลือดมันสักหน่อย

 

ตอนแรกก็คิดว่ามันจะไหวหรอวะ ก็อย่างที่รู้ว่าผมมันพวกเอ๋อ มึน ซุ่มซ่าม ไม่รอบคอบ ไม่เหมาะที่จะทำงานที่มันต้องรับผิดชอบอะไรมากมายแบบนี้ พี่พายมันเลยเสนอว่าให้ชวนพี่โก้กับไอ้ต็อปมาลงหุ้นร่วมกัน มีคนช่วยดูแลเพิ่มมาอีกสองคนก็น่าจะดีกว่า แถมยังได้พี่ชายมาช่วยดูแลให้อีกแรง

 

นี่มันธุรกิจครอบครัวชัดๆ

 

“นอนได้แล้วต่อ ไม่เหนื่อยหรือไง เพ้อเจ้อห่าอะไรอยู่ได้” ผมเบ้ปากใส่ลมฟ้าอากาศ ผ่านมากี่ปีก็ตามไอ้พี่พายก็เป็นแบบนี้อยู่เรื่อย ดักคอผมตลอดๆ ทั้งๆ ที่ผมก็บ่นในใจของตัวเอง ไม่ได้ไปบ่นใส่มันเสียหน่อย รุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่นมันผิดกฎหมายนะเว้ย

 

“กูง่วงนอนแล้วนะต่อ รีบๆ มานอนเร็วๆ สิวะ เหนื่อยมาทั้งวันแล้วนะเว้ย...”

 

“มึงก็นอนไปสิครับพี่พาย กูเอาไม้ไปถ่างตามึงเอาไว้หรือไงวะ ก็เปล่านะรู้สึก” ผมถูกสายตาอำมหิตจ้องมองมาให้เสียวสันหลังวาบ พี่พายตบเตียงนอนเสียงดัง กระดิกนิ้วเรียกผมประหนึ่งกำลังเรียกหมา ทำไมจะต้องมายุ่งวุ่นวายกับเวลาส่วนตัวของกูด้วยวะ

 

“ห่างกูสักนาทีสองนาทีมึงจะตายห่าหรือไงวะพี่พาย กูยังไม่ง่วงนี่หว่า อย่ามาบังคับกันได้มั้ย”  พูดไปก็เปลืองน้ำลายว่ะ พี่พายมันไม่สนใจหรอกว่าผมจะพูดอะไร เพราะสุดท้ายแล้วผมก็ต้องตามใจมันทุกที สรุปผมนี่แหล่ะที่ไม่ได้เรื่อง ตามใจมันจนเสียคนไปหมดแล้ว

 

แต่เดี๋ยวก่อนนะ มันก็ไม่ใช่คนมาตั้งแต่แรกแล้วหรือเปล่าวะ ฮ่าๆ ด่าได้แค่ในใจกูก็เอาเว้ย ส้นตีนหมาเอ๊ย คิดว่าตัวเองหล่อน่าลากมากหรือไง ถ้าไม่ติดว่ามึงรวยกูเขี่ยมึงทิ้งไปนานแล้ว กูไม่ได้รักมึงเลยซักนิด ไม่มีหรอก หึๆ

 

“สายตามึงฟ้องมากเลยนะหมาต่อ แอบด่าอะไรกูในใจ ถ้ามึงแน่จริงด่ากูมาเลยครับ เอาแบบเสียงดังฟังชัดเลยต่อ อย่าทำแค่แอบด่ากูในใจ มันป๊อดว่ะ...”

 

“กูเหลืออดกับมึงแล้วนะพี่พาย จะอะไรกับกูนักหนาวะ อยากได้ยินมากใช่มั้ย มึงเตรียมแคะหูรอฟังได้เลย กูจะพูดแค่ครั้งเดียว ให้เสียงดังฟังชัด แล้วมึงจะได้รู้ไปเลยว่ากูอ่ะรู้สึกยังไง” ผมถกแขนเสื้อเดินดุ่มๆ เข้าไปหาไอ้พี่พาย ยืนกอดอกอยู่ข้างเตียงนอนที่มีไอ้ผู้ชายหน้าหล่อที่คิดว่าตัวเองเป็นนายแบบนอนเต๊ะท่าน่าล่อรออยู่

 

“กล้าๆ หน่อยหมาต่อ อยากด่าอะไรกูมึงด่ามาเลย เอาให้กูรู้ไปเลยว่ามึงรู้สึกยังไง เร็วๆ เข้า กูรอฟังอยู่...”

 

“แล้วมึงอย่ามาโกรธกูก็แล้วกัน ในเมื่อมึงบังคับให้กูพูดเอง...” ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จ้องมองสีหน้าและแววตาท้าทายของไอ้ผู้ชายหลงตัวเองที่คิดว่าตัวเองหล่อเสียเต็มประดา ถ้ามันหน้าตาดีได้สักครึ่งหนึ่งของผมล่ะว่าไปอย่าง เหอะๆ

 

“กู... รักมึง รักที่สุดเลยพี่พาย นอนแล้วน้า ง๊วงง่วง ฝันดีครับ” เรื่องอะไรกูจะบอกให้มึงรู้วะว่ากูด่าอะไรมึงบ้าง กูรู้ตายครับ รู้ว่าตายแน่ๆ ถ้าบอกให้มึงรู้

 

ผมบอกพี่พายจบก็กระโจนข้ามร่างมันมาทิ้งตัวอย่างสวยงามทางฝั่งของผม ดึงผ้าขึ้นมาห่อตัวเองอย่างแน่นหนา ไม่ได้แดกกูหรอกครับ ถ้าปากบอกว่าง่วงก็ช่วยนอนให้มันเหมือนคนง่วงหน่อย ไม่ใช่ลืมตามองหน้ากูอยู่แบบนี้ แล้วมึงจะหลับมั้ยล่ะนั่น

 

“ง่วงก็นอนไปดิ มานอนมองหน้ากูทำไมวะ กูง่วงแล้วว่ะ ฮ้าว...” เสร็จแล้วครับพี่น้อง ถูกไอ้บ้าพี่พายมันขยับขึ้นมานอนทับแบบทั้งร่าง อย่างนี้กูจะหนีไปไหนได้วะ เพราะเสือกนอนห่อตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เก็บแขนขาอย่างเรียบร้อย ... เรียบร้อยโรงเรียนพี่พายเลยครับ สวัสดี

 

“กวนตีนกูมากๆ อยากเจอท่ายากหรอวะต่อ ช่วงนี้กูไม่ได้จับมึงแก้ผ้าแล้วสำรวจพื้นที่บนร่างกายมึงมานานแล้วนะ มึงอยากเจอสำรวจชุดใหญ่มั้ย กูจะตรวจสอบทุกซอกทุกมุม ทั้งข้างนอกข้างใน...”

 

“พอแล้วคร้าบ มึงไม่ต้องพูดห่าอะไรแล้ว กูสยิวแอนด์สยองมาก นอนเถอะพี่พาย พรุ่งนี้ต้องไปรับปลายฝนกับต้นหนาวด้วย มึงนี่พูดไม่รู้เรื่องใช่มั้ย กูโกรธจริงๆ แล้วนะพี่พาย ถ้ามึงยังไม่ลงไปจากตัวกูตอนนี้และเดี๋ยวนี้ กูจะ...” จะอะไรดีวะ คิดไม่ออกจริงๆ เว้ย ไม่มีอะไรที่เอามาขู่พี่พายได้เลยว่ะ น่าเบื่อฉิบหาย

 

“จะอะไรวะหมาต่อ จะไม่รักกูน่ะหรอ หึๆ มึงทำแบบที่พูดไม่ได้หรอก ถ้ามึงไม่รักกูมึงอยู่ไม่ได้หรอก เพราะในโลกนี้มีแค่กูคนเดียวที่รักมึงมากกว่าใครๆ มึงกล้าพูดคำว่าไม่รักกับคนที่รักมึงแค่คนเดียว มองมึงแค่คนเดียว มีแค่มึงคนเดียวอยู่ในใจได้ลงคอหรอวะ” โอเค กูยอมแพ้ก็ได้ ถึงจะรู้อยู่แก่ใจมาตั้งแต่แรกแล้วก็เหอะ ว่ายังไงก็ไม่มีทางชนะไอ้พี่พายได้ แต่ก็ทำปากเก่งอวดดีกับมันอยู่เรื่อยๆ บ้าบอสิ้นดีเลยหมาต่อเอ๊ย

 

“มึงแม่งโคตรขี้โกงเลยว่ะพี่พาย ทำไมนิสัยเสียแบบนี้วะ ชอบขู่กูอย่างนี้ตลอด รู้อยู่แก่ใจอยู่แล้วว่ากูแพ้กับอะไรแบบนี้ทุกที ยังจะแกล้งกูอยู่ได้ ไม่เอาไม่เล่นแล้ว นอนเหอะนะ พรุ่งนี้ไปหาปลายฝนกับต้นหนาวนะเว้ย” ก็ไม่รู้ว่าจะหาข้ออ้างอะไรมาไล่ไอ้ผู้ชายตาดุคนนี้ลงไปจากตัวผมสักที เชื่อเหอะว่าถ้ามันไม่ได้หาเศษหาเลยกับร่างกายผมก่อนนอน มันนอนไม่หลับหรอก

 

“รักนะครับ รู้หรือยัง...” เฮ้อ ผมขอตายอย่างสงบสักแป๊บนะครับ จะโวยวายก็เป็นอันต้องเงียบปากลงไปทันที ผู้ชายแบบพี่พายนี่มันคิดว่าตัวเองอยู่เหนือทุกสิ่งทุกอย่างสินะ มันถึงได้เล่นกับหัวใจของผมอย่างนี้ มันจะมากเกินไปหรือเปล่าวะ

 

“รู้แล้วครับ รักเหมือนกัน” ผมถูกพี่พายจูบที่หน้าผากอย่างแผ่วเบา แล้วไอ้คนตาดุของผมก็ขยับลงไปนอนที่เดิมทันที วันนี้ทำแค่นี้เองหรอวะ เปล่านะเว้ย ผมพูดแบบนั้นไม่ใช่เพราะว่าผมหวังจะได้มากกว่านี้ แค่แปลกใจเท่านั้นเองแหล่ะ ผมไม่ได้แรดแบบไอ้ต็อปสักหน่อย

 

อ้อมกอดของพี่พายอบอุ่นและทำให้ผมรู้สึกปลอดภัยได้เสมอ ผมไม่รู้ว่าทำไมเราสองคนถึงรักกันได้มากขนาดนี้ ที่ผ่านมาก็เคยทะเลาะกันบ้าง ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องขี้หึงขี้หวงของพี่พาย หรือเรื่องปากหมาของผมที่ชอบพูดอะไรไม่เข้าหูคุณชายเขา แต่ก็ไม่ได้หนักหนาอะไร สุดท้ายเราก็ลืมมันไปในที่สุด

 

“อยากให้ถึงวันปีใหม่เร็วๆ จังเลยเว้ย อยากเจอจูเนียร์ ไม่ได้เจอกันมาเป็นปีแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง...” ยังจำจูเนียร์กันได้มั้ยครับ เด็กน้อยเป็นต่อที่ผมกับพี่พายไปพบเจอที่เกาะช้างเมื่อสองปีกว่าๆ ที่ผ่านมา ตอนนี้จะสิบขวบแล้ว แต่ก็ยังโตไม่มาก ยังเป็นจูเนียร์ที่แสนน่ารักน่าชังสำหรับผมเสมอ

 

“คิดถึงเหมือนกันว่ะ โทรมาก็ได้คุยแค่แป๊บเดียว ตอนนี้น้องสาวของจูเนียร์ก็อายุไล่เลี่ยกับปลายฝนต้นหนาวเลยสิวะ ชื่อซีเนียร์ใช่มั้ยวะ” ผมพยักหน้ารับ ดูเหมือนว่าทุกคนจะเรียกน้องต่อว่าจูเนียร์จนติดปากไปแล้ว คุณแม่ของจูเนียร์เลยตั้งชื่อลูกสาวให้คล้องกับชื่อเรียกของลูกชายคนโต

 

หลังจากที่พี่พายมันออกปากให้ความช่วยเหลือ ตั้งแต่ตอนนั้นครอบครัวของจูเนียร์ก็ได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้า เป็นสิ่งดีๆ ที่ผู้ชายนิสัยเอาแต่ใจคนนี้มันทำเพื่อใครสักคนด้วยใจ พี่พายของผมเปลี่ยนไปมาก และเปลี่ยนไปในทางที่ดีมากขึ้น

 

แต่มีอยู่สองเรื่องที่พี่พายมันไม่เคยเปลี่ยนไปเลยสักนิด ก็คือเรื่องความหื่นของมันที่จ้องจะกินตับผมอยู่ทุกเมื่อที่มันอยาก และเรื่องความรักของมันที่มีต่อผม ตั้งแต่ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ พี่พายก็รักผมมาตลอด ถือว่าเป็นความโชคดีของคนที่เกิดมาบนความซวยอย่างนายเป็นต่อพ่อทุกสถาบันคนนี้เลยครับ

 

“หน้าตาน่ารักมากเลยน้าซีเนียร์เนี่ย จูเนียร์เองก็อวดน้องสาวให้ดูทุกครั้งเลย ก็ว่าไม่ได้หรอก พ่อแม่เขาหน้าตาดีทั้งคู่ เหมือนปลายฝนกับต้นหนาวไง ต้นตระกูลหน้าตาดีมากๆ เกิดมาเลยน่ารักน่าชังเป็นที่สุด” ผมไม่ได้หลงตัวเองนะเว้ย ก็หลักฐานบนใบหน้ามันทำให้ผมต้องยอมจำนนในข้อเท็จจริงนี่หว่า

 

“ง่วงว่ะ นอนดีกว่าแมงโม้แม่งบินว่อนห้องเลย...” แล้วพี่พายก็กดปิดไฟทันที ทิ้งให้ผมนอนลืมตามองมันผ่านความมืดของห้อง อยากจะกระโดดถีบไอ้ห่านี่แบบขาคู่ เอาให้มันล้มทั้งยืนเลยครับ เผื่อพี่พายมันจะเข้าใจความรู้สึกของผมบ้าง ว่าตอนที่ถูกมันทำลายความมั่นใจหรือทำลายความคิดมันเจ็บปวดมากขนาดไหน

 

แต่ก็เอาเถอะ อย่าไปสนใจมันเลย ไว้ชีวิตมันไปเถอะ สงสารมันเนอะ ฮ่าๆ  ปล่อยให้ผมคิดเข้าข้างตัวเองแบบนี้ดีแล้ว  ฝันดี ราตรีสวัสดิ์ครับผม

 

..........

 

ผมกับพี่พายขับรถมาที่บ้านของผมเพื่อมาหาปลายฝนกับต้นหนาว ทันที่ที่เดินเข้ามาในรั้วบ้าน เด็กน้อยตัวเล็กทั้งสองคนก็วิ่งร่าเข้ามาหาผมกับพี่พายทันที แน่นอนว่าเด็กใครก็เด็กมัน ปลายฝนโผเข้ามาสู่อ้อมกอดของผม ขณะที่ต้นหนาวก็วิ่งเข้าไปเกาะขาไอ้พี่พาย หลานผมนี่แววออแต่เด็กเลยว่ะ ฮ่าๆ

 

ไม่เป็นไรนะต้นหนาว เอาตามที่หนูสบายใจเลย อาต่อไม่ห้ามอยู่แล้ว ฮ่าๆ

 

“อาต่อๆ หนาวแกล้งหนู”  มือเล็กๆ กระตุกเสื้อผม นิ้วป้อมๆ สั้นๆ น่างับชี้ไปที่ต้นหนาวที่ขี่คอพี่พายอยู่ รายนั้นก็ส่ายหน้าไปมาปฏิเสธทันที

 

“หนูเปล่า ฝนแหล่ะแกล้ง เตะๆ ใหญ่เลย” ต้นหนาวก้มลงมามองหน้าพี่พายเหมือนจะหาพวก ผมกับพี่พายมองหน้ากันอย่างนึกขำ

 

“เป็นพี่น้องกันทะเลาะกันไม่ได้นะครับ ต้องรักกันมากๆ สิ เหมือนกับที่อาต่อกับป๊าของปลายฝนต้นหนาวรักกันไง...” พี่พายพูดขึ้นมาเพื่ออธิบายและสอนหลานให้เข้าใจ ผมล่ะอยากจะแย้งมากเลยว่ามึงสอนตัวเองด้วยนะ แต่อย่าเลยครับ เดี๋ยวพี่พายมันจะสะเทือนใจ

 

“ป๊าเตะอาต่อบ่อยๆ หนูเห็นนะ หนูรักหนาวเยอะ ก็ต้องเตะเยอะๆ ไง” ไงล่ะไอ้พี่ปอ ชอบใช้ความรุนแรงกับกูนัก เด็กมันเลยจำมาแบบผิดๆ เลยไง

 

“ป๊าหนูกับอาต่อเขาแค่เล่นกันเอง ไม่ได้ทะเลาะกันนะครับ เป็นพี่น้องกันก็ต้องรักกันนะรู้มั้ย หนาวเป็นผู้ชายก็ห้ามรังแกผู้หญิง  ฝนเองก็ห้ามตีหนาวนะครับ ถ้าหนาวแกล้งก็ไปบอกป๊ากับย่า ให้ป๊าเป็นคนจัดการดีกว่าเนอะ” ปลายฝนพยักหน้ารับ ผมมองแก้มยุ้ยๆ น่าฟัดอย่างมันเขี้ยว อดที่จะฝังจมูกลงไปบนแก้มนุ่มไม่ได้จริงๆ

 

“ฮ่าๆ อาต่อ หนูรักอาต่อค่ะ” มือเล็กๆ โอบกอดรอบคอและซบหน้าลงมาอย่างออดอ้อน หลงจะตายแล้วครับ รักเด็กน้อยสองคนนี้มากเลย ปลายฝนและต้นหนาวเป็นของขวัญที่แสนล้ำค่าที่พี่ฝ้ายมอบให้กับพวกเรา

 

“หนูก็รักอาพายนะ รักมากๆ” พัฒนาการของทั้งสองคนก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว พูดเก่ง พูดมาก ถึงจะยังไม่ชัดมากก็ตาม แต่เด็กอายุสามขวบทำได้เท่านี้ก็ถือว่าเก่งมากแล้ว

 

“แล้วมีใครรักป๊าบ้างมั้ยครับ... รักแต่อาต่อกับอาพายกันหมดแบบนี้”  พี่ปอเดินออกมาจากบ้าน ในมือมีชามข้าวอยู่ด้วย สงสัยจะตามป้อนข้าวเด็กซนสองคนนี้แน่ๆ

 

“แอบหนีป๊าออกมาใช่มั้ยครับ ใครงอแงไม่ยอมทานมื้อเช้าเอ่ย...” ทั้งสองคนส่ายหน้าไปมาทันที ผมกับพี่พายค่อยๆ ปล่อยหลานลงยืนบนพื้น ทั้งปลายฝนและต้นหนาวก็วิ่งเข้าไปหาพี่ปอเพื่อทานข้าวต่อ

 

“ป๊าขา หนูขอกุ้งตัวโต” ปลายฝนยกมือทั้งสองข้างกางออกทำท่าประกอบคำพูดไปด้วย ปากบางๆ สีชมพูอ้ารับข้าวต้มทะเลเข้าปาก เคี้ยวข้าวจนแก้มตุ่ย ยิ่งเห็นยิ่งอยากจับมาฟัดแก้มจริงๆ

 

“พี่ปอ...แม่ล่ะ นอนหลับอยู่หรือเปล่า” พี่พายมันเดินกลับไปเปิดท้ายรถและหิ้วของมาเต็มไม้เต็มมือ คุณลูกเขยเขาซื้อของมาเยี่ยมคุณแม่ยายอ่ะครับ ฮ่าๆ พี่พายมันซื้อของที่แม่ชอบกินมาทำคะแนนเรื่อยแหล่ะครับ ทั้งๆ ที่มันได้ใจแม่ผมไปเต็มๆ แล้วแท้ๆ แต่มันก็เป็นคนเสมอต้นเสมอปลายดีนะ แม่เลยยิ่งปลื้มมันมาก

 

พี่พายเป็นคนเสมอต้นเสมอปลายทุกเรื่องครับ เมื่อก่อนแม่งเห้ยังไง ตอนนี้มันก็ยังเห้อยู่ เห้กับผมคนเดียวนี่แหล่ะ กับคนอื่นนี่ครับทุกคำ พูดง่าย ใช้คล่อง กับกูนี่มึงปู้ยี้ปู้ยำย่ำยีมันเชียวนะไอ้เลว

 

“เออ แม่นอนพักผ่อนอยู่ แต่ลูกเขยคนโปรดแวะมาเยี่ยมแบบนี้ เดี๋ยวก็ลุกขึ้นมาแหล่ะ ...” ผมได้แต่เบ้ปากใส่ไอ้พี่พายที่เดินหิ้วของเข้าไปในบ้านอย่างคุ้นเคย มันเข้านอกออกในจนเป็นเหมือนบ้านของมันไปแล้วครับ แต่ว่าไม่ได้นะ พี่พายมันถนัดเรื่องเข้าๆ ออกๆ มากอ่ะ หึๆ

 

“แล้วพี่ชายจะมาหรือเปล่า ท่าทางงานยุ่งเชียว...”

 

“ป๊าขา หนูคิดถึงอาชาย อาชายไปไหนหรอ”  พี่ปอมองตามต้นหนาวที่วิ่งตามพี่พายเข้าไปในบ้าน ไม่รู้ว่าจะติดอะไรกับไอ้หน้าดุนั่นนักหนา ปกติมันแยกเขี้ยวใส่เด็กทุกคนเลยนะครับ คนไม่ชอบเด้กแบบไอ้พี่พายกลับมาหลงรักเด็กสองคนนี้มากๆ ยิ้มตลอดเลยเวลาที่อยู่กับหลานหรือพูดถึง

 

แต่จริงๆ อาการของพี่พายก็ทุเลาลงตั้งแต่ที่เจอกับจูเนียร์แล้วล่ะ กับจูเนียร์พี่พายก็รักมากเหมือนกัน พอหลานผมเกิดมาอีพี่พายมันยิ่งหลงเด็กเข้าไปใหญ่ แถมตอนนี้ลูกของน้าแพนก็คลอดแล้ว ชื่อเตชิน น่าเกลียดน่าชังมาก อายุสองเดือนแล้วครับ เจ้าเนื้อ สุขภาพแข็งแรงมาก

 

ทีนี่พี่พายแม่งจะหลงเด็กจนไม่เป็นอันทำการบ้านแล้วครับ ฮ่าๆ ไม่มีหรอก พี่พายมันเป็นเด็กเรียน มันขยันทำการบ้านทุกวี่ทุกวัน ทำจนจะพังกันไปข้างเลยด้วยซ้ำ บักห่าเอ๊ย

 

“เดี๋ยวอาชายก็มาครับ อาชายฝากบอกว่ามีของขวัญให้เด็กดีที่ทานข้าวเยอะๆ ด้วยนะ อยากได้หรือเปล่าครับ” ปลายฝนพยักหน้ารับจนผมยุ่งไปหมด ผมยีหัวหลานเบาๆ ทิ้งให้พ่อลูกเขาป้อนขาวป้อนน้ำกันต่อไป ตอนนี้เข้ามาหาแม่ก่อนดีกว่า

 

เดินเข้ามาในบ้านก็เห็นภาพที่ทำให้ยิ้มตามได้ พี่พายมันนั่งเล่นอยู่กับต้นหนาวบนพื้นบ้าน  คนตัวโตกับเด็กตัวเล็กกำลังเอาตุ๊กตามาสู้กันอยู่ พี่พายมันแกล้งยอมแพ้และทำแกล้งตายทิ้งตัวลงนอนที่พื้น ต้นหนาวก็กระโจนขึ้นขี้พี่พายทันที

 

“อย่าทำอาพายเบานะต้นหนาว ทำแรงๆ เลยครับ อาพายชอบความรุนแรง” ผมแกล้งเป่าหูหลาน ได้ผลครับ ต้นหนาวกระโดดขย่มหลังพี่พายแรงๆ ติดต่อกันจนไอ้หน้าโหดมันหันมาถลึงตาคาดโทษใส่ผมทันที มึงต้องโดนบ้างไอ้พี่พาย ทีมึงขย่มกูแรงๆ ล่ะ กูไม่เจ็บหรือไง ทำมันแรงๆ เลยต้นหนาว ฮ่าๆ สะใจเว้ย

 

“ต้นหนาวไม่รักอาพายแล้วหรอครับ อาพายเจ็บนะครับ อาพายเสียใจนะ...” โหย ไอ้ตอแหลตัวพ่อ ไอ้หน้าม่อตัวเทพเอย ทำหน้าตาอ้อนหลานได้ทรมานใจกูมาก ทีกับกูนี่ขู่เอาขู่เอา นานๆ จะอ้อนใส่สักที นี่ไม่ได้อิจฉาหลานนะครับ แค่หมั่นไส้ไอ้คนสองมาตรฐานต่างหาก

 

“ต้นหนาว ระหว่างอาต่อกับอาพาย ต้นหนาวรักใครมากกว่ากัน” ผมมองหน้ากลมๆ ของต้นหนาวที่มองหน้าผมทีมองหน้าพี่พายที นิ้วกลมๆ จิ้มที่แก้มป่องๆ เหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก

 

“ต้นหนาวรักทุกคนเลย เพราะต้นหนาวเป็นเด็กดี” เด็กฉลาดชาติเจริญครับ อย่างนี้แหล่ะครับต้นตระกูลดีมันก็ส่งผลไปสู่รุ่นลูกรุ่นหลาน หน้าตาดี ฉลาด นิสัยดี คือสิ่งที่คนนามสกุลวิรัตน์ชัยชาญต้องมีครับ

 

“หลานชายอาน่ารักที่สุดเลยครับ ว่าแต่อยากไปหาน้องมั้ย ไปหาเตชินกันมั้ยครับ” ถ้าสมมุติว่าพี่พายมันมีโอกาสเป็นพ่อคน มันต้องรักต้องหลงและต้องหวงลูกมากแน่ๆ เท่าที่เป็นอยู่นี่ก็ทั้งรักทั้งหลงและหวงเด็กๆ เอาเรื่องเหมือนกัน

 

กูขอโทษนะพี่พายที่กูมีลูกให้มึงไม่ได้ ทั้งๆ ที่มึงพยายามปั๊มลูกด้วยการปล้ำกูทุกค่ำทุกคืน พูดเรื่องนี้แล้วกูสะเทือนใจ ฮึกๆ เสร็จแม่งฟรีๆ ทุกวัน มันๆ แมนๆ ไม่ได้ลูกสักที  เฟลครับ สลัดมาก ฮ่าๆ

 

“ไปครับ หนูไปหาน้อง น้องน่ารัก ฝนชอบแกล้ง เล่นเจ็บๆ” เวลาที่สองแสบแกล้งกันนี่กว่าจะจับแยกได้เล่นเอาปวดหัวกันไปข้าง แต่สองคนนี้กลัวคุณนายนะ คือแม่ผมไม่ตีแต่จะเน้นสอน แต่เด็กก็เชื่อฟังและดูกลัวแม่มากที่สุดแล้ว

 

ส่วนพี่ปอนี่ตามใจลูกพอๆ กับที่ผมและพี่พายตามใจนี่แหล่ะ แม่บอกเสมอว่าตามใจหลานได้แต่ต้องให้มีขอบเขต อย่าตามใจทุกเรื่อง ห้ามตามใจในเรื่องที่ไม่ถูกต้อง และต้องสั่งสอนให้หลานรู้ว่าสิ่งไหนถูกสิ่งไหนผิด อะไรดีอะไรไม่ดี

 

ผมจำคำของแม่ได้ แม่บอกกับผมและพี่ปออยู่เสมอว่าไม่มีใครรู้มาตั้งแต่เกิด ทุกคนต้องเรียนรู้ไปเรื่อยๆ สิ่งไหนถูกสิ่งไหนผิด ต้องตัดสินใจด้วยตัวเอง ถ้าเจ็บก็เก็บเป็นข้อเตือนใจเพื่อแก้ไขในสิ่งที่อาจจะเกิดขึ้นในวันข้างหน้า

 

ผมเชื่อว่าปลายฝนและต้นหนาวต้องเติบโตขึ้นมาเป็นคนดีของแม่อย่างแน่นอน เพราะคำสั่งสอนของแม่คือสิ่งที่ผลักดันให้พวกเราเดินไปในทางที่ดี

 

“ไว้เดี๋ยววันไหนอาพายว่างๆ จะรับไปหาน้องนะครับ ตอนนี้ต้นหนาวลงจากหลังอาก่อนเนอะ อาจะไปช่วยอาต่อจัดของแล้ว” ต้นหนาวนี่ก็เชื่อฟังไอ้พี่พายเกิน พอมันว่าอย่างนั้นไอ้ตัวเล็กก็กระโดดลงจากหลังพี่พาย ลิ้มกลิ้งลงพื้นเดือดร้อนพี่พายต้องรีบเข้าไปดู เจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมาฉีกยิ้มกว้างใส่

 

“หนูไม่เจ็บสักนิด เพราะหนูแข็งแรง” พูดจบก็วิ่งออกไปหาพี่ปอที่หน้าบ้าน วันๆ สองคนพากันวิ่งวุ่นไปทั่วบ้าน เป็นภาพที่ชวนปวดหัว แต่ก็เรียกรอยยิ้มให้ได้เสมอ ช่วงนี้ถือได้ว่าชีวิตของพวกเราราบลื่นและมีความสุขมากครับ ไม่มีปัญหาอะไรวิ่งเข้ามาหาให้ต้องปวดหัว เป็นช่วงชีวิตที่ดีมากๆ ช่วงหนึ่งเลยล่ะ

 

“มากันนานหรือยังครับลูก” แม่เดินออกมาจากห้อง ส่งยิ้มให้กับผมและพี่พาย ไอ้ลูกเขยสุดหล่อก็รีบยกมือยกไม้ไหว้แม่ทันที หล่อสร้างภาพมากมึง ก็นะ ว่าไม่ได้หรอก พี่พายมันอ่อนน้อมถ่อมตนกับแม่ผมมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

 

“เพิ่งมาถึงเมื่อกี้เองครับ คิดถึงแม่จัง ต่อกับพี่พายซื้อของมาฝากด้วยนะแม่...”

 

“ซื้ออะไรมากันเยอะแยะเลยครับ ชายเองก็ซื้อของมาฝากบ่อยๆ เต็มตู้เต็มบ้านไปหมด แม่กินไม่ไหวแล้วนะ” คุณนายพรทิพย์ยิ้มแย้มอารมณ์ดีแบบสุดๆ แหมๆ มีลูกชายหล่อๆ เพิ่มมาอีกตั้งสองคนนี่นะ ฟินมั้ยล่ะครับคุณนาย

 

“สวัสดีปีใหม่ครับแม่” พี่พายหิ้วกระเช้าผลไม้มาวางบนโต๊ะ มันยกมือไหว้แม่อย่างนอบน้อม น่ารักจริงๆ ผัวใครวะเนี่ย เห็นแม่รักและเอ็นดูพี่พายผมก็ดีใจ เห็นพี่พายเคารพแม่ผมเสมอต้นเสมอปลายผมก็ปลื้มใจ ชีวิตดีอ่ะนะ

 

“ขอบคุณสำหรับความรักและความเมตตาของแม่ที่มีต่อผมเสมอมานะครับ ปีเก่ากำลังจะผ่านไปแล้ว ขอให้โรคภัยไข้เจ็บเลือนหายไปพร้อมๆ กับปีนี้ ปีหน้าและปีต่อๆ ไป ขอให้แม่สุขภาพแข็งแรง อยู่เป็นร่มโพธิ์ร่มไทรให้พวกเรานานแสนนานนะครับ” เหอะ มึงไปลงเลือกตั้งไปไอ้พี่พาย แหมๆ ปากหวานปากดีเหลือเกินนะ กูกำลังจะพูดเลยไอ้ห่า มึงมาแย่งตัดหน้าแถมยังขโมยความคิดกูไปอีก สารเลวมากไอ้ผัวที่รัก

 

“ต่อก็เหมือนพี่พายเลยแม่ พี่พ่ายแย่งพูดหมดแล้วนี่ แต่ขอเพิ่มอีกหน่อยนะ ต่อรักแม่ครับ” ผมกอดแม่และหอมแก้มนุ่มๆ ทั้งซ้ายและขวา รักที่สุดของที่สุดเลยครับกับผู้หญิงที่แสนดีคนนี้

 

“ขอบคุณนะครับ แม่ก็รักต่อกับพายมากเหมือนกัน ขอให้ลูกทั้งสองคนมีความสุข สุขภาพแข็งแรง หน้าที่การงานก้าวหน้า กิจการรุ่งเรือง อยู่ด้วยกันดูแลกันไปเรื่อยๆ เป็นอย่างที่เคยเป็นและเป็นมาตลอด เท่านี้แม่ก็มีความสุขแล้วครับ” รอยยิ้มที่สวยที่สุดคือรอยยิ้มของแม่ผมนี่แหล่ะครับ ต่อให้ผมอายุปาเข้าไป 26 ปี แล้ว  แต่ผมก็ยังอยากเป็นลูกน้อยของแม่ตลอดไป อยากจะกอด อยากจะอ้อน อยากจะให้แม่รักและเอ็นดูแบบนี้ไปเรื่อยๆ

 

“อ้อนแม่กันใหญ่เลยนะมึงสองคนเนี่ย... ไอ้ชายมันมาสวัสดีปีใหม่ครับแม่” ผมยิ้มให้พี่ชายที่เหมือนจะใจตรงกันกับพี่พายเลยว่ะ หิ้วตะกร้าผลไม้มาวางตรงหน้าแม่ พี่ชายนั่งคุกเข่าลงบนพื้นตรงหน้าแม่ พี่ปอจูงมือปลายฝนกับต้นหนาวให้มาอยู่ใกล้ๆ กัน ทั้งสองคนขยับขึ้นมานั่งตักผมกับพี่พายและอ้อนยกใหญ่

 

“สวัสดีปีใหม่ครับแม่ ผมดีใจนะครับที่ได้กลับมาเป็นลูกของแม่อีกครั้ง แม่เป็นเหมือนร่มโพธิ์ร่มไทรของพวกเรา คอยช่วยเหลือดูแลและชี้นำทางให้กับพวกเราเสมอมา ผมกับน้องรู้สึกขอบคุณแม่มากจริงๆ ครับที่เอ็นดูและรักพวกเรา ขอให้แม่แข็งแรง เป็นเสาหลักและเป็นที่พักพิงให้กับพวกเราตลอดไปนะครับ” พี่ชายไหว้ลงบนตักของแม่ มารยาทงามมาก นิสัยก็ดี หน้าตาก็หล่อ

 

แล้วทำไมไอ้คนน้องมันไม่ได้เรื่องนิสัยกับมารยาทมาวะ เอามาแค่เรื่องหน้าตาอย่างเดียวหรือไง เหอะๆ

 

“นินทาพี่อยู่ใช่มั้ยครับต่อ สายตาบ่งบอกนะครับ” พี่พายมันไม่กล้าด่าผมเพราะมีดวงตากลมแป๋วสองคู่คอยจับจ้องมองเราอยู่ ผมไม่ได้ตอบอะไร ลอยหน้าลอยตาใส่แม่งเลยครับ มันไม่กล้าทำอะไรผมหรอก ตอนนี้แม่อยู่ด้วยไง ฮ่าๆ ตอนนี้ไม่ได้แดกกูหรอกว่ะพี่พาย แต่หลังสายตาแม่อันนั้นมันอีกเรื่องหนึ่งครับ

 

“ชายไม่ได้กลับมาเป็นลูกของแม่อีกครั้งหรอกครับ แต่ชายเป็นลูกคนหนึ่งของแม่มาตั้งแต่แรกแล้ว ไม่ว่าชายจะอยู่ในฐานะอะไร ชายก็คือลูกที่ดีคนหนึ่งของแม่เสมอมา ปีใหม่แล้ว เรื่องเก่าๆ ที่ผ่านมาก็ปล่อยให้มันผ่านไป เราผ่านเรื่องราวอะไรมาเยอะแล้ว ปล่อยความเศร้าทิ้งไป แล้วเริ่มต้นหาความสุขให้ตัวเองนะครับ แม่เชื่อว่าต่อจากนี้ไป ทั้งชาย พาย ปอ แล้วก็ต่อ จะต้องมีแต่ความสุขเข้ามาในชีวิต...”

 

“แม่ไม่มีพรที่วิเศษอะไรจะมอบให้ แม่มีแค่ความรักจากผู้หญิงธรรมดาๆ ที่รักและเฝ้าดูลูกๆ มาตั้งแต่เด็กจนถึงวันนี้ แม่เชื่อว่าลูกๆ ของแม่จะต้องมีชีวิตที่ดี มีความสุข และสามารถประคับประคองชีวิตไปด้วยกันจนสุดปลายทาง...”

 

“ความสุขของลูกก็คือความสุขของแม่ ถ้าอยากให้แม่มีความสุข ลูกๆ ก็ต้องมีความสุขในชีวิตเช่นกันนะครับ สวัสดีปีใหม่ครับเด็กๆ” เราสี่คนยกมือไหว้แม่ด้วยความซาบซึ้ง ปลายฝนและต้นหนาวมองทุกคนไปมาพร้อมกับยกมือไหว้ตามอย่างไม่ประสีประสา

 

“สวัสดีปีใหม่คับย่าจ๋า / สวัสดีปีใหม่ค่ะย่าจ๋า” เสียงเล็กๆ เอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน พวกเราทุกคนยิ้มไปกับความน่ารักของเด็กน้อยแสนแสบทั้งสอง นี่คือสีสันสดใสของพวกเราทุกคน ได้เห็นชีวิตน้อยๆ เติบโตขึ้นตามกาลเวลาแล้วมีความสุขมากครับ

 

ผมอาจจะไม่สามารถมีหลานให้แม่ได้ แต่ผมจะเลี้ยงดูปลายฝนกับต้นหนาวด้วยความรัก ให้เขาได้เติบโตขึ้นเป็นเด็กดีของแม่ ผมเชื่อว่าถ้าพวกเราค่อยๆ ประคับประคอง ทั้งสองคนจะต้องเดินไปในเส้นทางที่ดีอย่างแน่นอน

 

....................

 

 

 

ปีใหม่ปีนี้พวกเราตัดสินใจว่าจะปิดร้านทั้งสองสาขาเพื่อที่จะได้ยกครอบครัวพากันไปพักผ่อนที่เกาะช้าง ด้วยความตั้งใจส่วนตัวของผมกับพี่พายที่จะไปเยี่ยมจูเนียร์กับซีเนียร์อยู่แล้ว แม่จึงตัดสินใจปิดร้านเพื่อที่พี่ปอจะได้พักผ่อนบ้าง

 

พี่ชายผมมันพวกขยัน วันหยุดเอย เทศกาลเอย พี่ปอไม่เคยไปไหน อยู่แต่บ้านเฝ้าแต่ร้าน ไม่ได้หยุดพักผ่อนสักเท่าไหร่ ปลายฝนกับต้นหนาวจะมีผมกับพี่พายคอยพาไปเที่ยวนั่นเที่ยวนี่ พี่ปอมันทุ่มเทกับการทำงานและสร้างฐานะน่าดู

 

ก็อย่างที่คุณรู้และผมรู้ ครอบครัวของพี่พายมันรวยมาก มากจนทำให้ผมรู้สึกว่ามันจะเอาเงินไปเก็บไว้ที่ไหนหมดวะ ผมกับพี่ปอไม่ได้คบกับลูกชายของครอบครัวนั้นเพื่อเกาะกินเงินทองของเขา แต่เรารักกันด้วยความจริงใจ

 

พี่ปอเคยบอกว่าอยากจะดูแลคนที่มันรักและคนที่รักมันมากๆ ให้ดีที่สุด มันเลยพยายามสร้างฐานะน่าดู ซึ่งผมอยากจะบอกพี่ปอตรงๆ เลยนะ ต่อให้พวกเราทำงานกันจนแก่ตายร่างสลายกลายเป็นปุ๋ย เราก็ไล่ตามไอ้พี่พายกับพี่ชายไม่ทันหรอก เหอะๆ

 

และที่สำคัญผมว่าพี่ปอมันมองข้ามบางสิ่งไป ใช่ว่าทุกคนจะสนใจแต่เรื่องเงินทองเสียหน่อย แต่บางครั้งการมีเวลาให้ การดูแลเอาใจใส่ การได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันมันก็ทำให้อีกฝ่ายมีความสุขมากแล้ว ผมเชื่อว่าพี่ชายไม่ได้อยากให้พี่ปอมาดูแลอยู่ฝ่ายเดียวหรอก เหมือนที่ผมไม่ได้อยากให้พี่พายมันมาดูแลอยู่ฝ่ายเดียว

 

สิ่งที่ผมเชื่อว่าพี่ชายเองก็ต้องการเหมือนที่ผมต้องการ คือการที่เราอยู่ดูแลกันไป เคียงข้างกันไป มากกว่าให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งเป็นฝ่ายดูแลทำหน้าที่นั้นอยู่ฝ่ายเดียว

 

เอ้า! ปรบมือสิครับ รออะไรกันล่ะ ผมออกจะมีสาระที่ไม่ใช่สาระเลวกับสาระแนตามที่ไอ้พี่พายกับไอ้ต็อปมันแซะ ฮ่าๆ เอาตามที่ผมสบายใจเถอะเนอะ

 

“ต่อ... มึงทำหน้าตากวนตีนมากเลยว่ะ เคยส่องกระจกมองหน้าตัวเองเวลาที่คิดเรื่องกวนตีนบ้างมั้ย” พี่ปอเดินเข้ามากอดคอผมและล็อกแน่น เวลาที่เด็กๆ อยู่พี่ปอมันไม่กูๆ มึงๆ ใส่หรอกครับ พวกเราพยายามไม่แสดงอำนาจมืดให้เด็กๆ เห็นเท่าไหร่ วัยนี้กำลังจำเลย

 

จำได้เลยว่าผมเคยด่าไอ้พี่พายว่าเหี้ย แล้วทีนี้ต้นหนาวก็เดินเข้ามาได้ยินพอดี ไอ้ตัวแสบก็เอียงคอมองหน้าผมกับพี่พายแล้วใช้นิ้วอวบๆ เคาะปากตัวเองไปมาด้วยสีหน้าที่ดูสงสัยมากๆ

 

“เตี้ยคือไรหรออาต่อ...” ผมกับพี่พายนี่มองหน้ากันทันที มันชี้หน้าคาดโทษ ส่วนผมก็ยกมือไหว้มันปลกๆ ไม่ได้ขอโทษมันนะ แต่มันคืออาการของคนสำนึกผิดไง

 

“อ๋อ.. เตี้ยก็คืออาต็อปไงครับ” ผมก็ตอบหลานไปแบบนั้น นี่อาต่อเป็นคนหน้าตาดีที่ไม่เคยโกหกหลานเลยนะเว้ย ก็ไอ้ต็อปคือไอ้เตี้ยจริงๆ นี่หว่า แล้วที่ฮามากกว่านั้นก็คือตอนที่ไอ้ต็อปมันมาหาหลาน ต้นหนาวก็ไปเขย่าชายเสื้อไอ้เตี้ยแล้วฉีกยิ้มพร้อมกับคำพูดที่ผมต้องทิ้งตัวลงไปนั่งทุบพื้นทันที

 

“อาต็อปเตี้ย เตี้ยๆ อาต่อบอกหนู” ผมฉีกยิ้มให้ไอ้เตี้ยที่มองหน้าผมอย่างอาฆาต จำได้เลยว่าพอลับตาหลานผมถูกไอ้ต็อปกระโดดขี่ท้องจนจุกไปหมด ไอ้พวกนี้ชอบใช้ความรุนแรงกับกูกันจังเลยวะ ไอ้พี่พายก็ชอบขี่ ไม่ขี่อย่างเดียวมีขย่มด้วย หนักเข้าไปอีก เหอะๆ

 

“ไม่ต้องส่องผมก็มั่นใจว่าผมหล่อมาก...”

 

“แต่กูมั่นใจว่าผัวมึงหล่อกว่า” ป๊าด ไอ้ห่าพี่ปอ มึงนี่มันกบฏชัดๆ เข้าข้างไอ้พี่พายเพราะไปเคลมพี่ชายมันมากินล่ะสิ แต่ก็นะ มันเข้าข้างไอ้พี่พายมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

 

“ช่างหัวไอ้พี่พายมันเหอะ ว่าแต่พี่ปอว่างป่ะ มาคุยอะไรกันหน่อยดิ” ผมกระดิกนิ้วเรียกพี่ปอให้มาคุยกันสักหน่อย มันโบกหัวผมเบาๆ โทษฐานที่ผมหน้าตาดีเกินหน้าเกินตามันมั้ง พวกนี้ทำไม่รู้จักยอมรับความจริงกันบ้างวะ กูคนมันหล่อจะให้ทำหน้าไม่หล่อได้ยังไง จะอิจฉาก็เอาให้มันน้อยๆ หน่อยไม่ได้หรือไง

 

“มีสาระมั้ยวะ ถ้าสาระเลวกับสาระแนนี่กูไม่เอานะ เจอจากมึงมาเยอะแล้ว...”

 

“พี่ปอดูรักผมมากเลยเนอะ ก็แน่สิ ผมไม่ใช่พี่ชายของพี่นี่นา น้องยังสำคัญอยู่มั้ยวะ” พี่ปอมันยกยิ้มที่มุมปาก ทำหน้าตากวนประสาทใส่ผมแล้วสบายใจก็ทำกันไปเถอะครับ ผมเกิดมาเพื่อทำให้คนรอบข้างสบายใจ แต่คนรอบข้างแม่งเกิดมาเพื่อย่ำยีหัวใจของผมกันทั้งนั้นเลยว่ะ

 

“ถ้ามึงไม่สำคัญแล้วใครจะสำคัญว่ะต่อ มึงก็รู้ว่ากูรักมึงมากแค่ไหน แต่ไม่ต้องซาบซึ้งอะไรมากนะ เอาแค่ปีหน้ามึงเลิกเอ๋อก็พอ อายุไม่ใช่น้อยๆ แล้ว มึงจะเอ๋อไปจนแก่เลยมั้ยวะ...”

 

“อันนั้นมันเป็นเรื่องของอนาคตผมคงตอบตอนนี้ไม่ได้ แต่ผมมีเรื่องอยากให้พี่ตอบว่ะ ระหว่างเงินกับคนรักพี่เลือกอะไร...” พี่ปอมองหน้าผม มันไม่ใช่คนโง่ที่จะไม่เข้าใจว่าผมต้องการจะสื่อถึงอะไร

 

“แล้วถ้าเป็นมึงล่ะต่อ มึงจะเลือกอะไร...”

 

“ผมก็เลือกคนรักที่มีเงินไงไม่น่าถาม... ไม่ใช่แล้วเว้ย ผมก็ต้องเลือกไอ้พี่พายดิพี่ปอ ต่อให้มันมีหรือว่าไม่มีผมก็เลือกมัน เพราะว่าผมรักที่ตัวมัน ไม่ได้รักมันที่เงินทองของมัน... เอาแบบตรงไปตรงมาเลยนะพี่ปอ ถ้าทำงานหนักแล้วมีเงินแต่ไม่มีเวลาให้พี่ชายเลย... มันดีแน่หรอวะ” นี่แหล่ะที่ผมสงสัยและอยากจะคุยกับพี่ปอ อยากจะรู้ว่ามันลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปหรือเปล่า

 

ตัวพี่ชายเองก็ทำงานหนักเหมือนกัน ด้วยความที่ว่าเขาเป็นลูกคนโตของครอบครัว อืม... พี่กูก็เป็นลูกคนโตของครอบครัวเหมือนกันนี่หว่า กูว่าแล้วมั้ยล่ะ พี่ได้พี่ น้องได้น้อง บร๊ะเลย ลงตัวไปไหน... เดี๋ยวๆ ทำไมกูหลุดประเด็นไปอีกแล้ววะ

 

“เดี๋ยวนะต่อ กูว่ามึงเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า...”

 

“ไม่ผิดเว้ย นี่ผมเข้าใจถูกมากที่สุดแล้ว พี่เอาแต่ทำงานทำการตลอด ไม่มีเวลาพักผ่อน ไม่ได้ไปเที่ยวไหนมาไหน แทบไม่ได้อยู่กันตามลำพังกับพี่ชายเลย ถ้ามีเงินแล้วไม่มีเวลาดูแลคนรักมันก็ไม่มีความหมายหรอกพี่ปอ กอดเงินมันไม่อุ่นเท่ากอดคนที่เรารักหรอก...” ผมจริงจังนะเว้ย ทำไมไอ้พี่ปอมันต้องมองหน้าผมและส่ายหน้าอย่างระอาด้วยวะ นี่กูกำลังซีเรียสแบล็คอยู่นะไอ้ห่า เดี๋ยวก็ก็ร่ายคาถา อะวาดา เคดราฟรา ใส่เลยนี่

 

“แหม่ะ! เวลาที่มึงจริงจังกับชีวิตนี่ดูหล่อขึ้นมาสองระดับเลยว่ะต่อ แต่กูจะบอกให้ว่าไอ้ที่มึงเข้าใจน่ะมันผิดถนัดเลยครับไอ้น้องชาย คนที่บ้างานจนไม่มีเวลาให้น่ะไม่ใช่กู แต่พี่ผัวมึงต่างหากเล่า” พี่ปอแม่งนิสัยว่ะ ใส่ความพี่ชายแบบนั้นได้ยังไง กล้าดียังไงมาว่าพี่ผัวผมวะ

 

“อย่ามาทำหน้าเอ๋อแดกใส่กูเลยไอ้ต่อ ที่กูพูดมานั่นน่ะเรื่องจริงที่มึงเข้าใจผิดไปเอง กูขยันทำงานอันนั้นน่ะเรื่องจริง แต่กูไม่ได้บ้าทำงานจนไม่มีเวลาให้ไอ้ชาย แต่ไอ้ชายนั่นแหล่ะที่ทำแต่งานจนแทบไม่มีเวลาให้กูเลย...” พี่ปอมันจับหัวผมด้วยมือข้างหนึ่ง มืออีกข้างก็จับที่คาง มันออกแรงกดมือทั้งสองข้างเพื่อช่วยให้ผมหุบปากที่อ้าค้างลง

 

“ฟังเฉยๆ อย่าเพิ่งเถียงหรือแย้งนะ กูขี้เกียจจะทะเลาะกับมึง ก็อย่างที่มึงรู้ว่าน้าแพนเพิ่งจะคลอดน้องเตชินออกมาเมื่อสองเดือนที่แล้ว และช่วงที่น้าแพนตั้งครรภ์พ่อของไอ้ชายก็ไม่ค่อยได้เข้าไปดูแลงาน เพราะท่านเองก็ไม่สบายและอยากจะดูแลน้าแพนด้วย...”

 

“ทีนี้ไอ้ชายมันก็ต้องรับผิดชอบงานเพิ่มมากขึ้น กูกับมันคุยกันแล้ว เราสองคนก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร เพราะกูกับไอ้ชายไม่ได้ปัญญาอ่อนเหมือนมึงกับไอ้พายที่ต้องทำตัวติดกันตลอดเวลา กูสองคนคุยภาษาคนใส่กันว่ะ” ผมกำลังจะอ้าปาก แต่พี่ปอก็ทำท่ารูดซิบปากใส่ ถ้าไปแย้งมันอาจจะเจอมะเหงกอรหันต์เคาะลงมาที่กลางกบาลได้

 

“คนรักกันไม่จำเป็นจะต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลาหรอก ห่างกันบ้างก็ได้ ไม่ใช่วันๆ ขลุกอยู่ด้วยกันเหมือนมึงกับไอ้พาย กูกับไอ้ชายโตแล้ว มีความคิดมากขึ้นแล้ว หลังจากที่ผ่านเรื่องอะไรมากเยอะแยะ...”

 

“เอาเป็นว่าพวกกูยังรักกันดีอยู่ ไม่ได้บ้างานจนไม่มีเวลาให้กัน แต่พวกกูแบ่งเวลาที่มีให้กันมาทำงานทำการเพื่อครอบครัว ไม่เหมือนน้องไอ้ชายที่แม่งจะทำการบ้านกับเมียมันท่าเดียว” ผมล่ะคันปากอยากจะแย้งพี่ปอฉิบหาย พี่พายมันไม่ได้ทำท่าเดียวเว้ย มันทำแบบสับเซตกันต่างหาก ครั้งล่ะหลายๆ ท่ามันสนุกกว่านะเว้ย

 

เอ่อ... ใครแม่งบังคับให้ผมพูดเรื่องแบบนี้ออกมาวะ บัดสีบัดเถลิงสุดๆ

 

“ชัวร์ปล่าวพี่ปอ อย่ามโนนะเว้ย ผมไม่สนับสนุนให้คนรักกันไม่มีเวลาให้กันหรอกนะ ที่ผ่านมาพี่กับพี่ชายก็ต้องห่างกันมาตั้งนานแล้ว... เอ่อ ก็นั่นแหล่ะ ไปเที่ยวด้วยกันบ้าง พักผ่อนด้วยกันบ้าง เรื่องปลายฝนกับต้นหนาวไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวผมกับพี่พายดูแลให้ได้” ผมลืมไปว่าไม่ควรจะพูดถึงเรื่องเก่าๆ ให้พี่ปอมันรู้สึกผิด พี่ปอตบบ่าผมเบาๆ พร้อมรอยยิ้มใจดีที่มันมีให้ผมมาตั้งแต่เกิดจนถึงทุกวันนี้ เป็นพี่ชายที่โคตรรักน้องเอ๋อๆ อย่างผมเลยครับ

 

“กูกับไอ้ชายน่ะ... ต่อให้ไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่ากูกับมันไม่รักกัน นิยามความรักของแต่ละคนมันต่างกันว่ะหมาต่อ แต่สบายใจได้เลยนะ ปีใหม่นี้กูกับไอ้ชายจะไปเกาะช้างกับมึงด้วย มึงก็ดูแลปลายฝนกับต้นหนาวให้กูด้วยแล้วกัน กูจะได้มีเวลาพักผ่อนอย่างเต็มที่” อันนี้พี่ปอมันไม่ได้โยนหน้าที่ให้ผมนะ แต่มันกำลังส่งสายตากวนประสาทมาให้ต่างหาก

 

“ถ้าพี่ปอโอเคผมก็สบายใจ ทีหลังมีอะไรก็หัดบอกกันบ้างดิวะ ปล่อยให้คิดเองเออเองอยู่ได้...”

 

“อันนั้นมันความผิดมึงเองหรือเปล่าวะต่อ คิดมาก มโนเก่ง อยากรู้อะไรก็ถามกูสิวะ ไม่ใช่เอาแต่คิดเองคนเดียว” พี่ปอกอดคอผมและล็อกแน่น ทำให้ผมหายใจไม่ออกแล้วพวกมันมีความสุขกันมากหรือไงวะ เอะอะก็จับกูล็อกคอกันตลอด ถ้ากูเกิดตายขึ้นมากูจะมาหลอกหลอนแล้วลากมึงลงไปอยู่ด้วยกันเลยคอยดู

 

“แต่กูก็ดีใจนะที่มึงเป็นห่วง...”

 

“แน่ะๆ พี่ปอ อยู่ดีๆ มากอดคนรักผมได้ไง แอบหนีมาอยู่นี่กันเอง  แม่ให้มาตามไปงานเลี้ยงเว้ย” ไอ้พี่พายมันเดินเข้ามาในห้องพักที่มันเคยลากผมมาจูบนั่นแหล่ะ จำกันได้มั้ยครับ คุณจำได้หรือเปล่าผมไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ คือผมไม่เคยลืมเลยว่ะ ก็นั่นมันจูบแรกของผมเลยนี่หว่า หมาบ้ามันบังคับขโมยจูบผมไปแบบหน้าตาเฉย

 

“งั้นกูยกน้องกูให้มึงดูแลต่อเลยแล้วกัน  เจอกันในงานเลี้ยงนะน้องเขย...” พี่ปอลุกขึ้นเดินจากไป ทิ้งให้ผมมองตามไปด้วยความโล่งใจ นี่ผมเอาแต่กังวลเรื่องของพี่ปอมาเป็นเดือนๆ นั่นเพื่ออะไรวะ เพื่อจะได้รู้ว่าผมมันพวกมโนแจ่มใช่มั้ย

 

“นั่งหน้าเอ๋ออีกนานมั้ยครับน้องมาย  แม่รออยู่นะเว้ย” ผมพยักหน้ารับและลุกขึ้นยืดเส้นสายให้คลายความเมื่อยล้า วันนี้ที่บ้านเสบียงจัดเลี้ยงปีใหม่ให้กับพนักงานก่อนจะทำการปิดร้านสี่วันเพื่อที่พวกเราจะได้ไปพักผ่อน และเพื่อที่พนักงานที่ร้านจะได้กลับไปทำหน้าที่ของคนเอง

 

ก็หน้าที่ลูกที่ดี คนรักที่ดี หรือหน้าที่อะไรก็ตามที่มีต่อคนห่างไกลที่อาจจะรอให้คนเหล่านี้กลับไปหาในช่วงเทศกาลไงครับ

 

“พี่ชายจะมามั้ยวะ...”

 

“เห็นว่าจะตามมาทีหลัง ตอนนี้พี่ชายกำลังเร่งเคลียร์งานอยู่ ทำไมวะ พักนี้ถามถึงพี่กูบ่อยนะต่อ สนใจพี่ชายกูหรือไง...” เหอะๆ ไอ้ห่านี่มันกล้าจะหึงหวงแม้กระทั่งพี่ชายตัวเองหรอวะ พี่พายนี่มันพี่พายจริงๆ ไอ้ขี้หวงชวนตีเอ๊ย

 

“กูมีมึงอยู่แล้วจะไปสนใจใครที่ไหนอีกทำไมวะ อีกอย่างพี่ชายนิสัยดีเกินไป เป็นผู้เป็นคนมากเกินไป กูไม่สนใจให้เสียเวลาหรอกเว้ย” เอ้า! พูดจบแล้วจะอยู่ทำไมล่ะครับ ก็เผ่นสิครับท่านผู้ชม ไม่งั้นไอ้พี่พายมันก็ประทุษร้ายกับร่างกายผมอีก ตอนนี้วิ่งหนีมันออกมาที่ประตู แต่ไม่รู้ว่าเวรกรรมอันใดทำให้ผมต้องสะดุดเข้ากับขอบประตูจนเกือบจะเอาหน้าหล่อๆ ลงไปวัดพื้นแล้วครับ แถมยังเป็นพื้นคอนกรีตแข็งๆ หยาบๆ อีกต่างหาก โชคดีที่ยังมีมือหนาคว้าและกอดที่เอวของผมเอาไว้ได้ทันท่วงที

 

“ถ้าล้มลงไปจะทำยังไงวะต่อ ถ้ามึงจะซุ่มซ่ามมากขนาดนี้ กูจะละสายตาจากมึงไปที่อื่นได้ยังไงกัน แค่ที่เป็นอยู่ตอนนี้กูก็มองไปที่ไหนไม่ได้แล้วนะต่อ อย่าทำให้กูต้องมองอยู่ที่มึงทุกลมหายใจเลย” ผมก็ไม่ได้อะไรมากหรอกนะ แต่ผมกลุ้มใจว่ะ อยากจะเอาเรื่องตัวเองไปเขียนลงที่เว็บหมื่นทิปเพื่อขอคำปรึกษาว่าจะต้องทำยังไงให้ผัวรักน้อยลงกว่านี้สักหน่อย แบบถูกรักมากเกินไปมันก็อึดอัดป่ะวะ เฮ้อ เกิดมาเป็นฝ่ายถูกรักนี่มันก็ลำบากเนอะ

 

“เหอะ... กูเบื่อฉิบหาย ทำไมกูมาทีไรต้องมาเจอฉากมึงสองตัวกำลังจะได้เสียกันทุกทีเลยวะ” พี่โก้เดินเข้ามาป๊ะกับผมและพี่พายที่กำลังจะจูบกันพอดี ผมก็อยากจะถามเหมือนกันว่าทำไมพี่โก้มันต้องโผล่มาตอนที่ผมกำลังจะฟินทุกทีเลยวะ เมื่อก่อนก็อายก็เขินหรอก แต่เดี๋ยวนี้เคืองมากกว่า หมูกำลังจะหามดันมีคนเอาคานเข้ามาสอดซะได้

 

ว้ายๆ กูพูดอะไรออกไปเนี่ย คนอื่นรู้หมดว่ากูแรดขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย

 

“กูก็เบื่อเหมือนกัน แต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวกูกลับไปจัดหนักต่อที่ห้อง” พี่พายขยิบตาให้ผมแล้วเดินไปกอดคอพี่โก้ทันที เดี๋ยวดิวะ อะไรคือการที่พอพี่โก้โผล่มามีบทแค่หนึ่งประโยค มึงก็เดินแรดเข้าไปกอดคอมันแล้วพากันเดินไปทันที เมียนี่ไม่มีความหมายเลยใช่ป่ะวะ พอผัวเก่ามาแล้วทิ้งกูเลยนะพี่พาย

 

โก้พายเนเวอร์ดายจริงๆ

 

....................

 

 

กริ๊ง!!!!

 

ผมงัวเงียตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงดังน่ารำคาญใจ ควานมือไปทั่วเตียงนอนเพื่อหาต้นตอของเสียงชวนปวดหัว แต่ก็ไม่ยักเจอ พยายามใช้เท้าเขี่ยไปเขี่ยมาก็ไม่เจอนาฬิกาแต่เจอร่างไอ้พี่พายแทน

 

ผมมองปลายตีนตัวเองที่แทบจะถีบหน้าไอ้พี่พาย ส่วนปลายตีนไอ้พี่พายก็พาดอยู่ที่อกผมนี่แหล่ะ เละเทะมากครับ สภาพหลังจากงานเลี้ยงปีใหม่ที่บ้านเสบียงเมื่อคืนที่ผ่านมา ผมเมาแบบเสียหมามาก จำได้ลางๆ ว่าดวดเหล้ากับไอ้ต็อป ปลดปล่อยตัวเองแบบสุดๆ

 

หลังจากนั้นก็จำไม่ได้แล้วครับว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง รู้แค่ว่าสภาพผมตอนนี้เหมือนถูกพี่พายมันข่มขืนมาราธรมาทั้งคืน โทรมเหี้ยๆ ปวดตัวโคตรพ่อโคตรแม่ เรื่องปวดหัวนี่ไม่ต้องสืบหรอกครับ เพราะว่ามันสาหัสจนทำให้ผมโงหัวไม่ขึ้นเลยด้วยซ้ำ

 

Rrrrrr

 

เสียงเพลงแทนตัวไอ้พี่ปอดังขึ้น ผมหันไปคว้ามือถือและดันเท้าขาวๆ ของไอ้พี่พายมันออกจากร่างผม นี่คุณชายพลิกตัวนอนกอดขาผมอยู่ จะเตะไอ้พี่พายสักทีก็เกรงใจกลัวว่ามันจะตื่นมาสานต่อกิจกรรมเข้าจังหวะจากเมื่อคืน

 

[หมาต่อ... อีกหนึ่งชั่วโมงจะออกเดินทางไปเกาะช้างแล้วนะครับ มึงตื่นหรือยัง] ผมพยายามเพ่งดูเวลา สิ่งที่ผมมองเห็นทำให้ผมตาสว่างได้ทันที พร้อมกับออกแรงเตะพี่พายจนมันสะดุ้งลุกขึ้นมาตบหัวผมทันทีทันใด

 

“ไอ้เหี้ยพี่พาย กูเจ็บ” ผมกุมหัวที่ถูกไอ้ผัวเฮงซวยโบกมาแบบเกือบเต็มเหนียว ดีนะที่มันยังยั้งเอาไว้ไม่ใส่แรงมาเต็มที่

 

“โทษทีว่ะ กูฝันว่าวิ่งไล่กระทืบหมาอยู่” สัดพี่พาย มึงไม่ต้องมาตอแหล มึงตั้งใจตบหัวกูชัดๆ ไอ้เวร มึงใช้มือกระทืบหมาได้ด้วยหรอวะกูเพิ่งจะรู้

 

[มึงสองคนมัวแต่ทำห่าอะไรกันอยู่ครับ มีการร้องเจ็บซะด้วยนะ กูโทรมาปลุกมึงล่วงหน้าจะได้ไม่ต้องเสียเวลารอ อย่าปล่อยให้แม่รอนานนะไอ้ต่อ...]

 

“รู้แล้วน่าพี่ปอ รับรองเลยว่าไม่ช้าแน่ๆ ถ้าผมไปช้ากระทืบไอ้พี่พายได้เลย แค่นี้นะเว้ย” ผมตวัดสายตามองไอ้พี่พายที่รู้ดีลุกขึ้นจากเตียงยับยู่ยี่เดินแก้ผ้าไปคว้าเสื้อคลุมที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมทับร่างกาย

 

แหมๆ ปึ๋งปั๋งแต่เช้าเลยนะมึง หื่นนะเนี่ยไอ้เชี่ยพี่พาย ฮ่าๆ

 

“เมื่อกี้มึงตบหัวกูจนสมองเบลอไปหมดเลยว่ะไอ้ห่าพี่พาย ที่กูถีบมึงเพราะว่ากูตั้งใจจะปลุกมึงให้ตื่นนะเว้ย แล้วดูมึงทำกับกูดิ” ผมใช้สันมือเคาะๆ ที่หัวตัวเองเพื่อไล่ความมึน พี่พายมันรักผมด้วยลำแข้งครับ นี่ยังดีกว่าเมื่อก่อนเยอะแล้ว ไม่งั้นมันตบเอาตบเอา เล่นซะสมองผมฟูมาถึงทุกวันนี้

 

“เอ้า! นี่มึงยังมีสมองเหลืออยู่อีกหรอวะต่อ...”

 

“ก็นั่นน่ะสิ ถ้ากูมีสมองเหลืออยู่กูก็คงมีความคิดมากกว่านี้ แล้วถ้ากูมีความคิดมากกว่านี้กูก็ไม่เอามึงมาทำพันธุ์หรอก ชิ” ผมคว้าเสื้อผ้าเข้ามาในห้องน้ำอย่างเร่งรีบ โชคดีที่จัดเสื้อผ้าเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวันก่อนแล้ว ไม่อย่างนั้นล่ะมึงเอ๊ย... ไม่อยากจะคิดถึงคำด่าของไอ้พี่ปอเลยว่ะ

 

“ปากดีนะหมาต่อ เดี๋ยวกูเก็บไว้รวบยอดทีเดียวที่เกาะช้างเลยแล้วกัน คิดว่ากูรักแล้วจะทำห่าอะไรก็ได้หรือไง มึงคิดผิดแล้วหมาต่อ กูจะจับแม่งมาล่อให้หมดแรงเลยคอยดู” ผมได้แต่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไอ้ห่านี่มันแค้นฝั่งหุ่นไปไหมวะ เอะอะก็เอาแต่ขู่อยู่ได้ แต่ไอ้พี่พายมันไม่ได้ทำแค่ขู่นะครับ เพราะมันสะสมเอาไว้ให้ผมได้รับโชคเล่นๆ แบบไม่ทันตั้งตัว

 

“กูรักมึงนะ รู้หรือยังพี่พาย” ผมรู้นะครับว่าถ้าอยากจะรอดต้องทำยังไง และการบอกรักไอ้พี่พายเป็นสิ่งที่ผมก็รู้สึกเก้อๆ อยู่ไม่น้อย แต่ถ้ามันทำให้ไอ้หมาหน้าโหดมันยิ้มได้ผมก็ยินดี

 

“ต่อให้มึงบอกรักกูมากแค่ไหน โทษของมึงก็ไม่ลดลงไปหรอกต่อ ตอนนี้มึงรีบๆ อาบน้ำแล้วออกมาสักทีนะครับเมีย กูไม่อยากให้แม่รอนาน” ผมเดินออกมาจากห้องน้ำอย่างเร่งด่วน พี่พายยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย มันกระตุกผ้าเช็ดตัวผมจนเกือบจะหลุด ดีนะที่ผมมือไวและใจเร็วมาก จัดการคว้าผ้าที่กำลังจะหลุดจากร่างกายเอาไว้ได้ทันท่วงที

 

“ไปอาบน้ำเลยไอ้โรคจิต” ยังไม่ทันจะพูดขาดคำเลยครับ ไอ้ห่าพี่พายก็ยืนมือมาบิดเฮดมิลค์มผมหน้าตาเฉย ไอ้หื่นกามสันดานหมาเอ๊ย กูไปพลาดท่าเสียทีเป็นเมียมึงได้ยังไงวะเนี่ย กูล่ะเพลียใจตัวเองจริงๆ

 

“บอกไปกี่ทีก็ไม่เคยจำ จะดีจะชั่วกูก็ผัวมึงนะต่อ แถมกูยังโคตรรักมึงเลยด้วยไอ้เอ๋อ” ผมไม่รู้ว่าในหนึ่งประโยคของไอ้พี่พาย ผมควรจะเกิดความรู้สึกสักกี่อย่างดีวะ แต่ตอนนี้ผมต้องไล่มันไปอาบน้ำเสียก่อน ไม่อย่างนั้นพี่ปอมันฆ่าผมทิ้งแน่ๆ โทษฐานที่ไม่รู้จักเวล่ำเวลา

 

“ครับๆ ไอ้โหด มึงไปอาบน้ำเลยไอ้พี่พาย พี่ปอโทรมาตามแล้วด้วย” พี่พายมันยิ้มกวนๆ ส่งกลับมาให้ มีการตะเบ๊ะรับทำหน้าตาหล่อใส่กูอีก กลัวกูจะไม่ให้ล่อ... ลวงหรือไง

 

แค่นี้ก็รักมึงจะตายห่าอยู่แล้ว

 

 

 

ผมกับพี่พายรีบขับรถมุ่งตรงมาที่บ้านแม่ พอมาถึงก็พบเจอกับสายตากดดันของไอ้พี่ปอกับเพื่อนต็อปที่พุ่งหลาวเข้ามาใส่ผมแบบทันทีทันใด อะไรวะ นี่ก็มาเร็วที่สุดแล้วนะครับ ถึงแม้ว่ามันจะเลยเวลานัดมาประมาณสิบกว่านาทีก็เถอะ

 

“ขอโทษนะครับแม่ที่ผมมาช้า พอดีต่อลืมของเลยต้องวนรถกลับไปเอาอีกรอบน่ะครับ...” เดี๋ยวๆ อะไรวะพี่พาย ได้ข่าวคนที่ลืมของมันมึงไม่ใช่หรือไง เสือกลืมมือถือเลยต้องวนรถกลับไปแล้วมาใส่ร้ายกูได้ไง ถึงแม้ว่ากูจะเป็นคนวางมือถือมึงเอาไว้แล้วลืมบอกมึงให้หยิบมาก็เถอะ

 

สรุปผมหรือไอ้พี่พายผิดวะเนี่ย

 

“ไม่เป็นไรหรอกจ้า แม่เองก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร อีกอย่างแม่ก็ไม่สนับสนุนให้ขับรถเร็วและประมาทนะ รู้ใช่มั้ยว่าแม่หมายถึงอะไร” แม่มองหน้าพี่ปอ รายนั้นก็เอามือลูบท้ายทอยแล้วยิ้มแห้งๆ ใส่ พี่ปอมันเคยไปทุ่มกับรถชาวบ้านมาแล้วครับ ตามืดไประยะหนึ่งเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ด้วยความรักอันแสนบริสุทธิ์ผุดผ่องเป็นยองใย มันเลยตากลับมามองเห็นได้อีกครั้ง

 

นิย๊าย... นิยายเนอะ ฮ่าๆ

 

“ได้ยินมั้ยพี่โก้ ขับรถเร็วมันไม่ดีนะเว้ย เพราะงั้นวันนี้มึงช่วยเบาๆ ตีนหน่อยนะครับ” ผมหันไปหาพี่โก้ทันที มันยิ้มมุมปากอย่างกวนประสาทใส่ พี่โก้น่ะเป็นคนประเภทที่ไม่พูดมันก็ไม่พูดเลย แต่อย่าให้มันพูดมากนะครับ แม่งกัดทีผมนี่เหวอะเลย ผู้ชายห่าอะไรปากจัดฉิบหาย

 

“ขอโทษนะครับ วันนี้พี่พายของน้องต่อเป็นคนขับว่ะ เพราะว่าหลานจะมานั่งด้วย ถ้าให้กูขับนี่หลานอาจจะคิดว่ากำลังนั่งรถไปเหาะอยู่ก็ได้ หรือจะเปลี่ยนใจก็ได้นะ” พี่โก้มันทำหน้าตากวนตีนใส่ผมว่ะ แต่ไม่แปลกใจเท่าไหร่ แก๊งพี่พายหน้าตากวนตีนทุกคน อันนี้ผมคอนเฟิร์มเลยนะครับ กวนตีนมากจริงๆ

 

“งั้นก็ดีแล้ว ว่าแต่พี่ชายอ่ะพี่ปอไม่มาหรอ...”

 

“ไอ้ชายมันมาก่อนหน้ามึงตั้งเป็นชั่วโมง นู่นไง มานู่นแล้ว” ผมมองไปตามสายตาพี่ปอ เห็นพี่ชายกำลังอุ้มปลายฝนกับต้นหนาวด้วยแขนคนละข้าง เด็กทั้งสองคนก็กอดคอพี่ชายหัวเราะคิกคักอย่างสนุกสนาน

 

“มากันแล้วหรอวะต่อ ปลายฝนนี่ถามหาอาต่อหลายรอบมากเลยรู้ป่ะ อาต่อของหนูมาแล้วนะคะ ไปหาอาต่อมั้ย...”

 

“หวัดดีครับพี่ชาย อุ้มหลานทีเดียวสองคนแบบนี้ไม่เมื่อยหรอวะพี่ ผมนี่อุ้มคนเดียวยังล้าแขนเลย เห็นตัวเล็กๆ แบบนี้นี่หนักมากเลยขอบอก” พอปลายฝนหันมาเห็นผมก็โผเข้ามาหาทันที พูดไม่ทันขาดคำก็ต้องมาแบกเด็กอวบๆ น่าฟัดเข้ามาสู่อ้อมกอดอีกแล้ว

 

“ก็ไม่เท่าไหร่ ไม่ได้อุ้มบ่อยด้วยมั้ง แต่น่ารักแบบนี้อยากอุ้มบ่อยๆ เหมือนกัน แต่ไม่ค่อยว่างเลยนี่สิ...”

 

“ทำเป็นพูดเล่นไปไอ้ชาย ลองอุ้มบ่อยๆ รับรองเลยว่าแขนห้อยแน่ๆ เห็นตัวเล็กๆ แบบนี้นี่ตันเอาเรื่องเลยนะเว้ย ทั้งสองคนเลยนี่แหล่ะ” พี่ปอยื่นมือมาบีบพุงปลายฝน เจ้าตัวดีหัวเราะคิกคักไล่จับมือหนาๆ ยกใหญ่

 

“ต้นหนาวไม่ได้อ้วนสักหน่อย ออกจะหล่อขนาดนี้ ใช่มั้ยครับ ที่อ้วนน่ะมันป๊าของต้นหนาวต่างหาก นี่ขนาดทำงานหนักยังตันตัวหนักได้ขนาดนี้ ถ้าไม่ได้ทำงานรับรองเลยว่าต้องอ้วนแข่งกับอาต่อแน่ๆ” อะไรวะเนี่ย ขนาดดพี่ชายยังจิกกัดผมเลยอ่ะ โลกนี้มันโหดร้ายกับผมเกินไปหรือเปล่าวะ

 

“อย่างหมาต่อไม่ได้เรียกว่าอ้วนสักหน่อย แต่มันอวบระยะสุดท้ายต่างหากพี่ชาย” กูรู้แล้วครับ กูไม่ดีใจเก้อหรอก เพราะน้ำหน้าอย่างมึงน่ะไม่มีทางปกป้องกูหรอกครับไอ้ผัวเฮงซวย

 

“นี่อ้วนที่ไหนวะ น้ำหนักยังเท่าเดิมเลยนะเว้ยไอ้ชาย ใครจะไปผอมลงๆ เหมือน... วะ” พี่ปอมันดูดเสียงคำว่ามึงไปครับ เพราะเด็กๆ อยู่ด้วย ผมเดินแยกออกมาจากครอบครัวสุขสันต์เล็กน้อย ให้เขาคุยกันงุ้งงิ้งไปเถอะ ผมมาเล่นกับหลานดีกว่า สนุกกว่าเยอะเลย

 

ว่าแต่แอบสงสัยว่ะ พี่ชายบอกว่าพี่ปอตัวหนักตัวตัน เขาไปวัดน้ำหนักกันตอนไหนและท่าไหน แหมๆ ทำเป็นบอกว่าไม่มีเวลาว่าง ว่างไม่ตรงกัน ได้ข่าวเมื่อคืนแอบไปนอนค้างด้วยกัน แอบวัดน้ำหนักกันมาเมื่อคืนล่ะสิ หึๆ

 

“ทำหน้าตาแบบนี้ คิดเรื่องอัปเดือนอยู่สินะเป็นต่อ...” อัปเดือนนี่ก็เป็นช่องแรกของอัปปรีย์ไงครับ พอดีว่าพี่พายมันไม่พูดจาไม่ดีเวลาอยู่ต่อหน้าหลาน คำด่าแบบแปลกๆ จึงเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ ผมขี้เกียจจะพูดคุยกับไอ้พี่พาย มันชอบแซะผมจนผมนี่จะพรุนอยู่แล้ว มีผัวเลวๆ ก็ต้องทำใจยอมรับอ่ะครับ ไม่มีใครยังคับให้เลือกมันสักหน่อย ก็มีแค่มันนั่นแหล่ะที่ยัดเยียดความเป็นผัวมาให้หน้าตาเฉย เหอะๆ

 

 

“อาต่อๆ น้องเตชินน่ารักมากเลย หนูรักน้องจังเลย” ปลายฝนสะกิดผมให้หันมาสนใจและเริ่มต้นคุยให้ฟัง สงสัยพี่ชายพาหลานไปเยี่ยมพ่อกับน้าแพนมาแน่ๆ จะว่าไปผมยังไม่ได้ไปสวัสดีปีใหม่ทั้งสองเลยนี่หว่า ไว้กลับมาจากเที่ยวก่อนก็แล้วกันนะครับคุณพ่อสามี

 

“ดีแล้วครับ เป็นเด็กดีแล้วก็น่ารักๆ โตขึ้นต้องดูแลน้องด้วยนะรู้มั้ย” ปลายฝนพยักหน้ารับ ผมหอมแก้มนุ่มๆ นั่นฟอดใหญ่ อยากจับมาฟัดมากจริงๆ ไอ้ตัวนุ่มๆ เนื้อนิ่มๆ หอมกลิ่นแป้งกลิ่นนมเด็กแบบนี้

 

“ได้ค่ะ หนูจะดูแลน้องเอง...”

 

“หนูก็จะดูแลน้องเตชินด้วย จะไม่แกล้งเหมือนที่ฝนชอบแกล้งหนู” เอาแล้วครับ ต้นหนาวพูดตามประสาเด็ก แต่ถ้าเป็นคนโตๆ การพูดแบบนี้มันก็คือการฟ้องดีๆ นี่เอง

 

“หนูไม่ได้แกล้งนะอาต่อ หนูรักหนาวจะตายไป รักมากๆ ก็ต้องกอดแน่นๆ จับหอมแก้มเยอะๆ เหมือนที่อาพายกับอาต่อ...” ผมรีบจุ๊บปากปลายฝนและกอดหลานแน่นๆ ให้หลานตัวแสบหยุดพูดเรื่องที่ไม่ควรจะพูดออกมา ไม่ต้องรอให้ปลายฝนพูดจบหรอกครับ ผมรู้เลยว่าตัวดีจะพูดอะไร

 

“ก็บอกแล้วไงว่าอย่าทำอะไรให้เด็กๆ เห็น หลานน่ะช่างจำนะต่อ” แม่ยิ้มและหัวเราะกับท่าทีของผม จะว่าตัวเองโชคดีก็คงไม่ผิดที่แม่ไม่เคยว่าหรือรังเกียจในสิ่งที่ผมเป็น แต่แบบเฮ้ย... แม่จะเข้าใจพวกเราเกินไปมั้ย แล้วไหนจะมาแซวให้อายแบบนี้อีก

 

“แหมๆ ไม่เบาเลยนะหมาต่อ นี่แอบจู๋จี๋กันให้หลานเห็นใช่มั้ยล่ะ” ไอ้เตี้ยต็อปมันไม่เคยพลาดที่จะแซะและกระทืบผมซ้ำหรอกครับ

 

“อะไรกันล่ะครับ มองหน้าผมกันทำไมเล่า ได้เวลาเดินทางแล้วครับ แม่หมอบอกว่ายังไงนะแม่ ต้องเดินทางเวลานี้ ตอนนี้เลยใช่มั้ย ถ้าอย่างนั้นแยกย้ายนะครับ” ผมอุ้มปลายฝนเดินไปที่รถของไอ้พี่พายทันที วันนี้เราแยกกันเดินทางด้วยรถสองคัน ผมพี่พาย ไอ้ต็อป พี่โก้ ไปด้วยกันกับรถของไอ้พี่พาย ส่วนแม่ พี่ปอ พี่ชาย และพี่ใจดีจะไปด้วยรถของพี่ปอ ทีนี้ก็เหลือแค่ว่าหลานตัวแสบจะไปกับใคร

 

“ปลายฝนไปกับอาต่อหรือว่าจะไปกับป๊าครับ...” เจ้าตัวยุ่งกอดแขนผมแน่นทันที เป็นอันเข้าใจตรงกันว่าปลายฝนจะไปกับผม

 

“แล้วต้นหนาวล่ะครับจะไปกับอาพายหรือว่าไปกับป๊า...”

 

“หนูไปกับอาชายครับ จะเล่นเกมกับอาชาย...” ไอ้ตัวเล็กเกาะพี่ชายแน่นเชียว ท่าทางพี่พายมันจะตกกระป๋องแล้วว่ะ ฮ่าๆ

 

ผมเดินเข้าไปใกล้ๆ พี่พาย ยื่นหน้าไปดมหัวไอ้หน้าหล่อพร้อมทำจมูกฟุดฟิดใส่ ไอ้พี่พายยื่นมือมาบีบจมูกผมเสียแรง ปลายฝนก็เอาแต่หัวเราะเสียงใส พอพี่พายเอามือออกไป มือเล็กๆ ก็ยื่นมาบีบจมูกผมเล่นบ้าง

 

“พี่รู้นะว่าต่อจะพูดอะไร ไม่ต้องมาเล่นมุกหมาหัวเน่าเลยครับ เดี๋ยวเจอรวบต้นรวบดอกแล้วจะรู้สึก” พี่โก้เดินเข้ามาทำท่าดมหัวผมและทำหน้าตากวนประสาทใส่บ้าง อะไรของมึงวะ นี่แตะต้องเมียเก่ามึงไม่ได้เลยใช่มั้ย ปกป้องกันตลอด

 

“พี่โก้อย่าไปใกล้ไอ้ต่อมันมากนะ เดี๋ยวจะติดเชื้อเอ๋อเชื้อหื่นมา...”

 

“ว่าเพื่อนนี่ปรึกษาความแรดของตัวเองยังครับต็อปเตี้ย...” ผมล่ะคันปากอยากจะด่ากับไอ้ต็อปให้มันแซ่บกว่านี้ แต่ไม่ได้เลยครับ มันมีดวงตากลมโตแสนจะใสแจ๋วมองหน้าผมอยู่ ตั้งแต่ที่หบานรู้เรื่องและช่างพูดมากขึ้น ผมนี่เป็นคนสุภาพขึ้นมาเยอะเลย มันอึดอัดว่ะ แต่ไม่อยากให้หลานมาซึมซับความดาร์คตั้งแต่เด็กแบบนี้

 

“อาต่อๆ หนูเคยเห็นแรด มันนี้งี้ด้วย” ปลายฝนคงไม่รู้จักคำว่านอ เจ้าตัวดีพยายามทำมือทำไม้อธิบายยกใหญ่ ผมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เออออตามหลานไปอย่างนั้นแหล่ะครับ ตอนนี้กำลังด่ากับไอ้ต็อปทางโทรจิตอยู่ ด่ากันออกเสียงไม่ได้ ด่ากันทางสายตากูก็เอาเว้ย

 

“อาต่อขา หนูรักอาต่อ อาต่อรักหนูนะ” ผมพยักหน้ารับอย่างไม่ต้องคิด ถ้าไม่รักหลานแล้วจะไปรักใครที่ไหน ขนาดไอ้พี่พายมันเป็นคนอื่นผมยังรักมันได้มากขนาดนี้แล้ว แล้วนี่หลานแท้ๆ ไม่รักก็บ้าแล้ว

 

“รักที่สุดเลยครับ รักทั้งปลายฝนและก็ต้นหนาวเลยน้า...”

 

“แล้วให้อาต่อรักอาพายด้วยได้มั้ยครับ” ไอ้ห่าพี่พาย ไอ้หน้าด้าน ไอ้เนียน มึงมาพูดอะไรแบบนี้กับเด็กที่ไม่รู้ประสาทำไมเล่า ปลายฝนอาจจะไม่รู้เรื่อง แต่กูรู้นี่ครับ

 

“ได้ค่ะ อาพายรักอาต่อเยอะๆ เลย รักกันๆ” ปลายฝนยื่นนิ้วก้อยเล็กอวบ มาตรงหน้า ผมกับพี่พายยื่นนิ้วก้อยไปเกี่ยวกับนิ้วเล็กเบาๆ ส่งยิ้มให้กับความน่ารักของปลายฝน เด็กน้อยที่แสนฉลาดและน่ารักน่าฟัดมากแบบระดับสิบ

 

“อาพายรักปลายฝนจังเลยครับ แต่อาพายรักอาต่อมากกว่านิดนึงได้เนอะ” ไอ้พี่พายนี่มันร้ายกาจเสมอ มันสามารถบอกรักผมได้หลายรูปแบบมาก และการบอกรักผ่านหลานนี่ก็งานถนัดมันนักละ

 

“อะแฮ่มๆ แบบว่าป๊าก็ไม่ได้อยากจะขัดอะไรหรอกนะครับลูก แต่คนเก่งมาเข้าห้องน้ำก่อนดีกว่า เดี๋ยวปวดฉี่กลางทางจะลำบากอาต่อเนอะ ลำพังตัวอาต่อเองก็เอาแทบไม่รอดอยู่แล้ว” ว่าแล้วเชียว มันเหมือนจะดีอยู่แล้ว แต่สุดท้ายก็เข้าอีหรอบเดิมทุกที

 

“ไม่เป็นไรหรอกพี่ปอ ผมทำให้หลานได้ พี่ปอกับพี่ชายพักผ่อนให้เต็มที่เลยนะ นานๆ ถึงจะได้หยุดว่างๆ ด้วยกันสักที” ยังไงผมก็รักพี่ปออยู่ดี ต่อให้มันชอบแกล้งหรือว่าพูดจาถากถางผมมากแค่ไหน ยังไงผมก็รักมันมากกว่าใครๆ

 

“หนูไม่ดื้อค่ะ หนูจะเป็นเด็กดี ป๊ากับทุกคนจะได้รักหนูที่สุด” พี่ปอหอมแก้มปลายฝนและกอดแน่นๆ เจ้าตัวเล็กถูกส่งกลับมาสู่อ้อมกอดของผม พี่ปอโบกมือให้และเดินตรงไปที่รถประจำที่คนขับ เห็นต้นหนาวนั่งตักพี่ชายอยู่ที่เบาะหน้า แม่กับพี่ใจดีก็นั่งอยู่ทางเบาะหลัง แม่ยิ้มแย้มและโบกมือให้ไอ้ตัวเล็กที่ผมกอดอยู่

 

“เดี๋ยวเจอกันครับแม่” ผมโบกมือให้คุณนายพรทิพย์ แม่ผมคือผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลกเลยครับ สวยทั้งหน้าตาและจิตใจ แม่ของผมคือคนดีที่หนึ่งของผมเสมอ

 

สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตของนายเป็นต่อพ่อทุกสถาบันก็คือการได้เกิดมาเป็นลูกชายของคุณนายพรทิพย์นี่แหล่ะครับ เพียงเท่านี้สิ่งดีๆ อื่นๆ ก็เดินขบวนตามมาเป็นทิวแถวแล้ว

 

.................

 

(ชาย)

 

ผมนั่งมองท้องทะเลและท้องฟ้าสีครามยามที่เรือเฟอร์รี่แล่นไปเรื่อย เพื่อพาพวกเราข้ามฝั่งไปยังเกาะช้าง บนตักของผมมีเจ้าตัวน้อยยืนเกาะขอบหน้าต่างส่งเสียงแจ๋วๆ มองออกไปยังข้างนอก ผมมองมืออวบๆ ชี้น้ำชี้นกชี้นั่นนี่ไปมาอย่างเอ็นดู

 

“อาชายๆ นกเต็มเลยครับ บินไปบินมาเต็มเลย” ต้นหนาวฉีกยิ้มกว้าง ผมต้องกอดเอวของไอ้ตัวเล็กเอาไว้กันจะตกหล่นลงไป ไม่รู้ว่าหลานได้เชื้อของไอ้ต่อมาหรือเปล่า แต่เท่าที่เห็นเด็กทั้งสองคนก็ไม่ค่อยซุ่มซ่ามสักเท่าไหร่

 

“ไหนครับ อาชายมองไม่เห็นนกเลยสักตัว” ผมแกล้งทำเป็นไม่เห็น มือเล็กๆ ทั้งสองมือก็ประกบลงมาที่หน้าและจับให้ผมหันออกไปมองที่นอกหน้าต่างตามเดิม พร้อมกับชี้มือชี้ไม้อีกครั้ง เดี๋ยวก็ชะโงกก้มลงไปดูน้ำ เดี๋ยวก็มองไปยังท้องฟ้าดูนก เด็กๆ นี่ดีจังเลยครับ ไม่มีเรื่องอะไรให้เครียดเลยสักนิด

 

“ในน้ำมีปลามั้ยอาชาย หนูมองไม่เห็นเลย...”

 

“มีสิครับ แต่มันอยู่ในน้ำลึกๆ ต้นหนาวมองไม่เห็นหรอก เดี๋ยวไว้อาชายพาไปเที่ยวที่มีปลาเยอะๆ เนอะ จะพาไปดูคุณปลา คุณเต่า คุณฉลามเต็มไปหมดเลย” ต้นหนาวทำตาโตอย่างดีใจ โผเข้ามากอดมาหอมผมยกใหญ่ เด็กๆ แสดงความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมา ต่างจากผู้ใหญ่ที่มักจะเก็บซ่อนความรู้สึกที่แท้จริงเอาไว้ข้างใน

 

“สัญญานะคับ หนูอยากไปดูคุณฉลาม อยากไปดูคุณม้าน้ำ พาฝนไปด้วย พาน้องเตชินไปด้วย...”

 

“น้องเตชินยังเด็กอยู่นะต้นหนาว พาไปด้วยไม่ได้หรอกครับ เอาไว้ให้น้องโตกว่านี้ก่อนแล้วป๊าจะให้ต้นหนาวพาน้องไปเที่ยวทุกที่เลย ดีมั้ยครับ” ปอเดินเข้ามานั่งข้างๆ มันยื่นน้ำให้ต้นหนาว ตัวเล็กรับขวดน้ำมากอดเอาไว้ที่อกและดูดน้ำเสียงดัง ผมมองดูแก้มยุ้ยๆ ที่ขยับไปมาแล้วอยากจะบีบจริงๆ

 

“น้ำมั้ยชาย” ปอยื่นหลอดมาให้ ผมยิ้มรับและงับหลอดน้ำเอาไว้ รสชาติเปรี้ยวๆ หวานๆ ของน้ำมะนาวทำให้รู้สึกสดชื่น แต่ที่ทำให้ผมรู้สึกดีมากยิ่งกว่าก็คือรอยยิ้มของผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ ผมนี่แหล่ะ

 

“ยิ้มอะไรไม่ทราบครับ” ปอส่ายหน้าไปมาแต่ก็ยังคงยิ้มอยู่อย่างนั้นจนผมต้องถองข้อศอกเข้าที่เอวของมันไปหนึ่งที ชอบมายิ้มใส่ มาทำให้รู้สึกเก้อๆ แปลกๆ อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ กันแล้ว จะยังมานั่งเขินเพราะความรักแบบนี้อีกหรือไง

 

“ก็มีความสุข ยิ้มไม่ได้หรือไง” ผมได้แต่อมยิ้มนิดๆ กับท่าทางของไอ้คนตัวโตตรงหน้า มองรอยยิ้มของพ่อแล้วก้มลงมองดูรอยยิ้มของลูก เหมือนกันไม่มีผิด ปอเคยเอาภาพตอนเด็กๆ ของตัวเองมาเทียบกับภาพของต้นหนาว เหมือนกันมากเลยครับ ตอนเด็กๆ ปอมันน่ารักมาก ไม่ได้ต่างจากต้นหนาวในตอนนี้เลย

 

“ก็ไม่ได้บอกว่าไม่ได้ แต่อย่ายิ้มมาก... หมั่นไส้” ผมกอดต้นหนาวเอาไว้ด้วยความรัก ลูกของคนที่ผมรัก แน่นอนว่าผมเองก็รักทั้งต้นหนาวและปลายฝนอย่างไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ รักและเอ็นดูเด็กน้อยแสนฉลาดทั้งสองคนมาก ทั้งพ่อและน้าแพนเองต่างก็เอ็นดูปลายฝนกับต้นหนาวมากเช่นเดียวกัน

 

“ทีเมื่อคืนยังบอกว่าชอบเวลาที่ยิ้มอยู่เลยแท้ๆ ตอนนี้มาบอกว่าหมั่นไส้ ปากไม่ตรงกับใจเลยเนอะต้นหนาว” ผมล่ะอยากจะเตะปอสักทีสองที ชอบดึงเอาเด็กเข้ามาอยู่เรื่อย ผมจะว่าอะไรก็เกรงใจเด็ก พวกเราต้องระวังคำพูดกันมากครับ ไม่อยากให้เด็กๆ ซึมซับคำพูดไม่ดีและจดจำเอาไว้ เห็นมีอยู่หนึ่งคนที่หลุดบ่อยมากที่สุด ก็หมาต่อสุดที่รักของไอ้พายนั่นแหล่ะ

 

“อย่าเลอะเทอะน่าปอ ชอบเอาเด็กมาเกี่ยวอยู่เรื่อย นั่งเงียบๆ ไปเลยเถอะครับ” ปอหยิบมือถือขึ้นมากดพิมพ์บางอย่างอยู่เงียบๆ  เสียงเตือนดังว่ามีข้อความเข้า ผมมองหน้าคนข้างกายทันที เพราะคงไม่มีใครหรอกนอกจากไอ้ปอนี่แหล่ะที่ใช้วิธีนี้กับผม

 

รักมึงนะอิหนู...

 

“เพ้อเจ้อนะปอ” ผมส่ายหน้าอย่างระอาใจกับนิสัยของปอ มันทำตัวเหมือนเด็กในบางเวลา แต่กับเรื่องงานปอเต็มที่เสมอ เป็นคนที่มีความรับผิดชอบสูง สำหรับผมแล้วตอนนี้ผมมองในสิ่งที่ปอเป็นและมองไปยังเส้นทางของอนาคตที่เราตัดสินใจเคียงข้างกัน

 

เรื่องที่มันผ่านมาแล้วผมจะไม่ย้อนกลับไปนึกถึงให้มันต้องทรมานใจ ไม่ว่าผมหรือปอก็ตาม เราสองคนต่างก็เจ็บกับเรื่องราวที่ผ่านมาด้วยกันทั้งคู่ มันเป็นบทเรียนราคาแพงที่ซื้อด้วยเวลานับสิบปีที่เราต้องสูญเสียไป

 

แต่ผมเชื่อว่าเราแลกความรัก ความหวัง ความสุข กลับมาได้มากเช่นเดียวกัน จุดเริ่มต้นของแต่ละคนไม่เหมือนกัน บางคนเริ่มต้นด้วยดีแต่ลงท้ายอย่างเลวร้าย สำหรับผมกับปอ ความเปลี่ยนแปลงเข้ามาทักทายเราอยู่เสมอ

 

อนาคตต่อจากนี้ไปไม่มีใครรู้ว่าความเปลี่ยนแปลงจะเข้ามาอีกหรือไม่ แต่สิ่งหนึ่งที่ผมรู้ ถ้าเรายังคงเดินเคียงข้างและประคับประคองไปด้วยกันแบบนี้ต่อไป เราจะสามารถก้าวผ่านอุปสรรคและปัญหาทุกอย่างไปได้อย่างแน่นอน

 

แล้วรักมั้ยวะ

 

“เออ รัก” ผมตอบกลับไปแบบไม่ได้พิมพ์กลับ เพราะกอดต้นหนาวอยู่เลยไม่สามารถจะมาแชทกับมันได้ มันเป็นทางออกที่ดีที่สุดเวลาที่เราจะสื่อสารกันในขณะที่เด็กๆ อยู่ด้วย ผมไม่รู้หรอกว่าเมื่อไหร่จะถึงเวลาที่ต้นหนาวกับปลายฝนจะรับรู้ว่าผมกับปอมีความสัมพันธ์แบบใดต่อกัน แต่ตอนนี้ผมไม่อยากให้เด็กได้รับรู้หรือได้เห็นในสิ่งที่ผมกับปอตกลงกันแล้วว่าจะไม่ให้เด็กต้องมารับรู้ตอนนี้

 

“ป๊า... หนูง่วง” ดวงตากลมโตเริ่มปรือและหรี่ลงเรื่อยๆ ปอเอื้อมมือมาช้อนร่างของต้นหนาวมากอดแนบอก เขย่าร่างเล็กไปมาเบาๆ ลูบหัวหอมแก้มต้นหนาวไม่ห่าง เป็นภาพที่ดูอบอุ่นและแสดงถึงความรักความอ่อนโยนของปอได้เป็นอย่างดี

 

“เรือใกล้จะเทียบท่าแล้ว ไปที่รถกันเลยดีกว่า ค่อยๆ เดินนะปอเรือมันค่อนข้างโยก เดี๋ยวกูไปดูแลแม่ให้” ผมเดินเข้าไปหาแม่พรทิพย์ แม่ยังแข็งแรงมากไม่จำเป็นต้องพยุงหรือประคองอะไร ช่วงนี้ทั้งปอและต่อต่างก็ดูแลร้านอาหารด้วยตัวเอง แม่พรทิพย์จึงได้พักผ่อนมากกว่าเมื่อก่อน

 

“ตัวยุ่งหลับแล้วหรอชาย อุ้มหลานนานๆ ปวดแขนหรือเปล่า เปลี่ยนให้ปอเป็นคนอุ้มบ้างก็ได้นะลูก” ผมยิ้มรับและจับมือแม่พรทิพย์ให้ค่อยๆ เดินลงบันไดลงไปยังชั้นที่จอดรถอยู่ ตอนนี้เรือโยกเพราะแรงของคลื่นพอสมควร

 

“ไม่เมื่อยหรอกครับแม่ แค่นี้สบายมาก ใจดีดูแม่ให้พี่หน่อยนะ เดี๋ยวผมไปดูปอก่อนนะครับแม่ ไม่รู้ว่าเดินลงมาสะดวกหรือเปล่า” ผมเดินขึ้นบันไดกลับไปยังชั้นบน เห็นปอกำลังจะเดินลงบันไดพอดี ผมรับขวดน้ำจากมือปอมาถือเอาไว้ เดินนำลงมายังชั้นล่าง แต่ก็มองดูปอตลอดเวลา

 

“เดินดีๆ นะต่อ ให้พี่อุ้มปลายฝนก่อนมั้ย เดี๋ยวพาหลานกลิ้งตกบันไดเถอะ” ได้ยินเสียงไอ้พายดังลอยมาทางด้านหลัง ผมล่ะหวั่นใจกับไอ้ต่อจริงๆ กลัวมันจะเป็นอย่างที่ไอ้พายว่า

 

“ไม่ต้องห่วงเลยพี่พาย นี่เป็นต่อรุ่น 3 ได้รับการพัฒนามาแล้ว ความซุ่มซ่ามลดลงไปเกือบครึ่ง นี่แก้วตาดวงใจต่อเลยนะเว้ย จะทำให้เจ็บตัวได้ยังไงกัน” การลุ้นให้ได้ต่อเดินลงบันไดพาปลายฝนลงมายังชั้นล่างอย่างไร้การบาดเจ็บ เป็นอะไรที่ดูลุ้นมากกว่าลุ้นบอลเสียอีก

 

“เห็นมั้ย อาต่อไม่ทำหนูเจ็บหรอกเนอะ รักจะตายไปคนนี้ จะทำให้เจ็บตัวได้ไงคะ” เพราะว่ามันมัวแต่เพ้อ พอเรือโยกมันเลยเซตามไปด้วย โชคดีที่ไอ้พายกอดเอวมันเอาไว้ได้ทันท่วงที

 

“ให้พี่อุ้มหลานแทนมั้ยต่อ เมื่อยหรือเปล่า” ผมมองเห็นความเปลี่ยนแปลงของน้องชายตัวเองแล้วก็เบาใจ มันเดินไปในทิศทางที่ดี มีความรับผิดชอบ เอาการเอางาน รักและซื่อสัตย์กับไอ้ต่ออย่างไม่เคยนอกใจไปไหนเลยสักครั้ง ต้องขอบคุณความรักและความดีของต่อแหล่ะครับ ที่เปลี่ยนทัศนคติและความคิดของไอ้พายไปได้มากมายเช่นนี้

 

“ขึ้นรถกันเลยดีกว่าพี่ชาย ใกล้จะเทียบฝั่งแล้ว จะได้ขับรถขึ้นฝั่งเลย” ไอ้โก้มองหน้าผมหลังจากที่มันชะเง้อมองไปทางฝั่ง พวกเราเห็นพ้องต้องกันว่าควรจะรีบขึ้นไปนั่งบนรถเตรียมตัวรอกันได้แล้ว

 

“เจอกันที่รีสอร์ทเลยแล้วกัน ขับรถดีๆ ล่ะพาย ไม่ต้องรีบนะ” ไอ้พายพยักหน้ารับ ผมเบาใจหน่อยที่คนขับไม่ใช่ไอ้โก้ ไม่อย่างนั้นผมคงเป็นห่วงปลายฝนแย่ ก็อย่างที่รู้ว่าไอ้โก้มันขับรถเร็วมาก ตั้งแต่ที่ปอประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อครั้งนั้น ผมค่อนข้างระมัดระวังเรื่องการขับรถเพิ่มมากขึ้นเยอะ ปลอดภัยไว้ก่อนดีที่สุด

 

“ไม่ต้องห่วง หลานอยู่ด้วยผมไม่ขับรถเร็วอยู่แล้ว ไปกันครับต่อ ไปกันครับปลายฝน จะได้เจอกับพี่จูเนียร์แล้วนะ ต้องเล่นกับพี่จูเนียร์เยอะๆ นะครับรู้มั้ย” ปลายฝนพยักหน้ารับ ครั้งนี้ผมจะได้มีโอกาสเจอกับเด็กที่ชื่อเป็นต่อที่ไอ้พายมันรับอุปการะเอาไว้แล้วครับ หลังจากที่มันมาพูดกับพ่อให้ช่วยดูแลเรื่องค่าเรียนค่าใช้จ่ายเรื่องการศึกษาของเด็กน้อยคนนี้เมื่อครั้งก่อน

 

“หนูรักอาต่อ อาต่อของหนู” ผมกับปอมองหน้ากันทันที ดูท่าปลายฝนจะหวงไอ้ต่อมาก ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ แต่เอาเป็นว่าตอนนี้เตรียมตัวเดินทางต่อกันดีกว่าครับ

 

เมื่อขับรถขึ้นฝั่งเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็เจอกับมรสุมรถติดตามระเบียบ มันก็ติดมาตั้งแต่ออกจากบ้านแล้วครับ ช่วงเทศกาลก็อย่างนี้ ไม่ต้องห่วงเรื่องรถติดเลยครับ เจอแน่นอนอยู่แล้ว ยิ่งสถานที่ท่องเที่ยวที่เป็นแหล่งดึงดูดนักท่องเที่ยวด้วยยิ่งแล้วใหญ่ คนก็จะเฮโลกันมาพักผ่อน ทำให้ความสงบมันลดลงไปจนเหลือศูนย์เลยล่ะ

 

“แม่ร้อนมั้ยครับ เร่งแอร์หน่อยมั้ย” ผมหันมาถาม แม่เงยหน้าจากจอมือถือและส่งยิ้มให้ เห็นแบบนี้แม่พรทิพย์ก็ทันสมัยนะครับ แม่ทันเทคโนโลยีเสมอ เป็นแม่บ้านยุคใหม่อย่างครบสูตร

 

“ไม่เป็นไรครับ แม่สบายมาก ชายล่ะเมื่อยหรือเปล่า ขับรถช่วงรถติดแบบนี้ดูเหนื่อยนะ...”

 

“ไม่เหนื่อยเลยครับแม่ คนที่เมื่อยน่าจะเป็นปอมากกว่า อุ้มตัวแสบที่นอนหลับปุ๋ยอย่างสบายอารมณ์แบบนี้” ผมเพิ่งเปลี่ยนหน้าที่กับปอ เพราะผมรู้ทางและอีกอย่างปอก็อุ้มต้นหนาวที่หลับอยู่แนบอก กลัวว่าส่งต้นหนาวมาให้ผมแล้วเจ้าตัวดีจะสะดุ้งตื่นขึ้นมางอแง

 

“ไม่ต้องใจร้อนนะชาย ค่อยๆ ขับไปเถอะครับ แม่ไม่รีบร้อนอะไร” ผมยิ้มรับแล้วมองไปทางต้นหนาวที่นอนซุกหน้าเข้าหาไออุ่นจากร่างของปอ มืออวบๆ กำเสื้อของปอเอาไว้เสียแน่น ปากแดงๆ ยิ้มจางอย่างมีความสุข

 

“มองพ่อหรือว่ามองลูกดีนะชาย คนพ่อก็หล่อ คนลูกก็น่ารักแบบนี้...” ผมรู้สึกเก้อไปทันทีที่ถูกแม่พรทิพย์จับทางได้แบบนี้ แม่เป็นคนที่น่ารักมาก มากจนผมรู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่ได้มาเป็นลูกอีกคนของผู้หญิงที่แสนจะวิเศษคนนี้

 

“มองทั้งคู่เลยครับ แต่ผมว่าตอนนี้ต้นหนาวจะหล่อนำพ่อไปแล้วนะครับ โตขึ้นต้องหล่อมากแน่ๆ” ผมก็ไม่ได้จะชมคนที่ผมรักหรืออะไรหรอกครับ แต่ผมเชื่อว่าต้นหนาวจะต้องเหมือนปอมากแน่ๆ  หน้าตาเหมือนโขกออกมาจากพิมพ์เดียวกันแบบนี้

 

“แน่นอนสิครับ พ่อหล่อลูกก็ต้องหล่อเหมือนพ่อ เชื้อไม่ทิ้งแถวหรอก” เหอะๆ ได้ทีเลยนะครับป๋า ไว้อยู่สองคนก่อนเดี๋ยวค่อยแซวมันทีเดียว ถ้าลำพังมีแค่แม่พรทิพย์อยู่คนเดียวผมก็ยังพอจะพูดอะไรได้บ้าง แต่นี่ใจดีก็อยู่ด้วย ผมไม่อยากจะแสดงท่าทีอะไรออกมามากนัก

 

“มีคนเขินอยู่ตรงนี้หนึ่งคนสินะ แต่ถ้าเป็นต่อล่ะก็ งานนี้คงงอนใส่แม่อีกแน่ๆ แต่เห็นลูกๆ ของแม่มีความสุขแม่เองก็มีความสุข ได้มาพักผ่อนด้วยกันทั้งครอบครัวแบบนี้ก็ดีเหมือนกันนะ ไม่ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันมานานมากแล้ว...”

 

“นั่นสิครับแม่ ได้มาเที่ยวด้วยกันทั้งครอบครัวแบบนี้สองแสบต้องมีความสุขมากแน่ๆ บ่นหาอาต่ออาพายอาชายอยู่ทุกวัน ผมนี่กำลังจะหมดความหมายลงไปทุกทีแล้วครับ” เหมือนปอจะน้อยใจใช่มั้ยครับ แต่บนใบหน้าของมันกลับแต้มด้วยรอยยิ้ม ปอรู้ดีอยู่แก่ใจเหมือนที่พวกเรารับรู้ว่าเด็กๆ รักทุกคนมากแค่ไหน ไม่มีใครที่ไม่ได้รับความรักจากเด็กๆ หรอกครับ

 

“แต่แม่เชื่อว่าปอไม่มีทางหมดความหมายกับชายหรอกเนอะ เฮ้อ... แซวชายไม่สนุกเหมือนแซวต่อเลย เวลาที่ต่อทำหน้าตาเหวอๆ ใส่นี่น่ารักมากเลยนะ ลูกคนเล็กของแม่นี่ไม่รู้จักโตจริงๆ เรียนจบก็แล้ว มีธุรกิจเป็นของตัวเองก็แล้ว ยังทำตัวเหมือนเด็กอยู่ตลอดเวลาเลย” ผมมองเห็นรอยยิ้มหวานประดับบนใบหน้าสวยสมวัยของแม่พรทิพย์ ความรักความเอ็นดูที่มีต่อไอ้ต่อชัดเจนมากครับ

 

“แต่นั่นเป็นลักษณะเฉพาะตัวของต่อมันนะแม่ ถ้าไม่เอ๋อ ไม่มึน ไม่ซุ่มซ่ามก็ไม่ใช่ไอ้ต่อหรอกครับ มันเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว ดีกว่าเห็นมันมานั่งเครียด ทำหน้าตาท่าทางจริงจัง เหมือนไม่ใช่ตัวมันเลย” ผมเห็นด้วยกับปอ เพราะสิ่งที่เป็นต่อเป็นอยู่นั้นสร้างรอยยิ้มให้กับทุกคนได้เสมอ เป็นคนที่ไม่เคยโกรธใครได้นาน เวลาที่ถูกแกล้งก็ทำท่าทางงอนใส่ ก็พอจะเข้าใจว่าทำไมไอ้พายถึงได้หลงได้รักมากขนาดนี้

 

“รถเริ่มคล่องตัวแล้วครับ อีกแค่ไม่นานก็ถึงรีสอร์ทแล้ว แม่จะได้นั่งพักสบายๆ แล้วครับ” ผมขับรถเคลื่อนไปตามทาง เลี้ยวเข้าสู่ทางแยกที่จะพาเรามุ่งสู่รีสอร์ทที่จะมาพักผ่อนกันในช่วงวันหยุดปีใหม่นี้ เป็นปีแรกที่ผมไม่ได้จมตัวเองอยู่กับงาน และเป็นปีแรกที่ได้อยู่ด้วยกันกับปอแบบนี้

 

ความสุขมันอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมจริงๆ ครับ

 

..........

 

 

 

(พาย)

 

ผมทอดสายตามองไปยังเด็กน้อยคนหนึ่งที่ผุดลุกขึ้นยืนจากม้านั่งทันทีที่รถของผมเคลื่อนเข้าไปใกล้และจอดสนิท ท่าทางดีใจอย่างเก็บอาการไม่มิดกับรอยยิ้มกว้างบนแก้มป่องๆ นั่นทำให้ตัวโตที่นั่งอยู่ในรถพลอยตื่นเต้นและดีใจไปด้วย

 

“จูเนียร์มารอรับเลยหรอวะ ท่าทางจะคิดถึงหมาต่อมากเลยนะนั่น” ไอ้สั้นเองก็รู้สึกได้เหมือนที่ผมรู้สึก ต่ออุ้มปลายฝนที่หลับสนิทขึ้นมาแนบอก ผมลงจากรถและเดินอ้อมมาเปิดประตูให้หมาต่อ เพื่อที่มันจะได้พาปลายฝนลงมาจากรถได้อย่างถนัดๆ

 

“พี่ชายฮะ พี่ต่อฮะ น้องต่อคิดถึงจังเลย” เสียงใสๆ ยังคงดูร่าเริงเหมือนเช่นทุกครั้งที่เราพูดคุยกัน จูเนียร์ร่าเริงมาก รอยยิ้มกว้างทำให้แก้มน่าบีบเข้าไปใหญ่ ตั้งแต่ที่เจอกับจูเนียร์ทัศนะคติของผมก็เปลี่ยนไปมาก ยิ่งพอปลายฝนกับต้นหนาวเกิดมา ผมกลับเปลี่ยนมารักเด็กแบบที่ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเองจะเอ็นดูและรักเด็กได้เท่านี้

 

อาจจะเป็นเพราะว่าเด็กๆ เหล่านี้น่ารักและช่างอ้อนมาก ตอนนี้ก็มีน้องเล็กของบ้านเราอย่างเตชินลืมตาขึ้นมาดูโลกวุ่นๆ ใบนี้อีกหนึ่งคน เดี๋ยวไว้โตกว่านี้สักหน่อยก็คงไม่พ้นมาอยู่แก๊งเดียวกับปลายฝนต้นหนาวแน่ๆ

 

“พี่ชายก็คิดถึงน้องต่อเหมือนกัน ไม่ได้เจอกันตั้งนาน โตขึ้นเยอะเลยนะ” จูเนียร์ตะเบ๊ะรับ แต่จุดหมายหลักไม่ใช่ที่ผมหรอกครับ คนนี้เขาติดตัวโตมากกว่าผมเยอะ วิ่งเข้าไปหาหมาต่อทันที ปลายฝนเริ่มต้นขยับตัวไปมา ดูท่าจะได้ยินเสียงคลื่นลมทะเลที่อยู่ใกล้ๆ

 

“ว่าไงครับจูเนียร์ เป็นเด็กดีหรือเปล่า แล้วซีเนียร์ไปไหนล่ะครับ ได้ช่วยคุณแม่ดูแลน้องหรือเปล่า” จูเนียร์พยักหน้ารับ เวลาที่หมาต่อวางมือลงบนหัวเจ้าตัวดูจะมีความสุขมาก ยิ้มแล้วยิ้มอีกจนผมอยากจะจับมากอดแน่นๆ ทั้งตัวเล็กและตัวโต

 

“น้องนอนหลับอยู่ฮะ น้องต่อมารอพี่ต่อตั้งนานแล้ว คุณแม่บอกว่าพี่ชายจะพาพี่ต่อมาหา น้องต่อคิดถึงมากเลยครับ” มือเล็กๆ จับมือของหมาต่อมากอดเอาไว้แน่น

 

“จูเนียร์ครับ พี่ต็อปมีของขวัญมาให้ด้วยน้า ไว้คืนนี้อย่าลืมมาเอานะรู้มั้ย” ไอ้สั้นลูบหัวจูเนียร์เล่น ตัวเล็กก็พยักหน้ารับแต่ก็ไม่ยอมห่างจากหมาต่อเลยสักนิด

 

“ไว้คืนนี้ค่อยคุยกันนะจูเนียร์ ตอนนี้อยู่กับพี่ต่อของเราให้หายคิดถึงไปก่อน ไปต็อป เอาของไปเก็บที่บ้านพักกันดีกว่า ให้ครอบครัวสุขสันต์เขาอยู่ด้วยกันไปก่อน” ไอ้โก้ยีหัวจูเนียร์เบาๆ ผ่านมาตั้งหลายปีแต่ความน่ารักน่าเอ็นดูของจูเนียร์ยังคงมีอยู่เสมอ เจ้าตัวมักจะโทรมาหาพวกเราอยู่บ่อยๆ เล่านั่นเล่านี่ให้ฟังเสมอ ถึงเราไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่เราก็สามารถรับรู้ได้ถึงความเป็นไปของกันและกันได้

 

“พี่ต่อฮะ น้องต่อเป็นเด็กดี ช่วยแม่เลี้ยงน้อง กวาดบ้าน ถูบ้าน แล้วน้องต่อก็สอบได้ที่หนึ่งด้วยฮะ” ผมยิ้มขำกับการนำเสนอตัวเองของจูเนียร์ คงอยากได้รับคำชมจากหมาต่อมากเลยสินะ แต่ว่าไม่ได้หรอก สองคนนี้เขาถูกชะตากันตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอกันแล้ว แม้จะเป็นเพียงแค่ไม่กี่วันที่ได้ทำความรู้จักกัน แต่มันก็ผ่านยาวนานมาสองปีกว่าๆ ที่ได้รู้จักกัน

 

“เก่งมากครับ พี่ต่อมีรางวัลสำหรับคนเก่งด้วยนะ ไว้คืนนี้ขออนุญาตคุณพ่อกับคุณแม่มาปาร์ตี้ปีใหม่กับพี่ต่อและพี่ชายนะครับ พี่ต่อจะให้ของขวัญปีใหม่กับคนเก่ง” ผมมองเห็นมือเล็กๆ ของปลายฝนกำเสื้อของหมาต่อแน่น ดูท่าจะตื่นนอนแล้ว

 

“อาต่อของหนู...” เสียงเล็กเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับขยับตัวเข้าสู่อ้อมกอดของเป็นต่อเสียแน่น  ดูท่าปลายฝนคงจะเกิดอาการหวงอาขึ้นมาแน่ๆ เพราะหมาต่อเอาแต่ชมจูเนียร์ไม่หยุดปาก

 

“น้องตื่นแล้วหรอฮะ น้องชื่ออะไรฮะพี่ต่อ น้องน่ารักมากเลยฮะ น่ารักเหมือนซีเนียร์เลย” จูเนียร์ยื่นมือไปใกล้ๆ หมายจะจับ แต่ปลายฝนก็ขยับตัวหนียกใหญ่ จูเนียร์ก็ยังคงยิ้มแย้มใส่และขยับเข้ามาจับข้อเท้าของปลายฝนเบาๆ

 

“น้องชื่อปลายฝนครับจูเนียร์ เป็นหลานสาวของอาต่อเอง แต่น้องเพิ่งตื่นเลยงอแง ไว้หายง่วงก่อนแล้วค่อยเล่นด้วยกันเนอะ” หมาต่อจะยื่นมือมาลูบหัวจูเนียร์ แต่ปลายฝนก็ดึงมือหมาต่อเอาไว้แล้วจับให้มากอดตัวเอง

 

“เอาละครับเป็นต่อ หลานสาวออกอาการหวงคุณอาแล้วสิ หึๆ จูเนียร์มาหาพี่ชายดีกว่าครับ ไหนดูสิว่าตัวโตขึ้นเยอะหรือเปล่า โห... พี่ชายอุ้มเกือบไม่ขึ้นแล้วนะเนี่ย จะเป็นหนุ่มแล้ว” ผมอุ้มจูเนียร์ขึ้นมากอด แต่ให้อุ้มนานๆ เหมือนเมื่อก่อนก็คงไม่ไหว โตขึ้นเยอะแล้วจริงๆ ปีนี้ก็จะสิบขวบแล้ว

 

“น้องต่อกินนมทุกวันเลยฮะ คุณแม่บอกว่ากินนมเยอะๆ จะได้โตเร็วๆ แล้วจะได้ดูแลน้องได้” ผมกำลังคุยอยู่กับจูเนียร์ ส่วนตัวโตนี่กำลังคุยกับปลายฝนยกใหญ่ ไม่รู้ว่าตัวแสบจะเข้าใจหรือเปล่า แอบดื้อเหมือนกันนะคนนี้

 

“อาพายๆ ทะเล ทะเล” เสียงเล็กๆ อีกหนึ่งเสียงเรียกให้ผมหันไปมอง ต้นหนาววิ่งเข้ามาหาผม ตอนนี้กำลังเงยหน้าขึ้นมองจูเนียร์ที่ผมกำลังอุ้มอยู่

 

“มาถึงแล้วหรอครับต้นหนาว อยากเล่นน้ำทะเลใช่มั้ย เดี๋ยวอาพายพาลงไปเล่นนะครับ แต่ต้องไปหาอะไรกินกันก่อนเนอะ หิวมั้ย” หน้ากลมๆ พยักรับ แต่ก็ยังคงทอดสายตามองจูเนียร์ด้วยความสงสัย

 

“นี่สินะจูเนียร์ที่ต่อพูดถึงอยู่บ่อยๆ หน้าตาเหมือนต่อตอนเด็กๆ ไม่มีผิด น่ารักน่าชังมากจริงๆ” แม่เดินเข้ามาใกล้ ผมค่อยๆ ปล่อยจูเนียร์ลงยืนบนพื้นและกระซิบบอกให้จูเนียร์สวัสดีทุกคน

 

“สวัสดีฮะ น้องต่อชื่อเป็นต่อฮะ แต่พี่ต่อกับพี่ชายเรียกว่าจูเนียร์ฮะ จะเรียกว่าน้องต่อหรือว่าจูเนียร์ก็ได้นะฮะ แต่เรียกว่าจูเนียร์ดีกว่าฮะ น้องต่อชอบชื่อที่พี่ชายกับพี่ต่อตั้งให้ที่สุดเลยฮะ...”

 

“อาต่อขา หนูอยากเล่นน้ำทะเล เล่นน้ำกัน” ปลายฝนกำลังพยายามเรียกร้องความสนใจจากเป็นต่ออยู่ครับ หวงจริงจังเลยครับตอนนี้ นี่โชคดีนะที่หลานอนุญาตให้ผมรักอาต่อของเขาได้แล้ว ไม่อย่างนั้นถ้าผมเข้าใกล้หมาต่อแล้วปลายฝนมีอาการแบบนี้ใส่ รับรองเลยว่าคงถูกหลานร้องไห้โยเยใส่แน่ๆ

 

“ครับๆ เดี๋ยวอาต่อพาไปเล่นน้ำด้วยกันเนอะ แต่ตอนนี้ต้องไปหาป๊าแล้วนะครับ อาต่อจะไปเก็บของเข้าบ้านพักก่อน อุ้มใครก็ไม่รู้ปวดแขนไปหมดเลย...”

 

“มาครับปลายฝน มาหาป๊าดีกว่า เดี๋ยวให้อาต่อมาพาไปเล่นน้ำทะเลพร้อมกับต้นหนาวนะครับ” พี่ปอรับปลายฝนไปอุ้มเอาไว้ ส่วนต้นหนาวตอนนี้ก็ตีซี้เล่นกับจูเนียร์เรียบร้อยแล้ว ท่าทางจะถูกชะตากันดีเสียด้วย

 

“ท่าทางหลานสาวจะหวงอาต่อมากเลยนะ แต่เด็กคนนี้ยิ่งมองยิ่งนึกถึงตอนที่ต่อเป็นเด็กจริงๆ น่ารักน่าชังมากเลยเนอะ มิน่าพายถึงได้พูดถึงอยู่บ่อยๆ” แม่พรทิพย์วางมือลงบนหัวของจูเนียร์และส่งยิ้มให้ รายนี้ก็รู้ดีเหลือเกินครับ เป็นเด็กที่ฉลาดมากจริงๆ ยิ้มรับและทำหน้าตาอ้อนใส่ตลอด

 

“พี่ต่อใจดีมากเลยฮะ น้องต่อคิดถึงพี่ต่อกับพี่ชายมากเลย น้องต่ออยากเป็นเหมือนพี่ต่อมากๆ เลยฮะ” พวกเราทุกคนหันมามองหน้ากันแล้วยิ้มขำ ส่วนไอ้หมาต่อน่ะหรอครับ ก็ตามฟอร์มครับ มันยืดเต็มที่และยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจเป็นที่สุด

 

“โตขึ้นมาอย่านิสัยซุ่มซ่ามเป็นใช้ได้ ให้พี่ต่อเป็นคนเดียวก็พอแล้วครับ...” ผมอดที่จะขำไม่ได้ ยิ่งหมาต่อทำหน้าตางอนมากเท่าไหร่ ผมยิ่งขำมากเท่านั้น มันทั้งน่ารัก น่าฟัด และน่าเอ็นดู

 

“แม่ครับ... อย่าพูดแบบนี้ต่อหน้าเด็กสิครับ ให้ผมดูเป็นเหมือนฮีโร่ที่น่าเอาเป็นแบบอย่างบ้างเถอะครับ” หมาต่อออกอาการโวยใส่ ส่วนจูเนียร์ก็หันไปเล่นกับต้นหนาวเรียบร้อยแล้ว

 

“แยกย้ายกันไปพักผ่อนก่อนดีกว่า ไว้พรุ่งนี้ค่อยพาเด็กๆ ลงเล่นน้ำก็ได้ แต่คืนนี้มีปาร์ตี้ส่งท้ายปีนะครับ จูเนียร์อย่าลืมมานะ มากินของอร่อยๆ กัน” พี่ปอชวนจูเนียร์ รายนี้ไม่มีทางปฏิเสธอยู่แล้วครับ ตะเบ๊ะรับคำพร้อมฉีกยิ้มกว้างใส่ทุกคน

 

“จูเนียร์ไปกับพี่ต่อมั้ยครับ พี่ต่ออยากนอนพักจังเลย หรือว่าจะกลับบ้านไปดูแลน้องก่อน แล้วตอนเย็นๆ พี่ต่อแวะไปรับ...”

 

“น้องต่อกลับบ้านก่อนดีกว่าฮะ ออกมานานแล้วด้วย อีกอย่างต้องไปช่วยแม่เลี้ยงน้องด้วยฮะ พี่ต่อกับพี่ชายอย่าลืมมารับน้องต่อนะฮะ...” จูเนียร์พูดจบก็วิ่งไปทันที ผมตั้งใจว่าจะเรียกเอาไว้และเดินไปส่งเสียหน่อย แต่บ้านที่จูเนียร์และครอบครัวอาศัยอยู่ในตอนนี้ไม่ได้ไกลจากที่พักของเรามากนัก เพราะพ่อของผมได้ให้ครอบครัวของจูเนียร์ย้ายมาอยู่ที่บ้านอีกหลังที่ใหญ่กว่าหลังเดิม ตามคำขอของผม

 

“น่ารักจริงเชียวเด็กคนนี้ แต่ดูท่าปลายฝนจะหวงเราเอาเรื่องเลยนะต่อ เป็นหนุ่มฮอตมันก็อย่างนี้แหล่ะนะ แม่ไปนอนพักสักหน่อยดีกว่า นั่งรถมานานปวดขาไปหมด ปออย่าเพิ่งให้ลุกลงเล่นน้ำนะครับ แดดแรงแบบนี้เดี๋ยวจะไม่สบายเอาได้” พี่ปอพยักหน้ารับ ตอนนี้เราต่างก็แยกย้ายกันเข้าที่พัก ซึ่งพี่ปอ พี่ชาย แม่พรทิพย์ พี่ใจดี และเด็กๆ พักอยู่ที่บ้านพักหลังใหญ่ ส่วนพวกผมก็พักอยู่อีกหลังข้างๆ กัน

 

ทันทีที่เข้ามาถึงในห้องพัก ผมก็คว้าไอ้ต่อมากอดและทิ้งตัวลงบนเตียงนอนด้วยกัน อยู่ต่อหน้าหลานลวนลามมันมากไม่ได้ อีกอย่างมาเที่ยวแบบนี้ไม่ค่อยมีโอกาสได้กินมันหรอกครับ เดี๋ยวจูเนียร์ก็คงจะขอมานอนค้างด้วย เพราะฉะนั้นผมจะต้องกินเล็กกินน้อยไปเรื่อยๆ เท่าที่โอกาสจะเอื้ออำนวย

 

“อะไรของมึงวะพี่พาย อื้อ...” มองเห็นปากสีชมพูระเรื่อขยับไปมา ผมก็อดจูบลงไปอย่างดูดดื่มด้วยความปรารถนาและความรักที่มีต่อมันอย่างท่วมท้น ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรักมันมากมายอะไรนักหนาวะ ไอ้เอ๋อนี่มีดีอะไรก็ไม่รู้สิน่า

 

รู้แค่ว่ารักมาก รู้แค่ว่าหวงมาก รู้แค่ว่าใครมายุ่งมันต้องเจอส้นตีน และรู้แค่ว่ามันเองก็ต้องรักผมมากๆ เหมือนที่ผมรักมันแบบโคตรพ่อโคตรแม่รักแบบนี้

 

“กูรักมึงจัง...”

 

“เหี้ยอะไรครับพี่พาย สายตามึงสื่อมากว่าอยากกระชากกางเกงกูลง จะหื่นข้ามปี แฮปปี้ข้ามคืนหรือไง ไม่เอานะเว้ย คืนนี้จูเนียร์จะมานอนค้างด้วย มึงอดแฮปปี้กับกูอ่ะครับ อย่ามาหื่น” ผมรู้อยู่แล้วว่าทำกับมันข้ามปีไม่ได้หรอกครับ ไม่เคยทำได้เลยสักปี ทั้งๆ ที่ตั้งใจเอาไว้ตั้งหลายปีแล้ว แต่พอถึงเวลาก็รวมตัวกันไปสวดมนต์ข้ามปีที่วัดทุกปี เห็นจะมีแค่ปีนี้แหล่ะที่ไม่ได้ไป เพราะเปลี่ยนบรรยากาศมาพักผ่อนที่นี่แทน

 

“ก็อยากจะหื่นข้ามปี กระปรี้ข้ามคืนอยู่หรอก แต่น่าเสียดายที่เวลามันไม่อำนวย เอาตอนนี้แทนได้มั้ย แบบอยากได้มึงจนเอวสั่นเลยว่ะ...” ขำว่ะ เห็นหมาต่อมันทำหน้าเหวอใส่แล้วยิ่งขำจนกลั้นไม่อยู่ ผมปล่อยให้มันเป็นอิสระ ไอ้ต่อกอดอกตัวเองเหมือนว่าจะรอดได้งั้นแหล่ะถ้าผมจะทำจริงๆ

 

“น่าต่อ แค่สิบห้านาทีก็เสร็จแล้ว ของเคยๆ มาก่อนไม่ใช่หรือไง สนุกดีออก...”

 

“สนุกกับป้ามึงสิครับพี่พาย กูไม่สนุก กูเหนื่อยและเมื่อยมาก อยากจะนอนพักนะเว้ย ไม่ต้องคิดเรื่องต่ำกว่าสะดือสักวันไส้มึงจะเลื่อนหรือไง หรือมึงจะเป็นไข่ดันขึ้นมาหรอวะไอ้หื่น” ผมก็ไม่รู้ว่าไอ้หมาต่อมันไปสรรหาคำด่าแปลกๆ มาจากไหนของมันนักวะ ด่ากันทีนี่ต้องขอความหมายของคำแนบตามมาด้วย

 

“กูคงไม่เป็นไข่ดันหรอกว่ะ แต่น่าจะสลับกันเป็นดันอย่างอื่นมากกว่า...”

 

“พอๆ นอนเถอะครับพี่พาย กูไหว้ล่ะ นี่กูรักมึงมากเลยนะ ตามใจได้กูก็ตามใจไม่เคยเกี่ยง แต่ตอนนี้กูเดี้ยงแล้วจริงๆ ไม่มีอารมณ์มาฟินระดับสิบกับมึงหรอกนะครับ ต้องมานั่งคิดหาวิธีให้ปลายฝนยอมเล่นกับจูเนียร์อีก เฮ้อ... เพิ่งรู้นะว่าหลานหวงกูมากขนาดนี้” ผมพลิกตัวขึ้นคร่อมทับร่างของเป็นต่อ ก้มลงจูบที่หน้าผากและลากริมฝีปากลงมาที่แก้ม แตะปากนาบทับลงบนปากนุ่มของเป็นต่อเบาๆ และเนิ่นนานด้วยความรัก

 

“ไม่ใช่แค่หลานหรอกที่หวงมึง กูเองก็หวงมึงจะแย่แล้วเหมือนกัน มึงน่ารักนี่หว่า น่ารัก น่ากอด น่าจับถอดเสื้อผ้าแล้วบีบขยำไปทั้งตัว พูดแล้วแม่งขึ้นว่ะเฮ้ย...”

 

“ไอ้ห่าพี่พาย มึงสงบจิตใจหน่อยได้มั้ย ยิ่งนับวันยิ่งหื่นแตกหรือไง ทีตอนอยู่ต่อหน้าหลานนี่หล่อเชียวนะมึง พออยู่ด้วยกันกับกูนี่ห่ามเชียวไอ้สองมาตรฐาน สันดานคงที่มากนะครับพี่พาย” ผมบีบจมูกเป็นต่อแรงๆ อย่างหมั่นไส้ ก้มลงไล่จูบไปทั่วใบหน้าและซอกคอของหมาต่อที่รัก จะให้เลิกรักมันได้ไงวะ ตั้งแต่เกิดมาจนถึงวันนี้ก็มีแค่เป็นต่อนี่แหล่ะที่รักผมมากกว่าทุกคนที่เดินเข้ามาในชีวิตของผม แล้วจะไม่ให้ผมรักคนที่รักผมมากกว่าใครได้ยังไงกัน

 

“อยู่กับหลานก็ส่วนอยู่กับหลาน อยู่กับมึงก็คืออยู่กับมึง ไม่รู้เป็นห่าอะไร มองหน้ามึงกูก็มีอารมณ์แล้วว่ะต่อ มึงลองจับนี่ดูดิ” ผมแกล้งจับมือมันเลื่อนลงต่ำ หมาต่อทำตาโตและชักมือขึ้นมาทันที ผมคว้ามือมันพร้อมด้วยสายตาขู่บังคับ หมาต่อเกร็งและขืนไม่ยอมให้ผมดึงมือมันมาจับที่ส่วนนั้น...

 

“กูแค่จะให้มึงจับที่ตรงนี้ มองต่ำไปไหนวะต่อ หรือว่าคิดถึงน้องชายกู แหมๆ เห็นหน้าเงียบๆ หื่นเรียบนะมึง” การได้แกล้งหมาต่อเป็นอะไรที่สนุกและมีความสุขที่สุดจริงๆ ครับ ทั้งนี้ทั้งนั้นปมไม่ได้แกล้งเพราะว่าเกลียด แต่ผมแกล้งเพราะว่าผมโคตรรักแม่งต่างหาก

 

“มึงไม่ต้องมาเวิ่นเลยพี่พาย เมื่อกี้ถ้ากูไม่ชักมือขึ้นมา รับรองเลยว่ากูเจออนาคอนด้าแล้วไอ้โรคจิต ไม่เอาแล้วครับพี่พาย กูไหว้ล่ะนะ ให้กูนอนพักเถอะ เย็นนี้กูต้องเลี้ยงหลานอีกนะเว้ย นะพี่พาย นอนเถอะนะ” เวลาที่หมาต่อจอมดื้ออ้อนใส่แบบนี้ เป็นอะไรที่น่ารักและยิ่งน่าฟัดเข้าไปอีก

 

ทำไมใครๆ ชอบบอกว่าผมหลงเมียวะ หมาต่อมันน่าหลงตรงไหนก็ไม่รู้ แต่ที่ผมรู้ ผมหาทางออกจากหัวใจมันไม่เจอแล้วว่ะ หึๆ

 

“รักมึงจังเลยต่อ ไม่รู้ว่าทำไมรักมึงได้มากมายขนาดนี้ กล้าดียังไงวะมาทำให้กูรักได้แบบไม่รู้จบแบบนี้ คิดว่าตัวเองเจ๋งมากหรือไงครับต่อ...”

 

“ก็พอตัวอ่ะนะพี่พาย นี่ใครครับ นี่เป็นต่อพ่อทุกสถาบันนะเว้ย แต่ก็รักมึงเหมือนกันนะพี่พาย แต่จะดีมากเลยถ้ามึงจะเลิกล้วงกูสักที ไอ้สัด” ผมได้แต่หัวเราะใส่ไอ้คนขี้โวยวาย อุตส่าห์เนียนกับร่างกายมันแบบเงียบๆ หมาต่อก็อุตส่าห์รู้ตัวอีก ไม่น่าเลยนะหมาต่อ กำลังจะล้วงลงไปใต้กางเกงได้แล้วแท้ๆ

 

“ถ้าคืนนี้จูเนียร์ไม่มานอนค้าง... ช่วยทำหน้าที่เมียให้ผัวด้วยนะครับ” ผมงับหูเป็นต่อเบาๆ ปล่อยให้มันกลิ้งพลิกหนีไปอีกทางอย่างระวังตัว ตอนนี้หนีได้ก็หนีไปเถอะครับ เพราะสุดท้ายแล้วมันก็ต้องเป็นฝ่ายเดินเข้ามาหาผมอยู่ดี แค่ผมกระดิกนิ้วเรียกเท่านั้น หมาต่อที่แสนน่ารักของผมก็จะกระโจนเข้ามาหาพร้อมกับยอมให้ผมทำทุกอย่างตามที่ผมต้องการ

 

ก็เรารักกันนี่ครับ

 

………

 

 

 

(สต็อป)

 

ผู้ชายร่างสูงสวมเสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้นโชว์รอยสักที่ประดับอยู่ทั่วเรือนร่าง รอยยิ้มเท่ๆ บนใบหน้าหล่อเหลาเรียกให้ผมหันไปมองได้เสมอ พี่โก้กับพี่พายกำลังเล่นบอลชายหาดอยู่กับต้นหนาวและจูเนียร์ ส่วนไอ้หมาต่อถูกปลายฝนลากไปเล่นก่อกองทรายอยู่ไม่ห่าง

 

ผมนอนฟังเพลงกินน้ำมะพร้าวรับสายลมแสงแดดและกลิ่นไอทะเล บรรยากาศที่นี่วุ่นวายดีครับ ไม่ใช่บริการหรือสถานที่นะครับที่วุ่นวาย แต่เป็นนักท่องเที่ยวที่มาพักนี่แหล่ะ ต้องเข้าใจว่ามันเป็นช่วงวันหยุดยาวที่คนต่างพากันเฮโลมาพักผ่อนหลังจากลุยงานกันมาทั้งปี

 

ทะเลเป็นอีกสถานที่หนึ่งที่คนนิยมมาพักผ่อน แม้ว่ามันจะเป็นหน้าหนาวก็ตาม แต่ก็อย่างที่รู้กันแหล่ะครับว่าบ้านเรามันหนาวจนเหงื่อแตกพลั่กขนาดนี้ มาทะเลก็เย็นสบายดี แถมน้ำทะเลหน้าหนาวก็สวยดีด้วย ที่สำคัญสาวๆ เยอะดีครับ มองเพลินตาเพลินใจดี

 

“มองมากไปแล้วไอ้ต็อป เดี๋ยวเลาะตาทิ้งเลยดีมั้ยครับ” ขนาดพี่โก้ที่ไม่แคร์สื่อไม่แคร์โลก เวลาที่อยู่ต่อหน้าหลานมันยังต้องเซ็นเซอร์คำหยาบเอาไว้เลยครับ ผมโบกมือให้พี่โก้และแลบลิ้นกลับไป พี่โก้หลบลูกบอลที่พี่พายเตะเข้าใส่ มันลอยหวือไปชนเข้ากับสาวๆ อีกกลุ่มที่กำลังถ่ายภาพกันอยู่ ผมนั่งมองดูสถานการณ์อยู่ห่างๆ อยากจะรู้เหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

 

พี่โก้ไม่ใช่คนเจ้าชู้หรอก และก็ไม่ใช่คนที่จะสนใจใครนอกจากผม ก็พี่โก้มันรักผมจะตายห่า เหมือนอย่างที่ผมรักมันนั่นแหล่ะ แต่มันชอบมีคนอื่นเดินเข้ามาบนเส้นทางของพวกเรานี่สิครับ แต่เราสองคนก็ไม่เคยเดินออกนอกเส้นทางเลยนะเว้ย เห็นแบบนี้ผมก็เปลี่ยนไปแล้วนะ ไม่ได้เจ้าชู้หรือมั่วกับใครอีกเลยตั้งแต่ที่พี่โก้เดินเข้ามาในชีวิต

 

“ต็อปๆ พี่โก้ถูกสาวจีบเว้ย” ไอ้ต่อมันรีบขยับเข้ามากระซิบกระซาบให้รู้ทันที ถึงมันไม่บอกผมก็รู้ว่ะ เพราะว่าผมนอนมองอยู่ เห็นสาวๆ กลุ่มนั้นมองพี่พายกับพี่โก้อยู่นานแล้ว แต่ก็ไม่ได้เข้ามาคุยอะไร พอลูกบอลลอยเข้าไปใส่ เลยเหมือนเป็นการเปิดทางให้สาวๆ เข้ามาคุยกับพี่โก้พี่พายเลยครับ

 

“นั่งดูเฉยๆ เหอะน่า วัดใจคนรักหน่อยเป็นไงหมาต่อ” ผมนอนกระดิกเท้าฟังเพลงไปเรื่อย มองเห็นพี่โก้ยืนเท้าเอวมองมาทางผม ไม่เห็นจะสนใจสาวๆ ที่ทำเป็นเล่นกับต้นหนาวและจูเนียร์เลยสักนิด เห็นสาวๆ ถามอะไรกับพี่โก้พี่พายไม่รู้ แต่พี่โก้มันไม่สนใจ พี่พายนี่ยิ่งแล้วใหญ่ มันไม่เอาใครหน้าไหนหรอกครับ มันหล่อแบบไม่รับแขกเว้ย

 

“ต็อป... มองห่านอะไรครับที่รัก อยากถูกยิงประตูหรือไง” สัดพี่โก้ ไอ้ห่าเอ้ย คนหันมามองทั้งหาด ผมนี่อายมากครับ ไม่รู้จะทำยังไงเลยยกมือและทำท่าโอเคใส่ตอบกลับไป พี่โก้ชี้หน้าผมเฉยเลย ผมทำอะไรผิดวะ

 

“จีบสาวไปดิพี่โก้ นี่ไม่ว่าเลยนะ ไม่หึง ไม่หวง แต่ถ้าควงคนอื่นนี่มีต่อย... ไม่ได้ต่อยแค่พี่โก้นะ ต่อยคนที่พี่โก้ควงมาด้วย ดีออก” ผมยิ้มกว้างให้พี่โก้ ส่งยิ้มอย่างมีไมตรีให้สาวสวยที่ยืนทำหน้าเอ๋อๆ อยู่ใกล้ๆ ต้นหนาว ไอ้พี่พายไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร มันเดินเข้ามาอุ้มต้นหนาวและจูงจูเนียร์เดินกลับมานั่งข้างๆ หมาต่อกับปลายฝนทันที

 

“เดี๋ยวนี้เขาปล่อยชะนีมาเล่นน้ำด้วยหรอวะต่อ...”

 

“พี่พาย! ตบปากตัวเองเดี๋ยวนี้ไอ้ห่าน ปากจัดนะครับ ว่าผู้หญิงได้ไงมันไม่ดี” หมาต่อก็คือหมาต่ออยู่วันยังค่ำ มันไม่สนับสนุนให้พูดจาไม่ดีกับเด็ก สตรี และคนชรา เป็นคนดีไปไหนของมันนักก็ไม่รู้ สมัยนี้มันเสมอภาคแล้วครับ ผู้หญิงอ่อยได้ ผู้ชายก็ต้องอ่อยได้ ผู้หญิงเป็นเมียได้ ผู้ชายอย่างเราๆ ก็เป็นเมียได้เหมือนกัน โคตรเสมอภาคเลยนะ... คุณว่ามั้ย

 

“ก็ถ้าผู้หญิงดีพี่จะว่าหรอครับ ถ้าน่ารักแบบปลายฝนอาพายจะไม่ว่าเลยสักคำ ว่าแต่ว่า... ให้พี่จูเนียร์เล่นก่อปราสาทด้วยคนได้มั้ยครับ” ตั้งแต่มาถึงจนถึงตอนนี้ดูเหมือนว่าปลายฝนจะไม่ยอมปล่อยให้จูเนียร์ได้อยู่ใกล้หมาต่อเลยครับ ท่าทางจะหวงเอาเรื่องจริงๆ

 

“ขอพี่เล่นด้วยคนได้มั้ย พี่ทำเค้กทรายได้ด้วยน้า” จูเนียร์นั่งลงข้างๆ หยิบกระป๋องมาตักทรายใส่ ตบๆ ด้วยมือเล็กๆ และคว่ำกระป๋องลงกับพื้น ดึงกระป๋องขึ้นก็เห็นทรายที่ก่อตัวตามรูปทรงของกระป๋อง

 

“จูเนียร์โตเร็วเหมือนกันนะ ไม่เจอกันแค่ไม่นานสูงขึ้นเยอะเลย อีกแค่ปีสองปีอาจจะสูงกว่าเตี้ยแล้วก็ได้” ไอ้หมาต่อเริ่มแซะผมอีกแล้วครับ แต่ปล่อยมันไปเถอะ ผมไม่อยากจะด่ามันข้ามปี ให้มันถูกพี่พายซ้อมคนเดียวก็พอแล้ว แค่นั้นร่างกายมันก็อ่อนล้าและบอบช้ำมากพอแล้ว หึๆ

 

“ก็อย่างที่แม่บอกนั่นแหล่ะ อย่าให้โตมาแล้วซุ่มซ่ามเหมือนหมาต่อเลย สงสารเด็กว่ะ” ผมบอกแล้วว่าผมไม่ใช่พวกแค้นฝังหุ่น นี่แค่พูดเรื่องจริงไม่ได้โกรธแค้นอะไรเลยสักนิด หึๆ

 

“นี่ๆ ปลายฝน อันนี้สวยนะ พี่ให้” จูเนียร์วิ่งกลับมาหลังจากวิ่งออกไปได้แป๊บเดียว ในมือมีเปลือกหอยสีสวยอยู่เล็กน้อย ปลายฝนมองอย่างสนใจและลืมตัวขยับเข้ามาหาจูเนียร์ ดูสนอกสนใจเปลือกหอยน่าดู

 

“สวยจังเลยค่ะอาต่อ หนูชอบจัง...”

 

“พี่ให้ปลายฝนนะ แล้วเรามาดีกันนะ ดีกัน” จูเนียร์คงคิดว่าปลายฝนโกรธตนเอง เลยเอาเปลือกหอยมาง้อ เด็กหญิงปลายฝนตัวแสบหันไปมองหน้าหมาต่อสลับกับมองเปลือกหอยสีสวยเหมือนกำลังใช้ความคิด

 

“พี่ใจดีน้า ไม่ดุ ไม่ว่า ไม่ตี จะดูแลปลายฝนคนสวยอย่างดีเลย” ผมนั่งขำอยู่ข้างๆ พี่โก้ เด็กนี่มันเด็กจริงๆ ไม่เสแสร้ง ไม่แกล้งทำ คิดอะไรอยากพูดอะไรก็พูดบอกออกมาหมดนั่นแหล่ะ

 

“อาต่อ หนูอยากได้เปลือกหอยสวยๆ” ปลายฝนยื่นมือไปหาจูเนียร์อย่างลังเล ไอ้หมาต่อพยักหน้ารับ มือเล็กคว้าเอาเปลือกหอยจากมือจูเนียร์มาดูยกใหญ่

 

“ดีกันเนอะ...”

 

“อื้อ ดีกัน” แล้วปลายฝนก็ไปนั่งเล่นกับจูเนียร์และต้นหนาว จับกลุ่มอยู่ด้วยกันใกล้ๆ กลุ่มของพวกเราที่นั่งสบายๆ ให้คนมองเล่นๆ

 

“กูก็ไม่ได้อะไรนะหมาต่อ แต่มึงมีค่าน้อยกว่าเปลือกหอยอีกว่ะ ฮ่าๆ” ผมตบบ่าไอ้ต่อ ถูกมันเบ้ปากใส่กลับมา น่าแปลกที่พี่พายไม่มาร่วมกันรุมไอ้หมาต่อ แต่กำลังทอดสายตามองเด็กน้อยทั้งสามคนที่เล่นด้วยกันอย่างสนุกสนาน

 

“ยอมเล่นกับจูเนียร์ง่ายๆ เพราะอยากได้เปลือกหอยนี่นะ หลานกูนี่อินดี้จริงๆ แต่ก็ดีแล้วว่ะ ไม่อย่างนั้นกูไม่ได้คุยหรือเล่นกับจูเนียร์แน่ๆ” ผมลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อยืดเส้นยืดสาย ตะวันเริ่มคล้อยต่ำลงเรื่อยๆ ปาร์ตี้ส่งท้ายปีจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า คืนนี้ขอมอมเหล้าพี่โก้สักหน่อยเถอะ หมั่นไส้ไอ้คนหน้าตาดีที่ดึงดูดสาวสวยเข้าหาตลอดเวลาจริงๆ

 

“กูว่าจะกลับไปนอนพักสักหน่อย ปวดหัวว่ะ” พี่โก้สะกิดบอก ผมหยิบของเตรียมพร้อมจะกลับไปพร้อมพี่โก้ อยู่ตรงนี้ก็ไม่ได้ทำอะไร ปล่อยให้พ่อแม่และลูกๆ เขานั่งเล่นกอประสาททรายกันไปเถอะครับ ผมไปหาเวลานอนกอดพี่โก้ดีกว่า

 

“ไม่สบายหรอวะ กินยาหรือยัง” พี่พายหันมาถาม ไอ้หมาต่อมันทำหน้าตากวนประสาทใส่ ผมรู้ได้เลยว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่

 

“แหม่ะๆ เขาเป็นห่วงเป็นใยกันด้วยครับ ตามประสารักเก่าที่เลิกรากันมาอ่ะนะ ถ่านไฟเก่ายังร้อนรอวันรื้อฟื้น...” พี่โก้เดินเข้าไปนั่งยองๆ ข้างพี่พาย มีการกอดคอไอ้คนตาดุและดึงเข้ามาหอมแก้มฟอดใหญ่ทั้งว้ายและขวา ไอ้ต่อเบิกตากว้างและอุทานแบบไม่มีเสียง ส่วนพี่พายน่ะหรอ... ช็อกตายห่าไปแล้วครับ ฮ่าๆ

 

“ไว้ว่างๆ มารื้อฟื้นความหลังกันนะไอ้พาย รอให้ไอ้ต่อมันเผลอๆ ก่อนก็ได้ กูพร้อมเสมอ” ผมขำว่ะ ไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมไอ้ต่อมันถึงได้แซะพี่โก้กับพี่พายเรื่องนี้อยู่เรื่อย ทั้งๆ ที่มันไม่ได้มีห่าอะไรเลยสักนิด

 

“ไอ้โก้.... แม่ง แขยงว่ะ” พี่พายทำหน้าตาสยดสยองได้น่าขำมาก หมาต่อขยับเข้ามาจับไหล่พี่พายและเขย่าไปมา นี่ถ้าพี่พายไม่ช็อกอยู่ ไอ้ต่อเจอโบกหน้าทิ่มไปแล้ว ผมว่าผมลากพี่โก้ออกไปจากตรงนี้ดีกว่า ขืนพี่พายมันเห็นว่าผมหัวเราะขำแบบนี้ มันอาจจะหันมาหักคอผมทิ้งก็ได้

 

เราสองคนเดินแยกออกมาจากชายหาด เดินตรงมุ่งสู่ที่พักเพื่อพักผ่อนก่อนถึงงานปาร์ตี้ช่วงเย็น พี่โก้ยิ้มอย่างสะใจที่สามารถแกล้งพี่พายและไอ้หมาต่อได้ ผมเชื่อเลยว่าพี่โก้มันลงทุนมากจริงๆ ดีนะที่ทำแค่หอมแก้ม ถ้าถึงขั้นจูบปากนี่ผมเองก็คงช็อกเหมือนกัน

 

 “พี่โก้นี่ชอบแกล้งหมาต่อมันเนอะ...”

 

“ก็เพื่อนมึงโคตรน่าแกล้ง มึงไม่เห็นปฏิกิริยาตอบสนองของมันหรอวะ กูโคตรชอบเวลาไอ้ต่อมันเอ๋อใส่แล้วถูกไอ้พายแกล้งต่อนี่ยิ่งขำ” ผมเชื่อว่าพี่โก้ชอบแกล้งไอ้ต่อจริงๆ ยิ่งเรื่องที่ไอ้ต่อชอบแซวโก้พายนี่พี่โก้ยิ่งแกล้งหนัก แต่หมาต่อมันน่ารักจริงๆ นั่นแหล่ะ เวลาที่มันทำท่าทางเอ๋อๆ ใส่ มันดูเหมือนเด็กมากกว่าผมเสียอีก

 

“ทำไมวะ หึงหรือไง” ผมพยักหน้ารับไปอย่างนั้น แค่แกล้งพี่โก้เล่นไปเรื่อย ใครมันจะไปบ้าบอเหมือนไอ้ต่อล่ะครับ ไอ้บ้านั่นสะกิดไม่ได้เลย มันจะคิดไปเรื่อยเปื่อยทั้งๆ ที่พี่โก้กับพี่พายนี่ไม่กินกันเองแน่ๆ

 

“หึงไปทำไมให้เสียเวลา กูรักมึงจะตายห่า” ท่อนแขนแกร่งยกขึ้นมาพาดบนบ่าและรั้งให้ผมขยับเข้าไปใกล้ ผมชอบจังเลยว่ะเวลาที่มีคนมองพี่โก้อย่างชื่นชอบ แต่ก็ต้องมาสะดุดเมื่อเห็นว่าพี่โก้มองมาแค่ผมแบบนี้ แม่งฟินระดับสิบมาก

 

“รู้แล้วแหล่ะ ถ้าต็อปไม่รู้แล้วใครที่ไหนจะรู้ล่ะ ว่าแต่ปวดหัวมากหรือเปล่า เดี๋ยวไปถึงที่พักต็อปไปเอายาที่แม่พรทิพย์ให้นะ” พี่โก้พยักหน้ารับ รอยยิ้มหล่อๆ ที่มักจะส่งตรงมาให้ผมทำให้รู้สึกถึงคุณค่าในตัวเองได้เสมอ ผมไม่สนใจว่าใครจะรู้สึกยังไงกับผม ขอแค่คนที่ผมรักและก็รักผมมากๆ ยังคงมีแค่ผม แค่นี้ก็พอแล้ว

 

“มีเมียน่ารักนี่ก็แย่เหมือนกันว่ะ วันๆ ไม่เป็นอันทำห่าอะไร อยากจะนอนกกเมียทั้งวันทั้งคืน งานการไม่ต้องทำเลยดีมั้ยวะ เอาเวลามานอนกกมึงน่าจะดีกว่า” เห็นพูดแบบนี้พี่โก้ก็แค่พูดเล่นเท่านั้นแหล่ะ รายนี้เหมือนไม่ใส่ใจโลก ไม่สนใจใคร แต่ก็มีความรับผิดชอบมาก

 

“ถ้าต็อปท้องได้นี่คงมีลูกหัวปีท้ายปีไปแล้วล่ะมั้ง พี่โก้ขยันปั๊มเหลือเกิน แต่ไม่มีก็ดีแล้ว ต็อปไม่ได้รักเด็กหรอกนะ ยกเว้นแค่หลานกับจูเนียร์เอาไว้สักหน่อย ถ้าเจอเด็กแสบๆ แบบกร้านโลกนี่ก็ไม่ไหว คงฆ่าลูกชาวบ้านตายห่าแน่ๆ” เราสองคนเดินมาด้วยกันจนถึงที่พัก พี่โก้เดินเข้าไปในบ้านส่วนผมก็วิ่งไปเอายาที่บ้านพักของแม่พรทิพย์

 

ผมเดินเข้ามาทางด้านในบ้าน เห็นพี่ปอกับพี่ชายนั่งเล่นเกมอยู่ด้วยกันที่มุมห้อง ผมยืนมองดูทั้งสองคนส่งยิ้มให้กัน หัวเราะด้วยกัน กว่าจะพบเจอกับช่วงเวลานี้ได้ ทั้งคู่ต้องผ่านอะไรมาเยอะมากจริงๆ พอพี่ปอหันมามองผมแค่ส่งยิ้มให้เท่านั้น ไม่อยากจะกวนเวลาพักผ่อนของทั้งสองคนเท่าไหร่

 

“กลับมาแล้วหรอวะ แล้วหลานล่ะต็อป...”

 

“อยู่กับพี่พายที่หาดน่ะพี่ปอ พอดีพี่โก้ปวดหัวต็อปเลยจะมาขอยาจากแม่พรทิพย์” พี่ปอพยักหน้ารับและหันไปคุยกับพี่ชายต่อ ผมมองเห็นกล่องใส่ยาที่แม่มักจะเตรียมเอาไว้ทุกครั้งที่เดินทางไปไหนมาไหน จึงถือวิสาสะหยิบเอาเอง จะได้ไม่ต้องเข้าไปกวนเวลาพักผ่อนของแม่

 

“ทุ่มครึ่งอย่าลืมมาที่นี่นะต็อป ให้พนักงานเตรียมของกินเอาไว้ให้แล้ว บอกไอ้พายด้วยว่าอย่าชักช้า ไม่ใช่มัวแต่ตีกับไอ้ต่ออยู่ล่ะ...”

 

“ได้เลยพี่ชาย เดี๋ยวผมบอกให้ ไปก่อนนะ คืนนี้เจอกันครับ” จริงๆ อยากจะบอกพี่ชายอยู่เหมือนกันว่าถ้าพี่พายมันหายช็อกจากการถูกพี่โก้จู่โจมแล้วจะบอกให้ แต่อย่าเลยดีกว่า เดี๋ยวพี่พายรู้เข้าว่าผมเอามาพูด จะกลับมาเล่นงานผมอีก

 

พอดีผมไม่ใช่ไอ้หมาต่อที่ชอบความเจ็บปวดเสียด้วยสิ ไอ้ต่อมันก็รู้นะว่าทำอะไรแล้วพี่พายจะเล่นงานกลับ มันก็ยังจะท้าทายอำนาจมืดอีก ผมมันพวกรักสงบ ตบเมื่อจำเป็น ฮ่าๆ นั่นมันเมื่อก่อนครับ ตอนนี้ผมไม่ใช่คนแบบนั้นแล้ว ออกจะน่ารัก วันๆ ก็เอาแต่เฝ้าพี่โก้ ทำงานด้วยกัน อยู่ด้วยกัน นอนด้วยกัน มีความสุขจะตายห่า

 

ผมเดินเข้ามาในบ้าน พี่โก้นอนเอกเขนกอยู่บนโซฟายกมือขึ้นมาก่ายหน้าผาก สงสัยจะปวดหัวมากจริงๆ เพราะพี่โก้ไม่ใช่คนประเภทที่ชอบนอนพักในช่วงกลางวันแบบนี้ ผมเดินไปรินน้ำใส่แก้วและเดินกลับมานั่งยองๆ ใกล้โซฟา พี่โก้ยกมือออกและมองหน้าพร้อมรอยยิ้มที่มีให้ไม่เคยขาด

 

“กินยานะพี่โก้ ไม่สบายได้ไงเนี่ย ไหวหรือเปล่า” ผมส่งยาเข้าปากพี่โก้ ยื่นแก้วน้ำไปให้ พี่โก้ยันตัวลุกขึ้นมาเล็กน้อย ดื่มน้ำกินยาเสร็จก็ทิ้งตัวลงนอนตามเดิม

 

“ไม่รู้ว่ะ อยู่ดีๆ ก็ปวดหัว แต่ไม่ได้เป็นอะไรมากมึงไม่ต้องห่วงหรอก...”

 

“ไม่ให้ห่วงได้ไงล่ะ ว่าแต่ไหวแน่นะ ไม่ไหวไปหาหมอมั้ย” พี่โก้เอื้อมมาดึงผมให้ขึ้นไปนอนทับบนร่างและกอดเอวเอาไว้เสียแน่น มีการหยิกแก้มและดึงผมลงมาจูบอยู่นานสองนาน อยากจะสะกิดบอกพี่โก้ว่านี่มันกลางห้องนั่งเล่นนะเว้ย ถ้าพี่พายกับหมาต่อมาเห็นเดี๋ยวจะถูกแซวแบบเอาเป็นเอาตาย

 

“ทำอย่างกับว่ากูอ่อนแอแบบไอ้ห่าพายงั้นแหล่ะ กูไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย แค่อยากอ้อนเมียก็เท่านั้นเอง แค่มีมึงมาคอยดูแลแค่นี้กูก็หายแล้ว นอนหลับตาเฉยๆ สักพักก็ดีขึ้นแล้ว มึงก็นอนให้กูกอดแบบนี้แหล่ะ...”

 

“ต็อปก็ชอบหรอกนะที่ได้นอนกอดกับพี่โก้แบบนี้ แต่ต็อปว่าเราเข้าไปนอนในห้องกันดีกว่ามั้ย เดี๋ยวพี่พายพาจูเนียร์กับสองแฝดมา อายเด็กนะพี่โก้...” พี่โก้ดันผมให้ลุกขึ้น เจ้าตัวขยับลุกขึ้นยืนและจูงมือให้เดินเข้ามาในห้องนอนอย่างว่าง่าย ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงและตบเตียงให้ผมลงไปนอนข้างๆ

 

“น่าสงสารไอ้พายนะ เวลาที่มันอยู่ต่อหน้าหลานมันคงพยายามสงบปากเต็มที่ ไหนจะต้องพยายามไม่แสดงสันดานหื่นใส่เมียเอ๋อของมันอีก หึๆ สมน้ำหน้าพวกมันฉิบหาย...”

 

“ตกลงพี่โก้จะสงสารหรือสมน้ำหน้าวะ เอาสักอย่างเถอะ” ผมขยับเข้ามานอนกอดพี่โก้ ไล่งับไหล่งับแขนคนรักของผมไปเรื่อย เนื้อตัวมีแต่รอยสักเต็มไปหมด แต่คนมันหล่อก็คือหล่อ ยิ่งทำให้ดูเท่แบบเถื่อนๆ เข้าไปใหญ่ ถูกใจผมดีจริงๆ

 

“ก็ทั้งสองอย่าง ว่าแต่มึงจะเล่นอีกนานมั้ยต็อป ถ้าไล่งับกูมากๆ กูงับกลับงานนี้ไม่ได้หลับได้นอนแล้วนะ...” ผมยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้ พี่โก้หลับตานิ่ง สงสัยจะปวดหัวจริงๆ ไม่งั้นพี่โก้สนองกลับมาแล้ว ผมเสนอไปแบบนี้ไม่มีทางที่พี่โก้จะปฏิเสธหรอก

 

“ต็อปไม่เล่นก็ได้ ไว้เอาจริงคืนนี้เลยก็แล้วกันเนอะ” ผมนอนซุกหน้าอยู่ที่อกของพี่โก้ ตอนนี้นอนกอดกันเฉยๆ ก็ได้ ไว้คืนนี้ค่อยมาสนุกกันข้ามปีทีเดียวก็แล้วกัน หึๆ

 

..........

 

 

 

(เป็นต่อ)

 

ขณะนี้เป็นเวลาสองทุ่มแล้วครับ ตอนนี้เพื่อนต็อปกับพี่โก้ไปอยู่ที่บ้านหลังใหญ่เพื่อช่วยพี่ปอกับพี่ชายเตรียมของกิน ส่วนผมกับพี่พายยังอยู่ที่บ้านพักเนื่องจากคุณชายเขาเหนื่อยจากการเล่นกับหลาน กลับมาจากชายหาดเมื่อเย็นก็อาบน้ำนอนพักจนถึงตอนนี้ยังไม่ยอมตื่น

 

ผมส่งหลานกลับไปหาแม่และกลับมาอยู่ที่บ้านเป็นเพื่อนพี่พาย ไอ้ต็อปมันบอกแล้วว่าพี่ปอกับพี่ชายนัดเวลาให้ไปเจอกันตอนทุ่มครึ่ง แต่พี่พายมันเหนื่อยและปลุกไม่ตื่น ผมเลยให้ไอ้ต็อปบอกกับทุกคนว่าเดี๋ยวตามไป

 

ผมนั่งกอดเข่ามองหน้าพี่พายด้วยความรู้สึกมากมาย หนึ่งปีที่ผ่านมานี้มีเรื่องราวต่างๆ เกิดขึ้นกับเราสองคนเต็มไปหมด ทั้งเรื่องดีๆ เรื่องที่ไม่น่าจดจำ ถึงจะไม่ใช่เรื่องใหญ่หรือว่าร้ายแรงอะไร แต่ถ้ามันไม่น่าจำก็ลืมๆ มันไปให้หมด จะได้ไม่รกสมอง และมีพื้นที่สำหรับจัดเก็บความทรงจำดีๆ ที่เรามีร่วมกันเพิ่มมากขึ้น

 

ก่อนหน้าที่ผมจะพบเจอกับพี่พาย ผมเคยคิดและสงสัยมาตลอดว่าทำไมคนสองคนถึงได้มาพบเจอกัน มารักกัน และอยู่ด้วยกันได้ ทั้งๆ ที่บางทีความคิด มุมมอง ทัศนะคติ หรือชีวิตส่วนตัวอาจจะแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

 

แต่ตอนนี้ผมว่าผมรู้แล้วล่ะว่าทำไม เพราะพี่พายกับผมไม่มีอะไรที่เหมือนกันเลย ทั้งความคิด การกระทำ นิสัย และมุมมองต่างๆ ไม่มีอะไรที่เราจะเหมือนกัน และไม่คิดว่าเราสองคนจะสามารถเข้ากันได้เลย

 

แต่เพราะเวลามันช่วยประสานคนสองคนให้เข้าหากันได้อย่างลงตัว ผมเรียนรู้แล้วว่าการที่คนสองคนจะมาอยู่ด้วยกันมันไม่จำเป็นต้องอาศัยความคิดเห็นที่ตรงกันไปเสียทุกอย่าง ไม่จำเป็นต้องชอบในสิ่งเดียวกันทั้งหมด มันไม่จำเป็นเลยสักนิด

 

หากคุณลองคิดในมุมบวก การที่คนสองคนชอบอะไรไม่เหมือนกัน มันก็เป็นเหมือนการเปิดทัศนะคติและความคิดใหม่ๆ ให้กับอีกฝ่าย ลองศึกษาในสิ่งที่อีกฝ่ายชอบดูว่ามันเป็นอย่างไร มันดีหรือไม่ดีอย่างไร มันทำให้เราได้เห็นได้พบเจอกับสิ่งแปลกใหม่ที่บางทีเราอาจะไม่เคยเจอมาตลอดทั้งชีวิต

 

ความรักคือตัวแปรสำคัญที่ทำให้เราสองคนใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาได้หลายปี อาจจะมีทะเลาะกันบ้าง เถียงกันบ้าง บ้าบอใส่กันอยู่เรื่อย แต่เราก็ไม่เคยหันหลังให้กัน ไม่เคยทิ้งอีกฝ่ายให้เดินตามหลัง เราเดินเคียงข้างกันมาตลอดเส้นทางที่เราก้าวผ่าน

 

ผมมีความสุขที่ได้เป็นคนรักของพี่พาย และมีความสุขที่ได้เป็นคนที่พี่พายรัก เราไม่มีอะไรเหมือนกันเลยนอกจากที่เราเป็นผู้ชายเหมือนกันนี่แหล่ะ แต่นิสัยของผมกับพี่พายแม่งต่างกันราวฟ้ากับขุมนรก ซึ่งผมเป็นฟ้าพี่พายเป็นขุมนรกไปก็แล้วกัน

 

แต่เมื่อเรารักกัน เราก็สามารถอยู่ด้วยกันได้ อาจจะไม่ราบรื่น แต่เราก็ไม่เคยทิ้งขว้างกัน พยายามประคับประคองกันและกันมาตลอด และผมเชื่อว่าเราจะสามารถอยู่ด้วยกันไปอีกนานแสนนาน ตราบใดที่เรารักคงมีความรักและความจริงใจต่อกัน ยังเชื่อมั่นและไว้ใจกันและกันไปเรื่อยๆ

 

เพียงเท่านี้ก็ไม่มีใครสามารถเข้ามาแทรกกลางระหว่างความรักของเราทั้งคู่ได้อีกแล้ว

 

ผมเคยถามตัวเองอยู่หลายครั้งว่าทำไมถึงรักพี่พาย คำตอบที่ผมตอบกับตัวเองมันไม่เคยตรงกันเลยสักครั้ง อาจจะเพราะว่ามันไม่มีเหตุผลที่ชัดเจนที่ผมจะรัก แต่ผมรู้แค่ว่าผมรักผู้ชายคนนี้มาก

 

พี่พายอาจจะแกล้งผมให้ต้องอายหรือเจ็บตัวอยู่บ่อยครั้ง แต่มันไม่ได้ทำด้วยความเกลียดและผมไม่เคยโกรธ เพราะผมรู้ว่าพี่พายไม่ได้เกลียดผม ผมรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้รักผมมากแค่ไหน ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าผมคนนี้อีกแล้ว

 

ผมค่อยๆ เกลี่ยเส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้าพี่พายอย่างเบามือ จ้องมองใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาของคนรักอย่างชื่นชม พี่พายหล่อนะ หล่อมาก มากจนทำให้คนหลงเข้ามาชอบมันได้อย่างง่ายดาย แต่ผมก็สงสารคนเหล่านั้นเหมือนกัน เพราะยิ่งใครชอบพี่พายมันมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งเจ็บมากเท่านั้น เพราะพี่พายมันไม่เคยสนใจใครนอกจากผม

 

และนี่ก็คืออีกหนึ่งคำตอบที่ผมบอกตัวเองได้เลยว่าทำไมผมถึงรักมันได้มากขนาดนี้ เพราะสายตาของพี่พายจะมองมาที่ผมเพียงคนเดียวเท่านั้น

 

“รักมึงจังเลยว่ะพี่พาย” ผมส่งยิ้มให้กับคนที่นอนหลับสนิท เกลี่ยแก้มและปากพี่พายอย่างเบามือ กลัวว่าพี่พายจะตื่นขึ้นมาแล้วบรรยากาศแบบนี้จะหายไป

 

“กูไม่รู้เลยว่าเราจะอยู่ด้วยกันไปนานแค่ไหน แต่กูอยากให้เราอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปเรื่อยๆ กูอยากเป็นคนที่ได้รักมึงมากกว่าใครๆ และอยากเป็นคนเดียวที่มึงรักแบบนี้ไปเรื่อยๆ กูอาจจะเป็นคนที่ไม่ได้เพียบพร้อมแต่กูก็พร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อมึงนะพี่พาย” ผมกุมมือพี่พายขึ้นมากอดแนบอก ความสุขของผมมันอยู่ใกล้ๆ แค่ผมเอื้อมมือไปคว้าผมก็ได้ความสุขกลับมาทันที

 

ผมก้มลงไปหาพี่พาย ค่อยๆ แตะริมฝีปากลงบนปากของมันอย่างเบาที่สุดไม่อยากให้พี่พายตื่นขึ้นมาตอนนี้ เพราะผมคงจะอายกับสิ่งที่ตัวเองทำมากแน่ๆ แต่ผมก็อยากจะทำแบบนี้ อยากจะแสดงความรักที่มีต่อพี่พายบ้าง

 

แต่เมื่อผมกำลังจะถอนริมฝีปากขึ้น กลับถูกมือแกร่งกอดรอบคอและโน้มให้ผมลงไปใกล้อีกครั้ง ริมฝีปากของเราแนบชิดต่อกันอีกครั้ง รสจูบครั้งนี้ช่างอ่อนหวานละมุนมากกว่าเมื่อครู่จริงๆ มือหนาสางเส้นผมอย่างเบามือและอ่อนโยน พี่พายมันรู้สึกตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ หัวใจผมเต้นแรงขึ้นอีกแล้ว แม้ว่าเราจะอยู่ด้วยกันมาหลายปี มีอะไรกันมานับครั้งไม่ถ้วน แต่การแสดงความรักของพี่พายก็ทำให้ผมหวั่นไหวได้เสมอ

 

“กูน่าจะเป็นคนพูดคำนั้นมากกว่านะต่อ กูรักมึงมากเลยนะรู้มั้ย รักจนไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมคนแบบกูถึงสามารถรักใครได้มากมายขนาดนี้ รักจะเป็นจะตายเลยนะรู้มั้ยครับ” ผมพยักหน้ารับ ถูกกอดอยู่อย่างนั้นเนิ่นนาน ได้ยินเสียงลมหายใจที่ดังไปพร้อมๆ กับเสียงหัวใจที่เต้นระรัว ควบคู่ไปกับเสียงลมเสียงคลื่นที่ดังเป็นทำนองของธรรมชาติที่แสนไพเราะ

 

“ปีที่ผ่านมากูอาจจะบ้าบอ ดื้อด้าน หรือทำให้มึงปวดหัวอยู่บ่อยครั้ง มึงก็อย่าไปสนใจมันเลยนะพี่พาย เพราะไม่ว่ายังไงปีหน้ามึงก็ต้องเจอแบบนั้นอยู่อีกนั่นแหล่ะ เพราะมันซึมลึกลงไปในสายเลือดกูแล้ว ทนๆ กับกูหน่อยนะ...”

 

“งั้นก็คงเหมือนกัน มึงเองก็ทนๆ กับกูหน่อยก็แล้วกัน เพราะไม่ว่าจะผ่านไปสักอีกกี่ปี กูก็ยังขี้หึง ขี้หวง ชอบแกล้ง ใช้ความรุนแรง สารพัดกับมึงอีกเหมือนเดิม แต่ที่สำคัญที่สุด กูจะรักมึงมากขึ้นทุกๆ ปี อยู่ด้วยกันไปอีกนานๆ นะหมาต่อ รักมึงฉิบหายเลยว่ะ” ผมฉีกยิ้มกว้างให้พี่พาย ยีหัวมันจนยุ่งเหยิงไปหมด เราสองคนส่งยิ้มให้กันด้วยความรักที่แม่งจะล้นทะลักออกมาจากอก

 

“ไปหาทุกคนดีกว่าหมาต่อ จะได้ช่วยพี่ปอดูสองแสบด้วย ป่านนี้จูเนียร์ก็น่าจะมาแล้ว” พี่พายตบหลังผมเบาๆ เราสองคนพากันลุกขึ้นจากเตียงนอน เตรียมตัวไปรวมกลุ่มกับทุกคน เพื่อร่วมสังสรรค์วันส่งท้ายปีเก่า เพื่อต้อนรับปีใหม่ที่กำลังจะมาถึงในอีกไม่กี่ชั่วโมงนี้

 

 

 

 

บรรยากาศของงานปาร์ตี้เล็กๆ เป็นไปอย่างเรียบง่าย มีแค่คนในครอบครัวของเราเท่านั้น  พี่โก้กับไอ้ต็อปช่วยกันปิ้งย่างบาร์บีคิวและอาหารทะเลอยู่หน้าเตา พี่ชายกับพี่ปอก็นั่งเล่นกีต้าร์และร้องเพลงเพราะๆ ให้พวกเราได้ฟัง คุณนายนั่งมองดูภาพของเด็กๆ ที่นั่งอยู่ด้วยกันสามคน พากันกินนั่นกินนี่และหัวเราะเสียงใส

 

ผมกับพี่พายอยู่ดูแลเด็กๆ ด้วยกัน ปลายฝนสนิทกับจูเนียร์เรียบร้อยแล้ว ถึงจะยังเด็กแต่จูเนียร์ก็สามารถช่วยดูแลปลายฝนกับต้นหนาวได้อย่างดีทีเดียว

 

“อร่อยมั้ยปลายฝน กุ้งตัวโตมากเลยน้า” จูเนียร์ส่งกุ้งที่เจ้าตัวพยายามนั่งแกะอยู่สักพักให้กับน้องสาวตัวแสบอย่างปลายฝน เจ้าตัวดีหยิบกุ้งเข้าปากเคี้ยวจนแก้มตุ่ย จูเนียร์ก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างภูมิใจ

 

“จูเนียร์เก่งมากเลยครับ อย่างนี้ต้องดูแลซีเนียร์ได้แน่ๆ ว่าแต่ทำไมน้องไม่มาด้วยกันล่ะ” ผมลูบหัวจูเนียร์ด้วยความเอ็นดู ชีวิตของจูเนียร์ดีขึ้นมากตั้งแต่พี่พายมันรับอุปการะในค่าเล่าเรียนและเรื่องการงานที่พักอาศัยให้กับครอบครัวของจูเนียร์ การทำบุญที่เห็นผลอย่างชัดเจนแบบนี้ผมสนับสนุนนะ เพราะมันทำให้เด็กที่น่ารักคนหนึ่งได้มีชีวิตที่ดีขึ้น

 

“แม่บอกว่าน้องยังเด็กอยู่ครับ อีกอย่างก็เกรงใจพี่ต่อกับพี่ชายด้วย น้องซนมากเลย  รื้อของเต็มบ้านไปหมด เดี๋ยวจะมาป่วนงานเลี้ยงครับ” ผมเข้าใจเหตุการณ์แบบนี้เลยครับ เพราะตอนนี้สองแสบก็ชอบรื้อข้าวของให้พี่ใจดีตามเก็บตามทำไม่รู้จบจริงๆ

 

“เดี๋ยวพอน้องโตเท่าจูเนียร์ น้องก็ไม่ดื้อแล้วครับ ตอนนี้น้องยังเด็ก จูเนียร์เป็นพี่ชายต้องดูแลน้องดีๆ นะครับ อย่าให้น้องออกมาเล่นน้ำคนเดียว จำได้ใช่มั้ยครับว่ามันอันตราย” จูเนียร์พยักหน้ารับทันที มันคงเป็นเหตุการณ์ที่จูเนียร์ไม่อาจลืมไปจากใจได้อย่างแน่นอน

 

“น้องต่อสัญญากับพี่ชายและพี่ต่อเอาไว้แล้ว น้องต่อเป็นเด็กดีที่รักษาสัญญาครับ แม่บอกว่าพี่ชายกับพี่ต่อเป็นผู้มีพระคุณ ต้องเชื่อฟังและเป็นเด็กดี ทำตามที่พี่ชายและพี่ต่อสอน” นี่แหล่ะจูเนียร์ ความน่ารักที่สามารถละลายหัวใจด้านชาของคนไม่รักเด็กอย่างพี่พายได้

 

“ถ้าจูเนียร์เป็นเด็กดีตลอดไป พี่ชายกับพี่ต่อสัญญาว่าจะมาหาบ่อยๆ นะครับ” จูเนียร์ยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้าพี่พาย ทั้งผมและพี่พายต่างก็เกี่ยวนิ้วก้อยเข้ากับนิ้วเล็กๆ ส่งยิ้มให้กับคนน่ารักของพวกเราด้วยความเอ็นดู

 

“หนูก็เป็นเด็กดีนะคะ หนูรักอาต่อกับอาพายที่สุดเลย...”

“แล้วรักพี่ด้วยได้มั้ยครับ” จูเนียร์หันมายิ้มให้ปลายฝน มือเล็กๆ หยิบกระดาษขึ้นมาซับปากให้น้องน้อยอย่างเบามือ จูเนียร์ดูแลปลายฝนได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว ส่วนต้นหนาวก็วิ่งหนีไปหาพี่ปอกับพี่ชายเรียบร้อยแล้ว

 

“หนูรักพี่ต่อด้วยก็ได้ พี่ต่อใจดีที่สุดเลย”ปลายฝนเกี่ยวนิ้วก้อยเข้ากับนิ้วของจูเนียร์ ผมกับพี่พายหันมามองหน้ากันอย่างนึกขำ เด็กนี่นะ เปลี่ยนใจเร็วดีจริงๆ

 

“อาพายก็รักพี่ต่อเหมือนกันนะ รักมากๆ เลยด้วย...” ผมมองไอ้คนเนียนหน้าด้านแห่งปี ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี ความเนียนความด้านของพี่พายมันก็ยังคงอยู่จริงๆ

 

“อาต่อก็รักปลายฝนมากเลยนะครับ พี่ต่อรักจูเนียร์เหมือนกันนะ สัญญากันแล้วว่าจะเป็นเด็กดีห้ามผิดสัญญานะครับจูเนียร์ พี่ต่อรักเด็กดีที่ไม่ดื้อไม่ซนและตั้งใจเรียน ถ้าอยากให้พี่ต่อรัก จูเนียร์ก็ต้องตั้งใจเรียนและเป็นเด็กดีที่น่ารักแบบนี้ตลอดไปนะครับ” จูเนียร์พยักหน้ารับ กระโดดลงจากเก้าอี้และเดินเข้ามากอดผมเสียแน่น

 

“ขอบคุณพี่ต่อมากเลยครับ น้องต่อจะเป็นเด็กดีเพื่อแม่ เพื่อพี่ต่อ เพื่อพี่ชาย ถ้ากลับไปแล้วอย่าลืมแวะมาหาน้องต่อบ่อยๆ นะครับ น้องต่อจะรอพี่ต่อกับพี่ชายทุกวันเลยครับ” ผมกอดจูเนียร์เบาๆ ยีหัวเจ้าตัวยุ่งเล่น  ความรักความปรารถนาดีที่เรามีต่อใครสักคนด้วยความจริงใจ มันไม่เคยสูญเปล่าหรอกครับ

 

“รักกันจังเลยน้าครอบครัวสุขสันต์เนี่ย เดี๋ยวก่อนที่จูเนียร์จะหลับ พี่มีของขวัญปีใหม่ให้คนเก่งด้วยน้า...” พี่โก้กับไอ้ต็อปเดินเข้ามาหาพร้อมจานอาหารทะเลย่างพูนจาน พี่โก้ยกกล่องของขวัญกล่องใหญ่มาให้ จูเนียร์ตาโตทันทีที่เห็นของขวัญ

 

“ขอบคุณมากครับพี่ต็อป ขอบคุณมากครับพี่โก้สุดหล่อ น้องต่อดีใจมากเลย” จูเนียร์รับกล่องของขวัญมากอด รอยยิ้มกว้างบนใบหน้าน่ารักชวนมองมากจริงๆ

 

“ไว้กลับไปแกะที่บ้านดีกว่าเนอะ รับรองว่าจูเนียร์ต้องชอบมากแน่ๆ” เหมือนว่าจะเป็นรถยนต์บังคับนะ เพราะไอ้ต็อปมันเคยโทรมาถามว่าจูเนียร์ชอบอะไร ผมก็บอกไปตามที่เคยหลอกถามจูเนียร์มา

 

“ของพี่ต่อกับพี่ชายก็มีนะครับ รับรองเหมือนกันว่าจูเนียร์จะต้องชอบมากแน่ๆ” ไอ้ต็อปมันให้ของขวัญตัดหน้าผม เรื่องอะไรผมจะยอมล่ะครับ ผมก็ต้องเอาของขวัญที่เตรียมให้จูเนียร์ออกมาให้ตอนนี้เลย

 

พี่พายมันก็รู้หน้าที่ดีว่ะ มันลุกไปหยิบกล่องของขวัญมาให้จูเนียร์ ข้างในเป็นรถยนต์ที่สามารถแปลงร่างเป็นหุ่นยนต์ได้ เป็นเซตใหญ่ที่ไอ้คุณชายเขาฝากพี่กอล์ฟซื้อมาจากญี่ปุ่น ตอนที่พี่กอล์ฟกับใหญ่ไปฮันนีมูนด้วยกัน ตอนนี้สองคนนั้นเขาแต่งงานกันแล้วนะครับ สาวห้าวคนสวยของพวกเราก็มีผัว เอ่อ มีสามีสักที หลังจากที่เล่นตัวอยู่นานสองนาน

 

“ขอบคุณมากเลยฮะ น้องต่อรักพี่ๆ ทุกคนมากเลย น้องต่อจะเล่นกับน้องซีทุกวันเลย ให้น้องเล่นด้วยได้ใช่มั้ยครับ” พวกเราพยักหน้ารับ มองดูจูเนียร์นั่งหยิบกล่องนั้นกล่องนี้ด้วยความตื่นเต้นดีใจ

 

“อาต่อๆ ของหนูล่ะคะ” ปลายฝนเขย่าชายเสื้อผมและทวงถามทันที ผมอุ้มเจ้าตัวดีขึ้นมาจัดการหอมแก้มซ้ายขวาและจุ๊บปากนุ่มเบาๆ

 

“ไว้อาต่อกับอาพายพาไปเที่ยวสวนสนุกนะครับ กลับไปบ้านเราก่อนแล้วเราไปเที่ยวด้วยกัน พาต้นหนาวไปด้วยเนอะ” ปลายฝนพยักหน้ารับ เจ้าตัวดีจุ๊บแก้มจุ๊บปากผมกลับคืน แอบเห็นไอ้พี่พายมันยิ้มแล้วผมก็ยิ้มตามไปด้วย มันเอ็นดูและรักหลานผมมากเลยนะ

 

“รักแต่อาต่อคนเดียวไม่รักอาพายแล้วหรอครับ ขอกอดหน่อยได้มั้ย...” ผมปล่อยให้ปลายฝนไปหาพี่พาย ให้สองคนเขาอ้อนกันไปเถอะครับ ตอนนี้ผมนั่งลงคุยกับจูเนียร์ดีกว่า

 

“น้องต่อรักพี่ต่อมากเลยครับ ขอบคุณที่รักน้องต่อนะครับ” ผมลูบหัวของจูเนียร์ด้วยความเอ็นดูระดับสิบ

 

“เพราะจูเนียร์เป็นเด็กดียังไงล่ะครับ พี่ต่อบอกแล้วว่าถ้าจูเนียร์เป็นเด็กดีตลอดไป พี่ต่อก็จะรักตลอดไปเหมือนกัน... สัญญากันแล้วนะครับ พี่ต่อจะมาหาบ่อยๆ จูเนียร์ต้องโตขึ้นแล้วเป็นคนดี ขยันเรียนหนังสือ จะได้ดูแลแม่กับน้องได้” เด็กๆ เหมือนผ้าขาวสะอาด ถ้าเราดูแลรักษาและทะนุถนอมผ้าสีขาวผืนนี้เอาไว้อย่างดี ไม่ปล่อยให้สิ่งสกปกเข้ามาย้อมและกลืนกินพื้นที่สีขาวไป เด็กก็จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีได้อย่างแน่นอน

 

“น้องต่อสัญญาครับ น้องต่อจะโตขึ้นและใจดีแบบพี่ต่อ เท่แบบพี่ชายให้ได้ ขอบคุณมากนะครับที่เราได้มาเจอกัน” ผมยิ้มให้กับความน่าเอ็นดูของจูเนียร์ รักเลยครับคนนี้ น่ารักมากจริงๆ

 

“เหมือนกันครับคนเก่ง...” ผมชอบบรรยากาศแบบนี้จังเลยว่ะ อยากจะกอบโกยความรู้สึกดีๆ แบบนี้เอาว้ให้นานๆ เลยครับ เพราะอีกนานเท่าไหร่ไม่รู้ถึงจะได้มาเจอกับจูเนียร์อีกที ช่วงนี้ก็ยุ่งวุ่นวายและจริงจังกับการดูแลบ้านเสบียงสาขาสองอีกด้วย

 

แต่ไม่ว่ายังไงก็แล้วแต่ พวกเราก็จะรักและเอ็นดูจูเนียร์เช่นเดิม เราะจูเนียร์เป็นส่วนหนึ่งของความทรงจำที่มีค่ากับผมและพี่พายมากจริงๆ

 

 

 

 

23.55  น.

 

ณ ขณะนี้ เด็กๆ แยกย้ายกันไปนอนเรียบร้อยแล้ว แม่กับพี่ใจดีเองก็เช่นกัน แต่แม่แยกตัวเข้าไปสวดมนต์ข้ามปีที่ห้องนอน ส่วนคนที่เหลือต่างก็แยกย้ายกันไปเป็นคู่ๆ มุมของใครก็มุมของมัน พี่ชายกับพี่ปอพากันไปเดินเล่นที่ชายหาด พี่โก้ถูกไอ้ต็อปหิ้วปีกกลับบ้านพักไปแล้ว ส่วนผมกับพี่พายก็เดินลัดเลาะไปตามเส้นทางเดิน เพื่อใช้เวลาในคืนข้ามปีอีกหนึ่งปีที่เราคบหากัน

 

“พี่พาย... เหนื่อยมั้ยวะรักกูเนี่ย” ผมรู้ว่าผมมันรั้น บ้าบอ นิสัยกวนประสาท แต่พี่พายมันก็ทนกับคนแบบผมได้

 

“คงไม่เหนื่อยเท่าที่มึงต้องทนกับคนเอาแต่ใจ นิสัยห่ามๆ สันดานแย่ๆ แบบกูหรอก” พี่พายกุมมือผมอย่างสอดประสาน เราเดินเคียงกันไปตามทาง ภายใต้ผืนฟ้าสีนิลที่พร่างพราวไปด้วยจุดเล็กๆ แต่ละลานตาอย่างสวยงาม บรรยากาศในค่ำคืนนี้ก็ไม่ได้สงบนักหรอก เพราะแต่ละบ้านพักก็รอเคาท์ดาวน์ด้วยกัน บ้างก็เลี้ยงสังสรรค์กัน เป็นเทศกาลที่คนรักได้อยู่ด้วยกันจริงๆ

 

ไม่ได้หมายถึงแค่คู่รักนะครับ คนรักกันในที่นี้รวมไปถึงครอบครัว เพื่อนฝูง และอีกหลายๆ รูปแบบความสัมพันธ์ แค่มีความรู้สึกดีๆ ต่อกัน ก็ดีแล้วครับ โลกมันจะได้ไม่อยู่ยากเกินไป

 

“กูก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรเลยนะพี่พาย การได้อยู่กับมึงเป็นสิ่งที่กูไม่เคยคาดฝันมาก่อนก็จริง แต่พอมาอยู่ด้วยกันแล้วกูก็อยากให้เรามีกันและกันแบบนี้ไปเรื่อยๆ ไม่อยากจะพูดคำว่ารักซ้ำไปซ้ำมานักหรอก แต่ความรู้สึกที่มีต่อมึงมันไม่มีคำไหนที่จะใช้ได้ดีไปคำนี้อีกแล้วจริงๆ” ผมจับมือพี่พายแน่น ยื่นหน้าเข้าไปจูบเพื่อแสดงความรู้สึกส่งต่อไปให้

 

เก้า...

 

“รักพี่พายมากเลยนะ” พี่พายจูบซ้ำลงมาอีกหน เป็นจูบที่แสนจะดูดดื่มท่ามกลางเสียงเกลียวคลื่นที่ไม่เคยสงบ

 

แปด...

 

เจ็ด...

 

หก...

 

ห้า...

 

“รักต่อเหมือนกันครับ รักจนจะเป็นบ้าอยู่แล้ว...” พี่พายเกลี่ยปากผมแผ่วเบา ส่งยิ้มให้ท่ามกลางความมืดมิดของราตีสุดท้ายของปีนี้ เสียงนับถอยหลังดังมาจากที่ไหนสักที่

 

สี่...

 

สาม...

 

สอง...

 

หนึ่ง...

 

“สวัสดีดีใหม่ครับ” เราสองคนพูดขึ้นมาพร้อมกัน  พี่พายยีหัวผมจนยุ่งไปหมด

 

“ปีนี้ก็ฝากตัวด้วยนะ” และก็เป็นอีกครั้งที่เราสองคนพูดเหมือนกัน ผมขยับเข้าไปกอดพี่พายแน่นๆ มีความสุขจังเลยว่ะ ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปี ในวันปีใหม่ และวันสำคัญต่างๆ เราก็ยังคงอยู่ข้างๆ กันเสมอ เราสองคนไม่ค่อยได้แยกห่างจากกัน เราชอบที่จะได้อยู่ด้วยกันแบบนี้มากกว่า

 

“ปีต่อๆ ไป และปีต่อๆ ไปด้วยนะครับ พี่รักต่อที่สุดเลยนะ ถึงพี่จะไม่ใช่คนที่ดีที่สุด แต่พี่มั่นใจว่าความรักที่พี่มีให้ต่อ ใครหน้าไหนก็คงไม่สามารถเทียบได้... รักนะครับ” ผมยิ้มรับเมื่อนิ้วก้อนของผมถูกเกี่ยวด้วยนิ้วก้อยของพี่พาย

 

“รู้แล้วครับ รักเหมือนกัน” ผมรู้นะว่าคุณกำลังยิ้ม เพราะผมเองก็กำลังยิ้มอยู่เหมือนกัน ความรักของเราสองคนไม่ได้วิเศษอะไร แต่เมื่อเราสองคนรักกัน ทุกอย่างรอบกายมันก็ดูวิเศษไปหมด

 

ขอบคุณที่อยู่กับเราในวันสำคัญๆ เช่นนี้ สวัสดีปีใหม่อีกครั้งนะครับ ขอให้คุณได้พบเจอกับความรักที่ดี คนรอบกายที่ดี และมีความสุขไปกับทุกวัน

 

รักคุณนะ... รู้หรือยัง

 

……….จบปิ๊ง……….

 

#ยุ่งนัก

จบแล้วค่า.... ยาวเกินไปแล้ว แต่งไปแต่งมาทำไมมันยาวขนาดนี้ก็ไม่รู้ แต่ก็จบแล้วน้า มาเจอกันตอนเดียวสามคู่เลย แต่หมาต่อของเราจังจองพื้นที่เม้ามอยเยอะที่สุดเลยเนอะ 55

ขอบคุณที่รักและนึกถึง ยุ่งนัก อยู่เสมอค่ะ ดีใจและมีความสุขที่คนอ่านรักนิยายที่เกรทแต่ง นึกถึงตัวละครที่เกรทสร้างขึ้นมาเสมอ ช่วงเวลาดีๆ แบบนี้จะอยู่ในใจไปนานแสนนานเลยค่ะ ^^

ถ้ามีโอกาสเราอาจจะได้กลับมาเจอกันอีกครั้งนะคะ ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15534 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 12:51
    แอบคิดโก้พายนิดๆน่ะ แบบฟินอะ
    เป็นปีใหม่ที่ดีมากๆเลย ชอบทุกๆตัวละครเลย

    ชอบเด็กๆน่ารักมากๆ อยากอ่านอีก
    #15534
    0
  2. #15429 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 21 มกราคม 2558 / 01:04
    เราเห็นต่างกับคห.15546นะ เพราะปอเป็นแบบนี้ไงเราถึงได้รัก(เบ้ยยยยย) จริงๆต้องบอกว่ารักทุกตัวละครในเรื่องนี้ รักคนแต่งด้วยยยยยย น่ารักที่สู้ดดดดด
    #15429
    0
  3. #15428 goodkok (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 06:21
    ชอบทุกตัวละครเลย ยกเว้น (ปอ) คนเดียว (ไหนบอกว่าในใจมีแต่ชายคนเดียวกลับไปแต่งงานแล้วนอนเอากับคนที่ตัวเองไม่ได้รักจนมีลูกถ้าร่างกายปรกติคงจะเอากันบ่อยน่าดูนี่ขนาดใจอยู่กับอีกคนนะ อ่านจนจบแล้วก็ไม่สงสารสักนิดสมเพสตลอดเวลาจนถึงตอนนี้)



    รอๆๆๆๆๆๆพี่พายยยยยยยยยยยกับน้องต่อ >////< รอนะค่ะ สู้ๆๆๆ
    #15428
    0
  4. #15422 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 01:17
    รักพายต่อและตัวละครในยุ่งนักเหมือนกัน ขอบคุณคุณเกรทที่เขียนเรื่องราวดีๆนี้ขึ้นมานะคะ
    #15422
    0
  5. #15407 Whatever it is (@oil-sup) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 23:57
    จบซะแว้ววว ขอบคุณนะคะ
    #15407
    0
  6. #15406 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 23:55
    น่ารักกกกกกกก เราเชียจูเนียร์ปลายฝนคริคริ คบกันๆๆๆๆๆๆ 55555555 หวานกว่าคู่พายต่ออีกกก คริคริ น่ารักก พี่พายม่งหลงเมียยยย ต๊อปยังคงหื่นแบบเสมอต้นเสมอปลายย5555 พี่โก้ชอบเลยย
    #15406
    0
  7. #15405 FURI (@ffearnff) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 23:54
    จบแล้วคิดถึงทุกคู่ทุกคนเลย อ่านแล้วยิ้มทุกครั้ง ชอบมากเลยค้าสนุกมากๆเลย
    #15405
    0
  8. #15404 Da@@ (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 23:06
    ขอบคุณเรื่องราวดีที่มีมาให้เราได้อมยิ้มกันคะ
    #15404
    0
  9. #15403 Pat_SuJu13 (@kimjisun) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 22:21
    เป็นตอนพิเศษที่ยาวมากกกกกกก โก้ต๊อปนี่พากันหายไปแสดงความรักทาวร่างกายข้ามปีเลยทีเดียว พายต่อนี่อย่างหวานมากตอนพูดเพราะๆกันเนี่ย เด็กๆน่ารักกันมากๆเลย อยากมีลูกแบบจูเนียร์
    #15403
    0
  10. #15402 jaune (@janaphis) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 22:12
    คิดถึงทุกคนมากเลยย ทั้งต่อพี่พายต๊อปพี่โกพี่ปอพี่ชาย ทั้งแก๊งเพื่อนๆ คุณแม่ก็คิดถึงงง
    #15402
    0
  11. #15400 daminho (@darinza33) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 20:24
    หวา
    #15400
    0
  12. #15397 raffin (@raffin) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 17:19
    ตอนนี้ยาวได้ใจมว่ากกกกกกกก
    มีครบทุกคนเลยย
    น่ารักกันสุดๆ
    #15397
    0
  13. #15396 mini_mickey (@nattymini) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 14:42
    สวัสดีปีใหม่ทั้งสามคู่เลยค่ะรักกันตลอดไปแล้วก็อย่าทิ้งเราไปไหนนะค่ะเรารออ่านอยู่คร้า คึคึ
    #15396
    0
  14. #15395 ลิตเติ้ลพี (@paiipaii04) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 06:57
    เอาแล้วๆศึกชิงเป็นต่อพ่อทุกสถาบันกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว 5555 ปลายฝน ต้นหนาวน่ารักมาเลยอ่าาา อ่านแล้วอยากมีหลานน่ารักๆแบบนี้บ้างจังเลย ชอบครอบครัวนี้มากเลย สนิทสนม พี่น้องรักกันดีแถมยังเผื่อแผ่ความรักไปให้คนรอบข้างด้วย เป็นต่อกะพี่พายโชคดีมากจริงๆเลยน๊าาา
    #15395
    0
  15. #15394 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 03:30
    ในที่สุด ในที่สุดปลายฝนก็คุยกับจูเนียร์แล้ว เย่ๆ เด็กๆนี่น๊าาาาาาาาาาาา น่ารักจริงๆเลยเชียว แสดงออกอย่างตรงไปตรงมา จูเนียร์ก็เป็นเด็กดีมากๆเลยล่ะ น้องน่ารักมากๆ เป็นเด็กดีเยอเลย ไม่ว่าจะเจอกี่ครั้งก็รู้สึกรักและเอ็นดูตลอด และเราเชื่อนะว่าทุกคนจะเลี้ยงดูปลายฝน ต้นหนาว ให้ออกมาเป็นเด็กดีได้เช่นกัน เด็กๆนี่น่ารักจริงๆเลยน๊าาาาาาาาาาาา พายต่อ โก้ต็อป ปอชาย ทุกคนผ่านอะไรด้วยกันมามากจริงๆนะ และความรักที่แต่ละคนมีให้กันมันมากมายจนอีกฝ่ายต่างก็มั่นใจได้เลยว่าจะไม่มีใครนอกใจกันได้น่ะ ก็ความรักที่มีให้กันน่ะมันมากซะจนคนอื่นมองมายังสัมผัสได้เลยนี่นา พื้นฐานของคนรักกันก็คือความรักความเข้าใจนี่แหล่ะมั้ง แล้วก็การที่เรารักในสิ่งที่อีกคนเป็น รักในตัวเขา รักในสิ่งที่เลขาเป็น ต่อพายก็ต่างกันมาก แต่เพราะมีความรักให้กับและรับได้ในสิ่งที่อีกฝ่ายเป็น แต่ใครจะเหนือไปกว่าโก้พาย ไม่มีอีกแล้วค่ะ โฮ๊ะๆๆๆๆ ฮ่าๆๆ งานนี้พี่โก้เล่นใหญ่นะจ๊ะ ลงทุนหอมแก้มพี่พายอ่ะ กร๊ากกกกกกกกก
    #15394
    0
  16. #15393 PPPPPPPP (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 02:32
    เป็นตอนพิเศษที่ยาวจุใจ มากๆเลย ชอบๆ ขอบคุณนะครับ
    #15393
    0
  17. #15392 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 02:17
    จบได้ประทับใจมากๆเลยค่ะ ชอบมากจริงๆเรื่องนี้ กลับมาเจอกันอีกนะคะ ^^
    #15392
    0
  18. #15391 Sudaporn Supharasri (@marujoy) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 00:40
    ขอบคุณที่พาพายกะต่อมาอีกครั้ง รักตัวละครเรื่องนี้ที่สุดเลย แล้วมาเจอกันอีกนะพายกะต่อ
    #15391
    0
  19. #15390 THE K. (@xokcib) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 00:35
    เป็นเรื่องที่อ่านละยิ้มได้จริงๆ ขอบคุณนะคะ
    #15390
    0
  20. #15389 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 23:09
    ทั้งน่ารักทั้งซึ้งเลยอ่า รักพี่เกรท รักตัวละครทุกตัวเลย นี่อ่านไปอ่านมาเกือบลืมไปแล้วนะคะว่าทุกคนในเรื่องเป็นตัวละคร มันเหมือนกับว่าพวกเค้าเป็นเพื่อนเราไปแล้วจริงๆ55555
    #15389
    0
  21. #15388 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 22:43
    พี่โก้คะทำไมทำแบบนี้ จะปลุกกระแสโก้พายหรือยังไงกัน 55555 เอ๋อเลยสิต่อ พี่พายช็อกเลย
    แต่พี่โก้ดันป่วยเล็กน้อยเลยสนุกได้ไม่นาน แต่ทุกอย่างอบอุ่นมีความสุขมากจริงๆ
    ต็อปก็น่ารัก และช่างยั่ว รอคืนนี้เคาท์ดาวน์ข้ามปีกันนะ >.,< พี่โก้จะมีแรงไหมนะ คึคึ หื่นจัง
    เป็นต่อจูเนียร์น่ารักมาก น้องเป็นเด็กดี เก่งมากๆ ที่ทำให้ปลายฝนยอมเล่นด้วยได้
    แถมดูแลปลายฝนเป็นอย่างดีเลยด้วย ต้องเป็นพี่ชายที่ดูแลน้องสาวได้เป็นอย่างดีแน่นอน ^^

    ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆและสนุกมากๆเรื่องนี้นะคะ ชอบความรักที่พี่พายกับต่อมีให้กันมากๆ 
    พี่พายที่ไม่สนใจใครทั้งนั้น แต่รักและมั่นคงกับต่อคนเดียวเสมอมา และคงตลอดไปแน่นอน
    ต่อที่แม้จะเอ๋อๆมึนๆแต่ก็เป็นคนดีมาก ใส่ใจห่วงใยคนอื่นรอบข้างเสมอ ดูแลพี่พายอย่างดี
    แม้พี่พายจะชอบแกล้ง เพราะตอนที่ต่อทำหน้าเอ๋อใส่มันน่ารักน่าแกล้ง แต่ต่อไม่เคยโกรธเลย
    กับคนอื่นต่อก็ไม่โกรธ นี่เป็นเสน่ห์ของต่อจริงๆ รักพี่พายและเป็นต่อ <3 
    รักตัวละครเรื่องนี้และทุกๆเรื่องของพี่เกรท ขอบคุณมากๆอีกครั้งนะคะ ^^

    ปล.รอตอนพิเศษอีก คิดถึงและชอบมากๆ. >.< 
    #15388
    0
  22. #15387 ดรวกดรวฟ (@tingsj) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 22:08
    คิดถึงงงงงงงงงงงงคิดถึงมว้ากกกกกกกกกกกก
    #15387
    0
  23. #15385 bestye (@bestyespd) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 21:28
    ฮรืออออไม่อยากให้จบเลยยยยยคงต้องกลับมาอ่านบ่อยๆให้หายคิดถึงเลยยย
    #15385
    0
  24. #15382 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 18:07
    จูเนียร์ดูแลน้องดีจริงๆ
    #15382
    0
  25. #15380 ฟาน (จากตอนที่ 133)
    วันที่ 6 มกราคม 2558 / 17:47
    คิดถึงอิพี่พายยยกะน้องต่อมากๆ
    #15380
    0