OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 132 : 'ยุ่งนัก... รักเฉพาะกิจ' 12. วิรัตน์ชัยชาญ -จบบริบูรณ์-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,876
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    27 ก.ย. 57



 

12. วิรัตน์ชัยชาญ

 

[พาย]

 

หนึ่งเดือนก่อนหน้าที่ผมกับหมาต่อจะเริ่มต้นเรียนต่อปริญญาโท ตอนนี้ครอบครัววิรัตน์ชัยชาญ นัดกันว่าจะเดินทางไปพักผ่อนยกครอบครัว ซึ่งแน่นอนว่าในฐานะลูกเขยผมย่อมติดสอยห้อยตามไปด้วย

 

และทริปนี้ไอ้สั้นก็ไม่พลาดที่จะไป เพราะมันเองก็เป็นเหมือนส่วนหนึ่งของครอบครัวหมาต่อมาตั้งแต่แรก และถ้าไอ้ต็อปไป ไอ้โก้ก็ย่อมตามไปด้วยอย่างแน่นอน มันอาจจะกลัวถ่านไฟเก่าร้อนขึ้นมาก็ได้ หึๆ

 

แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้พี่ฝ้ายจะไม่ได้ไปด้วยกัน เจ้าตัวขอกลับไปอยู่กับครอบครัว พวกเราคุยกันว่าจะพากันไปเที่ยวทางเหนือ แต่ไอ้ต่อกับไอ้ต็อปอยากไปพักที่ทะเลตามเดิม มันให้เหตุผลว่าแม่พรทิพย์ชอบทะเลมากกว่าภูเขา อีกอย่างถ้าขึ้นเหนือต้องเดินทางไกล ไม่อยากให้แม่พรทิพย์ต้องนั่งรถนานๆ

 

“ทะเลอีกแล้วหรอวะต่อ กูเห็นพวกมึงไปพักแต่ละครั้งก็ไม่พ้นทะเล ครั้งล่าสุดได้ข่าวช่วยเด็กจนเกือบจมน้ำเอง ไม่กลัวรึไง” พี่ปอแย้งขึ้นมาตามที่ใจผมคิด ผมเองก็อยากขึ้นเหนือเหมือนกัน ช่วงนี้เริ่มเข้าสู่ฤดูฝน ต้นไม้ใบหญ้าจะเขียวขจีสวยงามมาก อยากให้หมาต่อลองไปสัมผัสธรรมชาติสีเขียวแทนสีครามบ้าง

 

“ไม่เคยกลัวเว้ยพี่ปอ รู้นี่ว่าผมไม่เคยกลัวอะไร อีกอย่างให้แม่นั่งรถนานๆ แม่เมื่อยแย่เลย เนอะแม่” หมาต่อเริ่มหาพวกแล้วครับ แม่พรทิพย์ยิ้มรับพลางวางมือบนหัวไอ้ต่อ ลูบไปมาอย่างเอ็นดู รอยยิ้มที่แสนใจดีนี่ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นเพียงแค่ได้มองเท่านั้น

 

“จริงๆ แม่ก็ยังไม่แก่ขนาดนั้นนะต่อ แต่นั่งรถนานๆ ก็เมื่อยเอาเรื่องเหมือนกัน แต่ยังไงก็ได้ครับ ให้ลูกๆ ตัดสินใจกันเองดีกว่า เพราะไปพักที่ไหนแม่ก็นั่งเล่นนอนเล่นที่บ้านพักอย่างเดียวอยู่ดี” หมาต่อกอดเอวแม่พรทิพย์ทำหน้าอ้อนใส่ คงอยากไปทะเลมากสินะ ทำไมไอ้นี่มันไม่รู้จักเบื่อทะเลบ้างเลยหรือไงวะ

 

“งั้นไปพักผ่อนที่หัวหินมั้ยครับแม่ พ่อมีบ้านพักตากอากาศอยู่ที่นั่นแม่สามารถนั่งมองดูวิวทะเลตอนพระอาทิตย์ขึ้นที่บ้านพักได้ด้วยนะครับ...” ผมเสนอ และเหมือนไอ้หมาต่อจะสนอง มันพยักหน้ารับระรัว คือหมาต่อคงอยากไปกินอาหารทะเลครับ แต่อะไรก็กินได้หมดนั่นแหล่ะ ท้องมารมากครับไอ้ภัทรดนัยเนี่ย

 

“ปอว่าไง ครั้งนี้แม่ตามใจปอแล้วกันนะ ต่อได้ไปเที่ยวนั่นเที่ยวนี่กับพายอยู่บ่อยๆ แต่ปอแทบไม่ได้พักแบบน้องเลย ว่าไงดีลูก” ไอ้ต่อแถไปเกาะแขนพี่ปอแล้วครับ มันคิดว่าการทำตาละห้อยอ้อนใส่แบบนั้นจะได้เรื่องหรอวะ ไม่ค่อยเห็นพี่ปอตามใจ    หมาต่อเท่าไหร่ ถ้าเป็นไอ้ต็อปนี่คงได้ผลไปนานแล้ว

 

“ถึงจะบอกว่าตามใจปอ แต่เอาเข้าจริงๆ ปอก็ต้องตามใจน้องอยู่ดีแหล่ะครับ เดี๋ยวหมาต่อเรียนต่อก็ไม่มีเวลาว่างเที่ยวแล้ว งั้นเอาตามใจมึงก็แล้วกัน” ถ้าอย่างนั้นผมก็ได้ข้อสรุปแล้วล่ะครับ

 

“เคลียร์ที่พักเลยครับคุณชายธราเทพ กูจะไปเหยียบหัวหินละครับ โคตรรัก     พี่ปอเลยว่ะ รักมากแบบกอไก่แสนล้านตัวเลยเว้ย” เหมือนจะไม่ได้ยินมุกนี้มานานมากแล้วว่ะ แต่ก่อนมันชอบพูดมากไอ้กอไก่แสนล้านตัวของมันเนี่ย นานๆ ถึงจะเห็นพี่ปอตามใจหมาต่อนะ หึๆ

 

“งั้นเดี๋ยวผมจัดการเรื่องที่พักเองครับ แม่ต้องชอบแน่นอนเลยครับ บรรยากาศดีมากจริงๆ” ผมเอาใจแม่พรทิพย์มากไปหรอวะ ไอ้หมาต่อถึงได้แบะปากมองค้อนใส่ มันชอบว่าผมเอาใจ เอาหน้าแม่เกินมัน หมาต่อมีปมด้อยครับ เพราะที่บ้านนี้เขาชอบแกล้งมัน ชอบทำเหมือนว่ารักไอ้ต็อปมากกว่า มันเลยชอบทำหน้ากวนๆ ใส่ทุกคนที่เอาหน้ากับแม่พรทิพย์มากกว่ามัน

 

“ทำหน้าแบบนั้นใส่พี่เขาอีกแล้วนะต่อ ไม่น่ารักมากๆ ระวังถูกทิ้งเถอะ อย่าหาว่าแม่ไม่เตือนนะ” เอาแล้วครับ หมาต่อทำหน้าเหวอใส่ทุกคนเลยทีเดียว แม่พรทิพย์ชอบแกล้งไอ้หมาต่อนะครับ แต่ผมรู้ดีเลยว่าแม่รักมันมากแค่ไหน มันเป็นเด็กดี เป็นลูกที่ดี สะท้อนถึงการเลี้ยงดูที่ดีของแม่พรทิพย์ออกมาอย่างชัดเจน

 

“แม่ครับ อย่าล้ำมากเลย ต่อตามแม่ไม่ทันแล้วนะจะบอกให้ แม่ต่อนี่เฟี้ยวมากอ่ะ จะมีแม่คนไหนอยากให้ลูกชายถูกทิ้งเท่าแม่อีกมั้ยนะ” พี่ปอหัวเราะลั่น รายนั้น  ยีหัวไอ้หมาต่อจนยุ่งไปหมด มันมองค้อนใส่ทุกคน เป็นภาพที่ดูน่ารักดีครับ น่ามันเขี้ยวมากๆ ด้วย

 

“แม่ไม่ได้อยากให้ต่อถูกทิ้งสักหน่อย จะหาใครดีเท่าพายไม่มีอีกแล้วนะรู้มั้ย ดวงพายนี่เกิดมาเพื่อค้ำจุนดวงของต่อมากเลยนะ แม่หมอบอกว่าถ้าเลิกกัน ต่อจะไม่มีคนรักไปตลอดชีวิตเลยนะลูก” ผมแอบหวั่นใจกับคำทำนายของแม่หมอสำนักนี้จริงๆ เพราะเท่าที่ผ่านมาก็แม่นยำมาตลอด นี่ถ้าเกิดมีคำทำนายว่าผมจะต้องเลิกกับไอ้ต่อ ผมคงต้องสะเดาะเคราะห์หนักๆ อย่างแน่นอน ใครจะไปยอมเลิกกับมันวะ ผมรักของผมจะเป็นจะตาย

 

“สาธุเลยครับ ถ้าต่อเลิกกับพี่พายจริงๆ ชาตินี้ต่อคงไม่มีใครแล้วแม่ อยู่คนเดียวไปจนวันตายเลยคงดีกว่า” ผมเหล่ตามองไอ้หมาต่อ ต้องการสื่ออะไรวะ จะบอกว่ามันเข็ดกับความรักของผมใช่มั้ย หรือจะสื่อว่าจะรักแค่ผมคนเดียวเท่านั้น แต่ผมว่าอย่างแรกมากกว่าครับ เพราะว่ามันคือไอ้หมาต่อ ความคิดเลยไม่ปกติเหมือนคนทั่วไป

 

“แต่กว่าจะอยู่คนเดียวได้ กูเชื่อว่ามึงจะต้องร้องไห้จนน้ำตาหมดตัวแน่หมาต่อ ถึงไอ้พายมันจะบ้าไปหน่อย แต่กูว่านะ ไม่มีใครรักมึงได้เท่ามันอีกแล้ว” พี่ปอ... ผมโคตรรักพี่เลยว่ะ นี่ถ้าไม่ได้พี่ผลักดันไอ้ต่อมาให้ผมตั้งแต่แรก ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้มันเร็วแบบนั้นมั้ย หมายถึงได้มันมาเป็นคนรักครับ ส่วนเรื่องได้เสียนี่ก็เร็วเหมือนกันนี่หว่า เออ ช่างมันเถอะ

 

“อย่าชมพี่พายมันมากเลยครับแม่ พี่ปอ แค่นี้มันก็หลงตัวเองจะแย่ ว่าแต่ไปหัวหินเนอะ เดี๋ยวจะได้บอกไอ้ต็อป คืนนี้ค้างบ้านนะพี่พาย ไม่ได้อยู่กินมื้อเย็นกับแม่มานานแล้วอ่ะ คิดถึงแม่จัง” มันอ้อนแม่อีกแล้วครับ เดี๋ยวกอด เดี๋ยวหอม เป็นลูกที่น่ารักดี ถ้าแม่ผมอยู่ ผมก็คงทำแบบที่มันทำ เพราะผมสนิทกับแม่มากกว่าพ่อมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

 

“อ้อนเข้าไป กลัวว่าแม่จะไม่รักหรือไงครับ ไม่รักต่อแล้วจะไปรักใครกัน ลูกแม่น่ารักที่สุดเลยเนอะ... ใช่มั้ยครับพาย” ผมรักแม่พรทิพย์จริงๆ นะ ไม่รักไหวได้ไงครับ นอกจากแม่จะยอมรับผมแล้ว ยังรักและเอ็นดูผม เข้าข้างผมมากกว่าหมาต่อ อันนี้     แหล่ะที่เป็นประเด็น

 

“นึกขึ้นมาได้เลยแม่ ต้องโทรไปบอกไอ้ต็อปมันก่อน เชิญคุณแม่กับคุณลูกชายคนโปรดคุยกันไปก่อนเลยครับ” หมาต่อแลบลิ้นใส่และเดินหนีไป ทิ้งให้ผมมองตามหลังไปจนสุดสายตา พอหันมาอีกทีก็เห็นแม่พรทิพย์ยิ้มให้อย่างรู้ทัน ทำเอาเก้อไปเลยครับ

 

“เคยเบื่อต่อมั้ยพาย รายนี้ทั้งดื้อ ทั้งซุ่มซ่าม แถมยังไม่ทันคนอีกต่างหาก...”

 

“ไม่เคยเบื่อเลยครับ แต่เป็นห่วงมากกว่า พอผมเป็นห่วงมาก ต่อก็จะว่าหาว่าผมงี่เง่าเกินไป คืออย่างที่แม่บอกล่ะครับ ต่อไม่ค่อยทันคน ชอบทำให้ตัวเองเจ็บตัว แล้วจะไม่ให้ผมเป็นห่วงได้ไงกัน” ผมสนิทกับแม่พรทิพย์มากนะครับ สามารถนั่งคุยเรื่องของหมาต่อได้อย่างไม่ต้องหวั่นใจอะไร แม่ให้คำปรึกษาที่ดีเสมอมา

 

“ต่ออายุน้อยกว่าพายแค่ปีเดียวก็จริง แต่ลูกแม่คนนี้มีความเป็นเด็กอยู่มากเหมือนกันนะ ยิ่งกว่าต็อปเสียอีก แต่ต่อก็เป็นเด็กดี เป็นคนมีความคิดด้านบวก         เลยสดใสอยู่เสมอ อยู่ด้วยแล้วสบายใจ... ใช่มั้ยครับ” ผมพยักหน้ารับ ยิ้มอย่างไม่อาจปิดบัง ไม่เคยปิดความรู้สึกที่มีต่อมันยามที่อยู่ต่อหน้าแม่ได้เลย

 

“ครับแม่ อยู่กับต่อแล้วโลกมีสีสันมากครับ เถียงกันบ้าง ทะเลาะกันบ้าง แต่ทุกครั้งก็จบลงด้วยความเข้าใจกันมากขึ้น เป็นแบบนี้มาจะสองปีแล้วครับ ผมอยากให้เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ” แม่พยักหน้ารับราวกับว่าพึงพอใจในสิ่งที่พูดออกไป ผมไม่ได้พูดเพื่อเอาใจ แต่พูดจากใจให้แม่รับรู้ความรู้สึกที่ผมมี

 

“ไม่มีคู่ไหนที่อยู่ด้วยกันแล้วจะไม่ทะเลาะกันหรอก อยู่ที่ว่าหลังจากทะเลาะกันแล้วจะปรับความเข้าใจกันหรือเปล่า หรือจะปล่อยให้ช่องว่างมันขยายกว้างมากขึ้น มันอยู่ที่เราเลือก เข้าใจใช่มั้ยครับ” แม่เอื้อมมาจับมือผมและบีบเบาๆ ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่   แม่แท้ๆ ของผม ไม่ใช่ญาติ ไม่ใช่คนที่ผมรู้จักมาตั้งแต่เกิด แต่ทว่าผมทั้งรัก ทั้งเคารพ และรู้สึกดีใจที่ได้มาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัววิรัตน์ชัยชาญเสมอ

 

“แม่ฝากดูแลต่อด้วยนะพาย น้องดื้อก็จัดการได้แม่ไม่ว่า แต่อย่าหนักหนาใส่กันนักนะลูก รายนั้นดื้อเงียบ ลองถ้าคิดอะไรแล้วล่ะก็จะเชื่อมั่นอยู่อย่างนั้น เพราะฉะนั้นการเงียบใส่กันมันไม่ใช่ทางออกที่ดีนักหรอก...”

 

“ครับแม่ ผมจะดูแลต่อให้ดีที่สุดเลยครับ...”

 

“แหม่ะ จะรักมันมากเกินไปแล้วครับแม่ ลูกแท้ๆ อยู่นี่ครับ ถึงต่อจะหล่อสู้     พี่พายไม่ได้ แต่ก็พอสูสีเถอะ ว่าแต่คุยอะไรกันอ่ะ นินทากูหรือเปล่าพี่พาย” ผมยักไหล่ใส่ไอ้หมาต่อ มันทำหน้ายุ่ง หันไปทางแม่พรทิพย์ก็ถูกเมินใส่ มันเลยทิ้งตัวนั่งข้างๆ และต่อยแขนผมอย่างระบายอารมณ์

 

“เจ็บนะเว้ย...”

 

“สมน้ำหน้า ไปโทรหาพี่โก้เลยเว้ย มันบอกโทรหาแล้วมึงไม่รับ เจ็บนะแม่       ตีต่อทำไมครับ...”

 

“พูดกับพี่เขาดีๆ หน่อยครับ บอกไม่เคยจำเลยน้าลูกคนนี้ ทำตัวน่ารักๆ ให้สมกับที่พายเขาชมหน่อย อุ้ยๆ มีคนเขินด้วยล่ะพาย ดูสิแก้มแดงเชียว” แม่พรทิพย์น่ารักใช่มั้ยครับ ชงให้เสร็จก็เดินแยกตัวออกไป ทิ้งให้ไอ้หมาต่อมันเขินจนหน้าแดงหนักกว่าเดิมเสียอีก

 

“พี่พาย มึงไปตายเลยไป แล้วอย่าลืมโทรหาผัวเก่ามึงด้วยนะ ย๊าก...” มันเดินทึ้งหัวตัวเองหนีไปแล้วครับ เดี๋ยวขอคุยกับไอ้โก้จบก่อนแล้วจะตามไปหลอกหลอนแม่งที่ห้องนอน รับรองเลยว่าจะเอาคืนมันให้สาสม เพราะอยู่ในห้องแม่พรทิพย์ไม่รู้ไม่เห็นนี่ครับ หึๆ เสร็จพี่เพียแน่ๆ ครับน้องมาย

 

 

 

[เป็นต่อ]

 

ดูเหมือนว่าช่วงนี้ดวงผมจะถูกราหูโคจรมาอมอีกแล้วครับ ไม่รู้เหมือนกันว่าดวงผมมันอร่อยมากนักหรือไง ราหูถึงได้มายุ่งวุ่นวายกับดวงของผมนัก ที่บ่นๆ นี่ก็ไม่ใช่อะไรหรอกครับ เมื่อสัปดาห์ก่อนเราคุยและตกลงกันว่าจะไปเที่ยวหัวหิน แต่ทว่ามันมีเหตุให้ทริปนั้นต้องยกเลิก เพราะว่าบัญชีของบ้านเสบียงมีปัญหา พี่ปอต้องอยู่เคลียร์บัญชีจนหัวยุ่ง

 

บ้านพักตากอากาศที่หัวหินเองก็ถูกคุณหญิงป้าของไอ้พี่พายยึดครองแบบกะทันหัน เหมือนว่าลูกหลานเหลนโหลนอะไรเทือกนั้นกลับมาจากต่างประเทศ เลยเฮโลพากันไปพักที่หัวหินกันหมด

 

พี่พายหงุดหงิดและเฟลมาก แต่ไม่สามารถพูดอะไรมากได้ ถึงจะร้ายกาจแค่ไหน แต่มันก็ยังมีสัมมาคารวะเหลืออยู่บ้าง อีกอย่างคุณนายเองก็เข้าใจและไม่ได้ว่าอะไร แม่ผมเป็นคนที่เข้าใจอะไรง่าย จนบางทีผมก็อยากจะถามว่าทำไมแม่เข้าใจอะไรง่ายเกิน

 

“อยาก ไป เที่ยว” ผมตะโกนลั่นบ้านจนถูกพี่ปอเอาหมอนปามาใส่ พอดีว่าผมมันพวกลิงกลับชาติมาเกิด เลยกระโดดหลบได้ทันท่วงที แต่ก็บังเอิญอีกนั่นแหล่ะครับว่าผมมันซวยแบบโคตรๆ กระโดดไปกระแทกโต๊ะ สอยแจกันตกลงมาแตกแบบดังสนั่นบ้าน เล่นเอาคุณนายพรทิพย์สะดุ้งและรีบมาดูทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

 

แต่คนที่ไวยิ่งกว่าใครก็คือไอ้พี่พาย มันรีบเข้ามาหาและสั่งห้ามผมขยับไปไหน จนกว่ามันจะเก็บซากแจกันจนหมด ผมจึงต้องยืนกอดหมอนทำหน้าละห้อยใส่      คุณนายพรทิพย์ เพราะแจกันใบนี้เป็นของที่คุณนายรักและหวงมาก ไม่รู้เหมือนกันว่ามันรอดพ้นเงื้อมือผมมาได้ยังไงตั้งหลายปี ไหนๆ จะพ้นแล้วทำไมไม่พ้นไปตลอดวะ

 

“ขอโทษครับแม่ ต่อไม่ได้ตั้งใจ...” แม่ระบายลมหายใจเบาๆ ส่ายหน้าช้าๆ และส่งยิ้มมาให้ในที่สุด โล่งใจเลยครับ ไม่อยากให้แม่โกรธเลย นานมากแล้วที่ไม่เคยเห็นแม่โกรธผมกับพี่ปอ ช่างเป็นคนที่ใจเย็นเสียจริง

 

“ไม่เป็นไรลูก มันเป็นของนอกกาย ถึงจะเป็นแจกันใบที่พ่อซื้อให้แม่ก็เถอะ...” นั่นแหล่ะครับคือประเด็น เพราะว่าแจกันใบนี้พ่อเป็นคนซื้อให้ คุณนายถึงได้รักและหวงมาก แต่ผมก็ดันมาทำแตกซะนี่ คิดแล้วอยากจะเอาเศษแจกันมาปาดคอตัวเองตายจริงๆ แต่ติดอยู่นิดเดียวครับ ติดตรงที่ว่าพี่พายมันเก็บเศษแจกันทิ้งไปหมดแล้วนี่สิ

 

“แม่อ่ะ ต่อขอโทษจริงๆ นะครับ ก็พี่ปออ่ะ...”

 

“ไม่ต้องโบ้ยมาทางกูเลยหมาต่อ มึงดันแหกปากร้องโวยวายทำไมล่ะครับ คนทำงานอยู่มันเสียสมาธินะเว้ย” ยังไม่ทันจะโบ้ยเลยครับ พี่ปอเตะกลับมาอย่างทันท่วงที จริงๆ ก็ไม่ใช่ความผิดอะไรของพี่ปอหรอก ผมนี่แหล่ะครับผิดแบบเต็มประตู

 

“ไม่ต้องเถียงกันหรอกครับ แม่ไม่ได้โกรธอะไรสักหน่อย แม่ก็เข้าใจว่าต่อไม่ได้ตั้งใจ ความซวยมันบังคับนี่เนอะ... อีกอย่างแม่เองก็ไม่ยึดติดกับของนอกกาย แม่ให้ความสำคัญกับคนที่รักมากกว่า” โหย เหมือนจะซึ้งอ่ะ แต่คุณนายเล่นพูดดักทางกันแบบนี้ ไปไม่เป็นเลยทีเดียวครับ ไอ้พี่พายมันหัวเราะใส่ แต่แม่งหัวเราะไม่ออกแล้วครับ เพราะคนที่กลัวว่าผมจะซุ่มซ่ามเหยียบเศษแจกัน กลับเหยียบเข้าเสียเอง ทำเอาผมต้องรีบนั่งลงไปจับเท้ามันขึ้นมาดูทันที มีเลือดออกด้วยอ่ะ

 

“เจ็บมั้ยวะพี่พาย ไปนั่งดีๆ เดี๋ยวทำแผลให้” ผมรับถังใส่เศษแจกันมาจากพี่พาย วางลงกับพื้นและพยุงพี่พายไปนั่งที่โซฟา คุณนายหยิบกล่องปฐมพยาบาลมาให้อย่างทันท่วงที

 

“เจ็บมั้ยพาย ทำไมคราวนี้เป็นพายที่เสียเลือดล่ะครับ ปกติลูกแม่ต้องทำตัวเองให้เจ็บตลอดไม่ใช่หรือไงกัน...”

 

“แม่ดูรักต่อมากเลยนะครับเนี่ย แต่ไม่เป็นไร ยังไงต่อก็รักแม่อยู่ดี แต่ตอนนี้ขอทำแผลให้พี่พายก่อน แม่ไปพักผ่อนเถอะครับ แต่อย่าเข้าใกล้พี่ปอนะแม่ ตอนนี้มันกำลังจะเป็นบ้า...”

 

“ถ้าปอเตะน้องแม่คงไม่ว่าอะไรนะครับ มันกวนประสาทปอมาทั้งวันแล้ว   พาลที่ไม่ได้ไปเที่ยว” ฉึกๆ แทงใจดำกันมากอ่ะพี่ปอ อุตส่าห์ไม่แสดงออกว่าหงุดหงิด    ที่อดเที่ยวแล้วนะเว้ย แค่นั่งไม่สุข ลุกเดินไปทั่วและแหกปากโวยวายแค่นั้นเอง

 

“จะทำอะไรก็อย่ารุนแรงนักนะปอ สงสารน้อง...” แล้วคุณนายก็เดินยิ้มแย้มจากไปทันที

 

“นั่นสิพี่ปอ อย่าทำรุนแรงกับที่รักผมนักนะพี่ ให้ผมทำคนเดียวก็พอแล้ว...”

 

“นั่นสินะ ได้ข่าวว่าหมาต่อมันชอบความรุนแรงซะด้วย...”

 

“โว้ย! พอเลยทั้งพี่ปอทั้งพี่พาย รักกันมากเลยใช่มั้ย รุมกันจังเลยนะ ไอ้นี่ก็หุบปากและนั่งเฉยๆ เป็นมั้ย  พอแม่เข้าไปพักนี่ก็เอาใหญ่เลยนะ จะไฝว้ก็บอก ไว้ทำแผลเสร็จก่อนแล้วเจอกัน” ผมหันไปแยกเขี้ยวใส่พี่ปอ มันขยำกระดาษโยนใส่หน้าผมอย่างแม่นยำ ใช่ว่าไม่เจ็บนะครับ แสกหน้าจังๆ แบบนั้น พี่พายหัวเราะลั่น แต่ก็ยังไม่วายก้มลงมาเป่าหน้าผากให้อย่างห่วงใย

 

“หาเรื่องใส่ตัวตลอดนะมึง ว่าแต่กูไม่ได้เจ็บแผลนักหรอก ไม่ต้องทำแผลก็ได้ เลือดหยุดไหลแล้วด้วย...”

 

“ไม่ได้ว่ะพี่พาย ต้องล้างแผลให้สะอาด ปิดพลาสเตอร์กันเศษดินเศษทรายเข้าแผล มึงบอกกูเองไม่ใช่รึไง แล้วทีอย่างนี้จะมาทำเป็นเนียน” ผมนั่งลงกับพื้น จับเท้าพายขึ้นมาวางบนตัก จัดการหยิบสำลีกับแอลกอฮอล์ขึ้นมา ค่อยๆ ทำการเช็ดแผลให้ไอ้พี่พายอย่างเบามือ แผลไม่ลึกเท่าไหร่ไม่น่าเป็นห่วงอะไร แค่บาดถากๆ จนเลือดชั่วๆ ไหลออกมาเล่นๆ เท่านั้นแหล่ะ

 

“อะไรเล่า...” พอเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าพี่พายกำลังทอดสายตามองมาที่ผม หรือบางทีมันอาจจะมองผมอยู่ตลอดเวลาเลยก็ได้ ต้องเข้าใจนะครับว่าคนมันหน้าตาดี คนมันมีดีอ่ะนะ ไอ้โรคจิตนี่ถึงได้รักได้หลงจนบางทีก็ดูเว่อร์เกินจริงไปมาก

 

“มึงน่ารักดี...” โอย อะไรของมึงวะไอ้บ้าพี่พาย จะมารักมาหลงอะไรกูมากมายนักหนา แค่นี้กูก็รู้สึกว่าตัวเองแม่งโชคดีเกินหน้าเกินตาชาวบ้านแล้วเว้ย ที่มีมึงมารักเว่อร์ๆ แบบนี้เนี่ย

 

“เพ้อละพี่พาย มึงคงทนพิษบาดแผลไม่ไหวสินะ ถึงได้ดูเพ้อจนบ้าแบบนี้     เลิกมองกูสักทีได้มั้ยวะ...”

 

“เลิกไม่ได้ว่ะ สายตากูมีไว้มองแค่มึงคนเดียว...” โหย ห่าเอ๊ย ไอ้พี่พาย ไอ้เสี่ยว ไอ้บ้า ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาสรรเสริญมึงแล้วนะไอ้คุณสามี ไอ้หล่อ ไอ้ดีเลิศ

 

“เฮ้ยๆ จะจีบกันก็ไปที่ห้อง เกรงใจกูมั่ง นั่งฟังมานานแล้วมันอยากจะอ้วก เลี่ยนมากไอ้พาย” เออ เหมือนจะลืมไปเลยว่าพี่ปออยู่แถวนี้ นิสัยไม่ดีเลยพี่ชาย ใครวะ คนเขาจะจีบกันก็มานั่งเป็นมารความสุขทำไมไม่รู้ ฮ่าๆ ล้อเล่นน้าพี่ปอสุดหล่อของน้อง

 

“ถ้าเข้าห้องคงไม่ใช่ไปจีบกันอ่ะพี่ปอ คงจะทำอย่างอื่นมากกว่า อ๊าก...     หมาต่อ กูแสบนะเว้ย” ก็ไม่มีอะไรมากครับ แค่เอาสำลีที่เปียกชุ่มไปด้วยแอลกอฮอล์กดลงไปที่แผลของมันแบบแรงๆ เน้นๆ โทษฐานที่เอาเรื่องจริงไม่อิงนิยายมาพูด

 

“พูดมากนักมึงต้องเจอแบบนี้แหล่ะ แล้วพี่ปอก็เหมือนกัน นั่งทำงานแบบเงียบๆ ไปเลยนะเว้ย ไม่อย่างนั้นจะร้องเพลงให้ฟังเดี๋ยวนี้เลย เอาให้หูแตกกันไปข้าง...”

 

“กูไหว้ละครับน้องต่อ อย่าส่งเสียงของมึงมากไปกว่านี้เลย หนวกหู กูย้ายไปหาที่สงบๆ ทำงานดีกว่า เชิญมึงสองคนครองรักกันไปเถอะ โอย... เมื่อไหร่จะเสร็จวะเนี่ยกูอยากนอนจะตายห่าอยู่แล้ว” และพี่ปอก็ต้องอพยพครับ ใครจะด้านเท่าผมไม่มีอีกแล้วเว้ย ตอนนี้ทำแผลพี่พายเสร็จแล้ว ทำอะไรต่อดีวะ นี่มาสิงสถิตที่บ้านได้สองวันแล้ว เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง อยู่แต่คอนโดแล้วเบื่อครับ กลับบ้านมาหาครอบครัวบ้าง

 

“หิวยังวะต่อ กูหิวว่ะ ไปทำอะไรกินกันมั้ย...” เป็นความคิดที่ดีครับ กองทัพมันต้องเดินด้วยท้อง และวันหยุดแบบนี้ไม่ควรจะออกไปหาอะไรกินนอกบ้านให้เสียเวลาและเสียเงินทอง ของในตู้เย็นมีให้เพียบ สะบัดตะหลิวสองสามทีก็ได้กินแล้วครับ

 

“อยากกินอะไรวะพี่พาย คิดเอาไว้เลยนะ เดี๋ยวกูไปล้างมือก่อน” ผมเก็บอุปกรณ์ทำแผลเข้าที่ หันมามองพี่พายเพื่อดูอาการ มันเดินได้ปกติ อย่างว่าแหล่ะครับ ไอ้พี่พายไม่ได้ด้านแค่ที่หน้า มันด้านไปทั้งตัวนั่นแหล่ะ

 

ผมเข้ามาในครัว เปิดดูวัตถุดิบในการทำอาหารกลางวัน ไหนๆ ก็ไหนๆ จะทำมื้อกลางวันกินกันแล้ว ก็ทำเผื่อแม่กับพี่ปอไปเลย เดี๋ยววันนี้ไอ้หมาต่อจะโชว์ฝีมือเอง

 

“อยากกินราดหน้าน้ำแดงครับคุณพ่อครัว” พี่พายเดินเข้ามาเกาะเอวและชะโงกหน้ามามองดูวัตถุดิบในตู้เย็น จริงๆ ก็มีอาหารสำเร็จที่เอามาจากบ้านเสบียงอยู่แล้วนะ เพราะส่วนใหญ่จะกินกันที่บ้านเสบียงมาเลย แต่วัตถุดิบในตู้เย็นก็ไม่เคยขาด  คุณนายใส่ใจกับเรื่องอาหารการกินของคนในบ้านดีมากอ่ะครับ

 

“ไม่มีเส้นก๋วยเตี๋ยวว่ะพี่พาย มีแต่บะหมี่สำเร็จรูป ใช้แทนได้มั้ย ถ้าได้เดี๋ยวทำน้ำราดให้” พี่พายพยักหน้าอยู่แถวๆ คอผมนี่แหล่ะ ถ้าใครเข้ามาเห็นคงคิดว่าผมถูก    ไอ้พี่พายไซ้คอแน่ๆ แต่พี่พายรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่คอนโด มันเลยไม่ค่อยนัวเนียผมเท่าไหร่ คงจะเกรงใจคุณนายพรทิพย์น่ะครับ

 

“หิวมากอ่ะต่อ ขอแบบอร่อยๆ นะ มีอะไรให้ช่วยมั้ย หั่นผักให้เอาเปล่า” มาทำเสียงน่ารักมุ้งมิ้งใส่ อยากได้กูเป็นผัวมั้ยพี่พาย นี่ยังแอบอยากลองอยู่นะบอกเลย       ถูกกระทำมาจะสองปีแล้ว ขอเป็นฝ่ายกระทำบ้างได้ป่ะวะ ฮ่าๆ

 

“เอาผักมาล้างแล้วก็หั่นนะพี่พาย เดี๋ยวกูหมักหมูแป๊บนึง เอาแบบนุ่มโคตรพ่อโคตรแม่ละลายในลิ้นเลย” ว่าแล้วเราก็ช่วยกันเตรียมวัตถุดิบในการทำราดหน้าน้ำแดงครับ พี่พาชอบกินนะ บอกว่าอร่อยดี ผมนี่โคตรเจ๋งเนอะ ทำอาหารก็เป็น ดูแลคนก็เก่ง แหม่ะ ใครได้เป็นแฟนนี่โคตรเจ๋ง ฮ่าๆ หลงตัวเองสัด

 

ผมค่อยๆ หั่นหมูอย่างระมัดระวัง เพราะมีสายตาเป็นห่วงจากพี่พายมองมาเป็นระยะๆ พี่พายวางผักพักเอาไว้ในตะกร้าเพื่อให้สะเด็ดน้ำ มันแบมือขอมีดจากผม เพื่อที่จะหั่นหมูให้ แต่ผมปฏิเสธ ไหนๆ ก็มือเลอะแล้วก็ให้เลอะเป็นคนๆ ไป

 

“ไม่เป็นไรเว้ยพี่พาย นี่หั่นอย่างระวังเลยครับ ไม่ให้บาดมือแน่นอน...”

 

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่หั่นเอง ถ้าถูกมีดบาดนิ้วขึ้นมาก็จะเจ็บเอาอีก มีแต่แผลเต็มมือไปหมดแล้ว ไปเตรียมเครื่องทำน้ำราดไป” สุดท้ายก็ต้องยอมให้พี่พายแย่งหมูไปหั่นจนได้ ผมต้องยอมตามใจมันครับ เป็นห่วงกันซะขนาดนี้

 

“เสร็จแล้วครับ...” พี่พายดูภาคภูมิใจในตัวเองมากครับกับอีแค่หั่นหมูเนี่ย แต่ก็นะ มันเน้นกิน ผมเน้นทั้งทำและกิน เพราะฉะนั้นส่วนใหญ่ผมจะเป็นคนทำเสียมากกว่า

 

“โอเคเลยพี่พาย ไปหั่นผักครับ เดี๋ยวหมักหมูแป๊บนึง” สูตรหมูหมักของผมนี่ไม่ยากเลยครับ อันดับแรกใส่ไข่ไก่ลงไปหนึ่งฟอง นมสดอีกพอประมาณ ตามด้วยพริกไทยป่น ซอสปรุงรส มีเนื้อสับปะรดสักนิดจะดีมากครับ มันจะช่วยทำให้หมูนุ่มจนถึงขั้นเปื่อยอย่างรวดเร็วเลยครับ

 

“ทีนี่ก็ทำน้ำราดเลยเนอะ เออใช่ พี่พายสับกระเทียมให้หน่อย เดี๋ยวหา      ซอสมะเขือเทศก่อน น่าจะอยู่ในตู้” จริงๆ ทำอาหารกินกันเองก็ดีไปอีกอย่างนะครับ เป็นการกระชับความสัมพันไปในตัว ช่วยกันทำคนละไม้คนละมือ แอบเนียนจีบกันบ้างอะไรบ้าง ฟินจะตายไป

 

“ไม่ต้องเยอะหรอกพี่พาย เอาแค่นั้นแหล่ะ ว่าแต่เมื่อวานนี้แอบโทรคุยกับจูเนียร์หรอวะ...” พวกเราโทรหาจูเนียร์เป็นครั้งคราวครับ ยังคงร่าเริงและสดใสตามประสา คิดถึงอยากจะเจอเหมือนกัน คงเป็นช่วงวันหยุดยาวที่มีเวลาว่าง คิดว่าจะชวน พี่พายไปเที่ยวเกาะช้างด้วยกัน ตอนนี้แม่จูเนียร์ย้ายมาอยู่กับสามีเรียบร้อยแล้ว ต้องขอบคุณคุณลุงที่เป็นธุระจัดการให้

 

“จูเนียร์โทรมาหาต่างหาก มึงหลับอยู่เลยไม่อยากปลุก รายนั้นก็ถามหาแต่มึงแหล่ะครับหมาต่อ เลยให้ดูภาพตอนมึงนอนหลับ จูเนียร์เอาแต่หัวเราะจนกูกลัวว่ามึงจะตื่นขึ้นมา เห็นนอนยิ้มหวานเชียว ไม่อยากขัดอารมณ์” หรอวะ ไม่เห็นรู้เรื่องเลย คิดว่าฝันไปเสียอีก แต่ไม่เป็นไร ไว้ว่างๆ ค่อยโทรไปคุยด้วยก็ได้

 

“คิดถึงว่ะ เดี๋ยวว่างๆ ไปหากันนะ ว่าแต่กระเทียมได้ยังพี่พาย พยาธิแม่งเต้นเบรกแดนซ์แล้วตอนนี้” มาเลยครับ พ่อครัวหน้าหล่อคนนี้จะปรุงราดหน้าน้ำแดงสูตรเด็ดให้คนทั้งบ้านได้กินกันจนอิ่มแปล้เลยครับ

 

ขั้นตอนแรกคือตั้งกระทะให้ร้อน ใส่น้ำมันลงไปพอประมาณ เจียวกระเทียมให้หอม เดี๋ยวๆ ทำไมเจียวกระเทียมแล้วเปลี่ยนเป็นหอม ต้องเป็นกระเทียมเจียวดิ เอ้าๆ    กูนี่เพ้อเจ้อตลอดเวลาเลยรึไงวะ มาต่อกันเลยดีกว่าครับ

 

เจียวกระเทียมให้เป็นกระเทียวเจียว ใส่หมูหมักลงไปผัดกับกระเทียมพอสุก ใส่น้ำซุปลงไป ปรุงรสให้กลมกล่อมเลยครับ พอน้ำเดือดก็ใส่ผักที่เตรียมเอาไว้ใส่ซอสมะเขือเทศให้น้ำแดงฉ่ำชวนทาน ปิดท้ายด้วยการใส่แป้งมันละลายน้ำลงไปให้น้ำราดหน้าข้นเล็กน้อย

 

“ขอนำเสนอเลยครับ เมนูแนะนำของพ่อครัวสุดหล่อนามว่าเป็นต่อ บะหมี่หมูหมักน้ำแดงแสนอร่อย พี่พายมึงตักใส่ชามเตรียมเสิร์ฟเลยครับ เดี๋ยวไปอันเชิญคุณนายกับไอ้พี่ปอมากินด้วยกัน เดี๋ยวหายร้อนแล้วจะไม่อร่อย” ยกหน้าที่ตักเสิร์ฟให้   พี่พายไปครับ ตอนนี้ผมไปตามแม่กับพี่ปอก่อนดีกว่า

 

“หิวเว้ย หมาต่อทำอะไรกินวะ กลิ่นลอยฟุ้งไปทั่วบ้าน พยาธิในท้องประท้วงรัวเลยทีนี้” เห็นหน้าพี่ปอแล้วมันเขี้ยว อดที่จะเตะแม่งไม่ได้จริงๆ มันมองหน้าผมแบบงงๆ ที่อยู่ดีๆ ไปทำร้ายร่างกายมัน เดี๋ยวนี้ผมสู้คนนะเว้ยพี่ปอ หึๆ

 

“พอหิวขึ้นมานี่นึกถึงน้องได้นะพี่ปอ พอหมดประโยชน์นี่แกล้งจริงจัง ทำบะหมี่หมูหมักน้ำแดงเว้ย ไปตักเอาเลย เดี๋ยวไปตามแม่ก่อน” ผมรีบวิ่งหนีก่อนที่พี่ปอจะโบกผมเป็นการเอาคืน แต่ไม่ได้แดกกูหรอกครับ วันนี้หมาต่อจะใช้วิชามารในการเอาตัวรอด

 

ผมมาหยุดที่หน้าห้องแม่ เคาะประตูสองทีอย่างมีมารยาท เปิดประตูเข้ามาทางด้านใน แม่หันมาส่งยิ้มให้ในมือมีอัลบั้มภาพเล่มใหญ่ที่ถูกเปิดค้างเอาไว้ เป็นอัลบั้มภาพตอนที่พ่อกับแม่แต่งงานกัน และสมัยตอนที่ผมกับพี่ปอยังเด็ก

 

“คิดถึงพ่อหรอครับ” ผมนั่งลงข้างๆ สวมกอดเข้าที่เอวของแม่ เวลาที่แม่คิดถึงพ่อก็จะหยิบอัลบั้มภาพขึ้นมาดู คงนึกถึงคืนวันเก่าๆ ที่เคยมีร่วมกันกับคนที่รัก ตั้งแต่ที่พ่อเสียแม่ก็ครองตัวเป็นโสดมาตลอด ถึงจะมีคนเข้ามาข้องแวะแต่แม่ก็ไม่เคยเปิดรับใครเข้ามา

 

แม่พูดกับผมและพี่ปออยู่เสมอว่าพ่อคือรักแรก รักแท้และรักเดียว ไม่มีใครสามารถแทนที่พ่อได้ เป็นความรักที่บริสุทธิ์มากเลยใช่มั้ยครับ แม่สอนให้เราเป็นคนดีเสมอมา ผมรักแม่มากกว่าใครในโลกนี้เลยล่ะ

 

“คิดถึงครับ คิดถึงอยู่เสมอ เพราะพ่ออยู่ในใจแม่ตลอดเวลานี่นา คนอื่นอาจจะมีความรักได้หลายครั้ง แต่สำหรับแม่ พ่อเป็นรักเดียวของแม่ ไม่มีใครดีเท่าพ่อของต่อแล้วล่ะ” รอยยิ้มของแม่เปี่ยมไปด้วยความสุข ถ้าพ่อมีชีวิตอยู่บางทีแม่อาจจะไม่ต้องเหนื่อยมากเท่านี้ แม่อาจจะมีความสุขมากกว่านี้ก็เป็นได้

 

“ต่อจำพ่อแทบไม่ได้เลย แต่ต่อรักพ่อนะครับ ผู้ชายที่แม่รักต้องเป็นคนดีมากแน่นอน ต่อเชื่อว่าแม่ของต่อต้องเลือกรักคนไม่ผิด” ผมกอดแม่แน่นกว่าเดิม แม่หันมาลูบหัวผมเบาๆ ปิดอัลบั้มภาพวางลงข้างกาย และหันมากอดผมแบบเต็มรัก

 

“แต่แม่ไม่เคยเหงาเลยนะ เพราะแม่มีปอกับต่อ ลูกไม่เคยทำให้แม่เป็นห่วงหรือเสียใจ ปอกับต่อเป็นลูกที่ดีและน่ารักสำหรับแม่เสมอ ถ้าพ่อยังอยู่กับพวกเรา แม่เชื่อว่าพ่อเองก็จะต้องภูมิใจในตัวลูกชายทั้งสองคนเหมือนกัน” ผมก็อยากจะให้เป็นเช่นนั้น ผมอยากให้แม่มีคนคอยดูแลและอยู่เป็นเพื่อนในยามที่อายุมากกว่านี้ เพราะอย่างนี้ผมถึงติดแม่และติดบ้าน

 

ช่วงที่จะต้องย้ายออกไปอยู่คอนโดกับพี่พาย บอกตามตรงว่าเหงา คิดถึงแม่ คิดถึงบ้าน แต่ก็ต้องทนอยู่กับไอ้คนประสาทอย่างพี่พาย โชคดีที่พี่ปออยู่กับแม่ ผมเลยไม่ต้องห่วงอะไรมากมายนัก

 

ตอนนี้ผมกับพี่พายก็แวะเวียนมานอนค้างที่บ้านสม่ำเสมอ ไม่อยากให้แม่รู้สึกเหงา ช่วงนี้แม่ดูเหนื่อย ดูอ่อนล้า อาจจะเพราะสู้งานแบบเต็มที่มาตั้งแต่พ่อเสีย   ผมอยากเรียนให้จบเร็วๆ เพื่อที่จะได้มาช่วยงานแม่ได้อย่างเต็มที่เต็มทางมากกว่านี้

 

“ต่อรักแม่ที่สุดในโลกเลยนะ...”

 

“รักมากกว่าพายหรือเปล่า...” โหย นี่แม่ยังจะเล่นแบบนี้อีกนะ มันใช่เวลามั้ยล่ะครับคุณนาย

 

“รักมากกว่าล้านเท่าเลยครับ แม่ก็รู้ว่าต่อรักแม่มากกว่าใครในโลก ความรักที่มีให้พี่พายยังไม่ได้เศษเสี้ยวที่ต่อมีให้แม่เลย” ไม่ไอ้อ้อนเพื่อหวังเอาหน้าอะไร แต่มันคือความรู้สึกจากใจลูกชายของแม่ต่างหาก รักแม่มากๆ นะครับ

 

“ครับๆ แม่รู้อยู่แล้วว่าต่อกับปอรักแม่มากแค่ไหน เด็กชายเป็นต่อของแม่โตเป็นผู้ใหญ่มากแล้วนะ ทั้งความคิดและนิสัยใจคอ ถึงจะซุ่มซ่ามไปบ้างก็เถอะ แต่แม่เชื่อว่าใครที่ได้อยู่กับต่อจะต้องมีความสุขมากแน่ๆ ใช่มั้ยครับพาย” ผมหันกลับไปมอง       ที่ประตู พี่พายส่งยิ้มมาให้ ห่านี่ไม่มีมารยาท มาแอบฟังแม่ลูกเค้าคุยกันได้ยังไงวะ     มันเดินเข้ามานั่งข้างๆ รอยยิ้มของพี่พายคือที่สุดสำหรับผมจริงๆ ว่ะ

 

“แต่คงไม่ต้องรอพายตอบหรอกเนอะ สีหน้า แววตา รอยยิ้ม ทุกอย่างบ่งบอกชัดเจนว่าพายกำลังมีความสุขมาก แม่ดีใจนะที่เห็นพายมีความสุขแบบนี้ พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมต่อถึงได้ชอบเวลาที่พายยิ้ม เพราะว่าหล่อมากอย่างนี้นี่เองเนอะ” พี่พายยิ้มรับคำชมส่วนผมก็เขินไปสิ เหมือนถูกแม่เอาเรื่องจริงมาแฉยังไงก็ไม่รู้ ผมได้แต่กอดแม่แต่ส่งสายตาสื่อความรู้สึกไปให้พี่พาย

 

“มีความสุขมากครับแม่ ตั้งแต่ที่มีเป็นต่อเข้ามาในชีวิต อะไรๆ ก็ดีขึ้นเยอะเลยครับ ผมขอบคุณแม่มากนะครับที่ยอมรับในความรักของเราทั้งคู่” ไม่เคยมีสักวันที่ผมจะลืมเรื่องราวในวันนั้น วันที่ยัยคุณน้ำมาบอกความจริงกับแม่ เพราะครั้งนั้นคือบทพิสูจน์ความรักของผมกับพี่พายต่อหน้าแม่ ผมจำฝังใจไม่เคยลืมลงได้เลย

 

เป็นวันที่ร้องไห้หนักมาก และก็เป็นวันที่มีความสุขมากเช่นกัน ความรักทำให้เรายิ้มและร้องไห้ได้ในคราเดียวจริงๆ

 

“คนเราถ้าลองเกิดมาเพื่อกันและกันแล้ว มันก็ไม่แคล้วกันไปไหนหรอกครับ แต่บางครั้งความรักก็ต้องการออฟชั่นเสริมบ้าง ต้องเข้าใจ ไว้ใจ เชื่อใจ มันถึงจะไปรอด ถ้าไม่หนักแน่นก็จะพากันล้มลงกลางทาง เพราะฉะนั้น นับหนึ่งถึงสิบในใจก่อนที่จะพูดหรือตัดสินใจทำอะไรลงไปนะครับ ทั้งสองคนเลย” เป็นคำสอนที่แม่มักจะบอกกับผมเป็นประจำ และผมเองก็เอาไว้ใช้กับพี่พายมันประจำเช่นกัน เราทะเลาะกันบ่อยมาก แต่เราก็ไม่เคยหันหน้าหนีกันไปไหน

 

หลายๆ ครั้งลงเอยด้วยการที่เราหันหน้ามามองกัน และเอ่ยคำขอโทษในสิ่งที่เราได้คิด พูด และเถียงกันลงไป ทุกอย่างก็กลับมาสู่จุดเดิม คือเรายังคงเดินเคียงข้างกันไปเรื่อยอย่างมีความสุข

 

“ต่อรักแม่จัง ขอบคุณมากนะครับที่ทำให้ต่อเป็นลูกที่โชคดีที่สุดแบบนี้”    ความรักที่ยิ่งใหญ่ที่สุดก็คือความรักของคนเป็นแม่ ผมเชื่อมาตลอด เพราะสิ่งที่ผมได้รับจากแม่ไม่อาจหาสิ่งใดมาเปรียบเทียบได้

 

“เอ้าๆ เอาอีกแล้วนะต่อ ซึ้งมากจนน้ำตาจะไหลอีกแล้ว งอแงเป็นเด็กไม่เคยเปลี่ยนจริงๆ แม่เองก็รักต่อนะ รักพายด้วยเหมือนกัน พายเองก็เป็นเหมือนลูกแม่คนหนึ่ง ดูแลกันไป เรียนรู้กันไป แม่เชื่อนะว่าทั้งสองคนจะเดินไปด้วยกันได้อีกไกลเลยล่ะ...”

 

“ต่อไม่ได้ร้องไห้ซะหน่อย แค่เกือบๆ เท่านั้นเอง แม่ไปกินมื้อกลางวันด้วยกันนะ ต่อเตรียมเอาไว้รอแม่แล้ว ไม่ได้ทานอาหารกลางวันพร้อมหน้ากันมานานแล้วเนอะ” ผมพยุงแม่ให้ลุกขึ้น พี่พายเอื้อมมือมาป้ายที่หางตาเบาๆ มันยีหัวผมซะยุ่งไปหมด ก่อนจะเดินนำหน้าไป

 

ผมหันกลับมามองคนที่เดินเคียงข้างกับผม ความอบอุ่นและความรักมากมายอย่างมหาศาลที่ผมได้รับจากผู้หญิงที่แสนประเสริฐคนนี้ ไม่อาจจะหาสิ่งใดตอบแทนความรักที่มากมายนั้นได้ ผมรักแม่ของผมที่สุดในโลกเลยครับ

 

ผู้ชายอีกคนหนึ่งที่สำคัญในชีวิต พี่ปอ พี่ชายที่แสนดีของผม เราโตมาด้วยกัน ล้มลุกคลุกคลานมาด้วยกันตลอด แต่พี่ปอก็ปกป้องและดูแลผมเป็นอย่างดี เสียสละเพื่อให้ผมได้มีความสุขเสมอมา

 

ที่ขาดไม่ได้เลย ไอ้ต็อป เพื่อนรักที่สุดในชีวิตของผม เราเองก็โตมาด้วยกัน เรียนมาด้วยกัน เป็นเพื่อนกันมา ทะเลาะกันบ้าง แกล้งกันบ้าง แต่เราก็รู้อยู่แก่ใจว่า    เรารักกันมากแค่ไหน

 

ผมมองตามแผ่นหลังของผู้ชายที่เดินนำหน้าผม ความรู้สึกดีๆ มากมายก่อเกิดขึ้นเพราะผู้ชายคนนี้ คนที่รักผมมากจนผมไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะได้รับจากใครสักคน มีความสุขมากจริงๆ ที่เรายังคงมีกันและกันเสมอ ผ่านเรื่องราวต่างๆ มากมายมาด้วยกัน ความทรงจำเหล่านั้นจะไม่ลืมเลือนไปจากใจผมเลย

 

โคตรรักทุกคนเลยครับ...

 

…..จบบริบูรณ์.....

 

#ยุ่งนัก

เดินทางมาถึงการลาจากอย่างจริงจังแล้วค่ะ ปิดตำนานรักของพายต่อลงไปแล้ว แอบคิดถึงลูกรักอย่างน้องต่อเหมือนกัน ยกให้เป็นลูกรักเยอร์หนึ่งเลยคนนี้ แต่ก็นะ งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา คนอ่านก็หายไปกันหมดแล้ว T^T เราจึงต้องกล่ามคำลากันแต่เพียงเท่านี้

ขอบคุณสำหรับความทรงจำดีๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมาค่ะ ได้อะไรจากการแต่งยุ่งนักเยอะเหมือนกัน มีความสุขมากจริงๆ ค่ะ

ตอนนี้ได้หนังสือจากโรงพิมพ์มาแล้วนะคะ จะทำการจัดส่งให้ในวันอังคารค่า

บ๊ายบายยุ่งนัก บ๊ายบายพายต่อและทุกๆ คน รักคนอ่านมากๆ จ้า ^^

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15473 $ally''sis (@nuttha-cha) (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 22:53
    รักพายต่อ
    #15473
    0
  2. #15310 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 04:21
    จบได้น่าประทับใจมากๆเลย แต่ก็ไม่อยากให้จบเลยอ่ะ ^^"
    #15310
    0
  3. #15303 bestye (@bestyespd) (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 1 มกราคม 2558 / 17:54
    ไม่อยากให้จบเลยยยยยยยยยยยยยย จะติดตามต่อไปเรื่อยๆนะคะ :)
    #15303
    0
  4. #15286 byfoam (@foam_lo96) (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2557 / 23:40
    ไม่อยากให้จบเลย รู้สึกผูกพันกับนิยายเรื่องนี้มาก คืออ่านแล้วมีความสุข T T ต่อไปนี้คงคิดถึงพายต่อมากๆ (เค้าหวังว่าไรต์จะรีปริ้นตอีกรอบนะคะเก็บตังได้ละ 55) ปล.รักไรต์ รักพี่พาย รักเป็นต่อ มีภาค 2 เถอะค้าาาาา เค้ารอนะ จุ๊บ
    #15286
    0
  5. #15278 GARARED GREAT (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 17:32
    จบแล้วเหรอเนี้ยพายต่อ ตั้งแต่อ่านนี้เป็นครั้งแรกที่เม้น คงไม่ว่ากันนะคะ รู้สึกใจหายแปลกแฮะ รู้สึกผูกพันกับตัวละครทุกๆตัวมากเลย เพราะติดตามตั้งแต่บทแรกเลย รักบุคลิกของพี่ต่อมากเลย เพราะพี่ต่อเป็นคนใจเย็นและยอมทำทุกอย่างเพื่อพี่พายคนที่พี่ต่อรัก เอาไงดีละ เอาเป็นว่าเวลาเครียดๆจะกลับมาหาพี่ต่อ พี่พาย พี่โก้ พี่ต็อปนะคะ 555 อ้อ!อีกตัวละครที่ลืมไม่ลงจริงๆคือแม่พรทิพย์ค่ะ เป็นบุคคลที่ล้ำมากจริงๆและเข้าใจลูกๆทุกคนมากเลย เม่นครั้งแรกก็ยาวซะแล้วขอโทษนะคะ รักพี่ต่อพ่อทุกสถาบันมากๆนะคะ แล้วก็ขอบคุณพี่เกรทด้วยนะคะที่แต่งนิยายที่ทั้งน่ารัก สนุก ฟิน แล้วก็ดราม่า ได้เก่งขนาดนี้มาให้อ่านกัน ขอบคุณจริงๆค่ะ รอติดตามผลงานต่อไปของพี่เกรทอยู่นะคะ จุ้บ!!รักมากแบบกอไก่แสนล้านตัวเลยค่ะ
    #15278
    0
  6. #15277 GARARED GREAT (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 17:31
    จบแล้วเหรอเนี้ยพายต่อ ตั้งแต่อ่านนี้เป็นครั้งแรกที่เม้น คงไม่ว่ากันนะคะ รู้สึกใจหายแปลกแฮะ รู้สึกผูกพันกับตัวละครทุกๆตัวมากเลย เพราะติดตามตั้งแต่บทแรกเลย รักบุคลิกของพี่ต่อมากเลย เพราะพี่ต่อเป็นคนใจเย็นและยอมทำทุกอย่างเพื่อพี่พายคนที่พี่ต่อรัก เอาไงดีละ เอาเป็นว่าเวลาเครียดๆจะกลับมาหาพี่ต่อ พี่พาย พี่โก้ พี่ต็อปนะคะ 555 อ้อ!อีกตัวละครที่ลืมไม่ลงจริงๆคือแม่พรทิพย์ค่ะ เป็นบุคคลที่ล้ำมากจริงๆและเข้าใจลูกๆทุกคนมากเลย เม่นครั้งแรกก็ยาวซะแล้วขอโทษนะคะ รักพี่ต่อพ่อทุกสถาบันมากๆนะคะ แล้วก็ขอบคุณพี่เกรทด้วยนะคะที่แต่งนิยายที่ทั้งน่ารัก สนุก ฟิน แล้วก็ดราม่า ได้เก่งขนาดนี้มาให้อ่านกัน ขอบคุณจริงๆค่ะ รอติดตามผลงานต่อไปของพี่เกรทอยู่นะคะ จุ้บ!!รักมากแบบกอไก่แสนล้านตัวเลยค่ะ
    #15277
    0
  7. #15269 Hello ET' (@kitiyapon) (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2557 / 15:46
    รักพายต่อมากๆเหมือนกัน หวังว่าจะกลับมาเจอกันอีกครั้งนะ
    #15269
    0
  8. #15265 มาเฟีย (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2557 / 12:49
    ชอบมากเรื่องนี้ ไม่อยากให้จบเลย
    #15265
    0
  9. #15262 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 12:44
    ฮือๆๆ อุตส่าห์พิมพ์ยาวววว แต่เม้นต์ไม่โผล่ แงๆๆ หนูจะฟ้องแม่ (//ไม่เกียว//) เอาเป็นว่าพิมพ์ใหม่ กร๊ากกกก ไม่รู้เม้นต์เราจะไปโผล่ไหน ฮึก พอๆเลิกออกทะเล ตอนนี้กลับเข้าชายหาดและกำลังเดินเข้าที่พัก (//ยังไม่หยุดเพ้อ//) เอาล่ะเข้าเรื่องหลังจากที่ออกทะเลไปหลายบรรทัด คิคิ พี่พายยยยยขอต่อมาเลี้ยงบ้านซักวันเถอะ น่ารักเกินไปแลัวคนอะไรไม่รู้ โอยยย สำลักควานเอ๋อตายยยย ดูแลต่อดีดีนะพี่พาย ระวังเดี๋ยวจะโดนเค้าฉุด กร๊ากกก (//หลบร้องเท้า//) ก็อย่างว่าน้องต่อออกจะน่ารักน่าลากขนาดนี้ คิคิ (//ไม่บิกก็รู้ว่าอวยต่อมากกก 55//) ฮือๆๆ จบแล้ว ม่ายยยยยน๊า เอาอีก เอาอีก รักยุ่งนักที่สุดอ่ะ ขอบคุณพี่เกรทมา ณ ที่นี้ที่แต่งเรื่องนี้ขึ้นมา โอยยยย อยากจะบอกว่าอ่านนิยายพี่หลายเรื่องมากก แต่ตอนนั้นยังไมได้สมัครไอดีเลยทำตัวเป็นนักอ่านเงา กร๊ากกก(//หลบหม้อ//) แต่ตอนนี้เค้าอ่านแล่วเค้าเม้นต์นะ คิคิ fcพี่เกรทค่าาา 55 พายต่อ โก้ต๊อป ชาวสินกำ คุณนายพรทิพย์ พี่ปอ พี่ชาย พี่ต้น และทุกๆเลย อยากจะบอกว่าน่ารักและรักทุกคนมากเลยยยย เย้วววๆๆ ปล.มีspecialบ้างก็ดีนะคะ คิดถึง ปล(2).จะติดตามพี่เกรทไปเรื่อยๆค่าา ปล(3). รักนะจุ๊บๆๆ ปล(4). ไปล่ะ (//วิ่งขึ้นยาน//)
    #15262
    0
  10. #15255 Pat_SuJu13 (@kimjisun) (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 13:51
    อ่าาา จบแล้ว เป็นต่อคือตัวละครที่รักมากๆๆๆๆๆๆ เลย คือครบทุกอย่างนิสัยดีมากแต่ก็เอ๋อเพ้อเจ้ออยู่ตลอดเวลา เป็นที่รักของทุกคนแล้วก็ทำให้คนอื่นห่วงตลอดเวลา กวนชาวบ้านตลอดแต่ก็เพราะรัก เป็นต่อมันน่ารักน่าชังที่สุดแล้ว

    พาย ก็รักมั่นคงและรักต่อมากๆ ถึงจะงี่เง้าเอาแต่ใจแต่ก็ห่วงและแคร์เป็นต่อเสมอ เหมาะกับเป็นต่อที่สุดแล้วล่ะ

     ไว้จะแวะมาอ่านอีกนะ ^^
    #15255
    0
  11. #15251 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 30 กันยายน 2557 / 17:23
    จบไปอีก 1 เรื่อง



    ใจหายแปลกๆ 



    แต่ก้ขอบคุณพี่เกรท ที่แต่งนิยายดีๆมาให้อ่านนะค่ะ 
    #15251
    0
  12. #15245 asjjsadjs assasadasd (@inkza-12) (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 17:50
    ฮือ ๆ จบแล้ว ฮือๆ เศร้า ซึ้งกินใจ เฮฮา ฮือๆ ลืมยากเลยเรื่องนี้ ขอบคุณที่แต่งมานะฮะ จะติดตามไปตลอด ฮือๆ 
    #15245
    0
  13. #15244 patty (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 16:16
    จบแล้ววววววว แต่ไม่เป็นไรเพราะซื้อหนังไว้แล้ว คิดถึงก็หยิบขึ้นมาอ่านได้
    #15244
    0
  14. #15240 produck (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 02:15
    งือๆๆ จบแล้วจริงๆอ่ะ



    รอเรื่องต่อไปน๊าาาา
    #15240
    0
  15. #15237 Keyoflove Fullinglove (@keyoflove) (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 23:26
    พายต่อ จบแล้วเหรอเนี่ย ใจหายเนอะ ถึงจะตามอ่านได้ไม่นาน แต่ชอบเรื่องนี้มากๆ อ่านซ้ำไปสามรอบแล้ว
    #15237
    0
  16. #15226 PPPPP (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 07:40
    จบจริงๆแล้วสินะเรื่อง แอบหายใจเบาๆ จะคิดถึงน้องต่อพี่พายตลอดไป
    #15226
    0
  17. #15225 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 07:39
    ขอบคุณพี่เกรทมากๆที่เขียนเรื่องราวสนุกๆแบบนี้ขึ้นมา ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี แต่รักเรื่องนี้ ชอบเรื่องนี้ ผูกพันเรื่องนี้มากๆ รักพายต่อ รักโก้ต็อป รักพี่เกรท ^____^
    #15225
    0
  18. #15223 raffin (@raffin) (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 07:14
    น่ารักหมดทุกคนเลยยยยย

    ชอบเรื่องนี้มากๆๆๆๆๆๆๆ

    จะติดตามผลงานต่อไปน้าาา :)
    #15223
    0
  19. #15222 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 01:22
    จบจริงๆ
    แล้วก็ใจหาย
    คิดถึงทุกตัวละครเลย
    #15222
    0
  20. #15217 PuiPui (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 23:14
    รู้สึกใจหายค่ะ อยู่กับพี่พายเป็นต่อมานานมากจริงๆตั้งแต่บทแรกจนถึงบทสุดท้าย เฝ้าดูความเปลี่ยนแปลงที่ค่อยๆเกิดขึ้นกับทุกคนจนกลายเป็นความผูกพันธ์พอถึงจุดสิ้นสุดก็อดน้ำตาไหลไม่ได้ รักพี่พายรักเป็นต่อมาก รักทุกๆตัวละครในเรื่อง ขอบคุณที่แบ่งปันความงดงามของความรัก ความอบอุ่นของครอบครัว ความห่วงใยเฮฮาของเพื่อนๆ ขอบคุณที่ทำให้ยิ้มเสมอทุกครั้งที่แวะกลับมาเยี่ยมเยียน พี่พายกับเป็นต่อจะอยู่ในใจและเป็นที่รักตลอดไป โบกมือลาด้วยรอยยิ้มและน้ำตาค่ะ

    ขอบคุณน้องเกรทจะติดตามและเป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ

    #15217
    0
  21. #15216 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 23:03
    ฮือออออ ไม่มีคำบรรยายจ้าาา คงคิดถึงเรื่องนี้น่าดู 
    #15216
    0
  22. #15215 Black Snow (@pegasus3) (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 23:03
    ขอบคุณไรท์มากๆนะคะ ที่แต่งเรื่องดีๆอย่างนี้ให้อ่าน รักพายต่อที่สุด><
    #15215
    0
  23. #15214 kim (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 22:54
    รักเป็นต่อเหมือนกัน -3-



    รักคนแต่งด้วย ❤❤❤❤❤❤❤
    #15214
    0
  24. #15212 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 22:45
    ไม่อยากให้จบเลยยยยยยยย งือออออ
    พี่พายยยเป็นต่อออออ ภาค2ๆๆๆๆๆๆนะๆๆๆๆไรท์นะ
    #15212
    0
  25. #15209 .Mune Zzji (@izardza) (จากตอนที่ 132)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 21:56
    เย่ >O<////// ; ;
    #15209
    0