OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 128 : 'ยุ่งนัก... รักเฉพาะกิจ' 11. นิพัทธิ์เจริญ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,843
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    23 ก.ย. 57




11. นิพัทธิ์เจริญ

 

[พาย]

 

เสียงจากมือถือเรียกให้ผมลืมตาตื่นอย่างยากลำบาก มือไขว่คว้าหาต้นตอของเสียงที่น่ารำคาญมากดปิด วางมันลงที่เดิม เอื้อมไปโอบกอดร่างของไอ้หมาต่อและขยับเข้าไปแนบชิดกับมันมากขึ้น

 

“เช้าแล้วหรอวะ...” น้ำเสียงงัวเงียของคนในอ้อมกอดดังขึ้นมา ผมไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงซุกหน้าลงกับท้ายทอยของมัน อยากจะนอนหลับอีกสักหน่อย ไหนๆ ก็ได้หยุดงานเพื่อเตรียมตัวกลับเข้าสู่รั้วมหาลัย ในฐานะนักศึกษาปริญญาโท

 

แต่ทว่าคนในอ้อมกอดของผมกลับทะลึ่งพรวดลุกขึ้นนั่งแบบไม่บอกไม่กล่าว ผมหรี่ตาขึ้นมองดูท่าทีของมันอย่างมึนงง สภาพเปลือยท่อนบนจนมองเห็นร่องรอยที่ผมทำเอาไว้อย่างชัดเจน มันเอามือขยุ้มเส้นผม พลางตบหน้าตัวเองเพื่อเรียกสติ

 

“ฉิบหายละ กี่โมงกี่ยามแล้ววะพี่พาย...” ผมคว้าร่างมันลงมานอนตามเดิม ไอ้ต่อสลัดผมทิ้ง ใช้ตีนยันๆ ถีบๆ แทบจะตกเตียง จนผมต้องลุกขึ้นมานั่งคอตกคอห้อยเพราะความง่วงนอนมันเล่นงานเข้าอย่างจัง

 

“ไอ้ห่าพี่พายครับ บอกแล้วไงว่าให้ปลุกด้วย สายขนาดนี้แล้วจะทำยังไงวะเนี่ย” มันดูลุกลี้ลุกลนแปลกๆ ไม่เข้าใจเลยว่าจะวิตกกังวลไปทำไมกับเรื่องตื่นสาย ปกตินอนตื่นบ่ายกันด้วยซ้ำ

 

“จะรีบลุกไปไหนวะ วันนี้วันหยุดนะต่อ หรือว่ามึงมีนัดกับใคร” ผมขยับเข้าไปนอนทางด้านหลัง กอดหมับเข้าที่เอวของมันและพยายามดึงมันให้ลงมานอนด้วยกัน

 

“ได้ยังไงวะพี่พาย ถ้านี่เป็นที่คอนโดกูจะไม่กังวลเรื่องตื่นสายเลยนะเว้ย แต่นี่มันบ้านมึงนะครับ กูจะตื่นสายกว่าเจ้าของบ้านได้ไงวะ มันน่าเกลียด แม่กูรู้เข้าคงบ่น   หูชาแน่ๆ คุณนายสอนเอาไว้ว่า...”

 

“คิดมากน่าหมาต่อ ถึงที่นี่จะเป็นบ้านใหญ่ก็ไม่มีใครเขามานั่งตั้งกฎเกณฑ์อะไรหรอก อีกอย่างป่านนี้พ่อกับน้าแพนก็คงออกไปทำงานกันแล้ว ไม่มีใครเขาอยู่บ้านตอนกลางวันหรอก” มันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ท่าทีดูคลายความกังวลลงไปมากแล้ว

 

“คิดไงลากกูมาค้างที่นี่วะพี่พาย ถึงจะเคยมาหลายครั้งแล้วก็เหอะ แต่บอกตามตรงว่ากูไม่ชิน นี่มันไม่ใช่บ้าน มันคฤหาสน์ มันไม่เข้ากันกับกูมึงเข้าใจป่ะ ถ้าเกิดกูหลงทางในบ้านมึงขึ้นมาจะทำไง ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมคนรวยชอบสร้างบ้านหลังใหญ่ ทั้งๆ ที่มีคนอยู่แค่ไม่กี่คน” มันตีมือผมที่พยายามจะล้วงเข้าไปในกางเกงของมัน หวงตัวทำห่าอะไรวะ ได้กันมาจนพรุนแล้วยังจะเล่นตัวอีก

 

“เดี๋ยวเย็นนี้พ่อกลับมามึงก็ลองถามดูนะว่าทำไม กูไม่รู้เหมือนกันเพราะกูไม่ใช่คนสร้าง อีกอย่างถ้ามึงจะหลงทางในบ้านกูได้มึงก็ควายเรียกพี่แล้วหมาต่อ อย่าทำให้รู้สึกว่ากูพลาดที่มารักมึงเลย” ผมถูกมันเตะเข้าที่สีข้าง ไม่แรงหรอกครับแต่มันเสียฟอร์ม เรื่องอะไรจะยอมให้เมียซ้อมวะ ผมต้องซ้อมมันแล้วลากมาขย่มถึงจะถูก

 

“กูว่าไม่ใช่ควายเรียกพี่หรอกว่ะ แต่เป็นควายเรียกเมียต่างหาก ฮ่าๆ” มันด่าจบก็วิ่งหนีเข้าไปในห้องน้ำทันที ผมมองดูมันแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ เพราะห้องน้ำมันเป็นกระจกใสครึ่งบน ครึ่งล่างจะเป็นกระจกฝ้าแต่ก็ยังพอมองเห็นรูปร่างแบบมัวๆ หมาต่อคงลืมไปว่าต่อให้มันหนีเข้าห้องน้ำ มันก็ต้องอายเพราะสายตาของผมที่จ้องมองมันอยู่ดี

 

ผมลุกขึ้นจากเตียงนอน เดินไปยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าประตูห้องน้ำ จ้องมองไอ้หมาต่อที่นุ่งบ็อกเซอร์แบบจะหลุดจากเอวอยู่รอมร่อ เหมือนมันจะเพิ่งนึกได้ว่าผมสามารถมองเห็นมันได้อย่างชัดเจน มันทำหน้าแดงใส่ ทำท่าทางเก้อเขินมองซ้ายมองขวาเหมือนจะหาอะไรมาบดบังสายตาของผม

 

“จุ๊ๆ รูปร่างน่าฟัดมากเลยว่ะ นี่ถ้าได้กินมึงในห้องน้ำ กูว่าคงจะฟินแบบลืมวันลืมคืนแน่ๆ” มันถลึงตาใส่ผม น่าเสียดายที่มันล็อกประตูห้องน้ำ ไม่อย่างนั้นผมจะตามเข้าไปลวนลามให้หนำใจ แต่ไม่เป็นไร ยังมีเวลาล่าตัวมันมาลงโทษอีกนานแสนนานเลยครับ

 

“ไม่ได้แดกกูหรอกครับพี่พาย กูเจอที่หลบภัยแล้ว” ไอ้หมาต่อมันดึงผ้าม่านมากั้นและผลุบเข้าไปทางด้านใน รู้งี้ให้คนเอาม่านออกไปก่อนก็ดี แบบถ้าได้ยืนมองไอ้ต่ออาบน้ำแล้วคงจะเกิดอารมณ์หื่นขึ้นมาอย่างแน่นอน หึๆ

 

เมื่อคืนที่ผ่านมาผมหลอกไอ้ต่อมาล่อที่บ้านครับ มันก็เชื่อผมง่ายเหลือเกิน หลอกว่าจะแวะมาเอาของที่บ้านก่อนแล้วค่อยกลับคอนโด ก็ตามมาอย่างว่าง่าย      หมาต่อไม่ค่อยชอบมาค้างที่บ้านผมเท่าไหร่ บอกว่าวางตัวไม่ถูกสักที นิสัยเกรียนแบบมันกลัวว่าจะทำให้เสียมารยาทกับพ่อและน้าแพน

 

พ่อกับน้าแพนชอบไอ้ต่อจะตายไป ถามถึงทุกครั้งที่ผมกลับมาบ้าน ไอ้ต่อ  เป็นคนที่วางตัวดีกับผู้ใหญ่ แม่พรทิพย์สั่งสอนมันมาดีครับ อีกอย่างไอ้ต่อเองก็เป็นเด็กดี มีมารยาท พูดจาน่าฟัง เป็นตัวของตัวเองแบบไม่เสแสร้ง พ่อกับน้าแพนเลยชอบ

 

แต่มันไม่ค่อยอยากจะมาสักเท่าไหร่ ผมก็ไม่ว่าอะไรหรอก เพราะมันไม่คุ้นเคยกับคนในบ้านผม ไม่เหมือนผมที่คุ้นเคยกับครอบครัวของมันทุกคน ไปมาหาสู่แบบสบายๆ ไม่ต้องกังวลอะไรมาก

 

มันเคยบอกกับผมว่ากลัวพ่อผมจะเข้าใจมันผิด ว่ามันมาคบผมเพราะว่าผมรวย ซึ่งไม่รู้ว่าไปเอาความคิดนั้นมาจากไหน ครอบครัวของมันเองก็ไม่ได้ยากจนอะไร สักหน่อย กิจการก็รุ่งเรือง ฐานะทางบ้านก็ดี ที่สำคัญไม่มีใครเขามาคิดเรื่องแบบนี้ นอกจากมันคนเดียวที่กังวลไปเรื่อย

 

“หมาต่อ เสร็จยังวะ กูจะล้างหน้าแปรงฟันบ้าง” ผมตะโกนเรียก มันตะโกนกลับมาว่าขี้อยู่  กวนตีนไม่มีใครเกินหรอกครับ ก็เงาที่ผมเห็นคือมันกำลังอาบน้ำอยู่ชัดๆ ระหว่างรอเลยไปนั่งเล่นนอนเล่นบนเตียงนอน คว้ามือถือของไอ้ต่อมาหมายจะเล่น แต่ทว่ามันล็อกหน้าจอเอาไว้ ผมใส่รหัสแต่ก็เปิดไม่ได้ สงสัยมันจะเปลี่ยนรหัสกันผมไปยุ่งกับมือถือของมัน

 

“คิดว่าห้ามความเสือกของกูได้หรือไง” ผมว่าผมพอจะเดารหัสผ่านได้อย่างไม่ยาก ถ้าไม่วันเกิดมันก็วันเกิดผม ไอ้ต่อมันไม่ใช่คนที่จะมานั่งคิดอะไรซับซ้อนหรอกครับ ปกติมันก็ตั้งตัวเลขแบบง่ายๆ แบบใครก็เดาได้ไม่ยาก ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจว่ามันจะตั้งทำไมให้เสียเวลา เพราะสุดท้ายก็กันห่าอะไรไม่ได้อยู่ดี

 

เมื่อปลดล็อกหน้าจอได้ สิ่งแรกที่ผมเห็นบนหน้าจอมือถือก็คือรูปผม ในทางกลับกัน หน้าจอของผมก็เป็นรูปมัน เป็นแบบนี้มาตั้งแต่แรกๆ แล้วครับ บางทีนึกอยากเปลี่ยนเป็นภาพคู่ก็เปลี่ยนพร้อมกัน เหมือนจะรักกันมากใช่มั้ย จริงๆ คือต้องบังคับไม่งั้นมันลีลาจะเอารูปหมารูปแมวขึ้นท่าเดียว

 

“ทำเป็นมีความลับกับกูหรอครับหมาต่อ คิดว่าจะซ่อนกูได้งั้นสิ ไหนดูดิว่าแอบซุกเบอร์ใครเอาไว้บ้าง” ไอ้ต่อเคยบอกว่าการเช็กมือถือคือการไม่ไว้ใจ แต่สำหรับผม  การเช็กมือถือคือการใส่ใจ เพราะฉะนั้นสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่นี้คือการใส่ใจต่างหาก โง่ๆ เอ๋อๆ ซื่อๆ แบบมัน ไม่ดูแลให้ถี่ถ้วน อาจจะถูกหลอกลวงไปก็ได้ใครจะรู้

 

จากการเช็กคร่าวๆ ก็ไม่ได้มีอะไรที่ผิดปกติไปจากเดิม แต่ไม่รู้ทำไมทุกครั้งที่ผมเห็นเบอร์ของเพื่อนมัน อย่างเบอร์ไอ้เด็กเวรนั่นที่ผมเคยซัดหน้าไปเมื่อตอนก่อน ผมอยากจะกดลบมันทิ้งทุกที แต่ขืนผมทำลงไป รับรองเลยว่าไอ้ต่อมันโกรธผมของจริงแน่

 

ผมเชื่อใจไอ้ต่อ ผมรู้ว่ามันไม่มีทางนอกใจผม แต่คนขี้หวงแบบผมมันแก้นิสัยไม่ได้จริงๆ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ ว่าทำไมจะต้องไปหวงไอ้เอ๋อนั่นมากมายนัก รู้แค่อย่างเดียวว่าผมไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งมันไปจากผมอย่างแน่นอน

 

“พี่พาย... กูทำบ็อกเซอร์ตกน้ำว่ะ มีเสื้อผ้าให้กูยืมใส่มั้ย ถ้าไม่มีกูคงต้องแก้ผ้าร่อนไปร่อนมา เสือกพากูมาค้างแบบไม่บอกล่วงหน้า เสื้อผ้าเลยไม่ได้เอามาเลย ความผิดมึงเลยครับ” ไอ้หมาต่อเดินออกมาจากห้องน้ำ ผมเผ้าเปียกปอนจนหยดน้ำทิ้งตัวลงมาจากเส้นผมของมัน กระทบกับร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่า โชว์กล้ามท้องที่มีลอนเล็กๆ เห็นมันนุ่งผ้าแบบหมิ่นเหม่แล้วอยากเดินเข้าไปกระตุกผ้าให้หลุดฉิบหาย

 

“ไม่ต้องใส่ก็ดีนะ กูชอบ...”

 

“ไอ้หื่นพี่พาย มึงไม่ต้องมามองกูด้วยสายตาหื่นกระหายเลยเว้ย เมื่อคืนทำกูเจ็บไปทั้งตัวแล้วยังจะมีหน้ามาคิดระยำกับร่างกายกูอีก แล้วนี่แอบเช็กมือถือกูอีกแล้วใช่มั้ย เป็นไง เจอเบอร์กิ๊กกูป่ะล่ะ ว่าแต่มึงรู้รหัสได้ไงวะ กูอุตส่าห์เปลี่ยนหนี...” คำถามของมันมาเป็นชุด ผมควรเลือกตอบข้อไหนก่อนดีวะ แต่คิดไปคิดมาไม่ตอบแม่งสักข้อดีกว่า มีอะไรที่น่าสนใจมากกว่าการเถียงกับหมาต่ออีกครับ

 

ผมลุกจากเตียงนอนเดินตรงเข้าไปหาไอ้หมาต่อ มันรีบกอดอกปกป้องตัวเองทันที ทำเหมือนว่าผมจะจับมันลากขึ้นเตียง ถึงจะอยากทำก็เถอะ แต่มันไม่ใช่เวลาแล้วล่ะ แต่สิ่งที่ผมอยากทำจริงๆ คือสวมกอดมันจากทางด้านหลังมากกว่า

 

ผมโอบกอดมันจากทางด้านหลัง ผิวไอ้ต่อเย็นฉ่ำ ก้มลงจูบที่ท้ายทอยเบาๆ ลูบหน้าท้องของมันแผ่ว ไล้ริมฝีปากไปที่ซอกคออ่อนนุ่ม ขบเม้มเบาๆ พอให้มันสะดุ้งนิดๆ

 

“พี่พาย ไปอาบน้ำ...” ถึงจะเหมือนประโยคคำสั่ง แต่เสียงก็สั่นหน่อยๆ มันลดมือลงมาจากอกเพื่อจับมือของผมที่ป้วนเปี่ยนอยู่ที่สะโพก ผมไล่เม้มไปทั่วไหล่และ   แผ่นหลัง มือเลื่อนลงไปจับที่ชายผ้าเช็ดตัว และออกแรงกระตุกผ้าจนมันหลุดออกจากเอวของไอ้ต่อ

 

“แหม่ะ หุ่นมึงนี่เซี๊ยะน่าเจี๊ยะดีนะ” ผมขยิบตาให้ มองไอ้คนที่พยายามเอามือปิดบังร่างกายของตนเองพัลวัน แต่ก็ไม่วายส่งนิ้วกลางใส่หน้าผมได้ ผมแกล้งทำปากจู๋ส่งจูบกลับไปให้ ไอ้ต่อวิ่งไปหาเสื้อผ้าใส่แล้วครับ ฮามันว่ะ เอ๋อให้ผมแกล้งได้ตลอดเลยสินะ

 

“ไอ้เลว...” เสียงมันลอยตามหลังผมมาติดๆ แต่ใครสน มึงเพิ่งรู้หรอว่ากูเลว  ไม่เคยปิดบังสักหน่อยว่าเลว หึๆ แต่จะเลวจะชั่ว กูก็ผัวมึงนะครับน้องมาย

 

ผมเดินออกมาจากห้องน้ำ หมาต่อนอนมองค้อนผมอยู่บนเตียง มันเลือกเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงขาสั้นมาใส่ เสื้อผ้าของผมส่วนใหญ่จะอยู่ที่คอนโด ที่บ้านใหญ่มีแต่พวกชุดสูทกับเสื้อผ้าที่ดูเป็นทางการ เพราะผมไม่ค่อยได้กลับบ้านสักเท่าไหร่ จะกลับมาตอนที่จะต้องไปร่วมงานสังคมกับพ่อบ้างเป็นครั้งคราว

 

“เมื่อยมือมั้ยวะ...” มันถามผมด้วยคำถามที่เหมือนไม่มีอะไร แต่ผมรู้ว่ามันมีอะไรแอบแฝงมากับคำถาม มันกำลังหลอกด่าผมอยู่ครับ

 

“ก็นะ คิดถึงหน้ามึงไปด้วยยิ่งเมื่อยหนัก แต่โคตรฟินว่ะ” หมอนใบใหญ่ถูกปามาใส่ แต่ผมคว้ามันมากอดเอาไว้ได้ทัน โยนกลับไปทับที่กลางตัวไอ้หมาต่อ อยากถามมันว่าคิดได้ไงเอาเสื้อกล้ามมาใส่ มันคงลืมไปว่าที่ตัวมันมีแต่รอยดูดเต็มไปหมด คือผมก็ไม่ได้รุนแรงอะไร แค่พอเริ่มทำแล้วมันหยุดยากก็เท่านั้นเอง

 

“จะใส่เสื้อตัวนี้จริงๆ หรอวะต่อ เดี๋ยวพ่อกับน้าแพนก็ได้เห็นรอยที่ไหล่ที่เนินอกมึงหรอก” เหมือนมันจะไม่ได้คิดเรื่องนั้นจริงๆ พอทักปั๊บมันก็ลุกขึ้นนั่งมองสำรวจตัวเองทันทีทันใด

 

“แหม่ะ! ห้องนี้นี่ยุงแม่งโคตรชุมเลยนะมึงว่าป่ะพี่พาย ทั้งกัดทั้งดูดจนแดงไปทั้งตัว เดี๋ยวกูหาซื้อยามาฉีดอัดปากให้ชักตายคาที่เลยนี่” มันเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดๆ รื้อๆ หาเสื้อตัวใหม่มาเปลี่ยน ผมมองดูท่าทางของมันแล้วมันเขี้ยว ไม่รู้เป็นอะไรอยากจะจับไอ้ต่อมาไซ้ตลอดเวลาจริงๆ

 

“วันนี้อยู่บ้านกูทั้งวันนะต่อ พ่อบอกให้อยู่รอกินข้าวด้วยกันก่อนค่อยกลับ”  มันหันมาทำหน้าหนักใจใส่ ไม่รู้เหมือนกันว่ากลัวอะไร ทั้งๆ ที่ไม่มีอะไรให้น่ากังวลเลยสักนิด

 

“เอาจริงๆ นะพี่พาย กูไม่ค่อยกล้าสบตาคุณลุงเลยว่ะ มึงนี่ได้ตามาจากพ่อจริงๆ แต่ตาคุณลุงนี่ดุกว่ามึงหลายเท่าเลย” ไอ้ต่อถอดเสื้อกล้ามออก มันยืนหันหลังให้ ผมสาวเท้าก้าวเข้าไปประชิดหลัง โอบกอดรอบคอมัน แผ่นหลังเปลือยเปล่าสัมผัสกับหน้าอกของผม ชอบเวลาที่เราแนบชิดกันแบบไร้เสื้อผ้าว่ะ ดูเป็นหนึ่งเดียวกันดี

 

“พ่อกูไม่ได้ฆ่าใครได้ด้วยสายตาสักหน่อย อีกอย่างมึงเป็นแฟนกูนะต่อ พ่อกับน้าแพนก็รับรู้เรื่องนี้มาตั้งนานแล้ว ถ้ามึงไม่โผล่มาให้ท่านเจอซะบ้างเลย มันเสียมารยาทนะเว้ย น่ารักแบบมึงไม่มีทางที่จะถูกเกลียดหรอก ยิ่งน้าแพนนะยิ่งเอ็นดูมึง เห็นถามถึงทุกครั้ง” ตั้งแต่ที่ยอมเปิดใจ ผมก็ได้เห็นอะไรที่กว้างขึ้น มองทุกอย่างตามความเป็นจริง ไม่ได้มองผ่านอคติที่มีอยู่ในใจ

 

น้าแพนเองก็เป็นคนดีกว่าที่คิด เป็นผู้หญิงที่ใจเย็น สงบ และดูแลพ่อได้เป็นอย่างดี ผมรู้สึกนับถือน้าแพนมากขึ้น ไม่ได้คิดว่าเข้ามาแทนที่แม่ เพราะน้าแพนไม่เคยวางตัวเป็นใหญ่ในบ้าน เรียกผมกับพี่ชายว่าคุณทุกคำเลยด้วยซ้ำ

 

“น้าแพนใจดีนะ เป็นผู้หญิงที่ดูสงบและใจเย็นมากจริงๆ แต่ก็ใจดีกับกูมากๆ เลยนะ ว่าแต่พี่พาย มึงจะจูบไหล่กูอีกนานมั้ย ให้กูใส่เสื้อสักทีเหอะครับ แค่นี้กูก็กลายพันธุ์เป็นตุ๊กแกได้แล้ว ลายไปทั้งตัวแล้วเนี่ย”  ผมชอบกอดมัน ชอบส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดผ่านอ้อมกอดของผม มันทำเป็นโวยวายกลบเกลื่อนความเขินมากกว่า เห็นแอบยิ้มอยู่นี่หว่า ไอ้หมาต่อเอ๊ย

 

“ขอบใจมึงมากนะต่อ ถ้าไม่มีมึง กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะมีวันนี้ได้หรือเปล่า...”

 

“กูดีใจนะที่มึงมีความสุขกับทุกวันนี้ ไม่คิดมาก ไม่ปิดกั้นตัวเองเหมือนเมื่อก่อน ไม่ต้องขอบคุณกูหรอกพี่พาย ที่กูทำทุกอย่างก็เพราะว่ากูรักมึง กูต่างหากที่ต้องขอบคุณ เพราะถ้าไม่มีมึง กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะมีความสุขได้เท่านี้หรือเปล่า” มันพลิกตัวหันกลับมาหาผม รอยยิ้มที่ดูมีความสุขประดับบนใบหน้ากวนๆ ของมัน เป็นต่อยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ประกบปากลงมาบนริมฝีปากผมเบาๆ กดจูบทับลงมาอย่างเน้นย้ำความรู้สึก

 

สัมผัสอาจจะเบาหวิว แต่ความรู้สึกที่ส่งผ่านมานั้นหนักแน่นและเต็มไปด้วยความจริงจังเป็นอย่างมาก

 

“คนรักกัน ถ้าไม่ทำเพื่อกันแล้วจะทำเพื่อใครล่ะครับ” รอยยิ้มของเป็นต่อสดใสเสมอ มันบีบแก้มผมเบาๆ หันกลับไปคว้าเสื้อผ้าในตู้ส่งมาให้ มีคนรักน่ารักมากขนาดนี้ แล้วจะไปมองคนอื่นทำไม... เสียเวลาว่ะ เอาเวลามานั่งมองไอ้ต่อดีกว่า ผมว่ามันทำให้ผมมีความสุขได้อย่างที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อนจริงๆ

 

………...........

 

 

 

 

[เป็นต่อ]

 

ผมนั่งมึนงงอยู่ที่ห้องนั่งเล่นของบ้านนิพัทธิ์เจริญ ไม่เข้าใจว่าทำไมบ้านหลังนี้ถึงได้ใหญ่โตมากขนาดนี้ ถึงจะเคยมาอยู่หลายครั้งแต่รับประกันได้เลยว่า ถ้าให้ผมเดินคนเดียวยังไงก็หลง

 

อยากจะสัมภาษณ์เหลือเกินว่าค่าน้ำค่าไฟต่อเดือนนี่เท่าไหร่วะเนี่ย บ้านทั้งหลังมีคนอยู่แค่ไม่กี่คน เจ้าของบ้านก็แทบไม่อยู่ วันๆ ก็ออกไปทำงาน ลูกเจ้าของบ้านก็ไปอยู่ที่อื่นหนึ่งคน ซุกเมียไว้ที่คอนโดอีกหนึ่งคน เหอะๆ

 

“นั่งทำหน้าเอ๋อเพื่ออะไรวะต่อ ไหนว่าอยากดูหนัง นี่พามานั่งดูแล้วไง อยากดูเรื่องอะไรเปิดดิ” พี่พายทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา กระดิกตีนอย่างสบายอารมณ์ ผมวางตัวไม่ถูกว่ะ ถ้าเป็นที่คอนโดคงนั่งกอดถังป็อบคอร์นกินพร้อมกับดูหนังไปแล้ว

 

นี่ต้องคอยระแวงว่าไอ้พี่พายมันจะทำมิดีมิร้ายหรือเปล่า แถมยังมีคนรับใช้เดินเข้ามาเสิร์ฟน้ำชากับขนมเค้กสุดน่ากินให้อีก ผมมันพวกรากหญ้า ไม่ค่อยเข้าใจสังคมคนรวยหรอกครับว่าเขามีพิธีรีตองอย่างไร

 

“ไม่ต้องเข้ามาแล้วนะครับ ถ้าอยากได้อะไรเดี๋ยวผมไปหยิบเอง” จะว่าไป      ไอ้พี่พายก็ทำให้ผมแปลกใจอยู่เหมือนกัน เห็นชอบวางอำนาจ ทำตัวใหญ่โตใส่ทุกคนไปหมด แต่กับคนรับใช้ในบ้าน พี่พายพูดจาดีมากเลยครับ ไม่เห็นวางตัวข่มขวัญเหมือนที่ทำกับผมและคนอื่นๆ เลยสักนิด

 

“คุณพายคะ คุณท่านฝากบอกว่าให้คุณพายโทรหาคุณหญิงป้าด้วยค่ะ ท่านมีธุระอยากจะคุยกับคุณพายค่ะ” เด็กรับใช้บอกข้อความที่ได้รับก่อนจะเดินออกจากห้องไป พี่พายระบายลมหายใจทำท่าทางเบื่อหน่าย แต่ไม่ยักจะขยับเขยื้อนลุกขึ้นจากโซฟาสักที

 

“พี่พาย ไม่โทรไปหน่อยหรอวะ...”

 

“ขี้เกียจว่ะ ธุระของหยิงป้าก็มีแค่สองเรื่อง ไม่เรื่องขอให้กูไปเดินแบบให้ ก็เรื่องหาสาวมาให้กูดูตัว น่าเบื่อจะตายห่า ไม่รู้รึไงกูได้หลังจนลืมหน้าไปแล้ว...” เงิบไปเลยครับ ตอนแรกแอบรู้สึกเฟลนิดๆ ที่ได้ยินเรื่องหาคู่ดูตัวอะไรนั่น ก็รู้อยู่แล้วว่าสังคมแบบ  พี่พายคงต้องเจอกับเรื่องอย่างนี้เป็นธรรมดา แต่พอมาเจอได้หลังแล้วลืมหน้า ไม่รู้จะฟินหรือจะระอากับมันดี

 

“เป็นไรวะ ไม่ต้องไปใส่ใจหรือคิดมากหรอก พ่อกูยังบังคับกูไม่ได้เลย แล้ว   คนอื่นจะมาบังคับได้ไง อีกอย่างพ่อก็ยอมรับในตัวมึงแล้ว คนอื่นจะว่าไงกูไม่เคยสนหรอก” พี่พายตวัดขามาเกี่ยวที่เอว ชอบแกล้งกันอยู่เรื่อยเลยไอ้บ้านี่ ตอนนี้ผมกำลังหวั่นไหวกับสิ่งที่ได้รับรู้อยู่ครับ แต่ไม่ได้จิตตกหรือกังวลไปล่วงหน้าอะไร เพราะเชื่อมั่นในตัวพี่พายมาก

 

“จริงๆ ก็ไม่ได้มีแค่ป้ากูหรอก เพื่อนพ่อ คนรู้จัก พวกผู้บริหาร ก็อยากจะผูกสัมพันธ์เป็นครอบครัวเดียวกันกับนิพัทธิ์เจริญทั้งนั้น หารู้ไม่ว่าใครแม่งได้กูไป โชคร้ายทั้งบ้าน ดวงกูเกิดมาเพื่อค้ำจุนกับดวง นายภัทรดนัย วิรัตน์ชัยชาญ แค่คนเดียวเท่านั้น” มันยันตัวลุกขึ้นมานั่ง ดึงผมเข้าไปกอดแน่นๆ เนียนหอมแก้มผมทั้งซ้ายและขวา ขวาและซ้าย เวียนกดจมูกลงมาที่แก้มจนช้ำไปหมด

 

โชคดีตรงที่ว่าผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่าย ทั้งฝ่ายครอบครัวผมและครอบครัวพี่พาย ต่างรับรู้และยอมรับเรื่องความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่ได้แล้ว ไม่อย่างนั้นถ้าผมได้ยินในสิ่งที่เพิ่งรับรู้วันนี้ อาจจะคิดมากและรู้สึกกังวลก็เป็นได้

 

“ถ้าจะทิ้งกูบอกล่วงหน้าสักสิบปีนะ กูจะได้เตรียมใจถูก แต่ลวงหน้าสักยี่สิบปีน่าจะกำลังดีว่ะพี่พาย เอาเป็นว่าถ้าอยากจะเลิก บอกล่วงหน้ายี่สิบปีนะ ไม่งั้นกูคงทำใจไม่ได้” ผมยิ้มให้กับคนที่กอดเอวผมเอาไว้แน่น มันยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ใช้จมูกไล้กับปลายจมูกผมไปมา ส่งยิ้มให้อย่างกวนๆ ตามประสาไอ้โหดหน้าดุล่ะ

 

“กูไม่สนใจหรอกว่าใครอยากจะได้กูมั้ย กูสนแค่ว่ากูอยากจะได้มึงมากกว่า อยากได้ทุกวัน วันละหลายรอบ รอบละหลายท่า อืม... พูดแล้วหื่นว่ะ” ผมต้องรีบดันหน้าไอ้พี่พายออกห่างจากคอเสียก่อน ดี๋ยวแจ็กพอตแตกคนบ้านมันเปิดประตูเข้ามา รับรองเลยว่าผมได้มุดหน้าลงกับพรมแน่ๆ

 

“สังคมมึงนี่ดูวุ่นวายดีเนอะ ตอนแรกคิดว่ารวยแล้วจะไม่มีเรื่องให้เครียด แต่กูว่านะ ไม่ว่าจะสังคมระดับไหน ก็มีเรื่องให้เครียดกันได้ทั้งนั้นนั่นแหล่ะ เพราะฉะนั้นดูหนังดีกว่า” ผมเปลี่ยนเรื่องไปเรื่องอื่นดีกว่า ไม่อยากให้พี่พายมันไม่สบายใจ มันยิ่งหาว่าผมเป็นพวกชอบคิดมากอยู่ด้วย จริงๆ ผมมันพวกไม่ชอบคิดอะไร แต่กับเรื่องคนที่รักมากๆ มันอดที่จะคิดไม่ได้นี่หว่า

 

ผมสลัดไอ้พี่พายได้สำเร็จ ไม่รู้ว่าทำไมชอบนัวเนีย ชอบกอด ชอบแกล้งผมนัก ยิ่งเวลานั่งดูหนังไม่มีสักครั้งที่มันจะไม่เข้ามากอด หรือหาเรื่องแกล้งผมให้เขินอายตายกันไปข้าง

 

พอผมจัดการเปิดดีวีดีเสร็จ พี่พายก็ตบโซฟาให้ผมกลับไปนั่งข้างๆ ผมก็เดินไปหามันอย่างว่าง่าย อย่าคิดว่าผมใจง่ายนะเว้ย แต่คุณก็น่าจะรู้นิสัยสันดานไอ้พี่พาย ลองถ้ามันต้องการอะไร ไม่ว่าผมจะขัดขืนมากแค่ไหน มันก็ต้องทำตามใจตัวเองจนได้อยู่ดี

 

“ว่าง่ายแบบนี้โคตรน่ารักเลยว่ะ” ผมถูกมันบีบจมูกและก้มลงมาหอมแก้ม อีกครั้ง จะอะไรกับหน้ากูหนักหนาวะ  รู้ว่าหล่อ รู้ว่าเห็นแล้วอดใจไม่ไหว แต่มึงช่วยสร้างภูมิต้านทานความหล่อของกูหน่อยได้มั้ย ไม่ใช่แพ้ความหล่อกูแบบราบคาบอย่างนี้

 

“ถึงกูไม่เต็มใจก็ต้องทำอ่ะครับ เพราะไม่มานั่งกับมึงดีๆ มึงก็ลากกูมานั่งด้วยอยู่ดี ว่าแต่มีแต่เค้กหรอวะ กูอยากกินมันฝรั่งมากกว่า รู้งี้ซื้อมาด้วยก็ดี” ถึงจะว่าอย่างนั้น แต่พอพี่พายมันตักเค้กมาจ่อปาก ผมก็ทำงานอัตโนมัติทันที ปากอ้ากว้าง งับเค้กเข้าปาก ละมุนมากครับ ตอนนี้หยวนๆ กินเค้กก่อนก็ได้ มันฝรั่งไว้กินทีหลัง แบบกลัวเขาจะเสียน้ำใจ อุตส่าห์อบเค้กอร่อยๆ ให้กิน

 

“แหม่ะ สมแล้วที่เป็นเมียกู รู้นิสัยกูดีนี่หว่า ว่าแต่ครีมติดปากว่ะต่อ” ไม่ทันที่ผมจะหาอะไรมาเช็ด หรือว่าเลียปากตัวเอง พี่พายก็ละเลงลิ้นลงมาที่ปากผมแล้วครับ สลัดมากไอ้ผัวเฮงซวย อย่าคิดจะมาแย่งเค้กกูนะเว้ย หึ่ย!

 

“ห่าพี่พาย ไอ้หื่นกาม” ผมดีดหน้าผากมันให้ออกไปห่างๆ พี่พายก็อ่อยผมด้วยขนมเค้กอีกละ เอามาจ่อปากซะขนาดนี้ ไม่กินได้ไงไหววะ

 

ระหว่างที่เราสองคนกำลังนั่งดูหนัง หรือจะเอาจริงๆ คือระหว่างที่เรากำลังฟัดกันให้หนังดู เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นมา ผมถีบไอ้พี่พายออกห่าง แล้วขยับไปนั่งอีกที่ เรื่องอะไรจะให้คนที่บ้านพี่พายเห็นล่ะว่าผมถูกเอาเปรียบมากแค่ไหน

 

“ขอโทษนะคะคุณพาย น้องปุยนุ่นมาเกาประตูอยู่พักใหญ่แล้วค่ะ สงสัยจะอยากเข้าไปทางด้านใน ให้ปล่อยน้องเข้าไป หรือให้พาไปเล่นที่อื่นดีคะ” น้องปุยนุ่นนี่คือใคร แล้วไม่มีอะไรทำหรือไงถึงได้มากวนเวลาผัวเมียเค้าจะสีกัน เหอะๆ ยิ่งนับวันกูยิ่งแรดขึ้นนะเนี่ย ไอ้หมาต่อเอ๊ย

 

“อ้อ ปล่อยเข้ามาได้เลยครับ” เท่านั้นแหล่ะ น้องปุยนุ่นที่ว่าก็วิ่งเข้ามาทางด้านในทันที ตอนแรกคิดว่าอาจจะเป็นเด็กที่ไหน แต่ไม่ใช่ครับ เป็นน้องหมาตัวสีขาวขนฟูโคตรน่ารัก วิ่งเข้ามากระโดดขึ้นนั่งตักไอ้พี่พาย ระริกระรี้ทั้งคนทั้งหมา เหอะๆ

 

“ว่าไงครับปุยนุ่น ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยเนอะ คิดถึงพี่พายหรือเปล่า” โหย คุยกับหมาดีกว่าคุยกับเมียคือเหี้ยไรไอ้พี่พาย มึงสองมาตรฐานนะครับไอ้บัดซบ ทีกับกูนี่แทบจะแดกหัว ทีกับน้องปุยนุ่นของมึงที่หอมเข้าไป รักมากมึงไปนอนกกหมาเลยไป๊

 

“ฮ่าๆ อย่าเลียพี่สิ มันจักจี้นะครับ” เหอะๆ เคยเห็นคนรักหมามากกว่าแฟนมั้ยครับ ถ้าไม่เคยเห็นก็มองไปที่ไอ้โหดที่กำลังแบ๊วใส่หมาก็แล้วกัน ผมไม่มีความหมายอะไรแล้วครับ ก็ดี ชีวิตจะได้รู้สึกปลอดภัยหน่อย ไม่ใช่ต้องมานั่งระวังว่าจะถูกปล้ำตอนที่ดูหนัง

 

“ต่อ ไอ้ต่อ นี่น้องปุยนุ่น น่ารักมั้ยวะ” ดูมันเรียกผมไอ้ เรียกหมาว่าน้อง ไอ้สองมาตรฐาน ไอ้สันดานเสีย เหอะๆ ไม่อยากคุยกับแม่งเลย

 

“เออ น่ารักกว่ามึงเยอะเลย” ผมตอบแบบปัดๆ พี่พายมันขยับมาใกล้ อุ้มน้องปุยนุ่นสุดที่รักของมันมาตรงหน้าผม ก็น่ารักดีหรอกนะ แต่ถ้าไม่ติดว่ามันกำลังแยกเขี้ยวใส่ผมนี่ดิ มันอาจจะน่ารักมากกว่านี้

 

แง่ม!

 

“โอย! นิ้วกูหายแล้วพี่พาย ตายๆ เลือดออกมั้ยวะเนี่ย น้องปุยนุ่นเล่นกูแล้ว” ผมยื่นมือไปหมายจะลูบหัวผูกสัมผันธ์กับน้องหมาสักหน่อย แต่สิ่งที่ผมได้รับก็คือรอยเขี้ยวและเลือดที่ไหลออกมาจากนิ้ว เจ็บครับ เจ็บสัด ฮือ... นี่มันหวงไอ้พี่พายใช่มั้ยวะ ถึงได้ทำแบบนี้กับผม

 

“ปุยนุ่น ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะ เดี๋ยวพี่ตีเลยนี่” พี่พายปล่อยหมาลงกับพื้น แล้วดึงมือผมไปดูยกใหญ่ ผมไม่ได้คิดไปเองใช่มั้ย น้องปุยนุ่นแม่งมองค้อนใส่ผม แล้วนางก็สะบัดก้นเดินหนีไปนั่งเฝ้าระวังที่มุมห้องทันที

 

“พี่พาย หมามึงนี่ตัวผู้หรือว่าตัวเมียวะ...” ผมก็แค่สงสัยว่ามันเพศไหน หรือว่าระบุเพศไม่ได้วะ แต่ผมระบุเพศได้นะเว้ย เป็นผู้ชายครับ แมนๆ แต่มีแฟนแมนกว่า เหอะๆ ชีวิตกูนี่มันบัดซบดีว่ะ

 

“ตัวผู้...”

 

“ตัวผู้ตั้งชื่อปุยนุ่น ใครเป็นคนตั้งวะไหนบอกดิ...” ใครวะแม่งตั้งชื่อหมาได้สับสนเพศมาก ผมคิดว่ามันน่าจะตัวเมียแบบชัวร์ๆ ที่ไหนได้ ตัวผู้ครับ แล้วที่มันหวงพี่พายนี่คืออะไร หรือว่ามันจะเป็นหมาเพศทางเลือก จะไฝว้กับพี่หรอปุยนุ่น ถึงพี่จะมา ทีหลังแต่พี่ก็ถูกฟันไปแล้วนะเว้ย

 

“น้ำ...” เหมือนจะไม่ได้ยินชื่อนี้มานานแล้วเหมือนกัน แต่ก็ช่างเถอะ เรื่องแค่นี้จะไปเฟลกับมันทำไม แต่ก็เข้าใจแหล่ะครับ ให้คนจิตไม่ค่อยปกติแบบนั้นมาตั้งชื่อหมา มันเลยออกมาสับสนแบบนี้

 

นี่ตกลงกูไม่ได้รู้สึกอะไรแน่ใช่มั้ยวะ...

 

...

 

“อารมณ์เสีย...”

 

“มาก เฮ้ย! เปล่าสักหน่อย จะไปสนใจทำไมกับเรื่องที่มันผ่านมาแล้ววะ แต่ก็ไม่ค่อยเข้าใจวิธีการตั้งชื่อของแฟนเก่ามึงเท่าไหร่ หมาตัวผู้ตั้งชื่อปุยนุ่น คืออะไรวะ แล้วนี่มีที่ทำแผลป่ะ กูอยากล้างแผลว่ะ” ผมไม่สนหรอกว่าพี่พายมันจะลืมหรือว่ายังไม่ลืมแฟนเก่า ผมสนแต่สิ่งที่เป็นอยู่เท่านั้นก็น่าจะพอแล้ว ว่าแต่ว่าล้างแผลให้กูก่อนดีกว่ามั้ยวะ ไม่รู้ว่าน้องปุยนุ่นแม่งมีเชื้อบ้าของแม่มันอยู่หรือเปล่า

 

“เออ ลืมไปเลยว่ะ เดี๋ยวกูไปเอาชุดทำแผลมาให้ รอแป๊บนะ” พี่พายรีบเดินออกจากห้องไป น้องปุยนุ่นลุกขึ้นเดินส่ายกิ้นตามไปติดๆ แต่พี่พายไม่ได้มอง เลยจัดการปิดประตูแทบจะกระแทกหน้า สมน้ำหน้า เอ๊ยๆ น่าสงสารนะนั่น

 

“มองไม อยากไฝว้กับพี่ก็บอก เมื่อกี้ที่ถูกกัดเพราะเผลอหรอกเว้ยอิหมาตุ๊ด” แม่งวิ่งเข้ามาหาผมเลยครับ ยกขาขึ้นแทบไม่ทัน น้องปุยนุ่นจะเล่นผมอีกแล้ว แต่ไม่เป็นไร ผมมันไวกว่าลิง ถึงอยากจะจับมันโยนออกไปไกลๆ แต่มิอาจเอื้อมไปแตะต้อง ลูกรักของพี่พายกับแฟนเก่าได้ครับ

 

“เห่าทำไมครับ อยากกัดกับพี่หรอ คิดว่าพี่เป็นคนแล้วจะกัดกับหมาไม่ได้หรือไง” ผมมองดูไอ้ตัวสีขาวที่มันใช้ขาหน้าเกาะโซฟาและเห่าใส่ผมแบบเอาเป็นเอาตาย นี่เพราะว่าผมเป็นพวกรักเด็กรักสัตว์หรอกนะ ไม่อย่างนั้นมันถูกผมเตะกระเด็นไปแล้ว

 

“มาแล้วเว้ย เอ้าๆ ปุยนุ่น อย่าเห่าพี่ต่อสิครับ ทำตัวไม่น่ารักเลยนะวันนี้ พี่แอนช่วยพาน้องปุยนุ่นออกไปเล่นข้างนอกทีนะครับ” สมน้ำหน้าครับน้องปุยนุ่น ไม่ต้องห่วงพี่พายนะเว้ย เดี๋ยวพี่ต่อจะอ่อยให้เอง หึๆ

 

“หมามึงนี่นิสัยเหมือนคนตั้งชื่อนะพี่พาย เห่าใส่กูใหญ่ สงสัยจะเกลียดกู”    ผมยื่นมือให้พี่พายทำแผล แอบมีพัฒนาการนะครับ เมื่อก่อนนี่ทำแผลให้เหมือนจะทำให้แผลเป็นหนักกว่าเก่า ตอนนี้มือเบาขึ้นมาก มีการเป่าให้ ปิดพลาสเตอร์ให้เสร็จสรรพ แผลไม่ลึกเท่าไหร่ แต่จะจำฝังใจเลยครับ

 

 “ไม่หรอกมั้ง คงแค่แปลกหน้าเท่านั้นแหล่ะ ครั้งก่อนๆ ที่มึงมาก็ไม่เคยเจอกันเลย แบบน้องปุยนุ่นก็ต้องไปโรงเรียนนะเว้ย” มันดูเอ็นดู ดูมุ้งมิ้ง ดูมีความสุขที่ไอ้อวดหมา เหอะๆ งอนแม่งห้านาที หมั่นไส้มันด้วย ไอ้คนอวดหมา!

 

“เป็นอะไรวะต่อ นี่งอนอะไรกูหรือเปล่าเนี่ย” ทีอย่างนี้ละเสือกรู้ดีเหลือเกินนะไอ้พี่พาย กูไม่ได้งอนเว้ย แค่คิดว่าจะงอน แต่ยังไม่ได้งอน อย่ามาความรู้สึกไว

 

“เปล่าเว้ย เห็นกูเป็นคนไร้สาระขนาดนั้นเลยรึไง ว่าแต่มือถือกูอยู่ไหนวะเนี่ย ว่าจะโทรหาแม่สักหน่อย” จริงๆ เมื่อวานนี้นัดว่าจะไปหาแม่ที่บ้าน แต่ก็ไม่ได้ไป ยังไม่ได้โทรไปอ้อนคุณนายเลยครับ ไม่ได้การละ พอคิดได้แบบนั้นผมก็ลุกขึ้นจากโซฟา เดินหนีไอ้พี่พายออกมาจากห้องนั่งเล่น พอจะจำได้อยู่ว่าห้องมันห้องไหน ไปเอามือถือมาโทรหาคุณนายก่อน

 

ผมเดินเข้ามาในห้องนอน มองหามือถือท่ามกลางห้องกว้าง จะว่าไปห้องนอนพี่พายเรียบง่ายดีนะ ไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่ มีแต่หนังสือเรียนกับการ์ตูน น้ำหอมสองขวด แล้วก็อะไรเล็กๆ น้อยๆ จิปาถะ

 

“มือถือกูอยู่ไหนครับ ได้ยินแล้วตอบด้วย” ว่าเข้าไปนั่น ถ้ามันตอบขึ้นมาจริงๆ ผมช็อกตายคาห้องพี่พายนี่แหล่ะ ผมมองหามือถือ ไม่รู้ว่าซ่อนตัวอยู่ตรงไหน แต่แอบแปลกใจนิดๆ ที่พี่พายมันไม่ได้ตามมา ปกติห่างกันไม่เท่าไหร่ก็ทำเหมือนจะขาดใจตาย

 

ผมกวาดสายตามองไปทั่ว แต่ก็หาไม่เจอแฮะ พอมองไปที่เตียงยับๆ ที่ยังไม่ได้จัดการเก็บกู้ซาก สิ่งแรกที่ผมทำก็คือสะบัดผ้าห่มที่กองยุ่ง และสิ่งที่เกิดขึ้นก็คือเหมือนมีอะไรสี่เหลี่ยมกระเด็นออกจากผ้าห่ม ทิ้งตัวลงพื้นอย่างสวยงาม สิ่งนั้นก็คือมือถือสุดที่รักของผมนั่นเอง

 

“กูว่าแล้ว งานซวยไม่มางานนั้นไม่ใช่กูครับ” ผมก้มลงหยิบมือถือขึ้นมาจากพื้นห้อง โชคดีที่มันตกลงบนพรม ไม่งั้นอาจจะเป็นรอยเพิ่มจากเดิม ผมสังเกตเห็นกล่องที่อยู่ใต้เตียง เป็นกล่องกระดาษขนาดกลาง ด้วยความที่เป็นคนช่างสงสัย และไม่สามารถมองข้ามสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้ ผมดึงกล่องออกมา จัดการเปิดมันขึ้นแบบไม่เกรงใจเจ้าของห้องเลยสักนิด

 

และผมก็รู้สึกว่าผมคิดผิด ถ้าผมไม่เสือก ไม่อยากรู้อยากเห็น ผมอาจจะไม่ต้องมาเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นก็ได้ แต่ถ้ามันเห็นแล้ว ก็ขอดูให้ชัดเจนมากกว่านี้หน่อยก็แล้วกัน

 

ในกล่องมีความทรงจำเก่าๆ ของพี่พายอยู่ครับ มันเป็นความทรงจำกับความรักครั้งเก่าของมัน ภาพของคนสองคนที่เหมือนกับที่ผมเคยเจอในหนังสือที่คอนโดพี่พาย แต่ภาพในกล่องนี้ทำให้ผมรู้สึกเจ็บลึกกว่าครั้งก่อน

 

ภาพของคนสองคนที่ใกล้ชิดและดูมีความสุข บนเตียงนอนที่ผมนั่งอยู่ ไม่เห็นต้องเสียเวลามาสนใจกับสิ่งที่มันผ่านไปแล้วเลย แต่ทำไมมันบีบที่หัวใจก็ไม่รู้เหมือนกัน ผมมองรูปภาพเหล่านั้น มองดูรอยยิ้มของพี่พาย มองเห็นถึงความสนิทสนมของคนสองคน ถึงมันจะจบไปแล้ว แต่มันก็คือความทรงจำของพี่พาย

 

“เฮ้อ...” ไม่รู้ว่าเพดานมันมีอะไรน่าสนใจ รู้แค่ว่าผมต้องเงยหน้าขึ้นมองมัน ก่อนจะก้มหน้าลงมาและปาดน้ำใสๆ ที่ไม่รู้เหมือนกันว่ามันไหลมาจากไหน เก็บข้าวของทั้งหมดลงในกล่อง จัดการวางมันไว้ที่เดิม

 

เริ่มเข้าใจอารมณ์พวกที่ทะเลาะกับแฟนเรื่องแฟนเก่าแล้วครับ ทั้งๆ ที่คนเรารักกันควรจะเชื่อใจกัน แต่ผมเริ่มเข้าใจเหตุผลของคนที่ระแวงและคิดมากเรื่องแฟนเก่าของแฟนเราแล้วล่ะ

 

“จะงี่เง่าหรอวะต่อ แม่งไร้สาระว่ะ” ผมบอกกับตัวเอง ตบหน้าเรียกสติ ป้ายหน้าป้ายตาไล่ความว้าวุ่นใจออกไป เรื่องมันผ่านไปแล้ว มันจบลงแล้ว จะรื้อฟื้นขึ้นมาทำไมให้มันเป็นเรื่องเป็นราว

 

“ฮัลโลน้องมาย มาหามือถือหรือมาหาชู้ครับมึง ช้าฉิบหาย ว่าจะชวนกินมื้อกลางวันสักหน่อย... เป็นไรวะ หน้าตาไม่ดีแบบนี้ มีอะไรหรือเปล่า” พี่พายมันเดินมาตาม ตอนแรกก็ดูกวนตีนอยู่หรอก แต่พอเห็นสีหน้าผม มันก็นิ่งลงทันที

 

“หน้าตากูหล่อมากเหอะพี่พาย ไม่มีอะไรสักหน่อย ว่าแต่มื้อกลางวันมีอะไรกินวะ...” พี่พายเดินเข้ามาหา นาบมือทั้งสองข้างลงบนใบหน้าของผม จับพลิกซ้าย พลิกขวา จ้องมองผมอย่างเอาเป็นเอาตาย

 

“มึงร้องไห้... ตามึงแดง แถมยังมีรอยน้ำตาตรงหางตา มีอะไรวะต่อ ร้องไห้ทำไม หรือว่าเกิดอะไรไม่ดีขึ้น” บางทีกูก็เกลียดนิสัยเอาใจใส่กูแบบเว่อร์ๆ ของมึงว่ะพี่พาย

 

“ถามอะไรอย่างดิพี่พาย มึงเคยพาใครมานอนที่ห้องนี้มั้ยวะ” ผมก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ ผมก็แค่รู้สึกอ่อนไหวมั้ง รู้ว่ามันงี่เง่า แต่ผมก็ห้ามความรู้สึกตัวเองได้ยาก เป็นใครลองได้มาเจอภาพบนเตียงของคนรักกับแฟนเก่าใต้เตียงนอนแบบนี้  ไม่รู้สึกอะไรไหวหรอวะ

 

“กูจะไม่โกหกมึงหรอกนะต่อ ถึงแม้ว่าพูดความจริงออกไปแล้วมึงจะรู้สึกแย่ แต่กูก็ไม่อยากโกหกคนรัก กูเคยพาแฟนเก่ามานอนค้างที่ห้องนี้ ที่คอนโดก็เคย...”  ผมควรรู้สึกยังไงดีวะที่ได้ยินแบบนั้น ควรดีใจที่พี่พายมันไม่โกหก หรือควรรู้สึกแย่ที่ได้ยิน ผมก็ไม่ได้คิดหรอกว่าตัวเองจะเป็นคนแรกที่พี่พายรัก เหมือนอย่างที่มันเป็นคนแรกที่ผมรัก อดีตมันเปลี่ยนไม่ได้นี่หว่า ความจริงก็คือความจริงอยู่วันยังค่ำ

 

“แต่นั่นมันก่อนที่จะมาเจอมึง...”

 

“พอแล้วพี่พาย กูไม่ได้จะดราม่าหรือว่าอะไร แค่มึงไม่โกหกกู กูก็ดีใจแล้ว กูก็ไม่รู้หรอกนะว่ามึงลืมหรือว่าตั้งใจเก็บเอาไว้ แต่ไอ้ที่อยู่ใต้เตียงมึงแม่งทำกูจุกมากว่ะ” ผมกดมือถือโทรหาแม่ ความตั้งใจเดิมที่มีตั้งแต่แรก กลัวว่าแม่จะเป็นห่วงว่าทำไมไม่ไปหาตามที่คุยกันเอาไว้ ผมเห็นพี่พายมันก้มลงมองที่ใต้เตียง แต่หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นผมก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะตอนนี้เดินออกมาคุยกับแม่ที่ระเบียงแล้ว

 

[ว่าไงต่อ หลอกให้แม่ทำมื้อเย็นรอเก้ออีกแล้วนะครับ...]

 

“โหยแม่ ต่อขอโทษครับ พอดีว่ามาบ้านพี่พายอ่ะแม่ พ่อพี่พายอยากเจอ นี่คิดถึงคุณนายพรทิพย์จะแย่ อยากกลับไปนอนกอดแน่นๆ ก่อนที่แม่จะลืมต่อแล้วรักแต่พี่ปอคนเดียว” ได้ยินเสียงแม่แล้วมีความสุขครับ ผู้หญิงคนเดียวที่ผมรักมากที่สุดในโลกคนนี้ ไม่ว่าจะเศร้าหรือว่าเสียใจมากแค่ไหน ผมก็หายได้เมื่อได้รับอ้อมกอดที่อบอุ่นของแม่

 

แต่ทว่าตอนนี้กลับมีอ้อมกอดที่อบอุ่นไม่แพ้กันจากคนรักของผม พี่พายมันกอดผมจากทางด้านหลัง เกยคางลงบนไหล่ ไม่ได้ทำอะไรมากกว่านั้น เพราะผมกำลังสนทนากับแม่อยู่

 

[แม่ก็แซวเล่นไปอย่างนั้นเองแหล่ะ ไปบ้านพายก็ทำตัวดีๆ ให้ผู้ใหญ่ท่านเอ็นดูนะต่อ แต่ก็นะ แม่เชื่อว่าลูกแม่ต้องเป็นเด็กดีอยู่แล้ว อย่าลืมกินข้าวให้ตรงเวลาด้วยนะลูก ยิ่งพายนี่ยิ่งต้องดูแลดีๆ เดี๋ยวอาการกระเพาะจะกำเริบขึ้นมาอีก” ผมเชื่อว่าพี่พายมันต้องได้ยิน เพราะเสียงของแม่ลอดออกมาอย่างชัดเจนมากทีเดียว พี่พายกระชับอ้อมกอด และจูบที่ไหล่ของผมเบาๆ

 

“ครับแม่ ไว้ต่อจะรีบกลับไปหา แม่ดูแลตัวเองนะครับ อย่าหักโหมทำงานมากเกินไปน้า ต่อรักแม่ครับ” ผมวางสายลงไปแล้ว แต่ผมก็ยังคงถูกสวมกอดอยู่อย่างนั้น ไม่รู้วาจะพูดอะไรกับพี่พายดี มีอะไรที่อยากจะพูดตั้งมากมาย แต่เอาเข้าจริงก็พูดอะไรไม่ออกเหมือนกัน

 

รู้สึกผิดที่เผลอทำตัวงี่เง่า เรื่องมันผ่านไปแล้วจะเอามานั่งคิดให้มันรกสมองทำไมก็ไม่รู้ ผมเผลอไม่เชื่อใจพี่พาย เผลอทำลายความรู้สึกของคนที่รัก แย่เนอะ ถึงที่ผ่านมาจะไม่เคยมีอาการแบบนี้เลยสักครั้ง แล้วตอนนี้มาเกิดอาการทำซากอะไรวะ

 

“พูดไปก็เหมือนแก้ตัว มึงจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ได้นะต่อ แต่มึงก็รู้ว่ากูไม่ค่อยกลับบ้าน อยู่ด้วยกันที่คอนโดตลอด กูจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยมีภาพแบบนั้นอยู่ที่ห้อง...”

 

“กูงี่เง่าเองแหล่ะ กูแค่รู้สึกเจ็บแบบแปลกๆ ที่เห็นว่ามึงเคยมีความสุขกับเค้ามากแค่ไหน...”

 

“มันไม่ได้เสี้ยวที่กูมีความสุขเวลาที่ได้อยู่กับมึงหรอกต่อ ผู้หญิงคนนั้นไม่มีค่าเท่าที่มึงมี เค้าไม่ได้รักกูจริง เค้าทิ้งไปหาคนอื่นทันทีที่คิดว่าดีกว่ากู แล้วทำไมกูต้องจำคนแบบนั้นเอาไว้ให้รกสมองวะ” พี่พายกระชับอ้อมกอด หอมแก้มผมเบาๆ ผมรู้ว่าที่มันพูดออกมานั้นมาจากใจ พี่พายพิสูจน์แล้วนี่ว่ารักผมมากแค่ไหน

 

ผมผิดเองนั่นแหล่ะที่มาดัดจริตกับเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้

 

“ขอโทษนะ กูอ่อนไหวไปหน่อย แต่กูเชื่อมึงนะพี่พาย กูรู้ว่ามึงรักกูมากแค่ไหน กูจะไม่ทำตัวงี่เง่าแบบนี้อีกแล้ว...”

 

“มึงงี่เง่าไม่เท่าที่กูเป็นหรอกว่ะ ที่ผ่านมากูงี่เง่าเอาแต่ใจกับมึงมากกว่าที่มึงเป็นตั้งเยอะ อีกอย่าง รูปพวกนั้นน่ะกูไม่ได้สนใจอะไรหรอก รกตารกใจจะตายไป ถ้าเป็นรูปมึงแก้ผ้าก็ว่าไปอย่าง รับรองเลยว่ากูขยายใหญ่แปะแม่งทั่ว” พี่พายปล่อยมือออกจากเอวผม มันเดินเข้าไปหยิบกล่องกระดาษใบนั้นออกมาที่ระเบียง โยนลงถังขยะอย่างไม่แยแส ก้มลงไปจุดไฟเผากล่องความทรงจำในครั้งเก่าต่อหน้าผม ทำเอาผมอ้าปากค้างเพราะไม่คิดว่าพี่พายจะทำแบบนี้  มือของผมถูกกุมกระชับแน่น พี่พายดึงผมให้เดินเข้ามาทางด้านในด้วยกัน ทิ้งให้ของเหล่านั้นค่อยๆ มอดไหม้จนเหลือแต่ซากความทรงจำที่ไม่มีเหลือ

 

“ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว มึงช่วยกูรื้อห้องหน่อยดิ ไม่รู้ว่ามีหลงอยู่ที่มุมไหนอีกหรือเปล่า กูไม่ชอบเวลาที่มึงร้องไห้ และอะไรก็ตามที่เป็นสาเหตุ กูก็ไม่อยากเก็บมันเอาไว้” พี่พายหลอกใช้ผมหรือเปล่าวะ หรือว่านี่คือวิธีที่มันใช้เพื่อให้ผมสบายใจ ผมว่าคงเป็นอย่างหลังนั่นแหล่ะครับ เพราะพี่พายแคร์ผมมากกว่าสิ่งอื่นใดเลยนี่นะ

 

“หวังว่าคงไม่เจอห่าอะไรที่น่าสะพรึงมากไปกว่านี้หรอกนะ” พี่พายวางมือลงบนหัวและยีผมเบาๆ มันยื่นหน้าเข้ามาจูบปากผมแบบไม่ทันให้ตั้งตัว เป็นการจูบง้อและปลอบใจในคราเดียว

 

“รักมึงจะตายไอ้หมาต่อ เกิดมาไม่เคยรักใครเท่านี้มาก่อนเลยนะเว้ย รู้แล้วก็อย่าไปบอกใครนะว่ากูรักเมียมากแค่ไหน” เอาเถอะครับ ถือซะว่ามันเป็นบทพิสูจน์ความซื่อสัตย์และความเชื่อใจระหว่างเราสองคนก็แล้วกันเนอะ

 

 

 

หลังจากที่รื้อห้องพี่พายเสร็จ สิ่งที่ได้เพิ่มเติมมานั้นไม่ใช่ภาพของมันกับแฟนเก่า แต่กลับเป็นหนังสือโป๊ที่ซุกอยู่ ผมก็ไม่ได้อะไรมาก แค่เอามานั่งดูเล่นๆ แหม่ะ ยังไงซะผมมันก็ผู้ชายนี่ครับ ยังชอบอะไรที่มันเจริญหูเจริญตาอยู่เว้ย

 

นอกจากนั้นก็ไม่มีอะไรแล้วครับ แต่ก็ทำเอาเสียเวลาไปนานเหมือนกัน ตอนแรกตั้งใจว่าจะชวนพี่พายไปว่ายน้ำด้วยกัน แต่ตอนนี้หมดเวลาแล้วครับ เพราะว่าพ่อของพี่พายกลับน้าแพนกำลังจะกลับมา ตอนนี้แม่บ้านเตรียมมื้อเย็นกันยกใหญ่ แอบเข้าไปช่วยมาเหมือนกันครับ ผมชอบทำอาหารนะ แต่พี่พายบอกว่าผมเกะกะ มันลากผมออกมาท่ามกลางรอยยิ้มของคนในครัว

 

ผมจึงต้องมานั่งรอการกลับบ้านของคุณลุงกับน้าแพน ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องตื่นเต้น ทั้งๆ ที่เคยเจอกันอยู่หลายครั้งหลายครา แต่บอกตามตรงเลยครับว่าไม่ชินสักที กลัวพ่อพี่พายมากครับ จำได้เลยว่าความชาของใบหน้าในครั้งนั้นที่รับฝ่ามือคุณลุงแทนพี่พาย มันเจ็บมากแค่ไหน

 

รู้ครับว่ามันผ่านมาแล้ว ที่ผ่านๆ มาคุณลุงก็ใจดีกับผมและพี่พายขึ้นมาก ดีใจครับที่ท่านเมตตา เพราะผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรับมือยังไงถ้าคุณลุงไม่ยอมรับความรักของเราสองคน

 

“คุณพายคะ คุณท่านกลับคุณแพนกลับมาแล้วค่ะ” ผมสะดุ้งน้อยๆ พี่พายหันมายิ้มให้ มีการตบหัวผมเบาๆ แล้วพยักหน้าเรียกผมให้เดินออกไปต้อนรับคุณลุงกับน้าแพนที่หน้าบ้าน

 

“พี่พาย กูไม่สบายว่ะ รู้สึกปวดท้องขึ้นมากะทันหัน ขอกลับเลยได้มั้ย” มันหันมายิ้มเยาะใส่ผมซะงั้น แถมยังบริการลากผมให้เดินเร็วขึ้นไปอีก ไม่ต้องกลัวกูหนีไปไหนครับพี่เพีย กูจะไปไหนได้เล่า แม่กูสั่งสอนมาดีว่าต้องมีมารยาท นี่มานอนกกลูกชายเจ้าของบ้านทั้งคืน แล้วจะไม่มาไหว้พ่อเขาก็ใช่ที่

 

“เอาน่าหมาต่อ พ่อกูไม่จับมึงฆ่าทิ้งหรอก” ป๊ะเลยครับ เดินมาประชันหน้าคุณลุงกับน้าแพนเข้าพอดี พี่พายปล่อยข้อมือ ผมก็ยกมือไหว้ท่านทั้งสองแบบทันทีทันใดเช่นกัน

 

“สวัสดีครับคุณลุง สวัสดีครับน้าแพน ไม่ได้มาเยี่ยมเสียตั้งนาน คุณลุงสบายดีมั้ยครับ...”

 

“บอกกี่ครั้งก็ไม่จำเลยเด็กคนนี้ บอกให้เรียกว่าพ่อก็เอาแต่เรียกคุณลุงอยู่นั่นแหล่ะเป็นต่อ ไหนลองเรียกว่าพ่อสิ...”

 

“ครับ... คุณพ่อ” ผมอยากร้องไห้ครับ ไม่ได้ซึ้งนะเว้ย แต่กลัวต่างหาก อีกอย่างผมไม่เคยเรียกใครว่าพ่อมาสิบกว่าปีแล้ว มันไม่ชินเลยครับพี่น้อง

 

“พ่อสบายดี แล้วเราล่ะเป็นไง เจ้าพายมันงี่เง่าเอาแต่ใจใส่อีกหรือเปล่า” ผมไม่อยากจะเม้าหรอกนะครับว่ามันไม่เคยขาดเลยไอ้นิสัยแบบนี้ แต่สายตากดดันที่มันส่งตรงมาให้ บอกเลยครับว่าผมต้องจำใจทำผิดศีลข้อสี่ บาปนี้เพื่อคุณสามีนะครับ สลัด!!

 

“ไม่หรอกครับคุณลุง เอ่อ คุณพ่อ พี่พายไม่งี่เง่า ไม่ใจร้อน ไม่วู่วาม ไม่มีอะไรต้องเป็นกังวลครับ...” เฮ้อ ที่พูดออกไปคือนิสัยที่แก้ไม่หายของไอ้พี่พายมันครับคุณลุง

 

“ก็ดีแล้ว อยู่ด้วยกันก็ใจเย็นๆ จะเอานิสัยใจร้อนวู่วามไปใช้ใส่กันไม่ได้ เดี๋ยวจะทะเลาะกันซะเปล่า ว่าแต่แกโทรหาป้าหรือยังเจ้าพาย...”

 

“ยังครับพ่อ แล้วคงไม่โทรไปด้วย พ่อก็รู้ว่าป้าต้องการอะไร ผมตอบสนองความต้องการของป้าไม่ได้หรอกครับ” ผมเดินถอยฉากไปอยู่ทางด้านหลัง ปล่อยให้พี่พายเดินคุยกับคุณลุงไป ผมเดินอยู่ข้างหลังน้าแพน ได้รับรอยยิ้มใจดีและอ่อนโยนกลับมา

 

“ก็รู้อยู่ แต่แกก็โทรไปคุยและปฏิเสธออกไปตรงๆ เลยสิว่ามีแฟนอยู่แล้ว ป้าแกจะได้เลิกตั้งความหวังสักที ไม่งั้นก็เวียนมาถามไม่เลิก...”

 

“ไว้ครั้งหน้าแล้วกันครับ จะพาเป็นต่อไปไหว้ถึงที่บ้านและแนะนำเลยว่านี่คือแฟน รับรองเลยครับว่าป้าคงสลบไปสามวันแน่นอน” ไหว้ล่ะพี่พาย มึงอย่าทำอย่างที่มึงว่ามาเลย สงสารหัวใจกูบ้างเถอะ ถ้าไม่จำเป็นกูขอไม่รู้จักญาติมึงมากไปกว่านี้แล้วได้มั้ยวะ

 

“อยู่ทานมือเย็นด้วยกันก่อนนะคะน้องต่อ ไม่ได้เจอกันเสียตั้งนาน น้าล่ะคิดถึงจริงๆ” ผมละความสนใจจากบทสนทนาของสองคนพ่อลูก หันมาต่อบทสนทนากับน้าแพนแทน เป็นผู้หญิงที่ใจดี ใจเย็น และสงบมากจริงๆ คืออยู่ด้วยแล้วไม่ต้องกังวลอะไรเลย

 

“ผมก็คิดถึงน้าแพนเช่นกันครับ ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างครับ ทำงานหนักแบบนี้อย่าลืมดูแลสุขภาพนะครับ ถ้าน้าแพนไม่สบายขึ้นมาจะแย่เอาได้” ผมเดินตามทุกคนเข้ามาที่ห้องรับประทานอาหาร บนโต๊ะถูกจัดเรียงด้วยกองทัพอาหารสำหรับมื้อเย็นสุดแสนหน้าทานเต็มไปหมด และผมก็อดคิดไม่ได้อีกนั่นแหล่ะ ว่าทำไมต้องจัดมื้อเย็นให้มันดูยิ่งใหญ่อลังการเสียขนาดนี้

 

 “น้าสบายดีค่ะ ไม่ได้ทำงานหนักอะไร น้องต่อกำลังจะเรียนต่อปริญญาโทกับคุณพายใช่มั้ยคะ ช่วงนี้ก็ต้องพักผ่อนให้เต็มที่นะคะ เดี๋ยวพอเริ่มเรียนแล้วอาจจะไม่มีเวลาว่างแบบนี้” อันนี้เตรียมใจเอาไว้แล้วครับ เพราะว่ามันน่าจะหนักหนากว่าตอนเรียนปริญญาตรีเป็นธรรมดา ถึงผมจะไม่เก่งแบบพี่พาย แต่ความอดทนและความขยัน ผมก็ไม่แพ้ใครนะครับ

 

“เดี๋ยวทานมื้อเย็นไปคุยกันไปก็แล้วกัน...” พ่อพี่พายนั่งลงที่หัวโต๊ะ ผมกับพี่พายนั่งด้วยกัน ส่วนน้าแพนเดินไปเตรียมยาก่อนอาหารให้คุณลุงได้ทาน

 

“คุณคะ ทานยาก่อนอาหารค่ะ” ผมมองดูคนสองคนที่อยู่ดูแลซึ่งกันและกันอย่างห่วงหาอาทร ก็นึกถึงแม่ตนเองขึ้นมา แม่ไม่ยอมเปิดใจให้ใครเข้ามาในชีวิต ตั้งแต่ที่พ่อเสียไปแม่ก็อยู่ดูแลพวกเรามาอย่างลำพัง ผมถึงได้รักแม่มากๆ และอยากจะทำทุกอย่างให้แม่มีความสุขและสบายใจ

 

ผมก็รู้ตัวดีว่ายังตอบแทนแม่ได้ไม่มากพอ ยังดูแลท่านได้ไม่ดีเท่าที่ควร ผมจึงเป็นเด็กดีของแม่เสมอมา เพื่อให้แม่สบายใจและไม่ต้องหนักใจในตัวของผม พี่ปอเองก็เช่นกัน รายนั้นทั้งขยัน ทั้งตั้งใจทำงาน เพื่อให้แม่ไม่ต้องเหนื่อยกับงานต่างๆ ที่มี

 

“อาการพ่อเป็นยังไงบ้างครับน้าแพน...” ผมดีใจที่พี่พายมันเข้ากับคนในครอบครัวของมันได้ การทำตัวแปลกแยกบอกให้รู้ถึงสภาพจิตใจที่ไม่สมบูรณ์ของเจ้าตัวนะครับ แต่ตอนนี้พี่พายก็สลัดมันทิ้งไปได้แล้ว

 

“อาการดีขึ้นเรื่อยๆ ค่ะคุณพาย สุขภาพแข็งแรงมากขึ้น ไม่มีเรื่องให้ต้องคิดมากหรือกังวลใจ เลยช่วยให้สุขภาพกายแข็งแรงตามไปด้วย คุณพายไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ น้าดูแลเรื่องสุขภาพ อาหาร และยาตามที่คุณหมอแนะนำค่ะ” พี่พายมันยิ้มรับ ผมไม่รู้จะคุยอะไรดี คือถ้าใครถามผมก็ตอบ แต่เรื่องให้เป็นฝ่ายชวนคุย บอกเลยครับว่าลำบาก

 

“ไม่ต้องห่วงพ่อหรอก ห่วงตัวเองเถอะ จะเรียนต่ออยู่แล้ววางแผนอนาคตเอาไว้ยังไงบ้าง ถ้าเรียนจบโทแล้วต้องเริ่มเข้ามาช่วยงานอย่างจริงจังสักทีนะ” พี่พายพยักหน้ารับ ผมเชื่อว่ามันเองก็ต้องเตรียมตัววางแผนอนาคตเอาไว้บ้างแล้วล่ะ

 

“ครับพ่อ ผมเองก็ตั้งใจอย่างนั้นเหมือนกัน ถึงได้เลือกเรียนบริหาร เรียนจบก็คงเริ่มต้นเรียนรู้งานอย่างจริงจัง ถ้าพี่ชายอยู่ด้วยกันก็ดีสิครับ จะได้ให้พี่ชายสอนงานให้” จะว่าไปพี่ชายย้ายไปอยู่ที่อื่นได้สองปีแล้วสินะ ถ้าพี่พายเรียนจบแล้วต้องเข้าไป    ดูงานอย่างจริงจัง มันจะถูกส่งไปอยู่ที่ต่างจังหวัดหรือปล่าวะ

 

“แล้วเราล่ะเป็นต่อ เรียนจบแล้วตั้งใจว่าจะทำอะไร...” ผมวางช้อนลงอย่างรักษามารยาท เคี้ยวข้าวให้หมดปากและรีบกลืนจนข้าวติดคอ พี่พายต้องรีบส่งน้ำให้ แอบเห็นมันขำแบบหัวเราะเยาะความเอ๋อของผมด้วยครับ

 

“เอ้าๆ ใจเย็นๆ เดี๋ยวก็สำลักตายกันพอดี เจ้าพาย แกก็อย่าแกล้งน้องนักสิ ดูแลให้ดีๆ หน่อย” ผมอยากจะบ้าตาย วางตัวไม่ถูกจริงๆ ครับ ดูสับสนกับตัวเองมากจริงๆ

 

“เอ่อ หลังจากเรียนจบคงเข้าไปช่วยดูแลกิจการที่บ้านครับ เพราะตอนนี้แม่ก็เริ่มอายุมากขึ้น ผมไม่อยากให้แม่ทำงานหนักมาก อีกอย่างร้านอาหารของเราก็เติบโตขึ้นเรื่อยๆ คาดว่าในอนาคตอาจจะขยายสาขาครับ” นั่นคือสิ่งที่ผมคิดเอาไว้ แต่ยังไม่ได้ลองคุยเรื่องนี้กับแม่และพี่ปอ เพราะทุกคนลงความเห็นว่าผมยังเด็ก ยังไม่ให้เข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเรื่องกิจการของร้าน เป็นได้แค่เด็กเสิร์ฟเท่านั้นแหล่ะครับ

 

“อยากลองเข้ามาทำงานกับนิพัทธิ์เจริญมั้ย...” คำถามของคุณลุงดูไม่จริงจังเท่าไหร่ แต่สีหน้าของท่านดูจริงจังมากจนผมรู้สึกว่าต้องตอบคำถามนี้ให้ดี ไม่งั้นอาจจะเสียคะแนนครับ

 

“ขอบคุณที่เมตตาครับ แต่บ้านเสบียงเป็นร้านอาหารที่พ่อกับแม่ของผมช่วยกันก่อตั้งขึ้นมา เมื่อพ่อเสียไปแม่ก็เป็นคนดูแลสานต่อมาตั้งแต่ตอนนั้น ผมอยากสานต่อจากพ่อกับแม่ครับ แม่รักบ้านเสบียงมาก ผมกับพี่ชายก็โตมาพร้อมๆ บ้านเสบียงเช่นกัน เพราะฉะนั้นผมอยากจะเรียนรู้งานของที่บ้านดูก่อนครับ” รอยยิ้มของพ่อพี่พายที่ส่งตรงมาทำให้ผมรู้สึกโล่งใจ ยิ่งได้มือหนาที่แอบเอื้อมมากุมมือของผมใต้โต๊ะอาหาร ทำให้รู้สึกโล่งและอุ่นใจมากขึ้น

 

“เป็นเด็กที่มีความมุ่งมั่นตั้งใจดีนะ แต่ถ้าเกิดเปลี่ยนใจอยากจะเข้ามาทำงานกับนิพัทธิ์เจริญเมื่อไหร่ก็บอกพ่อได้นะ พวกเราเต็มใจต้อนรับเราเสมอ” ผมยกมือไหว้อย่างรู้สึกขอบคุณในความเอ็นดูที่ได้รับจากครอบครัวพี่พายเสมอมา

 

“อารมณ์ดีจังเลยนะคะคุณพาย... ได้เจอคนที่รักและเอาใจใส่กันมากขนาดนี้ ดูแลรักษาความรักเอาไว้ให้นานเท่านานเลยนะคะ” พี่พายยิ้มรับคำน้าแพน ผมเองก็ได้แต่เขินที่ถูกผู้ใหญ่ทั้งสองมองมาด้วยรอยยิ้ม จริงๆ พ่อพี่พายก็ไม่ได้น่ากลัวนักหรอก ออกจะใจดีด้วยซ้ำ แต่คนบ้านนี้ตาดุชะมัด เวลาหน้านิ่งยิ่งดูน่ากลัวเข้าไปใหญ่

 

“ตอนนี้ผมโคตรมีความสุขเลยครับ ไม่เคยคิดเหมือนกันว่าจะเจอคนที่รักได้มากขนาดนี้ ต้องขอบคุณพ่อมากนะครับที่ยอมรับในสิ่งที่ผมเป็น ยอมรับในตัวตนของคนที่ผมรัก...”

 

“เพราะว่าแกเป็นลูกไง คนเป็นพ่อจะไม่รักลูกตัวเองได้ยังไงกัน อีกอย่างถ้าลูกได้เจอกับคนดีๆ และมีความสุข พ่อก็ย่อมมีความสุขไปด้วย อย่างที่น้าแพนบอกนั่น    แหล่ะ รักกันดูแลกันดีๆ จะได้มีความสุขแบบนี้ไปเรื่อยๆ” ผมเคยคิดเสมอว่าตัวเอง     โชคร้ายที่เกิดมามีความซวยเป็นเพื่อน แต่เมื่อผมได้พบเจอกับพี่พาย ผมรู้สึกว่าคำทำนายของแม่หมอสำนักประจำของคุณนายแม่นมากจริงๆ

 

ตั้งแต่พี่พายเข้ามาในชีวิต ผมรู้สึกว่าอะไรๆ มันดีขึ้น ได้เจอคนที่รักและดูแลผมเป็นอย่างดียิ่งกว่าที่มันดูแลตัวเองเสียอีก พี่พายอาจจะงี่เง่า เอาแต่ใจ แต่ก็เหมือนที่เคยบอกแหล่ะครับ มันรักผมมาก มากแบบที่ผมไม่เคยคิดเอาไว้ว่าตัวเองจะได้รับความรักมากมายจากใครสักคนแบบนี้

 

“ยิ้มอะไรครับต่อ...” พี่พายหันมาถาม ผมหุบยิ้มไม่ได้เสียด้วยสิ ความตื้นตันใจกับหลายๆ สิ่ง หลายๆ อย่างที่เกิดขึ้นในตอนนี้มันเด่นชัดมากจริงๆ

 

“เห็นพี่พายกับคุณพ่อเข้าใจกันแล้วผมรู้สึกดีมากเลยครับ พี่พายมีความสุขมากขึ้น พูดถึงคุณพ่อให้ฟังบ่อยครั้ง  ดูเป็นเด็กน้อยน่ารักมากเลยครับ” พี่พายยื่นมือมาบีบแก้มผมแรงๆ จนผมต้องตีมือมันออก คุณลุงกับน้าแพนหัวเราะน้อยๆ กับท่าทีของเราสองคน

 

“พ่อเองก็ดีใจที่เราเข้าใจกันได้ และก็ดีใจที่เป็นต่อเป็นคนรักของพาย เข้ามาเติมเต็มช่องว่างที่เกิดขึ้นระหว่างเราพ่อลูก อยู่ดูแลพายไปนานๆ นะ พ่ออยากเห็นเราสองคนมีความสุขแบบนี้ไปนานเท่านานจริงๆ” ผมพยักหน้าและยิ้มรับ ตอนนี้ผมไม่กังวลอะไรเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดในวันนี้แล้วครับ เพราะผมมีความมั่นใจที่จะเป็นคนรักของพี่พายมากขึ้นแล้วล่ะ ไม่รู้สึกว่าตัวเองด้อยกว่า หรือระแวงเรื่องที่มันผ่านพ้นไปแล้ว

 

“ครับผม” ทั้งผมและพี่พายต่างรับคำอย่างพร้อมเพรียง อาหารมื้อนี้อาจจะเป็นมื้อแรกที่พวกเราคุยเรื่องนี้ด้วยกันอย่างตรงไปตรงมา บรรยากาศในบ้านนิพัทธิ์เจริญดูสดใสและอบอุ่นมากขึ้นจริงๆ

 

หลังทานอาหารมื้อเย็นเสร็จสิ้น ผมกับพี่พายก็ได้พูดคุยกับคุณลุงและน้าแพนสักพัก ก่อนที่เราทั้งคู่จะบอกลากลับ ถูกกำชับว่าให้มาค้างที่บ้านนี้บ่อยๆ ผมก็ทำได้แต่รับคำ ไว้ค่อยว่ากันอีกทีว่าจะมาได้หรือเปล่า เหมือนพี่พายมันจะรู้ใจผม ทันทีที่ขึ้นมานั่งด้วยกันบนรถ พี่พายก็แอบแซะผมทันที

 

“ไงครับที่รัก มานอนค้างบ้านพี่บ่อยๆ ไหวมั้ยล่ะ คำสั่งพ่อสามีนะเว้ย” ผมมองมันด้วยหางตา ไม่อยากจะต่อปากต่อคำกับคนแบบพี่พาย ทะเลาะกันไปก็มีแต่แพ้ครับ

 

“มาได้เว้ย กลัวที่ไหน นี่ไม่ได้ป๊อดนะครับ แค่เกรงใจเท่านั้นเอง แต่พี่พายรู้ป่ะ ตอนนี้บรรยากาศดีขึ้นเยอะเลยนะ เห็นพี่พายกับคุณลุงเข้าใจกันดี คุยกัน ยิ้มให้กันแบบนี้ มีความสุขว่ะ” ก็เพราะว่าคนที่ผมรักมีความสุข ผมก็ต้องมีความสุขด้วยสิครับ

 

“ขอบใจมึงนะต่อ ถ้าไม่ได้มึงก็ไม่รู้ว่าจะมีวันนี้หรือเปล่า ตั้งแต่ที่ได้เจอกับมึง อะไรๆ ก็ดีขึ้นเยอะๆ กูหวังว่ามันจะดีมากขึ้นต่อไปเรื่อยๆ อยู่ด้วยกันไปนานๆ นะมึง”    พี่พายกุมมือผมเอาไว้ บีบเบาๆ และยกขึ้นมาจุมพิต ผมก็ได้แต่ยิ้มรับความรู้สึกของมัน เพราะผมเองก็รู้สึกไม่ได้ต่างจากที่พี่พายรู้สึกเลย

 

“ครับๆ อยู่ด้วยกันไปนานๆ เลยนะพี่พาย ถ้ากูไม่มีมึง กูคงซวยแบบบรรลัย กูไม่อยากกลับไปอยู่แบบเหงาๆ อย่างเมื่อก่อนแล้ว เพราะฉะนั้น ห้ามทิ้งกูไปไหนนะครับ รักมึงว่ะไอ้โหด” พี่พายยิ้มให้ผม ยิ้มบ่อยๆ แบบนี้ผมชอบนะ เพราะมันบ่งบอกถึงความสุขที่พี่พายมี เราสองคนกุมมือกันไปตลอดเส้นทางที่ เพื่อหน้ากลับรังรักของเรา ฮ่าๆ ก็ว่าเข้าไปนั่น

 

ความรู้สึกมากมายที่เกิดขึ้นนั้น มันอยู่ที่ใจของเราจริงๆ ครับ ถ้าหัวใจเราหนักแน่น ก็จะไม่เกิดความรู้สึกระแวง ระวัง กังวล ใดๆ ขึ้นมาให้ต้องกระทบกระทั่งกันได้ ผมคงต้องเรียนรู้ที่จะสร้างความหนักแน่นในใจให้มากกว่านี้ เพื่อความรักของเราทั้งคู่

 

ผมรักพี่พายนะ อยากอยู่ด้วยกันให้นานที่สุดเท่าที่เราสองคนจะเดินไปด้วยกันได้ เพราะฉะนั้น ถ้าอะไรที่ทำแล้วเราจะสามารถอยู่ด้วยกันไปนานๆ ผมก็จะทำ...  เพื่อความรักของเราทั้งคู่

 

……….100%.........

 

#ยุ่งนัก

แวะมาต่อแล้วจ้า ตอนนี้รู้สึกว่าน้องต่องี่เง่ามั้ย แต่เข้าข้างต่อนะ คือเจอแบบนี้ไม่รู้สึกไหวหรอ ถึงจะรู้ว่าพี่พายรักตัวเองมากแค่ไหนก็เถอะ แต่แว้บหนึ่งในความรู้สึก เวลาที่เห็นคนรักเราเคยมีความสุขกับคนอื่นแค่ไหน ไม่เจ็บไหวหรอ

พี่พายนี่เป็นคนที่ไม่สนใจจะจำกับเรื่องแบบนี้จริงๆ นะ เพราะไม่สำคัญเลยไม่จำ แต่มันดันทำร้ายความรู้สึกคนที่รักเข้าให้ไง แล้วต่อเป็นคนที่ไม่เคยงี่เง่าเลย พอพี่พายมันเจอแบบนี้ก็คงรู้สึกผิดมากเหมือนกัน

ว่าแต่มานั่งแก้ตัวอะไรแทนตัวละครวะคะ T^T

ตอนหน้าตอนสุดท้ายแล้วนะคะ ชื่อตอนว่า วิรัตน์ชัยชาญ คืออะไร ยังไง เดี๋ยวเจอกันเนอะ

แจ้งข่าวนิดนึงค่า ตอนนี้หนังสือยังไม่มาส่งเลยจ้า ถ้าภายในสองวันนี้ไม่มาส่ง จะโทรไปตามให้ค่า

เจอกันตอนหน้าค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15260 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 11:43
    กรี๊ดดด ฟิน น้องต่อทะเลาะกับหมา(//เอิ่ม..//) น่ารัก และรักมากอ่าคู่เนี้ย โอยย อ่านไปยิ้มไปจนพ่อแม่จะลากไปจิตแพทย์และ (//ไม่เกี่ยว//) พี่พายได้ภรรเมียน่ารักขนาดนี่รักษาเอาไว้ให้ดีนะคะ อย่าปล่อยล่ะเดี๋ยวหลงหาทางกลับไม่เจอ (//เริ่มออกทะเล//) เอาเป็นว่ารักยุ่งนักที่สุด รักตัวละครทุกตัว รักพี่เกรซด้วย อร๊ายยยย (//โดนโบก//) 555
    #15260
    0
  2. #15247 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 22:15
    รักยุ่งนักเช่นกันน๊าาาาา พายต่อ โก้สต็อป และทุกคน ขอบคุณไรท์เตอร์ที่เขียนนิยายดีๆแบบนี้ให้เราได้อ่านนะคะ เราได้ข้อคิดต่างๆมากมายจากยุ่งนัก^^
    #15247
    0
  3. #15246 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 29 กันยายน 2557 / 18:48
    อื้ออออ มีความสุขอะ พายต่อน่ารักกกกก
    #15246
    0
  4. #15195 Da@@ (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 12:30
    อ่านไปอมยิ้มไป



    แบบว่า



    ก็นะ ยังน่าร๊ากกกกก เหมือนเดิมเลย
    #15195
    0
  5. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  6. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  7. #15184 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 23:04
    น่ารักที่สุดอ่ะพี่พาย น้องต่อก็นะ เป็นธรรมดาเนอะที่จะต้องแอบคิดมาก จุกนิดนึง เจอรูปแบบนั้น แต่พี่พายก็ทำดีมากอ่ะ ชัดเจนดีค่ะ ^^ รักกัน อยู่ด้วยกันไปนานๆนะ ^^
    #15184
    0
  8. #15181 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 20:29
    เพิ่งรู้สึกหมั่นไส้หมาก็คราวนี้แหละ ฮ่าๆๆๆ
    ดีจังเลยย ครอบครัวเขาเข้าใจมีความสุขกันดี 
    #15181
    0
  9. #15180 Power (@akin) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 18:12
    น่ารักจริงคู่นี้ ><
    #15180
    0
  10. #15179 patty (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 16:42
    ขำต่ออ่ะ ทะเลาะกับหมาได้ด้วย เอ๋อได้อีก แต่ไงพี่พายก็รักเนอะ
    #15179
    0
  11. วันที่ 24 กันยายน 2557 / 13:18
    กว่าทั้งสองคนจะฝ่าฟันมาถึงจุดนี้ด้ก็น้ำตาท่มฟิกเหมือนกันนะเกรท พายเป็นผช.ที่ครบทุกอย่าง หล่อรวยเลวร้ายแต่สุดท้ายก็แพ้ไห้กับความเอ๋อเซ่อซ่า ซุ่มซ่ามน่ารักของน้องต่อเป็นอะไรที่ลงตัวที่สุดแล้ว
    #15178
    0
  12. #15177 Myworld (@Lovemi) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 10:58
    น้องต่อไม่งี่เง่าหรอกค่ะ เป็นเค้าก็รู้สึกเหมือนกัน ฮือ เจ็บตามน้องต่อเลย TT ชอบนิสัยน้องต่อมากๆ แบบถ้าเป็นไอซ์คงเผลอทำตัวงี่เง่ากว่านี้แน่เลย ขอยกน้องต่อให้เป็นต้นแบบที่ดีที่ไอซ์จะยึดไว้ในใจ 555 และก็ดีสุดๆเลยที่พี่พายใส่ใจ&รักน้องต่อมาก ถึงคอยสังเกตุเห็นเวลาน้องต่อร้องไห้หรือเวลางอนตลอด และก็ชอบที่พี่พายรักและหวงต่อมาก ชอบผชแอบโหด(?)แบบพี่พายจัง 555 รักคู่นี้มากๆเลยค่ะ ขอให้พี่พายน้องต่ออยู่คู่กันไปตลอดกาล >< ที่สำคัญสุด!!คือรักพี่เกรทที่สุดเลย ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆแบบนี้มาให้อ่านนะคะ ชอบและชื่นชมฝีมือการแต่งของพี่เกรทมากๆ จะคอยติดตามผลงานต่อไปเสมอนะคะ (ต้องขอโทษด้วยจริงๆที่บางครั้งไม่ได้เม้นให้กำลังใจพี่เกรท แบบไอซ์วุ่นกับการเรียนในมหาลัย'มาก ขอโทษนะคะพี่เกรท) แอบใจหายที่ตอนต่อไปจะเป็นตอนสุดท้ายซะแล้ว ฮือ TT คงจะคิดถึงคู่นี้และพี่เกรทมากแน่ๆเลยค่ะ *ปาดน้ำตา* ยังไงก็จะคอยเป็นกำลังใจอยู่ตรงนี้เสมอนะคะ ไฟท์ติ้งๆ
    #15177
    0
  13. #15175 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 07:53
    แหม ปุยนุ่น มีหวงพี่พายนะจ๊ะ แต่คนนี้ของเป็นต่อนะคะหนู ฮ่าๆๆ เอาจริงๆ เป็นต่อไม่งี่เง่านะ เพราะเรื่องแบบนี้ถึงรู้ว่าไม่รู้สึกอะไรต่อกันแล้วแต่พอเราไปเจอมันก็แอบจี๊ดอ่ะแหล่ะนะ แล้วมันมีปัจจัยหลายอย่างไม่ให้คิดมากเกินด้วยแหล่ะ อย่างพี่พายรักเป็นต่อมากแค่ไหนอันนี้เป็นต่อก็รับรู้อยู่ แล้วไหนจะที่พี่พายอยู่คอนโดซะส่วนใหญ่ รูปกับของในกล่องนั่นก็คือเก็บจนลืมนั่นล่ะ แต่คนเป็นแฟนมาเห็นก็แบบจี๊ดกันไปอ่ะนะ แต่ดีแล้วที่ต่อพูดกับพี่พายตรง ๆ น่ะ เพราะถ้าไม่บอกไม่พูดนั่นจะกลายเป็นงี่เง่าจริงๆล่ะ ยังไงซะตอนนี้ก็เป็นพี่เพียของน้องมายคนเดียวแหล่ะจ้า นี่แอบดีใจนะเป็นต่อเรียกพ่อพี่พายว่าพ่อแล้วน่ะ แอร๊ยยยยยยยยย นี่พ่อสามีเอ็นดูลูกสะใภ้ฝุดๆ ต่อไปนี้ต้องแวะมาหาบ่อยๆแล้วน๊าาาาาาาาาาาา แบบว่าบรรยากาศในครอบครัวไม่อึดอัดแล้วโน๊ะ เฮ้อ ดีใจอ่ะ เหมือนเฝ้ามองพี่พายกับเป็นต่อโตขึ้นเลย ฮ่าๆๆ รักนะคะเป็นต่อ พี่พายด้วย กิ๊วววววววววว
    #15175
    0
  14. #15173 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 04:17
    เข้าใจความรู้สึกต่อตอนเจอรูปพวกนั้นเลย ไม่อยากจะบอกว่านี่ก็เคยเจอเหตุการณ์แบบนั้น ไปเปิดเจอรูปแฟนเก่าในช่องเล็กๆของกระเป๋าตังแฟน วันนั้นคือดราม่าหนัก มรสุมเข้า ต่อนี่ถือว่าไม่งี่เง่าสักนิดเรานี่ดิควรเรียกว่างี่เง่า ฮ่าๆๆๆ(แล้วเราจะมาเล่าเรื่องตัวเองทำไมล่ะเนี่ย)
    #15173
    0
  15. #15172 PPPPPPP (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 01:34
    เป็นต่อผู้ที่รักของทุกคน ใครได้อยู่ใกล้เป็นต่อก็หลงรัก
    #15172
    0
  16. #15170 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 00:07
    ดีใจที่ในที่สุดพี่พายก็มีวันนี้ วันที่ครอบครัวเป็นครอบครัว ไม่ได้มีแค่เสียงทะเลาะและบรรยากาศเย็นชา เรื่องนี้เป็นความดีความชอบของน้องต่อเลยนะ ไม่แปลกหรอกที่พ่อพี่พายจะรักต่อขนาดนี้ ส่วนเรื่องของๆแฟนเก่า พี่พายมันเคยจำอะไรได้บ้างเถอะต่อ นอกจากเมียเนี่ย555555
    #15170
    0
  17. #15169 PuiPui (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 22:37
    น้องต่อไม่งี่เง่าหรอกค่ะ ไม่อยากจะบอกเลยว่าน้ำตาไหลไปกับน้องต่อด้วยแบบจุก เจ็บ งง อึ้งพูดไม่ออกอธิบายไม่ถูก รู้เข้าใจดีว่าทุกอย่างคืออดีตแต่มันก็อดรู้สึกไม่ได้ สงสารน้องต่อมาก ดีที่อิพี่พายไม่งี่เง่าเรื่องนี้และจัดการแบบโคตรเคลียร์ ดีแล้วไม่งั้นน้องมายเสียใจตายเลยนะเว้ย~
    #15169
    0
  18. #15167 Produck (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 22:28
    รักกันๆๆๆ รักกันไปนานๆ
    #15167
    0
  19. #15166 raffin (@raffin) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 22:26
    พี่พายก้น่ารักเนอะ เผาทิ้งไปเลยยย



    คู่นี้เข้าใจกันดีจัง หึงได้น่ารักง่ะ

    บอกพี่พายตรงๆเลย
    #15166
    0
  20. #15164 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 22:15
    ปุยนุ่นอย่ามาทำตัวเหมือนคนตั้งชื่อได้ม่ะ ไม่น่ารักเลย ไม่รักแล้วววว
    พี่โหดหลงเมียยยยยย เมียพี่โหดก็ขี้หึงน๊าาาาา
    #15164
    0
  21. #15163 .Mune Zzji (@izardza) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 21:56
    รักกันนานๆน้าาาาาาา T////////T
    #15163
    0
  22. #15162 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 21:50
    เจอแบบต่อก็ต้องมีความรู้สึกชั่ววูบหนึ่งแหละเนอะที่จะรู้สึกเจ็บขึ้นมาในใจจี๊ดๆ เมื่อนึกถึงความรักครั้งเก่าของคนรัก Y__Y
    แต่นี่คือพี่พาย คนที่สนใจแค่คนที่ตัวเองรักและคนที่รักตัวเองอย่างเป็นต่อ เลยเผาทิ้งซะเลยเป็นไงล่ะ เพราะพี่พายรักต่อมาก
    และลืมยัยน้ำเน่านั่นไปแล้วไม่จำให้รกสมอง เลยเข้าใจกันและไม่ทะเลาะกันแบบนี้ ชอบที่คู่นี้มีอะไรก็พูดก็ถามกันตรงๆ
    เคลียร์กันตรงๆ แล้วก็ดีกันกลับมากวนกัน แหย่กัน และทำให้รักกันมากขึ้น รักกันไปนานๆนะพี่เพียน้องมาย ^^

    แต่ตอนหน้าจะจบแล้ว ต้องคิดถึงความมึน รั่ว เอ๋อ เซ่อสาระพัดของเป็นต่อมากๆแน่นอน ไม่มีใครเหมือนต่ออีกแล้ว
    และคิดถึงความกวน เอาแต่ใจ โหด ดุ ของพี่พายมากเช่นกัน ขอบคุณพี่เกรทที่เขียนนิยายสนุกแบบนี้ขึ้นมาให้อ่านนะคะ
    รอติดตามเรื่องใหม่อยู่นะคะ
    รักเป็นต่อ รักพี่พาย
    พี่โก้ สต็อป และรักพี่เกรทด้วย ^^ <3
    #15162
    0
  23. #15161 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 21:45
    ตอนเห็นของที่เกี่ยวกับแฟนเก่า
    นี่จุกตามเป็นต่อเลยอ่ะ
    พี่พายกับน้องต่อ
    ก็ยังน่ารักและเกียนได้เสมอ
    #15161
    0
  24. #15160 kim (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 21:04
    ฮอลลลลลลลลลลลล



    พี่พายโคตรน่ารัก

    5555555555555

    #15160
    0
  25. #7 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 128)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 02:28
    เอ่ออออ ปุยนุ่นนี่ชอบพี่พายใช่ป้ะ นางถึงกัดน้องต่อเนี่ย ว่าแต่พี่พายคะช่วยแคร์คนในบ้านตัวเองนิ๊สสสสสสนึงนะ แบบว่าฟัดเอาๆไม่เกรงสายตาใครเลย
    #7
    0