OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 126 : 'ยุ่งนัก... รักเฉพาะกิจ' 10. ถักทอด้วยหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    15 ก.ย. 57



10. ถักทอด้วยหัวใจ

 

[เป็นต่อ]

 

เหลือเวลาพักผ่อนที่เกาะช้างอีกเพียงแค่วันเดียวเท่านั้น พรุ่งนี้พวกเราก็จะต้องเดินทางกลับไปพบเจอกับความวุ่นวายของเมืองหลวงตามเดิม การมาเที่ยวครั้งนี้ทำให้ผมได้พบเจอกับเรื่องราวต่างๆ มากมาย ทั้งที่ดีและก็ไม่ดี

 

เรื่องที่ไม่ดีก็คือเรื่องที่ผมเกือบจมน้ำนั่นแหล่ะ แต่เรื่องที่ดีที่สุดของการมาเที่ยวครั้งนี้ คือการที่ผมได้ช่วยชีวิตเด็กคนหนึ่งเอาไว้ เป็นความรู้สึกดีอย่างอธิบายไม่ถูกจริงๆ และเด็กคนที่ผมช่วยเอาไว้ยังเป็นเด็กชื่อเดียวกันกับผม และรู้สึกถูกชะตามากอย่างไม่สามารถอธิบายได้

 

วันนี้จูเนียร์ออกจากโรงพยาบาลแล้ว ผมกับพี่พายจึงตั้งใจไปเยี่ยมจูเนียร์ที่บ้านพัก เลยติดเรียกน้องต่อว่าจูเนียร์ตามไอ้พี่พายมันไปเลยครับ แต่ก็น่ารักดีนะ ไว้ถ้ามีลูกจะตั้งชื่อว่าจูเนียร์ ฮ่าๆ ชาตินี้ผมจะมีลูกได้หรอวะ

 

“คืนนี้เราทำบาร์บีคิวกินกันใช่มั้ยพี่พาย ถ้าชวนจูเนียร์มาด้วย พ่อแม่น้องจะให้มาหรือเปล่าวะ” พรุ่งนี้เราก็ต้องกลับแล้วครับ คิดแล้วก็ใจหายเหมือนกัน อยากเล่นกับจูเนียร์ให้นานกว่านี้อีกสักหน่อย ถ้าไม่เกิดเหตุการณ์นั้นขึ้น ก็คงได้เล่นเป็นเพื่อนน้องมันหลายวันหน่อย

 

“เดี๋ยวกูขอให้ พ่อจูเนียร์คงไม่ว่าอะไรหรอก ตอนนี้ก็หายดี แข็งแรงแถมยังดื้อได้แล้วด้วย เล่นซะกูปวดหลังไปหมด...” ผมแอบหันมายิ้มกับทะเล ไม่ให้ไอ้พี่พายมันได้เห็นหรอกว่าผมกำลังยิ้มเยาะมันอยู่ เพราะถ้ามันรู้ตัวเดี๋ยวมันจะไปเก๊กเข้มใส่จูเนียร์อีก ตอนนี้มันหลงจูเนียร์ไปแล้วครับ ก็เด็กน่ารัก ช่างพูด ช่างเอาใจ ไม่เกรียนใส่ไอ้พี่พายมันเลยสักนิด ก็เลยไม่มีปัญหากับคนไม่ชอบเด็กคนนี้

 

“เล่นกับจูเนียร์แล้วปวดหลัง ทำไมเวลาเล่นกับกูถึงปวดเอววะ ฮ่าๆ” ผมเกรียนใส่ไอ้พี่พาย ไม่เขินเว้ย อยู่กันสองคน ไอ้พี่โก้จอมแซะไม่อยู่ด้วย ไม่ต้องกลัวมันล้อครับ

 

“แหม่ะ เดี๋ยวนี้มึงด้านขึ้นนะต่อ กล้าพูดอะไรแบบนี้ด้วยนะครับเมีย อยากเพลียก็บอกพี่ตรงๆ” ห่าอะไรของมึงวะ ใครเขาจะไปอยากเพลียกับมึงเล่า ตอนนี้เราจะไปเยี่ยมจูเนียร์กันเว้ย ไม่ใช่เวลามาคิดอะไรลามก... ว่าไปนั่น เมื่อกี้กูลามกก่อนไม่ใช่หรือไง

 

“กูด้านมาตั้งแต่เกิดแล้วเว้ยพี่พาย ว่าแต่จะต้องกลับแล้วเนอะ อุตส่าห์ได้มาพักทั้งทียังจะเกิดเรื่องอีก กูนี่ยังไงวะ ไปที่ไหนแม่งต้องมีเรื่องที่นั่น” ดวงผมนี่มันดวงเทพบุตรชัดๆ ที่ไหนฉิบหายที่นั่นเลยครับพี่น้อง ต้องมีเรื่องมีราวเกิดขึ้นตลอด

 

“เอาน่า มันก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกต่อ มึงก็แค่ดวงสมพงษ์กับความฉิบหายก็เท่านั้น คิดมากทำไม” พี่พายตบบ่าผมเบาๆ ทำหน้าตาเห็นอกเห็นใจผมเสียเต็มประดา ทั้งๆ ที่มันพูดมาน่ะแทงใจผมอย่างจัง เสร็จแล้วมันก็เดินนำหน้าไปเลยครับ สลัดมากไอ้ผัวเฮงซวย

 

ผมเร่งฝีเท้าเพื่อที่จะเดินแซงหน้าไอ้พี่พายไปให้ได้ แต่ก็นั่นแหล่ะ ไม่รู้เพราะอะไรทำไมผมถึงได้ต้องเจ็บตัวอยู่เรื่อย ไอ้รากมะพร้าวที่มันโผล่ขึ้นมาทักทายท้องฟ้าท้องทะเลแม่งไม่ยอมหลบผมน่ะสิครับ ไอ้หมาต่อเลยสะดุดกึกและผลที่ตามมาก็คือถลาล้มลงไปกองที่พื้นทันที

 

ยังครับ มันยังไม่จบแค่นั้น ถ้าล้มลงแบบธรรมดามันก็ไม่มีอะไร นี่ล้มลงไปพร้อมกับการคว้าขาไอ้พี่พายเอาไว้ทันที ท่าทางตอนนี้เหมือนผมนั่งกับพื้นและกอดขาพี่พายมันเอาไว้ เหมือนคนจะโดนทิ้งและรั้งเขาเอาไว้ยังไงยังงั้น

 

“เล่นอะไรของมึงวะต่อ กูเกือบล้ม” มันหันมามองผมด้วยสายตาระอาใจ คิดว่ากูกำลังเล่นหนังหรือไง กูล้มจริง ไม่ใช้ตัวแสดงแทนด้วยนะเว้ย

 

“สะดุดรากมะพร้าวเว้ย เจ็บสัด แม่งไม่ยอมหลบตีนกู” ผมปล่อยขาไอ้พี่พายก่อนที่จะมีคนมาเห็นแล้วเข้าใจผิดเพราะภาพที่เห็น พี่พายมันนั่งลงปัดเศษทรายที่แขนที่มือให้ยกใหญ่

 

“เจ็บหรือเปล่าต่อ ไหนดูดิเข่าถลอกมั้ย” บทจะอ่อนโยนขึ้นมาก็ทำเอากูใจสั่นเลยนะพี่พาย สายตากวนๆ ปนระอาใจที่ใช้เมื่อกี้ แปรเปลี่ยนเป็นสายตาห่วงใย พี่พายจับขาผมและปัดเศษทรายออกให้

 

“ทำตัวเองให้เจ็บอยู่เรื่อยนะมึง ปล่อยให้ห่างสายตาไม่ได้เลย เจ็บตัวตลอด” พี่พายก้มลงเป่าเศษทรายออกจากรอยถลอกเล็กๆ ที่หัวเข่า พอมันเงยหน้าขึ้นมาผมก็ส่งยิ้มกลับไปให้ พี่พายยิ้มนิดๆ แต่ก็ส่ายหน้าใส่ผม เจ้าตัวลุกขึ้นยืนและยื่นมือมาตรงหน้า ผมจับมือพี่พายเอาไว้มั่น ยันตัวลุกขึ้นตามแรงดึงของไอ้คุณคนรัก แกล้งเซเข้าไปซบแม่งสักที ตอนนี้ไม่มีคนอยู่พอดี

 

“ขอบคุณนะ โคตรรักมึงเลยว่ะพี่พาย” ผมเนียนหอมแก้มพี่พายแล้วรีบผละตัวเองออกจากมันทันที แค่นี้พอแล้ว รู้อยู่ว่ากูเขินกับอะไรแบบนี้ เอาไปเท่านี้ก่อน ไว้ถ้ากูด้านได้มากกว่านตี้ จะจับมึงจูบโชว์คนทั้งบางเลยครับ

 

“ครับๆ กูก็รักมึงจะตายห่าอยู่แล้ว เดี๋ยวกลับบ้านไปค่อยล้างแผล เนื้อตัวมีแต่รอยแผลเต็มไปหมด ดูแลตัวเองบ้างนะหมาต่อ ไม่รู้จักดูแลคนที่กูรักให้ดีๆ เลยนะมึง” พี่พายโอบไหล่ผมและพากันเดินเคียงข้างกันไป มันต้องแบบนี้ดิวะ ทิ้งให้กูเดินข้างหลังคนเดียวได้ไง เดินไปด้วยกันแบบนี้แหล่ะกูถึงจะวางใจ ไม่ต้องกลัวสะดุดห่าอะไรอีก เพราะรู้ว่ามึงไม่มีทางปล่อยให้กูเป็นอะไรหรอก... เนอะ

 

“กูไม่ค่อยได้ดูแลคนที่มึงรักหรอกว่ะ เพราะเอาเวลาไปดูแลคนที่กูรักจนหมดแล้ว... ถุย พูดเองก็จะอ้วกเอง ฮ่าๆ” ไม่รู้ว่าไอ้ต็อปมันอ้อนพี่โก้ได้ยังไงทั้งวี่ทั้งวัน บอกตามตรงว่าพูดหวานๆ ใส่กันแล้วมันครั่นเนื้อครั่นตัวแปลกๆ ว่ะ

 

“ท้องแล้วหรอวะ แสดงว่าน้ำยากูดีสินะ ไม่เสียแรงที่เติมน้ำยาอยู่ทุกคืน...”

 

“เปลี่ยนเรื่องเลยไอ้พี่เพีย จะถึงบ้านจูเนียร์แล้วเว้ย เอาเรื่องหื่นออกจากสมองมึงก่อนครับ เดี๋ยวเด็กมันจะจดจำในสิ่งที่ไม่ดีไปเว้ย” เติมน้ำยาทุกคืนห่าอะไรไอ้หื่น แค่เกือบเว้ย... แต่มันก็ไม่ได้ต่างกันเลยเนอะ เหอะๆ

 

เราสองคนพากันเดินมาถึงหน้าบ้านพักของจูเนียร์ ไม่ทันที่จะเดินเข้าไปที่ประตูบ้าน คนที่เราจะมาพบเจอก็วิ่งยิ้มร่าออกมาหาทันที แถมยังกระโจนเข้ามาหาผมจนเกือบจะหงายไปทั้งคู่ โชคดีที่พี่พายมันมายืนซ้อนทางด้านหลังและรับเอาไว้

 

“เอาเข้าไป นี่ตั้งใจจะเจ็บตัวแบบแพคคู่เลยใช่มั้ย” จูเนียร์ไม่เข้าใจหรอกว่าพี่พายมันประชด รายนี้ก็ส่ายหน้าไปมาและกอดผมเสียแน่น ไม่รู้ว่าติดใจอะไรผมนักหนา แต่ก็น่ารักดี ตัวก็ไม่ได้โตมากมาย อุ้มได้สบายๆ อยู่

 

“พี่ต่อกับพี่ชายมาช้าจังเลยฮะ น้องต่อตื่นมารอตั้งแต่เช้าเลยล่ะ คิดถึงพี่ต่อกับพี่พายมากๆ เลย อยากเล่นด้วยกันเยอะๆ คุณแม่บอกว่าพรุ่งนี้พี่ต่อกับพี่ชายก็จะกลับแล้ว...” ตอนแรกคิดว่าจูเนียร์จะมีท่าทีเศร้าเสียอีก แบบเด็กๆ เวลาที่ต้องลาจากกับคนที่ชอบก็จะมีท่าทีเหงาหงอย แต่นี่ยังยิ้มแย้มอยู่ อาจจะเพราะช่วงเวลาจากลายังมาไม่ถึงก็ได้

 

“มาช้ายังดีกว่าไม่มานะครับ ว่าแต่เย็นนี้พี่ต่อจะทำบาร์บีคิวกินกัน จูเนียร์อยากไปกินกับพี่ต่อมั้ย...” จูเนียร์รีบพยักหน้ารับทันที ตอนแรกที่พวกเราเรียกเขาว่าจูเนียร์ เจ้าตัวก็ออกอาการงงเล็กน้อย ต้องอธิบายให้ฟังว่ามันหมายความว่ายังไง ทีนี้เวลาที่ผมกับพี่พายเรียกจูเนียร์ น้องก็จะขานรับทันที

 

“อยากไปฮะ น้องต่ออยากไปเล่นกับพี่ต่อทั้งวันเลย เอ... ถ้าน้องต่อจะขอไปค้างคืนด้วย พี่ต่อกับพี่ชายจะดุมั้ยฮะ น้องต่ออยากนอนกับพี่ต่อ อยากกอด อยากอยู่ด้วยกันเยอะๆ” ผมเห็นคนบางคนแอบยื่นมือมาบีบแก้มจูเนียร์ แถมทำหน้ายุ่งใส่ แต่ก็ไม่ได้โวยวายอะไร ไอ้บ้านี่ก็หวงไปเรื่อย เด็กตัวแค่นี้ไม่มานั่งคิดอกุศลแบบที่มึงคิดหรอกครับพี่พาย

 

“พี่ต่อไม่ว่าอะไรหรอก แต่จูเนียร์ต้องขออนุญาตคุณพ่อคุณแม่ก่อน จำที่พี่สอนได้มั้ยครับ เวลาที่จะออกไปไหน...”

 

“ต้องขออนุญาตคุณพ่อกับคุณแม่ก่อนใช่มั้ยฮะ น้องต่อจำได้ ถ้าอย่างนั้นน้องต่อไปขอคุณแม่ก่อนนะฮะ...” แล้วจูเนียร์ก็รีบเข้าไปในบ้าน หายไปเกือบสิบนาทีก็จูงคุณแม่ออกมาที่นอกบ้าน พร้อมกับสะพายกระเป๋ามาด้วย

 

“น้องต่อขออนุญาตไปนอนค้างกับคุณสองคน ดิฉันก็ไม่ได้ห้ามหรือว่าอะไรนะคะ แต่กลัวว่าน้องต่อจะไปกวนเวลาพักผ่อนของพวกคุณมากกว่า...”

 

“ไม่เป็นไรหรอกครับ พวกเรายินดีให้กวนเต็มที่เลยเนอะจูเนียร์ เดี๋ยวพวกเราก็จะเดินทางกลับกันแล้วด้วย อยากจะเล่นกับจูเนียร์เยอะๆ คุณแม่จะได้มีเวลาพักผ่อนเต็มที่ด้วย ไม่ต้องห่วงนะครับ พรุ่งนี้เช้าจะพาจูเนียร์มาส่งที่บ้าน” ดูเหมือนว่าแม่จูเนียร์จะเกรงใจไอ้พี่พาย เพราะมันเป็นลูกเจ้าของรีสอร์ท พูดง่ายๆ ก็คือเป็นลูกเจ้านายของสามีเธอ

 

“ไม่ต้องห่วงนะครับ เดี๋ยวผมจะดูแลทั้งตัวเล็กทั้งตัวโต ไม่ให้พากันซุ่มซ่ามทำตัวเองเจ็บ พักผ่อนเถอะครับ น้องของจูเนียร์จะได้แข็งแรง” ไอ้พี่พาย ไอ้เจ้าชาย ไอ้ละมุน ไอ้เลว ทีกับเมียคนอื่นนี่ยิ้มอ่อนโยนจังนะครับ ทีกับกูนี่เลี้ยงด้วยลำแข้งตลอด นี่รักกูมากเลยใช่มั้ย

 

“ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอรบกวนด้วยนะคะ น้องต่อห้ามดื้อห้ามซน ห้ามลงเล่นน้ำ ห้ามกวนพี่ๆ เขานะครับ” จูเนียร์ตะเบ๊ะรับคำพร้อมกับส่งยิ้มกว้างให้พวกเราทุกคน อยากจะนั่งลงไปกอดแล้วฟัดให้หนำใจ ไว้คืนนี้ก่อนเถอะจูเนียร์ เสร็จพี่ต่อแน่ๆ ฮ่าๆ

 

“คุณแม่ดูแลน้องด้วยนะฮะ แล้วน้องต่อจะกลับมาอยู่เป็นเพื่อน รักคุณแม่ฮะ” ไอ้ตัวเล็กโบกมือลาอย่างร่าเริง พอหันกลับมาก็คว้ามือของผมและพี่พายเอาไว้คนละข้าง เจ้าตัวเดินอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเราทั้งคู่

 

“ให้พี่ชายอุ้มมั้ย เดินไกลนะกว่าจะถึง” พี่พายมันหยุดเดินและนั่งลงอยู่ในระดับเดียวกันกับจูเนียร์ รายนี้ก็โผเข้ากอดให้พี่พายมันอุ้มทันที ตอนแรกผมคิดว่าจูเนียร์นี่น่าจะราวๆ สิบขวบ แต่ที่ไหนได้ เพิ่งจะเจ็ดขวบกว่าๆ เท่านั้นเอง ผมมันประเภทมองอายุคนไม่ค่อยเก่งครับ รู้แค่ว่าตัวเองเนี่ยหน้าละอ่อนกว่าอายุเยอะเลย ฮ่าๆ แบบว่าฟินกับพี่พายบ่อยมากๆ แล้วหน้าเด็กไงครับ

 

“พี่ชายรักน้องต่อแล้วใช่มั้ยฮะ...” พี่พายหรี่ตามองจูเนียร์ที่เอ่ยปากถามขึ้นมาอย่างตรงๆ ซื่อๆ เด็กๆ นี่ก็ดีตรงนี้แหล่ะครับ ซื่อ น่ารัก ไร้เดียงสา คิดอะไรก็พูดออกมาแบบนั้น ไม่เสแสร้งแกล้งทำแบบคนโต

 

“รักดีมั้ยนะ...” ตัวเล็กพยักหน้ารับทันที มีการหันมามองหน้าผมอย่างหาพวก ผมปัดเศษทรายออกจากแก้มจูเนียร์พร้อมส่งยิ้มกลับไปให้ รอดูดิว่าพี่พายมันจะตอบว่ายังไง ไอ้คนขี้เก๊กเอ๊ย

 

“ดีสิฮะ น้องต่อน่ารักนะฮะ ไม่ดื้อ ไม่ซน ไม่โกหก เรียนเก่งด้วยน้า สอบไอ้ที่หนึ่งด้วยล่ะ” จูเนียร์นี่น่าจะเรียนอยู่อนุบาลสามหรือไม่ก็ประถมหนึ่ง แต่ก็คงเป็นตามที่ว่า เพราะเด็กคนนี้ฉลาดและมีไหวพริบน่าดู

 

“จูเนียร์นี่เก่งนะ ไม่เหมือนตัวโต เรียนก็ไม่ได้เรื่อง... งั้นพี่ชายจะรักจูเนียร์ก็ได้ แต่รักน้อยกว่าซีเนียร์นิดนึงนะไอ้ตัวยุ่ง” เชื่อว่าจูเนียร์คงไม่เข้าใจ แต่คนที่เข้าใจอย่างผมนี่บอกเลยว่าเขินนำหน้าไปเรียบร้อยแล้วครับ ยิ่งเจอสายตาไอ้พี่พายมันหันมามองแบบนั้นด้วย แทบจะเดินสะดุดเม็ดทรายหน้าทิ่มให้มันรู้แล้วรู้รอด

 

เราสามคนพากันเดินมาตามชายหาด มุ่งหน้ากลับสู่บ้านพักของพวกเรา วันนี้ผมจะเล่นกับจูเนียร์จนกว่าเจ้าตัวจะพอใจเลยครับ แต่ดูเหมือนว่าจะต้องเตรียมตัวเหนื่อยล่วงหน้า เพราะรายนี้ดื้อเอาเรื่องเหมือนกัน

 

“จูเนียร์กลัวทะเลมั้ย” ตอนนี้ตัวเล็กเปลี่ยนมาขี่หลังผมแทน เพราะพี่พายมันปวดแขน ไม่ใช่เพราะว่าน้องหนักอะไรนะครับ แต่พี่พายมันปวดแขนเพราะนอนทับแขนตัวเองมาทั้งคืน ก็บอกว่าให้นอนทับผมแทนก็ไม่เชื่อ ฮ่าๆ หมาต่อ มึงมันหื่นสัด

 

“กลัวฮะ ไม่อยากจมน้ำอีกแล้ว ถ้าไม่มีคนมาช่วยจะต้องลงไปอยู่กับนางเงือกใช่มั้ยฮะ” นี่แหล่ะน้าเด็กน้อย ความคิดเป็นเด็กแบบใสซื่อบริสุทธิ์จริงๆ

 

“ถ้าจมลงไปแล้วจะไม่ได้กลับขึ้นมาอยู่กับพ่อแม่อีกแล้วนะรู้มั้ย ถ้าคราวหลังเกิดทำลูกบอลหรืออะไรลอยไปในทะเล ก็อย่าลงไปเก็บเองนะจูเนียร์ ให้ไปบอกผู้ใหญ่มาช่วย...” เจ้าตัวตั้งอกตั้งใจรับฟังน่าดู แต่ไม่รู้ว่าจะเข้าใจในสิ่งที่ผมบอกหรือเปล่า

 

“ถ้าจะให้ดีอย่าออกมาเล่นริมน้ำเวลาไม่มีคนโตอยู่เลยดีกว่า สัญญากับพี่ชายก่อนเร็วๆ ไม่งั้นคืนนี้ไม่ให้นอนกอดพี่ต่อนะ” นิ้วเล็กๆ ยื่นมาแทบจะทันที พี่พายเกี่ยวก้อยกับนิ้วเล็ก เขย่าเบาๆ และส่งยิ้มให้กัน แอบหว่านเสน่ห์ใส่เด็กหรอวะไอ้พี่เพีย

 

“สัญญาฮะ จะไม่ออกมาเล่นคนเดียวอีกแล้ว คุณพ่อกับคุณแม่บอกว่าถ้าหนีออกมาเล่นคนเดียวอีกจะไม่มีใครรัก น้องต่ออยากให้ทุกคนรักเยอะๆ” ผมกับพี่พายมองหน้ากันและหันไปมองจูเนียร์อย่างเอ็นดู

 

“ดีมาก คืนนี้จะให้ยืมพี่ต่อนอนกอดทั้งคืน ว่าแต่กินอะไรหรือยัง อยากกินข้าวต้มหมึกกุ้งตัวโตๆ มั้ย” พี่พายมันเอาใจเด็กเป็นด้วยนะครับ แต่มันเลือกปฏิบัติเท่านั้นเอง จูเนียร์คงเป็นข้อยกเว้นสำหรับมัน เมื่อวานนี้ไปเยี่ยมจูเนียร์ เจอเด็กตั้งเยอะตั้งแยะ พี่พายแม่งทำหน้านิ่งใส่จนเด็กร้องไห้เป็นคนๆ พอดีมันมีสายตาเป็นอาวุธครับ

 

“น้องต่อยังไม่ได้ทานมื้อเช้าเลยฮะ ตอนนี้เริ่มจะหิวแล้วล่ะ คุณพยาธิเริ่มประท้วงแล้วด้วย...” จูเนียร์น่าจะบอกคุณพยาธินะว่าถ้าประท้วงมากๆ จะยึดอำนาจด้วยการซัดยาถ่ายพยาธิเข้าไปสักเม็ดสองเม็ด รับรองเลยว่ามันสลายการชุมนุมแน่นอน

 

“งั้นเดี๋ยวพี่ชายสุดหล่อคนนี้จะจัดการให้เอง ว่าแต่อย่าพากันล้มไปนะครับ ตัวโต ตัวเล็ก” เวลาถูกเรียกแบบนี้ดูฟรุ้งฟริ้งมุ้งมิ้งกระดิ่งแมวมากๆ ว่าแต่ทำไมต้องกระดิ่งแมว กระดิ่งหมาได้มั้ยวะ แล้วกูจะมาสงสัยอะไรกับเรื่องแบบนี้ก็ไม่รู้

 

พากันเดินมาแค่ไม่นานก็ถึงบ้านพักแล้วครับ ป่านนี้ไม่รู้ว่าเปรตเตี้ยตื่นกันหรือยัง ช่วงนี้พี่โก้แม่งเล่นงานผมหนักมากครับ เผลอไม่ได้แซะผมตลอด ไม่รู้ว่าเกิดอาการหมั่นไส้ผมขึ้นมาได้ยังไง ผมก็ออกจะเป็นคนดี ไม่เคยเกรียนใส่ใครแท้ๆ

 

“จูเนียร์นั่งรอตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวพี่ทำแผลให้พี่ต่อก่อน...”

 

“พี่ต่อล้มหรอฮะ เหมือนน้องต่อเลย วิ่งทีไรเป็นต้องล้มกลิ้งทุกที ว่าแต่เจ็บหรือเปล่าฮะ น้องต่อเป่าให้เอามั้ย” ผมนั่งลงข้างๆ ไอ้ตัวเล็ก รายนี้ก็สอดส่องสายตามองหาแผลทันที พอเห็นว่าเป็นที่เข่าก็ก้มลงเป่าให้เหมือนเวลาที่คนโตทำให้เจ้าตัว

 

“หายเร็วๆ นะฮะพี่ต่อ” เงยหน้าขึ้นมายิ้มให้จนตาแทบปิด พี่พายมันหยิบกล่องทำแผลมาวางและทิ้งตัวนั่งลงกับพื้นเพื่อเตรียมทำแผลให้ จูเนียร์มีท่าทีสนใจอย่างจริงจัง ขยับตัวลงไปนั่งข้างๆ พี่พายและมองดูการทำแผลอย่างใจจดใจจ่อ

 

“น้องต่อไม่ชอบน้ำสีฟ้าๆ เลยฮะ เวลาที่คุณแม่เอามาป้ายๆ แผลให้ มันแสบจนน้ำตาจะไหล แต่ก็ร้องไห้ออกมาไม่ได้ ต้องเข้มแข็งเอาไว้ คุณแม่จะได้รัก” พี่พายวางมือหนาลงบนหัวกลมๆ ของจูเนียร์และลูบเบาๆ พอมานั่งมองแบบนี้ให้ความรู้สึกเหมือนพี่ชายน้องชายกำลังนั่งคุยนั่งเล่นด้วยกันเลยครับ

 

“ดีแล้วจูเนียร์ ต้องเข้มแข็งและอดทน โตขึ้นจะได้ดูแลแม่กับน้องได้ไง” เพราะว่าแผลไม่ใหญ่และไม่ได้เป็นอะไรมาก การล้างแผลจึงผ่านพ้นไปแบบไม่มีเสียงร้องจากผม อีกอย่างจูเนียร์นั่งมองตาแป๋วขนาดนี้ ต่อให้อยากร้องก็คงร้องไม่ออกแล้วครับ

 

“โอเค ตอนนี้จูเนียร์ไปล้างมือให้สะอาด ส่วนตัวโตก็ไปจัดที่สำหรับมื้อเช้าครับ เดี๋ยวโทรไปสั่งทางห้องครัวซ้ำอีกที คนแถวนี้หิวแย่แล้วล่ะ” พี่พายมันจะพูดเพราะมากตอนที่อยู่ต่อหน้าจูเนียร์ กูมึงและสารพัดสัตว์จะไม่ได้ออกมาเดินเพ่นพ่านในยามที่จูเนียร์อยู่หรอกครับ มันบอกว่าไม่ต้องรีบให้เด็กฮาร์ดคอตั้งแต่ตอนนี้ เดี๋ยวโตไปค่อยว่ากันอีกที

 

“พี่พายดูจูเนียร์ล้างมือด้วยครับ เดี๋ยวน้องทำน้ำหกแล้วลื่น...” เพราะผมเคยมาแล้วครับ และคิดว่าถ้าไม่กันเอาไว้จูเนียร์อาจจะซ้ำรอยผม เพราะเราสองคนคือมนุษย์ประเภททำลายล้างตัวเองครับ

 

“ประสบการณ์ตรงหรอครับตัวโต ฮ่าๆ” สัดพี่พาย นี่น้องมันอยู่หรอกนะ กูถึงด่ามึงไม่ได้ ต้องมาสบถด่าในใจ เถียงมันไม่ได้ด้วยครับเพราะว่ามันคือเรื่องจริงนี่หว่า

 

ผมเดินออกมาตั้งโต๊ะเตรียมน้ำเตรียมนมให้จูเนียร์ วันนี้เราจะทำการสมติว่าตัวผมกับพี่พายและจูเนียร์เป็นพี่น้องกันดีมั้ยวะ หรือว่าจะมาเป็นแนวแบบครอบครัวสุขสันต์ พ่อ แม่ ลูก อะไรแบบนั้น

 

ฮ่าๆ ตายแล้วจูเนียร์ คุณแม่คนนี้มีไข่นะคะ รับได้มั้ยอ่ะคะ ฮ่าๆ

 

“ฟุ่งซ่านอะไรครับตัวโต หน้าตาฟ้องมากว่าคิดอะไรไร้สาระอยู่” พี่พายมันเดินมาสกัดความคิดผม พอเสียงเคาะประตูดังขึ้น มันก็เดินไปเปิดประตู พนักงานยกโถข้าวต้มเข้ามาทางด้านใน จัดเรียงโต๊ะให้อย่างเสร็จสรรพ พร้อมกับไอติมถ้วยโตที่คิดว่าพี่พายมันน่าจะสั่งมาไว้ให้จูเนียร์เป็นของหวานแน่นอน

 

“ว้าว ไอติมวนิลา น้องต่อชอบมากเลยฮะ” ดวงตาใสเป็นประกาย ดูท่าจะถูกใจของหวานมากจริงๆ

 

“ไว้ทานมื้อเช้าเรียบร้อยแล้วค่อยจัดการอันนี้เนอะ ตอนนี้เอาไปเก็บในตู้เย็นก่อนดีกว่า จูเนียร์นั่งเลย เดี๋ยวพี่ชายจะมาตักข้าวต้มให้เอง” ผมได้แต่แอบชื่นชมพี่พายในใจ บทมันจะรักเด็กขึ้นมานี่ก็เอาเรื่องเหมือนกัน ถ้าใครไม่รู้มาก่อน ก็คงจะไม่เชื่อหรอกว่าไอ้คนที่ดูแลจูเนียร์ดีเว่อร์ๆ คนนี้ ไม่ชอบเด็กจริงๆ

 

“จูเนียร์กินผักได้มั้ย... อย่างเช่นผักชีอะไรแบบนี้อ่ะครับ” พี่พายปรายตามามองหน้าผม มันคงกลัวผมจะพูดเรื่องที่มันไม่กินผักชีให้จูเนียร์ฟัง คงกลัวเสียภาพพจน์สินะ หึๆ

 

“กินฮะ เพราะผักทุกชนิดดีต่อสุขภาพ คุณแม่สอนว่าอย่าเลือกทานฮะ...” ผมยักคิ้วให้ไอ้คนเลือกกินทันที ฮ่าๆ มึงครับ พี่เพียของน้องมายครับ เด็กมันยังไม่เลือกกินเลย อายเด็กมั้ยล่ะมึง

 

“น่ารักที่สุดเลยครับจูเนียร์ มาๆ มากินข้าวต้มดีกว่า ใส่ผักชีมาเต็มเลย หึๆ กินผักแล้วดีต่อสุภาพเนอะ” พี่พายแม่งทำท่าขนลุกใส่ทันทีที่รู้ว่ามีผักชีในข้าวต้ม ผมตักใส่ชามให้มัน พยายามเลี่ยงผักชีแล้วครับ แต่มันก็ยังมีติดอยู่บ้าง ดูดิว่ามันจะทำยังไง

 

“พี่ชายไม่ทานหรอฮะ อร่อยมากๆ เลยน้า กุ้งตัวใหญ่มากเลยด้วย...”

 

“นั่นดิพี่พาย ไม่ทานมื้อเช้าหรอครับ อร่อยน้า...ฮ่าๆ” มันถลึงตาใส่ แอบเนียนตักผักชีมาใส่ชามผมตอนที่จูเนียร์ไม่เห็น ไม่รู้จักอายเด็กมันบ้างหรือไงวะ

 

“พี่ชายทำอะไรหรอฮะ หรือว่าทานไม่หมดเลยแบ่งใส่ชามพี่ต่อ คุณแม่บอกว่ามื้อเช้าสำคัญต้องทานให้อิ่มท้องเข้าไว้ จะได้ฉลาดๆ” ก็อยากจะฮาก๊ากให้มันดังๆ แต่ก็เกรงใจจังเลยครับ พี่พายแม่งทำหน้าตายใส่จูเนียร์แบบไม่รู้ไม่ชี้

 

“พี่ต่อเขาชอบกินผักครับ พี่ชายเลยแบ่งปันให้ รู้ใช่มั้ยว่าการแบ่งปันเป็นสิ่งที่ดี อย่างจูเนียร์ชอบกินกุ้ง พี่ชายก็จะแบ่งกุ้งตัวโตให้จูเนียร์ไง” เนียนมากไอ้สลัดพี่พาย มึงทำให้ตัวเองดูดีในสายตาน้อง ทั้งๆ ที่เรื่องจริงคือทำตัวเด็กอ่อนด๋อยไม่กินผัก ถุย!

 

“พี่ชายใจดีที่สุดเลยฮะ หล่อแล้วยังใจดีอีกด้วย” เสร็จเลยทีนี้ ไอ้พี่พายได้คะแนนไปแบบหน้าตาเฉยเลยครับ เหอะๆ แต่ก็ช่างเถอะ ตอนนี้ได้เวลากินมื้อเช้าแสนอร่อยแล้วครับ ขอเวลาครอบครัวสุขสันต์ทานมื้อเช้าด้วยกันก่อนแล้วกันครับ ฮ่าๆ

 

...................

 

 

 

 

[พาย]

 

ณ ตอนนี้พวกเรากำลังนั่งหมดแรงอยู่ที่ชายหาด เนื่องจากใช้แรงในการเล่นกับจูเนียร์มาหลายชั่วโมง ไม่ได้เล่นน้ำนะครับเพราะจูเนียร์ยังกลัวที่จะลงน้ำ และผมก็คิดว่าน้องเพิ่งจะหายยังไม่ควรปล่อยให้เล่นน้ำ

 

จะว่าไปเด็กๆ นี่แข็งแรงเร็วดีจังวะ นี่ถ้าไม่รู้ว่าเพิ่งออกจากโรงพยาบาล ก็คงคิดว่าเด็กคนนี้นี่แข็งแรงดีเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน แต่ก็ดีแล้วครับ เพราะถ้าจูเนียร์ไม่สบายมาก อาการไม่ดีเท่าไหร่ หมาต่อของผมก็จะเป็นห่วงจนไม่เป็นอันทำอะไรอีก

 

ตอนนี้ผมยกหน้าที่ดูแลจูเนียร์ให้ไอ้เพื่อนเลวกับไอ้สั้น สองคนนั้นกำลังช่วยกันขุดทรายกลบตัวไอ้โก้อย่างสนุกสนานและร่าเริง ประสานเสียงหัวเราะกันลั่นหาดอย่างไม่สนใจใคร ส่วนผมกับไอ้ต่ออู้มานั่งพักดื่มน้ำมะพร้าวเย็นๆ กันสองคนตามประสาคู่รักที่โคตรรักกันมาก

 

“พี่พาย ไหนขอชิมหน่อยดิว่าของมึงหวานหรือเปล่า...” ผมแกล้งเหล่ตามองไอ้หมาต่ออย่างเจ้าเล่ห์ มันเอื้อมมือหมายจะแย่งมะพร้าวจากผม คงไม่เข้าใจสายตาที่ผมแกล้งใช้มองมันสินะ

 

“ชิมอยู่ทุกคืนยังไม่รู้อีกหรอวะว่าหวานหรือเปล่า อยู่ๆ จะมาขอชิมกลางหาด เห็นด้านๆ แบบนี้กูก็อายเป็นนะเว้ย” พอมันเข้าใจในสิ่งที่ผมต้องการสื่อ ไอ้หมาต่อก็สำลักน้ำมะพร้าว และพ่นใส่หน้าผมเข้าอย่างจัง คือไม่รู้จะเอือมระอามันได้มากแค่ไหน เพราะชีวิตนี้มันคงต้องเจออะไรแบบนี้ไปอีกนาน

 

“สัดต่อ / สัดพี่พาย” ทีอย่างนี้ล่ะใจตรงกันจริงๆ นะมึง ผมก้มลงเอาหน้าถูกที่อกไอ้ต่อ แอบงับนมแม่งด้วยครับถือเป็นค่าเสียหาย ที่มันพ่นน้ำมะพร้าวใส่หน้าผมเข้าอย่างจัง แม่งตบหัวผมมาหนึ่งที ผมตั้งใจจะจับปล้ำกลางหาด แต่เกรงใจสายตาจูเนียร์ที่กำลังมองมา ส่งยิ้มกลับไปพลางโบกมือให้หันไปสนใจการกลบไอ้โก้ต่อ

 

“มึงพ่นน้ำใส่หน้ากูทำไม...”

 

“ทีมึงพ่นน้ำใส่กูทุกวันกูยังไม่เคยว่า...”

 

“น้ำอะไรเอาให้เคลียร์ดิ เดี๋ยวนี้หัดยอกย้อนใช่มั้ยวะหมาต่อ มึงอยากโดนมากป่ะ เช็ดหน้าให้กูเลย น้ำมะพร้าวกูยังพอรับได้ แต่มันผสมน้ำลายมึงมาด้วย เดี๋ยวกูติดเชื้อบ้ากันพอดี” มันมองค้อนผมจนตาแทบกลับ มีการถกชายเสื้อกล้ามของมันขึ้นมาตะปบที่หน้าผมแบบแรงๆ เดี๋ยวนี้กล้ารุนแรงกับผัวใช่มั้ย เดี๋ยวให้จูเนียร์กลับก่อน มึงเจอปล้ำแน่หมาต่อ

 

“กูไม่รักมึงแล้วไอ้พี่พาย เดี๋ยวกูจะหาแฟนใหม่เอาแบบดูแลกูดีๆ ไม่ดุ ไม่ด่า ไม่งี่เง่า ไม่เอาแต่ใจ ไม่เรื่องมาก พูดง่ายๆ เลยนะ กูจะหาคนที่ตรงข้ามกับมึงทุกอย่างเลยคอยดู” ทำเสียงน้อยใจใส่แบบเต็มที่ มันดันหัวผมออกแล้วงับหลอดพลางดูดน้ำมะพร้าว ด้วยท่าทางที่บ่งบอกถึงระดับความงอนของมัน

 

“ไม่มีใครเอามึงหรอกต่อ ทั้งโลกนี้มีแค่กูคนเดียวเท่านั้นแหล่ะที่รับกับความเอ๋อแดก ซุ่มซ่าม เพ้อเจ้อ เวิ่นเว้อ ไร้สาระของมึงได้...”

 

“เออ กูมันไม่ดี แล้วไง เลิกรักกูไปเลยนะไอ้พี่พาย ขยับไปไกลๆ อย่ามาใกล้เดี๋ยวติดเชื้อบ้าจากกู” ดูท่าจะงอนจริงๆ เว้ย เดี๋ยวนี้มึงสาวแตกนะหมาต่อ งอนแล้วทำแก้มป่องใส่คือห่าอะไร อย่ามาน่ารักไม่ถูกเวล่ำเวลา คืนนี้กูฟัดมึงไม่ได้นะเว้ย จูเนียร์มานอนค้างด้วยแบบนี้

 

สั่งให้ฉันนั้นหยุดรักเธอ สั่งให้ฉันให้เลิกคบเธอ เหมือนกับสั่งให้หยุดหายใจยังไงอย่างนั้น... สั่งให้ฉันต้องหยุดรักเธอ เท่ากับฉันต้องหยุดหายใจ ถ้าฉันขาดเธอไปรับรองว่าต้องขาดใจตาย” ผมร้องเป็นเพลงใส่ ดึงมือมันมากุมเอาไว้ จ้องหน้าและสบตาส่งผ่านความรู้สึกไปให้ ให้มันรู้กันไปว่าจะไม่ยอมใจอ่อนให้ผม

 

“ไปไกลๆ ตีนกูเลย กูไม่ใจอ่อนให้มึงหรอก ต่อให้ร้องเพลงให้กูอีกสักสิบเพลงก็ไม่ใจอ่อน... อื้อ” พูดมากว่ะ จับแม่งจูบเลยครับ จูเนียร์ไม่เห็นหรอก เพราะผมเอาเสื้อเชิ้ตขึ้นมากางบังเอาไว้ จูบมันแบบเน้นๆ เม้มปากมันนิดๆ อย่างหมั่นไส้ จะเล่นตัวมากเกินไปแล้วหมาต่อ ง้อแล้วไม่หายงอนก็ต้องเจอแบบนี้

 

“วู้วๆ ทำอะไรอายเด็กบ้างนะครับตรงนั้นน่ะ” ไอ้สั้นมันตะโกนมา ผมไม่เห็นอะไรทั้งนั้นนอกจากดวงตาของไอ้ต่อที่กำลังเบิกกว้าง มันผลักผมออกและใช้แขนป้ายปากไปมา ผมเลียปากเบาๆ ส่งยิ้มให้มันอย่างท้าทาย

 

“กูขอโทษครับ กูผิดไปแล้วครับ หายงอนเร็วๆ ดิวะ อย่าบอกนะว่าโกรธกูจริงๆ” สุดท้ายก็ต้องง้อมัน ผมขยับเข้าไปใกล้ มันก็ขยับหนีออกห่าง นี่ไม่ชอบง้อใครจริงๆ นะ เว้นไอ้หมาต่อเอาไว้หนึ่งคน ถ้าเป็นคนอื่นนี่เตะกลิ้งตกทะเลไปนานแล้ว

 

“มึงแม่งนิสัยเสียว่ะพี่พาย ไม่อยากจะพูดด้วยแล้ว อยากทำอะไรก็ทำไปเลย” สรุปมันโกรธผมจริงๆ ว่ะ ทำไมเดี๋ยวนี้แม่งขี้งอนจังวะ นี่เพราะรักนะเลยนั่งง้ออยู่อย่างนี้ คิดว่าเล่นตัวมากๆ แล้วน่ารักใช่มั้ย เออ มึงมันน่ารักไอ้หมาต่อ เดี๋ยวกูจะง้อแม่งจนกว่าจะหายโกรธนี่แหล่ะ

 

“จูเนียร์ มานี่ดิ” ผมตะโกนเรียกตัวช่วยของผม รายนั้นพอได้ยินก็ทิ้งของในมือแล้วรีบวิ่งมาหาผมทันที

 

“มาแล้วฮะพี่ชาย มีอะไรให้น้องต่อรับใช้ก็บัญชามาเลยฮะ” ผมไม่แปลกใจหรอกว่าจูเนียร์เอาคำพูดแบบนี้มาจากไหน ก็ไอ้คนข้างๆ ผมนี่แหล่ะมันสอนให้จูเนียร์พูดเพื่อประชดผม

 

“จูเนียร์ว่าคนเราโกรธกันนี่ดีหรือเปล่าครับ...”

 

“ไม่ดีฮะ คุณแม่สอนว่าเราควรจะรักกันเยอะ ถ้าอะไรที่ยกโทษให้กันได้ก็ยกโทษให้กันไป จะได้ไม่ทะเลาะกันฮะ” เด็กไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรก็พูดเจื้อยแจ้วไปเรื่อย หมาต่อปรายตามามองผม สายตานี่แบบไร้เยื่อใยมากครับ

 

“ถ้าเราทำผิดเราต้องทำยังไงครับ...”

 

“ต้องขอโทษฮะ...”

 

“แล้วถ้าขอโทษแล้วเขาไม่ยกโทษให้ล่ะ ทำยังไงดีนะ” ผมกอดจูเนียร์เอาไว้ นิ้วเล็กๆ จิ้มที่แก้มตัวเองพลางทำหน้าขบคิด แต่สุดท้ายก็ส่ายหน้าอย่างจนปัญญาที่จะตอบคำถาม

 

“น้องต่อไม่เข้าใจฮะ คุณแม่ยังไม่เคยสอนเรื่องนี้เลย แต่ถ้าเราขอโทษแล้วก็น่าจะได้รับการอภัยสิฮะ...” นี่คือความคิดของเด็กที่ไม่รู้ประสา ส่วนคนที่รู้แต่แกล้งทำเป็นไม่รู้ก็ยังไม่ยอมหันมาคืนดีกับผมสักที นี่เริ่มหงุดหงิดแล้วนะ แต่ก็อดทนเพราะตัวเองเป็นคนผิด แต่ถ้าง้อมากๆ แล้วไม่หาย จะลากกลับบ้านพักไปเคลียร์กันสองคนเลยคอยดู

 

“จูเนียร์ไปเล่นต่อไป อย่าวิ่งเร็วนะ ระวังล้ม ชอบทำให้เป็นห่วงเรื่อย ทั้งตัวเล็กทั้งตัวโต” จูเนียร์ลุกขึ้นและวิ่งไปทางไอ้โก้กับไอ้สั้น ส่วนตัวโตก็ลุกขึ้นเหมือนกัน แต่ผมคว้าข้อมือมันเอาไว้ ต่างคนต่างมองสบตากัน ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลยจริงๆ

 

“ดีกัน... น้า” นานๆ ถึงจะอ้อนมันสักที ถ้ามันไม่ยอมคืนดีผมคงหน้าแตกยับแน่ๆ ผมยื่นนิ้วก้อยไปให้ มันมองผมด้วยหางตา ไม่พูดไม่จาแต่ก็ยื่นนิ้วก้อยมาเกี่ยวกับผม คนที่ทำเป็นนิ่งสุดท้ายก็คลี่ยิ้มออกมาจนได้

 

“ทำตัวน่ารักแล้วคิดว่ากูจะรักหรอวะ ไอ้คนเอาแต่ใจ” ออกแรงดึงแขนมันเบาๆ ไอ้หมาต่อก็นั่งลงข้างๆ ผมตามเดิม ผมสอดนิ้วมือเข้ากุมมือมันอย่างประสาน ส่งยิ้มอย่างพึงพอใจไปให้ ได้รับรอยยิ้มสดใสกลับคืนมาในทันที

 

“ก็คิดว่ารักและต้องรักมากแน่ๆ ขี้งอนหรอวะหมาต่อ คิดว่ากูจะง้อรึไง” มันหัวเราะน้อยๆ เอนตัวพิงไหล่ผมอย่างสบายอารมณ์ ทอดสายตาไปทางจูเนียร์กับไอ้สั้นที่ขึ้นไปนั่งทับอยู่บนร่างของไอ้โก้เรียบร้อย

 

“ก็คิดว่าง้อ และก็ต้องง้อจนหายงอน เอาน่า นานๆ กูจะงอนมึงสักที หัดรู้จักง้อกูบ้าง ไม่ใช่ให้กูง้อมึงอยู่ฝ่ายเดียว แฟร์ๆ สิวะพี่พาย คนคบกันก็ต้องเจอกันคนละครึ่งทาง” ก็จริงอย่างที่มันว่าแหล่ะครับ ถึงผมจะให้มันเดินมาหาผมมากกว่าครึ่งทาง แต่ในบางครั้งผมก็เป็นฝ่ายเดินเข้าไปหามันมากกว่าครึ่งทางเหมือนกัน มันแล้วแต่เรื่องและโอกาสมากกว่า

 

“มึงก็รู้ว่ากูไม่เคยง้อใคร แต่กูง้อมึงเพราะมึงมีค่าพอให้คนแบบกูง้อ และเพราะมึงคือคนที่กูรัก รู้ใช่มั้ยว่ามึงมีค่ากับกูมากแค่ไหน” ผมไม่เคยลืมเลยว่าใครคือคนที่ดูแลเอาใจใส่ผมเป็นอย่างดีมาตลอด ใครคือคนที่เปิดหัวใจของผม ทำให้ผมได้มองเห็นอะไรๆ กว่าที่เคยเป็น ลดอคติในใจลงไปจนหมด ถ้าไม่มีหมาต่อ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองจะดูเป็นผู้เป็นคนและดูมีค่ากับใครสักคนได้เท่านี้มั้ย

 

“แล้วมึงรู้หรือเปล่า ว่ากูเองก็รักมึงไม่ได้น้อยไปกว่าที่มึงรักกู ถ้าไม่รักคงไม่ทนมานั่งเอาใจ นั่งดูแลคนเอาใจยากแบบมึงหรอกพี่พาย” รอยยิ้มกว้างจนตายิบหยีของหมาต่อเป็นอะไรที่ทำให้ผมรู้สึกดีมากจริงๆ มันกระชับมือผมแนบแน่น ส่งยิ้มไปยังเบื้องหน้า มองท้องทะเลที่ม้วนตัวเข้ามากระทบฝั่งเป็นระยะๆ อย่างเพลินใจ

 

“รักมึงว่ะ...” เราสองคนมองหน้ากันทันทีที่พูดออกมาเหมือนกันอีกครั้ง ทั้งผมและมันต่างหัวเราะกับความรู้สึกที่มันสื่อถึงกันได้อย่างชัดเจน วันเวลาดีๆ แบบนี้จะอยู่กับเราไปอีกนาน ผมเชื่อมั่นว่ามันจะเป็นเช่นนั้นจริงๆ

 

 

 

เสียงปะทุของถ่านในเตาดังอย่างต่อเนื่อง เสียงเพลงกับเสียงกีต้าร์จากการบรรเลงของไอ้โก้ ดังคลอกับเสียงลมและเสียงคลื่นที่กระทบฝั่ง เป็นจังหวะและทำนองที่เข้ากันอย่างลงตัว

 

ตอนนี้พวกเราทั้งห้าคนกำลังจัดปาร์ตี้เล็กๆ เป็นการฉลองที่จูเนียร์ได้ออกจากโรงพยาบาล ไอ้ตัวเล็กยิ้มจนตาแทบจะปิด ดูปลื้มใจที่พวกเรายกให้ปาร์ตี้นี้เป็นการฉลองของเขา

 

หมาต่อกับไอ้สั้นทำหน้าที่ปิ้งย่างของทะเลอยู่หน้าเตา ส่วนผมก็ทำหน้าที่ดูแลป้อนอาหารให้จูเนียร์ จริงๆ เด็กคนนี้เก่งและฉลาด สามารถดูแลตัวเองได้เยอะมากเลยทีเดียว แต่ด้วยความที่ยังเด็กและมีนิสัยที่ไม่ต่างจากหมาต่อ จึงต้องคอยดูแลอยู่ใกล้ๆ ไม่งั้นจะทำซุ่มซ่ามทำให้ตัวเองเลอะเทอะได้

 

“อร่อยมั้ยจูเนียร์” ผมแกะเนื้อกุ้งย่างใส่จานให้จูเนียร์ได้กิน นั่งมองดูท่าทางการกินอย่างเอร็ดอร่อยของไอ้ตัวเล็กแล้วก็เพลินเหมือนกัน

 

“อร่อยมากเลยฮะ คุณกุ้งตัวโตมากเลย ขอบคุณพี่ชายมากนะฮะที่แกะให้” ผมยังยืนยันว่าผมไม่ชอบเด็ก และไม่เคยคิดว่าตัวเองจะต้องมานั่งดูแลเลี้ยงเด็กแบบนี้มาก่อน ผมไม่ได้เกลียดเด็กจนเข้าใกล้ไม่ได้ แต่ผมมันนิสัยเอาแต่ใจจึงตามใจใครไม่เป็น ยิ่งเจอเด็กกวนประสาทยิ่งรู้สึกอคติกับเด็กเข้าไปอีก

 

แต่กับจูเนียร์มันไม่ใช่ แค่เหตุผลที่ว่าเด็กคนนี้ชื่อเป็นต่อมันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกเอ็นดูมากมายอะไรหรอกครับ ถึงมันจะมีส่วนอยู่บ้างแต่ก็แค่นิดเดียว แต่ด้วยความน่ารัก ช่างพูด ฉลาดและขี้อ้อนของเขา ทำให้ผมหลงรักได้อย่างง่ายดาย โดยที่ตัวเองยังรู้สึกแปลกใจตัวเองอยู่เลย

 

“กินเยอะๆ จะได้โตเร็วๆ พอน้องเกิดมาจูเนียร์จะได้เป็นพี่ชายที่สามารถดูแลน้องได้” ผมคิดว่าน้องของจูเนียร์ก็คงจะน่ารักแบบจูเนียร์ จากการที่ฟังคำพูดของจูเนียร์นั้น เจ้าตัวมักจะบอกว่าพ่อแม่สอนว่าต้องทำอย่างนั้นอย่างนี้ และคำสอนส่วนใหญ่ก็เป็นคำสอนที่ทำให้เด็กมีความคิดที่ดี ถือว่าเป็นพ่อแม่ที่ใช้ได้เลยทีเดียว

 

“เหมือนที่พี่ชายกับพี่ต่อแล้วก็พี่โก้กับพี่สาวดูแลน้องต่อใช่มั้ยฮะ” ผมหันไปมองพี่สาวของจูเนียร์ที่กำลังง่วนกับการป้อนบาร์บีคิวให้ไอ้โก้แล้วนึกขำ ไม่คิดว่าจูเนียร์จะเข้าใจว่าไอ้ต็อปเป็นผู้หญิงจริงๆ

 

"นั่นแหล่ะครับ พอน้องเกิดมาแล้วต้องดูแลน้องให้ดีๆ นะรู้มั้ย อีกหน่อยจูเนียร์ก็จะมีเพื่อนเล่น ไม่ต้องเหงาแล้ว...” ผมแอบนึกถึงวันที่ต้องลากจากกัน หมาต่อคงจะเศร้ามากแน่ๆ แต่คนเรามีพบก็ต้องมีจาก แต่สิ่งที่จะอยู่กับเราคือความทรงจำดีๆ ที่มันจะไม่หายไปไหน ไว้ให้นึกถึงกันในวันข้างหน้า

 

“อยากให้น้องออกจากท้องคุณแม่เร็วๆ จังเลยฮะ น้องต่อจะดูแลน้องให้ดี จะเล่นกับน้องทุกวันเลย...”

 

“กินหมึกมั้ยจูเนียร์ น่ากินน้า” หมาต่อยกจานบาร์บีคิวและของทะเลมาวาง มันลากเก้าอี้มานั้งข้างๆ จูเนียร์ ไอ้สั้นกับไอ้โก้ก็เดินเข้ามาร่วมวง บนโต๊ะเต็มไปด้วยของทะเลและน้ำจิ้มซีฟู้ดที่หมาต่อมันแสนจะนำเสนอ เพราะมันเป็นคนลงมือทำน้ำจิ้มด้วยตัวเอง ก็อร่อยมากครับ ไอ้นี่มันทำอาหารอร่อยอยู่แล้ว

 

“ขอบคุณฮะพี่ต่อ น่ากินมากเลย” ถึงจะบอกแบบนั้นแต่จูเนียร์ก็ไม่ใช่เด็กเห็นแก่กิน ค่อยๆ กินไปทีละนิดทีละหน่อย ไม่มูมมาม ไม่เลอะเทอะ น่ารักดีว่ะ

 

“อิ่มมั้ยจูเนียร์ อยากได้อะไรเพิ่มก็บอกพี่นะ...”

 

“ฮะพี่สาว” ไอ้สั้นมันทำหน้ามึนใส่ ไอ้หมาต่อนี่หัวเราะแบบไม่คิดจะเกรงใจความเงียบสงบของค่ำคืนเลยสักนิด

 

“ฮ่าๆ พี่สาวสวยมั้ยจูเนียร์ ถ้าสวยให้ทำปากจู๋” และจูเนียร์ก็ทำปากจู๋ตามที่ไอ้ต่อมันบอกจริงๆ ไอ้โก้ตบบ่าไอ้สั้นเบาๆ อย่างปลอบใจ ไอ้ต็อปมันไม่ได้จริงจังอะไรกับเรื่องเล็กน้อยแค่นี้หรอก แต่ผมคิดว่ามันน่าจะหมั่นไส้ไอ้ต่อมากกว่า

 

หมาต่อเคยถามผมว่าทำไมชอบรวมหัวกันแกล้งมัน ไม่รู้เหมือนกันว่ะ แต่ผมรักมันมากนะ และคนที่ผมรวมหัวกันแกล้งมันก็มีแค่ไอ้โก้กับไอ้ต็อปเท่านั้น กับคนอื่นผมคงไม่เอาไว้หรอก ถ้าจะมายุ่งวุ่นวายหรือมาแกล้งหมาต่อของผม

 

“พี่สาวก็พี่สาวค่ะ ว่าแต่จูเนียร์อยากฟังเพลงหรือเปล่า พี่ชายสุดหล่อร้องเพลงเพราะมากเลยน้า” ไอ้สั้นเริ่มเปลี่ยนเพศตัวเองแล้วครับ มันตัวเล็กน่ารัก ไม่แปลกที่จูเนียร์จะเข้าใจว่ามันเป็นพี่สาวมากกว่าพี่ชาย

 

“น้องต่อชอบฟังเพลงฮะ พี่ชายร้องเพลงให้น้องต่อฟังได้มั้ยฮะ” ถ้าเด็กทั้งโลกน่ารักแบบจูเนียร์ ผมก็คงหายจากโรคเกลียดเด็กแบบขาดไปนานแล้วครับ ไอ้โก้หยิบกีต้าร์ขึ้นมาเล่นเพลงและร้องเพลงเบาๆ สบายๆ เข้ากับบรรยากาศของค่ำคืนนี้

 

“พี่พาย กินอะไรหรือยัง เดี๋ยวต่อแกะปูให้กินนะ” เพราะอยู่ต่อหน้าจูเนียร์ หมาต่อเลยพูดเพราะผิดวิสัย มันก็ดูเก้อๆ ที่ต้องมาพูดเพราะๆ ใส่กัน ปกติคำพูดหวานๆ จะมีแค่ตอนที่เราเข้าถึงความโรแมนติกเท่านั้น

 

“ตัวโตกินไปเลยครับ เดี๋ยวพี่จัดการเอง คืนนี้จะได้ไม่หิวกลางดึก” มันดูแลผมมาทั้งวันแล้ว ตอนนี้ผมควรจะทำเองและดูแลมันกับจูเนียร์แทน ไอ้สั้นก็คอยป้อนเอาใจไอ้โก้อยู่ไม่ห่าง เวลาที่มาเที่ยวกันเองสี่คนก็ไม่ค่อยวุ่นวายเท่าไหร่หรอก นึกถึงตอนที่รวมกลุ่มกันแบบครบองค์ประชุม ไม่ได้นั่งเงียบๆ สบายๆ แบบนี้หรอกครับ วุ่นวายฉิบหายแบบบรรลัยล้างมากจริงๆ

 

“พี่ชายกับพี่ต่อใจดีกับน้องต่อมากเลยฮะ น้องต่อเคยไปบ้านญาติ ถูกพวกพี่ชายแกล้งตลอดเลย ไม่มีใครใจดีกับน้องต่อเลย...”

 

“ตอนนี้จูเนียร์ยังเด็กอยู่ เลยถูกคนอื่นแกล้ง แต่ถ้าเมื่อไหร่จูเนียร์โตขึ้น จะเข้มแข็งและแข็งแรงมากกว่านี้ พี่เชื่อนะว่าจูเนียร์จะดูแลตัวเอง ดูแลน้องที่กำลังจะเกิด และดูแลคุณแม่ได้...” หมาต่อหยิบกระดาษมาเช็ดที่แก้มและปากให้จูเนียร์ สิ่งที่เจ้าตัวเล็กพุดมาคงสะท้อนความรู้สึกของหมาต่อสินะ

 

“การที่เราถูกคนแกล้ง ไม่จำเป็นว่าเราต้องแกล้งเขากลับนะจูเนียร์ การที่คนอื่นทำตัวไม่ดีกับเรา ก็ไม่ได้หมายความว่าเราจะต้องเป็นคนไม่ดีแบบเขา จูเนียร์เป็นเด็กดีแบบนี้แหล่ะดีแล้ว มีแต่คนรักเด็กดี ไม่มีใครรักเด็กเกเรหรอกครับ” จูเนียร์ยิ้มกว้างพลางกอดแขนไอ้ต่อแน่น สองคนนี้อยู่ด้วยกันแล้วทำให้รู้สึกดีอย่างประหลาด

 

น่ารักทั้งตัวเล็กและตัวโต

 

“น้องต่อสัญญาฮะว่าจะเป็นเด็กดี จะไม่เกเร จะเข้มแข็งและแข็งแรงขึ้นให้ได้ พี่ต่อกับพี่ชายสัญญากับน้องต่อนะฮะ ว่าจะคิดถึงและไม่ลืมน้องต่อ” ก้อยเล็กๆ ทั้งมือซ้ายและมือขวายื่นมาตรงหน้าผมกับหมาต่อ ตัวเล็กน่ะยังยิ้มได้หรอก แต่ตัวโตนี่เริ่มมีทีท่าเศร้านำหน้าไปก่อนแล้ว

 

“สัญญาครับ พี่ต่อไม่มีทางลืมจูเนียร์อยู่แล้ว เด็กดีที่แสนน่ารักของพี่ต่อต้องเป็นเด็กดีนะรู้มั้ย ไว้ถ้ามีโอกาสจะมาเที่ยวที่เกาะช้างอีก เผื่อเราจะได้เจอกันอีกเนอะ” ผมกับไอ้ต่อเกี่ยวนิ้วก้อยเข้ากับนิ้วเล็กๆ เหมือนว่าวันนี้เราจะใจตรงกันจริงๆ เพราะทั้งผมทั้งไอ้ต่อต่างก้มลงหอมแก้มจูเนียร์คนละข้าง

 

“ครอบครัวสุขสันต์นี่รักกันดีนะ มานี่มาเดี๋ยวถ่ายรูปให้ จะได้เก็บเอาไว้ดูเป็นที่ระลึก” ไอ้โก้มันวางกีต้าร์และหยิบมือถือขึ้นมา ผมกับหมาต่อขยับเข้ามานั่งชิดกัน ก้มหน้าลงไปใกล้จูเนียร์ เราสามคนส่งยิ้มให้กับกล้อง

 

การมาเที่ยวครั้งนี้ได้อะไรกลับไปเยอะมากจริงๆ โดยเฉพาะมิตรภาพและความผูกพันที่เกิดขึ้นบนโชคชะตาที่เรามีร่วมกัน

 

………........

 

 

 

[เป็นต่อ]

 

ปาร์ตี้จบลงแล้ว ตอนนี้พวกเราแยกย้ายกันเข้านอนพักผ่อน พรุ่งนี้ต้องเดินทางกันแต่เช้าเพื่อที่จะเลี่ยงรถติดในช่วงบ่าย ผมนอนเล่านิทานให้จูเนียร์ฟัง จับเรื่องนั้นเรื่องนี้มายำกันเละไปหมด และดูเหมือนจูเนียร์ก็น่าจะชอบ เห็นหัวเราะเสียงใสตลอดเวลา

 

พี่พายเดินออกมาจากห้องน้ำ มันมองผ่านกระจกส่งยิ้มมาให้ คงเอ็นดูจูเนียร์ที่นอนกอดแขนผมเอาไว้ไม่ห่าง พอสงสัยอะไรก็จะถามตลอด เป็นเด็กที่ฉลาดและช่างสงสัยมากเหมือนกัน

 

“ทำไมคุณหมาป่าถึงชอบกัดคอหนูน้อยซุ่มซ่ามฮะพี่ต่อ ทำไมถึงไม่กินไปเลยล่ะฮะ” ผมเหล่มองไอ้ตัวต้นแบบของคุณหมาป่าที่เอามาเล่าให้จูเนียร์ฟัง มันหัวเราะน้อยๆ เดินตรงมาที่เตียง ทิ้งตัวลงนอนข้างๆ ไอ้ตัวเล็ก ขยับผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างเราทั้งสามคนเสร็จสรรพ

 

“เพราะว่าคุณหมาป่าเป็นลูกครึ่งแวมไพร์ไงจูเนียร์ เลยชอบที่จะดูดคอ เอ๊ย   ดูดเลือดที่คอน่ะ คุณหมาป่ากินเลือดไม่กินเนื้อหรอก” ผมมองดูพี่พายมันสางผมจูเนียร์เล่น ไอ้ตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมอง ทำหน้าประหนึ่งว่าเข้าใจในสิ่งที่ไอ้พี่พายอธิบายเต็มที่ แต่ผมเชื่อว่าจูเนียร์เข้าใจไม่ถ่องแท้หรอกครับ ฮ่าๆ

 

“ถ้าอย่างนั้นหนูน้อยซุ่มซ่ามก็จะกลายเป็นแวมไพร์ไปด้วยใช่มั้ยฮะ เอ หรือว่าตาย น่าสงสารจังเลย น้องต่อไม่อยากให้หนูน้อยซุ่มซ่ามตายเลย...” พี่พายยิ้มอย่างอารมณ์ดีตลอดเวลา ไหนวะไอ้หล่อเกลียดเด็ก ไหนวะไอ้หน้าดุเหมือนยักษ์ มีแต่ไอ้หน้าหล่อที่ดูแลเด็กน้อยอย่างดีเกินสันดาน

 

“ไม่ตายหรอก หนูน้อยซุ่มทซ่ามอึดจะตายไป ถูกดูดเท่าไหร่ก็ไม่ตาย หึๆ พี่ว่าดึกแล้วนะ นอนได้แล้วทั้งตัวเล็กทั้งตัวโตเลย” ไอ้พี่พายแม่ง... อย่าเอาเรื่องแบบนี้มายัดใส่หัวเด็กสิวะ ถึงกูจะเป็นคนเริ่มก็เหอะ มึงไม่ต้องมาสานต่อเลยครับ

 

“น้องต่อไม่อยากนอนเลยฮะ ถ้าพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาพี่ต่อก็จะกลับแล้วใช่มั้ย น้องต่ออยากเล่นกับพี่ต่อให้นานกว่านี้...” ผมรู้ว่าตัวเองเป็นคนละเอียดอ่อนมากแค่ไหน เรื่องเล็กๆ ก็ทำให้รู้สึกหนึบๆ ในหัวใจได้ เวลาที่มองดวงตาใสซื่อของตัวเล็กทีไร อดที่จะรู้สึกใจหายยามที่ต้องจากกันไม่ได้

 

“พรุ่งนี้พี่ต่อต้องกลับแล้ว แต่พี่สัญญาว่าจะโทรหาจูเนียร์บ่อยๆ ถึงไม่ได้เจอกันแต่เราก็เห็นหน้ากันได้เนอะ แต่ไม่ต้องกลัวว่าจะเหงาแล้วนะ อีกไม่นานน้องตัวเล็กก็จะออกมาให้จูเนียร์ดูแลแล้ว ทีนี้ก็ไม่มีเวลาดื้อแล้ว...” พี่พายลูบหัวผมเบาๆ อย่างอ่อนโยน ส่งยิ้มมาให้อย่างเข้าใจความรู้สึก ผมไม่ได้ร้องไห้นะครับ แค่รู้สึกว่าอยากยืดเวลาออกไปอีกสักหน่อย อยากเล่นเป็นเพื่อนจูเนียร์ให้นานมากกว่านี้อีกนิด

 

“สัญญาแล้วนะฮะว่าจะโทรหาน้องต่อบ่อยๆ ถ้าคุณแม่พาน้องต่อกลับก็จะไม่ได้เจอคุณพ่ออีกนาน ไม่มีคนเล่นด้วยเลยฮะ...” เพิ่งจะรู้จากพี่พายว่าพ่อกับแม่น้องต่อไม่ได้อยู่ด้วยกัน แต่ก็ไม่ได้แยกทางกัน เดือนหนึ่งจะมาเจอกันสักครั้ง หรืออาจจะหลายๆ เดือนเจอกันสักหน ขึ้นอยู่กับช่วงเวลาว่างของหน้าที่การงาน

 

นี่คืออีกมุมมองหนึ่งของความรักที่ผมได้พบเจอ บางครั้งคนที่รักกันก็ไม่จำเป็นจะต้องอยู่ด้วยกันเสมอ มันขึ้นอยู่กับหน้าที่การงาน สังคม และความรับผิดชอบของแต่ละคน ผมคิดมาตลอดว่าคนรักกันก็ต้องอยู่ด้วยกัน มันอาจจะเป็นความคิดของคนที่ติดครอบครัวแบบผม เพราะผมชอบการอยู่ด้วยกันมากกว่าแยกกันอยู่

 

ไม่รู้ว่าในภายภาคหน้าผมกับพี่พายจะต้องแยกกันอยู่หรือเปล่า มันไม่มีอะไรแน่นอนเลยสักนิด ถึงตอนนี้เราพูดว่าไม่จะไม่ยอมแยกกัน แต่ถ้ามันถึงเวลาที่ต้องแยกกันอยู่จริงๆ ผมคิดว่าเราสองคนคงจะอดทนและก้าวผ่านมันไปได้ ถึงแม้พี่พายจะงี่เง่าเอาเรื่องก็ตาม

 

“จูเนียร์ยังเด็ก อาจจะยังไม่เข้าใจอะไรมากนัก แต่เชื่อพี่ชายนะครับ เป็นเด็กดี เชื่อฟังพ่อแม่ ดูแลแม่กับน้องให้ดี พอโตขึ้นกว่านี้ก็จะเข้าใจเองว่าอะไรเป็นอะไร” จูเนียร์อาจจะไม่เข้าใจในสิ่งที่พี่พายสอน แต่ผมเชื่อว่าจูเนียร์จะเติบโตเป็นคนดีอย่างแน่นอน

 

“นอนดีกว่าครับ พรุ่งนี้ตื่นเช้าไปเดินเล่นด้วยกัน ฝันดีนะตัวเล็ก” รอยยิ้มใสซื่อส่งตรงมาให้ผมกับพี่พาย ไฟในห้องถูกดับลงจนมืดสนิท แต่ในความมืดมิดเรายังสามารถมองเห็นกันและกัน จูเนียร์ขยับตัวนอนกอดตุ๊กตาที่ผมกับพี่พายซื้อให้เราสองคนเฝ้าดูจูเนียร์จนเจ้าตัวผล็อยหลับลงไปในที่สุด

 

“ต่อ... นอนได้แล้วครับ พรุ่งนี้จะได้พาจูเนียร์ไปเดินเล่นด้วยกันแต่เช้า” พี่พายลุกขึ้นขยับผ้าห่มอีกครั้ง ใบหน้าหล่อๆ ยื่นเข้ามาใกล้ จุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากของผมเหมือนที่มันชอบทำในทุกๆ ค่ำคืน

 

“ฝันดีครับตัวโต ฝันดีนะตัวเล็ก” พี่พายขยับตัวออกไปนอนริมๆ เตียง เพื่อที่จะได้ไม่เบียดจูเนียร์มากเกินไป ผมเอื้อมมือไปกุมมือพี่พาย เรากระชับมือกันและกันเอาไว้ ค่ำคืนนี้เป็นคืนสุดท้ายกับการพักผ่อนครั้งนี้

 

“ฝันดีครับพี่พาย... ฝันดีครับจูเนียร์ ”

 

 

 

บรรยากาศของยามเช้าช่างเงียบสงบ มีผู้คนออกมาเดินเล่นรับแสงแดดยามเช้าไม่มากนัก เราสามคนก็เป็นหนึ่งในนั้น พี่พายให้จูเนียร์ขี่หลังตั้งแต่ออกจากบ้านพัก ดูเหมือนว่าจูเนียร์จะร่าเริงเป็นปกติ เพราะฉะนั้นผมก็ควรจะยิ้มแย้มและทำตัวให้ร่าเริงเข้าไว้

 

“พี่ต่อฮะ ปูเต็มไปหมดเลย มันวิ่งหนีเราใหญ่เลยฮะ” ถ้าทำได้จูเนียร์คงจะวิ่งลงไปไล่จับปูเล่นเป็นแน่ แต่เพราะว่าพี่พายกลัวว่าจะหกล้มหกลุกเข้า จึงให้ขี่หลังมาตลอดเส้นทาง

 

“มันคงกลัวว่าเราจะเหยียบ ว่าแต่หิวหรือยัง กลับถึงบ้านต้องกินนมหนึ่งแก้วนะจูเนียร์ จะได้โตเร็วๆ” จูเนียรตะเบ๊ะรับคำผม เห็นขี่หลังพี่พายร้องเพลงแบบนี้ นึกถึงเวลาที่ดูละครแล้วพระเอกขี่หลังควายร้องเพลงจีบสาวว่ะ ฮ่าๆ ทำไมต้องทำร้ายไอ้พี่พายในความคิดตลอดเลยวะกู

 

“แอบนินทาอยู่ใช่มั้ยตัวโต หน้าตาบ่งบอกความคิดมากครับ” นี่แหล่ะพี่พาย รู้ดีจังนะเวลาที่กูนินทาเนี่ย อุตส่าห์แอบหัวเราะกับปูลมที่วิ่งไปมาคนเดียวแล้วนะเว้ย

 

“เปล่านะพี่พาย จูเนียร์ได้ยินพี่ต่อพูดอะไรมั้ยครับ...”

 

“ไม่ได้ยินเลยฮะ พี่ต่อไม่ได้พูดอะไรเลย พี่ชายหูฝาดแน่ๆ เลยฮะ” นี่แหล่ะสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าเด็ก ใสซื่อจนสามารถถูกคนโตหลอกได้อย่างง่ายดาย ก็ดีอยู่หรอกครับที่เป็นเด็กดีที่บริสุทธิ์ แต่ตอนโตขึ้นขออย่าให้เหมือนผมเลย ถูกพวกเพื่อนเวรทั้งหลายหลอกมาตั้งแต่เด็กจนโต เพราะเป็นคนเชื่อคนง่ายเลยแบบนี้นี่แหล่ะ

 

“สงสัยพี่ชายจะหูดีเกินไป เลยได้ยินเสียงในใจของคนโต แต่ก็เอาเถอะ จะเชื่อจูเนียร์ก็แล้วกัน เพราะเด็กดีจะไม่โกหก... เนอะ” จูเนียร์พยักหน้ารับทันทีทันใด คนนี้อยากเป็นเด็กดี อยากถูกคนรอบข้างรัก ดีแล้วครับ น้องจะได้มีแรงใจและมุ่งมั่นที่จะเป็นคนดีต่อไปในภายภาคหน้า

 

บ้านพักของจูเนียร์อยู่ห่างไปอีกแค่ไม่กี่เมตร ตัวเล็กของพวกเราชี้ไปที่บ้านพักและโบกมือให้กับคนเป็นแม่ที่นั่งรอการกลับบ้านของลูกชายที่แสนน่ารัก ผมรู้สึกอบอุ่นในหัวใจขึ้นมาก เพราะมือหนาที่ตบบ่าผมเบาๆ รอยยิ้มที่ส่งตรงมาให้ทำให้ผมเข้มแข็งได้เสมอ

 

“คุณแม่ออกมานั่งรอน้องต่อด้วยฮะ คิดถึงคุณแม่จังเลย อยากกอดคุณแม่กับน้องจัง ถ้าน้องต่อได้น้องสาวก็คงดีนะฮะ น้องสาวต้องน่ารักมากแน่ๆ” จริงๆ ผมก็อยากมีน้องสาวนะ เกิดมาก็มีพี่ชายที่โคตรร้ายกาจกับผมมาก มีน้องสาวก็อยู่คนละจังหวัดไม่สามารถมาทำตัวน่ารักใส่ผมได้ นานๆ ลูกหว้าถึงจะโทรมาหาสักที

 

“ลงเดินไปหาคุณแม่เองดีกว่าเนอะ เอ้าๆ อย่าวิ่งเร็วนะจูเนียร์ เดี๋ยวล้มได้แผลหรอกครับ” พอเท้าถึงพื้นจูเนียร์ก็รีบวิ่งไปหาคุณแม่ทันที ดูท่าจะคิดถึงมากสินะ คงจะติดแม่เอาเรื่องเหมือนกัน

 

“น้องต่อกลับมาแล้วฮะคุณแม่ คิดถึงที่สุดเลย” จูเนียร์วิ่งเข้าไปกอดแม่จนแน่น เธอส่งยิ้มมาให้ผมกับพี่พายที่เดินเข้าไปหา

 

“น้องต่อรบกวนคุณสองคนหรือเปล่าคะ เป็นเด็กดีมั้ยครับน้องต่อ ไม่ได้ดื้อกับพี่ๆ ใช่มั้ยลูก” จูเนียร์ส่ายหน้าไปมาทันที พร้อมกับพูดอย่างภาคภูมิใจในตัวเองแบบสุดๆ

 

“น้องต่อเป็นเด็กดีฮะ ทานอาหารหมดจาน แปรงฟันก่อนนอน ตื่นนอนก็พับ  ผ้าห่มกับพี่ต่อ แปรงฟันแล้วด้วยฮะ ไม่ดื้อ ไม่ซน และก็น่ารักด้วยฮะ” อันนี้ผมกับพี่พายเป็นคนชมครับ เวลาที่เค้าทำดีก็จะชมว่าน่ารัก ว่าเป็นเด็กดี จูเนียร์จะได้มีกำลังใจในการทำความดีไปเรื่อยๆ

 

“ใช่ครับ จูเนียร์เป็นเด็กดี ฉลาด และน่ารักมากเลยครับ เลี้ยงง่ายนะครับ ไม่ดื้อ ไม่งอแง ว่านอนสอนง่ายมากจริงๆ” ทั้งคนเป็นแม่และคนถูกชมต่างก็ยิ้มอย่างปิติด้วยกันทั้งคู่ ผมไม่ได้ยอแต่พูดจากใจจริง เด็กคนนี้น่ารักมาก อยากขอกลับไปเลี้ยงที่บ้านด้วยเลยครับ

 

“ได้ยินมาจากคุณพงษ์ว่าคุณสุขภาพไม่ค่อยแข็งแรง ช่วงนี้เลยมาพักผ่อนอยู่ที่นี่ ต้องแยกกันอยู่แบบนี้ลำบากมั้ยครับ เห็นจูเนียร์บ่นว่าเหงาไม่ค่อยได้เจอกับพ่อเท่าไหร่ ทำไมไม่ย้ายมาอยู่ด้วยกันเลยล่ะครับ จะได้มีคนคอยดูแล ช่วงนี้คุณเองก็ตั้งท้องอยู่ด้วย...” ผมอยากจะสะกิดพี่พายด้วยปลายนิ้วตีนมากครับ มันจะพูดอะไรตรงไปตรงมาเกินไปแล้วมั้ง อีกอย่างนี่มันเรื่องส่วนตัวของครอบครัวเค้านะเว้ย

 

“ก็อยากจะย้ายมาอยู่ด้วยกันกับสามีเหมือนกันค่ะ แต่ถ้ามาอยู่ทางนี้ก็ต้องออกจากงานทางนู้น ถ้าให้คุณพงษ์ทำงานอยู่คนเดียว รายได้อาจจะไม่พอใช้จ่ายในครอบครัว จริงๆ ก็สงสารน้องต่อเหมือนกันนะคะ นานๆ ถึงจะได้เจอหน้าพ่อสักที” พี่พายก้มลงลูบหัวจูเนียร์เบาๆ เด็กไม่รู้เรื่องอะไรก็ทำแค่ส่งยิ้มกลับมาให้อย่างร่าเริงตามประสา

 

“ผมไม่ได้จะก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของครอบครัวคุณนะครับ แต่ถ้าผมจะคุยเรื่องนี้กับคุณพ่อให้ งานที่นี่สวัสดิการดีนะครับ ถ้ามีตำแหน่งที่เหมาะสม คุณจะย้ายมาอยู่กับคุณพงษ์ที่นี่มั้ยครับ...”

 

“ผมชอบจูเนียร์มากครับ อยากเห็นเขามีความสุขและได้อยู่กันพร้อมหน้ากับครอบครัว ตอนนี้คุณยังสะดวกที่จะพาจูเนียร์เดินทางไปมา แต่ถ้าอีกหน่อยน้องของจูเนียร์เกิดมา คุณจะพาลูกทั้งสองคนเดินทางไปมาหาคุณพงษ์สะดวกหรอครับ...”  ผมได้แต่ยืนฟังพี่พายพูดคุยกับแม่จูเนียร์ เห็นทำตัวเหมือนไม่สนใจใครแต่ไอ้พี่พายคงแอบคิดเรื่องนี้มาสักพักแล้วแน่ๆ

 

“ฉันเองก็เคยคุยกับคุณพงษ์เหมือนกันค่ะเรื่องที่จะมาทำงานที่นี่ ใจฉันเองก็อยากให้ครอบครัวอยู่กันพร้อมหน้า ไม่อยากให้น้องต่อเหงาหรือรู้สึกขาดความอบอุ่นเลย ถ้ามีโอกาสก็อยากจะย้ายมาอยู่ด้วยกันเหมือนกันค่ะ...” พี่พายพยักหน้ารับ ผมคิดว่ามันน่าจะจัดการเรื่องนี้ได้ พ่อของพี่พายเองก็ใจดีมากเหมือนกัน ถ้าเล่าให้ฟัง ท่านคงจะเข้าใจและให้ความช่วยเหลืออย่างแน่นอน

 

“ถ้าอย่างนั้นผมจะจัดการเรื่องนี้ให้นะครับ อีกอย่างถ้าจูเนียร์อยู่ที่นี่ เป็นต่อกับผมก็สามารถแวะมาหาเค้าได้บ้างช่วงวันหยุดยาว อยากเจอพี่ต่ออีกมั้ยจูเนียร์...”

 

“อยากเจอมากเลยฮะ น้องต่อจะได้มาอยู่ด้วยกันกับคุณพ่อแล้วหรอฮะ เย้ๆ    ดีใจจังเลย” เด็กก็หัวเราะอย่างดีใจไป ส่วนคนโตสามคนก็มองหน้ากันไป ผมมองดูสีหน้าแม่จูเนียร์ก็รู้สึกได้ว่าเธอกำลังมีความหวัง ลองลูกชายเจ้าของรีสอร์ทยื่นมือมาช่วยแบบนี้ ผลที่ออกมามันต้องดีอย่างแน่นอน

 

“แน่นอนครับ พี่ชายอยากให้จูเนียร์ได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับพ่อแม่ เพราะฉะนั้นวางใจได้เลย รับรองว่าจูเนียร์ไม่ผิดหวังแน่ๆ” พี่พายโยกหัวจูเนียร์เบาๆ  ผมมองดูเวลาที่ใกล้จะต้องลาจากกันแล้ว แต่ครั้งนี้ผมถือว่าเราไม่ได้ลาขาด เรายังมีโอกาสได้พบเจอกันอย่างแน่นอน

 

“ขอบคุณคุณพายมากนะคะที่เป็นธุระให้ คุณสองคนรักและเอ็นดูน้องต่อมากจริงๆ ฉันไม่รู้ว่าจะขอบคุณคุณสองคนยังไงดี...”

 

“ขอแค่รักจูเนียร์และเลี้ยงเขาให้เป็นคนดีแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ก็พอแล้วครับ” ผมนั่งลงตรงหน้าจูเนียร์ จับมือเล็กๆ ทั้งสองข้างขึ้นมาหอมเบาๆ อย่างอ่อนโยน  เด็กน้อยส่งยิ้มกลับมาให้ในทันที

 

“พี่ต่อต้องกลับแล้วนะครับจูเนียร์ ทั้งพี่ชาย ทั้งพี่โก้และพี่สาวจะเดินทางกลับกันแล้ว จูเนียร์ต้องดูแลตัวเอง ดูแลคุณแม่ ดูแลน้องที่กำลังจะเกิดให้ดีนะครับ”  ผมโอบกอดจูเนียร์อยู่เนิ่นนาน จุมพิตหน้าผากเบาๆ ก่อนจะผละออก ใจหายที่ต้อง     ลาจาก แต่เมื่อคิดว่าถ้าว่างก็ยังสามารถแวะมาหาจูเนียร์ที่นี่ได้อยู่ ก็รู้สึกคลายความหน่วงในใจลงไปได้เยอะ

 

“อย่าออกไปไหนมาไหนคนเดียวนะจูเนียร์ พี่ชายรักจูเนียร์นะครับ คนเก่งของพวกเรา” พี่พายลูบหัวจูเนียร์เบาๆ รายนี้ก็ยิ้มกลับมาให้ไม่แสดงความเสียใจออกมาเลย นิ้วเล็กๆ ยื่นมาตรงหน้าผมกับพี่พาย เราเกี่ยวนิ้วด้วยกันอย่างให้คำสัญญา

 

“สัญญาฮะว่าจะเป็นเด็กดี พี่ต่อกับพี่ชายอย่าลืมโทรมาหาน้องต่อนะฮะ...”

“ขอบคุณพี่ต่อกับพี่พายสิครับน้องต่อ พี่ๆ ดีกับน้องต่อมากขนาดนี้ ต้องไหว้สวยๆ ขอบคุณพี่ๆ หน่อยครับ” จูเนียร์ไหว้ผมกับพี่พาย เราสองคนมองหน้ากันและยิ้มอย่างเอ็นดูในความน่ารักของจูเนียร์

 

“พี่ต่อต้องกลับแล้วครับจูเนียร์ ขอกอดอีกทีนะครับ ถ้ากลับถึงกรุงเทพเมื่อไหร่ พี่จะโทรมาหาทันทีเลย” ผมกับพี่พายต้องกลับไปที่พักเพื่อเตรียมตัวเดินทางกลับกันแล้วครับ โอกาสหน้าถ้ามีเวลาว่างจะชวนพี่พายแวะมาเยี่ยมจูเนียร์ด้วยกัน

 

เราสองคนโบกมือลาจูเนียร์ ตัวเล็กบอกลาเราด้วยรอยยิ้มกว้างอย่างสดใส   ผมรู้สึกอิ่มเอมใจกับทริปเกาะช้างมากจริงๆ ไม่คิดว่าจะได้มาเจอกับเด็กน่ารักและเกิดความผูกพันกันได้ในเวลาสั้นๆ แบบนี้

 

“พี่ต่อฮะ พี่ชายฮะ ขอบคุณมากนะฮะ น้องต่อสัญญาว่าจะเป็นเด็กดี เพราะฉะนั้น อย่าลืมน้องต่อนะฮะ” เสียงเล็กๆ ตะโกนตามหลังผมกับพี่พายมา เราทั้งคู่หันกลับไปโบกมือลาจูเนียร์ ส่งยิ้มให้อีกครั้งเป็นการส่งท้าย บ้านพักของจูเนียร์ไกลออกมาเรื่อยๆ ผมยังคงยิ้มค้างกับความน่ารักของจูเนียร์ตลอดหลายวันที่เราพักอยู่ที่นี่

 

“ว่าไงตัวโต อยากร้องไห้หรือเปล่า” มือหนาสอดประสานกระชับมือผมแน่น เพราะมีพี่พายคอยดูแล ผมจึงรู้สึกอบอุ่นในใจอยู่เสมอ

 

“ไม่ครับ จะร้องไห้ทำไม ถ้าเราคิดถึงจูเนียร์เมื่อไหร่ เราก็แวะมาเยี่ยมได้นี่นา พี่พายจะจัดการคุยกับคุณลุงอยู่แล้วนี่ ครั้งหน้าเราแวะมาหาจูเนียร์กันอีกนะ” พี่พายหยักหน้ารับ มือที่กุมมือในตอนแรกเลื่อนมากอดคอตบหัวเบาๆ อย่างให้กำลังใจ

 

“อะไรก็ตามที่ทำแล้วต่อมีความสุข พี่ก็จะทำให้ทุกอย่าง... ครั้งหน้ามาหาจูเนียร์ด้วยกันอีกนะครับ” ผมและพี่พายส่งยิ้มให้กัน ความรู้สึกดีๆ เกิดขึ้นได้ทุกที่ ทุกเวลาจริงๆ ใครจะไปรู้ว่าผมกับพี่พายจะได้พบเจอกับจูเนียร์และสร้างความผูกพันขึ้นมาอย่างรวดเร็วเช่นนี้

 

ขอบคุณเกาะช้างที่ทำให้ผมได้มาเจอกับเด็กน้อยน่ารักที่ชื่อเดียวกันกับผม

 

ขอบคุณพี่พายที่ร่วมกันสร้างความทรงจำที่ดีให้กับจูเนียร์

 

ขอบคุณโชคชะตาที่พัดพาคนที่ไม่รู้จักให้มากลายเป็นคนที่รัก

 

ขอบคุณจูเนียร์ที่เกิดมาน่ารักน่าชังได้มากขนาดนี้

 

ขอบคุณพี่พายอีกครั้งที่รักกันมากขึ้นทุกวัน

 

ขอบคุณครับ

...........100%..........

 

#ยุ่งนัก

เหลืออีก 2 ตอนก็จบแล้วค่า ^^

หนังสือปิดจองวันที่ 15 แจ้งโอนช้าสุดวันที่ 16 กันยายนนะคะ จะทำรายชื่อสำหรับจัดส่งแล้วจ้า

น้องต่อน่ารักทั้งตัวเล็กและตัวโตเลยเนอะ ><

เจอกันตอนหน้าค่า ชื่อตอนว่า นิพัทธิ์เจริญ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15259 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 01:03
    เวลาอยู่ด้วยกันแล้วเป็นครอบครัวที่น่ารักที่สุดในโลกเลยง่าาาาา >~<
    #15259
    0
  2. #15197 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 14:15
    งื้ออออออ น่ารักทั้งตัวเล็กและตัวโตจริงๆอะ
    #15197
    0
  3. #15196 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 13:11
    ครอบครัวสุขสันต์ น่ารักกกกกก
    #15196
    0
  4. #15047 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 01:20
    โอยยย...ตายกับความน่ารักของทั้งตัวโตตัวเล็ก แถมพี่พายก็ใจดีอี๊กกกก > <
    #15047
    0
  5. #15045 Black Snow (@pegasus3) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 21:54
    ตอนนี้พี่พายน่ารักมากก><
    #15045
    0
  6. #15044 kin (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 21:19
    T^T ฮอลลลลลลลลล



    พี่พายโคตรน่ารัก -///-

    พูดเพราะง่ะ
    #15044
    0
  7. #15042 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 20:45
    ไว้ครั้งหน้ากลับมาเยี่ยมน้องต่อจูเนียร์ใหม่นะพี่พายเป็นต่อ ^^
    #15042
    0
  8. #15041 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 19:03
    น้องต่ออน่ารักกกกกก พี่พายดูเป็นคนดีเลยอ่ะ จัดการเรื่องครอบครัวน้องจูเนียร์ให้ด้วยย
    #15041
    0
  9. วันที่ 15 กันยายน 2557 / 11:21
    ขอบคุณเกรทที่แต่งนิยายดีๆมาให้อ่านนะคะ พี่พายหลงเด็กสะแระ ดีใจด้วยที่ต่อเล็กต่อโตจะได้กลับมาเจอกันอีก พี่พายน่าร๊ากกกที่สุดที่จะหางานให้คุณแม่จูเนียร์ทำที่เกาะช้างจะได้อยุ่กันเป็นครอบครัว ทริบนี้ทำไห้มความสุขและได้ช่วยเหลือครอบครัวของน้องต่อเล็กอีกด้วย
    #15037
    0
  10. #15036 Pat_SuJu13 (@kimjisun) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 10:43
    ถ้ามีลูกนี่ขอแบบจูเนียร์นะ น้องน่ารักมากๆเลย หลงเด็กคนนี้หัวปรักหัวปรำ
    #15036
    0
  11. #15033 raffin (@raffin) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 08:12
    จูเนียร์น่ารักมากมายยยย



    พี่พายน่ารักขึ้นมาเลยอ่ะ >.,<
    #15033
    0
  12. #15032 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 07:23
    ขอบคุณค่าาาาาาา น่ารักกกก ต่อจูเนียอยากเอากลับบ้าน พ่อแม่ลูกมากกกกกก
    #15032
    0
  13. #15031 littlegirl's (@littlegirls43) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 07:13
    ชอบบบอ่านแล้วยิ้มตามเลย^^
    #15031
    0
  14. #15030 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 05:49
    ตัวเล็กเก่งจัง ไม่งอแงเลย ตัวโตก็เกือบไปตอนก่อนนอน ดีใจกับตัวเล็กเนอะ พี่ชายจะช่วยให้คุณแม่มาอยู่กับคุณพ่อละ
    #15030
    0
  15. #15028 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 02:57
    โอ๊ย น้ำตาจะไหลอ่ะ ตัวเล็กตัวโตน่ารักทั้งคู่เลยน๊าาาาาาาาาาาา พี่พายก็น่ารักมากๆเลย ถึงจะปากไม่ดี ชอบจิกกัดกันบ้าง แต่อะไรที่ทำให้เป็นต่อมีความสุขได้พี่พายก็มักจะทำเสมอ นี่นานๆจะเห็นพี่พายง้อเป็นต่อด้วยนะ อร๊ายยยยยยยยยยย น่ารักชะมัดเลยพี่พายเอ๊ย แล้วแอบขำที่น้องต่อคิดว่าต็อปเป็นผู้หญิงด้วยล่ะ คึคึ ก็เมียพี่โก้ตัวเล็กน่ารักเหมือนผู้หญิงนี่นา
    #15028
    0
  16. #15025 PPPPPPP (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 02:29
    ตอนนี้ คือซึ้งสุดๆ อะ
    #15025
    0
  17. #15016 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 9 กันยายน 2557 / 18:30
    แกล้งกัน งอนกัน ง้อกัน อ๊ายยย น้ำทะเลหวานหมดแล้ววมั้งง
    ต้องจากจูเนียร์แล้วสิเนอะ เศร้าาา
    #15016
    0
  18. #15013 Pat_SuJu13 (@kimjisun) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 9 กันยายน 2557 / 11:15
    น้องต่อจูเนียร์น่ารักจริงๆ ชีวิตนี้ไม่เคยเจอเด็กน่ารักๆแบบนี้เลย เจอแต่เด็กดื้อ
    น้องต่อตัวโตก็งอนได้สาวแตกมาก 5555 ให้พี่พายมันง้อบ้าง
    #15013
    0
  19. #15011 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 9 กันยายน 2557 / 09:18
    ต่อมีงอนนะเดี๋ยวนี้ แต่มันน่างอนจริงๆพี่พายชอบแกล้ง -_- แต่มาง้อแบบนี้เราก็ใจอ่อน คึคึ พี่พายผู้ยอมน้องต่อคนเดียว ยอมที่จะง้อต่อ น่ารักมากพี่พาย ตัวเล็กก็น่ารัก พูดจาฉะฉานทำเอาต่อต้องเหล่พี่พายที่ใช้วิธีนี้ รักสองต่อ <3
    #15011
    0
  20. #15010 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 9 กันยายน 2557 / 08:13
    น่ารักำกกก เดี่ยวนี้พี่พายง้อเป็นแล้วน๊าาาาาา รักต่อจูเนียร์จังเลยยย
    #15010
    0
  21. #15007 kim (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 9 กันยายน 2557 / 06:55
    โฮ ~ น่ารักกันทั้งเรื่องเลย



    >_
    #15007
    0
  22. #15004 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 9 กันยายน 2557 / 03:13
    นี่ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครใหญ่ แกล้งต่อมากเดี๋ยวโดนงอนยาวๆแล้วจะรู้สึก ถ้าไม่มีจูเนียร์นี่คงง้อไม่สำเร็จหร๊อก อีกแค่แปปเดียวตัวโตก็ต้องจากตัวเล็กไปละ ตัวโตคงคิดถึงแย่เลย
    #15004
    0
  23. #14999 Produck (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 8 กันยายน 2557 / 22:45
    เดียวนี้พี่พายมีอ้อนด้วยอ่ะ โด่วววว อดเลยๆๆคืนนี้อดจัดอีกด้วย ตัวโตน่ารักเกินห้ามใจ
    #14999
    0
  24. #14989 love4ton (@beamwaan) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 22:48
    เปลี่ยนชื่อตอนเป็น คุณแม่มีไข่ทันมั้ย55555555555555
    #14989
    0
  25. #14986 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 126)
    วันที่ 4 กันยายน 2557 / 20:18
    เป็นต่อ~ เดินยังไงให้สะดุดรากต้นมะพร้าว นี่ถ้าไม่เจ็บตัวสักวันไม่ใช่เป็นต่อใช่ไหม 55555 แล้วท่าที่ลงไปนั่งกอดขาพี่พายมันเหมาะเจาะพอดีมาก 'พี่พายอย่าทิ้งต่อนะ' อารมณ์ประมาณนี้เลยท่านั้น ต่อเล่าซะเห็นภาพแบบนี้จริงๆ แต่พี่พายก็ทำเอายิ้มเขินได้ ก้มลงมาเป่ามาปัดให้ต่อ แถมต่อยังเนียนเซไปซบอกแล้วบอกรักกันอีก >////< หวานแบบนี้บ่อยๆก็ได้นะพายต่อ เราชอบมากกกก / เป็นต่อจูเนียร์น่ารักมากจริงๆ น้องฉลาดพูดแล้วเก่งด้วย ไม่ร้องไห้ตอนที่ล้มเพราะต้องดูแลปกป้องน้องที่จะเกิด และดูแลแม่ เข้มแข็งมากๆเด็กน้อย หลงรักน้องตามพี่พายไปแล้ว >.< ชอบที่พี่พายอยู่กับเป็นต่อจูเนียร์ ดูน่ารักน่าเอ็นดู เหมือนพ่อลูกบางอารมณ์ แล้วเหมือนพี่ชายน้องชายกันจริงๆ แต่พี่พายกับต่อจะกลับกรุงเทพแล้ว น้องต้องเหงาแน่เลย ไม่มีเพื่อนเล่น กว่าน้องในท้องจะคลอด เป็นต่อจูเนียร์มาอยู่กับพี่ไหม ^^ หรือจะหาคนมาเล่นเป็นเพื่อนกับต่อจูเนียร์ดีนะ (cc.พี่เกรท) คึคึ คืนนี้กินบาร์บีคิวส่งท้ายก่อนกลับกรุงเทพ แถมเป็นต่อจูเนียร์ยังได้นอนกับพี่เป็นต่อด้วย ^^ ปล.ชอบที่พี่พายเรียกสองเป็นต่อว่าคนโตคนเล็กมาก ดูน่าเอ็นดู สัมผัสได้ถึงความเอ็นดูที่พี่พายมีให้ทั้งสองคน ^^
    #14986
    0