OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 121 : .....ดื้อนัก! รักดีมั้ย..... 09. ความรู้สึกนี้คืออะไร (น้ำปั่น) -CUT-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,726
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    10 ส.ค. 57




09. ความรู้สึกนี้คืออะไร (น้ำปั่น)

 

สวัสดีฮะ วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใส อากาศดีมากเลยล่ะ เป็นอีกวันที่น้ำปั่นรู้สึกดีมากๆ จนอยากจะกลับบ้านไปอ้อนฮ่องเต้เร็วๆ แล้วสิ อ้อๆ ตอนนี้น้ำปั่นยังอยู่ที่โรงเรียนแหล่ะ เป็นนักเรียนก็ต้องมาเรียนสิฮะ เนอะ

 

แต่ในฐานะคนรักของฮ่องเต้แล้ว อยากจะกลับไปนั่งตักแล้วอ้อนฮ่องเต้ให้หายคิดถึงจังเลย

 

“ตัวอยู่นี่แต่ใจลอยไปบ้านแล้วมั้ง” เจ้านายใช้ศอกกระทุ้งเอว ทำเอาสะดุ้งเลยล่ะ ก็จริงอย่างว่า ตอนนี้น้ำปั่นกำลังรอให้ฮ่องเต้มารับ เจ้านายจึงมาอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าฮ่องเต้จะมา

 

“อยากกลับบ้านเร็วๆ จังเลยอ่ะเจ้านาย จะกลับไปนอนฟัดหวานเย็นด้วย ป่านนี้คงคิดถึงน้ำปั่นแย่แล้ว” วันนี้ฮ่องเต้บอกว่าจะมารับแต่อาจจะมาช้ากว่าเดิมสักหน่อย เจ้านายเลยอาสาอยู่เป็นเพื่อน ที่จริงน้ำปั่นก็อยู่คนเดียวได้หรอก แต่ทว่าช่วงนี้มีคนมาจีบน้ำปั่นน่ะสิ เจ้านายเลยไม่ยอมให้อยู่คนเดียวตามลำพัง

 

“เดี๋ยวก็ได้กลับแล้วน่า เอาการบ้านมานั่งทำกันเถอะ กลับบ้านไปจะได้มีเวลาอ้อนคุณป๊าได้เต็มที่” เจ้านายนี่ชอบล้อแบบจริงจัง แต่ก็จริงตามที่ว่านั่นแหล่ะ เอาการบ้านมาทำตอนนี้เลยดีกว่า กลับไปบ้านจะได้มีเวลาอยู่กับฮ่องเต้นานขึ้น

 

ที่ผ่านๆ มานั้น การเรียนของน้ำปั่นก็ดีมาตลอด ถึงจะไม่ได้เข้าขั้นฉลาดแบบเว่อร์ๆ แต่ผลการเรียนก็อยู่ในเกณฑ์ดีมากเหมือนกัน น้ำปั่นตั้งใจเรียนมากเลยนะ เพราะอยากให้ฮ่องเต้ภาคภูมิใจในตัวน้ำปั่น อยากให้ย่าน้อยชมเวลาที่น้ำปั่นเอาผลการเรียนไปให้ดู ยิ่งถูกชมมากเท่าไหร่ สิ่งที่ทุ่มเทและพยายามลงไปยิ่งคุ้มค่า

 

“อืม ว่าแต่วันนี้ไม่เห็นหมอนั่นเลยนะ ปกติต้องมาวอแวทำตัวน่ารำคาญอยู่ใกล้ๆ ตลอด” ถึงจะไม่ได้เอ่ยชื่อออกมา แต่ก็รู้เลยล่ะว่าเจ้านายหมายถึงใคร

 

“ไม่มาก็ดีแล้วล่ะ น้ำปั่นไม่ชอบให้คนมายุ่งวุ่นวาย ชอบไปก็เท่านั้น เพราะน้ำปั่นชอบใครไม่ได้แล้ว” จริงๆ แล้วน้ำปั่นไม่ชอบเลยนะกับความรู้สึกแบบนี้ ไม่อยากให้มีคนมาชอบ ไม่อยากให้ใครต้องมาคาดหวัง เพราะน้ำปั่นรู้ดีแก่ใจว่าตัวเองคงตอบรับความรู้สึกของใครที่ไหนไม่ได้ทั้งนั้น

 

ชีวิตนี้น้ำปั่นรักได้แค่คนเดียวเท่านั้น และคนคนนั้นก็จะรักน้ำปั่นแค่คนเดียวอย่างแน่นอน น้ำปั่นเชื่อมั่นเสมอนะ ฮ่องเต้จะไม่มีทางทำให้น้ำปั่นเสียใจแน่ๆ

 

“จะว่าน่ารำคาญก็น่ารำคาญจริงๆ นั่นแหล่ะ ไอ้บ้าเทปเป้เนี่ย ยุ่งวุ่นวายไม่รู้จักเหนื่อย ตามจีบน้ำปั่นมาตั้งแต่เปิดเทอมเลยนี่นา น่าหงุดหงิดชะมัด” ก็เข้าใจนะว่าทำไมเจ้านายถึงได้หงุดหงิดและไม่ชอบ ก็อารมณ์แบบเพื่อนหวงเพื่อนนั่นแหล่ะ ถ้ามีคนมาจีบเจ้านายแล้วมาวอแวตามติดแจแบบที่เทปเป้ทำ น้ำปั่นก็คงจะรำคาญแย่เหมือนกัน

 

เพราะน้ำปั่นอยากจะอยู่กับเจ้านายตามลำพังมากกว่า ใครจะมองว่าไม่มีเพื่อน หรือว่าไม่คบใครก็ไม่เห็นเป็นไร ขอแค่มีเจ้านายก็พอแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าน้ำปั่นกับเจ้านายไม่มีมนุษยสัมพันธ์ เราก็คุยกับคนอื่นๆ ไปไหนมาไหนกับคนอื่นๆ ทานข้าวร่วมกันกับเพื่อนๆอยู่นะ

 

แต่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ทำไมถึงได้ชอบที่จะอยู่กับเจ้านายตามลำพังมากกว่า รู้สึกสบายใจ สามารถคุยด้วยได้ทุกเรื่องอย่างไม่ต้องปิดบัง และเจ้านายเองก็เป็นเพื่อนที่ดีมากๆ เลยด้วย

 

“เอ บางทีเทปเป้อาจจะไม่ได้สนใจน้ำปั่นก็ได้นะ จริงๆ แอบสนใจเจ้านายอยู่หรือเปล่า เห็นมาทีไรก็เถียงกับเจ้านายตลอด เห็นอะตอมชอบพูดว่าเด็กผู้ชายชอบแกล้งคนที่ชอบ...”

 

“เวลาที่อาน้ำปั่นพูดอะไร อย่าเชื่อไปซะทุกอย่างนะ คนคนนี้เชื่อได้แค่ครึ่งเดียวเท่านั้นแหล่ะ อีกอย่างถ้าเทปเป้ชอบเราจริง โลกคงแตกเป็นเสี่ยงๆ ไปแล้ว แค่มองสายตาก็รู้แล้วว่าต่างจากที่มองน้ำปั่น แต่ก็นะ ถึงจะชอบเราจริงๆ ยังไงเราก็ไม่สนใจหรอก เห็นแบบนี้ เราก็เป็นผู้ชายนะ” น้ำปั่นเอียงคอมองหน้าเจ้านายทันที ถ้าเจ้านายว่าอย่างนั้น แล้วน้ำปั่นล่ะ ไม่ใช่ผู้ชายหรอ...

 

“มันไม่เหมือนกันน่าน้ำปั่น เราน่ะไม่ได้หน้าหวาน ไม่ได้ตัวเล็กจนน่าปกป้องเหมือนน้ำปั่น ปีนี้เราสูงกว่าน้ำปั่นตั้งเยอะแล้วด้วย ช่วงที่อยู่ในโรงเรียน เราจะทำหน้าที่ดูแลน้ำปั่นแทนอาเต้เอง ใครก็อย่าได้หวังมาเกาะแกะ...”

 

“ทำการบ้านกันอยู่หรอน้ำปั่น หวัดดีเจ้านาย” ยังไม่ทันจะพูดจบ คนที่ตกเป็นหัวข้อบทสนทนา ก็ถือวิสาสะเข้ามานั่งร่วมโต๊ะกับเราสองคนแบบหน้าตาเฉย

 

คนตรงหน้าคือผู้ชายที่ดูอารมณ์ดีเสมอ เป็นคนที่ดูร่าเริง นิสัยดี และมีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีมากๆ ผู้ชายคนนี้ชื่อเทปเป้ เป็นเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันในปีการศึกษาใหม่นี้ ถ้าไม่คิดเข้าข้างตัวเองเกินไปหน่อย บางทีเทปเป้อาจจะอยากเป็นอะไรที่มากกว่าเพื่อนกับน้ำปั่น...มั้งนะ

 

“เฮ้อ! นี่นายยังไม่กลับอีกรึไง ทำไมชอบมายุ่งวุ่นวายในเวลาส่วนตัวของคนอื่นนัก” เจ้านายกำลังหงุดหงิดจริงๆ นั่นแหล่ะ ปกติไม่พูดห้วนๆ ใส่คนอื่นแบบนี้หรอก แต่ก็นะ ผู้ชายคนนี้คือเทปเป้นี่นา

 

“อย่าหงุดหงิดเลยน่า แค่แวะมาทักทายน้ำปั่นก่อนกลับบ้านก็เท่านั้นเอง เจ้านายก็ทำเป็นไม่เห็นเราก็ได้นี่ เหมือนว่าเราไม่มีตัวตนไง เนอะน้ำปั่น” น้ำปั่นแสร้งทำเป็นว่าสนใจกับตำราและการบ้านตรงหน้า มากกว่าที่จะสนใจคำพูดของเทปเป้ อาจจะดูใจร้าย แต่มันก็ดีกว่าที่จะมานั่งให้ความหวังกับคนที่เราไม่อาจจะรักหรือว่าชอบได้นี่นา

 

“เทปเป้ ลองกลับบ้านแล้วไปหาความหมายของคำว่า ความเป็นส่วนตัวดูนะ เผื่อว่าจะเข้าใจอะไรมากกว่านี้” โห เจ้านายนี่ก็แรงเหมือนกันนะ เป็นเพื่อนกันมาตั้งนาน มีไม่บ่อยครั้งหรอกที่เจ้านายจะเหวี่ยง และมีไม่กี่คนหรอกที่ทำให้เจ้านายอารมณ์เสียได้

 

“เจ้านายนี่หวงเพื่อนมากเกินไปหรือเปล่า ก็เข้าใจนะว่าน้ำปั่นน่ารักมาก แต่เพื่อนที่ไหนจะหวงเพื่อนได้เยอะขนาดนี้...” แต่ก็ไม่เคยจะเห็นว่าเทปเป้จะเกรงกลัวเจ้านายเลยสักนิด เห็นต่อปากต่อคำได้ตลอด เฮ้อ เหนื่อยจะมานั่งฟังแล้วนะเนี่ย ไม่ได้หมายความว่าน้ำปั่นเบื่อเจ้านายนะ แต่เบื่อเทปเป้มากกว่า

 

“เอ่อ...เทปเป้” ยังไม่ทันที่น้ำปั่นจะพูดอะไร เทปเป้ก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ และส่งยิ้มสดใสแบบมากๆ มาให้ เป็นรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าของคนคนนี้อยู่ตลอดเวลาจริงๆ

 

“มีอะไรหรอน้ำปั่น ไม่เข้าใจตรงไหนหรอ หรือว่าใจอ่อนให้เราแล้ว” เมื่อไหร่ฮ่องเต้จะมาสักทีน้า อยากจะกลับบ้านจะแย่แล้ว มาโรงเรียนก็ต้องอยู่ห้องเดียวกับเทปเป้ แค่นั้นก็เหนื่อยใจจะแย่แล้ว

 

“คือแบบน้ำปั่นไม่มีสมาธิเลยอ่ะ น้ำปั่นอยากจะทำการบ้านให้เสร็จก่อนที่...ป๊าจะมารับ จนกว่าจะถึงตอนนั้น ขออยู่แบบเงียบๆ  นะ” อย่าหาว่าใจร้ายอะไรเลยนะ น้ำปั่นไม่อยากให้ฮ่องเต้มาเห็นว่ามีคนมายุ่งวุ่นวาย ก็ฮ่องเต้หวงน้ำปั่นจะตาย นี่ยังไม่ได้บอกเลยว่ามีคนมาตามจีบ ไม่อยากให้ฮ่องเต้ไม่สบายใจ

 

“น้ำปั่นนี่ใจร้ายจังเลยน้า แต่ก็ไม่แปลกหรอก เพราะเขาบอกว่าคนน่ารักมักใจร้าย ไม่เป็นไร เพราะเราชอบน้ำปั่นมาก เลยไม่คิดอะไร อยากว่าอะไรก็ว่าได้เลย เราไม่ยอมแพ้หรอก...”

 

“อย่างนายเนี่ยเขาเรียกว่าหน้าด้านมากกว่ามุ่งมั่นนะ เฮ้อ รีบๆ ไปสักทีเหอะ น้ำปั่นบอกแล้วไม่ใช่รึไงว่าอยากอยู่แบบเงียบๆ” เจ้านายโบกมือไล่โดยที่ไม่ได้มองหน้าเทปเป้เลยสักนิก น้ำปั่นเองก็ก้มหน้าลงไปจัดการการบ้านตรงหน้าต่อ

 

“ก็คนที่บ้านยังไม่มารับนี่นา ขออยู่ตรงนี้ด้วยคนไม่ได้รึไง จะอยู่แบบเงียบๆ ไม่ส่งเสียงเลยก็ได้ นะ” ก็คิดเอาไว้แล้วล่ะว่าเทปเป้คงไม่ยอมไปง่ายๆ งั้นน้ำปั่นขอทำการบ้านแบบไม่สนใจเลยก็แล้วกัน คิดว่าอีกไม่นานฮ่องเต้น่าจะแวะมารับแล้วล่ะ

 

ดูเหมือนว่าตั้งแต่ที่บอกออกไป เทปเป้ก็ไม่ได้พูดอะไรเลย แต่เชื่อมั้ย มันดูไม่มีสมาธิมากกว่าตอนที่พูดเสียอีก ไม่ว่าตอนไหนก็ตามที่เงยหน้าขึ้นไป ก็จะเห็นเทปเป้ส่งยิ้มมาให้ตลอดเวลา น้ำปั่นไม่ชอบเลย ไม่อยากให้ใครมาชอบแบบนี้ เพราะน้ำปั่นไม่ถนัดใจร้ายใส่ใคร แต่น้ำปั่นก็ต้องทำ เพราะถ้าให้ความหวัง คนหวังก็จะมีความหวังมากขึ้น

 

เจ้านายเองก็ดูไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่ รายนั่นนั่งเท้าคางทำการบ้านแบบหน้าตายมากๆ คงเพราะว่าไม่สามารถคุยอะไรด้วยเลยก็ได้มั้ง เพราะมีเทปเป้อยู่เลยไม่สะดวกเท่าไหร่

 

“น้ำปั่น อาเต้ใกล้จะมาหรือยัง คนที่บ้านเราจะมารับแล้วล่ะ” เจ้านายหย่อนมือถือใส่กระเป๋าหลังจากที่คุยจบ จะว่าไปทำไมวันนี้ฮ่องเต้มารับช้าจังนะ คงไม่ได้แอบหนีไปหลีสาวที่ไหนหรอกนะ... ก็ว่าไปนั่น ฮ่องเต้ไม่ทำแบบนั้นหรอก

 

“อืม สงสัยจะแวะเข้าบริษัทน่ะ เดี๋ยวคงจะมาแล้วล่ะ เจ้านายกลับก่อนเลยก็ได้ อุตส่าห์อยู่เป็นเพื่อนน้ำปั่นตั้งนานสองนาน ขอบใจมากนะ” ตอนนี้น้ำปั่นเองก็ทำการบ้านเสร็จแล้วด้วย จัดการเก็บของใส่กระเป๋าเรียบร้อย รอแค่ฮ่องเต้แวะมารับกลับบ้าน... แต่ว่าเมื่อไหร่ฮ่องเต้ถึงจะมากันนะ

 

“เทปเป้กลับบ้านไปได้แล้วไป จะมานั่งทำหน้าบื้ออะไรอยู่ตรงนี้...”

 

“จะดีหรอเจ้านาย ที่จะทิ้งให้น้ำปั่นอยู่คนเดียวน่ะ...”

 

“เราว่านะ ทิ้งให้น้ำปั่นอยู่คนเดียว ยังอันตรายน้อยกว่าปล่อยให้อยู่กับนายเลย...”

 

“หวงเพื่อนจังเลยน้า ไม่ใช่ว่าเจ้านายชอบน้ำปั่นอยู่หรอกนะ ไม่พอใจที่เรามาจีบน้ำปั่นเนี่ย เพราะเหตุผลนี่หรือเปล่า” เจ้านายทำหน้าเอือมใส่แบบชัดเจนเลยทีเดียว น้ำปั่นก้มหน้าลงนิดๆ แอบขำกับสิ่งที่เทปเป้พูด เจ้านายไม่มีทางชอบน้ำปั่นหรอก ถ้าบอกว่าหวงคงจะถูกมากกว่า

 

“ไหนๆ นายก็รู้แล้ว งั้นขอบอกเอาไว้ตรงนี้เลยก็แล้วกัน เราชอบน้ำปั่น ชอบมาก และจะไม่มีทางยกน้ำปั่นให้กับใครหน้าไหนทั้งนั้น” เจ้านายโอบไหล่น้ำปั่นและรั้งเข้ามาใกล้ แถมยังหอมแก้มน้ำปั่นอีกต่างหาก ทำเอาน้ำปั่นเหวอไปเลย

 

แต่ความรู้สึกที่มากกว่านั้นคือน้ำปั่นกำลังกลั้นขำอยู่ ก็เจ้านายหันมาขยิบตาให้ ทำหน้าตาเจ้าชู้ใส่กันแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพื่อนที่รู้จักนิสัยใจคอกันเป็นอย่างดี คงไม่มีทางรู้ได้เลยว่าเจ้านายกำลังคิดอะไรอยู่

 

แต่เพราะว่าน้ำปั่นกับเจ้านายเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยประถมนู่นแล้ว เลยเข้าใจนิสัยใจคอซึ่งกันและกันเป็นอย่างดี เจ้านายน่ะไม่มีทางชอบน้ำปั่นหรอก อย่างดีก็แค่หวงเท่านั้นแหล่ะ

 

จะว่าไป คนแบบไหนกันนะที่เจ้านายชอบ ไม่เคยเห็นพูดถึงเลยว่าชอบใคร ทั้งๆ ที่น้ำปั่นก็เล่าให้ฟังทุกอย่าง แต่ก็นะ ถ้าเจ้านายเกิดชอบใครขึ้นมา น้ำปั่นเชื่อว่าเจ้านายจะต้องบอกน้ำปั่นอย่างแน่นอน

 

 “เห! ทำเอาพูดอะไรไม่ออกเลยนะเนี่ย ก็อยากจะเชื่อหรอกนะ แต่ว่า... เราไม่เชื่อหรอก ต่อให้เจ้านายชอบน้ำปั่นจริง เราก็ไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ”

 

“อ่า ฮ่องเต้มาถึงแล้วล่ะ เจ้านายเองก็กลับบ้านเถอะ คนรถมารอนานแล้วนี่นา ขอบใจมากเลยนะที่อยู่เป็นเพื่อน น้ำปั่นไปก่อนนะ” เจ้านายเดินตามหลังน้ำปั่นมาติดๆ แต่เราก็แยกกันเพื่อไปขึ้นรถของตนเอง พอเปิดประตูรถ สิ่งแรกที่น้ำปั่นมองเห็นก็คือหวานเย็นที่นั่งสบายอยู่ที่เบาะหน้า

 

“คิดถึงจังเลยน้าหวานเย็น มาให้น้ำปั่นกอดหน่อยสิ” อุ้มเจ้าหวานเย็นขึ้นมากอด ทิ้งตัวลงนั่งตากแอร์เพื่อดับร้อน หันไปส่งยิ้มหวานให้ฮ่องเต้ มือหนาๆ วางบนหัวน้ำปั่นและลูบเบาๆ

 

“วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร ไม่มีกระจิตกระใจทำงานเลย สงสัยเพราะว่าไม่ได้เห็นหน้าน้ำปั่นแน่ๆ เลย” โหย เจอหน้าปั๊บก็ทำปากหวานใส่กันแบบนี้ แล้วจะไม่ให้รักมากๆ ได้ยังไงกัน

 

“หัดทำปากหวานใส่น้ำปั่นแบบนี้เป็นตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ปกติน้ำปั่นต้องเป็นคนพูดคำนี้ไม่ใช่หรอ แต่ก็เอาเถอะ น้ำปั่นชอบมากเลย” น้ำปั่นกอดแขนฮ่องเต้ด้วยความคิดถึง ในที่สุดก็ได้อยู่กับฮ่องเต้สักที นี่ก็วันศุกร์แล้วด้วย วันเสาร์กับวันอาทิตย์จะได้อยู่กับฮ่องเต้แบบเต็มๆ วันเลย... มีความสุขจังเลยเนอะ

 

“วันนี้ป๊าแวะไปบ้านใหญ่มา ย่าน้อยไม่สบาย แต่อาการไม่น่าเป็นห่วง พรุ่งนี้น้ำปั่นไปเยี่ยมย่าน้อยด้วยนะ...”

 

“แล้วย่าน้อยเป็นอะไรหรอ ไปหาหมอมาหรือยัง ได้พักผ่อนเยอะๆ หรือเปล่า ไม่ได้การแล้ว น้ำปั่นต้องโทรไปถามอาการของย่าน้อยหน่อยแล้ว” เป็นห่วงจัง ไม่ชอบเลยเวลาที่ย่าน้อยไม่สบายแบบนี้ ถึงท่านจะอายุยังไม่มาก ร่างกายก็แข็งแรงพอสมควร แต่น้ำปั่นไม่อยากให้คนที่น้ำปั่นรักต้องเจ็บป่วยนี่นา

 

“ย่าน้อย ได้ยินจากฮ่องเต้ว่าไม่สบาย ไปหาหมอหรือยังฮะ น้ำปั่นเป็นห่วงมากเลย พอรู้ข่าวก็รีบโทรมาหาทันทีเลยฮะ” น้ำปั่นไม่ได้ประจบนะ แต่น้ำปั่นรักย่าน้อยมากๆ จริงๆ รักทุกคนในครอบครัวลักษณารีย์เลยนี่นา

 

[ย่าไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก แค่เวียนหัวนิดหน่อยเท่านั้นเอง ป๊าเราก็เป็นห่วงเกินไป...]

 

“ไม่เกินไปหรอกฮะ สุขภาพของย่าน้อยสำคัญมากเลย พรุ่งนี้น้ำปั่นไปเยี่ยมนะฮะ จะไปนอนค้างกับย่าน้อยด้วย จะพาหวานเย็นไปแนะนำตัวด้วยฮะ ย่าน้อยต้องชอบแน่ๆ เพราะว่าหวานเย็นน่ารักเหมือนน้ำปั่นเลย” ฮ่องเต้ยื่นมือมาบีบแก้มน้ำปั่นเบาๆ แอบหันไปมองค้อนนิดๆ ทั้งๆ ที่คนกำลังคุยโทรศัพท์อยู่แท้ๆ

 

[รู้อย่างนี้ย่าป่วยบ่อยๆ ก็ดีสิ น้ำปั่นจะได้มานอนค้างกับย่าบ่อยๆ]

 

“ไม่เอาฮะ น้ำปั่นไม่อยากให้ย่าน้อยป่วยบ่อยๆ อยากให้แข็งแรงมากกว่า จะได้อยู่กับน้ำปั่นไปอีกร้อยปีเลย ดูแลรักษาสุขภาพนะฮะ พรุ่งนี้น้ำปั่นจะไปดูแลย่าน้อยเอง” ได้คุยกับย่าน้อยอีกสักพัก ท่านก็วางสายไป หวานเย็นก็นอนหลับคาตักไปเรียบร้อยแล้ว ส่วนฮ่องเต้ก็มุ่งสมาธิอยู่กับการขับรถ อีกแค่ไม่นานก็จะถึงบ้านของพวกเราแล้ว

 

 

 

 

ในที่สุดก็กลับมาถึงบ้านสักที ฮ่องเต้ถือกระเป๋านักเรียนเดินตามเข้ามาทีหลัง น้ำปั่นปล่อยเจ้าหวานเย็นลงบนพื้น มันวิ่งไปมารอบๆ ขา ส่งเสียงบ็อกๆ ราวกับว่าอยากจะชวนให้ลงไปเล่นด้วยกัน น้ำปั่นก็ตั้งใจว่าจะนั่งลงไปเล่นกับหวานเย็นอยู่หรอก แต่กลับถูกอุ้มจากทางด้านหลัง ทำเอาตัวลอยขึ้นเหนือพื้นเลยล่ะ

 

“หวาๆ อะไรน่ะฮ่องเต้ คิดถึงน้ำปั่นมากเลยหรอ” น้ำปั่นตัวเล็กก็จริง แต่ก็ไม่ได้เป็นเด็กชายน้ำปั่นเหมือนเมื่อหลายปีก่อนแล้วนะ มาอุ้มกันแบบนี้... แต่ก็คิดถึงเหมือนกันนะ

 

“ก็คิดถึง เห็นนัวเนียกับหวานเย็นมาตลอดทาง ถึงเวลาป๊านัวเนียน้ำปั่นบ้างแล้ว” โห วันนี้ฮ่องเต้เป็นอะไรกันเนี่ย ถึงน้ำปั่นจะชอบก็เถอะ แต่ก็แอบแปลกใจเหมือนกันนะ

 

“คิดถึงฮ่องเต้เหมือนกัน เรียนไม่รู้เรื่องเลย ในสมองมีแต่ฮ่องเต้เต็มไปหมด ขืนเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ ผลการเรียนน้ำปั่นคงแย่แน่ๆ” น้ำปั่นแทบจะเกาะไหล่ฮ่องเต้เอาไว้ไม่ทัน เล่นทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาแบบไม่ให้ตั้งตัวแบบนี้ หัวใจหล่นไปอยู่ที่พื้นเลยล่ะ

 

“แย่เลยเนอะ ป๊าก็ทำงานไม่รู้เรื่อง วันนี้คิ้วกระตุกทั้งวัน เหมือนมันเป็นลางแปลกๆ คงไม่ได้มีใครมาวอแวคิดจะแย่งน้ำปั่นไปจากป๊าหรอกนะ...” โห ลางสังหรณ์ของฮ่องเต้นี่แอบแม่นนะเนี่ย น้ำปั่นควรจะบอกฮ่องเต้ดีมั้ยนะ แต่คิดไปคิดมาอย่าเลยดีกว่า ไม่อยากให้ไม่สบายใจ อีกอย่างน้ำปั่นไม่ใช่คนที่จะหวั่นไหวกับใครได้ง่ายๆ หรอก หัวใจเปิดรับแค่ฮ่องเต้แค่คนเดียวเท่านั้น

 

“ไม่มีหรอก ต่อให้มีก็ไม่มีผลอะไร ก็น้ำปั่นรักแค่ฮ่องเต้คนเดียวนี่นา รักมากๆ เลยด้วย” น้ำปั่นพลิกตัวหันหน้าเข้าหาฮ่องเต้ ยื่นหน้าไปใกล้ๆ ใช้จมูกแตะลงบนจมูกโด่งๆ ของคนตรงหน้า ถูไปมาเบาๆ สัมผัสจากปลายจมูกของเราทั้งคู่ ทำให้รู้สึกดีจัง

 

“หลับตาสิน้ำปั่น...” เสียงทุ้มๆ เอ่ยอย่างอ่อนโยนและอบอุ่น หัวใจของน้ำปั่นเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ รู้หรอกว่าฮ่องเต้จะทำอะไร นี่ไม่ใช่ครั้งแรกเสียหน่อย แต่บอกตามตรงเลยนะว่ายังไงก็ไม่ชินเสียที แต่ก็อดที่จะรู้สึกดีไม่ได้จริงๆ ละนะ

 

ยามที่น้ำปั่นหลับตา แม้จะเห็นเพียงความมืดมิด แต่น้ำปั่นไม่เคยกลัวเลย เพราะมือหนาได้โอบกอดเอาไว้ ลมหายใจรินรดแก้มไม่ห่าง ปากหยุ่นๆกดทับลงมาอย่างแนบชิด ความอบอุ่นเหล่านี้บอกให้รู้ตัวอยู่เสมอ ว่าฮ่องเต้อยู่เคียงข้างน้ำปั่น ไม่ได้ไปไหนไกล ไม่ได้ทิ้งให้น้ำปั่นต้องอยู่เพียงลำพัง

 

รสจูบที่แสนอ่อนโยน สัมผัสเพียงแผ่วเบาแต่เนิ่นนาน ทำให้น้ำปั่นล่องลอยได้อย่างง่ายดาย ทุกสิ่งทุกอย่างดูนิ่งเงียบราวกับเวลาได้หยุดอยู่กับที่ กับคนที่เรารักมากๆ เพียงแค่สัมผัสที่แสนน้อยนิด มันกลับยิ่งใหญ่มากมายเหลือเกิน

 

“รักจัง...” เสียงทุ้มกรซิบบอกคำรักสั้นๆ แต่มันดูลึกซึ้งและมีความหมายมากจริงๆ

 

“มากๆ อ่ะ” ยกมือขึ้นโอบกอดและรับจุมพิตอีกครั้ง สิ่งเล็กๆ ที่ฮ่องเต้มอบให้ น้ำปั่นก็มีความสุขมากๆ แล้วล่ะ

 

“มีการบ้านหรือเปล่า” ฮ่องเต้ปล่อยให้น้ำปั่นเป็นอิสระ รู้สึกเขินทุกครั้งเลยสิน่า ทั้งๆ ที่จูบกันออกจะบ่อยแท้ๆ พยายามไม่เขิน แต่พอเจอสายตาของฮ่องเต้เข้าไป ตายคาที่เลยล่ะ

 

“มีนะ แต่น้ำปั่นทำเสร็จแล้ว ระหว่างที่รอฮ่องเต้น้ำปั่นก็นั่งทำการบ้านกับเจ้านาย กะว่าจะได้มีเวลาอ้อนฮ่องเต้แบบเต็มที่ไง” มือหนาๆ วางลงบนหัวของน้ำปั่น ลูบเบาๆ สองสามที ส่งยิ้มอย่างใจดีให้ ก่อนจะเดินเข้าไปทางด้านใน

 

“ดีแล้ว ขยันๆ เรียนเข้า ถ้าเทอมนี้ผลการเรียนดี ป๊ามีรางวัลให้ด้วยนะ” ถึงฮ่องเต้จะพูดแบบนี้ทุกเทอมก็เถอะ แต่น้ำปั่นก็อดที่จะตื่นเต้นไม่ได้จริงๆ บอกเลยว่าหลังจากที่ได้ยินคำพูดของฮ่องเต้ น้ำปั่นจะตั้งใจเรียนและรอคอยของรางวัลจากฮ่องเต้เสมอๆ

 

“ตั้งใจเรียนสิ มากๆ ด้วยนะ น้ำปั่นอยากให้ฮ่องเต้ภูมิใจในตัวน้ำปั่น อยากจะตอบแทนที่รักและดูแลน้ำปั่นเป็นอย่างดีมาตลอด ถึงฮ่องเต้จะไม่ให้รางวัลอะไรก็เถอะ...”

 

“งั้นก็ไม่ต้องเอาก็ได้เนอะ รางวัลน่ะ” สัมผัสเย็นฉ่ำที่แก้ม แก้วน้ำถูกยื่นมาตรงหน้า น้ำปั่นรับเอามาดื่มพลางส่งสายตามองฮ่องเต้อย่างงอนๆ

 

“เอ้า ก็น้ำปั่นบอกเองว่าไม่เอารางวัลก็ได้ แล้วทำไมมองหน้าป๊าด้วยสายตาโคตรรักใคร่แบบนั้นวะ” รักสิ รักจะเป็นจะตายอยู่แล้ว แต่ก็แหม ฮ่องเต้บอกเองนี่นา น้ำปั่นไม่ได้เป็นคนต่อรองหรือว่าร้องขอสักหน่อย จะมาเปลี่ยนใจตอนนี้มันก็ใจร้ายเกินไปแล้ว

 

“พูดแล้วห้ามคืนคำสิ บอกว่าจะให้ก็ต้องให้นะรู้มั้ย เหมือนที่พูดว่ารักก็ต้องรักน้ำปั่นให้มากๆ ห้ามน้อยลงด้วยนะ” ฮ่องเต้นั่งลงบนโซฟา ตอนนี้ถึงเวลาน้ำปั่นทำหน้าที่ของตัวเองแล้วสินะ ไม่ต้องรอให้ฮ่องเต้ออกปากเรียกหรอก น้ำปั่นเป็นเด็กดีที่รู้หน้าที่ของตัวเอง

 

น้ำปั่นเดินอ้อมมาทางด้านหลังโซฟา ค่อยๆ กดนิ้วหัวแม่มือลงบนขมับทั้งสองข้างของฮ่องเต้  กดคลึงเบาๆ เหมือนอย่างที่ทำเป็นประจำ วันๆ หนึ่งฮ่องเต้ไม่ได้นั่งๆ นอนๆ อย่างสบายหรอก ต้องทำงานตั้งเยอะตั้งแยะ น้ำปั่นก็ต้องผ่อนคลายให้ฮ่องเต้สิ

 

“นี่ๆ ตอนที่ฮ่องเต้ขับรถเข้ามารับน้ำปั่น เคยเห็นคนยืนอยู่ที่หน้าโรงเรียนมั้ยอ่ะ...” เหมือนว่าจะนึกขึ้นมาได้ว่าคนที่โรงเรียนเค้าพูดกันว่ามีคนมายืนอยู่ที่หน้าโรงเรียนบ่อยๆ ตอนแรกน้ำปั่นก็ไม่ได้สนใจอะไรหรอก ก็นี่มันโรงเรียนนี่นา ถ้าจะมีผู้ปกครองมารอรับลูกหลานมันจะไปแปลกอะไร

 

แต่ดูเหมือนว่าจะมาทุกวัน มายืนไม่นานแล้วก็กลับไป เหมือนจะมารอพบใครสักคน น้ำปั่นยังไม่เคยเจอหรอก เจ้านายเองก็ไม่เคยเจอ ได้ยินแต่คนอื่นๆ เขาพูดกันมา

 

“เยอะแยะ ช่วงโรงเรียนเลิกยิ่งเยอะเลยนะ ว่าแต่ทำไมล่ะ มีหนุ่มต่างโรงเรียนมาจีบรึไง บอกไปเลยว่ามีคนจองแล้ว” โห ประเด็นเรื่องคนน่าสงสัยนี่หลุดออกไปจากความคิดของน้ำปั่นเลยล่ะ ถูกฮ่องเต้จับมือแล้วหันมามองด้วยสายตาหวงแหนแบบนี้ มันฟินมากเลยนะ

                 

“หึงหรอ หวงล่ะสิ ฮ่าๆ น้ำปั่นไม่สนใจหนุ่มๆ หรอก น้ำปั่นรักคนแก่จะเป็นจะตาย รักมากกว่าใครๆ ในโลกนี้เลยนะ” มือที่ถูกกุมในตอนแรกค่อยๆ คลายออกทีละนิด น้ำปั่นเลื่อนมือไปโอบกอดรอบคอฮ่องเต้เอาไว้ โน้มตัวไปทางด้านหน้า เกยคางลงบนไหล่ของคนที่น้ำปั่นรักแสนรัก กดจมูกลงบนแก้มของคุณป๊าจำเป็นแล้วหอมเสียฟอดใหญ่

 

“ไม่สนใจใครหรอก รักแค่ฮ่องเต้คนเดียวก็ไม่มีพื้นที่เหลือให้ใครอีกแล้ว อีกอย่างน้ำปั่นว่านะ ไม่ใครมาสนใจน้ำปั่นหรอก ต่อให้สนใจจริงๆ น้ำปั่นก็ไม่สน สนแค่คนนี้คนเดียวเท่านั้น” ความสุขเล็กๆ ของน้ำปั่นคือการได้อยู่กับฮ่องเต้ แม้จะเป็นแค่เพียงเวลาเสี้ยวนาทีก็ตาม

 

“เฮ้อ ป๊ายอมแพ้เลยจริงๆ จะน่ารักไปไหนวะน้ำปั่น อ้อนมากๆ อยากได้อะไรล่ะ...”

 

“อืม...วันนี้น้ำปั่นอยากเป็นเด็ก อยากให้ฮ่องเต้... อาบน้ำให้จัง” โอย ทั้งๆ ที่พูดเองแท้ๆ แต่ทำไมหน้าถึงได้ร้อนวูบวาบขนาดนี้ นี่นั่งคิดมาตั้งแต่ที่โรงเรียนจนมาถึงบ้าน ไม่รู้ว่าวันนี้เกิดอะไร รู้สึกอยากอาบน้ำกับฮ่องเต้มากอ่ะ

 

“หึ ก็เอาสิ นึกถึงเด็กน้อยน้ำปั่นที่แสนน่ารักอยู่เหมือนกัน” พูดออกไปแล้ว จะคืนคำไม่ได้แล้วสินะน้ำปั่น เพราะถ้าคืนคำฮ่องเต้จะต้องย้อนแน่ๆ ก็แค่อาบน้ำเองนะ ไม่เป็นอะไรหรอก กับฮ่องเต้แล้ว จะมากกว่านั้น หรือน้อยกว่านั้นก็ได้ มันไม่เป็นอะไรทั้งนั้นนั่นแหล่ะ

 

“ทุกวันนี้ไม่น่ารักหรอ...”

 

“น่ารักสิ แต่ไม่ใช่เด็กน้อยแล้วนี่หว่า น้ำปั่นโตแล้วนะ โตพอจะ...กินได้แล้ว” โหย น้ำปั่นจะเป็นจะตายเอาจริงๆ ก็ฮ่องเต้กระซิบด้วยเสียงที่เจ้าเล่ห์ เท่านั้นยังไม่พอ ยังเลียใบหูของน้ำปั่นอีกต่างหาก ไม่ตายตอนนี้จะไปตายตอนไหนกันล่ะ

 

 “เอ เหมือนจะนึกขึ้นมาได้เลยว่ามีการบ้านค้างอยู่อีกหนึ่งวิชา เดี๋ยวน้ำปั่นทำให้เสร็จก่อนนะ ฮ่องเต้นั่งพักไปเถอะ” นี่ไม่ได้หนี ไม่ได้เลี่ยงเลยนะ ยังมีการบ้านค้างอยู่อีกนิดหน่อยจริงๆ ขอหลบไปนั่งห่างๆ ฮ่องเต้เพื่อทำใจก่อนเถอะ ทั้งที่เป็นคนออกปากเองแท้ๆ น้ำปั่นนี่น้า บ้าจริงเชียว

 

“งั้นป๊านอนหลับสักงีบนะ จะอาบน้ำเมื่อไหร่ก็มาปลุกแล้วกัน แต่ถ้าหนีไปอาบคนเดียว ป๊าจะพาไปอาบใหม่อีกรอบ...” รู้ทันกันเกินไปแล้ว แต่ก็เอาเถอะ น้ำปั่นจะอาบน้ำกับฮ่องเต้ให้ได้เลยคอยดู เมื่อก่อนยังอาบได้เลย แล้วทำไมตอนนี้จะอาบไม่ได้

 

………...........

 

 

 

ระหว่างที่แกล้งนั่งทำการบ้าน ในใจก็เอาแต่คิดว่าทำยังไงถึงจะรวบรวมความกล้า เพื่อที่จะเลิกอายเลิกเขินฮ่องเต้เสียที ทุกวันนี้ทำอะไรไปก็เหมือนขุดหลุมฝังตัวเองทุกครั้ง ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนก็ไม่ได้เป็นถึงขนาดนี้ มีเขินมีอายบ้าง แต่ไม่เคยตายคาที่เอาแบบนี้เลยแท้ๆ

 

จริงๆ น้ำปั่นควรจะทำใจให้ชินให้ได้สินะ ถ้าน้ำปั่นสามารถก้าวข้ามความรู้สึกนี้ไปได้สักหนึ่งครั้ง น้ำปั่นเชื่อว่าจะสามารถก้าวข้ามผ่านมันไปได้อย่างแน่นอน แต่ปัญหามันอยู่ตรงที่ความกล้าของน้ำปั่นที่จะก้าวข้ามมันไปนี่แหล่ะ

 

ก็พอรู้หรอกว่าจะต้องทำอะไรยังไงกันบ้าง น้ำปั่นไม่ได้ไร้เดียงสาเสียจนไม่รู้อะไรเลยนี่นา เรื่องกอด เรื่องจูบ มันเป็นแค่พื้นฐานของพื้นฐานต่างหาก เรื่องที่มันมากกว่านั้นยังรอให้น้ำปั่นเรียนรู้อีกเยอะ

 

แต่จะว่าไปแล้ว น้ำปั่นรักฮ่องเต้ไม่ใช่หรอ น้ำปั่นเชื่อใจฮ่องเต้นี่นา เพราะว่าเป็นฮ่องเต้คนที่แสนดียิ่งหว่าใครๆ คนนี้ น้ำปั่นจึงได้รักและเชื่อมั่นมาเสมอ ฮ่องเต้ไม่มีทางทำให้น้ำปั่นเจ็บและเสียใจอย่างแน่นอน

 

เหมือนจะได้คำตอบของคำถามมาบ้างแล้วล่ะ ถึงจะยังไม่ชัดเจนมาก แต่ก็มองเห็นอะไรลางๆ บ้างแล้ว

 

เอาน่าน้ำปั่น เชื่อมั่นในตัวฮ่องเต้ไม่ใช่หรอ ชีวิตนี้ฝากฝังเอาไว้กับคนคนนี้แล้วไม่ใช่รึไง จะเกิดอะไรก็ให้มันเกิดไปสิ จะไม่มีทางเสียใจอย่างแน่นอน เพราะว่าผู้ชายคนนี้คือฮ่องเต้ที่แสนดียังไงล่ะ

 

“ฮ่องเต้ น้ำปั่นร้อนมากเลยล่ะ วันนี้เรา เอ่อ อาบน้ำกันเร็วหน่อยดีกว่ามั้ย” หลังจากที่เก็บหนังสือและอุปกรณ์การเรียนใส่กระเป๋า น้ำปั่นเดินไปนั่งลงข้างๆ โซฟาที่ฮ่องเต้นอนหลับตาอยู่ สะกิดแขนที่พาดยาวขนาบข้างลำตัวนั่นเบาๆ

 

“นั่นสินะ วันนี้อากาศมันร้อนยังไงก็ไม่รู้ ป๊าว่าเราไปอาบน้ำกันดีกว่าเนอะ” ทั้งน้ำเสียง ทั้งสีหน้า บ่งบอกให้รู้เลยว่าฮ่องเต้เองก็กำลังอารมณ์ดีมากแค่ไหน มีการผิวปากพร้อมกับยื่นมือมาตรงหน้าน้ำปั่น พอจะเอื้อมมือไปจับ ฮ่องเต้ก็ฉวยมือไปกุมอย่างไว

 

“อากาศร้อนมากเลยสินะ ลูกป๊าถึงได้หน้าแดงแจ๋ลามไปทั้งหูทั้งคอ เด็กเอ๋ยเด็กน้อย คิดอะไรอยู่ หืม” อย่าถามเลยว่าคิดอะไร เพราะน้ำปั่นคิดเยอะแยะเต็มไปหมดเลยอ่ะ สาธยายอีกหลายชั่วโมงก็คงไม่หมด

 

“แค่คิดว่าทำไมฮ่องเต้ถึงได้ดูเจ้าเล่ห์ตลอดเวลา ชอบนักหรือไงแกล้งน้ำปั่นให้เขินได้แบบนี้...”

 

“เฮ้ย ป๊ายังไม่ทันได้ทำอะไรเลยนะเว้ย ก็ตัวเองมาเป็นคนชวนเอง เป็นคนเรียกให้ตื่นเพื่อไปอาบน้ำด้วยกันแท้ๆ” นั่นสินะ ที่ฮ่องเต้พูดมามันก็ไม่ผิด แต่ที่ผิดคงเป็นต่อมความเขินของน้ำปั่นเองมากกว่า

 

“ไม่เถียงกับฮ่องเต้แล้ว ไปเตรียมน้ำดีกว่า วันนี้จะแช่ในอ่างนะ...”

 

“ไม่ต้องเตรียมหรอก วันนี้ป๊าอยากอาบน้ำฝักบัวมากกว่า” ตอนนี้น้ำปั่นถูกจูงมาที่หน้าห้องนอน ฮ่องเต้เปิดประตูและพาน้ำปั่นเข้ามาทางด้านใน แค่อาบน้ำเองนะน้ำปั่น จะใจสั่นทำไมกัน เคยอาบด้วยกันมานักต่อนักแล้วไม่ใช่หรอ

 

“มานี่นะน้ำปั่น ยืนนิ่งๆ ตรงนี้ เดี๋ยวป๊าจะเป็นคนดูแลน้ำปั่นเอง” มือของน้ำปั่นถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ฮ่องเต้เดินไปคว้าผ้าเช็ดตัวสีขาวติดมือมาสองผืน น้ำปั่นได้แต่ยืนนิ่งๆ มองดูคนตรงหน้าที่วางมือทั้งสองข้างลงบนไหล่ทั้งสองของน้ำปั่น

 

“น้ำปั่นรู้มั้ย ยิ่งนานวันป๊าก็ยิ่งละสายตาจากน้ำปั่นไม่ได้ ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน หรือว่าทำอะไร สายตาก็จะคอยมองหาไอ้ตัวแสบตัวยุ่งที่โคตรน่ารักคนนี้ตลอด เฮ้อ เหนื่อยนะรู้มั้ย หัวใจป๊ามันทำงานหนักเกินไปแล้วเหอะ” คิดว่าตัวเองเหนื่อยคนเดียวหรือไง คิดว่าน้ำปั่นไม่ยิ่งเหนื่อยกว่าหรอ น้ำปั่นแทบจะละสายตาจากฮ่องเต้ไปไหนไม่ได้เลย

 

เพราะน้ำปั่นกลัวว่าถ้าละสายตาจากฮ่องเต้ พอรู้สึกตัวอีกทีฮ่องเต้ก็จะหายไปจากน้ำปั่น ไม่อยากให้เป็นอย่างนั้นเลย อยากให้เราอยู่ด้วยกันอีกนานแสนนาน น้ำปั่นกลัวการอยู่คนเดียวนะรู้มั้ย

 

“สูงขึ้นนิดนึงนี่นา สูงถึงอกป๊าแล้วนะ” มือทั้งสองข้างเลื่อนมาปลดกระดุมเม็ดบนสุดอย่างเบา เสื้อของน้ำปั่นค่อยๆ ถูกปลดกระดุมออกทีละเม็ด สัมผัสแสนเบาจากมือคู่หนาที่ค่อยๆ ปลดกระดุมให้ เป็นเรื่องเล็กๆ ที่แสนวิเศษมากจริงๆ

 

 “ไม่อยากโตเลย อยากอยู่แค่นี้ อยากเป็นไอ้ตัวเล็กของฮ่องเต้ไปเรื่อยๆ” เสื้อนักเรียนสีขาวถูกถอดออกจากร่างกาย เข็มขัดกำลังถูกปลดด้วยมือของฮ่องเต้ เจ้าตัวนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าน้ำปั่น แต่ทว่าสายตายังคงมองสบกับดวงตาของน้ำปั่นตลอดเวลา

 

“ต่อให้น้ำปั่นโตขึ้นอีกแค่ไหน ยังไงก็ไม่มีทางสูงเท่าป๊าได้หรอก น้ำปั่นก็จะเป็นไอ้ตัวเล็กของป๊าไปตลอด” รอยยิ้มที่ถูกส่งมาให้ ไม่ได้ทำให้น้ำปั่นรู้สึกผ่อนคลายลงเลย ก็ตอนนี้กางเกงนักเรียนถูกดึงลงมากองที่ข้อเท้าแล้วนี่นา นิ้วของฮ่องเต้กำลังเกี่ยวที่ขอบกางเกงในของน้ำปั่น ค่อยๆ ร่นลงมาทีละนิดๆ น้ำปันอายจัง ไม่รู้ว่าจะทำหน้ายังไงดี

 

“เขินรึไง ไม่ต้องอายป๊าหรอกน่า เห็นมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ถ้ามัวแต่เขินแล้วเมื่อไหร่จะได้เป็นฮองเฮาของฮ่องเต้ล่ะ นี่ป๊ารออยู่เลยนะ” ผ้าเช็ดตัวสีขาวถูกเอามาพันที่เอวของน้ำปั่น มือหนาๆ ตบลงบนหัวอย่างเบามือ ฮ่องเต้ถอดเสื้อของตัวเองออก คว้าเอาเสื้อผ้าของน้ำปั่นขึ้นมาจากพื้น จัดการโยนใส่ตะกร้าอย่างเรียบร้อย

 

“เข้าไปรอในห้องน้ำเลยครับ เดี๋ยวป๊าตามเข้าไป” น้ำปั่นเป็นเด็กดีที่ว่าง่ายมากๆ เพราะอย่างนั้นเลยเดินเข้ามาในห้องน้ำ มองนั่นมองนี่อย่างไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี อีกแค่ไม่กี่นาทีฮ่องเต้ก็จะตามเข้ามาแล้ว หัวใจก็ยังเต้นไม่หยุด ทั้งๆ ที่บอกกับตัวเองแล้วแท้ๆ ว่าขอแค่เป็นฮ่องเต้ จะเชื่อใจ จะยอมทุกอย่างโดยที่ไม่มีข้อแม้ใดๆ ทั้งสิ้น

 

แอ๊ด...

 

เสียงประตูถูกดึงปิดทำให้น้ำปั่นสะดุ้งเล็กน้อย ยามนี้กำลังยืนหันหลังให้กับประตูห้องน้ำ แสร้งเดินหนีมาที่ใต้ฝักบัว แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร ท่อนแขนแกร่งก็คว้าเข้าที่เอวของน้ำปั่น ใบหน้าที่เกยลงมาบนไหล่กับรอยยิ้มที่ส่งตรงมาให้ ทำเอาน้ำปั่นพูดอะไรไม่ออกเลยจริงๆ

 

“ป๊าดูน่ากลัวมากจนน้ำปั่นต้องหนีเลยหรอครับ” เสียงทุ้มๆ ที่ดูเจ้าเล่ห์นิดๆ ของฮ่องเต้นี่แหล่ะตัวดีนักเชียว ทำเอาน้ำปั่นจะเป็นบ้าตายเอาให้ได้

 

“ก็เปล่า น้ำปั่นไม่ได้จะหนีสักหน่อย หวาๆ ฮ่องเต้อย่าดึงผ้าเช็ดตัวออกไปสิ” น้ำปั่นแทบจะหมุนตามแรงดึงของฮ่องเต้ พอหันไปจะคว้าผ้าเช็ดตัวคืนมา ก็ต้องรีบหันกลับทันที เพราะตอนนี้ภาพที่เห็นคือฮ่องเต้กำลังเปลือย แถมน้ำปั่นเองก็เปลือย

 

ตุ้บ ตุ้บ ตุ้บ

 

...........CUT……….

 

………..CUT………..

 

“อุ้มหน่อย...นะ ขาน้ำปั่นไม่มีแรงเหลือแล้วนี่ จะทรุดตั้งแต่ที่ฮ่องเต้...ทำแบบนั้นแล้ว” ฮ่องเต้จัดการปิดน้ำ คว้าผ้าเช็ดตัวมาห่อให้น้ำปั่น อุ้มร่างเล็กๆ ของน้ำปั่นขึ้นมาจากพื้น มีความสุขที่สุดอ่ะ น้ำปั่นว่าตัวเองก้าวข้ามประตูนั้นมาได้แล้วนะ ถึงจะยังหยุดยืนที่ปากประตูอยู่ก็เถอะ

 

แต่ไม่เป็นไรหรอก ยังมีเวลาอีกนานเลยล่ะ น้ำปั่นเชื่อว่าตัวเองจะก้าวเดินต่อไปยังเส้นทางข้างหน้า และทุกอย่างมันจะต้องพัฒนาไปอีกแน่นอน

 

“ป๊าต้องเสียการปกครองแน่ๆ เลย รักมากไป ตามใจมากไป มีคนรักที่น่ารักมากไปแบบนี้ ปั่นป่วนไปหมดเลยว่ะ” ก็ไม่ได้จะพูดให้ใครมาอิจฉา แต่ว่าฮ่องเต้น่ะดูแลน้ำปั่นดีมากๆ เลย ยามนี้ร่างของน้ำปั่นถูกวางลงบนเตียงนอน ฮ่องเต้หยิบผ้าเช็ดผมมาจัดกาววางลงบนหัว ซับเส้นผมที่เปียกชุ่มอย่างเบามือที่สุด ตรงหน้าของน้ำปั่นคือกล้ามท้องที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อของฮ่องเต้

 

อ่า... น้ำปั่นอยากกัดซิกแพคของฮ่องเต้ชะมัด

 

“ว่าแต่เค้า ตัวเองก็เอาแต่ใจเหมือนกันนั่นแหล่ะ” ฮ่องเต้บีบแก้มน้ำปั่นอีกแล้ว แต่บีบแก้มเสร็จแล้วปลอบใจด้วยจูบแบบนี้ น้ำปั่นพอจะหยวนๆ ให้อยู่หรอก

 

“ตอนนี้เอาแต่ใจ เดี๋ยวอีกหน่อยจะเอาทั้งใจและตัวเลยนะ เตรียมตัวเป็นฮองเฮาของป๊าได้เลย ป๊าไม่ปล่อยให้รอดไปนานนักหรอก...” ตู้มเลย น้ำปั่นระเบิดตัวเองตายเลยล่ะ ตอนนี้ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงทั้งๆ ที่ตัวเปียกโชก คว้าเอาผ้าห่มมาคลุมตัว หมุนๆ จนตัวเองถูกผ้าห่มม้วนเป็นไข่ม้วนไปแล้ว

 

“น้ำปั่น ออกมาเช็ดตัวก่อนสิวะ ไอ้แสบเอ๊ย จะเขินอะไรนักหนาก็ไม่รู้...” ฮ่องเต้พยายามดึง น้ำปั่นก็พยายามยื้อ โอย ไม่ยอมหรอก ตอนนี้ขอซุกตัวอยู่ในผ้าห่มก่อนเถอะ ก็ดันนึกภาพตามที่ฮ่องเต้ว่ามาแล้วหัวใจมันจะวายเอาน่ะสิ

 

จะผิดมั้ยนะ ถ้าน้ำปั่นเกิดความรู้สึกอยากเร่งวันเร่งเวลาขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลแบบนี้...

 

...........100%..........

 

#เต้ปั่น #ยุ่งนัก

ฉากตัดหาได้ที่เดิมเจ้าค่ะ ไม่แรงมาก แต่ก็ลงในนี้ไม่ได้เช่นกัน

น้ำปั่นน่ารัก อยากจิซดให้หมดแก้วจริงๆ ><

แจ้งข่าวนิดนึงค่า ตอนนี้ขยายเวาเปิดจองหนังสือ จากวันที่ 15 สิงหา เป็น 15 กันยาแล้วนะคะ ใครที่สนใจก็เข้าไปดูรายละเอียดได้ที่ตอน 99 ค่า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #14860 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2557 / 21:59
    เป็นต่อผู้รักเด็ก ช่างตรงข้ามกันพี่พายซะจริง5555555
    #14860
    0
  2. #14844 patty (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2557 / 15:12
    นึกว่าจะได้เป็นฮองเฮาซะแล้ว ลุ้นตัวโก่งเลย น่ารักจริง น้ำปั่น
    #14844
    0
  3. #14842 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 22:37
    รอวันน้ำปั่นเป็นฮองเฮาาา อิๆๆ ไม่ค่อยเลยเราา
    จะน่ารักกกกไปไหนนนน
    #14842
    0
  4. #14833 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2557 / 23:32
    เฮ้ยยยยย

    น้ำปั่นโตแล้วนะ ฮ่องเต้ 

    คิคิ
    #14833
    0
  5. วันที่ 11 สิงหาคม 2557 / 14:00
    สงสารน้องต่อ มาเจอพี่พายเป็นยักษ์
    #14829
    0
  6. #14825 naxqb cabb (@naxqb) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2557 / 12:39
    เง้อเขินนนนนนนนนนนนน
    #14825
    0
  7. #14824 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2557 / 12:24
    น้ำปั่นแก้วนี้น่ากินมากๆ >.,< แถมน่ารักมากๆด้วย เหมือนจะกล้าแต่ก็ยังเขิน แต่การกระทำของน้ำปั่นมันน่ารักน่าเอ็นดูมากๆ เต้ก็ค่อยๆละเลียดจิบน้ำปั่นแก้วนี้ไปก่อนะ อีกไม่นานก็ดื่มให้หมดทั้งแก้ว คิคิ ตอนนี้แค่นี้ก็เรียกเลือดได้แล้ว รอวันที่น้ำปั่นจะได้เป็นฮองเฮาของฮ่องเต้แบบสมบูรณ์ >.<
    #14824
    0
  8. #14822 littlegirl's (@littlegirls43) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2557 / 11:46
    ฟินนนนน>..<

    น้ำปั่นเตรียมตัวเป็นฮองเฮาของฮ่องเต้ได้เลย 5555
    #14822
    0
  9. #14821 kin (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2557 / 08:51
    เห้ยยยยยยยย



    ทำอะไรกันนะ 5555555555

    -.,-
    #14821
    0
  10. #14814 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2557 / 01:12
    จะระเบิดตัวเอง
    กลับความน่ารักของน้ำปั่น
    งื้อออออออออออ
    #14814
    0
  11. #14812 PPPPPP (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2557 / 00:37
    รู้สึกว่า น้ำปั่นมีการแอบหื่นเล็กๆ น่าร๊ากกก
    #14812
    0
  12. #14805 Min (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2557 / 21:55
    น้ำปั่นน่ารักกกก>
    #14805
    0
  13. วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 09:46
    ฮ่องเต้หื่น ! จะจับน้ำปั่นกินแล้ว
    #14802
    0
  14. #14798 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 02:29
    น้ำปั่นจะน่ารักโลกสดใสเกินไปแล้ว
    ขอเห๊อะ
    5555
    คนยืนหน้าร.ร.นี่อะตอมรึป่าวน๊าาาาาา
    #14798
    0
  15. #14797 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2557 / 13:29
    เจ้านายร้ายใช่เล่นนะ พูดทีทำเอาเราอยากเลิกจีบน้ำปั่นเลยถ้าเป็นเทปเป้ แต่สองคนนี้น่ารักมากๆทั้งน้ำปั่นและเจ้านาย ว่าแต่ใครมายืนที่หน้าโรงเรียนล่ะ จะเกิดอะไรกับน้ำปั่นรึเปล่า?? ฮ่องเต้ตั้งแต่รักน้ำปั่นมากกว่าลูกก็หื่นเลยนะ น้ำปั่นพูดเองแบบนี้หนีไม่พ้นแล้ว กลับไปเป็นเด็กชายน้ำปั่นให้ป๊าอาบน้ำให้อีกครั้ง คึคึ รอๆๆ
    #14797
    0
  16. #14796 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 19:04
    มุ้งมิ้งกันตลอดเลย อิจฉาจะแย่อยู่แล้วเนี่ย อิอิ เจ้านายเค้ายังไม่บอก แต่อีกซักพักก็เห็นเองแหละ ว่าใครคือคนนั้นผู้โชคดีที่ได้ใจเจ้านายไป คริคริ แล้วใครมายืนรอใครหน้าโรงเรียนทุกวันน้อ
    #14796
    0
  17. #14795 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 18:23
    กรี๊ดดดดด อยากฟัดน้ำปั่นมั่งจังง จะน่ารักไปไหนนนน
    #14795
    0
  18. วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 16:59
    คุ่นี้เค้ามุ้งมิ้งกันตลอดรอฉากกุ๊กกิ๊กในห้องน้ำนะคะ
    #14794
    0
  19. วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 11:12
    น่ารักจริงพ่อลูกคู่นี้ >///<
    #14793
    0
  20. #14792 Napasson.PLOYLY (@happytodaylylaln) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 09:47
    น่าร๊ากกก
    #14792
    0
  21. #14791 alfilo (@alfilo-sato) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 06:42
    โอยยยย จับกินในห้องน้ำเลยเถอะ =_____= น้ำปั่นจะน่ารักไปไหนเนี่ยยยย อยากอ่านคู่เจ้านายกับอะตอมจังๆ พอรู้ว่าไม่มีดราม่าดีใจชะมัด.......แค่เรื่องปอชายนี่ก็แบบ อ่านไปร้องไห้ไปแล้วอ่ะ ไม่เคยอ่านนิยายเรื่องไหนแล้วร้องไห้เลยนะเนี่ยยย แต่ปอชายบ่อน้ำตาแตกจริงๆ T____T นึกถึงสองคนนี้ทีไรก็หน่วงๆทุกทีเลย. ......เฮ้อออ แต่พอมีน้ำปั่นมาช่วยปลอบใจหวานแบบไม่บันยะบันยังเลยก็เขินแทนจะตายอยู่แล้ว ฮ่าๆๆๆ
    #14791
    0
  22. #14790 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 04:31
    โตพอจะกินได้แถมยังน่ากินมากๆด้วยสินะฮ่องเต้ ฮ่าๆๆ น้ำปั่นนี่น่ารักน่าเอ็นดูจริงๆเชียว เป็นเด็กน้อยที่น่ารักน่าฟัดมากค่ะ อิจฉาฮ่องเต้แล้วสิที่มีคนน่ารักคอยอยู่ใกล้ทุกวันแบบนี้ ส่วนที่บอกว่าคนแปลกๆมาอยู่หน้าโรงเรียนนี่ไม่อยากจะคิดอะไรที่มันดราม่าเลยอ่ะ แต่เกรทบอกไม่มีดราม่านี่นา งั้นคงไม่ใช่อ่ะ ไม่รู้ทำไมนี่คิดไปถึงว่าเป็นแม่น้ำปั่นก็ไม่รู้ดิ แหะแหะ รอคนน่ารักอาบน้ำกับคนแก่ดีกว่า ฮ่าๆๆ
    #14790
    0
  23. #14788 Dalbit (@2ton3) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 02:21
    ต้องเป็นคนที่จะมาแสดงตัวเป็นญาติน้ำปั่นแน่เลยอะ TT
    #14788
    0
  24. #14787 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 02:17
    จะน่ารักฟรุ้งฟริ้งกันไปถึงไหนเนี่ยพ่อลูกคู่นี้ นั่งอ่านไปเขินไป รอวันที่น้ำปั่นโดนขย้ำไม่ไหวละ ฮ่าๆๆๆ แหม่~เห็นพี่เกรทแนบท้ายไว้ว่า "ไม่มีดราม่าให้ละคายใจแน่นอน" คือเสียใจอ่ะ นี่รออ่านดราม่านะบอกยัง? #โดนตบ คือจริงๆติดใจฝีมือการเขียนดราม่าของพี่เกรทเข้าแล้ว ยิ่งตอนอ่านปอชายนะ มันรู้สึกบีบคั้นอารมณ์ได้ดีจริงๆ
    #14787
    0
  25. #14786 .Mune Zzji (@izardza) (จากตอนที่ 121)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 01:19
    ทั้งรักทั้งหลงเลย
    #14786
    0