OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 119 : 'ยุ่งนัก...รักเฉพาะกิจ' 07. รัก และ รัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,192
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    1 ส.ค. 57



 07.  รัก และ รัก

 

 

[โก้]

 

 

เสียงสายน้ำรินไหลอย่างยาวนานและต่อเนื่องดังมาจากห้องน้ำ ผมละสายตาจากคอร์ดกีร์ต้าขึ้นไปมองที่ประตู พบว่าไอ้ต็อปยังไม่ได้ออกมาจากห้องน้ำ รายนี้อาบน้ำนานพอตัว ผมจึงวางกีต้าร์ลงบนเตียง ลุกขึ้นเดินออกจากห้องนอน ตั้งใจว่าจะไปหาไอ้ต่อเพื่อคุยเรื่องสำคัญบางเรื่องกับมัน

 

จริงๆ ก็ไม่ได้ตั้งใจว่าจะให้เป็นความลับอะไร เพียงแค่อยากได้ความคิดเห็นเพิ่มเติมจากไอ้หมาต่อ เพราะว่ามันเป็นเพื่อนสนิทของไอ้ต็อป อีกไม่กี่วันก็จะวันเกิดคนรักของผม ปีนี้อยากจะให้อะไรที่ดูพิเศษขึ้นสักหน่อย

 

แต่ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่ไอ้ต่อ มันอยู่ที่เจ้าของมันมากกว่า หวงเหลือเกิน ไม่เคยเห็นแม่งห่างไอ้ต่อเลยครับ พอผมเข้าไปใกล้มันก็มองอย่างระแวง คือผมก็เข้าใจมันนะ ว่ามันระแวงผมมากกว่าที่จะระแวงไอ้ต่อ เพราะมันกลัวว่าผมจะแกล้งอะไรมันอีก

 

ตอนนี้ไอ้พายมันตายห่าอยู่ตรงไหนของห้องก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ ไอ้ต่อมันนั่งแดกป็อบคอร์นดูหนังคนเดียว หัวเราะคนเดียวลั่นๆ ห่านี่แม่งเส้นตื้นเกิน ใครอย่าได้ไปสะกิดต่อมฮามันนะเว้ย แม่งหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลัง อาการหนักในหลายๆ เรื่องเลยจริงๆ ไอ้ห่าเอ๋อเนี่ย

 

“ต่อ...”

 

“ฮ่าๆ โอย แม่งโคตรฮา มุกส้นตีนไรวะแม่งต้องจำไปใช้” ผมอ้าปากเรียกได้แค่ชื่อมันเท่านั้น มันก็หัวเราะสวนขึ้นมา กลบเสียงของผมเสียสนิท

 

“ไอ้ต่อ...”

 

“เอามันเลย อย่าให้มันหนีไปได้ดิวะ เล่นแม่งเลย ล่อแม่งเลย อย่างนั้น วะ ฮะ ฮ่า” ผมยืนกอดอกมองหน้าเมียเพื่อนที่ควบตำแหน่งเพื่อนเมียอย่างเอือมระอา โอกาสที่ไอ้พายจะอยู่ห่างจากมันนี่มีน้อยมากๆ มันยังจะอินกับหนัง ไม่ยอมฟังที่ผมเรียกอีก

 

“ไอ้หมาต่อ...”

 

“โหย อะไรวะเนี่ย แม่งเชี่ยมากอ่ะ สันดานหมาหน้าส้นตีนมาก หอกหักเอ๊ย...  โอ๊ย มันเจ็บนะเว้ยพี่พาย ตบหัวกูไมวะ” มันหันมามองหน้าผมอย่างเอาเรื่อง มันคงคิดว่าเป็นไอ้พาย แต่ไม่ใช่ว่ะ กูเองนี่แหล่ะที่เหง่นแม่งไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ส่วนตัว

 

“เอ้า พี่โก้เองหรอวะ นึกว่าไอ้บ้าพี่พาย  ว่าแต่เรื่องอะไรมาตบหัวผมวะเนี่ย มีอะไรก็เคลียร์กันดีๆ สิครับ” มันทำหน้าตากวนตีนตามนิสัย ผ่านมาแค่ไหนก็กวนตีนไม่เปลี่ยนจริงๆ เด็กนี่

 

“กูเรียกมึงสามรอบแล้วเหอะไอ้ต่อ อินหนังมากไปมั้ยวะ เรียกเท่าไหร่ก็ไม่สนใจ อ้อ กูลืมไป กูไม่ใช่ไอ้พายนี่นะ มึงถึงจะได้หูตั้งหางกระดิกวิ่งระริกๆ เข้าหา...”

 

“พี่โก้ มีใครเคยบอกมั้ยวะว่าปากจัดขึ้น ก็บอกแล้วว่าอย่าเอานิสัยไอ้เตี้ยมันมาใช้ ทั้งจิก ทั้งกัด เหอะๆ” จริงๆ กูก็ปากแบบนี้มานานแล้วว่ะ แต่ตอนแรกๆ กูไม่ได้ใช้กับมึง เพราะว่ายังไม่สนิทกันเท่าไหร่ ตอนนี้ใส่แม่งได้แบบเต็มที่ เพราะไม่ต้องมานั่งเกรงใจห่าอะไรกันแล้ว

 

“เรื่องอื่นเอาไว้ก่อน ตอนนี้มึงมาคุยกับกูหน่อยดิ ก่อนที่ไอ้พายจอมหวงแม่งจะมารังควานกู ขี้เกียจจะทะเลาะกับมัน...” ผมนั่งลงข้างๆ ไอ้ต่อ มันละความสนใจจากหน้าจอทีวีได้ในที่สุด หันมามองหน้าผมอย่างจริงจัง

 

“ไม่ต้องจริงจังขนาดนั้น กูไม่ได้จะมาขอไอ้พายไปทำเมีย...”

 

“วกเข้าเรื่องนี้ตลอดเลยนะพี่โก้ ถามจริงนี่แอบอยากเล่นเพื่อนหรือไง ไม่ได้นะเว้ย เพื่อนพี่อ่ะผมหวงมาก ห้ามมายุ่งวุ่นวายและวอแว ถึงพี่พายมันจะมีมุมที่แอบน่ารัก แต่ผมก็ไม่ยกมันให้พี่โก้หรอกบอกไว้เลย ถ้าอยากได้ก็ต้องมาไฝว้กันสักยก... โอ๊ย มันเจ็บนะเว้ยไอ้พี่โก้” ไฝว้กับมึงไปก็ตายเปล่า คนที่ตายน่ะมึงนะหมาต่อไม่ใช่กู อีกอย่างไอ้ห่านี่แม่งดูหมกมุ่นกับเรื่องของผมกับไอ้พายแบบแปลกๆ เดี๋ยวพ่อก็แกล้งให้กระอักเลือดตายเลยดีมั้ย

 

“ตบให้ความคิดฟุ้งซ่านของมึงกระจายออกจากสมองฝ่อๆ นี่ให้หมดไง เรื่องของกูกับไอ้พายเนี่ยมึงยัดลงถังขยะเลยเหอะ มาคุยเรื่องเพื่อนมึงก่อน...”

 

“ไมวะพี่ ไอ้ต็อปทำไม มันเล่นชู้หรอวะ มันแอบนอกใจพี่โก้ใช่มั้ย ชู้มันเป็นใครที่ไหน พี่บอกผมมาเลย เดี๋ยวผมไปล่อแม่งให้...” เฮ้อ ผมขอนับหนึ่งถึงสิบในใจก่อนได้มั้ยวะ ไม่อย่างนั้นอาจจะมีการฆ่าคนตายห่าเอาได้ ไอ้ต่อนี่มันฟุ้งซ่านตัวพ่อเลยรึไง เพ้อได้ทุกเรื่อง แต่ละเรื่องนี้โคตรสร้างสรรค์

 

“ต่อ กูว่ามึงว่างงานมากจนสมองว่างเกินไป คิดห่าอะไรแต่ละอย่างโคตรเพ้อเจ้อ ที่กูบอกว่าจะคุยเรื่องเพื่อนมึงน่ะ กูแค่อยากจะถามมึงว่าไอ้ต็อปมันมีอะไรที่อยากได้เป็นพิเศษหรือเปล่า เพราะว่าใกล้จะถึงวันเกิดมันแล้ว...” มันทุบกำปั้นข้างหนึ่งลงบนฝ่ามืออีกข้างหนึ่ง พยักหน้าและร้องอ๋อขึ้นมาอย่างเข้าใจ คือมึงเข้าใจจริงๆ ใช่มั้ยวะไอ้ต่อ หรือว่ากูเลือกที่จะปรึกษาคนผิดเองวะเนี่ย

 

“จริงๆ แล้วพี่โก้ก็น่าจะรู้นะว่าไอ้ต็อปมันมีทุกอย่างที่ควรจะมีแล้ว มันไม่น่าจะมีอะไรที่อยากได้เป็นพิเศษหรอก... อ้อ ถ้าจะมี ก็น่าจะเป็นพี่โก้นั่นแหล่ะที่มันอยากได้” เออ สงสัยกูจะเลือกถามผิดคนจริงๆ นั่นแหล่ะ เหอะๆ

 

“จริงๆ กูตั้งใจว่าจะพามันไปเที่ยวต่างประเทศ แต่แม่งก็ติสท์แตกขึ้นมา บอกว่าไม่อยากนั่งเครื่องบินออกนอกประเทศ ไม่รู้ว่าเพื่อนมึงมาอารมณ์ไหน...” น้อยครั้งมากที่ไอ้ต็อปมันจะขัดใจหรือปฏิเสธผม ครั้งนี้มันคงไม่อยากไปจริงๆ ไม่อย่างนั้นมันไม่มีทางปฏิเสธได้หรอก

 

“พี่โก้ งั้นผมถามอะไรหน่อย พี่โก้ว่าพี่พายมันอยากได้อะไรมากที่สุด...”

 

“ก็มึงไง” นี่ผมตอบได้แบบไม่ต้องคิดเลยด้วยซ้ำ เพราะว่าสำหรับไอ้พายแล้ว ไม่มีอะไรที่มันอยากได้มากไปกว่าไอ้หมาต่อจอมซื่อบื้อนี่หรอก มันรักของมันอย่างกับอะไรดี ถ้าไอ้ต่อทิ้งไอ้พายไป รับรองเลยว่าครั้งนี้แม่งตายแน่ๆ มันรักและยึดไอ้ต่อเอาไว้ซะขนาดนั้น

 

“งั้นคำตอบของผมก็คงไม่ต่างกันหรอกว่ะ สิ่งที่ไอ้ต็อปมันอยากได้มากที่สุดก็คือพี่โก้นั่นแหล่ะ ขอแค่พี่โก้อยู่กับมัน มันก็ไม่อยากได้อะไรแล้วล่ะ” นั่นสินะ จริงๆ ก็คิดเอาไว้แล้วล่ะว่าคำตอบมันน่าจะเป็นแบบนี้ ไอ้ต่อแม่งกอดถังป็อบคอร์นแล้วจัดการยัดเข้าปากไปเรื่อย นี่มันคิดว่าตัวเองอยู่ในโรงหนังงั้นสิ

 

“พี่โก้ก็รู้ว่าเพื่อนผมมันเป็นพวกโหยหาความรัก มันชอบให้คนรักมัน แค่พี่แสดงออกว่ารักมันมากแค่ไหน ผมว่ามันก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้วล่ะ” ไอ้ต่อยักคิ้วใส่ บางทีการที่มันเป็นคนซื่อๆ คิดอะไรแบบง่ายๆ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน เพราะคิดง่ายๆ นี่แหล่ะที่ทำให้เรื่องมันไม่ยุ่งยากอะไร ฉลาดมากไปแม่งก็ชอบคิดอะไรซับซ้อนให้ยุ่งวุ่นวาย

 

“เออ กูได้คำตอบแล้ว ขอบใจมึงนะหมาต่อ นี่ถ้าไม่ใช่มึงคงคิดเรื่องง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้ พอดีว่ากูมันพวกฉลาด ชอบคิดอะไรที่ซับซ้อนมากไป...”

 

“เดี๋ยวๆ เบรกก่อนดิพี่โก้ ที่พูดมาเนี่ยตั้งใจจะสื่อว่าเพราะผมโง่ใช่ป่ะ แหม่ะ ใช้งานเสร็จก็เฉดหัวกันเลยสินะ ก็ใช่ดิ ผมไม่ใช่ไอ้สั้นของพี่นี่หว่า...” มันทำท่างอนๆ ใส่ผม ไอ้นี่ก็แสดงออกหมดจริงๆ เลยนะมึง คิดห่าอะไร รู้สึกยังไง ทั้งสีหน้าและแววตามาหมดเลย

 

“แน่นอน สำหรับกูแล้ว ไอ้ต็อปสำคัญที่สุดว่ะ” ผมยกมือขึ้นล็อคคอไอ้ต่อแรงๆ อย่างจงใจแกล้ง มันดิ้นไปมาอย่างขัดขืน ทำเอาถังป็อบคอร์นล้มคว่ำ โชคดีที่มันโม่ลงท้องไปจนหมดแล้ว

 

“พี่โก้ หายใจไม่ออกเว้ย...”

 

“สัดโก้! มึงทำห่าอะไรวะ ขยับออกไปเลย ขยับไปไกลๆ หมาต่อของกูเดี๋ยวนี้” มาแล้วล่ะไอ้พายจอมหวง มันแยกเขี้ยวใส่และเดินตรงมาหาผม แม่งจับไหล่ผมซะแรง แถมยังกระชากร่างของผมให้ออกห่างจากไอ้ต่อ

 

“ห่านี่ก็ยอมให้มันกอดง่ายๆ ได้ไงวะ แยกออกจากกันเดี๋ยวนี้เลย เผลอแค่แป๊บเดียวเองนะไอ้โก้ มึงกล้ามากที่บังอาจมาหยามกูถึงถิ่นแบบนี้ ตายซะไอ้เพื่อนเวร” แทนที่ไอ้ต่อมันจะว่าผมว่าติดเชื้อปากจัดมาจากไอ้ต็อป ผมว่ามันควรจะพิจารณาผัวมันก่อน ยิ่งนับวันจะยิ่งปัญญาอ่อนตามมันไปต่อไปแล้ว

 

จริงๆ แล้วในกรณีไอ้พายน่ะ จะเรียกว่าเปลี่ยนไปก็ไม่ถูกซะทีเดียว ต้องเรียกว่ากลับไปเป็นคนเดิมมากกว่า ก่อนหน้าที่มันจะอกหักจากน้ำ มันก็ไม่ได้มีนิสัยเย็นชาหรือหยิ่งขนาดนั้นหรอก มันแค่สร้างกำแพงขึ้นมาเพื่อป้องกันความรู้สึกของมันก็เท่านั้นเอง

 

“พี่โก้ อย่าแกล้งไอ้พี่พายมันดิวะ คนที่ซวยนี่ผมนะเว้ย เดี๋ยวแม่งก็มาพาลใส่ผมอีก... อ๊าก พี่โก้...” ไอ้ต่อมันแหกปากร้องดังลั่นห้อง ร้องเหมือนควายถูกเชือด ร้องแบบดังจนถึงขนาดว่าไอ้ต็อปโผล่หน้าออกมาจากห้องเพื่อมองดูว่าเกิดอะไรขึ้น

 

“สัดโก้ มึงกล้าทำแบบนี้ได้ไง ต่อหน้าต่อตากูแบบนี้ มึง มึง... หอมแก้มหมาต่อของกูได้ไง นี่มันของของกูนะเว้ย” ไอ้พายแม่งเขย่าผมซะจนอยากจะอ้วก มันดึงผมให้ลุกขึ้นมาเพื่อที่มันจะได้เตะผมได้ถนัด ส่วนไอ้หมาต่อนอนตายห่าคาที่ไปแล้ว คงจะช็อกที่ผมแกล้งหอมแก้มมันแบบนั้น

 

“มึงเคยบอกว่าไงนะไอ้พาย... ของของมึงก็เหมือนของกู แค่หอมแก้มนิดๆ หน่อยๆ มันไม่ทันสึกหรอหรอกน่า ห่านี่มึงจะเตะกูอีกนานมั้ย เดี๋ยวกูจับแม่งกดทั้งผัวทั้งเมีย...” หึงโหด หวงเว่อร์มากครับเพื่อนกู แม่งเดินตามเตะตามถีบไล่ผมให้ออกห่างจากไอ้ต่อไม่จบไม่สิ้น ส่วนไอ้ต่อก็นอนเหวอแดกอ้าปากค้างเหมือนคนไร้สติแบบสุดๆ

 

“แล้วมึงจะเคลิ้มอีกนานมั้ย ใจง่ายเกินไปแล้วนะไอ้ต่อ เรื่องอะไรยอมให้คนอื่นที่ไม่ใช่ผัวมาแตะเนื้อต้องตัวแบบนี้วะ” คราวนี้ไอ้ต่อแม่งเหวอแดกหนักเข้าไปอีก มันทำท่าเหมือนจะลุกขึ้นจากโซฟา แต่มีเงาปริศนาพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง มองดูดีๆ มันมีร่างที่ดูเตี้ยๆ สั้นๆ คุ้นๆ ว่าจะเป็นคนรักของผมเอง

 

“ไอ้ต็อป มึงจะทำห่าอะไรวะ...อ๊ากกกก” เอาแล้วไง ไอ้หมาต่อมันแหกปากลั่นห้องจนไอ้พายหยุดถีบผมแล้วหันไปมอง มันแทบจะพุ่งเข้าไปแยกไอ้ต็อปออกจากไอ้ต่อ แต่ผมก็ล็อคแขนมันเอาไว้ ไม่งั้นมันคงไปกระชากไอ้ต็อปแล้วเหวี่ยงทิ้งแน่ๆ

 

“ก็พี่โก้หอมแก้มมึง กูเลยมาทวงคืนไง อ่อยพี่โก้หรอหมาต่อ” ไอ้ต็อปมันลุกขึ้นจากตัวไอ้ต่อ ผมมองหน้าไอ้พายอย่างไม่ค่อยวางใจ แต่ก็ปล่อยมันเป็นอิสระ แม่งทำหน้าเหมือนว่าโลกจะแตก ส่วนไอ้ต่อนี่นอนตาค้างทำท่าเหมือนเพิ่งเสียตัว ผัวเมียคู่นี้แม่งไปแล้วครับ อาการหนักแล้วจริงๆ

 

“ต่อ มึงยังอยู่มั้ย ตายห่าหรือยังวะ ฟื้นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยไอ้หมาต่อ” สัด กูขำ ไอ้พายแม่งตบหน้าไอ้ต่อรัวๆ ถึงจะไม่แรงอะไร แต่เชื่อว่าไอ้ต่ออาจจะมีหน้าชา แต่แบบมึงเอ๊ย กูฮามากครับ ไอ้พายแม่งสติแตกไปแล้ว

 

“กูจะตายก็เพราะมึงตบหน้ากูรัวๆ นี่แหล่ะ นี่หน้าคนนะเว้ยไม่ใช่ลูกวอลเล่ย์ ตบเอาตบเอา” ผมจับข้อมือไอ้ต็อปแล้วดึงให้มาอยู่ใกล้ๆ ตอนแรกไอ้พายทำท่าจะท้าตีกับผม แต่ตอนนี้สองคนเหมือนจะตีกันเองแล้ว

 

“ก็มึงทำท่าเคลิ้ม...”

 

“เคลิ้มเหี้ยอะไร กูช็อค...”

 

“กูว่าเราไปกันดีกว่า ง่วงนอนแล้วว่ะ” ผมดึงไอ้ต็อปให้เดินไปด้วยกัน หลังจากที่มาสร้างเรื่องวุ่นวายให้ไอ้ผัวเมียปัญญาอ่อนเสร็จเรียบร้อย จริงๆ ตั้งใจจะถามข้อมูลในเชิงลับอย่างเดียวเท่านั้น แต่ไอ้พายมันอยากหาเรื่องใส่ตัวเอง เพราะฉะนั้น ก็ช่างแม่งเหอะ

 

“พี่โก้ หึงนะ...”

 

“หึงทำไมวะ รู้นี่นาว่ารักมึงแค่ไหน คิดซะว่ากูหอมหมาดิวะ ไม่เห็นจะมีห่าอะไรเลย...” ไอ้ต็อปมันเงยหน้ามองค้อนผมนิดๆ แต่ก็ไม่ได้เถียงหรือว่าพูดอะไร มันเกี่ยวแขนผมและลากเข้าไปในห้องนอน ผมยังได้ยินเสียงไอ้พายกับไอ้ต่อแม่งเถียงกันดังตามหลังมาแบบติดๆ

 

โทษทีนะเว้ย กูไม่ได้ตั้งใจ แต่เจตนาแบบล้วนๆ เลยว่ะ

 

..........

 

 

 

 

[สต็อป]

 

อืม เช้าแล้วหรอวะ เหมือนจะได้นอนหลับไปเมื่อไม่นานแท้ๆ แต่ก็ต้องรีบตื่นลืมตาขึ้นมาเพราะเสียงมือถือพี่โก้นี่แหล่ะ ผมควานมือไปทั่วเพื่อหามือถือพี่โก้ แต่ไอ้ที่จับได้นี่มันไม่ใช่มือถือว่ะ มันเป็นอะไรที่แข็งๆ ใหญ่ๆ แต่ไม่ใช่มือถือ

 

เต็มไม้เต็มมือแต่เช้าเลยว่ะ หึๆ

 

“มือถืออยู่นู่น แต่ที่มึงกำลังถืออยู่นะ... มันของกู” อ้อ ก็ว่าแล้วว่ามันคุ้นเคยคุ้นมือแบบแปลกๆ  ก็ไม่อยากจะปล่อยสักเท่าไหร่ พี่โก้อุตส่าห์ ตื่น รับอรุณแบบนี้ แต่ตอนนี้รำคาญเสียงมือถือมากกว่า เอามันมากดปิดก่อนเหอะ

 

“แล้วพี่โก้ไปนอนกลับหัวอะไรอยู่ทางนั้นล่ะ ไม่มานอนที่ให้มันดีๆ” ผมป้ายหน้าป้ายตาและเพ่งดูพี่โก้ให้ชัดๆ พอมองดูแล้วเพิ่งรู้ว่าไอ้ที่กลับหัวกลับหางมันผมเองแหล่ะ ไม่รู้ว่านอนดิ้น หรือว่าดิ้นค้างเอาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน โทษพี่โก้เลยเหอะ ทำเอาเพลียจนหลับคาเตียงทั้งๆ ที่ยังไม่ได้กลับเข้าที่เข้าทาง

 

“กูเห็นมึงหลับเลยไม่อยากปลุก จะจับมึงขยับก็ขี้เกียจ เลยทิ้งให้นอนท่านั้นนั่นแหล่ะ” ไม่ต้องมายิ้มเลยพี่โก้ คิดว่าหล่อมากมั้ยวะ แล้วไอ้เหตุผลที่ว่าไม่เปลี่ยนที่ให้เพราะขี้เกียจเนี่ย มันใช้ได้หรอ

 

“ทีอย่างนี้มาทำเป็นพูดว่าขี้เกียจ ที่ตอนสะกิดนี่ขยันจังนะพี่โก้...” อดที่จะต่อว่าไม่ได้จริงๆ พี่โก้เนียนเอาขาตวัดเกี่ยวร่างผมให้ล้มลงมานอนตามเดิม หลังจากที่พลิกตัวคว้ามือถือมาได้สำเร็จ

 

“เอ้า พี่พายโทรมาว่ะพี่โก้” ผมส่งมือถือให้พี่โก้ นอนกอดนอนซุกอยู่ข้างๆ ร่างพี่โก้นี่แหล่ะ มันอ่อนเพลียจนอยากจะนอนหลับแบบยาวๆ ให้รู้แล้วรู้รอด วันนี้เป็นวันหยุดนี่หว่า จะว่าไปพี่พายโทรมาทำไมวะ หลังจากที่ไปค้างที่คอนโดพี่พายจนถึงตอนนี้ก็ผ่านมาร่วมสัปดาห์ ดูท่าจะคิดถึงกันมั้ง ฮ่าๆ

 

แต่เอ๊ะ เดี๋ยวก่อนดิ จะว่าไปแล้ว...

 

“ฉิบหาย โทษทีว่ะไอ้พาย กูลืมไปสนิทเลยไอ้ห่า กระเป๋าอ่ะจัดเอาไว้แล้ว แต่กูเพิ่งจะตื่นตอนมึงโทรมาตามนี่แหล่ะ...”

 

[นั่นไง ไอ้ห่าโก้ กูย้ำแล้วนะว่าอย่าตื่นสาย ให้ออกเดินทางเร็วๆ มึงก็รู้ว่าช่วงวันหยุดยาวแบบนี้รถแม่งติด...]

 

“มึงอย่าเพิ่งบ่น เดี๋ยวกูกับไอ้ต็อปไปถึงแล้วมึงค่อยบ่นทีเดียวแล้วกัน มันเสียเวลามาฟังมึงบ่นนี่แหล่ะ อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงเจอกันที่บ้านไอ้หมาต่อ แค่นี้เว้ย” พี่โก้กดวางสายไปแล้ว ส่วนผมนี่รู้หน้าที่ตัวเอง สติมันมาตั้งแต่ที่พี่โก้สบถว่าฉิบหายออกมาแล้ว พอดีกับที่หันไปเห็นกองสัมภาระเข้าพอดี

 

“พี่โก้เลยครับ ไม่ต้องมามองหน้าต็อปเลย บอกแล้วว่าให้นอน ไม่ใช่เอาเวลามานาบเกือบทั้งคืนแบบนี้ ขย่มสนุกเลยนะ” ผมคว้าผ้าเช็ดตัววิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที ปกติคงแค่ล้างหน้าแปรงฟันและเปลี่ยนเสื้อผ้าเลย แต่ครั้งนี้คงไม่ได้ เพราะพี่โก้ฝากรักเอาไว้เต็มไปหมด จัดการตัวเองก่อนก็แล้วกัน

 

“ไอ้หมาต่อกับพี่พายจิกกูตายคารถแน่ๆ แต่ก็เอาเถอะ งานด้านนี่ขอให้บอก กูถนัดนักละ” ใช้เวลาไม่นานนัก ผมก็พาตัวเองออกมาจากห้องน้ำ พี่โก้เดินสวนเข้าไปทันที ผมมองดูที่ปลายเตียงมีเสื้อผ้าของผมวางเอาไว้ พี่โก้นี่น่ารักเว่อร์ ดูแลเอาใจใส่แบบโคตรๆ จนบางทีผมก็รู้สึกว่าตัวเองโชคดีฉิบหายที่ได้ผู้ชายคนนี้มาเป็นคนรัก

 

“นัดหกโมง แต่กูตื่นหกโมงกว่า เอาเข้าไปชีวิต นี้ลืมได้ไงว่าวันนี้นัดไปเที่ยวเกาะช้างด้วยกัน สาบานได้เลยว่าพอไปถึงไอ้ต่อแม่งจิกกูด้วยสายตา แล้วฟาดฟันกูด้วยคำพูดถากถางแน่ๆ” ผมบ่นไปแต่งตัวไป ไม่มีเวลามาเซ็ตหน้าเซ็ตผมแล้วครับ แต่ไม่เป็นไร พี่โก้บอกไว้ว่า คนหน้าตาดีทำผมทรงไหนก็ดูดี เพราะฉะนั้น ผมเข้าข่ายคนหน้าตาดี วันนี้กูไม่เซ็ตห่าอะไรทั้งนั้นเว้ย

 

“พี่โก้ เสร็จยัง สายแล้วนะ...”

 

“ต็อป! มึงให้คนมาขนกระเป๋าลงไปใส่รถรอเลย กูขอเวลาห้านาทีเดี๋ยวรีบตามไป” พี่โก้เดินออกมาจากห้องน้ำ ตัวนี่เปียกชุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า ก็อยากจะช่วยเช็ดตัวเช็ดหัวให้หรอก แต่ถ้าขืนชักช้ามากไปกว่านี้ อาจจะถูกพี่พายด่าเช็ดก็ได้

 

“ไม่เป็นไร เดี๋ยวต็อปขนลงไปเองก็ได้ ไม่ได้หนักอะไรมากด้วย พี่โก้รีบๆ ตามลงมานะ ต็อปลงไปรอที่รถเลยแล้วกัน” ผมเช็คของอีกครั้ง ยกกระเป๋าเสื้อผ้าของเรา สะพายกล้องและหอบกีต้าร์เอาไว้ พี่โก้หันมาดึงกระเป๋าเสื้อผ้าออกจากมือของผม

 

“ตัวเท่าลูกหมาหอบห่าอะไรเยอะแยะวะ เอาแค่กล้องกับกีต้าร์ลงไปใส่รถก็พอ เดี๋ยวกูเอากระเป๋าตามลงไปเอง” พี่โก้ตบหัวผมเบาๆ และดันไหล่ให้ผมเดินไปข้างหน้า ทำไมวะ กูอยากมองอ่ะ เวลาที่พี่โก้แต่งตัวมันเท่นะ ทั้งตอนใส่กางเกง ทั้งตอนใส่เสื้อ ยิ่งตอนแก้ผ้ายิ่งน่ามอง หึๆ

 

“มันใช่เวลามั้ยวะต็อป มองมากๆ กูลากมากินต่อจากเมื่อคืน เกาะช้างอะไรไม่ไปแม่งละ เกาะหลังมึงท่าจะมันกว่า...”

 

“อย่านะพี่โก้ ต็อปยิ่งใจง่าย เชื่อคนง่าย เดี๋ยวให้เกาะจริงๆ นะเว้ย” ผมหัวเราะน้อยๆ ถูกพี่โก้เตะไล่ตามหลังมา เดี๋ยวนี้มีลงไม้ลงมือหรอวะ คืนนี้ถึงที่พักก่อนเถอะ จะจับมัดมือมัดขาแล้วแกล้งให้คลั่งตายเลย

 

ผมเดินลงมาจากห้อง เช้านี้เงียบเชียบมากจริงๆ ที่บ้านพี่โก้นี่ไม่ค่อยมีคนอยู่สักเท่าไหร่ พ่อแม่พี่โก้ก็ไม่ได้อยู่บ้าน ไปต่างจังหวัดทั้งสัปดาห์ น้องสาวพี่โก้ก็ไปเรียนที่ต่างประเทศ ผมเลยเข้ายึดครองบ้านหลังนี้ซะเลย

 

ก็เปล่าหรอก พูดไปแบบนั้นเองแหล่ะครับ จริงๆ ผมก็มาอยู่บ้านพี่โก้เป็นบางวันเท่านั้น วันไหนที่พ่อแม่ผมกลับบ้าน เราสองคนก็ไปนอนที่บ้านผม ทางบ้านของเราทั้งคู่ก็ไม่ได้มีปัญหาอะไร ยอมรับได้มาตั้งนานแล้วล่ะ ถือว่าเป็นความโชคดีที่ผมไม่ต้องเจอปัญหาแบบที่ไอ้ต่อมันเคยเจอ

 

“น้องต็อปตื่นเช้าจังเลยนะคะวันนี้ จะรับอาหารเช้าเลยมั้ยคะ เดี๋ยวพี่ไปเตรียมไว้ให้...”

 

“วันนี้ผมกับพี่โก้นัดเพื่อนเอาไว้ครับ นี่ก็สายมากแล้วด้วย คงไม่ได้ทานอาหารเช้า น่าเสียดายนะครับ พลาดของอร่อยๆ อีกแล้ว” ผมยิ้มรับในไมตรีของคนในบ้านนี้ พี่ดาวเป็นแม่บ้านของที่นี่ เป็นคนที่คอยดูแลเรื่องอาหารการกินให้ผมกับพี่โก้

 

“ผมไม่อยู่บ้านสามวันนะครับ ฝากบอกพ่อกับแม่ด้วยนะครับพี่ดาว ไปละครับ สายมากแล้ว ไอ้ห่าพายแม่งเตรียมฆ่าผมแล้วแน่ๆ” พี่โก้ตามลงมาอย่างไว ผมมองดูเส้นผมที่ยังเปียกชื้นของพี่โก้ นี่ขนาดไม่ได้เซ็ตผมยังหล่อขนาดนี้ ผู้ชายคนนี้ดูดีทุกมุมมองเกินไปมั้ยวะ

 

“มองกูมากๆ อยากหรอวะ...”

 

“จะเหลือหรอวะพี่โก้ แต่ตอนนี้อยากไปถึงบ้านไอ้ต่อให้เร็วที่สุดมากกว่า ไม่งั้นถูกผัวเมียขี้บ่นจิกจนพรุนแน่ๆ” นี่แหล่ะความเป็นจริง พี่พายกับไอ้ต่อคงประสานใจกันโชว์พลังจิกกันแน่ๆ พี่พายอาจจะจิกผมด้วยสายตา แต่ไอ้หมาต่อนี่ไม่ต้องพูดเลย แม่งไม่จบง่ายๆ แน่

 

“เออๆ เดี๋ยวกูเหยียบแบบเต็มที่ มึงคาดเข็มขัดแล้วนั่งให้ดีๆ ก็แล้วกัน” ผมเคยชินกับการขับรถของพี่โก้แล้วไง เลยไม่รู้สึกกลัวหรือว่าเกร็งอะไร พี่โก้ขับรถเร็วมากแต่ไม่เคยประมาท เพราะฉะนั้น... ไว้ใจได้

 

“ต็อป พอถึงบ้านไอ้ต่อ มึงทำหน้าป่วยเลยนะ กูขี้เกียจฟังไอ้พายแม่งบ่น ตั้งแต่วันที่กูไปหอมแก้มไอ้หมาต่อ แม่งโทรมาด่ากูทั้งสัปดาห์เลยห่า ไม่โทรก็ไลน์มาด่า กูว่าแม่งบ้าว่ะ” เออ เรื่องนี้ทั้งฮาทั้งขำ ก็รู้ๆ กันว่าความสัมพันธ์ของพวกเราทั้งสี่คน มันไม่ได้มีอะไรที่ซับซ้อนกันเลยสักนิด มันลงตัวมาตั้งแต่แรก แยกเป็นคู่ใครคู่มันมาตลอด พี่โก้ไม่ค่อยได้เล่นหรือว่าแกล้งไอ้ต่อ พอๆ กับที่พี่พายเองก็ไม่เคยมาเล่นอะไรกับผมแบบนั้นเหมือนกัน

 

“ไม่ได้เซ็ตหน้ามาแบบนี้ยิ่งหน้าป่วยเลยว่ะพี่โก้ อ้อ ถามอะไรอย่างนะ ถ้าเกิดว่าพี่พายมาหอมแก้มต็อปแบบนั้น พี่โก้จะทำไง” นี่แหล่ะที่ผมอยากรู้ อย่างพี่พายนี่ไม่ต้องถามผมก็รู้คำตอบ รายนั้นเขาหวงเพื่อนผมเว่อร์ ความรักไม่เคยจืดจางไปตามเวลา มีแต่จะรักกันมากขึ้นจนหน้าหมั่นไส้

 

“ไอ้พายแม่งไม่กล้าทำแบบนั้นหรอก มันไม่ใช่กูนะไอ้ต็อป มึงก็รู้ว่ามันพวกวางตัว มีฟอร์ม อีกอย่างมันจะกล้าทำให้ไอ้ต่อโกรธหรอวะ เพื่อนมึงไม่ใช่เล่นๆ นะ เวลาที่แม่งโกรธมาที กูเห็นแทบจะต่อยไอ้พายคว่ำ” มันก็จริง ไอ้ต่อเป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจและใส่ใจอะไร เป็นคนที่ง่ายๆ สบายๆ แต่ถ้ามันเกิดน็อตหลุดมาเมื่อไหร่ ก็ไม่ได้น่ากลัวน้อยไปกว่าพี่พายเลย

 

“นั่นสินะ แต่อย่าให้เป็นแบบนั้นเลย สยองว่ะ บอกตามตรงนี่ยังกลัวพี่พายอยู่นะพี่โก้ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่ก็ไม่ได้กลัวมากเหมือนเมื่อก่อน คือพี่พายเป็นมนุษย์ที่มีดวงตาโคตรดุ เวลาโกรธทีพี่แกตวัดตามามอง เหมือนมีมีดบินมาปักแสกหน้าอ่ะพี่โก้” นี่นินทาเพื่อนสนิทพี่โก้อยู่นะ ก็คงเหมือนเวลาที่พี่โก้นินทาไอ้หมาต่อให้ผมฟังนั่นแหล่ะ

 

“อย่าไปสนใจมันเลย ไอ้พายมันไม่มีอะไรให้กลัวหรอก ตอนนี้มึงนอนพักไปก่อน อย่าลืมนะ ถึงบ้านไอ้ต่อแล้วทำหน้าป่วยด้วย” พี่โก้ยื่นหน้ามาหอมแก้มผมในยามที่รถติดไฟแดง ผมก็อยากจะจูบกลับหรอกนะ แต่มันดันไปเขียวได้ซะนี่ เสียดายว่ะ

 

“อีกสิบนาทีเจอกันนะพี่โก้” ขอนอนพักสายตาก่อนแล้วกันครับ ไปถึงบ้านไอ้หมาต่อเมื่อไหร่ว่ากันอีกที

 

....................

 

 

 

[เป็นต่อ]

 

วู้ๆ วันนี้นัดรวมตัวกันเพื่อเที่ยวครับ เป็นวันหยุดยาวครับพี่น้อง พี่พายมันสัญญาว่าจะพาไปเที่ยวเกาะช้าง เรานัดกันว่าจะออกเดินทางก่อนเจ็ดโมง เพราะไม่อยากจะหงุดหงิดกับอากาศที่ร้อนแสนร้อน และการจราจรที่ติดขนัด

 

แต่ก็อย่างที่รู้กันนั่นแหล่ะครับ เพราะว่าพี่โก้กับเพื่อนต็อปตื่นสาย ตอนนี้ผมกับไอ้พี่พายเลยนั่งรออยู่ในบ้าน เมื่อคืนที่ผ่านมาเราทั้งคู่มานอนค้างที่บ้านของผม วันนี้จึงนัดรวมตัวกันที่นี่เสียเลย

 

“ง่วงหรอวะพี่พาย ถ้าไม่ไหวก็นอนไปก่อน ถ้าไอ้ต็อปกับพี่โก้มาเดี๋ยวกูปลุก” พี่พายแม่งก็ว่าง่ายเกิน พูดจบปั๊บมันทิ้งตัวลงนอนหนุนตักผมทันที พี่ฝ้ายเดินผ่านมาแอบส่งยิ้มมาแซวให้ผมอายนิดๆ

 

“มันมาถึงมึงอย่าด่ามันนะไอ้ต่อ ถ้าเราด่ามันจะเป็นเรื่องปกติที่พวกมันชิน เราต้องเงียบเพื่อกดดันให้มันรู้สึกผิด...” มึงนี่ช่างล้ำลึกขึ้นทุกวันนะพี่พาย กูเข้าใจมึงนะว่ามึงมันไม่ธรรมดา แต่ยิ่งนับวันความคิดมึงนี่ยิ่งไม่ธรรมดามากขึ้นทุกที

 

“บอกตัวเองเหอะ บอกกูทีไรตัวมึงเองนั่นแหล่ะที่เหวี่ยงใส่คนอื่นทุกที...”

 

“ยอกย้อน เดี๋ยวกูตบด้วยปาก เป็นเมียก็อยู่เงียบๆ นิ่งๆ อย่าเยอะครับหมาต่อ” ผมบีบจมูกพี่พายและใช้มืออีกข้างปิดปากแม่งด้วยความหมั่นไส้ มันดิ้นพล่านเพราะว่าหายใจไม่ได้ ไอ้ผิวขาวๆ จนน่าหมั่นไส้ของมันแดงไปหมด สะใจกูฉิบหาย มึงใกล้ตายหรือยังล่ะ หึๆ

 

“นี่ถิ่นกูว่ะพี่พาย ให้มันรู้ซะบ้างว่าใครใหญ่ อย่ามาสั่ง อย่ามาวางอำนาจ ไม่งั้นกูฟ้องแม่กับพี่ปอนะเว้ย” ฮ่าๆ ไอ้ลูกหมาเอ๋ย มึงนี่มันยังไง อายุเท่าไหร่แล้ววะ เอะอะอะไรก็จะฟ้องแม่ฟ้องพี่ท่าเดียว

 

“กูหายใจไม่ออกนะเว้ย ถ้ากูตายขึ้นมา กูจะมาขี่มึงทุกวัน...”

 

“บางทีมึงอาจจะตกคำว่าคอไปหรือเปล่าวะพี่พาย” ก็แบบในหนังไง ที่วิญญาณมันตามมาเกาะติดขี่คอไม่ห่างอะไรแบบนั้น

 

“ขี่คอมันไม่สนุกหรอกว่ะ มันสูงไป ขี่อย่างอื่นสนุกกว่า ยิ่งต่ำแม่งยิ่งมัน” สัด วกเข้าเรื่องแบบนี้จนได้สินะ แค่คำพูดกูก็รู้สึกว่ามึงมันโรคจิตแล้ว นี่ทั้งสายตา ทั้งสีหน้ามึงมาหมดเลยครับ

 

“อ้อ สมองมึงมีแต่เรื่องแบบนี้สินะ กูเข้าใจ มึงมันหมกมุ่นในกามา ถ้าวันไหนไม่ได้เสพสมอารมณ์หมายแล้วจะคลั่ง เอาน่าพี่พาย ” ผมตบบ่ามันแรงๆ สองสามที ทำหน้าตายใส่แต่แอบขำในใจ สีหน้าแบบนี้ของไอ้พี่พายเห็นแล้วฮาชะมัด

 

“รู้สึกวันนี้น้องมายของพี่เพียจะอยากได้อยากโดนเป็นพิเศษนะครับ เดี๋ยวกูจัดระหว่างรอไอ้เปรตเตี้ยสักดอก มึงอาจจะสำนึกได้ว่าสิ่งที่มึงทำกับกูเนี่ย มันถูกหรือผิด...”

 

“แม่ครับ พี่พายมัน...” ผมตะโกนเรียกบุคคลที่ไอ้พี่พายมันไม่กล้าแสดงด้านมืดออกมาให้เห็น มันรีบเอามือตะครุบปากผมทันที จริงๆ แม่ยังไม่ได้เดินมาด้วยซ้ำ ผมก็แกล้งตะโกนเรียกไปอย่างนั้นเอง

 

“เอะอะอะไรแต่เช้ากันนะต่อ อ้าว แล้วนี่เล่นอะไรกันจ๊ะเด็กๆ” เอ้า แม่มาจริงๆ ว่ะ พี่พายมันรีบทำหน้านอบน้อมใส่ทันที มึงนี่มันยิ่งกว่ากิ้งก่าเปลี่ยนสีอีกนะ เหอะๆ

 

“ไม่มีอะไรหรอกครับแม่ พอดีไอ้โก้กับไอ้ต็อปยังไม่มา ว่าจะมานอนหลับพักสายตาสักหน่อยครับ” ตอแหลครับ แต่ช่างแม่งเถอะ ปล่อยมันไป ผมเป็นอิสระจากมันได้นี่ก็โอเคแล้วครับ

 

“แต่ที่แม่เห็นนี่เหมือนกำลังจะตีกันเลยนะพาย อย่าทำรุนแรงกับลูกแม่นักนะ เดี๋ยวช้ำตายกันพอดี...”

 

“เดี๋ยวๆ แม่ ไม่ใช่อย่าทำรุนแรง แต่ต้องเป็นอย่าทำอะไรเลยดิครับ นี่ลูกนะแม่ ส่วนไอ้นี่อ่ะคนอื่น...” ประจำเลยครับคุณนาย อะไรจะรักไอ้พี่พายมันนักหนา ที่ผมอยากให้แม่รักไอ้พี่พายน่ะก็ใช่อยู่ แต่ไม่คิดว่าแม่จะรักมันมากขนาดนี้ ดีไม่ดีรักมากกว่ารักผมอีกด้วยซ้ำ

 

“คนอื่นที่ไหนกัน คนกันเองทั้งนั้น เราเองก็เถอะนะต่อ ชอบกวนพายอยู่เรื่อย ถ้าพายทิ้งไปจะมานั่งร้องไห้งอแง แม่ไม่ปลอบนะ” ครับๆ เข้าใจแล้วครับว่าไอ้พี่พายมันเป็นลูก ส่วนผมนี่เด็กเก็บมาเลี้ยง ลำเอียงมากแม่ใครวะเนี่ย

 

“ว่าแต่แม่ไม่ไปด้วยกันจริงๆ หรอครับ วันหยุดทั้งทีน่าจะไปพักผ่อนด้วยกันนะครับแม่...”  นอบน้อม ถ่อมตนสุดๆ ครับพี่เพีย ลับหลังแม่กูนี่แทบจะฆ่ากูทิ้งวันละสิบรอบ

 

“ให้คนแก่ไปเที่ยวด้วยมันไม่สนุกหรอกจ้ะ อีกอย่างแม่เองก็ต้องอยู่ช่วยปอกับฝ้ายดูแลร้าน จะให้ไปเที่ยวเหมือนคนบางคนที่ว่างงานได้ยังไง...”

 

“ครับๆ ไอ้ต่อมันว่างงานครับ มันโคตรไร้ประโยชน์เลยเนอะ ว่าแต่แม่พูดถึงใครหรอครับที่ว่าแก่ ต่อเห็นแต่คุณนายพรทิพย์ที่สวยปิ๊งวิ้งไวท์เว่อร์ ไม่เห็นจะแก่เลยน้า อยากให้แม่ไปเที่ยวด้วยกัน ไม่ค่อยได้ไปไหนมาไหนด้วยกันเลยแม่ เที่ยวแบบครอบครัวอ่ะ...”

 

“แล้วพี่ไปด้วยได้มั้ย ไหนๆ พี่ก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกันกับต่อแล้วนี่” สวนมาทันทีเลยนะไอ้พี่พาย ไม่ทำให้กูเขินสักวันมึงจะตายใช่มั้ย แล้วนี่อะไร ทำไมคุณนายต้องมาทำตาวิ้งๆ ใส่ด้วย จะล้ำเกินไปแล้วครับ

 

“พี่พายอย่ามาเพ้อ โน่นเลย เสียงรถของพี่โก้มาแล้ว ไปเตรียมตัวเช็ครถก่อนเดินทางเลย...”

 

“แม่ดูสิครับ ไม่รู้ว่าจะเขินอะไรนักหนา คบกันมาจะสองปีอยู่แล้วแท้ๆ” พี่พาย มึงไปตายซะไป จะแกล้งกูไปถึงไหน ถึงแม่จะรับได้กับความสัมพันธ์ของเรา ก็ไม่ได้หมายความว่ากูจะเคยชินเวลาที่อยู่ต่อหน้าแม่นะเว้ย

 

“ต่อก็อย่างนี้แหล่ะ...”

 

“แม่กับพี่พายนี่แกล้งต่อจังเลยเนอะ นี่ไม่ได้เขินสักหน่อย ก็รู้อยู่ว่าต่อมันพวกหน้าหนาแบบมากๆ เคยอายอะไรที่ไหนกันละ ว่าแต่แม่ออกไปหน้าบ้านกับต่อหน่อยนะ ไอ้ต็อปมันคงอยากจะเจอแม่” ในเมื่อมึงไม่ไป เดี๋ยวกูออกไปเองก็ได้ อีกอย่างนี่ก็สายมากแล้วด้วย ไอ้ต็อปกับพี่โก้คงไม่ได้เข้ามาทักทายแม่ เพราะฉะนั้นผมจะพาคุณนายไปให้พวกมันไหว้ถึงหน้าบ้านเลย

 

ผมกอดเอวคุณนายเดินมายังหน้าบ้านด้วยกัน พอมาถึงก็เห็นสีหน้าของไอ้ต็อปที่ไม่สู้ดีเท่าไหร่ ดูเนือยๆ ป่วยๆ แบบแปลกๆ ปกติห่านี่แม่งจัดเต็มตลอด มันก็ไม่ใช่พวกรักสวยรักงาม เพียงแต่มันเคยบอกว่าจะปล่อยให้หน้าตาโทรมไม่ได้

 

“สวัสดีครับแม่ คิดถึงจังเลยครับ แค่กๆ” สงสัยมันจะไม่สบายจริงๆ นั่นแหล่ะ มาถึงก็ทำหน้าป่วย ไอแคกๆ ใส่ ไหวมั้ยวะเพื่อนกู

 

“ไม่สบายหรือเปล่าต็อป ทานยามาหรือยังลูก จะไปเที่ยวไหวมัยล่ะเนี่ย หน้าตาดูเหนื่อยๆ นะ” ไอ้ต็อปมันกอดแม่ผมอย่างอ้อนๆ ทำไมไอ้พวกนี้มันต้องมาแย่งความรักจากแม่ไปหมดวะ ทุกวันนี้กูจะเป็นไอ้หมาต่อหัวเน่าอยู่แล้วคร้าบ ทั้งเพื่อนทั้งผะหรัวเลยครับ แม่ม

 

“ไหวครับแม่ แค่รู้สึกเพลียๆ ตอนเดินทางว่าจะนอนยาวๆ จนถึงเกาะช้างเลยครับ น่าจะรู้สึกดีขึ้น แล้วนี่พี่ปอไม่อยู่หรอครับแม่...”

 

“ถ่ายไฟเก่ามันร้อนรอการรื้อฟื้น...” ผมแกล้งร้องเพลงใส่ไอ้พี่โก้ด้วยความหมั่นไส้ รายนี้มาถึงก็ทำแค่ยกมือไหว้แม่ผม ไม่พูดมากหรอกครับ แต่เวลาจัดหนักมาทีนี่แทบจะฆ่าผมตายเพราะคำพูดมันได้เลย

 

“ต่อ อย่าแกล้งต็อปสิลูก ต้องให้พูดกี่ครั้งกันนะถึงจะเข้าใจ นี่ลูกรักแม่เลยนะ...”

 

“ฉึก!!” คำเดียวสั้นๆ จากปากไอ้พี่โก้ แต่แม่งทิ่มแทงใจกูมากครับ ผมกอดแม่จากทางด้านหลัง แกล้งรัดแน่นๆ หอมแก้มแม่ทั้งซ้ายและขวาอย่างมันเขี้ยว

 

“ไม่รู้ ไม่ชี้ ไม่สนใจ ยังไงต่อก็รักแม่ที่สุดอยู่แล้ว แม่รักใครต่อไม่สนใจหรอก รู้แค่ว่าต่อโคตรรักแม่เลย” พี่พายมันยิ้มน้อยๆ ยกมือขึ้นมายีหัวผมเล่น ก่อนจะโผเข้าไปหาพี่โก้ ฮ่าๆ ก็เปล่าหรอก สองคนนั้นเขาไปเช็กรถกันน่ะ

 

“ช่วงนี้คลื่นลมอาจจะแรง ยังไงก็ระวังกันด้วยนะลูก เวลาที่ลงเล่นน้ำก็ดูแลตัวเองกันดีๆ แม่ละเป็นห่วงจริงๆ ทั้งต็อป ทั้งต่อเลย ผ่านมาตั้งหลายปีแล้วแท้ๆ แต่ทั้งสองคนก็ยังเป็นเด็กในสายตาแม่เสมอ...”

 

“ขอบคุณครับแม่ รักแม่ที่สุดเลยครับ กลับมาจากเกาะช้างจะมาเล่าให้ฟังนะครับว่าอาหารที่นั่นอร่อยสู้ที่บ้านเสบียงได้หรือเปล่า” ผมกับไอ้ต็อปคุยกับแม่แค่ไม่นาน พี่พายกับพี่โก้ก็เข้ามาสวัสดีแม่ ก่อนที่พวกเราจะพากันขึ้นรถ ต้องทำการไหว้ศาลเจ้าที่ตามที่คุณนายสั่ง ก็นะ แม่ผมเชื่อเรื่องแบบนี้ยิ่งกว่าสิ่งใด

 

“ไปแล้วครับแม่ ดูแลตัวเองนะครับ” และแล้วพวกเราทั้งสี่ก็ขึ้นนั่งประจำตำแหน่ง แน่นอนว่าพี่โก้ต้องไม่ขับ เพราะถ้าพี่โก้ขับผมจะหวาดเสียวจนไม่สามารถข่มตาหลับลงไปเลย แถมยังนั่งเกร็งจนปวดไปทั้งตัว ผมไม่ใช่พวกชอบอะไรเสียวๆ แบบไอ้ต็อปนี่หว่า

 

“เดี๋ยว ทำไมไอ้โก้ถึงเสนอหน้ามานั่งตรงนี้วะ ต่อมึงมานั่งกับกูดิ กูเกลียดหน้าไอ้ห่านี่...”

 

“อย่ามาเรื่องมากไอ้พาย คิดว่ากูอยากนั่งกับเพื่อนที่เริ่มปัญญาอ่อนตามเมียไปเรื่อยๆ แบบมึงมากหรอวะ นี่ถ้าไอ้ต็อปมันไม่อยากนั่งกับไอ้ต่อ กูไม่มานั่งหล่อแซงหน้ามึงตรงหนี้หรอกว่ะ...”

 

“เอ้าๆ ไหงมาลงที่ผมอีกแล้ววะพี่โก้ ช่วงนี้ดูจงเกลียดจงชังผมแบบแปลกๆ นะเว้ย...”

 

“เลิกทะเลาะกันเว้ย แค่นี้ยังสายไม่พอรึไงวะ รีบๆ ขับรถไปไอ้พาย ถ้าคิดถึงเมียมึงมากนัก ไปถึงเกาะช้างมึงก็นอนกกนอนกอดกันให้ฉ่ำไปเลย...”

 

“คนที่ตื่นพอดีกับเวลานัด แม่งมีสิทธิ์พูดเรื่องสายด้วยหรอวะ” เออ อันนี้ผมเห็นด้วยกับพี่พายว่ะ พี่โก้กล้าที่จะพูดเรื่องสายออกมาได้ไงวะ ทั้งๆ ที่ตัวต้นเหตุที่ทำให้ออกเดินทางสายก็ตัวเองนั่นแหล่ะ

 

“ต่อ กูง่วงว่ะ ปวดหัวฉิบหาย” ไอ้ต็อปมันขยับมาพิงไหล่ผม มันหลับตานิ่งๆ ท่าทางมันจะไม่สบายจริงๆ

 

“ป่วยการเมืองหรือเปล่าวะมึง รีบมากเลยไม่มีเวลาเซ็ตหน้าอ่ะดิ แกล้งทำหน้าป่วยใส่เพื่อกลบเกลื่อนความผิดใช่มั้ยล่ะไอ้สั้น...”

 

“พี่พาย เพื่อนกูไม่สบาย มึงจะมาจับผิดอะไรนักหนา มึงนอนตักกูได้นะต็อป อย่าไปสนใจไอ้พี่พายมันเลย แดกยามาหรือยังวะ เดี๋ยวแวะเซเว่นซื้อยาให้...” ผมล่ะเชื่อไอ้พี่พายจริงๆ นะ มีการบอกผมว่าอย่าจิก แต่มึงนี่ยื่นปากมาจิกเพื่อนกูก่อนเลยครับ

 

“ไม่เป็นไร กูกินยามาแล้ว ขอนอนก่อนเลยแล้วกันนะ ก่อนที่กูจะถูกจิกจนพรุน” อันนี้ไอ้ต็อปมันกระซิบเบาๆ ผมมองดูสายตาของไอ้พี่พายผ่านกระจกมองหลัง แม่งเอ๊ย เดี๋ยวรถก็พุ่งลงข้างทางหรอกครับมึง

 

“ขับรถไปไอ้พาย หรือถ้าจะนั่งมองหน้าเมียก็จอดรถแล้วเปลี่ยนให้กูไปขับ แต่ไม่รับประกันว่าน้องมายของมึงจะเสียวใส่กูหรือเปล่านะ...”

 

“โอย พอเหอะพี่โก้ ไม่งั้นผมจะเสียวกับไอ้ต็อปแม่งตอนนี้เลย เมียพี่อยู่ในกำมือผมแล้วนะเว้ย ทั้งผมทั้งไอ้ต็อปจะนอนหลับพักสายตา กรุณาอย่าส่งเสียงรบกวนนะครับ” ผมเริ่มจะเห็นด้วยกับพี่โก้แล้วว่ะ ถึงจะไม่อยากยอมรับก็เถอะ แต่ไอ้พี่พายแม่งก็เป็นอย่างที่พี่โก้พูดจริงๆ เดี๋ยวนี้ดูปัญญาอ่อนจนจะไล่ตามผมทันแล้ว

 

เอาพี่พายที่เย็นชา หยิ่ง นิ่งๆ ของกูกลับคืนมานะเว้ย กูไม่อยากมีผัวปัญญาอ่อน แค่ตัวกูเองก็ปัญญาอ่อนจนโลกตะลึงแล้วสัด

 

“เดี๋ยวนี้กลัวเมียหรอวะไอ้พาย...”

 

“คนอย่างกูเนี่ยนะจะกลัวเมีย เหอะๆ อย่างไอ้ต่อมีอะไรน่ากลัววะ ออกจะน่ารักขนาดนั้น...” ผมก็เกือบจะหลับแล้วล่ะ แต่ก็ยังได้ยินอยู่ ก็ไม่ได้อยากจะยิ้มอะไร แต่แม่งก็หุบยิ้มไม่ได้ ต้องซุกหน้าลงบนหัวไอ้ต็อป ไม่งั้นกูถูกรุมเละแน่ๆ

 

“หลงเมียนะมึง กูก็เข้าใจนะที่มึงรักไอ้ต่อมากขนาดนั้น แต่กูถามอะไรอย่างดิ ถ้าเกิดวันหนึ่งไอ้ต่อมันอยู่ข้างๆ มึงไม่ได้ มึงจะทำยังไง...” เดี๋ยวนะ ผมก็ไม่รู้หรอกว่าพี่โก้มาอารมณ์ไหน แต่ถามคำถามแบบนี้กับไอ้พี่พาย มันไม่เสี่ยงต่อการถูกเหวี่ยงหรอวะ

 

“มึงก็น่าจะรู้คำตอบ กูรักมันมาก จนบางทีมันอาจจะมากจนเกินไปด้วยซ้ำ กูไม่รู้หรอกนะว่ามึงกำลังคิดอะไร แต่กูเชื่อในตัวไอ้ต่อ มันไม่มีทางทิ้งกูไปไหน หรือต่อให้มันจะทิ้งกูไป กูก็จะรั้งมันเอาไว้จนถึงที่สุด...” ผมไม่รู้หรอกนะว่าพี่พายมันตั้งใจพูดให้ผมได้ยิน หรือมันคิดว่าผมนอนหลับไปกับไอ้ต็อปแล้ว แต่สิ่งที่ผมได้ยินมันทำให้ความรู้สึกของผมเต็มตื้นไปหมด ก็รู้นะ ได้ยินมาบ่อยเหมือนกัน ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่ครั้งแรกที่ได้ยิน แต่หัวใจก็ยังเต้นผิดจังหวะได้ทุกครั้งสิน่า

 

“อนาคตแม่งไม่มีอะไรแน่นอนว่ะ แต่มีสิ่งหนึ่งที่กูเชื่อมาตลอดตั้งแต่ที่ได้เจอไอ้ต่อ กูเชื่อว่ามันจะไม่ทิ้งมึง... ก็นะ มันรักมึงมากขนาดนั้น ตั้งแต่รู้จักกับแฟนมึงมา ไอ้ต่อนี่แหล่ะที่กูรู้สึกว่ามันรักมึงจริงๆ” ก็ไม่รู้หรอกนะว่าก่อนหน้าผม พี่พายจะเคยมีแฟนมากี่คน ผมรู้จักแค่ยัยคุณน้ำคนเดียวก็พอแล้วครับ แค่คนเดียวก็ป่วยจิตมากพอแล้ว

 

แต่ผมเชื่อว่าพี่พายน่าจะผ่านการมีแฟนมาหลายคน ก็มันออกจะหล่อ รวย เรียนดี ครบสูตรซะขนาดนี้ ไม่มีคนเข้ามาเกี่ยวพันก็แปลกแล้ว

 

“เหี้ยโก้ครับ พูดเหมือนเพื่อนมึงมีแฟนมาหลายคน คนที่กูนับว่าเป็นแฟนก็มีแค่สามคน ส่วนคู่ขาคู่นอนกูไม่นับว่ะ...” รู้สึกดีมั้ย ไม่เลยครับไอ้หอกหัก ไม่ใช่เรื่องที่ว่ามันมีแฟนมากี่คน ผมไม่สนใจเรื่องนั้นหรอก แต่พูดได้เต็มปากเต็มคำเหลือเกินนะ เรื่องคู่ขาคู่นอนเนี่ย เอดส์ไม่แดกก็บุญเท่าไหร่แล้วครับไอ้สัดพี่พาย

 

“ก่อนหน้าน้ำนี่ใครวะ กูจำไม่ได้แล้วว่ะ” เออ นั่นดิ ก่อนหน้ายัยคุณน้ำนี่ใครวะ ไม่เห็นเคยรู้มาก่อน ส่วนยัยคุณน้ำเนี่ยจำไม่รู้จักลืมเลยล่ะ โดนรังควานซะขนาดนั้น ทุกวันนี้ยังจำได้อยู่เลยครับ

 

“เออ นั่นดิ ใครวะ กูก็จำไม่ได้เหมือนกันว่ะ ตั้งแต่คบกับไอ้ต่อ กูก็ลืมคนอื่นไปหมดแล้ว... เจอคนที่รักมากขนาดนี้ จะไปนั่งจำคนที่มันไม่ใช่ให้เสียเวลาทำไมวะ...”

 

“ชัดยังไอ้ต่อ ไม่ต้องแกล้งหลับหรอกห่า หน้าแดง หูแดง คอแดงซะขนาดนั้น ฟินดิมึง...”

 

“เกลียดพี่โก้ว่ะ ไม่รู้ ไม่เห็น ไม่ได้ยินห่าอะไรทั้งนั้นนั่นแหล่ะ” อุตส่าห์นอนเงียบๆ แล้วนะเว้ย ยังจะมาแซวอีก ถึงจะฟินจนจะบินออกนอกโลกได้แล้วก็เหอะ

 

“เอ้า ไอ้นี่ก็อึ้งแดกไปเลยดิ คิดว่าไอ้ต่อมันหลับจริงๆ รึไง ถึงได้พล่ามออกมาซะเยอะแยะขนาดนี้ เหอะๆ กูละเชื่อมึงสองตัวจริงๆ” ผมไม่ได้มองหน้าไอ้พี่พายหรอกว่ามันมีท่าทียังไง รู้แค่ว่าตอนที่มันรู้ว่าผมไม่ได้หลับ รถมันเขวไปนิดนึง

 

“กูเกลียดมึงว่ะไอ้โก้...”

 

....................

 

 

 

 

[พาย]

 

ใช้เวลาในการเดินทางนานกว่าปกติอยู่มาก เนื่องจากเป็นช่วงวันหยุดยาว ผู้คนต่างพากันปลีกตัวออกจากเมืองหลวง มาแสวงหาสถานที่ท่องเที่ยวสวยๆ เพื่อพักผ่อนหย่อนใจ พวกผมก็เป็นหนึ่งในบรรดาคนเหล่านั้น

 

รายงานสถานการณ์เล็กน้อย ตอนนี้พวกเราอยู่บนเรือเฟอร์รี่ข้ามฝั่ง เพื่อข้ามไปเกาะช้าง ใช้เวลารอลงเรือนานพอสมควร กว่าจะได้ลงเรือก็ทำเอาไอ้ต่อบ่นอุบอยู่นาน ผมรำคาญจนนึกอยากเอาปากปิดปากแม่ง

 

“เมื่อยมากครับพี่น้อง รถติดไปไหนวะเนี่ย อย่านะครับ ใครเล่นมุกถ้ารถไม่ติดจะขับได้ไงขึ้นมา กูถีบตกเรือนะครับ” ไอ้หมาต่อแม่งเก๋าใส่ใครวะ วอนตายแล้วมั้ยน้องมาย

 

“ไม่มีใครเขามีอารมณ์มาตบมุกมึงหรอกไอ้ต่อ...”

“วรั้ยๆ นี่เมาเรือหรือเปล่าอ่ะพี่โก้ โถๆ น่าสงสารนะเนี่ย เตี้ย มึงไปดูแลสามีมึงหน่อยดิ ฮ่าๆ” ไอ้โก้มันเมาเรือครับ ยิ่งเรือโยกมากเท่าไหร่ แม่งยิ่งหน้าซีดมากเท่านั้น แต่มันก็ไม่ได้มีอาการบ่อยมากนัก ครั้งนี้ดันมามีอาการให้ไอ้หมาต่อเห็น ไอ้ห่านี่ก็ไม่มีเว้นใครหรอก แม่งแซวเขาไปทั่วนั่นแหล่ะ

 

“ไอ้พาย ถ้าเมียมึงบังเอิญถูกกูถีบตกน้ำไป มึงอย่าลงไปงมมันขึ้นมานะ” ไอ้โก้ยกตีนขึ้นมาจริงๆ ส่วนไอ้ต่อก็กระโดดหนีไปทันทีเช่นกัน ผมกลัวมันจะกระโดดตกเรือไปเอง ยิ่งซุ่มซ่ามแบบบรรลัยล้างอยู่ด้วย

 

“มึงอย่ามาแซวพี่โก้ของกู ไปไหนก็ไปเลยไอ้ต่อ ชิ่วๆ” ไอ้สั้นมันเข้ามานั่งดูแลเอาใจใส่เพื่อนผมแล้ว เพราะฉะนั้นผมขอไปจัดการไอ้ต่อก่อน กลัวว่ามันเดินเพ่นพ่านแล้วจะลื่นตกน้ำไป ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่ามันจะโทษความซวยไปถึงไหน ในเมื่อทุกอย่างมันมาจากความซุ่มซ่ามของมันทั้งนั้น

 

“มานั่งเฉยๆ ดิหมาต่อ มึงจะเดินชื่นชมธรรมชาติไปถึงไหน เดี๋ยวก็ได้เป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติหรอก” สงสัยว่ามันจะไม่เข้าใจ ทำหน้าหมาเอ๋อใส่ผมซะงั้น ผมเกี่ยวเอวมันและดึงให้ลงมานั่งด้วยกัน มันทำหน้าเหวอพลางมองไปรอบๆ และขยับตัวออกห่างจากผมทันที

 

“ไอ้ห่าพี่พาย คนเยอะแยะนะเว้ย มากอดกูทำห่าอะไร แล้วอะไรของมึงวะ ส่วนหนึ่งของธรรมชาติเนี่ย หรือจะเล่นมุกปล่อยกูคืนสู่ธรรมชาติ กูไม่ใช่สัตว์นะเว้ย” ผมเชื่อแล้วว่าน้องมายเป็นมนุษย์สะเหล่อที่เซ่อและโคตรซุ่มซ่าม

 

“กูไม่ได้กอดหรือเปล่าวะ หลงตัวเองไปแล้วไอ้ต่อ หน้าหมาๆ แบบมึงใครเค้าจะไปสนใจ เอ้าๆ นั่งให้มันดีๆ เดี๋ยวก็ตกลงไปหรอก...”

 

“แถวบ้านกูเรียกตบหัวแล้วลูบหลัง เดี๋ยวด่า เดี๋ยวห่วง มึงนี่ดูป่วงๆ นะพี่พาย อีกอย่างกูก็อยากดูนั่นดูนี่บ้างไม่ได้หรือไง” ผมนั่งไขว้ขา เท้าคางมองดูคนรักของผม ปากดี อวดเก่ง ดื้อ และกวนตีนเป็นที่หนึ่ง ตอนแรกๆ ที่จีบมัน ไอ้ต่อยังมีทีท่ากลัวๆ เกรงๆ ผมอยู่บ้าง แต่ตอนนี้มันไม่กลัวผมเลยสักนิด ด่ามันก็เถียง แกล้งมันมันก็เอาคืน สงสัยผมจะใจดีกับมันมากไป

 

“ตามใจมึงก็แล้วกัน แต่ถ้าตกเรือไปกูไม่โดดลงไปช่วยหรอกนะเว้ย หมาแบบมึงคงลอยคอว่ายตามเรือข้ามไปเกาะช้างเองได้” หมั่นไส้เมียตัวเองไม่ผิดใช่มั้ยวะ ดูจะเอาใหญ่แล้วนะหมาต่อ มึงต้องโดนแบบเมื่อก่อน แบบปากว่ามือล้วงอะไรแบบนั้น ต่อหน้าคนเยอะๆ

 

ถึงจะบอกกับมันไปแบบนั้น แต่สาบานเลยว่าผมไม่อาจจะละสายตา ไปจากไอ้ตัวที่ยืนเกาะหน้าต่างมองทะเลอย่างสบายอารมณ์ได้เลย คนรักของผมคือสิ่งมีชีวิตที่โคตรมหัศจรรย์ เผลอไม่ได้แม่งก่อความเดือดร้อนให้ตัวเองได้ตลอดเวลา เผลอๆ แม่งก่อให้คนรอบตัวได้อีก

 

เหมือนมันจะรู้ว่าผมกำลังมองอยู่ มันหันมาทางผม ผมแกล้งหันหน้าไปทางอื่น อย่าให้มันได้ใจนัก พักหลังๆ มานี่แม่งข่มผมตลอด คิดว่ารักมากแล้วจะไม่กล้าใช้ความรุนแรงด้วยหรอวะ ผมไม่ได้กลัวเมียแบบไอ้โก้นี่หว่า

 

“เห็นทะเลแล้วนึกถึงตอนไปเที่ยวจันกับพวกสินกำฉิบหาย ไม่รู้ว่าปีนี้พวกไอ้เมามันไปรับน้องกันที่ไหน คงจะสนุกน่าดู...”

 

“อ้อ...ที่มึงไปเที่ยวจัน นี่ใช่วันที่มึงเสียตัวให้กูมั้ยวะต่อ จะบอกว่าคิดถึงตอนที่เสียตัวครั้งแรกก็พูดมาเหอะ กูไม่ว่าอะไรหรอก...” หึๆ อ้าปากค้างเลยว่ะ ก็นะ มีคนนั่งอยู่แถวๆ นี้ตั้งหลายคน ได้ยินหรือเปล่าผมก็ไม่รู้ ถึงได้ยินผมก็ไม่สน ผมสนแค่ไอ้ต่อที่มันทำหน้าเหวอแบบเอ๋อคูณสิบ สมน้ำหน้ามัน อยากเปิดช่องทางมาให้เองนี่หว่า

 

“สัดพี่พาย เพ้อเจ้อ ไร้สาระ ไอ้บ้า...” เป็นคำด่าคลาสสิกของฝ่ายรับหรือเปล่าวะ เอะอะบ้า บ้า ตลอด แต่ก็เอาเถอะ แลกกับการที่มันหน้าแดงใส่ ก็คุ้มแล้ว เพราะมันน่ารักมากน่ะสิ ตอนนี้มันแอบบ่นกับลมกับฟ้าอยู่คนเดียว

 

“เป็นต่อ งอนอะไรพี่หรอครับ ไม่รักพี่แล้วใช่มั้ย มานั่งด้วยกันเถอะนะ...” ผมจงใจแกล้งมันด้วยการพูดเสียงดังๆ ให้ได้ยินทั่วกัน มันหันรีหันขวางตั้งท่าจะเดินหนี แต่ผมก็คว้ามือมันเอาไว้ได้ทันท่วงที ดึงมันลงมานั่งข้างๆ กัน กอดหมับเข้าที่เอวของมันกันเดินหนี

 

“เหี้ยอะไรครับไอ้พี่พาย มึงจะแกล้งกูทำกล้วยอะไร กูอายเขา” มันก้มหน้างุดๆ จะอายห่าอะไร คนรักกันมันผิดที่ไหน ไม่ได้ทำห่าอะไรมากไปกว่ากอดเอวมึงเลยนะเว้ย หรืออยากได้มากกว่านี้ก็บอกกูได้ กูพร้อมจัดให้มึงเสมอ

 

“ก็มึงเริ่มก่อน...”

 

“เดี๋ยวๆ กูเริ่มอะไรก่อนไม่ทราบ มึงนั่นแหล่ะที่เอาแต่แกล้งกู อยากให้กูอายมากใช่มั้ย บอกเลยว่ากูไม่ได้หน้าด้านแบบมึงนะเว้ย...” แน่นอนว่าถ้าไม่โวยวายก็ไม่ใช่ไอ้หมาต่อ มันหยิกมือผมจนเจ็บไปหมด เลยต้องยอมปล่อยมือออกจากเอวมันแต่โดยดี

 

“ถ้ามึงลุกหนี บอกเลยว่ามึงได้อายหนักกว่าเดิมแน่ จะยอมนั่งนิ่งๆ แต่โดยดีมั้ยครับน้องมาย” มันไม่ตอบอะไร เอาแต่ทำหน้าแดงใส่ ไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือเพราะอายกันแน่ แต่จากประสบการณ์ที่มีร่วมกันมานานกว่าสองปี ผมคิดว่าทั้งสองอย่างว่ะ

 

“ไว้ตากูบ้างนะพี่พาย กูจะทำให้มึงอายจนต้องแทรกแผ่นดินหนี” ผมยักคิ้วใส่ไอ้หมาต่อ คนแบบผมไม่รู้จักคำว่าอายว่ะ หน้าผัวมึงโคตรด้านอ่ะไอ้ต่อ

 

“ขู่ผิดคนแล้วเว้ย อยากลุกก็ลุกเลยไอ้ต่อ ไปที่รถได้แล้ว จะถึงฝั่งแล้วครับ...ที่รัก” ก็แค่เน้นคำว่าที่รัก ก็แค่กอดไหล่มันเอาไว้ ส่งยิ้มให้มันอย่างหวานชื่น หลอกลวงผู้บริโภคครับ ก็แค่อยากแกล้งไอ้ต่อมันเล่น มันอยากขี้อายนัก ไม่รู้ว่าจะอายอะไร ยังไม่ชินรึไงวะ

 

และก็น่าแปลก ที่ผู้คนรอบข้างมักให้ความสนใจกับเรื่องของความรักระหว่างผู้ชายกับผู้ชาย มองกันรอบด้าน จนไอ้ต่อแม่งจะมุดหน้าลงไปกับพื้นเรือแล้วล่ะ

 

“ไงครับเพื่อนโก้ หายยังวะมึง ได้พกยาแก้เมามาด้วยหรือเปล่าวะ...”

 

“มาถามทำห่าอะไรตอนจะขึ้นฝั่งแล้ววะ เอาเวลาไปดูแลน้องมายของมึงเหอะ ไม่ต้องมาห่วงกิ๊กเก่าแบบกูหรอก” สัดโก้ กูขนลุก ไอ้ต่อนี่ก็เชื่อจริงจังกับเรื่องที่ไม่เป็นจริง ส่วนเรื่องไหนที่เป็นจริงมึงไม่เคยเชื่อ ประสาทจะแดก

 

“สัดโก้... ขึ้นรถเว้ย จะขึ้นฝั่งแล้ว เดี๋ยวถึงรีสอร์ทก็นอนพัก อย่าเพิ่งรีบตายนะเพื่อนรัก เดี๋ยวไอ้สั้นมันไปหาผัวใหม่ซะก่อน...”

 

“มึงก็อย่าเพิ่งรีบตายนะไอ้พาย ไม่งั้นกูจะสอยน้องมายมึงมาเป็นเมียน้อยกู” เฮ้ยๆ ไอ้ห่าโก้

 พูดเรื่องอะไรกูยังพอรับได้ แต่พูดเรื่องนี้นี่มึงมาต่อยกับกูเลยดีกว่า รู้อยู่ว่ากูรักของกูมากแค่ไหน

 

“เดี๋ยวๆ ทะเลาะกันสองคน แล้วเรื่องอะไรมาลากผมไปเกี่ยวด้วยวะพี่โก้ นี่อยู่ใกล้ไอ้ต็อปมากไปใช่มั้ย ถึงได้ติดนิสัยชอบกัดมาจากมัน...”

 

“แล้วมึงลากกูเข้าไปด้วยทำซากอะไรวะไอ้ต่อ กูจะนั่งหลังกับพี่โก้นะ มึงไปเป็นตุ๊กตาหมาหน้ารถให้พี่พายนู่น” ผมยักคิ้วให้ไอ้สั้น มันทำดีมาก เพราะให้ไอ้โก้มานั่งหน้า มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกเจริญหูเจริญตาสักเท่าไหร่ สู้หน้าตาเอ๋อๆ ของน้องมายก็ไม่ได้

 

“เร็วๆ เว้ย จะต้องขับรถขึ้นฝั่งแล้ว เดี๋ยวคันหลังด่าตายห่า” ผมเร่งพวกมันให้รีบขึ้นรถ ไอ้โก้กับไอ้ต็อปนี่ไม่มีปัญหาอะไร แต่ไอ้ตัวที่มีปัญหาคือเมียผมนี่แหล่ะ แม่งทำหน้าเหมือนโดนยาเบื่อ เดี๋ยวถึงที่พักก่อนเถอะหมาต่อ จับแม่งล่อให้คอยดู

 

“เป็นต่อ... หรือจะเอาครับ อย่าทำให้พี่โมโห อย่าเล่นตัวมาก อยากเจอท่ายากมากหรือไง” ได้ผลครับ แม่งมุดหัวเข้ามาในรถทันที ต้องให้ขู่ตลอด ถ้าไม่ติดว่ารักมันมาก บางทีอาจจะฆ่ามันทิ้งไปนานแล้วก็ได้

 

พอขึ้นรถมาปุ๊บ แม่งก็ทำเป็นหลับทันที ส่วนไอ้โก้นี่นอนพิงเบาะเอามือก่ายหน้าผาก หน้าตาซีดเซียว นี่เมื่อคืนที่ผ่านมามันไม่ได้หลับไม่ได้นอนแน่ๆ คงไม่ต้องเดาให้เสียเวลา รู้ได้ทันทีเลยว่ามันสองตัวทำห่าอะไรกัน

 

“ไหวมั้ยมึง อีกแป๊บเดียวก็ถึงแล้ว กลางค่ำกลางคืนไม่เสือกหลับนอน” ไอ้โก้มันลืมตามามองพร้อมกับส่งนิ้วที่ยาวที่สุดมาให้ ผมเหลือบมองไอ้หมาต่อ มันแอบหรี่ตาขึ้นมามอง ตาประสานตากันพอดี แม่งสะดุ้งเว้ยครับ ทำเนียนหลับต่อไปเถอะ

 

ใช้เวลาเดินทางจากท่าเรือมายังรีสอร์ทเพียงแค่ไม่นาน แน่นอนว่าช่วงวันหยุดยาวแบบนี้ย่อมหนาแน่นไปด้วยผู้คน แต่ก็นะ ผมมันลูกเจ้าของรีสอร์ทนี่หว่า บ้านพักจึงถูกจัดเตรียมเอาไว้ให้อย่างเสร็จสรรพ พนักงานของรีสอร์ทเดินเข้ามาต้อนรับ สัมภาระถูกยกนำไปล่วงหน้า ส่วนพวกผมเดินตามพนักงานต้อนรับไปทีหลัง

 

“ช่วงนี้เป็นช่วงเทศกาล ห้องพักเต็มหมด อาจจะวุ่นวายไปบ้าง คงไม่เป็นไรนะคะคุณพาย...”

 

“ไม่หรอกครับ คนเยอะแบบนี้ก็ดีแล้ว ยังไงรบกวนให้คนนำอาหารกับยาแก้เวียนหัวมาให้ที่ห้องด้วยนะครับ พอดีคนแถวนี้มันเมารถ...”

 

“ขอยาฆ่าหญ้าด้วยก็ดีนะครับ ผมจะเอามากรอกปากลูกชายเจ้าของรีสอร์ท...”

 

“อย่าไปใส่ใจมันเลยครับ แต่รบกวนบอกทางครัว ว่าขออาหารเร็วหน่อยนะครับ ตามรายการที่ผมได้สั่งเอาไว้ ตอนนี้แฟนผมหิวแย่แล้วล่ะ...” คราวนี้พนักงานทำหน้าเหวออย่างชัดเจน เห็นมองไปรอบๆ ราวกับว่ากำลังมองหาใครสักคน คงจะเข้าใจว่าแฟนผมเป็นผู้หญิง และอาจจะตามมาทีหลัง แต่จะยังไงก็ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องที่ต้องมานั่งอธิบายให้คนอื่นรับฟัง

 

“ได้ค่ะ เชิญคุณพายกับทุกคนเข้าไปพักผ่อนกันก่อนนะคะ จะเร่งทางครัวให้ค่ะ” พนักงานสาวเดินจากไปพร้อมด้วยสีหน้าที่ดูแปลกใจไม่น้อย มีการหันกลับมามองอีกครั้ง หวังว่าคงไม่ได้ติดใจใครในกลุ่มผมหรอกนะ

 

พวกเราเดินเข้ามาในห้องพัก ไอ้หมาต่อมันกระโดดขึ้นบนโซฟาเหยียดแข้งเหยียดขาทันที ไอ้โก้นี่เดินไปในห้องนอนอย่างไม่สนใจใคร ท่าทางอาการจะหนักเอาเรื่องเหมือนกัน

 

“ไหวมั้ยไอ้โก้ ไปห้องพยาบาลมั้ยวะ...”

 

“กูแค่ง่วงนอนเว้ย ไม่ได้เป็นห่าอะไรหรอกน่า มึงน่ะหุบปากไปไอ้พาย วันนี้พูดมากฉิบหาย ติดนิสัยไอ้ต่อมารึไง...” ไอ้ต่อแม่งเบ้ปากใส่ลม ใส่ฟ้า ใส่หน้าผมซะงั้น แต่จริงอย่างที่ไอ้ต่อมันว่า ช่วงนี้ไอ้โก้แขวะที่รักของผมบ่อยจริงๆ

 

“อย่ามาว่าที่รักกูนะครับณัฏฐกฤต ภัทรดนัยไม่ใช่เพื่อนเล่นมึงนะครับ” ผมเห็นไอ้ต่อมันแอบยิ้มอย่างพึงพอใจ เอาน่า นานๆ ทีก็ปกป้องมันบ้าง เดี๋ยวมันจะแอบงอนแอบน้อยใจ หาว่าผมไม่รักมันอีก ก็ทั้งๆ ที่รู้ว่าผมรักมันมากแค่ไหน ยังจะมาน้อยใจไร้สาระ แค่ชอบแกล้งมันเล่นก็เท่านั้นเอง

 

“ธราเทพก็ไปตายให้หนอนแดกซะนะครับ กูรำคาญมึงมากไอ้เพื่อนเวร” แล้วประตูห้องไอ้โก้ก็ปิดไป มันคงไม่มีแรงมาเล่นอะไรกันตอนนี้หรอก ถ้ามันยังไงก็อึดไปแล้วครับ หน้าซีดเหมือนคนเสียน้ำเยอะแบบนั้น... หึๆ

 

“ไงครับที่รัก อยากยิ้มก็ยิ้มเหอะน่า อย่าเก๊กเลยหมาต่อ มันไม่คือ” ผมนั่งยองๆ ตรงข้างโซฟาที่มันนอน นั่งจ้องเสี้ยวหน้าด้านข้างของมัน ทำเป็นหลับตา ทำเป็นไม่ใส่ใจ ลองก้มหน้าลงไปใกล้ๆ ดูสิว่ามันจะทำเป็นหลับตาได้นานแค่ไหน

 

“ว้าก...” มันลืมตาของมันขึ้นมา ก็แหกปากร้องทันที ผมก็กลัวคนจะเข้าใจผิดคิดว่ามีการฆ่ากันตายในนี้ เลยก้มลงปิดปากมันด้วยปากของผมซะ คนอื่นจะได้ไม่เข้าใจผิดไง

 

ไอ้ต่อมันใช้มือจิกหัวผมและกระตุก เล่นแรงนะมึง ผมจับมือมันเอาไว้ จูบมันแรงมากขึ้น จนกว่ามันจะยอมปล่อยมือออกจากหัวผม ไม่งั้นผมก็ไม่ยอมหยุดจูบแม่งหรอก

 

“แบบไม่ได้อยากขัดจังหวะนะพี่พาย แต่พี่โก้บอกว่าขอนอนยาวๆ เดี๋ยวตอนเย็นค่อยลุกขึ้นมา แค่นี้แหล่ะ เชิญข่มขืนไอ้หมาต่อตามสบาย เดี๋ยวผมล็อคประตูบ้านให้” ผมยกนิ้วโป้งให้ไอ้สั้น ห่านี่ควรได้รับรางวัลเพื่อนรักหักเหลี่ยมโหด มันรู้เห็นเป็นใจให้ผมทารุณเพื่อนมันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร

 

“สัดต็อป...อื้อ” ไหนๆ ก็ไหนๆ ขอเอาคืนแบบทบต้นทบดอกหน่อยเถอะ ขึ้นคร่อมมันบนโซฟาเลยดีกว่า อยากรู้เหมือนกันว่ามันจะต่อต้านขัดขืนผมได้นานแค่ไหน

 

ผมกดขามันด้วยขา ตรึงแขนทั้งสองข้างของมันเอาไว้เหนือหัว จูบมันอย่างร้อนแรง ต่อให้มันขัดขืนมากเท่าไหร่ ก็ไม่มีทางที่ผมจะยอมปล่อยมันง่ายๆ จนกว่าพนักงานจะเอาอาหารมาเสิร์ฟนั่นแหล่ะ ผมถึงจะยอมปล่อยมันเป็นอิสระ

 

“พี่พาย ถ้าไม่หยุดกูโกรธมึงจริงๆ นะ แล้วกูก็จะกลับบ้านเดี๋ยวนี้เลยด้วย...”

 

“ขู่กูหรอต่อ มึงก็รู้ว่ามันไม่เคยได้ผล แล้วมันจะอะไรนักหนา แค่กูแสดงความรักกับมึงแค่นี้ มันร้ายแรงมากเลยรึไง” ผมปล่อยมือมันให้เป็นอิสระ ใช้นิ้วมือลูบที่แก้มมันเบาๆ ไอ้ต่อมันสะบัดหน้าหนี ยกมือขึ้นมาดันผมให้ลุกจากตัวมัน

 

“นี่มึงโกรธกูจริงๆ หรอวะ” ผมก็ไม่รู้ว่ามันจะโกรธอะไรนักหนา ผมยอมลุกขึ้นจากตัวมัน ไอ้ต่อขยับตัวไปนั่งอยู่ตรงสุดโซฟา มันนั่งกอดเข่าและหันหน้ามองออกไปยังระเบียง สรุปมันโกรธผมจริงๆ สินะ

 

“กูขอโทษ...”

 

“ไม่ต้องมาพูดเลยพี่พาย...”

 

“ก็กูมีปาก ทำไมจะพูดไม่ได้” นี่ไม่ได้กวนตีน แต่ถามมันอย่างตรงไปตรงมา อยากจะรู้เหตุผลว่าทำไม มันเป็นอะไรขึ้นมา ตั้งแต่ตอนที่ขึ้นเรือมาแล้ว ทั้งๆ ที่คนที่บ่นว่าอยากมาเที่ยวทะเลก็มันแท้ๆ อยากมาผมก็พามา แล้วไม่พอใจอะไรอีกวะ

 

“ต่อ กูพามาเที่ยวแล้วนะ ทำไมยังเรื่องมากอีกวะ ไม่พอใจอะไรนักหนา” มันเอาแต่เงียบไม่ต่อปากต่อคำ ไม่สมที่เป็นมันเลยว่ะ ผมไม่อยากจะเซ้าซี้อะไรมันตอนนี้ ช่วงนี้มันอารมณ์เปลี่ยนไปมาบ่อยเกินไป ขืนต่อความกันมากก็จะทะเลาะกันเปล่าๆ

 

ผมลุกไปหิ้วกระเป๋าของเราเข้ามาเก็บในห้องพัก จัดเสื้อผ้าเข้าที่เข้าทางให้เรียบร้อย จริงๆ เวลาที่เรามาเที่ยวด้วยกัน หน้าที่นี้ไอ้ต่อมันจะทำทุกครั้ง แต่ตอนนี้มันกำลังอินดี้ อารมณ์ไม่ดีอยู่ เพราะฉะนั้นผมจะทำหน้าที่แทนมันเอง

 

ตอนนี้ก็บ่ายมากแล้ว วันนี้คงไม่ได้ออกไปเดินเล่น เพราะเหนื่อยเมื่อยล้าจากการเดินทาง ต้องขับรถนานๆ ก็เมื่อยขาเหมือนกัน จริงๆ อยากจะชวนไอ้ต่อมันไปแช่น้ำอุ่นในอ่างด้วยกัน แต่ดูท่าตอนนี้มันคงไม่ยอมลงอ่างกับผมแน่ๆ

 

บางทีก็ไม่เข้าใจ เพราะว่าผมชอบแสดงความรักกับมันมากเกินไป จนทำให้มันอึดอัดหรือเปล่า มันอาจจะแคร์สายตาของคนรอบข้าง ในขณะที่ผมไม่เคยสนใจจะแคร์สายตาใคร อยากมองก็มองไป มันสิทธิ์ของผมที่จะรักหรือว่าจะคบใคร คนอื่นไม่มีสิทธิ์มาตัดสิน

 

หรือบางทีมันอาจจะมากเกินไปในความคิดของไอ้ต่อ หรือผมละเลยความรู้สึกของมันไป ช่วงหลังๆ มานี่มันอยู่ที่ห้องคนเดียว ในขณะที่ผมออกไปทำงาน มันเลยคิดฟุ้งซ่านไปทั่ว

 

นี่จะต้องย้ำกันเท่าไหร่มันถึงจะมั่นใจว่าผมรักและรักมันมากกว่าใครๆ ในโลก จะว่ามันไม่พอใจเรื่องแฟนเก่าของผมที่คุยกันบนรถ ก็ไม่น่าจะใช่หรือเปล่าวะ ไม่รู้โว้ย ไม่เดาอะไรแล้ว ไว้รอมันอยากคุยมันก็เข้ามาคุยเองนั่นแหล่ะ

 

“พี่พาย อาหารมาแล้ว ออกมากินเลยครับ แต่ละอย่างโคตรน่ากินเลยว่ะ โอ๊ย กูหิวจะตายห่าแล้วเว้ย” นั่นไง ไม่ทันขาดคำแม่งเข้ามาแล้ว ยิ้มหน้าบานมาเชียวไอ้ห่า ตกลงมึงโมโหหิวใช่มั้ย กูบอกตามตรงเลยนะต่อ ถ้าไม่รักมึงมาก กูลากมึงไปทิ้งทะเลแล้วสัด

 

“ครับๆ กูจะออกไปแดกเดี๋ยวนี้เลยครับ” เอาเถอะ ก็รักมันแล้ว มันเองยังอดทนกับนิสัยห่ามๆ ของผมได้เลย แล้วทำไมผมจะอดทนกับนิสัยของมันไม่ได้ ลองถ้าเรารักใครสักคนมากๆ เราจะมองข้ามเรื่องที่ไม่ดีของคนคนนั้นไปได้อย่างน่ามหัศจรรย์เลยครับ หึ!

 

……….100%..........

 

#ยุ่งนัก

แวะมาต่อแล้วค่า กราบขอประทานอภัยต่อคนที่รออ่านนะคะ แวะมาลงให้แล้วค่า ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านกันนะคะ

เจอกันตอนหน้าค่า

Ps. ตอนนี้ยังเปิดจองหนังสืออยู่นะคะ ใครสนใจก็เข้าไปดูรายละเอียดที่ตอน 99 ได้เลยค่า

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #14800 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 07:05
    พี่เพียกะน้องมายจะน่ารักไปไหนเนี่ยยยยยย ฟินนน
    #14800
    0
  2. #14782 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 16:45
    สรุปหมาต่อ โมโหหิววว ฮ่าๆๆๆ
    พี่โก้จิกกัดตลอดดด
    #14782
    0
  3. #14781 Atom (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 15:07
    คู่นี้เค้ารักกันไปฟัดกันไปจริงๆ
    #14781
    0
  4. #14779 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 00:23
    555555



    พี่โก้ เสียน้ำในร่างกายไปเยอะละซิ 





    #14779
    0
  5. #14778 PuiPui (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 23:44
    อิพี่เพียช่วงนี้พูดมากฟุ้งซ่านไม่แพ้น้องมายสุดที่รักเลยเนอะ แล้วอาการชอบโชว์หวานแบบไม่แคร์สื่อนี่ลดๆลงมาหน่อยเถอะแบบถึงป้าจะโคตรฟินแต่สงสารน้องมายมันอ่ะอายจนไม่รู้จะอายยังไงแล้ว น้องต่อป้าโดนใครต่อใครแกล้งจนอาการน่าเป็นห่วง นี่ก็เกือบๆจะงับคอหอยอิพี่พายแล้ว พาไปฉีดวัคซีนโรคกลัวน้ำให้ว่อง..เอ้ยไม่ใช่ละ ไอ่เราก็เป็นกล้าสู้พี่พายมันก็คิดเอ๊อ~น้องต่อมีพัฒนาเว้ย กำลังจะปริ่มน้ำตาร่วง ที่แท้โมโหหิว พออาหารมาเท่านั้นละ โดวววววกลับไปเป็นไอ่หมาต่อของพี่พายมันเหมือนเดิมในพริบตา
    #14778
    0
  6. #14774 หมาน้อยเคะ (@-324) (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 17:02
    อร๊ายยย  ลูกเเม่ -.,-
    #14774
    0
  7. #14772 PaiwanH (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 12:14
    เป็นต่อ น่ารักอีกแล้วววว
    #14772
    0
  8. วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 10:54
    หวานกันทั้งสองคุ่งานนี้ทะเลจืดแหง ว่าแต่น้องจต่อโมโหหิวนี่เอง
    #14771
    0
  9. #14770 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 09:48
    ต่อเมนไม่มารึป่าววว 5555555 อารมขึ้นๆๆลงๆๆนะ
    พี่พายน่ารักกกกกกกกกกกก รักกกกกกกกก
    #14770
    0
  10. #14768 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 09:42
    ไม่ใช่แคพี่พายนะที่ติดนิสัยพูดมากมาจากต่อ พี่โก้นี่ก็ติดนิสัยชอบจิกกัดมาจากต็อปด้วยนะเราว่า 5555 แอบสงสารพี่โก้เบาๆที่เมาเรือ ฮ่าๆๆๆ นี่ขนาดพึ่งมาถึงนะ เดี๋ยวเล่นน้ำอีก กินข้าวอีกจะป่วนแค่ไหน คนป่วนไม่ใช่ใครแต่คือน้องมายของพี่เพียนี่แหละ 5555 ทีแรกก็นึกว่าต่อจะโกรธพี่พายที่มาโอบอะไรแบบนั้นในเรือ แต่ที่ไหนได้โมโหหิว 5555
    #14768
    0
  11. #14767 raffin (@raffin) (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 07:12
    แต่ละคู่คือน่ารักมากจริงๆ
    55555555
    #14767
    0
  12. #14766 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 06:27
    ทำไมเราขำ คิดภาพต่อกลายเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ แล้วว่ายน้ำตามเรือข้ามเกาะช้างแล้วฮาอ่ะ ฮ่าๆๆๆ
    #14766
    0
  13. #14764 Masato (@keyvongola) (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 01:20
    ทำไมเราเขินน >/////<
    #14764
    0
  14. #14763 .Mune Zzji (@izardza) (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 00:54
    ดีจังน้า เข้าใจและยอมรับกันได้ขนาดนี้
    #14763
    0
  15. วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 00:51
    แหม่ๆๆๆ ตกลงโมโหหิวสินะน้องมายของพี่เพีย ^^
    #14762
    0
  16. #14761 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 00:48
    เอิ่มมมมมมมม

    ต่อโมโหหิว

    +_+
    #14761
    0
  17. #14760 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 00:35
    #14760
    0
  18. #14759 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2557 / 00:35
    แหม..พี่พาย หวานเชียวนะคราวนี้น่ะ >
    #14759
    0
  19. #14758 kun (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 23:07
    สรุป โมโหหิวซะงั้นนะ น้องมายของพี่เพีย
    #14758
    0
  20. #14757 kim (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2557 / 23:05
    แอร้ยยยยยย



    ทำไมเราไปเกาะช้างแล้วไม่เจอแบบนี้บ้างนะ

    ฟินที่สุดอ่ะ 555555555555555

    เวลาอยู่ด้วยกันละเถียงกันสนั่น

    ตลกพี่โก้จะจับน้องมายเป็นเมียน้อย

    ขำดี 55555555555555555555

    #14757
    0
  21. #14755 .Mune Zzji (@izardza) (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2557 / 01:28
    555555555555555 เขินดิ
    #14755
    0
  22. #14736 Pat_SuJu13 (@kimjisun) (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 14:59
    5555 พูดให้ได้ยินได้ฟินแบบชัดๆ เอ๋อกันทั้งคู่เลย

    ว่าแต่พี่พายปัญญาอ่อนตามต่อขึ้นทุกวันจริงๆ 55555
    #14736
    0
  23. #14733 aum sk (@aum-2009) (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2557 / 08:51
    ฟรุ้งฟริ้งงงงงง น่ารักกกก
    #14733
    0
  24. #14732 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 119)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2557 / 23:44
    น่ารักกก พี่พายน่ารักตลอดดดดด ร๊ากกกกกกกกก พี่โก้แม่งเจ้าเล่ห์
    #14732
    0
  25. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(