OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 118 : 'ยุ่งนัก...รักเฉพาะกิจ' 06. บรรยากาศเก่าๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,833
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    3 ก.ค. 57



 06. บรรยากาศเก่าๆ

 

 

[เป็นต่อ]

 

 

ห้าโหล...หกสิบ เอิ่ม มุกนี้ใช้บ่อยเกินไปหรือเปล่าหว่า แต่ก็เอาเถอะน่า  อย่าจ้องจับผิดผมแบบที่ไอ้พี่พายแม่งจับผิดผมเลย ไอ้บ้านั่นแม่งบอกจะจับเอวแม่งเลื่อนลงไปจับต่ำกว่าเอวซะงั้น แต่ก็เอาเหอะ ผมชินแล้วล่ะ แค่มันมาจับขยับไอ้นั่นไอ้นี่ผมสักสองสามที มันไม่ได้ทำให้ผมมีปัญหาหรือว่ามีอารมณ์อะไรหรอก หุๆ

 

ว่าแต่ว่าทำไมช่วงนี้ตาขวากระตุกโคตรถี่เลยก็ไม่รู้แฮะ กระตุกแม่งทุกชั่วโมงจนไอ้พี่พายมันหาว่าผมขยิบตายั่วมัน คิดได้เนอะ คนแบบผมเนี่ยนะจะไปยั่วมัน ถ้าให้ยั่วไอ้พี่พายคงยั่วได้สองอย่าง คือยั่วโมโหกับยั่วมือยั่วตีน นั่นคือสิ่งที่ผมโคตรถนัด

 

กลับมาเรื่องตาขวาขยิบ โบราณท่านว่าขวาร้ายซ้ายดี แล้วที่ผมตาขวาขยิบโคตรถี่ นี่มันจะมีเรื่องร้ายๆ ตามมาแบบเป็นพรวนหรือเปล่า ถึงแม้ว่าผมจะมีความซวยเป็นเพื่อนมาตั้งแต่ไหนแต่ไร แต่ผมก็ไม่อยากได้มันเพิ่มเติมเข้ามาในชีวิตมากไปกว่านี้หรอกนะ

 

“เฮ้อ! ว่างฉิบหาย ไม่มีอะไรให้ทำเลยเว้ย ไอ้พี่พายแม่งก็ไปทำงาน คนว่างงานแบบกูดูไร้ประโยชน์ฉิบหาย ไปหาอะไรที่มีประโยชน์ทำบ้างดีกว่ามั้ยวะ” ถึงจะพูดอย่างนั้นก็เถอะ แต่จะให้ไปทำห่าอะไรล่ะครับ พออยากจะทำงานพี่พายแม่งก็บอกว่าไม่ต้องทำ แค่ผมคนเดียวมันเลี้ยงได้

 

ประเด็นมันไม่ได้อยู่ตรงนี้หรือเปล่าวะ ผมไม่ได้อยากให้มันเลี้ยงผมสักหน่อย ที่ผมไล่ให้พี่พายมันไปทำงาน เพราะมันจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน ก็เมื่อปีก่อนตอนที่มันเรียบจบแต่ผมยังเรียนปีสี่ มันจะเอาแต่หมกมุ่นกับเรื่องที่ไอ้พี่แต๊กหอกอะไรนั่นจะมายุ่งวุ่นวายกับผม ทั้งๆ ที่บอกให้เชื่อใจว่าผมไม่สนใจใครนอกจากมันแล้วแท้ๆ

 

แต่ไอ้คุณชายธราเทพก็เอาแต่วุ่นวายจะตามไปเฝ้าผมที่มหาลัย คือผมก็ไม่ได้อะไรหรอกนะ แต่มันน่าเสียดายเวลานี่หว่า สู้มันเสนอหน้าหล่อๆ ของมันไปช่วยพ่อทำงาน มันน่าจะดีกว่ามั้ยวะ เอาเวลาไปเฝ้าผมมันไม่มีอะไรดีขึ้นมาหรอก นอกจากมันจะตามราวีเพื่อนผมเสียมากกว่า

 

เพราะฉะนั้นพี่พายจึงถูกผมบังคับให้ไปทำงานด้วยความเต็มใจ...มั้ง

 

เออ พูดถึงไอ้พี่แต๊กอะไรนั่น ตอนที่พี่พายจบไป ก็มีมาคุยกับผมอยู่เหมือนกัน แต่ผมไม่ได้บอกพี่พายหรอก รู้กันอยู่ว่าถ้าบอกแล้วจะเกิดอะไรขึ้น ไอ้เด็กขี้หวงแบบนั้นคงอาละวาดตายห่า

 

ของแบบนี้มันอยู่ที่ใจคนครับ เพราะว่าผมเป็นพวกรักเดียวใจเดียว เป็นคนที่รู้จักพอใจในสิ่งที่ผมมีอยู่ เพราะถ้าผมไม่พอใจ ผมคงถูกฆ่าตายคาเตียงแน่นอน แต่เอาจริงๆ นะ ผมว่าถ้าคนเรารู้จักพอใจในสิ่งที่ตนเองมี แค่นี้ก็ไม่มีปัญหาเรื่องการนอกใจกันหรอก เหอะๆ เรื่องง่ายๆ ที่คนไม่ใส่ใจและมองข้าม มันตามมาด้วยปัญหานานัปการ

 

วู้วๆ วันนี้ไอ้หมาต่อดูมีสาระมากเลยครับพี่น้อง

 

“ว่าแต่ว่าทำไมกูชอบออกทะเลอยู่เรื่อยเลยว่ะ เมื่อกี้นึกเรื่องทำตัวให้มีประโยชน์ แล้วทำไมมันลอยออกไปเรื่อย กลับมาเรื่องเดิมก่อนดีกว่ามั้ยครับไอ้ต่อ” นิสัยของผมนี่ก็อย่างที่รู้ๆ กัน เพ้อเจ้อ เวิ่นเว้อ ไร้สาระไปวันๆ ทั้งๆ ที่อยากจะลองดูมีสาระแบบคนอื่นเขาบ้างแท้ๆ แต่มันดูไม่คือเลยว่ะ

 

“ทำงานพาร์ทไทม์ดีมั้ยวะ หรือว่าไปรับจ๊อบทำงานพิเศษที่บ้านเสบียง หาเงินใช้หน่อย แต่จะทำยังไงให้ไอ้พี่พายแม่งไม่พูดมาก แต่จะว่าไปอีกสองเดือนก็จะเริ่มต้นเรียนแล้ว แต่ก็ตั้งสองเดือนเลยนี่หว่า ลองไปหางานทำบ้างดีมั้ยนะ” กูดูสับสนยังไงก็ไม่รู้ ตกลงแล้วผมจะอยากทำหรือว่าไม่อยากทำมันวะไอ้งานเนี่ย

 

“ว่างเว้ย ทำไมมันว่างแบบนี้ ไอ้พี่พายไม่อยู่แล้วเงียบฉิบหาย ไอ้ต็อปกับพี่โก้ก็ทำงานแล้ว แล้วทำไมมีแค่กูที่ว่างอยู่คนเดียววะ” ผมกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่ที่โซฟา กลิ้งเพลินไปหน่อยพ่อร่วงลงมานอนตายที่พื้นเลยครับ

 

“ช่วงชีวิตฉันที่ขาดเธอ เหมือนจะตาย หัวใจมันทนไม่ไหว...” วู้วๆ นี่ร้องเพลงเพราะว่าว่างหรอกนะ ไม่ได้เพราะว่าคิดถึงใครเป็นพิเศษหรอก อย่าเข้าใจผิดแล้วเอาไปบอกไอ้พี่พายมันนะครับ เดี๋ยวมันจะเข้าใจผิด คิดว่าผมพิศวาสอำมหิตมันมาก

 

“ว่างแล้วฟุ้งซ่านฉิบหาย หาอะไรทำดีมั้ยวะ” ผมกลิ้งไปสามตลบและดีดตัวลุกขึ้นจากพื้น ถ้ามันว่างมากแล้วฟุ้งซ่าน ผมก็หางานทำละครับ แต่คงไม่ใช่งานนอกห้องหรอก ตอนนี้เอางานในห้องก่อนก็แล้วกัน ข้าวของของไอ้พี่พายเริ่มกระจัดกระจายไปทั่วอีกแล้ว

 

“เอาละครับ ไอ้หมาต่อจะทำประโยชน์ให้กับสังคมแล้วครับพี่น้อง มาดูกันสิว่าจะมีอะไรพังคามือกูบ้างมั้ย”  ผมเริ่มต้นด้วยการเก็บหนังสือการ์ตูนสารพัดสารเพหลากหลายเรื่องของไอ้พี่พายมันเข้าชั้น ขอบอกเลยว่าชั้นวางหนังสือของคุณชายธราเทพ แค่หนังสือการ์ตูนนี่ก็กินไปสามในสี่ของชั้นวางที่เรียงรายเป็นทิวแถว ในคอนโดของมันแล้วครับ

 

“เยอะเหลือเกินครับหนังสือการ์ตูนของมึงเนี่ย รักมากประหนึ่งลูกเมีย ถ้ากูแกล้งเอาไปซ่อนสักห้าสิบเล่ม มึงจะรู้มั้ยวะว่าแม่งหายไป เพราะว่ามันเยอะแบบอลังการมากเกิน” เห็นแบบนั้นไอ้พี่พายมันก็มีระเบียบเหมือนกันนะ แต่บทจะไร้ระเบียบแม่งก็เอาไม่ได้เลย ซึ่งตอนนี้คุณชายเค้าอยู่ในโหมดไร้ระเบียบ หนังสือจึงได้กระจัดกระจายอยู่ตามมุมต่างๆ ของห้อง

 

ไม่ได้เม้านะครับ แม้แต่เวลาแม่งไปนั่งขี้มันยังต้องเอาไปอ่าน ก็เข้าใจอารมณ์คนติดการ์ตูนนะ เพราะผมเองก็เคยติดเหมือนกัน อ่านได้ทั้งวันทั้งคืนแบบไม่สนใจใคร ไม่ทำอะไร จนพี่ปอแทบจะฆ่าผมตายคามือมาแล้ว

 

แต่ตอนนี้ผมก็ไม่ได้ติดมากขนาดนั้น เนียนอ่านของพี่พายมันบ้างเวลาว่าง ตอนนี้ผมโตแล้วครับ ความสนใจของผมมันเลยเปลี่ยนไปเรื่อยตามอารมณ์ ไม่ใช่จมกับเรื่องการ์ตูนแบบมัน

 

วันๆ มันเอาแต่บ่นว่าทำไมเรื่องนั้นยังไม่จบ ทำไมเรื่องนั้นยังไม่ออก ทำไมเรื่องนั้นเป็นงั้น เรื่องนี้เป็นงี้ แล้วกูจะรู้มั้ยวะ กูไม่ใช่คนแต่ง ไม่ได้เป็นญาติโกโหติกา หรือว่าเป็นเมียคนแต่งเว้ย...ผมตะโกนบอกกับมันไปหลายครั้งแล้วด้วยซ้ำ ไม่เห็นว่ามันจะจำเลย เหอะๆ

 

“ถ้าทำได้พี่พายมันคงอยากจะออกทะเลไปตามล่าหาสมบัติกับลูฟี่แน่ๆ แม่งติดเกิน” ผมมองดูหนังสือการ์ตูนเรื่องโปรดของไอ้พี่พาย ยอมรับว่าสนุกมากๆ แต่ผมก็ไม่ได้ตามอ่านเพราะช่วงเรียนปีสี่มันยุ่งวุ่นวายสำหรับผม เลยห่างๆ ออกไปเลย

 

“ว่าแล้วกูเอามาอ่านหน่อยดีกว่า อ่านถึงเล่มที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ อ่านตั้งแต่เล่มแรกเลยดีมั้ยวะ ไหนๆ กูก็ว่างจนไม่มีอะไรทำแล้วนี่นะ” ว่าแล้วก็จัดมาเลยครับ วันนี้วางเป้าหมายเอาไว้ที่ยี่สิบเล่ม มันเป็นอะไรที่จิ๊บจ๊อยมากสำหรับผม เพราะว่าผมน่ะเป็นนักอ่านแบบมาราธรมาก่อน

 

“ณ ขณะนี้ คือชั่วโมงรักการอ่านนะครับพี่น้อง ห้ามรบกวนเด็ดขาด” ทั้งๆ ที่อยู่คนเดียวแท้ๆ แล้วกูบอกกับใครวะ แต่จะว่าไปบางทีพี่พายมันอาจจะเลี้ยงผีพราย (กระซิบ) เอาไว้ก็ได้มั้ง เพราะมันดูจะรู้เรื่องที่ผมคิดเสียเหลือเกิน

 

ผมหอบเอาหนังสือการ์ตูนทั้งตั้งมาวางที่โต๊ะ ทิ้งตัวลงนอนหนุนไอ้ตัวร้ายที่ตอนนี้ดูจะแฟ่บลงไปเยอะ คว้าเอาหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาเริ่มต้นอ่านใหม่อีกครั้งอย่างมีสมาธิ การเริ่มต้นใหม่มันก็ไม่ได้เลวร้ายนักหรอก

 

หนึ่งเล่มผ่านไป สองเล่มผ่านไป สามเล่มผ่านไป ห้าเล่มผ่านไป... ทำไมเริ่มรู้สึกง่วงแบบแปลกๆ สนุกนะเรื่องนี้ แต่อาจจะเพราะว่าผมแก่แล้วหรือเปล่าวะ จ้องอะไรมากๆ แล้วปวดตาชอบกล

 

ผมได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรหล่นลงบนพื้น สงสัยจะเป็นหนังสือในมือของผมอย่างแน่นอน โดยที่ผมแทบไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำ ท่าทางจะง่วงนอนจริงๆ สินะ เพราะฉะนั้นตอนนี้ผมควรพักสายตาด้วยการนอนหลับพักผ่อน แล้วค่อยตื่นมาอ่านอีกทีก็แล้วกัน

 

 

 

 

 

[พาย]

 

 

เพราะความคิดถึงที่มีต่อไอ้หมาต่อ มันเร่งเร้าให้ผมต้องรีบกลับมาที่ห้อง ทั้งๆ ที่ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานของผมด้วยซ้ำ แต่ทว่าความคิดถึงมันไม่เข้าใครออกใครนี่หว่า ผมก็อยากจะรีบกลับมาหาเรื่องแกล้งมันก็เท่านั้นเอง

 

ก่อนจะกลับมาที่ห้อง ผมต้องแวะซื้อของที่ซุปเปอร์ตามคำสั่งของไอ้ต่อ ของสดกับวัตถุดิบในการทำอาหารหลายๆ อย่างมันร่อยหรอลงไป ผมเลยต้องทำหน้าที่พ่อบ้านจำเป็นไปเดินซื้อของ

 

ทั้งๆ ที่เคยชินกับสายตาของคนที่จ้องมองมาแล้วแท้ๆ แต่ที่เพิ่งเจอมาก็ถือว่ายังน้อยกว่าเวลาที่ผมอยู่ด้วยกันกับไอ้ต่อมากนัก ไอ้หมาต่อมันชอบพูดประชดกับผมว่าคนเอาแต่มองผมจนมันรำคาญ

 

เพราะว่านั่นคือไอ้หมาต่อ เพราะว่าคือมันที่ความรู้สึกโคตรช้า มันเลยไม่เคยรู้ว่าหลายๆ คนที่มองมาที่เรา ไม่ได้มองแค่ผมคนเดียว แค่มองจากสายตาเหล่านั้น ผมก็พอจะรู้แล้วว่าไม่น้อยเลยที่เอาแต่มองคนที่ยืนเลือกของอย่างจริงจังแบบมัน

 

ไอ้ต่อมันหล่อนะ มันสูง พอๆ กับผม มีคนชอบมันเยอะแยะเพียงแค่มันไม่รู้ก็เท่านั้นเอง ว่าตัวมันมีเสน่ห์มากแค่ไหน ไม่อย่างนั้นคนแบบผมจะไปหลงชอบมันได้ยังไงกัน

 

ทั้งเอ๋อ ทั้งซุ่มซ่าม ทั้งขี้บ่น ทั้งน่ารำคาญ แต่เหนืออื่นใด มันคือคนที่ผมรัก เท่านั้นก็เพียงพอแล้วที่ผมจะอดทนกับทุกสิ่งทุกอย่างที่รวมเป็นมัน

 

“เฮ้อ คิดถึงเมียฉิบหาย พี่เพียกลับมาแล้วนะครับน้องมาย ตายห่ารึยังเอ่ย” เป็นคำทักทายที่แสดงความรักแบบโคตรๆ ของเราสองคนครับ อย่าได้ใส่ใจไป

 

“จะว่าไปทำไมดูเงียบๆ วะ ไม่มีเสียงทีวี ไม่มีเสียงเพลง ไม่มีเสียงเล่นเกม ไม่ใช่แม่งนอนหลับอีกแล้วล่ะ...” พูดไม่ทันขาดคำ พอเดินเข้ามาถึงตรงกลางห้อง สิ่งแรกที่ผมพบก็คือสิ่งที่ผมรักมากที่สุด... หนังสือการ์ตูนของผมที่ร่วงหลนกองอยู่ที่พื้น เอิ่ม ไม่สิ อันนี้รักเป็นที่สองรองจากไอ้ตัวที่มันนอนหลับสนิทอยู่บนโซฟาต่างหาก

 

“กลับมาทีไรไม่เห็นมึงกินก็นอนนะหมาต่อ” ผมวางข้าวของที่ซื้อติดมือกลับมาตามคำบัญชาของภรรเมียลงบนโต๊ะ เดินมาหยุดที่ข้างๆ โซฟาที่หมาต่อมันนอนหลับตาพริ้มอย่างน่าลักหลับ ก้มลงเก็บหนังสือการ์ตูนเรื่องโปรดของผมขึ้นมาวางให้เป็นระเบียบเรียบร้อย

 

“เป็นต่อ...” ก็ไม่รู้ทำไมถึงต้องเรียกชื่อมันทั้งๆ ที่รู้ว่ามันนอนหลับและคงไม่ได้ยิน และก็ยังคงไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงต้องยิ้มยามที่ได้จ้องมองใบหน้าของมัน ผมทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น นั่งจ้องมองคนที่หลับตาสนิทพร้อมกับลมหายใจที่ดูสม่ำเสมอ

 

“ทำไมกูรักมึงมากมายขนาดนี้วะต่อ” ผมนั่งกอดเข่าจ้องมองใบหน้าของคนที่ผมโคตรรักอยู่เนิ่นนาน มันนอนขยับตัวไปมา นอนดูดปากเหมือนเด็กๆ เส้นผมสีน้ำตาลอ่อนของมันละเอียดมาก ผมใช้นิ้วมือสางเส้นผมของมันเล่น เกลี่ยแก้มนุ่มๆ ใสๆ ของมันไปมา ริมฝีปากสีระเรื่อนั่นดึงดูดให้ผมยื่นหน้าเข้าไปอย่างใกล้ชิด และจุมพิตลงไปอย่างเนิ่นนาน

 

“ชีวิตกูมีคนเดินเข้ามาหาตั้งมากมาย แต่มึงรู้มั้ย สุดท้ายทุกคนก็เดินจากไป...” ผมจับแขนของมันที่ห้อยตกลงมาจากโซฟา กลับขึ้นไปวางที่ข้างลำตัวตามเดิม มันยังคงหลับสนิทเพราะถ้ามันตื่นนอนแล้ว มันคงไม่สามารถนอนนิ่งๆ เพื่อฟังสิ่งที่ผมกำลังพูดอยู่ได้หรอก ไอ้หมาต่อมันขี้อายพอตัวเหมือนกันนะ

 

“กูก็ไม่เคยสนหรอกนะว่าใครจะเดินเข้ามาหรือว่าเดินจากไป แต่สำหรับมึงแล้ว มึงเป็นเพียงคนเดียวที่กูจะไม่ยอมให้เดินออกไปจากชีวิตกู กูอยากจะอยู่ด้วยกันกับมึงให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้” ผมกุมมือของมันขึ้นมากอบกุมแบบสอดประสาน กระชับสัมผัสให้แนบแน่นมากขึ้น ใบหน้ายามที่มันหลับดูดีจนผมเผลอมองอยู่นานมากเลยทีเดียว

 

“บนโลกนี้มีคนตั้งมากมาย แต่ทำไมถึงเป็นมึงวะ ทำไมหัวใจกูถึงได้บอกว่าต้องเป็นมึง แค่มึงคนเดียวเท่านั้นที่กูเฝ้ารอมาตลอด” ความรักมันก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่ แต่มันทำให้ผมเปลี่ยนแปลงอะไรได้หลายอย่าง ตั้งแต่ที่ได้รู้จักกับความหมายของความรักจากคนที่มอบความรู้สึกทุกอย่างให้กับผม มุมมอง ความคิด และอะไรในชีวิตของผมก็เปลี่ยนไปอย่างมากมาย

 

เปลี่ยนไปทีละเล็กทีละน้อย ด้วยความรู้สึกของเป็นต่อที่มอบให้กับผม

 

“เฮ้อ! มึงหลอกหลอนกูมากไปแล้วนะหมาต่อ กูว่าชาตินี้ทั้งชาติกูคงเลิกรักมึงไม่ได้หรอก มีแต่จะรักมากขึ้นทุกวัน” ผมเฝ้ามองดูคนรักของผมที่นอนหลับสนิทเหมือนตายไม่มีผิด นี่ถ้ามันไม่หายใจอยู่ ผมอาจจะคิดว่ามันคงตายคาที่อยู่ก็ได้

 

ระหว่างที่ผมกำลังนั่งเฝ้ามัน ไอ้ต่อพลิกตัวนอนตะแคงหันหน้ามาทางผม ใบหน้าที่ดูนิ่งเรียบมาตั้งนานกลับแต้มยิ้มน้อยๆ ราวกับว่าเจ้าตัวกำลังฝันดีหรือมีความสุขกับบางสิ่ง

 

ด้วยความที่ทั้งรักทั้งหลงมันมาก บวกกับที่สามารถเกิดอารมณ์ได้ง่ายๆ ด้วยการมองหน้าตามัน ผมขยับตัวขึ้นคร่อมมันบนโซฟา คุกเข่าทั้งสองข้างคร่อมร่างของมัน ใช้มือทั้งสองข้างค้ำยันน้ำหนักตัวเอาไว้ ก้มหน้าลงมองดูใบหน้าของมันใกล้ๆ แพขนตาหนาที่เรียงตัวกันอยู่นั้นยังคงแน่นิ่งไร้การเคลื่อนไหว

 

ผมก้มหน้าลงซุกที่ซอกคอขาวๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ กลิ่นโปรดของหมาต่อยังคงเป็นที่ชื่นชอบสำหรับผมเสมอ ผมใช้ปลายจมูกไล้และไซ้ที่ซอกคอของมันไปมา ริมฝีปากถูกกดลงบนเนื้อนุ่ม จุมพิตเบาๆ ด้วยความโหยหา ลากไล้ริมฝีปากบนเนื้ออ่อน ก่อนที่จะตีประทับตราลงไป อาจจะไม่เด่นชัดมากนัก แต่เจ้าตัวน่าจะสังเกตเห็นได้ไม่ยาก

 

“เป็นต่อ รักนะครับ” ผมกระซิบบอกรักด้วยเสียงที่เบาแผ่ว บอกความรู้สึกที่ผมมีให้มันมาตลอด ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือว่าตอนนี้ มันยังคงเป็นเช่นนั้น ยังไม่เปลี่ยนแปลง หากจะมีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น มันคงเป็นปริมาณของความรู้สึกที่มีแต่จะมากขึ้นทุกวันมากกว่า

 

“นี่มึงคิดจะยั่วกูหรอวะต่อ” เพราะว่ามันนอนกัดปากทำหน้าตายั่วใส่แบบไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่ด้วยความที่เป็นคนที่ถูกมันปลุกเร้าอารมณ์ได้อย่างง่ายดาย หรือพูดง่ายๆ ก็คือผมมันหื่นกับไอ้ต่อแบบไม่มีลิมิต

 

“อยากให้กูกัดปากมึงรึไง” ผมยังคงนัวเนียคลอเคลียอยู่ที่ใบหน้าของมัน สัมผัสที่แก้ม คลอเคลียที่ริมฝีปาก นาบทับสัมผัสแสนร้อนแรงให้แก่มัน ความอ่อนนุ่มของริมฝีปากที่แสนคุ้นเคย ทำให้ผมรู้สึกดีและไม่อยากจะปล่อยให้มันเป็นอิสระ

 

เหมือนว่าไอ้หมาต่อของผมจะเริ่มรู้สึกตัวเล็กน้อย ว่าถูกรบกวนการนอนที่แสนสบาย เพราะว่าผมรุ่มร่ามและลวนลามมันอยู่นานสองนาน แต่มันก็ยังไม่รู้สึกตัวเต็มที่ เหมือนจะแค่รำคาญที่ผมไปนอนทับ ไปจับและสัมผัสร่างกายมันเท่านั้น

 

“อื้อ อย่าดิวะ” ผมอมยิ้มน้อยๆ ทั้งๆ ที่มันยังไม่รู้สึกตัวแท้ๆ แต่ก็ยังปัดป่ายปกป้องตัวเอง เวลาปกติที่มันมีสติเต็มร้อย มันยังปกป้องตัวเองไม่เคยได้เลย แล้วตอนนี้ที่ไม่มีสติเลยแม้แต่น้อย มันจะรอดพ้นเงื้อมือของผมได้ยังไงกัน...เนอะ

 

“ของแบบนี้มันห้ามยากนี่ครับ ก็ใครใช้ให้ต่อน่าฟัด พี่ก็เลยอดไม่ได้ที่จะฟัดเพื่อฆ่าเวลา” ไอ้ต่อมันนอนนิ่งไม่ได้ละเมอหรือมีท่าทีใดๆ ผมค่อยๆ สอดมือเข้าไปในเสื้อของมัน ลากไล้ลูบวนที่หน้าท้อง ถกเสื้อมันขึ้นไปกองหน้าอก และเริ่มต้นมอบสัมผัสที่แสนวาบหวามให้แก่มัน

 

“อืม...” ช่างเป็นสิ่งที่ผมโปรดปรานเหลือเกิน ผิวนุ่มๆ ขาวๆ ของไอ้หมาต่อ กลิ่นน้ำหอมที่ผมชอบ ร่างกายของคนที่ผมชอบ ร่องรอยที่ผมทิ้งเอาไว้จางๆ ยิ่งสัมผัสมากเท่าไหร่ ความต้องการในใจก็ยิ่งมากขึ้นเท่านั้น

 

ทั้งๆ ที่มันหลับแต่ประสาทสัมผัสการรับรู้และตอบสนองของมันยังคงทำงาน ไอ้ต่อมันเริ่มขยับตัวไปมาราวกับว่ากำลังกระสับกระส่าย

 

แต่ใครสนล่ะ เพราะว่าสิ่งที่ผมสนตอนนี้ก็คืออกขาวๆ กับไอ้ที่สีชมพูเข้มๆ ของไอ้หมาต่อ ที่กำลังตอบสนองสัมผัสที่ยั่วเย้าและเร่งเร้าอารมณ์ของผมอย่างเต็มที่ต่างหาก

 

...................

 

 

 

[เป็นต่อ]

 

อืม ผมรู้สึกหายใจไม่สะดวก มันเกิดอาการแน่นหน้าอกขึ้นมา ที่จริงต้องบอกว่ามันเหมือนถูกกดทับทั้งร่างกายเลยต่างหาก แถมยังรู้สึกเหมือนถูกรังควานแบบแปลกๆ แต่ทว่าในบางความรู้สึกก็แอบรู้สึกดีอย่างประหลาด มันเกิดอะไรขึ้นกันวะ

 

แผล็บ... แผล็บ

 

สาบานได้ว่าผมได้ยินเหมือนเสียงคนกำลังเลียบางอย่าง มันใกล้มากๆ จนได้ยินเสียงอย่างชัดเจน ไอ้ความรู้สึกเย็นวาบสลับกับร้อนรุ่มนี่มันคืออะไรวะ ผมรู้สึกกระสับกระส่ายจนนอนนิ่งไม่ได้ นี่มันความฝัน เรื่องจริง หรือว่าอะไร

 

เอ๊ะ! หรือว่าผมจะถูกผีอำ

 

ใช่แล้วล่ะ ผมกำลังถูกผีอำจริงๆ นั่นแหล่ะ แล้วไอ้ผีตัวนี้มันก็ร้ายมากด้วย มันไม่ใช่แค่ทับให้ผมหายใจไม่ออก แต่มันกำลังล้วง กำลังควัก กำลังจูบ ดูด และเริ่มจะดึงกางเกงของผมลงไปเรื่อยๆ

 

“ถ้ามึงทำอะไรกูมากไปกว่านี้ กูถีบมึงตกโซฟาจริงๆ นะไอ้ผีพี่พาย” ชัดเลยครับ ตอนแรกก็กลัวว่าตัวเองจะถูกผีอำ อย่างที่เคยบอกเอาไว้ ผมสงสัยว่าไอ้พี่พายมันจะเลี้ยงบางอย่างเอาไว้ในห้อง

 

แต่พอมาลองคิดๆ ดู ผมเองก็เคยถูกผีหื่นอำมานับครั้งไม่ถ้วนเหมือนกันนี่หว่า แต่ละครั้งแทบจะเสร็จมันอยู่รอมร่อ โชคดีที่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก่อน และครั้งนี้ก็จะต้องรู้สึกตัวก่อนจะถูกไอ้ผีพี่พายมันเผด็จศึกให้ได้

 

“ง่วงก็นอนต่อไปสิวะ ตื่นขึ้นมาทำไม” มันยิ้มแฉ่งใส่อย่างไม่รู้สึกรู้สา มันน่านักนะไอ้ห่าพี่พาย คิดว่าอยากทำอะไรก็ทำได้อย่างนั้นหรอวะ การที่กูรักมึงไม่ได้แปลว่ากูจะยอมให้มึงทำห่าอะไรก็ได้นะเว้ย

 

“พอดีถูกมารผจญน่ะ รีบๆ ลุกออกจากตัวกูเลยไอ้พี่พาย หื่นเหี้ยอะไรแต่หัววันวะ ยุ่มย่ามกับร่างกายกูมาก กูฟ้องพี่ปอนะครับ” เอาพี่ปอมาอ้างเลยครับ นานๆ ทีพี่ปอมันถึงจะเข้าข้างผมสักที ก็พี่พายมันอยากเอาแต่ใจทำไม ผมเลยต้องยกเอาคนที่พี่พายมันพอจะเชื่อมาอ้างเอาไว้ก่อน

 

“นี่ห้องกูนะหมาต่อ อะไรก็ตามที่อยู่ในห้องนี้ก็ต้องเป็นของกูทั้งหมด กูมันพวกชอบแสดงความเป็นเจ้าของ อะไรที่เป็นของของกู กูจับตีตราจองเอาไว้หมด ดูที่หนังสือที่มึงเอามาอ่านดิวะ ยังมีตัวพีเขียนเอาไว้ทุกเล่ม ชัดเจนนะ...”

 

“เด็กน้อยมากไอ้พี่พาย นิสัยมึงโคตรเด็ก เอาแต่ใจเกินไปกูไม่รักมึงนะเว้ย รีบๆ ลุกขึ้นจากตัวกูเดี๋ยวนี้เลย เสื้อก็ถกขึ้นมานี่ กางเกงก็ดึงลงไปนู่น ดีนะที่กูเริ่มรู้จักคำว่าด้านแล้ว ไม่อย่างนั้นกูถีบมึงตกโซฟาไปแล้ว” ผมจริงจังกับการจ้องตาไอ้คนตาที่คร่อมตัวอยู่เหนือร่างผมมาก มันก็เอาแต่จ้องแต่ไม่ยอมลงไปจากตัวผมเสียที

 

“ไม่เอา กูกลับมาเหนื่อยๆ อยากจะนอนซุกหน้าลงบนนมมึงแบบนานๆ อย่ามาเล่นตัวน่ะไอ้หมาต่อ กูได้มึงมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วนะเว้ย จะมาอายทำไม หรือจะให้กูปิดไฟมั้ยล่ะ...”

 

“เปิดไฟหรือว่าปิดไฟมันไม่ใช่ประเด็นว่ะ มันอยู่ที่ว่ากูไม่มีอารมณ์เว้ย มึงไม่ได้แค่นอนซุกแต่มึงทั้งไซ้ ทั้งกัด ทั้งดูด โอย สารพัดพิษมากมึงอ่ะ” ผมยกมือขึ้นดันหน้าไอ้พี่พาย แม่งเตรียมตัวจะซุกหน้าลงมาที่อกผมแบบเต็มที่ นิสัยไม่เคยเปลี่ยน เอาแต่ใจ งี่เง่า น่ารำคาญ...แต่ก็รักแม่งว่ะ

 

 วุ้ย กูนี่แหล่ะที่น่ารำคาญ เหอะๆ

 

“เล่นตัวจังเลยนะครับไอ้หมาต่อ ไม่ยอมกูก็ไม่เอาเว้ย ขี้เกียจจะง้อแล้ว” และไอ้พี่พายก็ลุกขึ้นจากตัวผมไปอย่างอารมณ์เสีย มันหันมามองค้อนผมหนึ่งดอก สะบัดหน้ากลับและเดินตรงเข้าไปยังห้องนอน คิดว่าผมจะตามง้อหรอวะ ไร้สาระฉิบหาย

 

“เสื้อผ้ากูหลุดลุ่ยมากไอ้ห่า ถ้าใครเข้ามาเห็นผมในสภาพนี้ รับรองเลยว่าต้องเข้าใจถูกแน่ๆ” เหมือนว่าผมจะยังพูดไม่ทันขาดคำ และยังไม่ทันจะลุกขึ้นแต่งตัวให้เข้าที่เข้าทาง ไอ้มนุษย์สายพันธุ์สั้นที่มักจะโผล่มาในช่วงเวลาที่ไม่สมควรที่สุด พร้อมกับมนุษย์สายพันธุ์เปรตที่มักจะไม่ห่างกัน ดันเดินตามกันเข้ามาติดๆ

 

เฮ้อ บัดซบมากชีวิตกู

 

“อุ้ย! เรามาผิดเวลาอีกแล้วพี่โก้” ไอ้ต็อปแม่งทำเป็นตกอกตกใจ ยกมือขึ้นมาปิดตา แต่ถ่างนิ้วจนตาโตๆ ของมันโผล่มาซะเต็มดวงขนาดนั้น มึงอย่าเอานิ้วสั้นๆ ของมึงขึ้นมาปิดหน้าตากวนส้นตีนเลยไอ้ต็อป

 

“บอกกี่ครั้งไม่เคยฟังเลยนะไอ้พาย ในห้องนอนมีไม่รู้จักไปทำ มึงสองตัวนี่ทำสปริงโซฟาฟังมากี่ตัวแล้ววะ ครั้งหน้ากูสั่งแบบเป็นไม้หนาๆ มาให้มึงใช้เลยดีมั้ย...” ผมดึงกางเกงขึ้นและดึงเสื้อลง พลิกตัวนอนคว่ำหน้าลงบนไอ้ตัวร้าย พูดห่าอะไรไม่ออกเลยครับ ต่อให้ปฏิเสธออกไป แต่สภาพร่างกายของผม ตอนที่พี่โก้กับไอ้ต็อปเข้ามาเห็น ผมเชื่อว่าแก้ตัวไปก็ไร้ประโยชน์

 

“ไม่ต้องมานอนคว่ำใส่กูเลยไอ้ต่อ กูไม่ใช่พี่พาย” สัดต็อปยังคงเป็นรากที่สองของสต็อปอยู่ครับ และมันจะเป็นเช่นนั้นไปจนวันตายเลยด้วย

 

“กูว่าเราสองคนแม่งเป็นตัวบาปว่ะต็อป ขัดคนเค้าจะเอากันนี่มันบาปมากเลยนะเว้ย ป่านนี้ไอ้พายแม่งอกแตกตายห่าแล้วมั้ง...”

 

“ใช่หรอพี่โก้ ไม่ใช่เค้าเพิ่งลงจากสวรรค์กันมาแล้วหรอ ก็ปกติต้องเห็นพี่พายคร่อมไอ้หมาต่ออยู่นี่นา แต่นี่ไม่ยักเห็นพี่พายอยู่เลย...”

 

“คือแบบว่าจะวิพากษ์วิจารณ์กันอีกนานมั้ยวะ ไม่ใช่อย่างที่คิดเว้ย กูแค่เกือบ ยังไม่ได้ทำห่าอะไรเลย” ถ้าไอ้พี่พายมันทำจริงๆ สภาพผมคงไม่ดูดีแบบนี้หรอกครับ เสื้อผ้าคงกระเด็นไปทั่วแล้วล่ะ นี่ดูดีที่สุดเท่าที่ไอ้คู่ผัวเมียนี่มาเจอเลยนะเว้ย

 

“จ้าๆ กูโคตรเชื่อเลย ตัวลายเป็นตุ๊กแกกลายพันธุ์แบบนี้ แต่ก็เรื่องของมึงเถอะ ลุกขึ้นมานั่งดีๆ ไอ้หมาต่อ นอนรอให้พี่พายมาต่อหรอจ๊ะ” ถ้าพี่โก้ไม่อยู่ บางทีผมอาจจะเตะไอ้ต็อปสักทีสองที แต่นี่สามีเขาอยู่ครับ ทำห่าอะไรไม่ได้ หวงมาก รักมาก เอาใจมาก ดูแลดีมาก แตะต้องไม่ได้เลยครับ

 

แต่พี่แกก็ไม่เคยห้ามไอ้เพื่อนเลวของผมเลยนะ ให้รังแกผมตลอด แถมไอ้พี่พายก็ยังรู้เห็นเป็นใจ ให้ไอ้พี่โก้กับไอ้ต็อปทำร้ายจิตใจผมมาตลอด เดี๋ยวมึงเจอกูปฏิรูประบบการปกครอง กูจะกดขี่พวกแม่งให้จมดินเลย

 

“แล้วนี่ที่รักกูหายไปไหนวะ ปกติมันต้องขลุกอยู่กับมึงไม่ใช่รึไง” แหม่ะ อย่ามาเซอร์วิสโก้พายแถวนี้ไอ้พี่โก้ มึงไม่คิดแต่กูคิดนะครับ

 

“งอนเป็นตุ๊ดเดินสะบัดตูดเข้าห้องไปนู่นแล้ว อยากเจอกันมากก็ตามไปในห้องเลยพี่โก้ ฝากบอกเพื่อนพี่ด้วยนะว่าแม่งงี่เง่ามาก” ผมนั่งกอดไอ้ตัวร้าย หยิบการ์ตูนขึ้นมาอ่านอย่างไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี ขี้เกียจคุยกับไอ้ต็อป ไม่อยากรู้ด้วยว่ามันมาเพื่ออะไร

 

“ทำเป็นนิ่ง เป็นห่าอะไรกันอีกละครับเพื่อนต่อ ทะเลาะกันหรือไงวะ” มันขยับเข้ามาใกล้ๆ ทิ้งตัวลงนอนหนุนตักผมแบบหน้าตาเฉย ผมระบายลมหายใจเบาๆ พลิกหน้ากระดาษอ่านไปเรื่อย ไม่อยากจะสนใจไอ้เตี้ยทรพีสักเท่าไหร่

 

“โอเค ไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวพี่โก้ก็เล่าให้กูฟังเองนั่นแหล่ะ” มันคว้าหนังสือการ์ตูนของพี่พายมาหนึ่งเล่ม ผมตีมือมันแรงๆ และดึงมันกลับคืนมาเก็บเข้าที่ พี่พายมันรักหนังสือของมันอย่างกับอะไรดี แล้วนิสัยไอ้เตี้ยเนี่ยแม่งมักง่าย มันไม่ถนอมหนังสือ ไม่ว่าจะเป็นของมันเอง หรือว่าของใครก็ตาม

 

“หวงแม้กระทั่งหนังสือนะไอ้หมาต่อ...”

 

“ขืนมึงทำหนังสือพี่พายยับหรือว่าเป็นรอยขึ้นมา มันฆ่ามึงตายกูไม่รับรองความปลอดภัยนะ” เหมือนว่ามันจะเพิ่งนึกได้ว่านี่คือหนังสือสุดที่รักของไอ้พี่พาย มันเลยไม่แตะต้องอีกเลย ไอ้ต็อปพลิกตัวเข้าหาผม กอดหมับที่เอวและซุกหน้าลงมาที่ท้อง แม่งไซ้ไปมาอย่างที่มันชอบทำ

 

“เอ้าๆ กูไม่ใช่พี่โก้ของมึงนะต็อป เลิกเล่นแล้วขยับไปไกลๆ กูเลย กูจะอ่านหนังสือ” ผมตบหัวไอ้ต็อปเบาๆ แต่มันไม่ยอมลุกขึ้น จนกระทั่งไอ้คนที่มันงอนเป็นตุ๊ด และมุดเข้าไปในห้องนอน ตอนนี้มันเดินออกมาแล้วจัดการหิ้วปีกไอ้ต็อปขึ้นมาจากตักของผม เหวี่ยงร่างสั้นๆ ของมันไปทางพี่โก้ รายนั้นก็รีบคว้าไปกอดไปโอ๋อย่างเร็ว

 

“ตรงนี้ที่กู ถึงตอนนี้กูจะกำลังโกรธและงอนที่หมามันไม่ยอมก็เถอะ แต่คนอื่นอย่าได้มาทับที่กู” แหม่ะ พอพี่โก้ไปโอ๋ที่ในห้อง มึงออกมาได้เลยนะไอ้พี่พาย แม่งมองค้อนใส่ผมหนึ่งดอก ทิ้งตัวลงนั่งโซฟาตัวเดียวกับผม แต่เว้นระยะห่างแบบเต็มที่

 

“พูดกันดีๆ ก็ได้ไอ้พาย เล่นจับเหวี่ยงมาแบบนี้ ถ้ากูรับไม่ทันไอ้ต็อปมันก็เจ็บนะเว้ย” ให้มันเจ็บบ้างเหอะพี่โก้ มันทำคนอื่นเจ็บมาเยอะแล้วเหอะเมียพี่น่ะ

 

“เอาน่าพี่โก้ ต็อปไม่ได้เป็นอะไรนี่นา อีกอย่างพี่พายคงถนัดเหวี่ยงด้วย เหวี่ยงทั้งนิสัย เหวี่ยงทั้งไอ้ต่อ” อันนี้มันแอบกระซิบกับพี่โก้ แต่ขอโทษเถอะ กระซิบได้ดังมากห่าต็อป กูได้ยินนะ แล้วไอ้ตัวที่หูโคตรดีแบบพี่พายน่ะ มันจะไม่ได้ยินรึไง

 

“นินทากูนะไอ้สั้น ได้ยินนะเว้ย” พี่พายมันทำเพียงแค่มองด้วยหางตา ตอนนี้ไอ้ต้อปมันไม่ค่อยกลัวพี่พายเท่าไหร่ เพราะพี่พายมันไม่ได้นิสัยเหมือนหมาบ้าอย่างเมื่อก่อนแล้ว

 

“เปลี่ยนเรื่องเหอะ ว่าแต่พี่โก้มาไมวะ จะมาชวนไปเที่ยวหรอ ไปด้วย ที่ไหน เมื่อไหร่ บอกมาได้เลย” ผมกระตือรือร้นอยากจะไปเที่ยวมากๆ เพราะว่าขี้เกียจนั่งๆ นอนๆ อยู่ที่ห้อง ไอ้พี่พายก็ไม่อยู่ ต้องไปทำงาน มันให้ความรู้สึกเหมือนแม่บ้านที่ต้องอยู่ทำงานบ้าน ให้ผัวทำมาหาเลี้ยง

 

มันไม่ใช่อ่ะครับ เข้าใจอารมณ์คนอยู่เฉยๆ ไม่เป็นกันบ้างมั้ยวะ

 

“คนว่างงานนี่ดูกระตือรือร้นที่จะได้เที่ยวจริงๆ นะ” ถ้าไม่มีคำแดกดันของไอ้ต็อปนี่สิแปลก นี่ถือได้ว่าเป็นเรื่องปกติ เพราะฉะนั้นอย่าไปสนใจมัน ตอนนี้ผมสนใจเรื่องที่จะได้เที่ยวมากกว่า

 

“คนที่วันๆ เอาแต่ไปนั่งเฝ้าผัวในที่ทำงาน มันก็ไม่ได้ดูดีไปกว่าคนที่ว่างงานแบบกูหรอกมั้ง ว่าแต่ไปไหนอ่ะพี่โก้ อยากไปเที่ยวอ่ะ เอาที่แจ่มๆ ไปทะเลมั้ย ไปที่ที่เงียบๆ คนน้อยๆ อยากนอนเล่นริมทะเลอ่ะพี่โก้ ไป กัน เถอะ” ถ้าลุกขึ้นไปเกาะแขนพี่โก้แล้วเขย่าได้ ผมคงทำไปแล้ว แต่เพราะรู้ดีว่าคนบางคนมันคงไม่สบอารมณ์เท่าไหร่

 

“โป๊ะเช๊ะเลยหมาต่อ กูจะมาชวนมึงไปเที่ยวทะเลจริงๆ นั่นแหล่ะ เห็นมึงอยู่แบบไร้ค่าแล้วกูสังเวชใจ นั่งหายใจทิ้งไปวันๆ แบบนั้น สู้เอาเวลาไปเที่ยวกันดีกว่า...”

 

“โหย รักเลยพี่โก้ ไม่ได้ไปเที่ยวตั้งนานแล้วนะเว้ยเนี่ย” เอิ่ม ผมรู้สึกไปเองหรือเปล่าวะว่ามันมีรังสีอำมหิตแผ่ออกมา จากไอ้คนที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวเดียวกันกับผม กับอีกตัวหนึ่งที่ยืนอยู่ตรงด้านหลังพี่โก้ แม่งจ้องผมตาเขม็ง ผมทำห่าอะไรผิดอีกล่ะ

 

“แหม่ะ กูก็รักมึงนะหมาต่อ แต่กูรักไอ้ต็อปมากกว่า อย่ามาเล่นหูเล่นตาใส่กู อีกอย่างกูไม่อยากเล่นชู้กับมึงหรอกนะ เดี๋ยวไอ้พายมันจะขาดใจตายซะก่อน” พี่โก้มันพล่ามอะไรของมันวะ ไม่เห็นจะรู้เรื่อง ใครมันจะอยากเป็นชู้กับไอ้พี่โก้วะ  เห็นแบบนี้ผมก็รักเดียวใจเดียว เสียวกับพี่พายแค่คนเดียวนะครับ

 

“อย่าพากันออกทะเลตอนนี้ดิวะ มาคุยกันก่อนว่าจะไปเที่ยวที่ไหน เมื่อไหร่ ยังไง ให้ผมไปแพคกระเป๋าตอนนี้เลยก็ได้นะพี่โก้” ผมมองดูพี่โก้ที่ยืนกอดอกเต๊ะท่าใส่ผม ไอ้ท่าทางกวนตีนๆ นี่มันยังไง สงสัยว่าผมจะถูกหลอกสินะ รู้งี้ไม่น่าดีใจเลย ลืมไปเสียสนิทว่าไอ้สองผัวเมียนี่แม่งชอบแกล้งให้ผมดีใจ

 

“อยากไปเที่ยวหรอวะ” พี่พายมันถามด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ผมก็ลืมไปเลยว่ามันต้องทำงาน แล้วจะมานั่งเอาแต่ใจก็คงไม่ได้ ไว้รอให้ถึงวันหยุดยาวหรือว่าช่วงที่พี่พายไม่ต้องเข้าบริษัท ค่อยชวนไปเที่ยวด้วยกันก็ได้นี่

 

“ก็อยากเหมือนกัน แต่ไม่ได้ไปก็ไม่เป็นไร ตกลงนี่พี่โก้โกหกผมใช่มั้ยวะ ใจร้ายว่ะ” ผมสังเกตเห็นพี่พายมันทำหน้านิ่งๆ อยู่ดีๆ ก็ก้มลงไปแอบยิ้มเจ้าเล่ห์อยู่คนเดียว ก่อนจะทำหน้าตาจริงจังราวกับว่ากำลังคิดอะไรอยู่ แล้วก็ทำหน้าตายิ้มกริ่มอีกครั้ง ขนลุกชะมัด แม่งกำลังคิดอะไรวะ

 

“เออ กูโกหก อย่าทำหน้าเหมือนว่ากูไปข่มขืนไอ้พายของมึงได้มั้ยวะ...”

 

“สัดโก้ ขนลุกว่ะ” พี่พายที่นั่งเงียบๆ มาตั้งแต่แรกอย่างผิดวิสัย ด่าสวนกลับไปทันทีที่พี่โก้พูดคำต้องห้ามขึ้นมา พี่โก้แม่งลงทุนดีว่ะ อุตส่าห์พูดเรื่องเหนือจินตนาการแบบนั้นออกมา เพื่อที่จะแกล้งให้ไอ้พี่พายมันสยองเล่นๆ ไอ้บ้านี่ก็ไม่ชินสักที

 

“เอาน่า ทำอย่างกับว่าไม่เคย” พี่พายแม่งทำท่าขนลุกอย่างชัดเจน มันมองแขนตัวเองแล้วลูบไปมา พี่โก้ยักคิ้วใส่ผม รอยยิ้มแบบนี้นี่คือกำลังสนุกสินะ

 

“ก็ไม่เคยน่ะสิวะ พูดเหมือนว่ากูกับมึงเคย... ห่าโก้ กูขอเถอะ...”

 

“ท่าไหนว่ามา กูจัดให้ได้เสมอ น้องพายของพี่” กรี๊ด เฮ้ยๆ ไม่ดิ แมนๆ อ๊าก พี่โก้กับพี่พายแม่งจะได้กันมั้ยเนี่ย ฮ่าๆ กูขนลุกแต่กูก็ฟิน นี่กูซัพพอร์ตคู่นี้จริงๆ สินะ แต่ว่ากูต้องหวงพี่พายมั้ยวะ คงไม่ต้องหรอก เพราะพี่โก้แม่งแค่แกล้งพี่พายเล่นเท่านั้นเอง

 

“กูเกลียดมึงว่ะไอ้โก้ อย่ามาเข้าใกล้กู กูถีบมึงจริงๆ นะสัด หมาต่อ มานี่ ขยับเข้ามาใกล้ๆ กูเดี๋ยวนี้ อย่าให้ไอ้ห่าโก้มันทำร้ายจิตใจกูมากไปกว่านี้...”

 

“ฮ่าๆ โอย กูไม่ไหวแล้ว ปวดท้องครับพี่น้อง ฮ่าๆ” ผมถึงขั้นทุบโซฟาแล้วปล่อยฮาออกมาทันที ทั้งๆ ที่พยายามกลั้นเอาไว้อย่างสุดความสามารถแล้วแท้ๆ แถมพี่โก้ก็หัวเราะลั่นอย่างเปิดเผย ไอ้ต็อปเองก็หันหน้าเข้าผนัง ไหล่ไหวขนาดนั้นแม่งกำลังขำแน่ๆ ถึงจะไม่มีเสียงออกมาก็เถอะ

 

“สัดพาย กูไม่ไหวแล้วว่ะ ฮ่าๆ โคตรฮาสีหน้ามึงมากอ่ะ เป็นเพื่อนกันมาตั้งกี่ปี มึงยังไม่ชินอีกหรอวะ ฮ่าๆ” นี่ยังขำไม่เสร็จเลยนะ อีกนิดนะพี่พาย กูเกือบจะขำเสร็จแล้ว ฮ่าๆ โอย ยิ่งเห็นมึงโกรธหน้าดำหน้าแดงแล้วกูยิ่งมีความสุข

 

“พี่โก้ พอเถอะ อย่าแกล้งพี่พายเลยน่า อุ๊บ” ผมขยับไปนั่งข้างๆ ไอ้พี่พาย เหมือนมันจะอยากให้ผมมานั่งเป็นโล่กันพี่โก้ ผมก็พยายามกลั้นขำเอาไว้อย่างเต็มที่ ไม่อยากถูกพี่พายแม่งรัดคอจนขาดใจตาย

 

“กูไม่มีทางชินเว้ย หมาต่อ ถ้ายังหัวเราะอีก กูถีบมึงตกโซฟาเดี๋ยวนี้เลย” ผมต้องเอามือทั้งสองข้างปิดปากเอาไว้ พยายามข่มใจไม่ให้หัวเราะออกมา โอเค ใจเย็นๆ เอาไว้นะหมาต่อ มึงต้องไม่หัวเราะ มึงต้องเงียบเอาไว้ ถึงจะขำกับสีหน้าท่าทางไอ้พี่พายมันเท่าไหร่ ก็ต้องสงบเอาไว้

 

ก๊าก หัวเราะในใจก็ได้วะ

 

“โอเค กูไม่แกล้งมึงก็ได้ วันนี้แวะมาเปลี่ยนบรรยากาศ ว่าจะมานอนค้างที่นี่สักหน่อย หวังว่าคงไม่ได้มาขัดอารมณ์มึงหรอกนะ” อ้อ นี่คือจุดประสงค์หลักสินะ แต่ว่าก็ดีเหมือนกัน ไม่ได้นั่งจิบเบียร์คุยกันที่ระเบียงสี่คนมานานแล้วด้วย

 

“กูว่ามึงสองคนมาส่งเสียงดังหนวกหูพวกกูมากกว่า แต่ก็ดี คนบางคนแถวนี้จะได้มีข้ออ้างที่จะหนีด้วย” คนบางคนแถวนี้นี่กูสินะ แต่ก็เอาเถอะ กูอยากคุยกับไอ้ต็อปอยู่เหมือนกัน ทุกวันนี้ก็แค่ไลน์คุยกันแบบไม่ถี่เท่าเมื่อก่อน แทบไม่เคยโทรคุยกันเพราะเวลาของมันดูจะยุ่งๆ ส่วนผมนี่ว่างแบบมหาประลัย

 

“เออ ดีเหมือนกัน กูมีเรื่องอยากจะเม้ากับมึงเยอะเลยนะเว้ย วันก่อนไอ้เฟียแม่งส่งคลิปมา มันกับไอ้หยีไปสอนเด็กวาดภาพ ท่าทางมีความสุขกันฉิบหาย...” ผมลุกขึ้นไปหาไอ้ต็อป กอดคอมันเอาไว้แน่นๆ ดึงมานั่งแล้วเริ่มต้นรื้อคลิปที่ไอ้เฟียมันส่งมาให้เมื่อวันก่อน

 

สองคนนั้นกลับไปอยู่ที่บ้านเกิด ไอ้หยีมันใช้สิ่งที่มันเรียนมาทำประโยชน์ให้กับสังคม เห็นว่าไปสอนวาดภาพให้กับเด็กๆ ที่บ้านเด็กกำพร้าโดยไม่คิดเงิน ก็ไม่น่าแปลกใจหรอก เพราะไอ้หยีมันเป็นคนประเภทนั้นนี่ เงียบๆ นิ่งๆ แต่ใจดีกับทุกคน

 

ตอนนี้พี่โก้กับพี่พายมันไปนั่งดูวันพีชกันแล้ว ผมกับไอ้ต็อปก็คุยกันถึงเรื่องเพื่อนๆ ที่ตอนนี้ก็ติดต่อกันอยู่เรื่อยๆ อาจจะไม่บ่อยมากนัก เพราะว่าแต่ละคนก็เริ่มทำงานกันแล้ว บางคนก็เรียนต่อ เห็นจะมีแค่ผมคนเดียวหรือเปล่าหว่า ที่ดูจะว่างแบบโคตรๆ

 

ระหว่างที่ไอ้ต็อปมันกำลังเล่นมือถือของผม ผมก็มองกวาดไปรอบๆ ห้อง ภาพที่พี่พายกับพี่โก้นั่งดูทีวีด้วยกันที่โซฟา กับผมและไอ้ต็อปที่นั่งคุยกันอยู่ตรงมุมหนึ่งของห้อง เป็นภาพที่ไม่ได้เห็นมานานแล้วนี่นะ

 

เมื่อก่อนตอนที่พวกเรายังเรียนอยู่นั้น มันเป็นภาพที่เห็นได้บ่อยเสียจนบางทีก็ดูน่ารำคาญ เพราะความวุ่นวายของพวกเราที่มักจะเป็นอยู่ประจำ แต่ทว่าตอนนี้กลับเป็นภาพที่หาดูได้ยากมากๆ เลยทีเดียว

 

ตั้งแต่พี่โก้กับพี่พายเรียนจบปีสี่ พี่โก้ก็กลับไปอยู่ที่บ้านของตนเอง นานๆ ถึงจะมาค้างที่คอนโดสักที พอพี่โก้ไม่มาไอ้ต็อปก็ไม่ค่อยมา ส่วนใหญ่จะเจอกันที่บ้านเสบียง เพราะไอ้ต็อปมันแวะไปหาอะไรกินที่นั่น นอกจากเวลาที่จะได้เจอกันจริงๆ ก็ตอนที่นัดรวมตัวกันนั่นแหล่ะ

 

“ยิ้มห่าอะไรวะหมาต่อ แอบมองพี่โก้แล้วยิ้มนี่กูไม่ปลื้มนะ” ผมกลอกตามองหน้าไอ้เตี้ยที่นั่งตักผมเล่นมือถือ กูว่าคนที่ไม่ปลื้มนี่พี่พายมั้ยวะ แม่งจ้องมึงจนตาแทบถลนออกมาจากเบ้าแล้ว แต่ไอ้ตัวต้นเหตุนี่มันยังนั่งตักผม กอดผม อ้อนผมไม่จบไม่สิ้น

 

กูว่าอีกไม่นานชีวิตมึงนั่นแหล่ะที่จะสิ้น

 

“เปล่าสักหน่อย กูไม่ชอบโหนเสาไฟแบบมึง...”

 

“พูดเหมือนพี่พายไม่สูงเลยเนอะไอ้หมาต่อ...” มันสวนกลับมาอย่างที่ใจผมคิด และผมจะสวนกลับไปอย่างที่ผมตั้งใจเอาไว้ตั้งแต่แรก

 

“เปล่า! เพราะว่ากูไม่ได้เตี้ยแบบมึงต่างหาก ฮ่าๆ” ไอ้ต็อปดันผมให้นอนลง มันนั่งทับท้องผม ใช้มือทั้งสองข้างยันที่หน้าอก ขยุ้มเสื้อกูซะยับเลยห่า แล้วอะไรคือการที่มึงเขย่าตัวกูซะจนเวียนหัวไปหมด พี่โก้มึงมาเอาเมียมึงไปสงบสติอารมณ์หน่อยดีกว่ามั้ยวะ

 

“พะ พะ พี่โก้ มะ มา เอา มะ เมียพี่ไป ดะ ดิ” อย่าถามว่าทำไมเสียงผมถึงได้ดูพิลึกแบบนี้ ก็ไอ้ต็อปแม่งเขย่าผมซะจนเสียงสั่นเสียงคลอนไปหมด กว่าจะมีคนมาเอาไอ้ต็อปออกไปจากตัวผม แทบจะตาบเพราะความเวียนหัวนี่แหล่ะ

 

“คนที่มีสิทธิ์คร่อมไอ้หมาต่อ มีแค่กูคนเดียวเท่านั้น... ไอ้สั้น” พอไอ้ต็อปมันถูกหิ้วออกไป ผมก็หายใจหายคอสะดวก พอมองเลยไปก็เห็นพี่โก้แม่งนั่งกระดกเบียร์ดูทีวีแบบหน้าตาเฉย

 

“มามะ มานั่งข้างๆ กูนี่” พี่โก้มันตบโซฟาเรียกไอ้ต็อปให้ไปหา นั่งเต๊ะท่ากระดิกตีนจิบเบียร์แบบนั้น คิดว่าตัวเองเป็นอาป๋าอาเสี่ยหรือไง แล้วอีหนูผู้ว่าง่ายกับเสี่ยก็เดินไปทิ้งตัวนั่งอิงแอบตามเคย

 

“ไปที่ระเบียงด้วยกันแป๊บนึงดิต่อ” ผมยื่นมือไปจับมือของไอ้พี่พายที่ยื่นมาตรงหน้า แรงดึงของพี่พายทำให้ผมลุกขึ้นจากพื้นได้ทันที แรงเยอะเกินไอ้บ้านี่ แต่จะว่าไปก็ไม่ได้เห็นพี่พายมันอาละวาดแบบบ้าคลั่งมานานแล้วเหมือนกันว่ะ

 

แต่ไม่ได้อยากเห็นหรอกครับ แค่พูดถึงเฉยๆ บอกตามตรงว่าสยองว่ะ

 

ณ ตอนนี้ ท้องฟ้าสีครามเริ่มถูกแต่งแต้มด้วยสีส้มทองของพระอาทิตย์ยามเย็น ยิ่งเห็นท้องฟ้าแบบนี้ ยิ่งคิดถึงกลิ่นอายทะเล เสียงคลื่น หาดทรายสีขาว เฮ้อ อยากไปเที่ยวแบบสุดๆ

 

“อยากไปเที่ยวหรอวะ สัปดาห์หน้ามีวันหยุดยาว ไปเกาะช้างกันมั้ย” หูตั้งเลยเว้ยครับ สมแล้วที่กูเป็นไอ้หมาต่อของไอ้พี่พาย หางกูก็กระดิกดิ๊กๆ เลยด้วย แต่ถ้าเกิดตอบตกลงง่ายๆ ไอ้พี่พายมันก็หาว่ากูใจง่ายอีกสิ ต้องเล่นตัวให้ดูมีคุณค่าเข้าไว้ไอ้หมาต่อ

 

“ไปๆ กูอยากไปเที่ยว ยังไม่เคยไปเกาะช้างเลยด้วย” ไหนมึงว่าจะเล่นตัวไงไอ้ต่อ แค่พี่พายมันเอาเรื่องเที่ยวมาล่อ เพื่อหวังจะลวงมึงไปล่อ เอ๊ย เพื่อหวังจะล่อมึงไปล้วง.. เอิ่ม เข้าใจง่ายๆ คือไปจัดหนักนอกสถานที่นั่นแหล่ะ มึงก็ใจง่ายเกิน

 

“ชวนไอ้โก้กับไอ้ต็อปไปด้วยกันมั้ยวะ หรือว่าอยากจะไปด้วยกันสองคน กูยังไงก็ได้ ตามใจมึงอยู่แล้ว” ฟังแล้วรู้สึกดีเนอะ ไอ้ที่ว่าตามใจกูเนี่ย ก็ตามใจอยู่หรอก แต่ตัวเลือกของกูมีแค่ที่มึงกำหนดทุกครั้ง

 

“ถ้าว่างก็ไปด้วยกันน่าจะสนุก แต่พี่โก้เค้าทำงานไม่ใช่รึไง คนที่ว่างงานมีแค่กูคนเดียว เหอะ” ผมมองไอ้พี่พายด้วยตาขวางๆ อย่างหมั่นไส้ ทำไมมันไม่ยอมให้ผมไปทำงานหรือว่าทำตัวให้มีประโยชน์แบบคนอื่นเค้าบ้างวะ อยู่คนเดียวแล้วมันห่อเหี่ยวใจนะเว้ย

 

ผมก็ไม่ได้เหงาอะไรหรอกนะ แค่ไม่มีไอ้พี่พายอยู่ด้วยมันจะสักเท่าไหร่ มันแค่เงียบจนน่าเบื่อ ว่างจนไม่รู้ว่าจะว่างยังไง อยากทำตัวให้มีประโยชน์บ้างอะไรบ้าง

 

“อีกแค่สองเดือนเราก็จะไม่ว่างแล้วว่ะต่อ ต้องเตรียมตัวเรียนปอโทแล้วนะเว้ย กูจะทำงานแค่ถึงสิ้นเดือนนี้ เดือนหน้าก็จะเริ่มทำตัวว่างเป็นเพื่อนมึง แล้วหลังจากนั้นจนกว่าจะจบโท รับรองเลยว่าทั้งมึงและกู สมองฟูแน่ๆ” พี่พายมันวางมือลงบนหัวของผมและตบเบาๆ รอยยิ้มที่ส่งตรงมาให้ดูกวนๆ อยู่เสมอ แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายที่ผมรู้สึกได้

 

“ห่างหายเรื่องเรียนมาหลายเดือน คิดถึงบรรยากาศในรั้วมหาลัยเหมือนกันว่ะ แต่ก่อนอื่นเราไปเที่ยวกันก่อนเถอะ ครั้งนี้กูขอนอนกลิ้งริมหาดแบบนานๆ เลยนะ มึงอย่ามาห้ามนะพี่พาย” มันพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายผิดปกติ มือที่วางอยู่บนหัวของผม เลื่อนมาโอบไหล่และดึงให้ผมขยับเข้ามาใกล้ๆ

 

“กูบอกแล้วไงว่ากูตามใจมึงอยู่แล้ว งั้นตกลงไปเกาะช้างกัน พ่อกูมีรีสอร์ทอยู่ที่นั่น...” พี่พายมันไม่บอกผมก็รู้แล้วล่ะ ไปเที่ยวที่ไหนไม่เคยได้เสียค่าที่พักค่ากินสักบาท จะว่าดีมันก็ดี แต่ก็แอบเกรงใจอยู่บ้างแหล่ะนะ

 

“ที่ไหนก็ได้ แค่ไปกับมึง กางเต็นท์นอนก็ยังได้ไม่มีปัญหา” ผมเป็นคนที่ง่ายๆ อะไรก็ได้ ไม่เคยเรื่องมาก ชีวิตผมขอแค่มีคนที่รักผมและผมรัก ก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

 

“เฮ้อ! รักมึงจังเลยหมาต่อ ขอโทษนะที่กูคิดจะลักหลับมึง เห็นมึงนอนดูดปากแบบโคตรน่ารัก กูอดไม่ได้จริงๆ” ก็ไม่รู้ว่าควรจะดีใจหรือว่าระอาใจกับสิ่งที่ได้ยิน ไอ้นี่มันหื่นใส่ผมได้ทุกเวลาจริงๆ สินะ แม้กระทั่งเวลานอน ผมนอนดูดปากมันทำให้ไอ้พี่พายมีอารมณ์ได้ไงวะอยากจะถาม เหอะๆ

 

“เปลี่ยนจากขอโทษเป็นทีหลังอย่าทำดีกว่ามั้ยวะ มึงนี่ไว้ใจไม่ได้เลยนะพี่พาย กูนึกว่าถูกผีอำ...”

 

“พูดถึงผีอำ นึกถึงตอนที่กูจีบมึงแรกๆ ว่ะ คิดถึงแล้วก็ฮา คนบ้าอะไรแม่งสวดมนต์แข่งกับผี” เหอะๆ เอาเรื่องน่าอายมาเล่าได้แบบไม่รู้สึกรู้สา ก็แน่สิ มันเรื่องน่าอายของกูนี่ ไม่ใช่เรื่องน่าอายของมึง

 

เรื่องของเรื่องคือวันนั้น ไอ้พี่พายมันมานอนค้างที่บ้านของผม ช่วงแรกๆ ที่มันหน้าด้านมาจีบผมนั่นแหล่ะ แล้วผมก็คิดว่าถูกผีอำ เพราะรู้สึกหนัก ขยับไม่ได้ เลยสวดมนต์ไป กลับมีเสียงสวดมนต์ต่อกลับมา ผมก็สวดต่อกลับไป กลัวก็กลัวนะ แต่สุดท้ายก็รู้ว่าเป็นไอ้ห่าผีพี่พายนี่เอง

 

จะเมื่อก่อนหรือว่าตอนนี้ แม่งก็อันตรายกับร่างกายและหัวใจผมมาตลอดเลยสิน่า

 

“พูดถึงเรื่องเก่าๆ แล้วกูก็ไม่เข้าใจตัวเองจริงๆ มารักผู้ชายแบบมึงได้ไงวะ เหอะๆ” ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ผมก็ดีใจที่พี่พายมันเข้ามาในชีวิต มีอะไรมากมายเกิดขึ้นระหว่างเรา ทั้งน่าจดจำ และไม่น่าจดจำ แต่ผมก็เลือกที่จะจำมันเอาไว้ทุกอย่าง

 

เพราะทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นนั้น ย้ำให้ผมรู้ว่าผู้ชายที่กำลังยีหัวผมเล่นอยู่นั้น รักและแคร์ผมมากแค่ไหน ผมได้แต่มองฟ้าและยิ้มให้กับสายลมที่พัดโชยอ่อนๆ ชอบจริงๆ เวลาที่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้

 

“คิดมากทำไม คำตอบโคตรง่ายๆ ก็เพราะว่าคือกู คือพี่พายของมึง คือคนที่เกิดมาเพื่อมึง ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ มึงกับกูก็คู่กันอยู่ดี หนีพี่ไม่พ้นหรอกครับ” พี่พายมันฉวยโอกาสที่ผมกำลังจะหันมาดึงจมูกมัน ยื่นปากมาจูบผมโดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว ตั้งใจว่าจะยกมือขึ้นมาผลักมันออก แต่ก็นะ เอาเถอะ ปล่อยไปก่อนก็แล้วกัน ดันมันไปมันก็ไม่ปล่อยผมหรอก จนกว่ามันจะพอใจนั่นแหล่ะ

 

“นั่นสินะ คำตอบง่ายๆ ที่ไม่ต้องหา เพราะว่ากูก็รักมึงเหมือนกัน” บางทีคำตอบมันก็ง่ายเกินกว่าที่คิด มันเป็นคำตอบที่อยู่ในใจ ไม่ต้องหาก็สามารถพบเจอได้ แค่หันมามองตาไอ้พี่พาย คำตอบมันก็ชัดเจนอยู่แล้วล่ะ

 

รักแม่งฉิบหาย ไอ้พี่พายเอ๊ย

 

......... 100%..........

 

#ยุ่งนัก

พอคิดถึงว่าเดี๋ยวยุ่งนักเฉพาะกิจจบ สินกำจบ เชตนี้ก็จะจบลงแล้ว แอบใจหายเบาๆ แต่ก็นะ ภายในสิ้นปีนี้จะพยายามปิดนิยายทุกเรื่องที่แต่งให้จบ ฮึบๆ สู้กันต่อไป

ตอนนี้เปิดจองหนังสืออยู่นะคะ ใครสนใจก็ดูรายละเอียดได้ที่ตอน 99 ค่ะ

เจอกันตอนหน้าค่ะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #14799 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2557 / 06:15
    55 ผีพี่พาย น่าร้ากกกกก
    #14799
    0
  2. #14691 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 22:59
    แหมๆๆๆ คราวนี้มีทั้งโก้พาย ทั้งต่อต๊อปเลยนะ อิอิ
    #14691
    0
  3. #14650 Praew_Parichat (@26159) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 21:56
    ตลอดๆค่า พี่พายหื่นตลอดๆอ่ะ 555+

    ต่อก็ตามใจไปเหอะ (แต่ไมคราวนี้ไม่ตามใจหว่า ฮ่า...)
    #14650
    0
  4. #14648 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 03:27
    ยังน่ารัก
    เฮฮาเหมือนเดิม
    #14648
    0
  5. #14647 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2557 / 20:41
    ยังไงก็เหมือนเดิม พี่พายก็หื่นเหมือน ขี้หวงเหมือนเดดิม ต่อก็ติ๊งต๊องเหมือนเดิม แต่ดูพี่โก้จะเอาใจต๊อปยิ่งกวาสเดินอีกกกกก
    #14647
    0
  6. #14643 TheKnomPang (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2557 / 02:25
    คิดถึงบรรยากาศ โมเม้นต์ เก่าๆ ของเรื่องนี้
    #14643
    0
  7. #14642 Fiw (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 23:54
    เกือบเสร็จอิผีพรายยไปแล้วไหมหละน้องต่ออ 5555

    ชอบจุงเวลาอิพี่พายยยโดนแกล้งงเนี่ยย 55

    #14642
    0
  8. #14641 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 23:27
    ฟินไปดิ



    คิคิ



    >//////////////<
    #14641
    0
  9. #14640 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 21:31
    ตอนนี้มีครบสองคู่เลย ทั้งโก้พาย ต่ต็อป หือ! 55555 ฟินโก้พายเบาๆ พี่พายรู้สึกจะมุ้งมิ้งมากเวลาที่อยู่กับพี่โก้หรือโดนพี่โก้แกล้ง -////- ส่วนต่อต็อปก็น่ารัก เพื่อนสนิทที่ทำเราจิ้นตลอด ชอบนั่งตักกันแบบนี้ แต่พายต่อหวานกันไม่เปลี่ยนจริงๆ แม้จะตีกันบ่อยๆ ><
    #14640
    0
  10. #14639 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 20:37
    รู้สึกฟินกับโก้พาย ฮ่าๆๆๆ

    นานๆทีพี่พายจะดนแกล้งงงง
    #14639
    0
  11. #14638 kim (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 19:49
    อิพี่พายนี่หวงเมียมากแบบมาก ๆ



    55555555
    #14638
    0
  12. #14625 Masato (@keyvongola) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2557 / 02:31
    โอ้ๆๆ รับๆมาน้าาา
    #14625
    0
  13. #14622 raffin (@raffin) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2557 / 15:06
    หวานกันจริงงง >///<
    #14622
    0
  14. #14620 .Mune Zzji (@izardza) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2557 / 16:10
    ลีกหลับบ
    #14620
    0
  15. #14619 NRMDWL (@nrmdwl12) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 21:01
    พี่พายจะลักหลับเป็นต่อหราาา...... ต่อนี่ก็หลับสบายเกิ๊นนน.... ไม่ได้รู้เรื่องเลยว่าโดนอิพี่พายทำอะไร ขอให้ไม่รอดเงื้อมมือของพี่พายนะน้องมาย อุอิ

    มาต่อเร็วๆน้าา รออ่านจ้าาา
    #14619
    0
  16. #14618 Atom (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 21:00
    พี่พายจอมหื่น สาเหตุของการตากระตุก
    #14618
    0
  17. #14617 โนว เนม : ] (@patchalita) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 18:55
    คิดถึงนะ พายต่อ เป็นต่อยังคงเวิ่นเว้อได้น่ารัก พี่พายก็หื่นได้คงที่จริง ๆ 5555555
    #14617
    0
  18. #14615 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 15:29
    นี่ไง ตาขวาขยิบถี่ๆเพราะพี่พายนี่เอง 5555
    #14615
    0
  19. #14614 sosozee (@sosozee) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 14:23
    พี่เพียลักหลับน้องมายอ่ะ
    #14614
    0
  20. #14612 jan (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 13:52
    ความหื่นไม่เคยลดลง ตามกาลเวลาเลยพี่พาย เป็นต่อทนได้
    #14612
    0
  21. วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 11:16
    พี่พายจะลักหลับน้องเป็นต่อแว้วววว หื่นได้อีกนะพี่พายเรา
    #14610
    0
  22. #14609 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 08:08
    เป็นต่อนี่เพ้อ เวิ่นเว้อ ไม่เปลี่ยนเลยจริงๆนะ ยิ่งอยู่คนเดียวแบบนี้ยิ่งเพ้ออะ 55555 แล้วมาหลับแบบนี้ พี่พายกลับมาจะลักหลับอยู่แล้วยังไม่ตื่นอีก เสร็จแน่ๆเลย เป็นต่อ คึคึ -.,- ว่าแต่พี่พายนี่หื่นจริงๆนะ ><
    #14609
    0
  23. #14607 PuiPui (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 04:01
    มิน่าตาขวากระตุกถี่ขนาดนั้นแบบสัญญาณเตือนอันตรายขั้นสูงสุดไรงี้ พี่เพียเขาจะจัดชุดใหญ่ให้น้องต่อนี่เองทำงานทำการแล้วยังไม่เลิกหื่นเนอะ แอบเบื่อแทนน้องต่อวันๆไม่มีไรทำได้แต่หายใจเล่นรอสามีกลับจากทำงาน
    #14607
    0
  24. #14606 Mysterious (@World27) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 01:16
    ตาขวากระตุกถี่ๆเพราะจะโดนพี่พายมันจัดแบบถี่ๆงี้รึป่าววะต่อ แกตื่นเหอะ นี่หลับหรือตายกันวะครับต่อ รึหลับแบบนี้ดีแล้วพี่พายมันจะได้ทำอะไรๆได้สะดวกหน่อย หึหึ!
    #14606
    0
  25. #14605 MO_JUNG (@mylove17) (จากตอนที่ 118)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2557 / 01:00
    พี่เพียจะลักหลับน้องมายหรอออออ >///<
    #14605
    0