OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 117 : 'ยุ่งนัก...รักเฉพาะกิจ' 05. สงคราม (ประสาท)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,207
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    10 มิ.ย. 57


 05. สงคราม (ประสาท)

 

 

[เป็นต่อ]

 

คุณเคยรู้สึกถึงความตึงเครียดของสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น โดยที่ไม่ต้องมีใครเอ่ยปากพูดอะไรหรือเปล่า ตอนนี้นายเป็นต่อโคตรหล่อคนนี้กำลังรู้สึกถึงมันได้อย่างชัดเจน ทำไมน่ะหรอครับ ก็เพราะว่าไอ้ตัวปัญหาที่มันเอาไอ้ตัวร้ายมาวางคั่นกลางระหว่างผมกับมันนี่แหล่ะ ที่บอกให้รู้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น

 

“พี่พาย...” ผมเอื้อมมือไปสะกิดไอ้คนที่คิดว่ายังไม่น่าจะหลับ มันก็ยังไม่หลับจริงๆ นั่นแหล่ะ แถมยังตีมือผมซะแรงจนคิดว่ามือจะหัก เกิดบ้าอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้

 

“อย่าล้ำเส้น...” ห่าอะไรใครตอบผมทีครับ ผมไปทำอะไรให้ไอ้บ้านี่มันโกรธอีกวะเนี่ย ประสาทสมองไอ้หมาต่อมันยิ่งทำงานช้าอยู่ กว่าจะรู้เรื่องก็คงต้องนอนคิดตลอดทั้งคืนนี่แหล่ะ

 

“เป็นอะไรของมึงวะ...”

 

“คิดให้ออกด้วยตัวมึงเองว่าทำอะไรกับกูเอาไว้...” แล้วมันก็กดปิดไฟทันที ทั้งๆ ที่ปกติแล้วจะต้องรอให้ผมหลับก่อนแท้ๆ ผมนอนก่ายหน้าผากอย่างไม่เข้าใจว่าไปทำอะไรให้มันโกรธ

 

ไอ้พี่พายมันนอนหันหลังให้ผม วันนี้มาแปลกเว้ย จะงอนหาสวรรค์วิมานส้นตีนอะไรนักหนาวะ ยิ่งนับวันมันยิ่งซึมซับความปัญญาอ่อนของผมไปจนจะหมด ยิ่งแก่ยิ่งเพี้ยนว่ะ ผัวใครวะเนี่ย

 

ผมนอนคิดเรื่องที่ว่าไปทำห่าอะไรไอ้พี่พายมาร่วมชั่วโมงได้แล้ว แต่ก็คิดไม่ออกจริงๆ คิดว่าจะปล่อยผ่านแล้วครับ เรื่องห่าอะไรมันก็เอามาโกรธผมได้ทั้งนั้นนั่นแหล่ะ ขืนไปใส่ใจคนแบบไอ้พี่พายมาก ประสาทแดกตายห่าวันละพันครั้ง

 

ว่าแต่ว่าบอกกับตัวเองว่าอย่าใส่ใจ แล้วนี่คือห่าอะไรวะ นอนคิดมาจะสองชั่วโมงได้แล้ว ยังคิดไม่ออกเลยว่าไปทำห่าอะไรให้มันไม่พอใจ

 

หรือว่าจะเป็นเรื่องพนันบอลที่ทีมโปรดมันแพ้ผม...ก็ไม่น่าใช่ ถ้าใช่แม่งก็ไร้สาระเกินไปแล้วล่ะ หรือจะเป็นเรื่องที่ไม่ยอมให้มันอาบน้ำด้วย นี่ถ้าโกรธกันเพราะเรื่องแบบนี้ น่าจับเอาฝักบัวฟาดหน้าหรือไม่ก็จับมันกดชักโครกตายห่าไปซะ

 

คิดไม่ออกเว้ย...ไม่คิดแม่งแล้ว ถ้าพรุ่งนี้มันยังไม่หายโกรธ พ่อจะกลับไปนอนบ้านให้รู้แล้วรู้รอด ให้มันรู้กันไปสิวะ เหอะๆ

 

ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนที่แสนอึดอัด ผมนอนหันหลังให้คนรักของผม ด้วยเหตุผลบางอย่าง ที่ผมยังไม่รู้และยังไม่แน่ใจว่ามันคือห่าอะไร แต่ที่รู้ก็คือพี่พายมันนอนหลับเป็นตายไปแล้ว ทิ้งให้ผมนอนคิดอะไรคนเดียวมาหลายชั่วโมง

 

“เฮ้อ อึดอัดน่ารำคาญใจเว้ย” ผมหันไปมองดูไอ้คนที่นอนหลับอย่างสบายใจ อยากจะยันแม่งให้ลงไปนอนเล่นที่พื้นจริงๆ มาทำให้คนอื่นเค้าวุ่นวายใจ แล้วตัวเองหลับสบายมันใช่หรอวะ

 

“ไม่คิดแม่งแล้ว อยากจะโกรธก็โกรธไป เยอะละครับ” ผมมองไอ้ตัวร้ายอย่างพยายามกลั้นใจ กลั้นใจอะไรน่ะหรอ ก็พยายามไม่หยิบมันมากดหน้าไอ้ห่าตัวดีที่นอนหลับแถมยังยิ้มอย่างสบายอารมณ์

 

“มึงจะมากไปแล้วนะไอ้พี่พาย หลับสบายเลยนะมึง” ผมลุกขึ้นขยับผ้าห่ม มองดูใบหน้าของมันแล้วมีความสุขแบบแปลกๆ ก็เออ มันหล่อ แต่ผมไม่ได้ชอบมันเพราะว่ามันหล่อ ผมชินชากับความหน้าตาดีของคนรอบข้างแล้วล่ะ เพื่อนผมแต่ละคนก็หน้าตาดีกันทั้งนั้น

 

แต่ที่ผมชอบไอ้พี่พายก็เพราะความเลวของมันต่างหาก นี่แหล่ะที่ทำให้มันแตกต่างจากคนอื่น เพราะเพื่อนผมหรือคนที่ผมรู้จัก ไม่มีสักคนที่จะนิสัยเสียได้เท่าพี่พาย เพราะอย่างนี้แหล่ะมั้งผมเลยรักมัน

 

ฮ่าๆ สัดต่อ มึงมันโรคจิต วิปริตผิดมนุษย์มากครับ เค้ามีแต่จะชอบคนดี แต่ผมมันพวกคิดต่างนี่นะ คนดีแม่งมีน้อย เลยหันมาสอยคนเลวๆ ดูบ้าง เผื่อว่าประชากรคนเลวมันจะลดลงบ้างอะไรบ้าง

 

“รักมึงว่ะ” ผมกระซิบบอกกับมันแบบเบาๆ มันนอนหลับจริงๆ แหล่ะ ไม่อย่างนั้นมันคงล็อคคอและพลิกผมลงปล้ำแล้ว แต่นี่นอนเฉย หายใจสม่ำเสมอแบบนี้ แถมยังยิ้มอีกต่างหาก ท่าทางจะฝันดีสินะ

 

 

 

เช้าวันใหม่เป็นอะไรที่โคตรมืดมนเลยครับพี่น้อง เพราะว่าวันนี้ฝนตกตั้งแต่เช้า บรรยากาศมันเลยมืดครึ้มเหมือนว่ายังไม่สว่าง ทั้งๆ ที่เวลาล่วงเลยไปถึงแปดโมงเช้าแล้วแท้ๆ

 

ผมมองไปรอบๆ ห้องก็ไม่พบไอ้พี่พาย วันนี้มันตื่นเช้าผิดปกติ หรือว่าบางทีวันนี้มันอาจจะเข้าบริษัท แต่ก็ดีเหมือนกันถ้ามันจะไม่อยู่ เพราะผมจะได้แว้บออกไปเดินเที่ยวเล่นคนเดียวตามประสาคนทะเลาะกัน

 

ชีวิตผมเหมือนจะว่างนะ แต่เอาเข้าจริงๆ ไม่ได้ว่างอะไรเลย ช่วงนี้อยู่ในช่วงรอเรียนต่อ เพิ่งรับปริญญาไปเมื่อเดือนก่อนนี่เอง ไอ้คนชวนเรียนต่อแม่งก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตกลงใจยังไง ยังลอยชายไปวันๆ ตามประสาคุณชายเค้าละ

 

ผมเดินออกมาจากห้องหลังจากทำให้ตัวเองดูสดชื่นขึ้นมาเล็กน้อย ได้กลิ่นหอมเหมือนกลิ่นโจ๊ก ลอยมายั่วน้ำลาย เลยเดินตรงไปยังครัว เห็นไอ้พี่พายมันนั่งกินโจ๊กอย่างสบายอารมณ์

 

ผมมองดูบนโต๊ะไม่ยักจะมีชามของผมแฮะ บางทีพี่พายมันอาจจะไม่ได้ตักเผื่อเพราะคิดว่าผมคงยังไม่ตื่นนอน แต่พอมองไปที่เตาก็ไม่เห็นจะมีหม้อโจ๊ก มองเลยไปที่ซิงค์ก็พบว่ามันถูกแช่เอาไว้เรียบร้อยแล้ว

 

ก็เข้าใจได้โดยที่ไม่ต้องถาม ไอ้พี่พายมันทำแดกคนเดียวครับ มันจะเล่นแบบนี้ก็ได้ครับ ถ้าจะจริงจังกับเรื่องบ้าบอที่ผมยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าไปทำห่าอะไรให้มัน ก็เอาเลย

 

ผมเดินไปที่ตู้เย็น หยิบนมสดออกมาเทใส่แก้ว หยิบขนมปังขึ้นมาสองแผ่นและเดินไปที่โซฟาหน้าทีวี ขี้เกียจจะอยู่มองหน้าไอ้บ้านั่น คนบ้าอะไรแม่งไร้สาระได้ทุกวี่ทุกวัน

 

“กินนมกับขนมปังแบบนี้ไม่อิ่มเลยว่ะ ไว้เดี๋ยวให้หมาบ้าแม่งออกมาจากครัวก่อน พ่อจะทำข้าวต้มแดกให้เต็มคราบเลย” ผมไล่เปิดทีวีหาการ์ตูนดู ฝนตกแบบนี้คงไม่ออกไปไหน แต่จะว่าไปปกติก็ไม่ออกไปไหนอยู่แล้ว ขี้เกียจจะไปรบรากับการจราจรที่ติดแบบยาวนาน

 

“วันนี้ไม่มีโคนันหรอวะ น่าจะมีคดีฆาตกรรมคุณชายในห้องปิดตายอะไรแบบนี้ ถ้ามีสงสัยกูจะตกเป็นผู้ต้องสงสัยคนแรกแน่ๆ เฮ้อ” ผมเรียนจบแล้วแต่ผมก็ยังชอบดูการ์ตูน มันผิดตรงไหนวะ ไอ้ต็อปแม่งชอบว่าผมไม่รู้จักโต ผมเลยบอกมันว่าอย่างน้อยผมก็โตกว่าไอ้เตี้ยแบบมัน เหอะๆ กริบเลยครับ แม่งฟ้องพี่โก้ให้มารุมสกรัมผมแทนเลย เพราะมันเถียงไม่ออกน่ะสิ

 

เปรี้ยง!!

 

“ฉิบหาย” ผมผวาลุกขึ้นปิดทีวีแทบไม่ทัน ไม่ไว้ใจเลยจริงๆ เวลาที่ฟ้าร้องฟ้าผ่าแบบนี้ ทีนี้ทีวีก็ดูไม่ได้ แล้วจะทำอะไรวะ เบื่อหน้าไอ้พี่พายมันด้วย นี่มันก็ออกมาจากครัว เดินมาเนียนนั่งที่โซฟา พอตูดมันโดนโซฟาปั๊บ ผมก็กระเด้งตัวลุกขึ้นปุ๊บ

 

“เชอะ” ผมมองหน้ามันและสะบัดหน้าใส่ ใครงอนใครก่อนผมไม่สนใจแล้ว ตอนนี้ผมกำลังงอนมัน มีที่ไหนวะทำของกินคนเดียวไม่เผื่อแผ่ เดี๋ยวฝนหยุดตกก่อนเถอะ กูจะไปหาอะไรกินที่บ้านเสบียง ทิ้งให้แม่งนอนตายคนเดียวที่ห้องนี่แหล่ะ

 

“หิวเว้ย ทำอะไรกินดีวะ...” ผมเปิดตู้เย็นดูแล้วรู้สึกหดหู่บรรลัย ไม่มีอะไรเลยนอกจากน้ำ เบียร์ เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ นี่ไม่ได้ออกไปซื้อของมาตุนนานแค่ไหนแล้ววะ กูใช้ชีวิตอยู่ได้ไงวะเนี่ย

 

“เฮ้อ อิ่มบรรลัย โจ๊กซองสุดท้ายอยู่ในกระเพาะแบบเต็มเหนี่ยว ไม่เคยอิ่มแบบนี้มาก่อนเลยเว้ย” สลัดฟักแม้ว ไอ้แห้วกระป๋อง ไอ้หน่อไม้ดอง ไอ้ซองยาถ่าย ไอ้ฟายพี่เพีย ไอ้เชี่ยพี่พาย อ๊ากกกกกก

 

“มึงจะเอาใช่ป่ะพี่พาย...” ผมหันไปมองมันด้วยหางตา อยากจะเข้าไปตบมันแบบรัวๆ ให้หัวกระพือ มันจะเอาใช่มั้ยวะ นี่กวนตีนกันมากเกินไปแล้วนะเว้ย

 

“ถ้ามึงให้ กูก็เอา ตรงนี้เลยมั้ย หรือที่เตียงนอน โซฟา ระเบียง ตรงไหนกูก็ไม่เกี่ยงหรอกนะ...” มันคิดว่าผมอารมณ์ดีเหมือนหน้าตารึไงวะ ไอ้ห่านี่มันไม่เคยโดนมานานแล้วสินะถึงได้กวนตีนกันแบบนี้

 

“มึงมาเคลียร์กับกูเลยไอ้พี่พาย กูไปทำห่าอะไรให้มึงถึงได้กวนส้นตีนกูแบบนี้ ตอบมาดิ...” การรับมือกับไอ้พี่พายเนี่ยแม่งโคตรน่ารำคาญใจเลยว่ะ เพราะไม่รู้ว่ามันจะมาอารมณ์ไหน คนแบบไอ้พี่พายแม่งเปลี่ยนอารมณ์ได้วันละสิบรอบ

 

“นี่มึงยังคิดไม่ออกอีกหรอวะ ถ้าคิดไม่ออกด้วยตัวเอง กูก็ไม่บอกหรอกว่าอะไร กูจะกวนตีนมึงอย่างนี้จนกว่ามึงจะคิดออก...”

 

“กูจะบอกอะไรให้นะ อยากจะกวนตีนก็กวนไป ถ้ากูไม่สนใจสักอย่างมึงก็ทำอะไรกูไม่ได้หรอก แล้วกูก็จำไม่ได้ นึกไม่ออกด้วยว่าทำห่าอะไรกับมึงไว้ ถ้าจะเล่นแบบนี้ก็เอาเลย ตั้งแต่วินาทีนี้ห้ามเข้าใกล้กูเกินหนึ่งเมตร ไม่อย่างนั้นเห็นดีกันแน่” มาเลยมา วันนี้กูจะเอาจริงละ หลังจากที่ยอมให้มันข่มเหงมาเป็นปี วันนี้ไอ้เป็นต่อจะเป็นไทเว้ย

 

“ก็ดี มาเลย ถ้ามึงเข้าใกล้กูเกินหนึ่งเมตรมึงโดนปล้ำตั้งแต่ปากประตูยันเตียงนอน...” ระหว่างผมกับพี่พายต่างคนต่างจ้องหน้ามองตากัน มีประกายไฟแลบเหมือนหนังการ์ตูนเลยครับ วันนี้ผมจะไม่เข้าใกล้มันแม้แต่นิดเดียว ให้มันรู้กันไปว่าผมจะทำไม่ได้

 

“แล้วอย่ามาง้อกูนะ ใครง้อก่อนแม่งเป็นหมา...” ผมสะบัดหน้าใส่แม่งอีกครั้ง ยิ่งนับวันยิ่งสาวแตกมั้ยวะกู ไม่ได้ละ เดินทางสายวายมานานเกินไป เส้นทางแห่งความแมนแม่งเลือนราง

 

“ถึงมึงไม่ง้อกู มึงก็เป็นหมาอยู่แล้วไม่ใช่รึไง ไอ้หมาต่อ...”

 

“โฮ่ง! แฮ่...” ผมเห่าใส่แม่งเลย แยกเขี้ยวใส่ด้วย แล้วอย่ามาร้องอยากกินกล้วยกูนะ กูจะเอาฟาดหน้าแม่งให้หันเลย หึๆ แค่คิดก็ฟินแล้วคร้าบพี่น้อง

 

“อ๊ะๆ อย่ามาเข้าใกล้กูนะไอ้พี่พาย ถ้าเข้าใกล้กูมึงเจอตีนแน่” ผมคว้าขนมปังอีกสองแผ่นเดินออกไปที่โซฟา วันนี้เราจะมาเล่นสงครามประสาทใส่กัน นานๆ ทีจะมีโมเม้นที่ทะเลาะกันแบบจริงจังสักที ปกติมีแต่บ้าบอคอแตก ไม่เกินสิบนาทีก็ต้องง้อกันแล้ว

 

มาดูกันว่าวันนี้ใครจะชนะ...ฮ่าๆ กูจริงจังมากนะครับกับเรื่องไร้สาระเนี่ย

 

ผมออกมานั่งเล่นที่โซฟา ฝนยังตกอย่างต่อเนื่อง ฟ้ายังร้องเป็นระยะ อยากดูทีวีก็ดูไม่ได้ งั้นไปเอาไอแพดมาดูก็ได้นี่หว่า พอคิดได้แบบนั้นผมก็เดินเข้าไปในห้องนอน กะว่าจะเอาไอแพดมาหาอะไรดูไปพลางๆ

 

แต่ทว่าไอ้สิ่งที่ผมเห็นตรงหน้านี่ทำเอาคิ้วกระตุกเลยครับ ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ไอ้พี่พายที่ใส่กางเกงตัวเดียวโชว์ซิกแพคกับหน้าอกแน่นๆ แต่ประเด็นมันอยู่ที่ทั้งไอโฟน ทั้งไอแพดของผมกองอยู่บนตัวมัน ไอแพดวางที่ขา ไอโฟนวางตรงเป้า เอากับมันสิ ไอ้ห่านี่แม่งกวนส้นตีนสุโค่ย

 

“อยู่ดีๆ ไอโฟนแม่งก็ขยับได้ซะงั้น...” ไอ้ที่ขยับกูว่าไม่ใช่ไอโฟนละครับ แต่เป็นไอ้ที่อยู่ข้างล่างไอโฟนต่างหาก ว่าแต่ว่าถ้ากูจะเข้าไปเอาก็ต้องเข้าไปใกล้ๆ มันสินะ ไอ้พี่พาย ไอ้ฟายเย่อ มึงจะเล่นแบบนี้ใช่มั้ย

 

“อยู่ดีๆ ก็อยากไปมอ คิดถึงเพื่อนเก่าขึ้นมาซะงั้น วันนี้ไอ้หินมันจะเข้าเรียนมั้ยวะ...” ผมเดินเข้าไปหยิบกุญแจรถยนต์ที่วางอยู่บนโต๊ะ ซึ่งห่างจากไอ้พี่พายมันหลายเมตรอยู่

 

เหมือนว่าจะได้ผลนะ ทันทีที่มันได้ยิน ต่อมหงุดหงิดมันก็ทำงาน มันลุกขึ้นยืนกะทันหัน ห่านี่ของกูกระเด็นกระดอนไปหมดแล้ว ดีนะที่ไอแพดตกบนที่นอน แต่ไอโฟนผมดิ กระเด็นลงมากองที่พื้น ถึงจะเคือง แต่ก็เสร็จโจรละครับ

 

“ฮัดช่า โทรไปหาไอ้หินดีกว่า” ผมกระโดดไปตะครุบไอโฟนแล้วถอยห่างออกมาจากไอ้พี่พายมันทันที แต่ก็นะ เพราะว่าผมคือเป็นต่อพ่อทุกสถาบัน ไม่ซุ่มซ่าม ไม่ทำให้ตัวเองเจ็บก็ไม่ใช่กูละครับ

 

โครม!

 

เงิบครับเงิบ เพราะถอยหลังแบบไม่ได้มอง มัวแต่มองและระวังระยะห่างระหว่างผมกับไอ้พี่พาย เลยชนเข้ากับกระถางต้นไม้ล้มระเนระนาดทั้งผมทั้งกระถางเลยครับ

 

“เป็นอะไรมั้ยวะ...กระถางต้นไม้น่ะ กูซื้อมาแพงนะ” ดีนะที่ผมไม่เผลอดีใจไปกับความห่วงใยจอมปลอมของไอ้ส้นตีนหมานั่น เพราะรู้อยู่แล้วว่าแม่งต้องถามถึงกระถางต้นไม้

 

“ฝนซาแล้วนี่หว่า เข้ามอไปหาพวกไอ้หินดีกว่า แล้วก็ไปค้างที่บ้านกับแม่ด้วย คืนนี้ก็นอนคนเดียวนะจ๊ะกระถางต้นไม้” ผมยกกระถางขึ้นมาตั้งตามเดิม หันไปยิ้มแบบกวนตีนให้ไอ้พี่พาย ก็ไม่ได้จะเข้ามอหรอก แค่ยกชื่อไอ้หินมันขึ้นมาเพราะรู้ว่าชื่อนี้แม่งใช้ได้ผลทุกที

 

“มึงอย่าเยอะนะไอ้หมาต่อ กล้าออกจากห้องไปมึงเจอดีแน่...”

 

“เจอบ้างก็คงจะดี เพราะทุกวันนี้ที่เจออยู่แม่งเลวเกิน เนอะ” เผ่นละครับ ออกไปจากห้องก่อนนะเว้ย รังสีอำมหิตแผ่ซ่านมากครับ ไม่อย่างนั้นอาจจะเกิดคดีฆาตกรรมหมาต่อในห้องปิดตายแทนก็ได้ ว่าที่ฆาตกรแม่งจ้องผมเขม็งเลย เหวยๆ

 

ผมเผ่นออกมาตั้งหลักที่ห้องนั่งเล่น ตรงนี้แม่งโล่งและกว้างพอให้ตั้งหลักได้ ไม่อย่างนั้นอาจจะตายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ แถมคงตายบนเตียงนอนอีกด้วย

 

“ไอ้หมาต่อ มึงด่าใครเลว...”

 

“โหย มาถึงขั้นนี้มึงยังกล้าถามอีกเนอะว่ากูด่าใคร ในห้องนี้มีกูกับมึงแค่สองคน กูคงไม่มานั่งด่าตัวเองหรอก” ผมนั่งกดมือถือเล่นอย่างระแวดระวัง ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลยว่ะ แต่เอาน่า พี่พายมันไม่ฆ่าผมหรอก อย่างดีก็แค่ถูกมันปล้ำสนั่นเมืองแค่นั้นเอง

 

“ปากดีแบบนี้มันน่าสั่งสอนจริงๆ เนอะ” พี่พายแม่งมายืนทางด้านหลัง มันเอามือกดหัวผมให้หงายไปทางด้านหลัง ขนาดมองหน้ามันแบบกลับหัวยังโหดเอ้วซะขนาดนี้ รู้งี้ไม่เอาตีนไปแกว่งใส่หน้ามันก็ดีหรอก

 

“เข้าใกล้เกินหนึ่งเมตรเป็นหมา...”

 

“จะเป็นหมาหรือแมวหรืออะไรก็ช่าง ตอนนี้ขอสั่งสอนคนปากดีก่อนเถอะ...” เสร็จละครับ ถูกจับจูบทั้งๆ ที่เงยหน้าแบบนี้แม่งเวียนหัวติ้วๆ พี่พายแม่งงับปากผมจนสยิวกิ้วไปเลย โหย ขนลุกสัดเลยครับพี่น้อง

 

ทันทีที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ผมก็กระเด้งตัวเองออกจากโซฟา หันหน้าไปมองไอ้พี่พายอย่างเตรียมพร้อมในการตั้งหลัก มันแลบลิ้นเลียปากตัวเองแถมยังทำหน้าตาหื่นกระหายใส่อีกต่างหาก ท่าทางเลวๆ แบบนี้แม่งโคตรได้ใจภัทรดนัยมากอ่ะครับ

 

“พี่พายมึงพูดเองนะว่าอย่าเข้าใกล้ แล้วเข้ามาใกล้กูทำห่าอะไร ต่างคนต่างอยู่ไปเลย ไอ้คนเห็นแก่ตัว ทำโจ๊กกินคนเดียวไม่เผื่อกู รู้หรือเปล่าว่าสำหรับกูเรื่องกินแม่งเรื่องใหญ่ ไอ้คนแล้งน้ำใจเอ๊ย” ผมชี้หน้ามันอย่างเอาเรื่อง มึงอย่าเข้ามานะไอ้ผีพราย กูมีพระนะ กูจะไม่ทนกับคนแบบมึงแล้วนะบอกเอาไว้เลย...

 

“ก็ช่วยไม่ได้ มึงอยากทำร้ายจิตใจกูก่อน กูไม่ลืมนะว่ามึงพูดว่าอะไร...”

 

“กูพูดห่าอะไร วันทั้งวันกูก็พูดเป็นพันๆ คำ กูจะรู้มั้ยว่าคำไหนมันไปกระแทกจุดอ่อนไหวในอารมณ์ของคนแบบมึง ทำอย่างกับว่าวันๆ นึงมึงมีแค่อารมณ์เดียว ถ้าเป็นอารมณ์หื่นกูไม่เถียงว่ามึงมี เพราะมึงมีแม่งทุกวัน...” กูบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าให้กูขึ้น เพราะถ้ากูขึ้นแล้วมันจะลงยาก แล้วเป็นไง ทางลงแม่งอยู่ไหนวะ หาไม่เจอเว้ย

 

“แน่นอน กูหื่นแตกอยากแดกมึงทุกเวลานั่นแหล่ะ แต่ไอ้ที่มึงทำร้ายจิตใจกูเนี่ย คิดไม่ออกจริงๆ หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่องกันแน่ มึงอย่ามาแถไอ้หมาต่อ...”

 

“แถห่าอะไร ถ้ากูนึกออกกูจะมายืนทำหน้าหมาเอ๋อแบบนี้มั้ย บางทีเล็กๆ น้อยๆ มึงก็อย่าเก็บมาเป็นอารมณ์เลยว่ะ ไม่อย่างนั้นมึงอยู่กับสิ่งมีชีวิตที่กวนส้นตีนแบบกูไม่ได้หรอกพี่พาย” ผมก็เพิ่งค้นพบว่าตัวเองเป็นสิ่งมีชีวิตที่โคตรกวนส้นตีน ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงได้กลายเป็นคนกวนตีนไปได้ ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนออกจะนิสัยดีขนาดนั่น เหอะๆ

 

“บางเรื่องมันละเอียดอ่อนเกินกว่าคนสมองหมาแบบมึงจะเข้าใจนะหมาต่อ...” โห กล้ามากด่ากูว่าสมองหมา จ้าๆ ไอ้คนฉลาด ไอ้คนหน้าตาดี ถ้ากูไม่สมองหมา กูจะเอาคนสันดานแบบมึงทำผัวเหรอครับ

 

ที่คนอื่นเค้ามากรี๊ดมาชอบมึงเนี่ย เพราะว่าเค้าหลงแค่หน้าตาเท่านั้นแหล่ะ ลองถ้ามารับรู้ถึงตัวตนและสันดานอันดิบเถื่อนของมึง ใครเค้าจะอยู่กับมึงได้ ไม่ใช่ไอ้สมองหมาตัวนี้หรอ

 

“ก็นั่นสินะ คนสมองหมาแบบกูมันไม่เคยเข้าใจอะไรหรอก กูไม่ได้ฉลาดแบบมึงนี่นะ เพราะฉะนั้นคนฉลาดแบบมึง กับคนโง่แบบกูไม่ควรอยู่ใกล้กัน วันนี้กูจะนอนโซฟา ต่างคนต่างอยู่ไปเลย” ผมแกล้งทำน้ำตาคลอใส่แม่งเลย หึๆ ดูดิว่ามันจะรู้สึกสะเทือนใจบ้างมั้ยที่ทำคนรักมันเสียใจเนี่ย...

 

“อย่ามาใช้แผนบีบน้ำตากับกู มันไม่ได้ผลหรอก...”

 

“รู้ได้ไงว่ากูบีบน้ำตา กูเสียใจจริงๆ นี่น้ำตาแห่งความปวดร้าวของกูเลยนะ...” ห่านจิก เมื่อกี้เกือบจะไหลออกมาแล้วแท้ๆ แล้วมันแห้งเหือดไปได้ไงวะเนี่ย ไม่สมจริงเอาซะเลย

 

“หมาต่อ นี่ใครวะ กูผัวมึงนะ จะไม่รู้เลยรึไงว่ามึงกำลังคิดอะไรอยู่ ไม่มีคนร้องไห้ที่ไหนเค้าทำแววตาโรคจิตแบบที่มึงทำหรอก รีบๆ เช็ดน้ำตามึงออกเลย” เสียเวลาว่ะ แผนนี้ใช้กับพี่พายไม่ได้ผลสินะ ทีไอ้ต็อปแม่งแค่ทำตาคลอเท่านั้น พี่โก้ลากไปโอ๋กันถึงสวรรค์ชั้นเจ็ดนู่น

 

ไอ้พี่พายมันสาวเท้าเข้ามาใกล้ผมตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รู้แค่ว่ามันใช้ปลายนิ้วเชยคางผมขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าหล่อๆ เลวๆ ของมันก้มลงมาอย่างแนบชิด พร้อมกับลิ้นที่เลียน้ำใสๆ ตรงหางตาของผมอย่างแผ่วเบา

 

“ไม่ต้องมาเข้าใกล้กูเลย...”

 

“จะมาเล่นตัวตอนนี้มันสายไปสองปีแล้วหนู” ไอ้สลัด ใครเป็นหนู ถ้ากูหนูมึงเป็นอะไร เป็นแมวรึไง อย่ามาตบหัวแล้วลูบหลัง ถ้าจะลูบจริงๆ มันลูบข้างหน้าเลยครับ ให้ไอ้ที่มันนอนหลับอยู่เนี่ยตื่นขึ้นมาเลย หึๆ

 

“กูไม่เล่นแล้วนะไอ้พี่พาย หิวจะตายห่าแล้วด้วย อย่ามาเนียน กูไม่ลืมเรื่องโจ๊กหรอกนะ เห็นแก่ตัวว่ะ ทีกูทำอะไรยังทำเผื่อมึงเลย มึงทำแบบนี้กับกู มันเจ็บปวดนะเว้ย...”

 

“อ้อ สรุปที่โมโหอยู่เนี่ยเพราะหิวใช่ป่ะ มามะ มานี่ครับที่รัก มาแดกซะจะได้อารมณ์เย็นลง...” ผมถูกไอ้พี่พายมันลากไปที่ครัว ตกลงกูยังไม่เคลียร์เรื่องที่ทำให้มึงเคืองเลยนะ แล้วนี่อะไรของมึงวะ มาทำเหมือนว่าก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม่งลากกูมานั่งหน้าตาเฉย มันเดินไปที่ไมโครเวฟและหยิบบางอย่างออกมา

 

“อ่ะ นี่ของมึง...” เกี๊ยวกุ้งของโปรดผมนี่หว่า โคตรยั่วตายั่วใจ น้ำลายแทบไหลออกมาแล้วเนี่ย ไอ้พี่พายมันหยิบช้อนมาใส่ รินน้ำมาให้ และนั่งลงตรงข้ามกับผม เท้าคางส่งยิ้มให้ อะไรของมันวะเนี่ย อารมณ์เปลี่ยนไปมาอีกแล้วไอ้บ้านี่

 

“กูอุตส่าห์เสียสละกินโจ๊กเพื่อให้สุดที่รักได้แดกเกี๊ยวกุ้ง ยังถูกหาว่าใจร้ายใจดำอีก เฮ้อ ทำคุณบูชาโทษ โปรดสัตว์ได้บาปแท้ๆ...” แหม่ะ ใช้คำว่ากินกับตัวเอง แต่เสือกใช้คำว่าแดกกับกู... สลัด นี่มันหลอกด่า ไม่สิ มันด่ากูโต้งๆ เลยนี่หว่า คิดว่าให้กูกินเกี๊ยวกุ้งแล้วกูจะยอมให้ด่าแบบนี้หรอวะ

 

“กินละนะคร้าบ” ฮี่ๆ ได้กินของอร่อยแล้วอารมณ์ดีขึ้นมาอย่างไม่ต้องสงสัย พี่พายมันอยากจะเห่าจะหอนอะไรก็ช่างแม่งเถอะ เรื่องแค่นี้อย่าไปใส่ใจเลย ขืนเก็บทุกเม็ดแบบมัน ชีวิตคงพังแน่ๆ อ่ะครับ

 

“น่ารักชะมัด แค่ได้กินของอร่อยๆ ก็อารมณ์ดีแบบนี้ จุ๊บ...” พี่พายแม่ง ลุกขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ แล้วอะไรคือการก้มลงมาเชยคางผมและจุ๊บลงมาที่แก้มแบบนี้ มึงนี่น้า อันตรายกับหัวใจ เครื่องใน ตับไต ไส้ พุง กูโคตรๆ เลยห่า

 

“อาบน้ำก่อนนะครับที่รัก วันนี้ฝนตกอากาศเย็นเนอะ เดี๋ยวจะมานั่งกอดนอนกอดถอดเสื้อผ้ามึงเล่น...”

 

“แค่กๆ แม่งร้อนเว้ย น้ำๆ” แล้วผมก็วิ่งวุ่นหาน้ำกินเพราะน้ำซุปมันลวกปาก เฮ้อ ไอ้หมาต่อก็คือไอ้หมาต่ออยู่วันยังค่ำนั่นแหล่ะครับ แพ้ให้กับไอ้พี่พายและของกินที่แสนอร่อย ตอนนี้ขอตัวหม่ำๆ เกี๊ยวกุ้งสุดแสนจะอร่อยก่อนนะครับ งั่ม...

 

....................

 

 

 

 

[พาย]

 

คุณเคยรู้สึกเหมือนสูญเสียความเป็นตัวของตัวเองมั้ย ตั้งแต่ที่ผมมาหลงชอบคนแบบไอ้หมาต่อ ผมรู้สึกว่าตัวของผมมันไม่ใช่ตัวของผมอีกต่อไป ก็ไม่ได้จะโทษมันหรอกนะ แต่ก็เป็นเพราะมันจริงๆ นั่นแหล่ะ

 

ปกติแล้วผมก็เป็นคนเงียบๆ เสียบไปเลยตามประสาพวกนิสัยไม่ดีที่เห็นคนอื่นเป็นของเล่น ตั้งแต่มาเจอไอ้ต่อนิสัยของผมก็เปลี่ยนไป ทั้งทางที่ดี และเรื่องนิสัยที่บ้าบอขึ้น ไร้สาระมากขึ้น

 

แต่ก็เอาเหอะ คนเรามันจะมานั่งมีสาระทำห่าอะไรตลอดเวลาวะ ไร้สาระบ้างอะไรบ้าง ชีวิตแม่งจะได้มีสีสัน แต่สำหรับคนแบบไอ้ต่อเนี่ย ยกเอาไว้สักคนหนึ่งก็แล้วกันนะครับ เพราะว่ามันเป็นคนประเภทที่ไร้สาระมันตลอดเวลา ชีวิตมันไม่เคยมีสาระห่าอะไรกับใครเค้าสักหรอก

 

ไอ้ที่บอกว่าผมสูญเสียความเป็นตัวเอง ก็เพราะว่าผมไม่สามารถอดทนกับสิ่งรอบข้างหรือคนรอบกายได้เหมือนอย่างที่เคยเป็น โดยเฉพาะกับไอ้ต่อ  แค่เรื่องเล็กๆ ของมันก็ทำให้ผมรู้สึกร้อนรน กระวนกระวาย และไม่สามารถทนนิ่งเฉยได้

 

ต่อให้มันเป็นเรื่องที่โคตรไร้สาระก็เถอะ เหอะๆ

 

“พี่พาย เห็นมือถือกูเปล่า เอาไปวางทิ้งไว้ตรงไหนก็ไม่รู้” ไอ้ต่อมันเดินหัวยุ่งออกมาจากห้องนอน ในขณะที่ผมนั่งเอกเขนกอดไอ้ตัวร้ายอยู่ที่โซฟาหน้าทีวี ทันทีที่มันถามขึ้นมา สายตาของผมก็หันไปพบกับมือถือของไอ้ต่อที่กองอยู่ข้างๆ ผม

 

“ไม่เห็นว่ะ มึงเอาไปวางทิ้งไว้ที่ไหน คิดให้ดีๆ สิวะ” ผมหยิบมือถือของมันมาซ่อนเอาไว้ทางด้านหลัง ทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้ หยิบน้ำขึ้นมาดื่ม ตั้งหน้าตั้งตาดูทีวีอย่างไม่มีพิรุธอะไร

 

“เอ กูเอาไปวางไว้ที่ไหนว้า นี่คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก ในห้องนอนก็ไม่มี ห้องน้ำก็ไม่มี นี่กูเอาไปวางไว้ที่ไหนกันแน่” มันทำหน้าตามึนๆ งงๆ เหมือนจะพยายามคิดว่าเอามือถือไปทิ้งไว้ที่ไหน อยู่ดีๆ มันก็ยื่นมือมาตรงหน้า กวักมือยิกๆ ใส่ผม ทำไมแม่งรู้ตัวเร็วจังวะ

 

“เอามือถือมึงมาดิพี่พาย จะลองโทรเข้าเบอร์กูหน่อย ไม่รู้เอาไปวางไว้ที่ไหน คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก...”

 

“มือถือกูแบตหมดว่ะ เมื่อคืนลืมชาร์ต มึงลองคิดดีๆ ดิว่าเอาไปทิ้งไว้ที่ไหน” ไอ้หมาต่อก็คือไอ้หมาต่ออยู่ดีนั่นแหล่ะ แม่งเอ๋อแดกอยู่ตลอดเวลา นึกถึงเรื่องเอ๋อ นึกถึงไอ้หมาต่อของผมนะครับ

 

“ไม่รู้ว่ะ นี่ว่าจะโทรหาไอ้ต็อปหน่อย เห็นมันบอกว่าเย็นนี้จะชวนไปกินข้าวที่บ้านเสบียง ช่างแม่งก็แล้วกัน ไว้ถ้ามันอยากจะโทรมันก็โทรมาเองนั่นแหล่ะ” ไอ้ต่อมันพูดแบบถอดใจอย่างไม่คิดจะหาต่อ นิสัยมันก็แบบนี้แหล่ะ ไม่ค่อยใส่ใจอะไรเท่าไหร่

 

ยกเว้นความรู้สึกของคนรอบข้างนะ เพราะว่าไอ้ต่อมันเอาใจใส่กับความรู้สึกของคนรอบข้างเสมอ

 

“นัดกันกินข้าวสองต่อสองหรอวะ ไอ้โก้ไปด้วยมั้ยวะ กูไปด้วยได้ป่ะ...” ผมก็แกล้งถามมันไปอย่างนั้นแหล่ะ ต่อให้มันไม่ให้ผมไป ผมก็หน้าด้านตามมันไปอยู่ดีนั่นแหล่ะ

 

“ไม่ต้องมาทำเป็นถามหรอกครับพี่เพีย ถึงกูไม่ชวนมึงก็เสนอหน้าตามไปด้วยอยู่ดีนั่นแหล่ะ เพราะฉะนั้นอย่ามาทำเป็นถาม” มันกระโดดขึ้นมานั่งข้างๆ ผมเอาหมอนปิดมือถือของมันเอาไว้ ให้มันนึกออกด้วยตัวของตัวเองดีกว่า หรือถ้ามีสายเข้าเดี๋ยวผมค่อยแถว่าไม่เห็น เดี๋ยวนี้ผมแถได้เก่งไม่แพ้ไอ้หมาต่อหรอกครับ

 

“จะว่าไปคิดถึงแม่พรทิพย์เหมือนกันว่ะ วันนี้แวะไปเยี่ยมแม่ด้วยดีกว่า...”

 

“จะไปเอาหน้ากับแม่ก็บอกครับพี่พาย ว่าแต่ว่าง่วงนอนอีกแล้วว่ะ ขอนอนสักงีบได้มั้ย” ได้ไม่ได้ไม่รู้ รู้แค่ว่ามันทิ้งตัวลงนอนหนุนตักผมเรียบร้อย แถมยังคว้ามือของผมมากุมเอาไว้ อะไรของไอ้หมาต่อมันวะ ปกติเล่นตัวทำเป็นนิ่งตลอด นี่มาตั้งกระทะเตรียมตัวทอดสะพานให้เต็มที่ เดี๋ยวพ่อก็พลิกตัวลงคร่อมเลยนี่

 

“พี่พาย...วันๆ เราว่างกันมากไปหรือเปล่าวะ นี่ไม่เห็นทำห่าอะไรเลย นอกจากกิน นอน นอน กิน กิน และก็นอน วนเวียนอยู่อย่างนี้...”

 

“อันนั้นมันมึงหรือเปล่าครับ กูยังเข้าไปทำงานบ้างอะไรบ้าง ไอ้ที่กินแล้วก็นอนจนอ้วนเนี่ยมันมึงคนเดียว...” ผมดีดหน้าผากไอ้คนที่มองผมตาขวางๆ แค่พูดเรื่องจริงแค่นี้ทำมาเป็นมองค้อนใส่

 

“ก็มึงบอกว่าจะเรียนต่อโท แล้วคนที่เพิ่งเรียนจบมาแบบกูให้พักสมองก่อน แล้วตอนนี้จะมาว่ากู เอาแน่เอานอนไม่ได้เลยเนอะอารมณ์มึงเนี่ย” มันบีบมือผมแรงๆ คงจะมันเขี้ยวผมเต็มที่ ก็อย่างที่มันบอกนั่นแหล่ะ อารมณ์ผมมันเปลี่ยนไปมาจนบางทีผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

 

ทั้งนี้ทั้งนั้นก็เป็นเพราะไอ้หมาต่อนั่นแหล่ะ เหอะๆ

 

“ก็กูเป็นเหมือนเมฆไง ลอยไปลอยมา ไม่แน่นอน ไม่มีหลักแหล่ง มึงก็น่าจะชินแล้วนะหมาต่อ” มันทำหน้าตากวนตีนใส่ ตีความหมายจากสีหน้าของมันแล้วได้ความนัยว่า กูคงจะชินกับมึงหรอกเนอะ

 

“ถ้ามึงเป็นเมฆ กูว่าคงเป็นเมฆครึ้มฟ้าครึ้มฝนซะมากกว่า พัดมาทีเดือดร้อนชาวบ้านเค้าไปทั่ว ทั้งฝน ทั้งลม ทั้งฟ้า เหอะๆ” ก็คงจะจริงอย่างที่ไอ้หมาต่อมันว่านั่นแหล่ะ ยิ่งนับวันผมยิ่งอารมณ์แปรปรวน แต่จะว่าไปผมก็แปรปรวนมาตั้งแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว เพียงแค่ไม่ได้แสดงออกมาก็เท่านั้น

 

“แล้วนี่นิ้วไปทำอะไรมาวะพี่พาย ทำไมเป็นแผลแบบนี้” ไอ้ต่อมันจับนิ้วชี้ของผมไปเพ่งพินิจแบบเอาเป็นเอาตาย เห็นมันเป็นห่วงแบบนี้มีความสุขชะมัด

 

“เมื่อวันก่อนกูทำกระถางต้นไม้ตรงระเบียงแตก เลยเปลี่ยนใหม่ ได้แผลมานิดหน่อยไม่เป็นอะไรมากหรอก...”

 

“นี่มึงติดเชื้อซุ่มซ่ามมาจากกูหรือเปล่าพี่พาย ดีนะที่มันไม่บาดเข้าลึก แต่ก็นะ ถ้ามันบาดเข้าลึก มึงก็คงรีบมาตอแหลอ้อนกูแล้วล่ะ” หมาต่อมันพลิกตัวนอนตะแคง มีการดึงเอาไอ้ตัวร้ายไปนอนกอดแนบแน่น เห็นแล้วอิจฉาไอ้ตัวร้ายชะมัด

 

“ครับๆ กูมันตอแหล ว่าแต่มึงง่วงอะไรขนาดนี้วะต่อ ได้ข่าวเพิ่งตื่นไม่ใช่” เพราะว่ามันนอนหลับอยู่ในห้อง ผมเลยออกมานั่งดูทีวีที่ด้านนอก ไม่อยากจะกวนคนนอนหลับสบาย แต่นี่มันเพิ่งจะตื่นและเดินออกมาจากห้องนอน มีการมาทิ้งตัวลงนอนตักผมแล้วหลับตาพริ้มอย่างสบายอารมณ์

 

“ก็ไม่รู้จะทำอะไรนี่หว่า ไปไหนก็ไปไม่ได้ ฝนก็ตกได้ทั้งวี่ทั้งวัน นอนแม่งให้อืดตายไปข้างเลยดีกว่า” ผมมองดูแก้มของไอ้ต่อแล้วมันเขี้ยว อยากจะบีบ อยากจะกัด อยากจะฟัดแม่งแรงๆ

 

“จะกลิ้งได้อยู่แล้วนะหมาต่อ...”

 

“โฮะๆ กลิ้งแม่งแข่งกับล้อรถไปเลยก็ดี กูยิ่งขี้เกียจจะเดินอยู่ด้วย ว่าแต่กูอ้วน มึงเหอะไอ้พี่พาย วันๆ ก็ไม่เคยออกกำลังกายคือกันนั่นแหล่ะ” ไอ้ต่อมันปล่อยมือผมทิ้ง หลับตาพริ้มตามเดิม นอนกอดไอ้ตัวร้ายอย่างสบายอารมณ์เชียวนะมึง

 

“ใครว่ากูไม่ออกกำลังกาย ก็ออกอยู่แทบจะทุกคืน คืนละหลายท่า ท่าละหลายนาที หรือจะเถียง...” ได้ผลเหมือนเดิมเลยครับ หมาต่อมันหน้าแดงขึ้นมาอย่างมีสาเหตุ แต่มันก็แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ไม่ลืมตาขึ้นมามองหน้าผมเลยสักนิด ก็นะ เพราะถ้ามันลืมตาขึ้นมาตอนนี้ มันอาจจะยิ่งเขินมากกว่าเดิมก็ได้ เพราะมันอาจจะเห็นใบหน้าของผมในระยะประชั้นชิด

 

“อย่าเลยไอ้พี่พาย เอาหน้าเหียกๆ ของมึงออกไปไกลๆ กูเลยครับ ไม่ต้องมาฉวยโอกาสตอนที่กูหลับตา” แหม่ะ เดี๋ยวนี้น้องมายของผมพัฒนาขึ้นมาแล้วครับ ปกติแม่งเชื่องช้าเอ๋อแดกตามนิสัยของมันนั่นแหล่ะ ตอนนี้เริ่มรู้ทันผมมากขึ้นแล้วล่ะ

 

“งั้นเราค่อยมาคุยเรื่องออกกำลังกายกันต่อคืนนี้แล้วกัน กี่ยก กี่ท่า น้องมายก็รีเควสมาได้นะครับ พี่เพียเต็มใจสนองอย่างถึงใจเลยล่ะ” มันเอาไอ้ตัวร้ายยกขึ้นมากระแทกหน้าผม แล้วดึงลงเอาไปกอดไว้ตามเดิม หน้ามันแดงปลั่งอย่างน่าฟัดเป็นที่สุด แต่ระหว่างที่แกล้งบีบแก้มไอ้ต่อเล่น มือถือของมันก็สั่นอยู่ตรงด้านหลังของผม ไอ้ต่อเองก็น่าจะรับรู้ได้ถึงแรงสั่นจากไอ้เครื่องสื่อสารสี่เหลี่ยมนั่น

 

“เอามาเลยไอ้ขี้ขโมย” มันดีดตัวลุกขึ้นนั่ง พลางยืนมือล้วงลงไปที่โซฟาทางด้านหลังของผม แทนที่มันจะคว้ามือถือได้ มันกลับคว้านั่นนี่บนร่างกายของผม รู้สึกเหมือนถูกมันบีบขย้ำแบบแปลกๆ

 

“นี่แน่ะ โทษฐานที่เอาไอจังของกูไปนั่งทับ...ฮ่าๆ” ไอ้สลัด แม่งบีบตูดผมอ่ะครับพี่น้อง น้องมายบีบตูดพี่เพียแบบเต็มแรง แล้ววิ่งแจ้นออกไปตั้งรับอีกทาง มันยกมือขึ้นมาเป็นเชิงห้ามไม่ให้ผมโจมตี พร้อมกับกดรับสายอย่างทันท่วงที

 

“สัดต่อ กูเจ็บนะเว้ย” เพิ่งจะเข้าใจเดี๋ยวนี้เองว่าการถูกบีบขย้ำมันเจ็บแบบนี้ ไว้คราวหน้าคราวหลังจะระวังไม่ทำไอ้ต่อมันแรงก็แล้วกัน แต่เอ๊ะ ไอ้หมาต่อมันชอบความเจ็บปวดนี่นา มันน่าจะชอบให้ทำแบบแรงๆ สิ หึๆ

 

“ครับแม่ มีอะไรให้ลูกชายสุดที่รักรับใช้ก็บัญชามาได้เลยครับผม” พอรู้ว่าคนที่โทรมาเป็นแม่พรทิพย์ ผมก็สงบศึกกับไอ้ต่อมันชั่วคราว เพราะว่าผมต้องทำตัวเป็นลูกเขยที่แสนดี เรียกคะแนนจากแม่เมียเอาไว้ ท่านรักและเอ็นดู และยอมยกลูกชายที่แสนน่ารักอย่างไอ้หมาต่อมาให้ผมดูแลแบบนี้ บอกตามตรงเลยว่ามันเป็นอะไรที่มีค่ามากจริงๆ

 

“เย็นนี้หรอครับ ก็ว่างนะแม่ มีอะไรให้ต่อทำก็สั่งมาได้เลย อ้อๆ ได้ครับไม่ต้องเป็นกังวลไป เย็นนี้เจอกันครับ รักแม่ที่สุดเลย” เหมือนบทสนทนาจะสิ้นสุดลงแล้ว ไอ้หมาต่อมันวางมือถือลงบนโต๊ะ ยืดเส้นยืดสายคลายกล้ามเนื้อ ทำเป็นไม่สนใจผมที่มองมันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

 

“ไม่ต้องมามองกดดันกูเลย เย็นนี้กูไปทำงานที่บ้านเสบียงนะ พอดีเด็กเสิร์ฟไม่พอ มึงจะไปด้วยก็ได้นะ แต่ไปเสิร์ฟอาหารนะครับคุณชาย จะไปมั้ยละ” มันถามเหมือนหยั่งเชิง มันคงคิดว่าผมจะเลี่ยงไม่ทำงาน มันคงจะลืมไปว่าผมเองก็เคยไปช่วยมันเสิร์ฟอาหารมาตั้งหลายครั้ง

 

ถ้าเป็นงานของบ้านเมีย ผมก็ไม่เคยเกียงหรอกครับ ก็นะ เห็นแบบนี้ผมก็รักเมียนี่หว่า แถมยังรักมากเสียด้วย

 

“คิดว่ากูทำไม่ได้หรือไงเล่า กูเคยไปช่วยมึงเสิร์ฟอาหารมาตั้งหลายครั้งแล้วไม่ใช่รึไง อีกอย่างถ้ามึงไม่อยู่ในสายตากู เกิดไปซุ่มซ่ามทำน้ำแกงหกราดลูกค้า หรือทำให้ตัวเองเจ็บขึ้นมา ใครจะเป็นคนดูแลทำแผลให้มึงวะ” นี่ผมจริงจังมากนะ ก็เพราะผมรู้ดีว่าไอ้หมาต่อของผมมันซุ่มซ่ามมากแค่ไหน

 

“โหย เดี๋ยวนี้กูพัฒนาแล้วนะเว้ย ไม่ได้ซุ่มซ่ามขนาดนั้นหรอกน่า ถ้ามึงจะไปด้วยก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเหอะ กูอยากไปหาอะไรกินก่อนที่จะไม่มีเวลาว่าง” ก็จริงอย่างที่มันว่านั่นแหล่ะ เพราะว่าบ้านเสบียงเป็นร้านอาหารที่คนนิยมมาใช้บริการมาก ยิ่งช่วงเย็นวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ คนจะเยอะมากจนแทบไม่มีที่จอดรถเลยทีเดียว

 

ก็นะ ร้านอาหารที่บรรยากาศดีๆ อาหารรสชาติอร่อย และบริการก็น่าประทับใจ ที่สำคัญ ลูกชายคนเล็กของเจ้าของร้านก็น่ารักอย่าบอกใคร หึๆ

 

“เพ้อห่าอะไรพี่พาย ทำหน้าตาไม่น่าไว้ใจใส่กูอีกแล้วนะเว้ย รีบๆ ไปอาบน้ำครับ กูจะโทรไปบอกไปต็อปมันก่อน ถ้ามันว่างให้มันไปช่วยกันหน่อย...” ผมถูกมันถีบให้เข้ามาในห้องนอน เดี๋ยวนี้แม่งมีถีบแล้วนะครับ ถ้าทำอะไรไม่ทันใจ มันก็จะถีบผมทันที ผมว่าทั้งผมและมันต่างซึมซับเอานิสัยของกันและกันไป จนตอนนี้นิสัยของผมกับไอ้ต่อก็ไม่ต่างกันนักหรอก

 

แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่ผมมั่นใจว่าต่าง ก็คือเรื่องเอ๋อแดกและซุ่มซ่ามที่ผมไม่อาจเอื้อมไปเลียนแบบมันได้ นิสัยนั้นยกให้ไอ้ต่อมันคนเดียวก็เกินพอแล้ว

 

ผมได้ยินเสียงของไอ้ต่อมันโหวกเหวกโวยวายใส่ไอ้ต็อปผ่านทางมือถือ ไอ้สองคนนี้ก็ไม่รู้จักโต แม่งเจอหน้ากันทีไรได้แซะกัดกันทุกที ผมยังแปลกใจเลยว่ามันมาเป็นเพื่อนกันได้ยังไง

 

แต่จริงๆ แล้ว คนเรานั้นมีการแสดงออกที่ต่างกันไป อย่างไอ้สั้นกับไอ้หมาต่อ อาจจะด่ากัน แกล้งกันสารพัด แต่ความเป็นเพื่อนจะวัดกันได้ก็ตอนที่เดือดร้อนนี่แหล่ะ และเท่าที่ผมเห็นมาตั้งแต่ตอนที่ได้รู้จักกับพวกมัน ไอ้สองคนนี้มันไม่เคยทิ้งกันเลยสักครั้ง ยามที่มีเรื่องเดือดร้อนใจเข้ามา

 

สำหรับคนแบบผม เพื่อนน่ะ ไม่ต้องมีมากหรอก มีแค่ไม่กี่คนก็พอแล้วล่ะ ขอเป็นคนที่ยอมรับในสิ่งที่เราเป็นได้ ไว้ใจ เชื่อใจ และไม่ทิ้งกันไปไหน แค่นั้นก็พอแล้วว่ะ

 

“เฮ้อ วันนี้คงจะเหนื่อยแน่ๆ แต่เพื่อเอาใจแม่เมียก็ต้องสู้ล่ะวะ” ผมไม่ใช่คนเกี่ยงงาน แต่ผมมันประเภทเลือกได้นี่หว่า ว่าจะทำหรือว่าไม่ทำอะไร ก็ถูกเลี้ยงมาแบบนี้ นี่นิสัยผมดีขึ้นมาตั้งเยอะแล้ว อย่ามาคาดหวังอะไรกับคนแบบผมเลย แค่ตอบสนองความต้องการของตัวเองได้ผมก็พอใจแล้ว หึๆ

 

ผมอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำ อยู่ดีๆ ไอ้หมาต่อแม่งก็เปิดประตูโผล่หน้าเข้ามา ทั้งๆ ที่มันก็รู้อยู่แก่ใจว่าผมกำลังอาบน้ำอยู่ แล้วที่เปิดประตูเข้ามาทำหน้าแดงใส่ผมเนี่ยคือห่าอะไร

 

“ทำไม อยากเห็นกูแก้ผ้ามากเลยรึไง เสี้ยนหรอครับ...”

 

“เพ้อเจ้อละไอ้พี่พาย กูจะบอกว่าให้เร็วๆ หน่อย ไอ้ต็อปแม่งบอกว่าวันนี้รถโคตรติด กูไม่อยากไปช้า เดี๋ยวไม่ได้กินห่าอะไรแล้วกูไม่มีแรงทำงาน...แหม่ะๆ อย่าเอาไอ้นั่นมาชี้หน้ากูครับ ฮ่าๆ” มันปิดประตูใส่ทันทีที่กวนตีนผมเสร็จ ผมก้มลงมองไอ้นั่นที่มันว่า ก็สงบเสงี่ยมดีนี่หว่า หมาต่อแม่งกวนตีนเป็นนิสัยไปแล้วครับ อย่าไปเสียเวลาสนใจมันเลย

 

ผมมองดูตนเองในกระจก ผู้ชายคนนั้นที่กำลังส่งยิ้มกลับมาให้ คนที่อยู่ตรงหน้าผมนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน มันก็คือเงาสะท้อนของตัวผมเอง รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าของผมได้นั้น มันเกิดจากคนสำคัญของผม คนที่ทำให้ทุกๆ วันเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

 

คนที่ทำให้ผมค้นพบความหมายที่แท้จริงของคำว่ารัก และคนที่ทำให้ผมค้นพบว่าผมนั้นมีคุณค่าและมีความหมาย คนเพียงคนเดียวที่สามารถเปิดหัวใจของผมได้...เป็นต่อของผม

 

………......

 

 

 

ณ ร้านอาหารริมน้ำที่ผมคุ้นเคย ผมชอบบ้านเสบียงมากจริงๆ มันให้บรรยากาศที่ดูอบอุ่น และอบอวลไปด้วยความสุข อาจจะเพราะว่าเป็นร้านที่ก่อเกิดขึ้นมาจากความรักของแม่พรทิพย์และลูกๆ มันส่งผ่านความรู้สึกที่แสนวิเศษออกมา ผมสัมผัสมันได้ด้วยความรู้สึกและหัวใจของผม

 

“สวัสดีครับแม่ หวัดดีพี่ปอ” ผมกับไอ้ต่อมาถึงเร็วกว่าที่คิด ตลอดระยะเวลาที่เดินทางจากคอนโดมาถึงบ้านเสบียง มีเสียงของไอ้หมาต่อมันบ่นว่าหิวมาตลอดทาง บ่นมากจนผมรำคาญอยากจะเอาอะไรอุดปากแม่งให้รู้แล้วรู้รอด

 

“โย่ว น้องชาย น้องเขย มากันเร็วดีนี่หว่า” พี่ปอแม่งโคตรถูกใจผมเลย ถ้าไม่ได้พี่ปอส่งเสริมมาตั้งแต่แรก อะไรๆ มันก็อาจจะช้าออกไปมากกว่านี้ก็ได้ เรื่องระหว่างผมกับไอ้ต่อ ได้แม่พรทิพย์กับพี่ปอสนับสนุนมาตลอด ไอ้หมาต่อก็เสร็จผมสิครับ

 

“พี่ปอ...อย่าล้ำว่ะ คิดถึงแม่จังเลย ขอกอดแรงๆ หน่อยน้า” ไอ้หมาต่อมันเดินหนีพี่ปอเข้าไปกอดแม่พรทิพย์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ลูกชายคนโต ผมยกมือไหว้อย่างนอบน้อม ก่อนจะถูกพี่ปอล็อคคอเอาไว้ ไอ้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบนี้นี่ไม่น่าไว้ใจเลยจริงๆ

 

“ว่าไงไอ้พาย ได้ข่าวไม่ทำงานทำการ แถมยังไม่ยอมเรียนต่อกันสักที วันๆ กกน้องกูเพลินเลยสิ” ถึงพี่ปอจะล้ำไปสักหน่อย แต่ผมก็ชอบมันว่ะ เพราะว่าพี่ปอชอบพูดในสิ่งที่แม่งโคตรถูกใจผม

 

“ก็น้องพี่แม่งเจ๋งนี่หว่า แต่ว่าจะเรียนต่อแล้วล่ะ ตอนนี้รอให้ไอ้ต่อมันพักสมองอยู่ พี่ปอก็น่าจะรู้นะว่าน้องพี่น่ะสมองแม่งเออเร่อมากแค่ไหน ถ้าไม่ให้มันได้พักสมองบ้าง เดี๋ยวมันจะตายเอาซะก่อน” นี่เพราะว่าเป็นพี่ปอหรอกนะ ผมจึงสามารถเผาไอ้หมาต่อได้แบบไม่ต้องเกรงใจ นอกจากจะไม่ต้องกลัวพี่ปอมันว่าแล้ว เผลอๆ ยังได้เพื่อนร่วมวงสนทนานินทาหมาต่อเพิ่มด้วย

 

“เออ ก็จริงอย่างที่มึงว่านั่นแหล่ะ ถ้ามันยังไม่อยากเรียนต่อมึงก็อย่าเพิ่งไปบังคับมันเลย น้องกูแม่งมีสมองเอาไว้เติมเต็มให้หัวไม่ยุบก็เท่านั้นแหล่ะ ว่าแต่นี่มาเฝ้าหรือว่ามาช่วย...” บอกแล้วว่าพี่ปอแม่งไม่ว่าที่ผมด่าไอ้หมาต่อ แถมยังช่วยกันรุมยำที่รักของผมอีก เหอะๆ

 

“จริงๆ ก็มาเฝ้าแหล่ะ น้องชายพี่ช่วงนี้แม่งโคตรเนื้อหอม ทีตอนก่อนหน้านี้ไม่เห็นจะมีคนสนใจแม่งเลย” จริงๆ ก็มีแหล่ะครับ เพียงแต่ว่าไอ้ต่อมันไม่ค่อยรับรู้อะไรกับใครสักเท่าไหร่ เรื่องของตัวเองแท้ๆ แต่มันกลับรู้เป็นคนสุดท้ายซะงั้น

 

“แต่ก็ตั้งใจมาช่วยงานด้วย มาหาของอร่อยๆ กินด้วย อยู่กันสองคนกินแต่อาหารสำเร็จ ไม่เด็ดเท่าอาหารที่บ้านเสบียงเลยว่ะ...ห่าอะไรของมึงหมาต่อ มาล็อคคอกูทำไม” อยู่ดีๆ หมาต่อมันก็เดินเข้ามากอดคอผม ล็อคแน่นๆ อย่างจงใจแกล้ง ผมหันไปมองหน้ามันอย่างเอือมๆ

 

“จะจีบกันอีกนานมั้ยครับ นี่หึงนะรู้มั้ย ฮ่าๆ ไม่ใช่และ หิวข้าวแล้วพี่พาย ไปกินข้าวกันดีกว่า แม่เตรียมของอร่อยๆ ไว้ให้เต็มเลยเว้ย เดี๋ยวห่อกลับด้วยนะ ไม่ไหวละอดอยากปากแห้งมาก” มันโบกมือให้พี่ปอและดึงผมให้เดินมาด้วยกัน มาทางห้องรับรองส่วนตัว เป็นห้องสำหรับคนสนิทที่เป็นส่วนตัว ผมเคยแอบปล้ำไอ้ต่อที่ห้องนี้ด้วย แต่ไม่สำเร็จว่ะ หึๆ

 

“หิวมากขนาดนั้นเลยรึไงวะต่อ หรือว่าหึงกูกับพี่ปอ อย่าครับอย่า อย่าคิดอะไรที่มันพิเรนทร์นะครับไอ้เอ๋อ...”

 

“เดี๋ยว มึงว่าใครเอ๋อ เสร่อละไอ้พี่พาย กูไม่ได้เอ๋อสักหน่อย อีกอย่างกูหิวมากเพราะอยู่กับมึงแล้วกูอดอยากปากแห้ง นอกจากไม่เคยทำห่าอะไรให้กูกิน กูยังต้องมานั่งทำตัวเป็นแม่ศรีเรือน ทำอาหารให้ไอ้เถื่อนอย่างมึงแดกอีก เพราะฉะนั้นต่อจากนี้ไม่ใช่เวลาคุย แต่มันคือเวลากิน จบข่าว

...” แล้วมันก็เดินลิ่วเข้าไปในห้องรับรองทันที ทิ้งให้ผมยืนมึนกับคำพูดของมัน แต่อย่าได้เก็บเอาคำพูดของไอ้หมาต่อมันมาใส่ในใจเลย เพราะถ้าเก็บเอาคำพูดของไอ้เอ๋อมาใส่ในใจ ผมอาจจะเป็นบ้าตายไปก่อนก็ได้

 

“หิวข้าวๆ กินข้าวแล้วจะได้ทำงาน ท่าทางคืนนี้คนจะเยอะน่าดู” ไอ้ต่อมันเดินเข้าไปนั่งลง ตักข้าวใส่จานและจัดการกินแบบตั้งหน้าตั้งตาเต็มที่ ถ้าเรื่องอื่นมันตั้งใจเหมือนเรื่องกินกับเรื่องกวนตีนบ้างก็คงจะดี

 

“กินดีๆ ดิวะต่อ เดี๋ยวติดคอนะ...”

 

“ปล่อยต่อเถอะพาย ท่าทางจะหิวน่าดู อย่างนี้แหล่ะน้าวัยกำลังกินกำลังนอน อีกอย่างเด็กผู้ชายอยู่ด้วยกันตามลำพังท่าทางจะพากันอดสินะ แม่ก็บอกแล้วว่าให้พากันมากินมื้อเย็นที่บ้านเสบียง เดี๋ยวก่อนจะกลับแม่จะห่ออาหารอร่อยๆ ให้กลับไปกินกันนะ” ผมยิ้มรับอย่างขอบคุณในความรักและความเอ็นดูที่แม่พรทิพย์มีให้ผมมาตลอด

 

“ขอบคุณครับแม่ สงสัยผมต้องมาเรียนทำอาหารกับแม่แล้วล่ะครับ ผมทำได้แต่ของง่ายๆ เดี๋ยวต่อเบื่อขึ้นมาผมคงแย่...” ไอ้หมาต่อมันคาบกุ้งในปาก แต่สายตามันหันมามองค้อนใส่ผม ผมอ่านใจมันออกนะ ตอนนี้แม่งกำลังจิกกัดผมที่ผมอ้อนแม่พรทิพย์เรียกคะแนนแบบนี้

 

“พายไม่ต้องทำหรอกลูก หน้าที่ดูแลเรื่องอาหารการกินนี่เป็นหน้าที่ของต่อ ถ้าไม่ให้ทำอะไรเลย เดี๋ยวจะสบายเกินไป ดูแก้มสิย้อยแล้วเนี่ย...” ผมยักคิ้วใส่ไอ้ต่ออย่างจงใจกวนตีน มันถูกแม่บีบแก้มไปมาขณะที่กำลังนั่งกินข้าว ผมอยากไปบีบบ้างจัง แก้มนุ่มๆ ของมันเนี่ย

 

 “แม่เข้าข้างไอ้พี่พายมันแบบเสมอต้นเสมอปลายมากอ่ะ รักมันมากกว่าลูกชายแท้ๆ แล้วรู้มั้ย” มันพูดกับแม่พรทิพย์แต่กลับมองค้อนผม ทั้งๆ ที่ผมไม่ได้ทำอะไรเลยแท้ๆ แต่ก็นะ ไม่ว่าจะเมื่อก่อนหรือว่าตอนนี้ ไอ้ต่อมันก็ทำเป็นว่าน้อยใจเรื่องนี้ทุกครั้ง ทั้งๆ ที่จริงมันไม่ได้คิดอย่างที่มันพูดมาหรอก

 

“ไม่เห็นจะผิดตรงไหนเลยนี่ต่อ ก็ถ้าลูกชายแม่ไม่รักพาย แม่ก็คงไม่รักเขาเหมือนกัน แต่นี่ลูกชายแม่ออกจะรักพายมากขนาดนี้ แล้วจะไม่ให้แม่รักได้ยังไง เนอะ” แม่พรทิพย์ใจดีและอบอุ่น น่ารักเสมอไม่เคยเปลี่ยน ผมยิ้มกว้างอย่างติดประจบนิดๆ ยามที่มือบอบบางของแม่ลูบลงมาบนหัวของผม ความอบอุ่นมากมายมันถ่ายเทมาให้ผม

 

ความอบอุ่นแบบนี้ผมเองก็เคยได้รับจากแม่ของผมเช่นกัน ถึงมันจะผ่านมานานมากแล้วก็ตามที แต่ความรู้สึกนี้ผมกลับได้รับจากแม่ของคนที่ผมรักอีกครั้ง

 

“ครับแม่ แต่ไม่ใช่แค่ต่อที่รักผมหรอกครับ เพราะผมเองก็รักต่อมากเหมือนกัน...”

 

“แค่กๆ โอย ติดคอเว้ย” ไอ้ต่อมันสำลักพลางทุบอกตัวเองยกใหญ่ มันคว้าน้ำมากระดกเข้าปากรวดเดียวหมดแก้ว ผมขำกับท่าทางของมันจริงๆ มันเอ๋อแต่น่ารัก ไม่รู้ดิ ผมมองว่ามันน่ารักนี่หว่า คนอื่นจะมองยังไงก็ไม่รู้และไม่คิดจะสนใจ ขอแค่ไม่มายุ่งกับหมาต่อของผม แค่นั้นก็พอแล้ว

 

“ลูกคนนี้นี่ยังไงกันนะ ถูกแกล้งมาตั้งนานแล้วยังไม่ชินอีกหรือไง เฮ้อ เห็นคนรักกันแล้วอิจฉายังไงก็ไม่รู้ ไปดูลูกค้าดีกว่า พายก็กินข้าวก่อนนะลูก เดี๋ยวลูกชายแม่จะแย่งกินจนหมดเสียก่อน วันนี้ก็ฝากด้วยนะ” แม่พรทิพย์ส่งยิ้มอย่างใจดีให้ ก่อนจะเดินไปโยกหัวไอ้หมาต่ออย่างเอ็นดู แล้วท่านก็เดินออกจากห้องรับรองไป ทิ้งให้ไอ้หมาต่อมันมองค้อนใส่ผม

 

“กูรักแม่พรทิพย์มากกว่ารักมึงแล้วว่ะต่อ...” เมื่อนึกถึงความอบอุ่นของครอบครัวหมาต่อ ผมก็รู้สึกอุ่นวาบในหัวใจไปด้วย เมื่อก่อนผมอาจจะรู้สึกอิจฉาที่เห็นคนอื่นมีครอบครัวที่อบอุ่น แต่ตอนนี้ครอบครัวของผมเองก็อบอุ่นและทุกอย่างก็เข้าที่เข้าทางของมันแล้ว

 

“ดีแล้ว เพราะว่าแม่คือคนที่กูรักมากที่สุดเหมือนกัน” ไอ้ต่อมันยิ้มเต็มปากอย่างภาคภูมิใจ ผมเอื้อมมือไปปาดเมล็ดข้าวที่มุมปากของมัน ส่งยิ้มให้กับมันอย่างเปิดเผยความรู้สึก

 

“ค่อยๆ กินครับ เดี๋ยวติดคอตายพี่ยังไม่อยากได้เมียใหม่หรอกนะ” มันยักไหล่ใส่ผม เวลาที่ผมพูดแบบนี้มันจะมีอยู่สองปฏิกิริยา คือถ้าไม่เฉยใส่ก็จะจิกกัดกลับมา มันเองก็รู้ว่าผมไม่มีทางไปรักคนอื่นได้อีก เพราะคำตอบของผมคือมันเท่านั้น

 

เป็นต่อคือคำตอบเดียวของผม และเป็นคำตอบที่ถูกต้องที่สุด

 

“พี่พายอย่าไร้สาระ รีบๆ กินข้าวเถอะ คนที่เป็นโรคกระเพาะแบบมึงอ่ะ ไม่ควรกินข้าวไม่ตรงเวลานะ” นี่คือข้อดีของไอ้หมาต่อ มันเป็นห่วงเป็นใยผมเสมอ ถึงการแสดงออกของมันจะดูกวนตีนไปบ้าง แต่คนที่ไม่เคยละเลยความรู้สึกใครอย่างไอ้หมาต่อ มันจริงจังและจริงใจห่วงใยคนรอบข้างเสมอ

 

“กูไม่ได้เกิดมาเพื่อแดกแบบมึงนะต่อ...”

 

“แหม่ะ พอแม่กูไม่อยู่ก็เปิดเผยธาตุแท้ออกมาเชียวนะครับ แต่รีบๆ กินข้าวเถอะพี่พาย กูจะออกไปทำงานทำการ คนเริ่มเยอะแล้วด้วย” ผมไม่ได้รู้สึกหิว แต่ถ้ามันถึงเวลาที่จะต้องกิน ไอ้ต่อมันไม่ปล่อยให้ผมเมินเฉยใส่อาหารได้หรอก ก็เพราะมันรู้ว่าผมเป็นโรคกระเพาะ แต่มันไม่อยากให้ผมต้องมาทรมานกับการปวดท้อง

 

ขนาดตัวของผมเอง ผมยังไม่ใส่ใจเท่าที่มันดูแลเอาใจใส่ผมเลย

 

“ครับๆ รับทราบครับ ตกลงกูได้ทั้งแม่ทั้งเมียในคนเดียวกันเลยสินะ...”

 

“โตเป็นควายแล้วยังต้องมานั่งจ้ำจี้จ้ำไชเรื่องกินอาหารให้ตรงเวลา อย่าให้กูด่ามากไปกว่านี้นะไอ้พี่พาย เดี๋ยวจะหาว่ากูขี้บ่น แล้วถ้าเกิดมึงปวดท้องขึ้นมาอย่ามาอ้อนมืออ้อนตีนกูนะครับ กูไม่มานั่งหายาให้กินหรอกนะ...” เอาแล้วครับ หมาต่อเริ่มเข้าสู่โหมดขี้บ่นอีกแล้ว เดี๋ยวนี้แม่งเป็นแบบนี้ตลอด ผมถึงได้บอกว่าผมกับมันนิสัยจะสลับกันไปทุกวันแล้ว

 

“ต่อ! รู้ตัวมั้ย... มึงดูหงุดหงิดตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน เบื่อกูแล้วหรอวะ...” ผมวางช้อนลง เงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งตรงข้ามด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เหมือนมันจะผงะไปทันทีที่ได้ยิน

 

“เออ เบื่อมาก เบื่อโคตรๆ เบื่อจนไม่รู้จะเบื่อยังไงแล้ว” มันตอบแบบหน้าตาย ผมรู้ว่ามันไม่ได้คิดแบบนั้น และที่ผมถามออกไปก็ไม่ได้น้อยใจอะไรเลยสักนิด เพียงแค่อยากจะแกล้งมันเล่นก็เท่านั้น

 

“แต่ไม่รู้ทำไมยิ่งเบื่อมึงมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรักมึงมากเท่านั้น เบื่อมากก็แปลว่ารักมากอ่ะนะ เข้าใจตรงกันแล้วเลิกแกล้งกูสักที รีบๆ กินซะพี่พาย ถ้าปวดท้องขึ้นมากูจะเอายายัดปากสักสิบแผงให้แม่งตายห่าไปเลย” นี่แหล่ะลูกหมาของผม แม่งกวนตีนแต่เต็มไปด้วยความน่ารัก มันไม่กล้าเบื่อผมหลอก ก็เพราะว่ามันรักผมมากยังไงล่ะ   

 

“นี่กูน้อยใจจริงๆ นะต่อ ไม่ง้อกูหน่อยหรอ...”

 

“เหอะ มึงก็น้อยใจทั้งตาปีตาชาติแหล่ะพี่พาย แต่เหนืออื่นใด กูรู้และมั่นใจว่ามึงเองก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจว่ากูไม่เคยหมดรักมึง...” หมาต่อมันตักห่อหมกทะเลใส่จานให้ผมอย่างเอาใจใส่ ยังไงมันก็ยังคงเป็นมันคนเดิม ต่อให้เวลาผ่านมานานแค่ไหนก็ตามที

 

“ตอนนี้มึงเปลี่ยนไปตั้งเยอะ ออกจะดีขึ้นกว่าเมื่อก่อน ตอนแรกที่มึงเข้ามาจีบกู บอกตามตรงเลยนะว่าในสายตากูมึงแม่งโคตรเห้อ่ะพี่พาย ทั้งเอาแต่ใจ งี่เง่า เรื่องมาก เจ้าเล่ห์ ร้ายกาจ...”

 

“ที่พูดมาเนี่ย รู้สึกว่าในสายตามึงกูไม่มีเหี้ยอะไรดีเลยนะ” ผมยิ้มมุมปากนิดๆ อย่างขำๆ กับมุมมองของมัน ไอ้หมาต่อมันตอกย้ำกับผมประจำนั่นแหล่ะว่าผมเลวร้ายแค่ไหน แต่สุดท้ายแล้ว...ก็นะ หึๆ

 

“ไอ้เรื่องดีๆ มึงก็พอมีบ้าง ไม่อย่างนั้นกูจะรักมึงได้ยังไง ถึงมันจะมีโคตรน้อยแบบน้อยโคตรๆ ก็เถอะ แต่กูก็รักมึงไปแล้ว แล้วตอนนี้มึงดีกว่าเมื่อก่อนตั้งเยอะ กูจะเบื่อ จะเลิกรักมึงได้ยังไง ไม่มีทางซะหรอก” ทำไมกันวะ ทำไมไอ้คนตรงหน้าผมมันทำให้ผมยิ้มได้ตลอดเวลา ทำไมมันทำให้ผมรักมันได้มากขนาดนี้ ต่อให้ไม่เหลืออะไรเลยสักอย่าง ขอแค่มีมัน แค่ไอ้ต่ออยู่ข้างๆ และไม่ทิ้งไปไหน ผมก็คงไม่เรียกร้องอะไรมากไปกว่านี้อีกแล้ว

 

“ต่อ มึงรู้มั้ยวะ...”

 

“ไม่รู้ว่ะ ฮ่าๆ” มันแทรกขึ้นมาแบบจงใจ ทำเอาคำพูดดีๆ ที่ผมตั้งใจจะพูดให้มันฟังลอยหายไปกับสายลม ผมระบายลมหายใจน้อยๆ ไอ้ที่ตั้งใจว่าจะพูดออกไปก็ไม่พูดมันละ เพราะว่าต่อให้ผมไม่พูดไอ้ต่อมันก็น่าจะรู้ได้ถึงความรู้สึกของผมได้

 

“เออ ไม่รู้ก็ไม่ต้องรู้ เพราะว่ากูลืมแล้วว่าจะพูดอะไร...”

 

“อย่าเลยไอ้พี่พาย ตั้งใจจะพูดอะไรที่มันโรแมนติกสินะ พูดมาเร็วๆ กูรอฟังคำหวานๆ จากมึงอยู่ เอาคำเดียวก็ได้ แบบสั้นๆ ง่ายๆ แต่ได้ใจความอ่ะ” มันเท้าคางมองหน้าผมอย่างจดจ่อ เหมือนว่าตั้งใจรอฟังในสิ่งที่มันอยากจะฟังมากกว่าแล้วล่ะตอนนี้

 

“รัก...” เท่านั้นแหล่ะ นี่แหล่ะคือคำที่มันอยากฟัง มันยื่นมือมาวางบนหัวของผมและตบเบาๆ ยีสองสามที อย่างที่เคยบอกไปว่าผมไม่ชอบให้ใครมาเล่นหัว แต่กับคนนี้อยู่นอกเหนือกฎเกณฑ์ของผมจริงๆ

 

“รู้นะ แต่กูก็ชอบฟังจากปากมึงอยู่ดี กูโคตรรักมึงเลยว่ะพี่พาย ถ้ารู้ว่ากูรักก็ช่วยดูแลตัวเองดีๆ ด้วยนะ แดกข้าวซะนะ อย่าทำให้ตัวเองปวดท้อง ไม่งั้นกูจับกรอกยาแน่ๆ” เป็นการบอกรักตามแบบฉบับของเราสองคน มันตักอาหารให้ผม ผมตักอาหารให้มัน ดูแลกันและกัน อาจจะเป็นแค่เรื่องเล็กๆ หรืออาจจะเป็นแค่เรื่องธรรมดาที่ใครๆ ก็ทำกัน แต่อะไรก็ความที่เป็นการเอาใจใส่จากมัน ก็ทำให้ผมยิ้มได้เสมอ

 

“เออ พี่พายถามอะไรอย่างดิ กูคาใจมาตั้งแต่เมื่อวันก่อนแล้วว่ะ ตกลงวันนั้นมึงโกรธกูเรื่องอะไรวะ กูไม่เคลียร์ กูคาใจมากอ่ะ คิดเท่าไหร่ก็คิดไม่ออก...” ผมเงยหน้าขึ้นมามองหน้ามัน เชื่อเลยว่ามันสงสัยและคาใจจริงๆ ทำคิ้วขมวดใส่ แถมยังมีเครื่องหมายคำถามแปะที่หน้าผากอย่างเด่นชัดขนาดนั้น

 

“เอาจริงๆ นะต่อ กูจำไม่ได้แล้วว่ะว่าเรื่องอะไร เพราะวันๆ หนึ่งมึงทำเรื่องนั่นนี่ให้กูโกรธได้ทั้งวี่ทั้งวันนั่นแหล่ะ อย่าไปสนใจเลย แค่เรื่องไร้สาระ...”

 

“เหรอ เรื่องไร้สาระเหรอ โกรธกูข้ามคืนแบบนั้นเรื่องไร้สาระเนอะ ไอ้หอกเอ๊ย ทีหลังเวลาที่โกรธอะไรกู ช่วยบอกเหตุและผลให้กูรู้ด้วยนะ มึงก็รู้ว่ากูสมองช้า คิดเองไม่ได้หรอกว่าทำห่าอะไรให้มึงงอน แล้วยังไง กูต้องมานั่งคาใจกับเรื่องไร้สาระของมึงเนี่ย คิดมากแล้วเครียด เครียดมากกูก็กิน กินมากมึงก็แขวะกูว่าอ้วน ทุกอย่างเพราะมึงเลยไอ้พี่พาย” มันใส่ผมแบบยาวๆ หนึ่งดอก ก่อนจะกินข้าวต่ออย่างสบายใจ เชื่อแล้วว่ามันอัดอั้นตันใจจริงๆ ใส่มาทีนี่ฟังไม่ทันเลยว่ะ

 

“ยังไม่แก่แต่เสือกขี้บ่นนะหมาต่อ เดี๋ยวก็ก็จับแม่งล่อเลยนี่...”

 

“หยาบคายสัด แต่ก็นะ งานถนัดมึงเลยนี่ ไอ้เรื่องแทงข้างหลังเนี่ย เหอะๆ” ตามนั้น ไม่รู้ว่าจะเถียงมันทำไม เพราะสิ่งที่มันพุดออกมาผมน้อมรับเลยนว่างานถนัดผมเลย

 

ก็นะ ผมยึดถือคติที่ว่า ได้หลังแล้วลืมหน้า มันมีใช่มั้ยวะ ไม่รู้ละ ถ้าผมอยากให้มีมันก็ต้องมี

 

“อย่าแดกเยอะครับเมีย เดี๋ยวจุกจนเดินไม่ไหว แทนที่จะได้ทำงานกลับเป็นทำให้แม่กับพี่ปอเป็นห่วงอีก” ผมยึดช้อนจากมือของมัน ฟาดเข้าไปสองจานแล้วมั้งนั่น กินดีอยู่ดีเกินไปแล้ว สงสัยต้องหาอะไรให้มันทำก่อนนอนบ่อยๆ แล้วล่ะ จะได้ออกกกำลังกายเสียบ้าง หึๆ

 

“ไอ้ห่าพี่พาย กินข้าวไม่หมดจานมันบาปนะเว้ย อย่าคิดว่าตัวเองมีอันจะกินแล้วจะกินทิ้งกินขว้างได้นะ สงสารข้าว สงสารชาวนา สงสารเด็กยากไร้ที่ไม่มีจะกิน...” มันเทศน์ผมอีกครั้ง พร้อมกับมือที่ฉกเอาช้อนกลับไปถือไว้ และจัดการโกยข้าวเข้าปากจนหมดเกลี้ยงจาน นี่ถ้ามันเลียจานได้มันคงทำไปแล้ว

 

“กูอิ่มแล้วนะต่อ เดี๋ยวไปรอข้างนอกนะ ลูกค้าน่าจะเข้าร้านเยอะแล้ว” ผมวางมือบนหัวยุ่งๆ ของไอ้ตัวที่ดูมีความสุขกับการกิน มันตบท้องปุๆ ยิ้มจนตาปิด บ่งบอกให้รู้ว่าเจ้าตัวมันมีความสุขแค่ไหน

 

“เดี๋ยวจะรีบตามไป อย่าไปหว่านเสน่ห์ใส่ใครนะครับ กูหวงนะเว้ย เลวๆ แบบนี้ไม่ยกให้ใครหน้าไหนหรอกนะ” ผมหันมามองหน้ามันแล้วอยากจะล็อคห้องอยู่กับมันสองต่อสองฉิบ แต่ไม่ได้ครับ วันนี้มาเพื่อทำคะแนนและเอาใจแม่เมีย ก็ต้องทำงานให้เต็มที่ละครับ ถึงมันจะไม่ใช่แนวของผมก็เถอะ

 

“กูรู้ว่ากูมันหล่อ มีคนมาต่อแถวให้กูสอยตั้งเยอะตั้งแยะ แต่ก็นะ กูมันพวกชอบของแปลก ชอบไอ้เอ๋อแดกที่ไม่เคยมีแฟนมาตลอดยี่สิบปีแบบมึงไปแล้วนี่หว่า จะไปชอบใครที่ไหนได้อีกวะ” ผมยิ้มให้มันอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกมาจากห้อง นานๆ จะทำตัวให้มันมีประโยชน์กับคนอื่นสักที

 

แต่จะว่าไป คนอื่นคนไกลที่ไหน ก็ครอบครัวเมียที่รักนี่หว่า หึๆ

 

……….100%..........

 

#ยุ่งนัก

แวะมาต่อแล้วค่า ช่วงนี้อยู่ในช่วงพักสมอง อาจจะมาๆ หายๆ แต่ไม่ทิ้งไปไหนค่า

ตอนนี้เปิดจอง ยุ่งนักเฉพาะกิจ กับ น้ำปั่นแล้วนะคะ สนใมจก็ดูรายละเอียดได้ที่ตอน 99 ค่า

เจอกันตอนหน้าค่า

 
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #14637 sakura17 (@thelufy) (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 19:09
    พายต่อน่าร้ากก><
    #14637
    0
  2. #14596 patty (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2557 / 19:48
    เป็นต่อ น่ารักเหมือนเดิม ไม่ให่พี่พายหลงได้ไงเนี่ย
    #14596
    0
  3. #14537 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 22:13
    อ่านไปยิ้มไป คิดถึงพี่เพียม้องมาย คิๆ คิดถึงพี่เกรซด้วยน๊า 55
    #14537
    0
  4. #14536 p*chu*ka (@pchuka) (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 21:14
    น้องต่อน่ารักมาก พี่พายชอบของแปลก...
    คู่นี้เหมาะสมกันสุดๆ
    #14536
    0
  5. #14535 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 19:07
    เป็นต่อขี้บ่นมากกกก

    ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

    น่ารัก
    #14535
    0
  6. #14521 รัก (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 09:01
    มาต่อให้อ่านเรื่อยนๆ นะคะ
    #14521
    0
  7. #14518 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 22:45
    5555555555555



    คู่นี้ บ้ายังไงก็บ้าอย่างนั้นตลอด 
    #14518
    0
  8. #14517 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 22:01
    คู่นี้น่ารักเสมอ ไม่ว่าเมื่อไรที่ได้กลับมาอ่านพายต่อก็จะยังมีรอยยิ้มติดหน้า(ยกเว้นตอนดราม่านะ555) อยากรู้เหมือนกันนะเนี่ยว่าตกลงพี่พายงอนเรื่องอะไรอ่าาา
    #14517
    0
  9. #14515 raffin (@raffin) (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 16:25
    คู่นี้น่ารักจริงๆๆๆ
    พี่พายดีขึ้นเยอะ 555555555
    #14515
    0
  10. #14514 ฤดูใบไม้ผลิ ^^ (@prino) (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 15:39
    เป็นต่อน่ารักดี ฮาาาา
    #14514
    0
  11. #14513 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 15:05
    ทั้งพี่ทั้งแม่รุมแกล้งน้องต่อหมดเบยยยย
    ทู้กคนแกล้งน้องต่อกันหมด 5555555
    ยังคงเอ๋อเสมอต้นเสมอปลายจริงๆ
    แต่พี่ปออ่า มีสมองไว้กันไม่ให้หัวยุบ โอ้โห....แรงยิ่งกว่าไว้กั้นหูอีกง่ะ 555555555

    หวานกันตลอดๆอ่ะคู่นี้
    ว่าแต่ ตกลงที่พี่พายงอนน้องต่อนั่น แกล้งสินะ
    ปล่อยให้น้องต่อเครียด ข้องใจมาตั้งหลายวัน อิอิ
    #14513
    0
  12. วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 14:31
    คุ่นี้มาทีไรยิ้มได้ทุกที จิกกัดกันตลอด แสดงความรักแบบถึงพริกถึงขิง ทะเลาะกันแต่ก็รักกันต่อพาย
    #14512
    0
  13. #14511 kim (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 11:50
    อยู่ด้วยกันนาน ๆ แล้วน่ารักมาก >_<



    #14511
    0
  14. #14510 TheKnomPang (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 04:13
    คู่นี้เขาน่ารักกันตลอดเลยยยยย
    #14510
    0
  15. #14509 .Mune Zzji (@izardza) (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 03:21
    น่ารักกกกกก
    #14509
    0
  16. #14506 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 01:24
    น่ารักกก พี่พายแกอ่ะหลงเมียตลอดดดดดดด น่ารักก รักกันแบบนี้นานเท่านานนะ
    #14506
    0
  17. #14505 oh-lan-la (@olivesciswu33) (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2557 / 00:33
    แซบอ่า ด่ากันไฟแล๊บเลย แต่ก็รักกันเี้ยๆ (อินจัด 555)
    #14505
    0
  18. #14504 casi (@citi) (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 23:52
    เป็นต่อพูดต่อยหอย เบยยยยยย
    #14504
    0
  19. #14503 Ggoi (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 23:37
    น้องต่อน่าร๊ากกก บ่นเพราะรักกก 5555

    คิดถึงคู่นี้สุดๆ
    #14503
    0
  20. #14502 เฟย์ (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 23:34
    ไมน้องต่อขี้บ่นงี้คะลูก 5555555555
    #14502
    0
  21. #14501 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2557 / 23:03
    เป็นต่อขี้บ่นอะ ขี้บ่นขึ้นมากๆเลยด้วย 5555

    เมื่อก่อนอาจแค่พูดมากนะ แต่ตอนนี้เพิ่มขี้บ่นด้วย

    พี่พายอาจหูชาเข้าสักวันก็ได้ 55555
    #14501
    0
  22. #14497 Praew_Parichat (@26159) (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2557 / 21:53
    ตกใจเลย เหอๆ นึกว่าจะทะเลาะกันแบบรุนแรงซะอีก เหอๆ

    ดีน๊าที่ดีกันอ่ะ ไม่งั้นบรรยากาศอึมครึมตายเลย
    #14497
    0
  23. #14478 +ma9ar0ng (@dreamcather) (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 23:52
    อ่านเรื่องนี้แล้วชอบมากกกกกกกกก
    #14478
    0
  24. #14477 N เอ็น (@nlm1122) (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 19:11
    โอ๊ยน่่ารักอ่าาาา
    #14477
    0
  25. #14476 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 117)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2557 / 17:11
    ยังน่ารักเสมอ
    #14476
    0