OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 113 : 'ยุ่งนัก...รักเฉพาะกิจ' 03. คนมีคู่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,066
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 55 ครั้ง
    2 พ.ค. 57



 03. คนมีคู่

 

[พาย]

 

ณ ขณะนี้ พวกเรายังปักหลักอยู่ที่ชลบุรีครับ ถึงจะเลยช่วงเทศกาลสงกรานต์ไปแล้วก็ตาม แต่ครั้งนี้ผมตั้งใจจะอยู่เที่ยวกับหมาต่อมันนานกว่าปีที่แล้ว นี่ก็ตั้งใจว่าจะพามันไปเดินเที่ยวงานประจำปีที่ศาลากลางประจำจังหวัด จำได้ว่าปีที่แล้วมันร้องงอแงอยากจะไปเดินเที่ยวให้ได้ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไปสักวัน

 

จะว่าไปผมเองก็ไม่ค่อยได้มาเดินเที่ยวในสถานที่แบบนี้ ส่วนใหญ่จะเดินเตร่ตามห้างเสียมากกว่า ขนาดงานประจำปีของมหาลัยยังไม่เคยไปเดินเที่ยวกับใครเค้าเลย ไม่ได้ติดหรูหรือว่าอะไรหรอกนะ แต่ผมไม่ชอบที่ที่คนเยอะๆ สักเท่าไหร่ ให้ไปน่ะได้แต่ไม่ไปดีกว่า

 

แต่ก็อย่างว่า ทุกอย่างมันย่อมมีข้อยกเว้นเสมอ ถ้าเพื่อคนพิเศษแบบไอ้หมาต่อ ถึงมันจะเป็นสิ่งที่ผมไม่ชอบ ผมก็จะทำให้มัน เพราะผมอยากให้มันมีความสุขมากที่สุดเท่าที่มันจะมีได้

 

ผมนั่งมองคนที่นอนขดตัวซ่อนอยู่ใต้ผ้าห่มหนา ค่ำคืนที่มีแค่เราสองคนท่ามกลางเสียงคลื่นที่ดังแว่วมาพอให้ได้ยิน ผมก้มลงจูบที่ไหล่ของเป็นต่อเบาๆ มันนอนหลับลงไปเพราะความเหนื่อยล้าจากการช่วยงานที่ร้านป้าเก๋ บวกกับความเอาแต่ใจของผม

 

“รักมึงนะหมาต่อ” ผมกระซิบบอกรัก จูบขมับมันเบาๆ ขยับผ้าขึ้นมาคลุมไหล่เปลือยเปล่าอย่างทะนุถนอมที่สุด ความรักของผมที่มีต่อมันมีแต่จะมากขึ้นทุกวัน มันมากขึ้นเรื่อยๆ จนผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันจะมากได้เท่าไหร่

 

“พี่พาย ยังไม่นอนหรอ” มันงัวเงียถามขึ้นมาอย่างไม่ลืมตา ท่าทางของยามนอนหลับนี่ไร้พิษสงค์มากจริงๆ แต่พอมันตื่นขึ้นมาเมื่อไหร่ ความกวนความเกรียนอันเป็นเอกลักษณ์ของมันจะปรากฏทันที

 

“เดี๋ยวนอนครับ ต่อง่วงก็นอนเถอะ” มันยิ้มให้ผมทั้งๆ ที่หลับตาอยู่อย่างนั้น ผมใช้นิ้วสางเส้นผมอ่อนนุ่มของมันไปมา การได้ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันกับเป็นต่อ มันทำให้ผมได้เห็นอะไรอีกหลายๆ มุมที่ผมไม่เคยได้เห็น

 

ก็รักมากขนาดนี้แล้วจะยอมให้ใครมายุ่งวุ่นวายกับคนของผมได้ยังไงกัน

 

เรื่องที่ผู้หญิงคนนั้นชอบคนรักของผม ผมเองก็เพิ่งจะรู้พร้อมๆ กับไอ้ต่อนี่แหล่ะ เพราะว่าไอ้สั้นมันไม่เคยเปิดปากพูดขึ้นมาเลยสักครั้ง เออ จะว่ารู้พร้อมไอ้ต่อก็คงไม่ใช่ เพราะว่าไอ้หมาต่อผู้ที่สมองทำงานช้ามันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่ามีคนชอบมัน

 

ไอ้ต่อมันเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไร เรื่องของตัวมันเองแท้ๆ แต่กลับรู้เป็นคนสุดท้าย เป็นคนที่มองโลกในแง่ดีจนเว่อร์ เป็นคนที่ไม่รู้ว่าจะสรรหาคำไหนมาเปรียบเทียบหรือมาอธิบายถึงตัวตนของมันได้

 

แต่มันไม่รู้ก็ดีแล้ว เพราะเดี๋ยวแม่งจะมานั่งคิดมากอีก ไอ้นี่มันเป็นคนดีเกินไปนะ มันอ่อนโยน จิตใจมันดี เป็นคนที่นึกถึงความรู้สึกของคนอื่นเสมอ การที่มันไม่รู้แบบนี้น่าจะดีกว่า อีกอย่างรู้ไปก็ไม่ทำให้อะไรมันเกิดการเปลี่ยนแปลงหรอก

 

แต่จะว่าไปแล้วไอ้หมาต่อของผมนี่ก็เอ๋อเอาเรื่องเหมือนกันนะ ทางนั้นเค้ามองมันด้วยสายตาปลื้มและชื่นชมมากขนาดนั้น มันยังไม่รู้ตัวแถมยังคิดว่าเด็กนั่นชอบผมเข้าอีก แววตาของหมาต่อมันปิดความรู้สึกไม่มิดหรอก ผมอ่านความรู้สึกของมันออกเกือบหมดนั่นแหล่ะ

 

“ถ้ากูจะชอบคนอื่น กูคงชอบไปนานแล้ว แต่เพราะว่ากูรักมึงจนหมดใจ ไม่มีพื้นที่เหลือให้ใครเข้ามาได้หรอก” อย่างที่รู้ว่าเราสองคนทะเลาะกัน เถียงกันบ่อยครั้งมากกับเรื่องไร้สาระที่มันไม่น่าถูกหยิบยกขึ้นมาเป็นประเด็น แต่เราก็สามารถนำมันมาเป็นหัวข้อของการทะเลาะกันได้

 

ทุกครั้งที่ทะเลาะกันไอ้ต่อมันจะเป็นฝ่ายง้อผมก่อนเสมอ ต่อให้ผมเป็นคนผิดก็เถอะ แต่มันจะง้อทุกครั้งจนผมรู้สึกว่าตัวเองเอาแต่ใจกับมันมากเกินไป ก็รู้ว่าการที่อยู่ด้วยกันมันต้องเดินมาเจอกันคนละครึ่งทาง แต่ผมก็ค้นพบว่าเวลาที่ไอ้ต่อมันง้อผม มันน่ารักมาก มันจะพยายามทำท่าทางน่ารัก ทำเสียงอ้อนๆ ซึ่งปกติมันจะอ้อนมืออ้อนตีนเสียมากกว่า

 

นั่นคือเหตุผมว่าทำไมผมถึงชอบให้มันง้อ ต่อให้ผมเป็นคนผิดไอ้ต่อมันก็จะเป็นฝ่ายง้อ คนอื่นอาจจะไม่เข้าใจทั้งผมและทั้งมัน ว่าทำไมผมถึงได้เอาแต่ใจกับมัน หรือทำไมไอ้ต่อมันใจแข็งกับผมไม่ได้

 

มันไม่สำคัญหรอกว่าคุณจะเข้าใจหรือเปล่า ขอแค่ผมกับไอ้ต่อเข้าใจซึ่งกันและกัน มันก็มากเกินพอแล้ว

 

พวกเราผ่านเรื่องราวต่างๆ มาด้วยกัน ทั้งเรื่องที่ดีและเรื่องที่เลวร้าย มันเป็นบททดสอบเส้นทางความรักของเรา ทั้งผมและต่อต่างจับมือกันเดินก้าวผ่านมันไป ยามที่เราทะเลาะกัน เราจะย้อนคิดถึงเรื่องราวและอุปสรรคที่เราต้องสู้มาด้วยกัน แล้วความโกรธเคืองมันจะเบาบางและจางลงไป

 

“กูยังคงคิดอยู่ตลอดนะต่อ ถ้าไม่มีมึงเข้ามาในชีวิต ตอนนี้กูจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้” ผมทิ้งตัวลงนอนขนาบข้างหลังเป็นต่อ โอบกอดมันเอาไว้และจูบขมับมันอีกครั้ง มันนอนหลับสนิทไปแล้ว และผมก็ควรจะนอนหลับเสียที วันพรุ่งนี้จะได้ไปเที่ยวด้วยกันสองคน

 

 

 

 

เมื่อเทศกาลสงกรานต์ผ่านไปแล้ว ความสงบก็กลับเข้ามาอีกครั้ง ผมกับไอ้ต่อพากันมาเดินเล่นที่ชายหาดตอนเช้าตรู่ ไอ้ต่อมันดูร่าเริงอยู่ตลอดเวลามองนั่นมองนี่ไปเรื่อย

 

“พี่พายกูอยากไปเที่ยวทะเลภาคใต้ว่ะ แบบอยากไปที่มันดูเป็นธรรมชาติมากกว่านี้อ่ะ มึงเข้าใจกูมั้ย” ผมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ มันคงหมายถึงพวกชายหาดที่ยังคงความเป็นธรรมชาติ ไม่มีพวกร้านค้าหรือรีสอร์ทต่างๆ รุกล้ำเข้าไปบนพื้นที่ มันจะสวยงามและคงสภาพมากกว่านี้

 

“ก็เรียนจบแล้วไม่ใช่รึไง มีเวลาว่างตั้งนานก่อนจะรับปริญญา อยากไปเที่ยวไหนเดี๋ยวกูพาไปเอง...”

 

“พูดแบบนี้แสดงว่ามึงคงลืมไปว่ามึงต้องทำงาน” มันแย้งทันที ไอ้นี่มันไม่ปล่อยให้ผมได้ว่างหรอก ช่วงเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมาหลังจากรับปริญญาแล้ว มันก็เซ้าซี้ให้ผมเข้าไปทำงานที่บริษัทของพ่อ รู้ว่ามันอยากให้ผมได้เรียนรู้งาน แต่ผมอยากพักสมองนี่หว่า ก็เลยเข้าๆ ออกๆ ที่บริษัท เรียนรู้งานแค่เล็กๆ น้อยๆ ไว้รอเรียนปอโทจบก่อนค่อยจริงจังกับมัน

 

“ครับๆ ไว้ถ้ามีวันหยุดยาวจะพาไปเที่ยวครับคุณแฟน พอใจยัง” ผมกอดคอมันและล็อคแน่นๆ แกล้งมันด้วยความมันเขี้ยว มันทำท่าหายใจไม่ออกแบบโอเว่อร์มาก จนผมต้องตบหัวมันเบาๆ อย่างเรียกสติ

 

“รุนแรงกับกูตลอดๆ ว่าแต่ว่าวันนี้เราจะไปไหนกันรึเปล่าวะพี่พาย หรือว่าจะอยู่แต่ห้อง ถ้าไม่ไปไหนกูจะไปช่วยป้าที่ร้าน...”

 

“กูไม่ใช่คนในพื้นที่แล้วกูจะรู้มั้ยว่าจะไปไหน...”

 

“ไปเที่ยวสวนสัตว์เปิดเขาเขียวมั้ยครับน้องมายพี่เพีย เดินส่องสัตว์เผื่อว่าจะเจอเพื่อนพ้อง...” ไอ้ห่าต้นแม่งโผล่มาจากไหนวะ ถ้าเป็นเมื่อก่อนผมจะระแวงไอ้โก้เพราะมันชอบโผล่มาตอนที่ผมไล่ฟัดไอ้ต่อทุกที แต่ตอนนี้ไอ้ต้นนี่น่ากลัวแปลกๆ แม่งโผล่มาแทรกกลางผมกับไอ้ต่อทุกครั้ง

 

“ไม่ต้องไปถึงสวนสัตว์กูก็เจอตัวเงินตัวทองวิ่งจ๊อกกิ้งอยู่นี่ตัวนึง...” ไอ้ต้นมันยักไหล่ใส่ผมอย่างไม่แคร์ที่ผมหลอกด่ามัน มันกอดคอไอ้ต่อแล้วยักคิ้วให้ผมอย่างกวนส้นตีน

 

“ตัวเห้ที่ไหนแม่งจะหล่อบาดใจขนาดนี้ ว่าแต่นี่ไม่ได้พูดเล่นนะครับ วันนี้กูจะพาน้องเลิฟไปเที่ยวสวนสัตว์ พาเด็กไปเดินเล่นสักหน่อย สนใจจะไปเยี่ยมเพื่อนพ้องบ้างมั้ยครับพี่พาย สนใจก็ไลน์มานะครับ ตอนนี้พี่ต้นขอตัวไปฟิตแอนด์เฟิร์มก่อนนะครับเบบี๋” สัดต้นแม่ง...มันบีบแก้มไอ้ต่อแล้วโกยอ้าววิ่งหนีไปเลย ไอ้ต่อมันหันมาทำหน้าเอือมใส่ผม ผมเองก็เอือมระอาไอ้ต้นเหมือนกัน ไอ้นิสัยหยอกไปทั่วของมันนี่ไม่เคยหายไปเลย

 

“พี่ต้นมันเคยสลดอะไรกับใครเค้าบ้างมั้ยวะพี่พาย ขนาดตอนที่อกหักจากไอ้เซียนพี่แกยังไม่แสดงท่าทีเสียใจอะไรเลย...”

 

“มันไม่แสดงออกไม่ได้หมายความว่ามันไม่เสียใจหรอกนะ ส่วนหนึ่งที่มันย้ายมาอยู่ที่นี่ก็คงเพราะเรื่องนั้นด้วย แต่กูว่าตอนนี้มันโอเคแล้ว ไม่ต้องไปคิดมากอะไรกับเรื่องที่มันผ่านมาแล้ว” ผมตบหัวไอ้ต่อเบาๆ สิ่งที่มันเห็นก็คือไอ้ต้นมันเหมือนคนที่ไม่เคยเจ็บ ไม่เคยทุกข์ร้อนหรือว่าหวั่นกับสิ่งใดๆ แต่เรื่องที่มันอกหักจากน้องรหัสไอ้ต่อ เพราะทางนั้นเลือกไอ้คินน่ะ มันก็สาหัสเอาเรื่องเหมือนกัน

 

แต่มันไม่ใช่คนที่จะมานั่งร้องไห้เพราะความรัก มันเขวไปแค่แป๊บเดียวมันก็ตั้งหลักได้ มันเคยบอกว่าคนนั้นมันจริงจังมากแต่ก็เป็นครั้งแรกที่อกหัก มันเลยรู้สึกแย่แต่ก็แค่พักเดียว เพราะมันไม่ใช่คนที่จะจมตัวเองกับสิ่งที่ผ่านไปแล้ว

 

“เรื่องของความรักแม่งไม่เข้าใครออกใครหรอกว่ะ เฮ้อ มันก็ผ่านไปแล้วช่างแม่งเหอะ ว่าแต่สนใจไปเยี่ยมเพื่อนมั้ยพี่พาย เผื่อจะอยากกลับคืนถิ่นบ้าง ฮ่าๆ ไม่ได้แดกกูหรอกครับ” ผมยกเท้าจะถีบไอ้ต่อ แต่มันวิ่งหน้าตั้งหนีไปแล้ว เดี๋ยวคอยดูเหอะ ถ้ามันไม่สะดุดอะไรสักอย่างมันก็ต้องวิ่งทุ่มเข้ากับคนหรือสิ่งของ

 

“ว้าก...” นั่นไง พูดทันขาดคำซะทีไหน ไอ้นี่ทำไมซุ่มซ่ามไม่เปลี่ยนเลยวะ มันวิ่งทุ่มต้นมะพร้าวอย่างจัง ไอ้ต่อนั่งลงกุมหน้าผากอยู่ใต้ต้นมะพร้าว ผมขำแฟนตัวเองนี่ผิดมั้ยวะ ไอ้หมาต่อแม่งเอ๋อแบบไม่แปรเปลี่ยนจริงๆ

 

“เจ็บมั้ยครับ...” ผมแกล้งลูบต้นมะพร้าวที่หมาต่อมันวิ่งมาทุ่ม ไอ้ต่อมันเงยหน้าขึ้นมองผมและลุกพรวดขึ้นมาทันที

 

“ถามกูสิไปถามห่าอะไรกับต้นมะพร้าว มันเป็นเมียมึงรึไง เออ คราวหน้าคราวหลังถ้าเสี้ยนขึ้นมามึงปีนขึ้นปีนลงต้นมะพร้าวเลยไอ้พี่พาย ไม่ต้องมาปีนกู” มาเป็นชุดตามประสาไอ้หมาต่อ แกล้งมันแล้วสนุกว่ะ ผมว่าผมต้องมีอาการทางจิตแน่ๆ

 

“ก็มันอยู่ของมันเฉยๆ มึงไปทุ่มมันทำไมเล่า...”

 

“ก็เรื่องของกูครับ กูก็เจ็บของกูมึงไม่ได้มาเจ็บด้วยแล้วจะเดือดร้อนอะไร อ่อ กูลืมไป ว่าไอ้ที่ยืนโต้ลมอยู่นั่นน่ะเมียมึง” มันมองค้อนใส่ผม เห็นแล้วก็ฮาดีเหมือนกัน

 

“ให้ง้อมั้ย...”

 

“ไม่ต้อง กูไม่ได้งอนไร้สาระปัญญาอ่อนแบบมึง” นี่คือไม่งอนใช่มั้ยหมาต่อ มึงสะบัดหน้าใส่กูแบบกลัวคอเคล็ดแทนฉิบหาย ผมขยับเข้าไปใกล้ๆ จับคางมันให้หันหน้ามาทางผม ยื่นหน้าเข้าไปเป่าเบาๆ ที่รอยแดงๆ ตรงหน้าผาก แตะปากลงไปแผ่วและยิ้มให้กับมันอย่างเอ็นดู

 

“ทีหน้าทีหลังระวังหน่อยนะครับ ดูแลคนที่พี่รักดีๆ หน่อย ถ้าเค้าเป็นอะไรขึ้นมาพี่คงเสียใจแย่” ผมล่ะชอบเวลาที่มันทำหน้าเขินๆ ใส่ผมซะจริงๆ แก้มมันแดงจนน่าจับฟัด ถ้าไม่เกรงใจสถานที่จะไล่ฟัดมันให้หนำใจไปข้าง

 

“เพ้อเจ้อว่ะพี่พาย ทำให้กูเขินทำห่าอะไรก็ไม่รู้ ตัวของกูกูก็ต้องดูแลดิ ถ้ากูเป็นอะไรขึ้นมาคนแถวนี้คงขาดใจตายแน่ๆ” มันตบหัวผมเบาๆ ถ้าเป็นคนอื่นนี่ผมคงถีบกระเด็นไปแล้ว แต่ไอ้ต่อแม่งเป็นข้อยกเว้นของทุกสิ่ง มันเล่นหัวผมได้ทั้งๆ ที่ผมไม่ชอบให้ใครมาเล่นหัวผม

 

“ถ้าวันนี้ไม่รู้จะไปไหน งั้นเราไปเที่ยวสวนสัตว์กันเนอะ” แค่ดูก็รู้ว่ามันอยากไป ที่นั่งคงมีเพื่อนไอ้ต่ออยู่เยอะเลยหล่ะ พามันไปเยี่ยมเพื่อนสักหน่อยมันน่าจะมีความสุข หึ

 

“เพราะมึงอยากไปกูเลยจะไปเป็นเพื่อน สำนึกบุญคุณกูด้วยนะครับพี่พาย” ผมพยักหน้ารับทั้งๆ ที่ในใจอยากจะยันมันสักที นี่รักมันนะ แต่มันกวนตีนมากผมก็แอบหมั่นไส้มันเหมือนกัน

 

“ครับๆ กูจะสำนึกบุญคุณของมึงไปจนวันตายเลยครับหมาต่อ” ผมกอดคอมันและพากันเดินมุ่งหน้ากลับมายังโรงแรม ตอนนี้พวกเราก็ยังอยู่ที่นี่กันหมดแหล่ะครับ ยังไม่มีใครเดินทางกลับกรุงเทพเลยสักคน เห็นว่านานๆ จะได้มาเที่ยวด้วยกันก็ขอพักอยู่แบบยาวๆ สักหน่อย แล้วค่อยว่ากันอีกที

 

ไอ้ต้นมันเป็นเหมือนคนในพื้นที่ไปแล้วจริงๆ มีอะไรที่อยากรู้หรือว่าสงสัยเกี่ยวกับพื้นที่บริเวณนี้ ถามมันเลยครับ มันตอบได้หมด มันบอกว่าแค่ระยะเวลาหนึ่งปีที่มันมาสิงสถิตที่นี่ มันเทียวรับเทียวส่งพาเด็กมันไปเที่ยวจนมันชำนาญทางแล้ว

 

ผมเคยถามมันว่าคบเด็กขนาดนั้นไม่รำคาญหรอวะ คือผมไม่ใช่คนรักเด็ก ไม่ชอบคนที่งี่เง่า เพราะเท่าที่ผมงี่เง่ามันก็มากพอแล้ว อีกอย่างผมก็ไม่ชอบมานั่งตามใจใคร เว้นไอ้หมาต่อเอาไว้คนหนึ่ง เพราะว่ามันคือคนพิเศษที่เหนือทุกสิ่งทุกอย่างของผม

 

ไอ้ต้นมันบอกว่าไม่รำคาญเพราะมันชอบเทคแคร์ดูแลเอาใจใส่ เห็นมันว่าเด็กมันไม่น่าเบื่อ น่ารัก ไม่งี่เง่าและไม่เอาแต่ใจ เออ ก็ดี เจอคนดีๆ ก็ดีไป ถึงผมจะแสดงออกเหมือนไม่ถูกกับไอ้ต้น แต่มันก็คือเพื่อนที่ถือได้ว่าเป็นเพื่อนรักคนหนึ่งของผม ก็อยากให้มันเจอคนที่มันคิดว่าใช่สำหรับมันจริงๆ

 

“มึงเพ้อเจ้ออะไรในใจวะพี่พาย” ผมเหล่ตามองไอ้ต่อที่มันชักจะเริ่มรู้มาก หรือไม่มันก็แค่พูดดักทางผมเท่านั้น

 

“กำลังคิดว่าท่าเมื่อคืนนี้มึงชอบหรือเปล่า...”

 

“เหอะ ท่าไหนกูก็ไม่ชอบทั้งนั้นนั่นแหล่ะ อย่ามาลามกไอ้พี่พาย สมองมึงมีแต่เรื่องอย่างว่ารึไง เอาเวลามานั่งคิดดีกว่าว่ากูกับมึงจะอยู่รอดกันไปอีกกี่ปี” ผมจ้องหน้ามันอย่างหาเรื่อง ชอบพูดเรื่องแบบนี้ต่อหน้าผม ทั้งๆ ที่รู้ว่าไม่ชอบ ไอ้นี่มันชอบความเจ็บปวดอย่างที่ไอ้โก้บอกจริงๆ สินะ

 

“ชอบถามอะไรแบบนี้วะ อยากเจอท่ายากก็บอกดีๆ...” ผมล็อคคอมันแน่นๆ แกล้งยื่นหน้าทำปากจู๋ใส่ มันรีบดันหน้าผมออกทันที อายห่าอะไรไม่เห็นจะมีคน ถึงมีกูก็ไม่สนใครอยากมองก็มองไปดิ

 

“นี่ไง สมองมีแต่เรื่องนี้จริงๆ สินะ เดี๋ยวคืนนี้กูจะแดกผักชีให้เต็มคราบ แล้วดูดิมึงจะกล้าจูบกูมั้ย...” พูดถึงผักชีแล้วผมก็ดันหน้าไอ้ต่อมันออกไปไกลๆ ทันที ถ้ามันกล้าทำอย่างที่มันพูด รับรองได้เลยว่ามันได้เจ็บหนักทั้งคืนแน่ๆ

 

“กูไม่จูบแต่กูจะสูบมึงให้หมดแรงเลยไอ้ต่อ อย่าพูดถึงผักชีต่อหน้ากู มันเป็นคำหยาบ...” ผมไม่ชอบมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม รู้สึกไม่ถูกชะตากับผักชีมาตั้งแต่เด็ก กลิ่นมันแรงมั้ง

 

“พี่พาย มึงเคยรู้สึกมั้ยว่าตัวเองพูดเรื่องใต้สะดือได้แบบหน้าตาเฉยมาก ต่อมความอายมึงปิดตายไปนานมากแล้วสินะ แต่กูก็เข้าใจนะว่าหน้ามึงมันหนาแบบส้นตีนหมายังอาย...”

 

“แล้วมึงเคยรู้สึกมั้ยว่ายิ่งนับวันยิ่งปากมาก ขี้บ่น ทะลึ่ง หื่นแตก แอบด่ากูในใจบ่อยๆ อ่อยกูไม่ดูเวล่ำเวลา ที่พูดมานี่รู้ตัวบ้างป่ะวะ...”

 

“คนแบบกูไม่ต้องให้ใครมาจี้จุดเว้ย กูรู้ตัวกูดีว่ากูเป็นยังไง แล้วก็ยอมรับได้ด้วยเวลาที่มีคนมาว่า ไม่ใช่จ้องเค้าจนตาจะถลนแบบคนบางคน...”

 

“นี่จะเอาใช่มั้ยหมาต่อ จะทะเลาะกับกูให้ได้เลยใช่มั้ย” ผมหยุดเดินและจ้องมองหน้ามัน มันเองก็หยุดเดินและมองหน้าผมอย่างเอาเป็นเอาตาย ก็เป็นแบบนี้ทุกที คุยกันทีไรหาเรื่องมาทะเลาะกันได้ตลอดเวลา ผมว่าเป็นคู่อื่นคนระอาและเลิกกันไปแล้ว

 

แต่ก็อย่างที่คุณรู้ ไอ้หมาต่อมันชอบความเจ็บปวด ถ้ามันไม่โดนมันจะอยู่ไม่ป็นสุข หึ

 

“มึงเริ่มก่อนป่ะ” มันกอดอกมองหน้าผมเขม็ง ทีเรื่องแบบนี้มึงดูจริงจังเหลือเกินนะไอ้ต่อ ทีเรื่องที่มันสำคัญมึงไร้สาระได้น่าเตะมาก

 

“กูขอโทษ...” ผมมองดูไอ้ต่อที่มันทำตาโตอย่างแปลกใจ มันเดินเข้ามาหาและยกมือขึ้นตบที่แก้มผมเบาๆ สองสามที ท่าทางกวนตีนแบบนี้ไม่มีใครเกินมันหรอก

 

“นี่กูคงหูฝาดไปแน่ๆ คุณชายธราเทพพูดคำว่าขอโทษออกมาก่อน ทั้งๆ ที่ปกติต้องบังคับให้กูง้อทั้งๆ ที่กูไม่ใช่คนผิดแท้ๆ โอ้ซาร่า มันมหัศจรรย์มากครับ” ผมจับมือทั้งสองข้างของไอ้ต่อลงและยักคิ้วให้ มันถึงหยุดพล่ามได้สักที

 

“ก็เพราะว่ามึงคือเป็นต่อคนที่กูรักมากจนยอมทำทุกอย่าง ถ้ามึงไม่ใช่หมาต่อของกู แม้แต่หน้ากูก็ยังไม่แลเลยว่ะ ถ้าคิดว่ากูน่ารักก็ให้รางวัลมา เบาๆ หอมแก้มกูสองที เร็วๆ” ผมไม่ได้บังคับแต่ไอ้ต่อมันต้องทำ ไม่อย่างนั้นผมจะไม่ยอมปล่อยมือมันและจะรั้งมันเอาไว้ด้วยอ้อมกอดของผม

 

มันมองหน้าผมอย่างเก้อๆ หันมองซ้ายทีมองขวาที มองอยู่อย่างนั้นจนมันแน่ใจแล้วว่าจะไม่มีคนมาเห็น มันจึงยื่นหน้ามาใกล้ๆ และจังหวะที่มันจะจรดจมูกลงมาที่แก้ม ผมชิงหันไปแตะปากกับมันอย่างไม่ให้มันได้ตั้งตัว ทำเอาไอ้ต่อมันเหวอไปเลยที่โดนผมเล่นทีเผลอ

 

“ไอ้พี่พาย มึงไม่อายแต่กูอายเป็นนะครับ” มันต่อยไหล่ผมเบาๆ และเดินหนีไป หมาต่อมันน่ารักว่ะ แล้วจะไม่ให้ผมรักมันได้ยังไงไหว

 

“อายอะไร ได้กันมาไม่รู้กี่ร้อยครั้งพันครั้ง...”

 

“เยอะไปครับ ถ้าเจอจัดหนักขนาดนั้นร่างกายกูคงแตกสลายไปกับสายลมแล้วไอ้มั่ว” ผมเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปกอดไหล่ไอ้ต่อเอาไว้ เดี๋ยวจะเขินจัดจนเดินไปทุ่มต้นมะพร้าวเข้าอีก เรื่องทำตัวเองให้เจ็บตัวนี่ไอ้ต่อมันถนัดนักละ

 

“ไม่เยอะไปหรอกน่า มึงลองคิดดูว่าเรามีอะไรกันอย่างต่ำสัปดาห์ละสามครั้ง ครั้งละไม่ต่ำกว่าสามยก...”

 

“เหี้ยอะไรของมึงครับพี่พาย มาคำนวณหาส้นตีนอะไรกับเรื่องแบบนี้ โวย กูไม่คุยกับมึงแล้วไอ้โรคจิต” ผมรีบเกี่ยวแขนไอ้ต่อเอาไว้ทันที ขืนให้เขินจัดแล้วเดินข้ามทางเองคนเดียว มันได้ถูกรถชนแน่ๆ ผมไม่อยากให้มันเป็นอะไรหรอกนะ

 

“ของแบบนี้มันเรื่องธรรมชาติ จะเขินทำห่าอะไรในเมื่อหลายๆ ครั้งมึงก็เป็นฝ่ายสะกิดชวนกูเองนะ...”

 

“พี่พาย มึงอย่ามาใส่ความกู ไม่เคยมีหรอกเว้ยที่กูจะเป็นคนขวนก่อน...ยกเว้นตอนกูเมา อันนั้นกูไม่มีสติไม่ต้องนับ” เวลาที่ไอ้ต่อเมาแล้วมันจะอ่อยมาก ผมเลยมอมเหล้ามันบ่อยๆ แต่หลังๆ มันเริ่มรู้มาก มันไม่ยอมปล่อยให้ตัวเองเมาสักเท่าไหร่ แต่ถึงมันไม่เมาผมก็สามารถอยู่แล้ว หึ

 

“คิดแบบคร่าวๆ ตลอดเวลาเกือบสองปีที่เราคบกันว่า นี่เรามีอะไรกันไม่ต่ำกว่าห้าร้อยครั้งแล้วนะเว้ย...” ผมก็ไม่รู้หรอกว่าเรามีอะไรกันมากี่ครั้ง เพราะไม่เคยมานั่งนับอะไร ที่พูดไปนี่ก็แค่จะแกล้งไอ้ต่อมันก็เท่านั้นเอง มันทำตาโตแบบตกใจใส่ผม ท่าทางแบบนี้นี่แหล่ะที่ทำให้ผมชอบแกล้งมัน ก็น่ารักเกินไปไอ้หมาต่อ

 

“พัง...” มันพูดมาคำเดียวสั้นๆ แบบไม่ขยายใจความว่าอะไรพัง แต่ผมว่าผมเข้าใจนะว่าหมาต่อมันหมายถึงอะไรที่พัง

 

“ยัง! กูมั่นใจว่ายังไม่พัง ยังมีให้กูใช้งานได้อีกนาน หึๆ” มันจะเถียงแต่ผมเอามือปิดปากและลากมันเดินข้ามถนนกลับเข้าสู่ที่พัก ขืนต่อความกันนานกว่านี้อาจจะมีการตีกันเกิดขึ้นมาได้

 

ก็อย่างที่รู้ว่าเรามันพวกรักกันด้วยลำแข้งนี่หว่า

 

...................

 

 

 

 

[เป็นต่อ]

 

คุณรู้มั้ยว่าตอนนี้ผมกำลังใช้สมาธิอย่างหนัก ผมรู้สึกค้างคาใจกับคำพูดของพี่พายมาก ก็ไอ้เรื่องที่ว่าผมกับมันมีอะไรกันมาไม่ต่ำกว่าห้าร้อยครั้ง ถ้าเอาตามที่มันพูดมา ผมว่าผมคำนวณแล้วมันเกือบพันครั้งเข้าไปแล้ว

 

เฮ้ย นี่ผมกับพี่พายได้กันบ่อยขนาดนั้นเลยหรอวะ บ๊ะเจ้า ไม่จริงหรอกไอ้พี่พายแม่งมั่ว ผมมั่นใจว่าผมไม่ใช่คนใจง่ายและใช้ร่างกายเปลืองมากขนาดนั้นนะเว้ย พังๆ ชีวิตและร่างกายกูแม่งพังแน่ๆ

 

ว่าแต่ว่ากูมานั่งคิดเรื่องนี้ทำห่าอะไรในสวนสัตว์วะ

 

“หวัดดีครับเป็นต่อ วู้วๆ” ผมมองหน้าไอ้ต็อปที่นั่งอยู่เบาะหลังของรถกอล์ฟที่เราเช่ามาขับ มันไม่ได้เรียกผมแต่แม่งโบกมือเรียกชะนีที่ห้อยโหนอยู่บนต้นไม้ ไอ้นี่แม่งหลอกด่ากูสินะ ถ้ากูชะนีมึงก็ชะนีแหล่ะไอ้เตี้ย

 

“พี่พายเลี้ยวแบบหักศอกให้ไอ้ต็อปแม่งกลิ้งลงไปเลยได้มั้ยวะ กูหมั่นไส้แม่งมากอ่ะ” ผมยื่นหน้าไปกระซิบกระซาบกับพี่พาย พูดดังไม่ได้ก็ไอ้พี่โก้กับไอ้ต็อปแม่งนั่งหันหลังพิงกับผมและไอ้พี่พายอยู่เนี่ย รถกอล์ฟคันนี้เบาะหลังมันจะนั่งหันหลังพิงกับเบาะหน้า เพื่อที่จะได้ดูบรรยากาศได้ทั่วถึง

 

“กูว่าคนที่จะตกลงไปคนแรกนี่มึงเลยไอ้หมาต่อ นั่งดีๆ จับให้ดีๆ ครับ เดี๋ยวตกลงไป” พี่พายมันยิ้มให้ผม ดูดิชะนีเห็นรอยยิ้มไอ้พี่พายเลยพากันส่งเสียงร้องกันยกใหญ่ นี่ผมอยากจะเท้าเอวถามมันมากเลยว่ามันเรียกใครว่าผัว ไม่อยากจะคุยหรอกนะแต่นี่ผัวพี่เว้ยน้อง

 

เอ้าๆ หมาต่อมึงทะเลาะกับชะนีก็ได้เนอะไอ้บ้า

 

“พี่พายเมียเรียกเว้ย” ผมแกล้งเอาศอกกระทุ้งใส่ไอ้พี่พาย แล้วบุ้ยใบ้ไปทางชะนีที่ห้อยโหนร้องเรียกหาผัวกันให้จ้าละหวั่น

 

“เอ้า ถ้านั่นเมียกูแล้วที่นั่งอยู่นี่...ชะนีหรอ” สลัด แม่ง กูนี่ยังไงเล่นห่าอะไรก็ย้อนเข้าหาตัวเองหมดเลย ไอ้ต็อปกับพี่โก้แม่งแทคมือกันและหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง พ่อลุกขึ้นถีบมันตกลงไปเลยได้มั้ยวะ

 

“ถ้ากูเป็นชะนีมึงก็กูปรีอ่ะพี่พาย มึงนี่ชอบแกล้งกูจังเลยเนอะ เหอะๆ” ผมว่าผมควรชินและเลิกสนใจไอ้พี่พายมัน เพราะว่าการถูกมันแกล้งเป็นเรื่องธรรมดาสามัญประจำบ้านมากๆ ถ้าวันไหนมันไม่แกล้งหรือไม่กวนตีนผม บอกเอาไว้เลยว่าวันนั้นมันต้องผิดปกติ

 

“มึงไม่ชินอีกหรอวะต่อ แต่มึงจะโทษไอ้พายมันไม่ได้หรอกนะ ก็มึงเริ่มก่อนแทบทุกครั้ง แถวบ้านกูเรียกว่าเจ็บแล้วไม่จำว่ะ” แหม่ะ นี่ไม่อยากจะแซวให้สาวๆ แถวนี้ฟินหรอกนะ แต่อะไรคือการที่พี่โก้หันมากอดคอพี่พายจากทางด้านหลังแล้วปกป้องกันแบบสุดฤทธิ์ อย่าครับอย่า อย่ามาโก้พายต่อหน้ากู รู้กันบ้างหรือเปล่าว่า...กูฟิน

 

“ก็หมาต่อมันชอบความเจ็บปวดไงพี่โก้ แล้วนี่พี่โก้จะกอดคอพี่พายอีกนานมั้ยเล่า ต็อปไม่ใช่ไอ้ต่อนะที่จะได้มานั่งฟินโก้พาย กลับมานี่เร็ว มากอดต็อปดีกว่า” ไอ้คู่รักเปรตเตี้ยนี่เหมาะกันมาก สมแล้วที่มาร่วมหอลงโลงด้วยกัน ปกติแค่ไอ้ต็อปตัวเดียวชีวิตผมก็พังพอแล้ว นี่เพิ่มพี่โก้เข้ามาอีก พังพังพัง โดนพวกมันรุมสกัมทุกครั้งจนสาหัส มีแฟนแม่งก็ไม่เคยปกป้องหรอกครับ มีแต่จะซ้ำผมจนพังเข้าไปอีก

 

“เป็นไร งอนกูรึไง นี่ขับรถอยู่ไม่ว่างง้อขอแปะเอาไว้ก่อนได้มั้ย...”

 

“กูเป็นชะนี กูฟังภาษากูปรีไม่รู้เรื่อง” สัด ทำไมกูฮา ฮ่าๆ โอย ขำตัวเองแบบไม่มีสาเหตุ กูปรีแม่งมีการปรายตามองกูด้วยครับพี่น้อง ปวดท้องโว้ย

 

“อยากโดนกูข่มขืนทั้งปีมั้ยครับ กวนตีนกูจังเลยนะหมาต่อ คิดว่ากูรักแล้วจะเหลิงได้รึไง” ผมไม่สนใจคำพูดของกูปรี เอ๊ย คำพูดของไอ้พี่พายมันหรอก นั่งมองดูสัตว์ มองดูธรรมชาติที่แสนร่มรื่นมันจรรโลงใจมากกว่าว่ะ

 

“พี่โก้ๆ นั่นตัวอะไรอ่ะ เราลงไปให้อาหารมันกันป่ะ” ไอ้ต็อปมันกระตุกแขนเสื้อพี่โก้ ทำหน้าตาน่ารักเพื่ออะไร พี่โก้ก็โคตรตามใจเพื่อนผมอ่ะ มันอยากทำอะไรพี่โก้ก็ให้ทำทุกอย่าง นี่ก็พากันกระโดดลงจากรถไปซื้ออาหารเลี้ยงตัวละมั่งกันแล้ว

 

“นั่นตัวอะไรวะต่อ” พี่พายมันจอดรถกอล์ฟเทียบข้างทางและหันมากอดคอผมแบบเนียนๆ ตอนนี้คนอื่นๆ ที่ขับรถกอล์ฟตามๆ กันมาก็จอดเทียบข้างทางและเดินเข้าไปให้อาหารสัตว์กันบ้าง ถ่ายรูปกันบ้าง ส่วนผมก็นั่งหลบร้อนอยู่ที่เดิมไม่ได้ลงไปไหน

 

“ลามั้ง...”

 

“ไม่ใช่ลาหรอกมั้ง น่าจะเป็นกวางมากกว่า...” พี่พายมึงไม่เก็ทมุกกู หรือว่ากูเล่นมุกแป้กมันเลยไม่เข้าใจ

 

“ละมั่งต่างหากเว้ย กวางห่าอะไรหน้าตาแบบนี้” ผมปัดมือพี่พายออกจากไหล่ จะหันไปถามมันอยู่แล้วว่าจะมากอดคอทำบ้าอะไร นี่มาสวนสัตว์ให้มาดูสัตว์ไม่ใช่มานั่งจ้องหน้ากูแบบนี้

 

“หน้าตาแบบนั้นเป็นกวางหรือละมั่งกูก็ไม่รู้และไม่สนใจ แต่ที่กูรู้และกูสนใจ หน้าตาแบบนี้...กูโคตรรักเลยว่ะ” เออ กูแพ้มึงก็ได้ จะให้กูตายวันละกี่รอบ ทำไมเดี๋ยวนี้มึงยิ้มทะเล้นใส่กูบ่อยมากจนกูอยากลากแม่งเข้าไปเก็บในห้อง ไม่อยากให้ใครมามองเห็นรอยยิ้มของมึงเลยจริงๆ

 

“เอ้าๆ นี่เค้าให้มาส่องสัตว์ไม่ใช่มาหวานโชว์สัตว์ครับเพื่อน ไม่ลงมาเดินเล่นรึไง” พี่กอล์ฟเดินกางร่มให้ใหญ่แบบดูแลเอาใจใส่ นี่ถ้าเป็นคู่ผมนะ คนที่ต้องทำหน้าที่กางร่มคงเป็นไอ้หมาต่อ ส่วนคนที่เดินนวยนาดแบบสบายๆ คงเป็นไอ้พี่พายแน่ๆ

 

“หมาต่อมันไม่ลงกูก็ไม่ลง พวกมึงไปเหอะกูจะจีบแฟนกู” พี่พายโบกมือไล่พี่กอล์ฟกับพี่ปั้นแป้งที่ควงแฟนสาวเดินไปเรื่อย ผมตั้งท่าจะกระโดดลงจากรถแต่พี่พายมันล็อคคอเอาไว้ไม่ยอมให้ลงไป

 

“จะลงไปให้อาหารสัตว์ครับ จะกอดคอเอาไว้ทำไมกลัวเค้าไม่รู้รึไงว่าหวง” ผมมองหน้าพี่พายอย่างเอือมๆ จะหวงกูไปไหนกูไม่ไปชอบใครหรอก เลวๆ เถื่อนๆ ด้านๆ หื่นแตกและบ้ากามขนาดนี้จะหาได้จากที่ไหนอีกเล่า

 

“ไม่เอา ไม่อยากลง อยู่เป็นเพื่อนกูที่นี่แหล่ะ มึงให้อาหารมันทำไม คนอื่นเค้าก็ให้กันเยอะแยะแล้ว” ช่างเป็นเหตุผลของคนเอาแต่ใจที่แบบ เออ กูเข้าใจมึงหรอกนะถึงได้คบกับมึงมายืดขนาดนี้

 

“มาสวนสัตว์ทำไมวะพี่พาย...”

 

“เพราะว่ามึงอยากมากูเลยมา ถ้ามึงไม่อยากมากูจะมาทำไม กูไม่ได้รักสัตว์นะเว้ย แต่กูรักมึง” เอาอีกแล้ว พี่พายมึงจะยักคิ้วและยิ้มให้กูทำไมนักหนา รู้ใช่มั้ยว่ากูแพ้รอยยิ้มมึง มึงเลยยิ้มหลอกล่อกูทั้งวัน อารมณ์ดีอะไรนักหนาวะเนี่ย

 

“พอเลยพี่พาย ไม่ต้องมาบอกรักถี่ขนาดนี้ ถ้าพร่ำเพรื่อเกินไปมันจะไร้ความหมายนะเว้ย...”

 

“แต่สำหรับกูทุกคำพูดที่บอกรักมึง มันไม่เคยไร้ความหมายนะต่อ นี่กูจริงจังนะ กูพูดว่ารักก็เพราะว่ากูรัก ถ้ากูไม่รักกูไม่พูดคำนี้ออกมาง่ายๆ หรอก” ใช่ครับ ไอ้พี่พายมันจริงจังมากจริงๆ ทำเอาผมรู้สึกผิดขึ้นมาเลย ผมก็ไม่ได้จะทำให้มันรู้สึกแบบนั้น ก็แค่เขินแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้ที่ถูกบอกรักบ่อยมากขนาดนั้น

 

“โหย อย่าจริงจังดิวะพี่พาย กูแค่เขินเฉยๆ นี่กูรักมึงจะตายอยู่แล้วครับ ชะนีรักกูปรีน้า” ฮ่าๆ ขำสัด มันดูมุ้งมิ้งแบบแปลกๆ แต่พี่พายมันหัวเราะได้ผมก็ดีใจ ผมหยิบมือถือขึ้นมาเปิดกล้องหน้าและยื่นหน้าเข้าไปหาไอ้พี่พาย

 

“พี่พายทำหน้าหล่อเร็ว...”

 

“ไม่ต้องทำกูก็หล่อมาตั้งแต่เกิดแล้วว่ะ” ไอ้นี่แม่งมั่นหนังหน้าตัวเองมาก แต่หลักฐานแม่งเด่นชัดขนาดนี้ผมก็เถียงไม่ออกสิครับ ได้แต่ยิ้มและกดรัวถ่ายภาพของผมกับพี่พาย เก็บไว้เป็นความทรงจำว่าเราได้มาเที่ยวด้วยกัน ณ สวนสัตว์เปิดเขาเขียวแห่งนี้

 

“มั่นหนังหน้ามากไปแล้วว่ะพี่พาย แต่กูเชื่อนะ ดูนั่นดิ มองมึงกันตาแทบจะถลน” ผมไม่ได้หึงหรือหวงอะไร ก็แค่กอดคอพี่พายเอาไว้พร้อมกับล็อคคอมันไม่ให้หันไปให้คนอื่นมอง มาเล่นเกมจ้องตากันสองคนเถอะ เหอะๆ

 

“เดี๋ยวนี้มีหึงมีหวงด้วยเว้ย หึงหวงเยอะๆ เลยนะกูชอบ” พี่พายมันบีบแก้มผมจนเจ็บไปหมด มันเป็นโมเม้นที่ผมรู้สึกว่าควรจะชินนะกับการที่ไปไหนมาไหนก็มีแต่คนมองไอ้พี่พาย แต่ทำไมมันไม่ยอมชิน แถมยังจะออกอาการหวงหน้าไอ้กูปรีนี่อีก เฮ้อ

 

“เอ้าๆ จะเอากันบนรถหรอครับน้องมายพี่เพีย อายผีสางเทวดาสัตว์ป่าบ้าง นี่เป็นตัวอย่างที่ไม่ดีนะครับน้องเลิฟ อย่าเอาเยี่ยงอย่างนะรู้มั้ย...” พี่ต้นมันมาแกล้งเขย่ารถให้ขย่มแล้วเดินกอดเอวน้องเลิฟจากไป

 

“ห่าต้น มึงก็แซวเพื่อนอยู่เรื่อย คนจะเอากันมันเป็นเรื่องธรรมชาติเว้ย ขัดจังหวะคนอื่นเค้ามันบาปนะครับ” พี่ปริ้นกับพี่ปาล์มเดินผ่านรถของผมกับพี่พายก็ปากยื่นมาแซว เหมือนจะปกป้องกูนะครับ แต่จริงๆ คือกระทืบซ้ำมากกว่า

 

“เพื่อนมึงแต่ละคนนี่ไม่ต่างจากเพื่อนกูเลยเนอะ แม่งชอบซ้ำเติมกูกันจัง ดูรักกูกันมากอ่ะ” ผมตีมือไอ้พี่พายและขยับมานั่งให้ดี นี่แค่มองหน้ากันเองนะไอ้พวกนั้นมันพูดซะเว่อร์

 

“เอาน่า ทุกคนเค้ารักมึงจะตายไป ว่าแต่หิวน้ำจัง ขอน้ำหน่อยสิครับ...” ผมหยิบขวดน้ำมาจัดการเปิดและจ่อที่ปากของพี่พาย ผู้ชายคนนี้มันร้ายแรงมากเลยนะเว้ย สายตามันทำให้ผมรู้สึกเก้อเขินมันเสียทุกครั้ง ต่อให้มีอะไรกันมาจะพันครั้งหรือหลายพันครั้งก็เหอะ ผมว่าผมคงไม่มีทางชินกับสายตามันง่ายๆ อย่างแน่นอน

 

“นี่พี่โก้กับไอ้ต็อปหายไปไหนแล้ววะนั่น คนอื่นเค้ากลับขึ้นรถกันหมดแล้ว...” ผมมองไปไกลๆ เห็นพี่โก้กับเพื่อนต็อปยืนกวักมือเรียก ผมก็ตั้งท่าจะลงจากรถเพื่อเดินไปหา แต่พี่พายเกี่ยวคอของผมเอาไว้อีกครั้ง

 

“อะไรเล่าพี่พาย จะไปหาพี่โก้กับไอ้ต็อป” ผมถูกพี่พายเขกหัวมาหนึ่งที ไม่แรงหรอกแต่แม่งงง มาทำร้ายร่างกายกูทำไมวะ

 

“มึงจะเดินทำไมครับที่รัก มันให้ขับรถไปรับมันตรงนั้น นี่ถามจริงมึงอายุเท่าไหร่แล้ววะต่อ จะเอ๋อแดกไปอีกนานแค่ไหน...” ฉึก! เข็มพันเล่มพุ่งตรงเข้ามาทิ่มแทงที่หัวใจผมอย่างจัง ผมมองหน้าพี่พายอย่างโคตรเคือง แต่ไม่ได้โกรธไม่ได้งอนนะ เพราะไอ้ที่มันพูดนี่เรื่องจริง

 

“ก็เรื่อยๆ เหนื่อยเมื่อไหร่กูก็เลิกเองนั่นแหล่ะ มึงยังไม่ชินรึไงวะ” ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงได้เอ๋อแดกมากขนาดนี้  เชื่อคนก็ง่าย เข้าใจอะไรก็ยาก ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าพี่พายมันทนกับผมได้ไงวะ ผมยังเอือมระอาตัวเองเลย

 

“ชินน่ะมันชิน แต่ที่พูดนี่ไม่ได้เพราะว่ากูเบื่อมึงนะ กูแค่อยากให้มึงมีสติหน่อย ไม่ใช่พอเขินทีสติหลุดไปหมด เดี๋ยวใครมาลากมึงไปกูทำไง มึงมีแค่คนเดียวในโลกนะเว้ย หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วด้วย” พี่พายมันกอดคอและยีหัวผมเบาๆ จริงๆ คงไม่ใช่แค่ผมที่ต้องทนกับนิสัยของพี่พาย เพราะพี่พายเองก็ต้องทนกับนิสัยของผมเหมือนกัน นิสัยหลายๆ อย่างที่ผมอยากจะแก้ไขแต่เท่าไหร่ก็ไม่สามารถแก้ไขได้

 

ก็คงอย่างที่แม่ว่า คนเราจะคบกันต้องเดินมาเจอกันคนละครึ่งทาง ต้องพยายามปรับตัวทั้งคู่ ไม่ใช่ให้ใครแค่คนใดคนหนึ่งเป็นฝ่ายปรับปรุงตัว แล้วปัญหาทุกอย่างมันจะไม่เกิดขึ้น

 

แต่ระหว่างผมกับพี่พาย  ผมว่าเราทั้งคู่ต่างก็ไม่ปรับตัว เป็นตัวของตัวเองใส่กันแบบสุดติ่ง แต่เราก็อยู่รอดกันมาได้จนถึงตอนนี้ มันน่าแปลกเหมือนกันนะว่ามั้ย

 

“นี่กูพูดจริงๆ นะพี่พาย กูก็ไม่ได้อยากเอ๋อหรอก แต่ถ้าไม่เอ๋อมันก็ไม่ใช่กูอ่ะ เพราะฉะนั้นก็ทำใจเหอะ เหมือนที่กูทำใจกับนิสัยเอาแต่ใจ ไร้เหตุผล หื่นไม่ดูเวล่ำเวลาของมึงไง ครึ่งๆ นะพี่พาย” ผมตบหัวไอ้พี่พายเบาๆ ดันมือมันออกจากคอผมและนั่งมองไอ้พี่โก้กับไอ้ต็อปที่มันทำท่าโบกรถให้พวกเราจอดรับ พี่พายทำท่าชะลอเหมือนจะจอดแต่ก็ไม่จอด แกล้งขับเลยไปให้ไอ้ต็อปกับพี่โก้วิ่งตาม

 

“สัดพาย จะจอดดีๆ หรือจะให้กูลากไอ้ต่อลงมาเตะให้กลิ้ง...”

 

“เอ้า พี่โก้ทำไมใจร้ายกับผมแบบนี้วะ ทำไมไม่เป็นลากไอ้พี่พายลงมากระทืบเล่า” ผมท้วงทันทีที่ตนเองถูกหมายหัวจากไอ้พี่โก้ ไอ้พี่พายเบรกรถจนพี่โก้กับไอ้ต็อปเบรกแทบไม่ทัน พี่พายมันเอาแต่หัวเราะด้วยความชอบใจอยู่คนเดียว

 

“ก็ทำไอ้พายมันแล้วไม่สะใจเท่าทำมึงไง มึงสองคนลงไปนั่งข้างหลังเลยไป เดี๋ยวกูกับไอ้ต็อปนั่งหน้าเอง” พี่โก้เอาขาเตะพี่พายให้มันลงจากที่นั่ง ส่วนผมนี่กระโดดลงไปจับจองที่ทางด้านหลังเรียบร้อยแล้ว

 

“เดี๋ยวไปเจอกันที่กรงนกใหญ่เลยนะเว้ย ใครจะแวะที่ไหนก็ตามสบาย จะได้ไม่ต้องมานั่งรอกัน ไปแล้วครับ พี่ต้นจะพาน้องเลิฟซิ่งแล้วนะครับ” พี่ต้นแม่งเป็นเจ้าถิ่นไปแล้ว มันขับรถพาน้องเลิฟนำหน้าไป วันนี้ลูกหว้าไม่ได้มาเพราะว่าน้องไม่สบาย ส่วนไอ้คุณชายธราเทพกระโดดขึ้นมานั่งที่เบาะหลังข้างๆ ผม พี่โก้แม่งเร่งเครื่องออกตัวไปอย่างเร็วจนผมกับพี่พายแทบหน้าทิ่มตกลงไป

 

“กูว่าพลาดแล้วที่ให้ไอ้พี่โก้แม่งขับ ลืมไปเลยว่ามันขับรถโคตรท้านรก” ผมหาที่ยึดเหนี่ยวเอาไว้อย่างแน่นกลัวว่าจะตกรถแล้วกลิ้งลงไปตามเนิน อย่าพูดเป็นเล่นไปนะครับ คนอื่นเค้าอาจจะแค่ตกลงไปเฉยๆ แต่ถ้าเป็นไอ้หมาต่อ ความซวยแม่งต้องไม่หยุดลงแค่ตรงนั้นแน่ๆ

 

“ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวถ้ามึงร่วงลงไปกูจะลงไปเก็บซากมึงเอง” พี่พายมึงกวนตีนกูแล้วมึงความสุขก็ตามสบาย ถึงมันจะพูดแบบนั้นแต่มันก็โอบเอวและรั้งผมเอาไว้ พี่โก้มันลดความเร็วลงเมื่อแกล้งผมจนพอใจ

 

“ไม่ต้องห่วงเว้ยหมาต่อ ถ้าพี่พายจับไม่ทันเดี๋ยวกูจะลงไปช่วยพี่พายจับมึงเอง ฮ่าๆ” ครับๆ พวกมึงรักกูกันมากเลยครับ แต่ไม่เป็นไรครับ เพราะกูจะไม่ตกคนเดียว กูจะตกกูจะลากเอาไอ้พี่พายแม่งร่วงลงไปด้วยกัน หึๆ

 

“ขาสั้นแขนสั้นแบบมึงน่ะนั่งเกาะห้อยโหนพี่โก้ไปเถอะ ไม่ต้องมาห่วงกูหรอก กูดูแลตัวเองเก่งเว้ย...”

 

“ใช่ ไอ้ต่อมันดูแลตัวเองเก่งมาก และมันก็ดูแลกูเก่งด้วย เนอะ” มาหาพวกห่าอะไรของมึงไอ้พี่พาย ที่กูดูแลมึงน่ะกูจำใจหรอก อย่าคิดว่ากูเต็มใจนะเว้ย

 

“เออๆ ไม่ต้องมาสะกิดเลยพี่พาย กูต้องเข้าข้างมึงตลอดครับกูจำได้” ทีมันไม่เคยเข้าข้างกูเลยเหอะ แต่ไม่เป็นไร ยังไงก็รักมันนี่นะ

 

...................

 

 

 

 

[สต็อป]

 

สวัสดีครับ ไม่ได้เจอกันมานานเลยเนอะ ตอนที่ผ่านๆ มาหมาต่อมันแย่งพื้นที่ไปจนหมด งั้นตอนนี้ผมขอทวงพื้นที่คืนมาสักเล็กน้อยก็แล้วกัน

 

ตอนนี้ผมกำลังนั่งกินน้ำกับพี่โก้อยู่ใต้ร่มไม้ ไอ้ต่อมันลากพี่พายไปให้อาหารฮิปโป ส่วนคนอื่นๆ คาดว่าน่าจะล่วงหน้าไปแล้ว มีแต่พวกผมนี่แหล่ะที่รั้งท้ายชาวบ้านเค้า เพราะมัวแต่แกล้งกันอยู่

 

“ร้อนมั้ย พัดให้” พี่โก้เอาใบปลิวขึ้นมาพัดให้ผม น่ารักนะผู้ชายคนนี้ ผ่านมาจะสองปีแล้วแต่ก็ยังเอาใจใส่และดูแลผมเหมือนเดิม ยังเป็นพี่โก้ที่แสนดีไม่เคยเปลี่ยน

 

“ไม่ร้อนเท่าไหร่ ว่าแต่พี่โก้หิวมั้ย ต็อปโคตรหิวเลยอ่ะ ตั้งแต่ตื่นมาก็ไม่ได้กินอะไรรองท้องมาก่อน...”

 

“ตรงนั้นมีขนมปังขาย กินรองท้องไปก่อนได้มั้ย หรือถ้าไม่ไหวจริงๆ เดี๋ยวกูพาออกไปกินข้าวตรงทางเข้า” พี่โก้เอื้อมมือมาปาดที่หน้าผากของผม เหงื่อเม็ดเล็กๆ มันซึมอยู่ตามไรผม อากาศอบอ้าวเล็กน้อยถึงปานกลางแบบนี้ โชคยังดีที่มีเมฆบดบังแสงจากอาทิตย์เอาไว้บ้าง

 

“แล้วพี่พายกับไอ้หมาต่ออ่ะพี่โก้...”

 

“ก็ทิ้งมันเอาไว้นี่แหล่ะ เดี๋ยวค่อยมารับ” พี่โก้ตอบแบบหน้าตายมาก พี่โก้มันทำได้จริงๆ นะเว้ย แบบมันเอาใจใส่ผมมากจนสามารถทำได้ทุกอย่าง แล้วพี่โก้ก็ไม่เคยกลัวพี่พาย อย่างเพื่อนคนอื่นๆ ในกลุ่มยังมีเกรงๆ พี่พายอยู่บ้าง แต่พี่โก้กับพี่ต้นนี่ไม่อยู่ในประเภทนั้นว่ะ

 

“ไม่เอาดีกว่าสงสารหมาต่อมัน ถ้ามันเดินกลับมาแล้วไม่เห็นเราสองคน ต็อปว่าแม่งต้องเอ๋อแดกแน่ๆ ต็อปกินนมกับขนมปังรองท้องก่อนก็ได้” พี่โก้ตบหัวผมเบาๆ สองสามที ก่อนที่จะเดินลิ่วไปซื้อขนมนมเนยมาให้แบบหอบใหญ่ เดินกลับมาถึงก็ยื่นถุงขนมใส่บนตัก ผมรื้อหาของที่น่ากินขึ้นมาจัดการทันที

 

“ค่อยๆ กิน เดี๋ยวติดคอนะมึง” ผมยิ้มให้พี่โก้แล้วงับหลอดที่ถูกจ่อมาที่ปาก จัดการดูดนมตามลงไปให้มันอิ่มท้อง มีแต่คนอิจฉาผมนะที่ได้พี่โก้เป็นแฟน ดูแลผมดีจนบางทีผมก็คิดว่าอีกสักปีสองปีผมอาจจะเป็นง่อยได้

 

“ก็หิวนี่ รู้งี้แวะกินส้มตำไก่ย่างตรงทางเข้าก็ดีหรอก นี่พี่โก้ไม่หิวหรอ กินป่ะต็อปป้อน” ผมบิขนมปังเป็นชิ้นพอคำและส่งให้พี่โก้ พี่โก้ก็งับขนมเข้าปากแล้วยักคิ้วให้ ตั้งแต่ที่คบกับพี่โก้มาผมรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่มีค่า เป็นคนที่โคตรโชคดี ยิ่งเทียบกับหมาต่อผมยิ่งรู้สึกว่าโคตรโชคดีที่ได้พี่โก้เป็นแฟน

 

ก็ไม่ได้หมายความว่าพี่พายไม่ดีนะ ผมรู้ว่าพี่พายโคตรรักโคตรหวงไอ้หมาต่อเพื่อนผมอย่างกับอะไรดี แต่การแสดงออกของพี่พายมันออกแนวอนุบาลหมีน้อยมากอ่ะ แบบชอบแกล้งคนที่รักอารมณ์นั้น ไอ้หมาต่อก็รับไปเถอะ ฮ่าๆ

 

“ไม่อร่อย...มึงอร่อยกว่า” พี่โก้พูดแบบหน้าตาย ผมหัวเราะน้อยๆ กับคำพูดของพี่โก้ที่โคตรซื่อตรงกับความรู้สึก

 

“ของอร่อยต้องเก็บไว้กินทีหลัง แบบกินตามลำพังสองต่อสองอะไรแบบนั้น คืนนี้จัดเลยนะพี่โก้” ผมขยิบตาให้พี่โก้อย่างจงใจแกล้ง พี่โก้พยักหน้ารับแบบไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น

 

“คืนนี้จัดเลย กูจะกินให้เต็มคราบ ว่าแต่ไอ้พายกับไอ้ต่อแม่งหายไปนานจังวะ ไม่ใช่แม่งแปลงร่างเป็นอาหารฮิปโปตกลงไปในบ่อซะเองล่ะ...” พี่โก้พูดหน้านิ่งแต่ผมขำมากอ่ะ เพราะถ้ามีคนตะโกนบอกว่ามีคนตกบ่อฮิปโป ผมจะนึกถึงไอ้หมาต่ออันดับแรก

 

“เฮ้ยๆ มีคนตกบ่อฮิปโป เรียกเจ้าหน้าที่มาเร็ว...” เดี๋ยวนะ เมื่อกี้นี้ผมได้ยินไม่ผิดใช่มั้ย ทั้งผมทั้งพี่โก้ต่างหันมามองหน้ากันทันที และไม่ต้องรอให้ใครพูดอะไรทั้งนั้น ผมวิ่งนำหน้าไปก่อนเลยครับ ไอ้หมาต่อแน่ๆ มันแน่ๆ ไปที่ไหนฉิบหายที่นั่น ทำไมแม่งถึงได้ซุ่มซ่ามขนาดนั้นก็ไม่รู้

 

“เพื่อนมึงจะรอดมั้ยวะ” พี่โก้วิ่งตามผมมาติดๆ ผมไม่เคยมาที่นี่เลยไม่รู้ว่าบ่อฮิปโปของสวนสัตว์แห่งนี้ลึกมากแค่ไหน แล้วไอ้หมาต่อมันตกลงไปได้ยังไง แล้วไม่รู้ว่าพี่พายช่วยไอ้ต่อขึ้นมาได้รึยัง

 

ถึงผมจะเป็นเพื่อนที่ชอบรังแกเพื่อนอย่างไอ้หมาต่อ แต่ผมก็รักและไม่ได้อยากให้มันมาเจ็บตัวอะไรแบบนี้ เพราะว่าเป็นห่วงมันมากผมเลยวิ่งหน้าตั้งพุ่งไปยังบ่อฮิปโปและมองไปยังกลุ่มคนที่มุงดูเหตุการณ์วุ่นวายตรงหน้า

 

“สัดต็อป...” ผมได้ยินเสียงที่ดูคุ้นหู ผมวิ่งผ่านมาแล้วหล่ะแต่ก็หันกลับไปมองก็พบว่ามันเป็นไอ้หมาต่อตัวเป็นๆ สภาพปกติไม่ได้มีร่องรอยใดๆ ผมเบรกแทบไม่ทันจนพี่โก้ต้องกอดเอวเอาไว้เพื่อดึงผมให้หยุด

 

“ไอ้ต่อ มึงไม่ได้ตกลงไปในบ่อฮิปโปหรอวะ...” ผมเดินเข้าไปหามันจับไอ้ต่อหมุนไปมามองดูมันตั้งแต่หัวจรดเท้า มันมองหน้าผมอย่างมึนๆ แถมพี่พายก็ดูมึนๆ ไม่ต่างจากไอ้ต่อ

 

“บ้าเหรอวะ คนแบบกูเนี่ยนะจะตกบ่อฮิปโป มึงคิดว่ากูจะเอ๋อขนาดนั้นเลยหรอวะ กูไม่ได้ซุ่มซ่ามขนาดนั้นหรือเปล่าวะ ว่าแต่โคตรหิวน้ำเลยพี่พาย ไปซื้อน้ำกินกันเหอะ” ไอ้ต่อมันกอดคอพี่พายเดินไปยังทิศทางที่ผมเพิ่งวิ่งมา ผมหอบหายใจโกยเอาอากาศเข้าปอดยกใหญ่ เมื่อกี้เหนื่อยอยู่เลยไม่ได้ตอกหน้ามันกลับไป

 

“คนแบบมึงนั่นแหล่ะตัวดีเลยไอ้หมาต่อ เหอะ ให้กูวิ่งมาฟรีเลยห่า อุตส่าห์จะมาสมน้ำหน้าแม่งตอนที่ถูกฮิปโปแดก ไอ้เอ๋อเอ๊ย” พี่โก้ยืนหัวเราะอยู่ข้างๆ มือใหญ่ๆ นั่นเอื้อมมาตบหลังผมเบาๆ

 

“เอาน่า ไม่ใช่ไอ้ต่อก็ดีแล้ว กูนึกภาพตามที่มึงว่าแล้วก็ฮา อยากเห็นเหมือนกันว่าไอ้พายแม่งจะทำยังไงที่เมียตกบ่อฮิปโป ฮ่าๆ กูขำว่ะ” พอเห็นพี่โก้ขำผมก็พลอยขำตามไปด้วย จริงๆ ก็อยากให้ไอ้ต่อแม่งตกลงไปเหมือนกัน อยากรู้จริงๆ ว่าพี่พายจะทำยังไง

 

“แล้วถ้าต็อปตกลงไปล่ะ พี่โก้จะลงไปช่วยมั้ย...”

 

“กูคงกระโดดลงไปแบบไม่รั้งรอ มึงก็รู้ว่ากูรักมึงมากแค่ไหน ถ้าเพื่อมึงแล้วไม่ว่าจะอะไรกูก็จะทำให้ทุกอย่าง” ผมกอดแขนพี่โก้เอาไว้และส่งยิ้มให้ รักพี่โก้ว่ะ รักมาก มากจนไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงรักผู้ชายคนนี้ได้มากขนาดนี้

 

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าชีวิตนี้ไม่มีพี่โก้เดินเข้ามา ผมจะเปลี่ยนแปลงได้ขนาดนี้มั้ย ผมจะหลุดจากวังวนความรู้สึกนึกคิดเก่าๆ ที่หลอกตัวเองมาตลอดได้หรือเปล่า เพราะผู้ชายคนนี้ที่ทำให้ผมตาสว่าง และทำให้ผมรู้ว่ารักแท้ยังมีอยู่จริง

 

“รักพี่โก้ที่สุดอ่ะ ทุกวันนี้ยังอิจฉาตัวเองอยู่เลยที่ได้พี่โก้เป็นคนรัก คนดีๆ แบบนี้ไม่น่าหลุดรอดมาถึงมือต็อปเลยนะเนี่ย” ผมเดินควงแขนพี่โก้กลับมายังรถแบบไม่สนใจและไม่แคร์สายตาใคร ที่นี่มีแต่คนที่ผมไม่รู้จัก ถึงต่อให้เป็นคนรู้จักผมก็ไม่สนใจอะไรอยู่แล้ว

 

“เคยบอกแล้วไงว่ากูไม่ใช่คนดี แต่เพราะว่ามึงคือคนที่กูรัก กูเลยดีกับมึง ถ้ากูไม่รักมึง กูก็คงไม่ทำดีด้วยหรอก” นั่นสินะ เพราะว่าผมคือคนที่พี่โก้รัก พี่โก้ถึงได้ทำดีกับผม ถ้าอย่างนั้นผมยิ่งต้องขอบคุณพี่โก้ที่รักผม ความรักของพี่โก้คือทุกสิ่งทุกอย่างของผม

 

“เหตุผลของแต่ละคนแม่งก็ต่างกันไป แต่เหตุผลของกูก็คือรัก เพราะว่ากูรักมึงมากอย่างที่ไม่เคยรักใครมาก่อน รักมากจนกูเองยังแปลกใจว่าทำไมตัวเองรักมึงมากขนาดนี้ แต่กูก็ไม่สนหรอกว่าเพราะอะไรและทำไม รู้แค่ได้รักมึงไปทุกวันกูก็มีความสุขแล้ว” ผมมองหน้าพี่โก้ด้วยความรู้สึกมากมาย ไม่เคยมีเลยสักวันที่พี่โก้จะทำให้ผมรู้สึกว่ารักผมน้อยลง มีแต่จะมากขึ้นเรื่อยๆ จนผมไม่อาจจะรู้ได้เลยว่ามันจะสิ้นสุดที่ตรงไหน

 

“รักพี่โก้เหมือนกัน รักแบบไม่คิดว่าจะรักใครได้มากเท่านี้ ขอบคุณนะพี่โก้ที่โคตรรักและโคตรดีกับต็อปมาตลอด ทุกคนในโลกนี้ต้องอิจฉาต็อปที่มีแฟนโคตรหล่อ โคตรดี โคตรเด็ดแบบนี้อ่ะ” ผมได้แต่ยิ้มให้กับตนเอง ยิ้มให้กับลมกับฟ้า ยิ้มให้สิงห์สาราสัตว์อย่างอารมณ์ดี ยิ่งเห็นไอ้ต่อถูกพี่พายโบกหัวผมยิ่งอารมณ์ดี สองคนนั้นเริ่มก่อศึกกันอีกแล้วสินะ

 

“ถ้ามึงได้รู้จักกูมาก่อนหน้านี้ มึงอาจจะไม่คิดว่ากูดีก็ได้นะ กูก็แค่ผู้ชายธรรมดาเท่านั้น มีรัก มีโกรธ มีเลว มีทุกความรู้สึกนั่นแหล่ะ อยู่แค่ว่าความรู้สึกไหนจะมอบให้กับใคร” มันก็จริงอย่างพี่โก้ว่า ของแบบนี้มันขึ้นอยู่กับว่าคนที่เราอยากจะมอบความรู้สึกให้คือใคร ตัวผมเองก็เหมือนกัน ถ้าไม่ใช่คนที่ผมรัก ผมก็ไม่มานั่งทำดีด้วยหรอก

 

“ว่าแต่ไอ้สองตัวนั้นมันเล่นห่าอะไรกันวะ สงกรานต์มันจบไปแล้วไม่ใช่รึไง” พี่พายแม่งเอาน้ำสาดใส่ไอ้ต่อแบบเสื้อเปียกเป็นดวงๆ ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้ไอ้ต่อมันทำห่าอะไรพี่พาย เพื่อนผมแม่งวอนตายมาก ชอบยั่วให้ไอ้พี่พายมันโกรธ แล้วก็โวยวายตอนที่ถูกพี่พายมันเล่นงาน

 

“ไอ้ห่าพี่พาย มึงเล่นแบบนี้กับกูใช่มั้ย กูแค่พ่นน้ำใส่หน้ามึง มึงต้องสาดน้ำใส่กูเลยหรอวะ ดี ให้แม่งเปียกไปเลย เสื้อกล้ามสีขาวเปียกๆ แบบนี้คนอื่นแม่งจะได้เห็นเฮดมิลค์กูให้หมด” ไอ้ต่อ กูว่ามึงวอนตายมากอ่ะ ตอนแรกพี่พายมันก็ไม่ได้สนใจเรื่องเสื้อมันหรอกนะ แต่พอไอ้ต่อมันพูดขึ้นมาเท่านั้นแหล่ะ พี่พายมันถอดเชิ้ตโยนใส่หน้าไอ้ต่อทันที

 

“ใส่...”

 

“ไม่ใส่ กูร้อน อยากใส่ก็ใส่ไปเอง” ไอ้ต่อแม่งวอนตายจริงๆ มันปาเสื้อพี่พายคืนกลับไป พี่พายนี่แทบจะตาถลนออกมาแล้ว ผมว่าถ้ามองจากมุมของคนอื่นอาจจะคิดง่าสองคนนี้แม่งจะฆ่ากัน แต่เอาจริงๆ นะพี่พายก็แค่หึง หวง ก็เท่านั้น

 

“พี่ปาล์ม...ไปด้วย” ไอ้หมาต่อมันโบกรถพี่ปาล์มแล้วกระโดดขึ้นไปนั่งข้างหลังหน้าตาเฉย มันโบกมือลาพี่พายแบบโคตรกวนส้นตีน พี่พายตวัดเสื้อเชิ้ตขึ้นมาพาดบ่า และเดินขึ้นมานั่งหน้าบึ้งอยู่ที่เบาะหลัง

 

“เพื่อนมึงนี่วอนตายของจริง...”

 

“นั่นสิ ว่าแต่แปลกนะที่พี่พายไม่ตะโกนเรียกหรือว่าตามไอ้หมาต่อมันไปน่ะ” ผมกับพี่โก้ขึ้นมานั่งประจำที่และเริ่มต้นขับรถไปตามเส้นทาง รถของพี่ปาล์มอยู่ไปไกลพอสมควร

 

“ให้ตามไปมั้ยวะ...”

 

“ไม่ต้อง ปล่อยมันไป” ผมกับพี่โก้มองหน้ากันแบบแปลกใจ มันผิดวิสัยไอ้พี่พายมากเลยนะเว้ย ปกติมันไม่ยอมหรอก ตอนแรกผมยังคิดว่าพี่พายมันจะขึ้นนั่งที่คนขับและตะบึงตามไอ้ต่อไปแล้วแท้ๆ

 

“ทะเลาะอะไรกันวะ นี่จริงจังหรือเปล่าวะ” พี่โก้น่าจะเป็นคนมองออกแหล่ะว่าพี่พายมันอยู่อารมณ์ไหน ถ้ามันทะเลาะกันจริงจัง พี่พายไม่มานั่งนิ่งๆ แบบนี้หรอก

 

“ไม่ได้ทะเลาะ แค่เถียงกันเว้ย แต่ช่างมันก่อน เดี๋ยวกูรอเอาคืนทีเดียวให้แม่งเสียวข้ามคืนเลยห่า” ผมไว้อาลัยให้เพื่อนผมก่อนก็แล้วกัน จะโทษใครได้ก็ในเมื่อมันหาเรื่องของมันเอง

 

..........

 

 

 

[โก้]

 

เอาจริงๆ นะ ผมคิดมาตลอดเลยว่าไอ้ต่อมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่โคตรประหลาด ถามว่ามันประหลาดที่ตรงไหนน่ะเหรอ ไม่ได้ประหลาดที่หน้าตา ต้องยอมรับว่ามันเป็นคนที่หล่อเอาเรื่องคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ แต่ไอ้ที่ว่ามันประหลาดนี่ผมยกให้กับนิสัยของมันแบบเต็มๆ

 

ตอนแรกเลยที่ผมรู้ว่าไอ้พายมันจีบไอ้ต่อ ผมก็คิดว่าไอ้ห่านี่มันก็น่ารักดี ผมยังเคยแกล้งถามมันเลยว่าจีบได้มั้ย แต่ไอ้พายมันหวงของมันมาตั้งแต่ที่ยังไม่ตกลงปลงใจเป็นแฟนกัน แล้วมาตอนนี้ที่มันเป็นอะไรกันที่มากกว่านั้น แม่งยิ่งหวงแบบจงอางหวงไข่อารมณ์นั้นเลย

 

พอได้มารู้จักกันแบบมากขึ้น ผมว่าผมเริ่มสงสัยแล้วว่าไอ้พายแม่งไปคว้าไอ้ต่อมาเป็นแฟนได้ไง เด็กห่าอะไรแม่งโคตรเกรียน โคตรกวน แต่เสือกเอ๋อ ซุ่มซ่าม แล้วก็อ้อนมืออ้อนตีนแบบเสมอต้นเสมอปลายไม่มีเปลี่ยน

 

มันดูเป็นคนซื่อๆ ทั้งซื่อ ทั้งซื่อบื้อ แต่มันก็ซื่อสัตย์ เอาจริงๆ นะ หาคำจำกัดความให้มันยากมาก ผมอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก แต่ผมรู้ว่ามันประหลาดสำหรับผมจริงๆ

 

และไอ้คนที่ประหลาดไม่แพ้กันก็ไอ้พาย ห่านี่แม่งหวงของมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว อะไรที่มันรักมากใครอย่าได้หวังจะแตะ เพราะมันไม่ชอบ มันไม่ยอม และมันจะเอาเรื่องถึงที่สุด

 

นิสัยพื้นฐานของไอ้พายคือเอาแต่ใจ เรื่องมาก เจ้าอารมณ์ คนที่ทนคบกับมันมาได้มีแค่ไม่กี่คน หนึ่งในนั้นก็คือผมที่เป็นเพื่อนกับมันมานาน เพราะว่าผมเป็นคนง่ายๆ ไม่เรื่องมาก และชอบดูแลเอาใจใส่คนที่ผมรัก และไอ้พายก็เป็นเพื่อนรักของผม เพราะฉะนั้นอะไรที่ทนได้ก็ทนๆ กันไป เพื่อนกันแค่นี้ไม่มากเกินไปหรอก

 

อ้อ อีกเรื่องหนึ่งที่ผมไม่รู้ว่าจะฮาหรือว่าระอาไอ้หมาต่อของไอ้พายมันดี ดูมันจะชอบแซวผมกับไอ้พายมาตั้งแต่เมื่อก่อนจนถึงตอนนี้ มันดูฟินแบบแปลกๆ ผมเลยชอบแกล้งมันเล่น เพราะว่ามันรู้อยู่แก่ใจว่าผมรักไอ้ต็อป มันเลยดูชอบใจที่ผมแกล้งให้ไอ้พายมันหงุดหงิดใจเล่นแบบนั้น

 

แต่เชื่อเถอะถ้ามีคนอื่นที่ไม่ใช่ผมมายุ่งกับไอ้พาย ไอ้ต่อแม่งฮาไม่ออกแน่ๆ ขนาดแค่มีคนมารุมขอเบอร์ มาประแป้งไอ้พายเมื่อวันสงกรานต์ที่ผ่านมา ไอ้ต่อแม่งแสดงออกทันทีเลยว่ามันหวงไอ้พาย ซึ่งนับครั้งได้เลยที่ไอ้ต่อมันจะมีท่าทีแบบนี้

 

แต่ที่ต้องนับถือนี่คือไอ้พายเลย ผมมองออกว่ามันพยายามอดทนมากแค่ไหน เพียงเพื่อจะให้ไอ้ต่อมันตกหลุมที่ไอ้พายตั้งใจขุดเอาไว้ มันชอบให้ใครมายุ่งวุ่นวายกับมันซะทีไหน แต่มันก็อดทนได้ตั้งนาน และผลที่ตามมาก็คงถูกใจมันเอาเรื่อง

 

ว่าแต่ว่านานๆ ผมถึงจะได้มีบทกับเค้าซะที แล้วทำไมให้ผมพูดถึงแต่เรื่องของไอ้สองตัวนั้นวะครับ นี่แม่งก็นั่งหน้าบูดเป็นตูดใส่สัตว์ทั้งสวนสัตว์ เพราะเมียมันหนีตามผู้ชายไปเนี่ย

 

“พี่โก้...พี่พายเค้าโอเคอยู่มั้ย ไม่ใช่คืนนี้ไอ้หมาต่อตายห่าคาเตียงนะ” ผมทำหน้าที่ขับรถอยู่เลยหันไปมองมันไม่ได้ แต่มันก็ไม่ได้พูดอะไรเลยตั้งแต่ที่ไอ้ต่อกระโดดขึ้นรถไอ้ปาล์มหนีไป ถ้าถามผมผมว่ามันกำลังมีแผนอยู่ในใจ

 

“เอาน่า ไม่ต้องห่วงหรอก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ไอ้ต่อมันวอนตายนี่หว่า รอดูกันต่อไป ว่าแต่มึงเถอะยังหิวอยู่มั้ย” ไอ้นี่ตัวเล็กแต่กินจุโคตรๆ มันสองคนกับไอ้ต่อนี่อย่าปล่อยให้หิวจัดเชียวนะ ไม่อย่างนั้นมันจะกินแบบห่าลงมาก แดกเยอะแต่ไม่ยักโต

 

“ก็หิวนะ แต่อารมณ์นี้คิดว่าไม่ควรแวะกินอะไร” ไอ้ต็อปมันเหล่ตามองไปทางด้านหลัง เป็นอันเข้าใจตรงกันว่ามันเกรงใจอารมณ์ไอ้พาย จริงๆ ถ้าผมจะแวะหาอะไรให้ไอ้ต็อปมันกินก่อนก็ได้นะ ไอ้พายมันไม่กล้าโวยใส่ผมมากนักหรอก เพราะเดี๋ยวถ้าผมไม่คบ มันก็จะไม่มีเพื่อนเหลือแล้ว หึๆ

 

“ไม่ต้องกลัวมันหรอก ไอ้พายมันไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้น...”

 

“ต็อปไม่ได้กลัวเว้ยพี่โก้ แต่ต็อปเกรงใจ แค่มองหน้าพี่พายก็รู้แล้วว่ากำลังหงุดหงิด ไม่ใช่ไอ้หมาต่อนะที่ไม่เคยรู้ห่าอะไรกับใครเค้าเลย...”

 

“นี่กูนั่งพิงมึงสองตัวอยู่แบบนี้ คิดว่าที่พูดๆ กันอยู่เนี่ยกูไม่ได้ยินรึไงวะ” ไอ้พายมันแทรกขึ้นมา ก็รู้ว่าได้ยิน พูดขนาดนี้ไม่ได้ยินคงต้องกระทุ้งหูแม่งแล้ว

 

“กูไม่ได้นินทานี่หว่า นี่ตั้งใจพูดให้มึงได้ยินแบบจะๆ ว่าแต่ไม่ตามเมียมึงไปจริงๆ หรอวะ...”

 

“ไม่ต้องตามแม่งหรอก มันอยากกลับมามันก็มาเองนั่นแหล่ะ” เออ วันนี้ไอ้พายมันมาแปลกเหมือนกันเว้ย ปกตินี่ห่างกันไม่ได้นาน นี่ไอ้ต่อมันหายไปจากสายตาไอ้พายแล้วด้วยซ้ำ ท่าทางงานนี้ไอ้ต่อไม่ได้ตายดีแน่ๆ

 

“พี่พายอย่าไปโกรธมันเลย ไอ้ต่อมันก็เกรียนไปงั้นแหล่ะ มันรักพี่พายจะตาย ไม่บ่อยนักหรอกที่มันจะแสดงท่าทีหึงหวงก่อนแบบนั้น...” เหมือนไอ้ต็อปมันจะพูดสะกิดบางอย่างในใจของไอ้พาย เพราะไอ้ตัวที่นั่งอยู่ทางด้านหลังดีดนิ้วดังเป๊าะ ต่อให้ไม่เห็นสีหน้าของมันผมก็พอจะรู้ว่ามันต้องยิ้มร้ายๆ ตามแบบฉบับมันอยู่แน่ๆ

 

“เดี๋ยวมึงจอดรอกูตรงนี้แป๊บนึงนะ กูขอไปทำธุระสักหน่อย” ผมยังไม่ทันชะลอรถจนจอดสนิท ไอ้พายมันก็กระโดดลงจากรถไปทันที ผมกับไอ้ต็อปหันไปมองไอ้พาย ผมว่าผมพอจะเข้าใจแล้วว่ามันจะเล่นห่าอะไร

 

“เอาละครับ งานนี้พี่พายเล่นหนักน่าดู” ไอ้ต็อปมันเกาะรถและชะโงกหน้ามองดูไอ้พายที่ลงไปคุยกับผู้หญิงคนหนึ่ง หน้าตาน่ารักเอาเรื่องเหมือนกัน ไม่รู้ว่ามันไปพูดอะไรกับเค้า แต่เชื่อเถอะว่าไอ้ห่านี่มันสามารถทำได้ทุกอย่างตามที่ใจมันต้องการ

 

“เอาแล้ว พี่พายพามาแล้วเว้ย ไอ้ห่าต่อมึงเตรียมตัวกระอักความหวงตายได้เลย แต่พี่โก้เป็นพยานนะว่าต็อปไม่รู้ไม่ชี้และไม่เกี่ยวอะไรทั้งนั้น” ผมยีหัวไอ้ต็อปเบาๆ รายนี้ถึงจะแกล้งไอ้ต่อมาตลอด แต่มันก็รักเพื่อนมันอย่างกับอะไรดี

 

เออ ว่าแต่ว่าทำไมไม่มีคนไปฟินไอ้ต่อไอ้ต็อปบ้างวะ ทำไมทีผมกับไอ้พายนี่ฟินกันจัง ไอ้ต่อกับไอ้ต็อปมันเคยจูบปากกันด้วยนะเว้ย ผมจำได้ไม่เคยลืมเลยล่ะ แม่งด๊วบปากเมียผมซะเพลินเลย ถ้าไม่มาแยกมันออกจากกัน ผมว่าอาจจะยาว

 

“กูได้คนพาทัวร์แล้วครับเพื่อนโก้ ยังไงผมรบกวนด้วยนะครับ ไม่ใช่คนในพื้นที่กลัวไปเที่ยวไม่ทั่ว...”

 

“ได้ค่ะ เดี๋ยวจะพาเที่ยวให้ทั่วสวนสัตว์ แต่ตอนกลับรบกวนวนไปส่งที่เดิมนะคะ พอดีนัดกับเพื่อนเอาไว้ตรงจุดนั้น” ผมส่งยิ้มให้คนที่เดินมากับไอ้พาย งานนี้ไอ้ห่าเพื่อนตัวดีของผมแม่งลงทุนเหมือนกันนะ ก็มันไม่ชอบคุยกับคนแปลกหน้านี่หว่า ห่านี่แม่งแผนสูงตลอด

 

“ขอบคุณมากนะครับที่ยอมสละเวลาให้พวกเรา รบกวนไม่นานครับ เดี๋ยวเราจะวนกันเองอีกหนึ่งรอบ รอบนี้ขอดูแบบคร่าวๆ ก่อน” ผมมองหน้าไอ้ต็อปและยักไหล่ใส่เป็นเชิงอย่าไปสนใจ ปล่อยให้มันเล่นเกมกับไอ้หมาต่อของมันไปเถอะ

 

“ขี่ตามรถไอ้ปาล์มให้ทัน...” มันหันมากระซิบบอกกับผม เออ นี่มันตอนของกูทำไมกูต้องแบ่งเนื้อที่ให้พวกมึงเล่นเกมกันวะเนี่ย ถ้าวันนี้ไอ้พายกับไอ้ต่อตีกันตาย กูจะนั่งมองเฉยๆ ไม่ห้ามแถมจะยุส่งพวกมันด้วย

 

“ถ้าตามไอ้ต่อทันแล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นอ่ะพี่โก้” ต็อปกระซิบถาม ผมชำเลืองมองไอ้พายที่ดูมันจะตั้งอกตั้งใจสร้างภาพพจน์คนมีมนุษยสัมพันธ์ทั้งๆ ที่มันน่ะคบคนไม่เป็น เหอะๆ

 

“อยากรู้มั้ยล่ะ เดี๋ยวกูจะทำให้รู้” ผมเร่งเครื่องเพื่อที่จะตามหาไอ้ปาล์มให้เจอ เอานะ ให้ไอ้พายไอ้ต่อแม่งแย่งบทไปให้หมดเลยครับ ช่วยเจอๆ กันสักทีกูกับไอ้ต็อปจะได้ไปส่องสัตว์แบบชาวบ้านเค้าบ้าง

 

ขอให้แม่งตีกันตายในสวนสัตว์ เพี้ยง!

 

………...........

 

 

 

 

[เป็นต่อ]

 

โห! สวนสัตว์ที่นี่กว้างมากอ่ะ ผมคิดเล่นๆ นะถ้าให้เดินตั้งแต่ทางเข้า เดินวนจนทั่วสวนสัตว์ทุกโซน คิดว่าคงใช้เวลาสักสามวันได้ คนอื่นจะใช้เวลาเท่าไหร่ผมก็ไม่รู้หรอก แต่ผมมันพวกเดินช้า คิดช้า รู้สึกช้า อะไรๆ ก็ช้าไปหมดมันทุกอย่างนั่นแหล่ะ

 

“พี่ปาล์ม...เราไปดูบ่องูกันมั้ย อยากไปดูอ่ะ นะๆ ไปกัน” ผมหันไปขอให้พี่ปาล์มพาผมไปดูบ่องู จริงๆ พี่ปาล์มกับพี่ปริ้นออกปากไล่ผมให้กลับไปที่รถมาหลายรอบแล้ว สงสัยจะกลัวพี่พายมันแดกหัว หรือไม่ก็กลัวว่าผมจะนำพาความซวยมาให้

 

“เฮ้ย! พี่ว่าไม่ดีมั้ง ถ้าเกิดพี่พาไปดูแล้วน้องต่อตกลงไป ไอ้ห่าพายแม่งฆ่าพี่ตาย หั่นพี่เป็นชิ้นๆ แล้วโยนให้งูแดกขึ้นมา พี่ยังหาเมียไม่ได้ อย่าทำร้ายพี่ด้วยวิธีนี้เลย...”

 

“ไม่หรอกน่า พี่อย่าไปกลัวไอ้พี่พายมัน มันก็คน พี่ก็คน มันด่าพี่พี่ก็ด่ากลับ แบบพี่โก้ไงไม่เห็นจะเคยกลัวพี่พายมันเลย พี่พายยังไม่ทันด่า พี่โก้สวนไปก่อน งานนั้นพี่พายจ๋อยสนิท” ผมกำลังวางแผนปฏิวัติแบบเงียบๆ ให้เพื่อนพี่พายมันต่อต้านไอ้พี่พาย ไม่รู้จะกลัวอะไรกันนักหนากับไอ้พี่พายน่ะ

 

“ก็นั่นมันเพื่อนเลิฟสุดรักนี่ครับ ไอ้พายมันไม่กล้าหือกับไอ้โก้แต่ไม่ได้หมายความว่ามันจะเป็นแบบนั้นกับพวกพี่นี่ อ้อ พี่ว่าอย่าไปบ่องูเลย เพราะมันออกนอกเส้นทาง เดี๋ยวไอ้พายมันตามหาไม่เจอ อีกอย่างไอ้พายมันไม่ชอบงู...”

 

“แต่เคยเป็นพวกหัวงูมาก่อนเนี่ยนะ เหอะๆ แต่ผมอยากดูจริงๆ นะเว้ย แบบมันจะพันกันนัวแค่ไหน...”

 

“แค่ฟังก็ขนลุกแล้วครับน้องต่อ ว่าแต่เดี๋ยวแวะเข้าห้องน้ำก่อนนะ ไม่ไหวจะอั้นละ” พี่ปาล์มกับพี่ปริ้นจอดรถเทียบข้างทางแล้วพากันวิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที นี่คงอั้นกันมานานสินะ ส่วนผมก็นั่งเฝ้ารถนี่แหล่ะ มองนั่นมองนี่ไปเรื่อย ตั้งแต่ที่หนีมารถพี่ปาล์ม พี่พายไม่เห็นโทรมาตามเลย แต่ก็ช่างแม่งเถอะ อยู่ห่างๆ กันบ้างก็ดี

 

“ที่นี่โคตรร่มรื่นเลยเว้ย น่าเสียดายไม่ได้ไปดูบ่องู จะถ่ายภาพส่งไปให้ไอ้พี่พายสักหน่อย ให้มันสยองเล่น...” ผมว่าผมได้ยินเสียงของพี่โก้กับไอ้ต็อปดังมาใกล้ๆ พอมองไปก็เป็นรถของพวกมันจริงๆ ตั้งท่าจะโบกมือเรียกแต่ทว่ากลับไม่มีใครสนใจผมเลยสักคน พยายามจะคิดว่าไม่มีใครเห็นผม แต่คนหล่อมากๆ หน้าตาดีมากๆ แบบผมยืนอยู่อย่างเด่นแบบนี้ ไม่เห็นก็บ้าแล้ว แถมที่ร้ายมากกว่านั้นพอรถวิ่งผ่านเลยไปผมกลับเห็นใครก็ไม่รู้นั่งอยู่ข้างๆ พี่พาย

 

ความรู้สึกแรกที่แวบเข้ามาคือหวง ผมจะตะโกนเรียกแต่ทว่าพี่พายมันไม่ได้มองผม มันเอาแต่คุยกับเธอคนนั้น เห็นชี้นกชี้ไม้กันยกใหญ่ ดูมีความสุขกัน ผมเลยลดมือลงและไม่ได้สนใจอะไร ถึงจะรู้สึกหน่วงๆ ในใจก็ตามที

 

แต่ผมก็รู้ว่ามันไม่มีอะไรหรอก พี่พายมันไม่ทำแบบนั้นกับผมแน่ๆ มันแค่กำลังเล่นเกมกับผม และผมก็ไม่ควรจะวิ่งเต้นตามที่พี่พายต้องการ

 

“เฮ้ย! นั่นมันไอ้พายไม่ใช่หรอวะ แล้วผู้หญิงคนนั้นใครวะเนี่ย น่ารักซะด้วย...ตามมั้ยน้องต่อ” พี่ปาล์มกับพี่ปริ้นออกมาเห็นพอดี ผมทิ้งตัวนั่งลงตามเดิม ส่ายหน้าไปมาอย่างไม่อยากจะสนใจ พี่พายมันต้องการอะไรทำไมผมจะไม่รู้ มันกำลังขุดหลุมดักให้ผมวิ่งลงไปแบบครั้งก่อน

 

“ไปบ่องูกันพี่ปาล์ม นะๆ เดี๋ยวกลับไปเลี้ยงมื้อใหญ่เลย” ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าไอ้พี่พายมันจะทำยังไงถ้าสิ่งที่มันพยายามทำไม่เกิดผล คิดว่าผมจะวิ่งเต้นตามที่มันต้องการทุกครั้งงั้นสิ รู้จักกูน้อยไปแล้วเว้ย นี่ใคร กูเป็นต่อพ่อทุกสถาบันนะครับ

 

“อ่า ไหนๆ ไอ้พายมันก็มีคนพาทัวร์แล้ว งั้นเดี๋ยวพี่พาน้องต่อทัวร์เองก็แล้วกัน อยากไปบ่องูใช่มั้ย ไอ้ปาล์ม บอกทางด้วยครับ” และแล้วผมก็ได้ไปในที่ที่ผมอยากจะไปเสียที งานนี้กูจะถ่ายภาพสัตว์โลกที่แสนน่ารักส่งไปให้ไอ้พี่พายมันสักร้อยภาพ เอาแบบมุมกว้าง ซูมถึงก้นบ่อ เอาแบบมึงเก็บไปนอนฝันร้ายให้ตายไปเลย

 

“เลสโกโอ้เย...” แล้วเราจะได้เห็นดีกัน เด็กชายธราเทพ

 

ณ ขณะนี้ผมมาหยุดอยู่ที่บ่องูครับพี่น้อง มันคือสิ่งมีชีวิตที่ไอ้หอกหักพี่พายเกลียดแสนเกลียด โหย พันกันอิรุงตุงนังน่าขนลุกขนพองจริงๆ อยากจะลากไอ้พี่พายมันมาดูด้วยกันมาก อยากให้มันเห็นถึงความน่าสะพรึงกลัวที่มันหลีกเลี่ยงมาตลอด หึๆ

 

“โห พี่ปาล์มดูดิ บรื๋อ ขนลุกมากอ่ะ” ถึงปากจะว่าแบบนั้นแต่ผมก็กดถ่ายภาพไม่หยุด พี่พายมึงเตรียมตัวตาย อยากจะทำเป็นควงสาวโชว์กูนัก กูจะเล่นให้แม่งกรี๊ดแตกเลยครับ

 

“ดูพอยังวะต่อ พี่ว่าออกมาเหอะเดี๋ยวตกลงไป” ผมสาบานเลยว่าต่อให้ผมซุ่มซ่ามมากแค่ไหน แต่กับบ่องู บ่อจระเข้ ผมจะพยายามตั้งสติมากที่สุด เพราะผมคงไม่อาจจะเอาชีวิตรอดได้แน่ๆ ถ้าตกลงไปในนั้น

 

“ฮึบ อ่า เห็นมั้ยว่าผมกลับมาได้อย่างปลอดภัย พี่ไม่ต้องกังวลไปเว้ย ผมยังไม่พร้อมจะอุทิศตัวเป็นอาหารงูตอนนี้ ไปกันเถอะครับ ป่านนี้คนอื่นๆ นำหน้าไปหมดแล้ว” ผมเดินลัลลาอารมณ์ดีกลับมาที่รถ พี่พายมันจะทำอะไรอยู่ก็ช่างแม่งครับ มันต้องได้รับผลกรรมจากสิ่งที่มันพยายามทำกับผม

 

“ถามจริงไม่คิดจะตามไอ้พายมันไปหน่อยหรอ ดูก็รู้ว่ามันต้องการให้หึง...”

 

“ก็เพราะรู้ไงว่ามันแกล้ง เพราะฉะนั้นไม่ต้องไปสนใจอะไรมันหรอก เดี๋ยวมันเบื่อมันก็เลิกเล่นเองแหล่ะ ว่าแต่เราไปไหนกันต่อวะพี่ อีกไกลมั้ยกว่าจะถึงกรงนกใหญ่อะไรน่ะ” ผมกดเลือกภาพที่โหดที่สุด สยองที่สุด ส่งไปให้ไอ้พี่พายมันประมาณสามภาพ เอาไว้ดูต่างหน้ากูก็แล้วกันนะครับ

 

“จากที่ดูแผนที่คิดว่าอีกไม่ไกลเท่าไหร่ ตรงไปอีกหน่อยก็ถึง เพราะฉะนั้นไปกันเถอะ ป่านนี้คนอื่นๆ รอกันแล้ว” ผมนั่งมองดูต้นไม้ตามข้างทาง นานๆ จะได้สูดกลิ่นอายต้นไม้ใบหญ้าบ้าง ปกติสูดดมแต่แก๊สพิษจากรถราทั้งนั้น

 

“พี่...ถามไรหน่อยดิ คิดไงถึงได้คบคนแบบไอ้พี่พายเป็นเพื่อนวะ” นี่ผมเคยถามพี่โก้กับพี่ต้นมาแล้ว ยังไม่ได้ถามพี่กอล์ฟ พี่ปาล์ม พี่ปริ้น ตอนนี้มีโอกาสละ ขอถามเพื่อเป็นความรู้หน่อยเถอะ ก็คนแบบพี่พายแม่งน่าคบหาซะขนาดนั้น ยังมีเพื่อนหลงคบอยู่ด้วยแบบนี้ แม่งโคตรน่าแปลกใจ

 

“นี่ถ้าไม่รู้ว่าเป็นน้องมายของไอ้พี่เพีย พี่จะคิดว่าต่อเกลียดขี้หน้าไอ้พายมันนะ คิดไงถามคำถามแบบนี้วะ” พี่ปริ้นหัวเราะอย่างชอบใจ ผมมองดูมือถือยังไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับมาจากคนปลายทาง สงสัยหลีสาวเพลินเลยมั้ง หรือไม่ก็อาจจะช็อคตายห่าไปแล้วก็ได้ ดีๆ กูจะหาผัวใหม่แม่ง

 

“ก็อยากรู้ไง เพราะว่าผมใกล้ชิดกับไอ้พี่พายเลยพอจะรู้ว่านิสัยมันติดลบมากแค่ไหน...”

 

“ตอนแรกๆ ที่เข้าปีหนึ่งไอ้พายมันก็ไม่ได้นิสัยเลวร้ายมากมายหรอกนะ มันก็ปกติเหมือนคนทั่วไป แต่อาการมันแย่ก็ตอนที่มันอกหักจากคนนั้นนั่นแหล่ะ หลังจากนั้นมันอารมณ์ร้ายน่าดู...”

 

“แต่เพราะว่าเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่แรก รู้ว่าลึกๆ แล้วไอ้พายมันไม่ใช่คนที่เลวร้ายอะไร มันก็รักเพื่อนรักฝูง เลยยังคบกันมาได้จนถึงทุกวันนี้” ผมนั่งฟังพี่ปริ้นกับพี่ปาล์มพูดถึงพี่พายด้วยรอยยิ้ม ดีแล้วที่มันได้เจอเพื่อนดีๆ คนแบบพี่พายถ้าได้เจอเพื่อนไม่ดี รับรองเลยว่าแม่งดิ่งลงเหวแน่ๆ นิสัยแบบนั้นมันต้องมีคนคอยรั้งเอาไว้

 

“แต่จริงๆ พี่พายมันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรหรอก แค่เอาแต่ใจ บ้าอำนาจ ชอบกดขี่ ชอบสั่ง เจ้าอารมณ์ ทนอะไรไม่ได้นาน ก็แค่นั้นอ่ะเนอะ...”

 

“ฮ่าๆ นี่สิน้องมายของพี่เพียของจริง รู้ดีกว่าใครๆ อ่ะ นั่นไงพวกไอ้ต้นไอ้กอล์ฟแล้วก็ไอ้โก้จอดรถรอกันแล้ว เอาไงดีล่ะน้องมาย ไอ้พี่เพียมันยังควงสาวอยู่เลยนะ...”

 

“ช่างมันพี่ เดี๋ยวมันทนไม่ได้ก็เลิกไปเองนั่นแหล่ะ คนอย่างไอ้พี่พายมันไม่ใช่คนที่จะอดทนอะไรได้นานนักหรอก” รถค่อยๆ จอดสนิท พี่ปริ้นกับพี่ปาล์มลงจากรถ ส่วนผมก็กระโดดลงตามไปทีหลัง ผมเดินผ่านหน้าไอ้พี่พายไปแบบไม่สนใจจะมองหน้ามัน อยากเล่นสงครามประสาทนักก็เอา งานนี้มาดูกันว่าใครจะชนะ วะ ฮะ ฮ่า

 

“เอาแล้วครับ สงครามเย็นเริ่มอีกแล้วสินะ กูว่าเราไปต่อกันเลยมั้ย ก่อนที่จะมีคนมาฆ่ากันตายแถวนี้...” ไอ้พี่ต้นมันพูดขึ้นมาแบบไม่กลัวอะไร ผมยืนกดมือถือเล่นแบบไม่สนใจจะพูดหรือว่าจะคุยกับใครทั้งสิ้น

 

“ต่อจากนี้ไปมีโซนไหนบ้างครับ...” ได้ยินเสียงพี่พายแว่วๆ แต่ผมจะไม่สนใจ จะไม่วิ่งลงหลุมแบบครั้งที่แล้ว ให้พี่พายแม่งเดินตกหลุมที่ตัวเองขุดให้ขาหัก แล้วผมจะเหยียบขาแม่งซ้ำด้วย หึๆ

 

“เลยไปจากตรงนี้จะมีน้องลิงเยอะมากเลยนะคะ ขับขี่รถก็ระวังกันสักหน่อย เพราะว่าเค้าจะนั่งกันกลางถนนแบบเป็นเจ้าถิ่น ถ้ามีของกินอะไรก็ระวังนิดนึง ลิงพวกนี้ไวและชอบฉวยของกินค่ะ...”

 

“เลยไปก็จะเป็นโรงเลี้ยงช้างไทย วัวป่า เลียงผา ขับไปเรื่อยๆ ก็จะเจอน้ำตกเขาเขียว เลยไปอีกจะเป็นหุบเสือป่า...” จริงๆ พี่พายมันไม่ควรจะดึงคนอื่นเข้ามายุ่งวุ่นวาย เพราะถ้าเกิดเค้าชอบมันขึ้นมา แล้วตอนหลังรู้ว่าถูกหลอกใช้ มันจะเสียความรู้สึกมากเลยนะ เดี๋ยวรอให้กลับถึงที่พักก่อน พี่พายมึงโดนกูสวดแน่ๆ

 

ผมมองดูที่กรงนกใหญ่ อยากจะเข้าไปเดินเหมือนกัน แต่รู้สึกเหมือนว่าจะปิดปรับปรุง ผมมองไปรอบๆ เพื่อชื่นชมกับความสวยงามของธรรมชาติ พลันสายตาก็ไปสบกับพี่พายเข้า ต่างคนต่างมองตากันอยู่อย่างนั้น เหมือนมันจะรอให้ผมแสดงท่าที แต่ครั้งนี้พี่พายต้องเรียนรู้ที่จะผิดหวัง เพราะทุกอย่างมันคงไม่เป็นไปตามที่ใจมันต้องการทั้งหมด

 

“มึงว่ามันจะฆ่ากันตายมั้ยวะ” ผมได้ยินพี่ต้นกับพี่กอล์ฟกระซิบกัน นี่ขนาดกระซิบผมที่อยู่ห่างออกมาตั้งหลายก้าวยังได้ยินซะชัดเจน เหอะๆ

 

“รอดูกันต่อไปว่ายกนี้ใครจะชนะ...”

 

“เอ๋ ใช่พี่เป็นต่อหรือเปล่าคะ” อยู่ดีๆ ไกด์สาวที่ไอ้พี่พายมันไปพามาจากที่ไหนก็ไม่รู้ เดินเข้ามาหาพลางมองหน้าผมอย่างเอาเป็นเอาตาย แถมยังเรียกชื่อผมได้ถูกอีกต่างหาก ว่าแต่ว่าหน้าตาคุ้นๆ อยู่นะ

 

“ใช่ครับ ว่าแต่...เราเคยรู้จักกันมาก่อนด้วยหรือครับ” ทำไมมีคนรู้จักผมแต่ผมไม่รู้จักเค้าเยอะจังวะ แต่หน้าน้องคนนี้คุ้นมากจริงๆ

 

“แป้งเคยทำงานพิเศษทีร้านเคียงฟ้าค่ะ เมื่อก่อนตอนที่พี่ต่อมาเที่ยวช่วงสงกรานต์ ก็ได้เจอกันอยู่ราวๆ สามปี...” แป้ง คุ้นๆ นะ อ้อ แป้งร่ำ เด็กที่มาทำงานพิเศษร้านป้าเก๋ เจอกันช่วงสงกรานต์ประจำ ก็ว่าแล้วทำไมดูคุ้นหน้า

 

“อ้อ แป้งร่ำนี่เอง แล้วนี่เป็นไงมาไงถึงได้มากับผู้ชายคนนั้นได้ล่ะครับ...” ผมชี้ไปทางไอ้พี่พาย มึนถลึงตาใส่ผมแบบทันทีทันใด ใครเค้าจะสนใจมึงวะ ฮ่าๆ

 

“ฮ่าๆ โอย กูขำผู้ชายคนนั้นมากครับ พี่เพียของน้องมายกลายเป็นแค่ผู้ชายคนนั้นแล้วว่ะ อ๊าก ไอ้พายอย่ารัดคอกู สัดนี่กูหายใจไม่ออก” พี่ต้นเสร็จพี่พายละ สมน้ำหน้าแม่ง ว่าแต่ว่าผมคิดอะไรดีๆ ออกแล้ว พี่พายมันอยากมาแผนสูงใส่ผม งั้นผมจะแผนสูงใส่มันบ้าง

 

“พี่เค้าขอให้มานำทางให้น่ะค่ะ ปีที่แล้วก็ไม่ได้เจอพี่ต่อ ยังแอบคิดอยู่เลยว่าจะลองแวะไปหาที่ร้านเคียงฟ้าเผื่อจะเจอ พี่ต่อหล่อขึ้นนะคะ สูงขึ้นด้วย” ยืดครับ กูยืดใส่ไอ้พี่พาย ยักคิ้วใส่แม่งด้วยความกวนตีนส่วนตัว งานนี้ใครวินครับพี่น้อง

 

“เราก็น่ารักขึ้นเหมือนกันนะ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว พี่ว่าแป้งพาพี่ทัวร์ดีกว่าเนอะ พี่มาเที่ยวชลบุรีหลายครั้ง แต่ไม่เคยมาเที่ยวสวนสัตว์ที่นี่เลย” ผมว่าคืนนี้ผมคงเจอชุดใหญ่ แต่ไม่เป็นไรต่อให้ไม่มีเหตุการณ์นี้พี่พายมันก็หาเรื่องเอาผมได้อยู่ดี เพราะฉะนั้นตอนนี้ผมจะสั่งสอนพี่พายให้รู้ว่า ใดใดในโลกล้วนอนิจจัง ฮ่าๆ

 

“ได้ค่ะ แต่คงได้ไม่นานนะคะพี่ต่อ เพราะแป้งนัดรวมตัวกับเพื่อนๆ เอาไว้ อีกราวๆ ครึ่งชั่วโมงก็จะถึงเวลาแล้ว ต้องกลับกรุงเทพกันเย็นนี้แล้วค่ะ” หนอย ไอ้พี่พาย ไอ้เอาแต่ใจ ชอบทำความเดือดร้อนให้คนอื่นตลอดๆ ไม่ต้องมาทำหน้าหมาใส่กูเลยไอ้หอกหัก

 

“ถ้าอย่างนั้นพี่ว่าพี่ไปส่งแป้งที่จุดนัดพบกับเพื่อนดีกว่า เดี๋ยวเพื่อนๆ รอนานจะไม่ดีนะ...”

 

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ต่อเคยช่วยแป้งตั้งหลายเรื่อง แค่พาพี่ต่อทัวร์แค่นี้ไม่มีปัญหาค่ะ เดี๋ยวแป้งโทรบอกเพื่อนว่าอาจจะไปช้าสักหน่อย เท่านี้ก็น่าจะโอเคแล้วค่ะ” ช่วงนี้ดวงผมมันถูกชะตากับคนน่ารักรึไงวะครับ มีคนน่ารักเดินวนเวียนเข้ามาในชีวิต แต่สุดท้ายก็เดินวนออกไปกันหมดนั่นแหล่ะ

 

“เกมพลิกแล้วครับพี่น้อง พี่ต้นว่าเราไปกันต่อเลยดีกว่าเนอะ เดี๋ยวจะได้วนไปส่งน้องเค้าที่จุดนัดพบด้วย ปะครับเลิฟ ก่อนสงครามกลางป่าจะระเบิดขึ้น เราควรหนีไปให้ไกลๆ” พี่ต้นแม่งกวนตีนไอ้พี่พายมาก เพราะสำหรับผมแล้วผมไม่ได้รู้สึกอะไรกับสถานการณ์นี้แล้วครับ คนที่อาจจะระเบิดตัวเองตายคงเป็นไอ้พี่พายมากกว่า

 

“งั้นเราไปกันเลยดีกว่าครับ” ผมเดินกลับมายังรถของพี่ปาล์มพร้อมกับแป้งร่ำ ในขณะที่คนอื่นๆ ก็ขึ้นประจำที่ตนเอง แต่ทว่าคนที่น่าจะมานั่งกับพี่ปาล์มควรเป็นพี่ปริ้นไม่ใช่หรอวะ แล้วทำไมเด็กชายธราเทพห้องอนุบาลหมีน้อยถึงได้เดินมาทางนี้

 

“ผมว่าคนพาทัวร์น่าจะนั่งข้างหน้านะครับ จะได้แนะนำสถานที่เที่ยวได้ถนัด” พี่พายมันเดินเข้ามาขัดตอนที่แป้งร่ำจะก้าวขึ้นมานั่งทางด้านหลังกับผม น้องก็ยิ้มรับและย้ายไปนั่งด้านหน้า ผมโบกมือให้ใหญ่กับโจ้ที่นั่งรถนำหน้าไปแล้ว ทำไมพวกนั้นทำหน้าเหมือนว่าจะไว้อาลัยให้ผมเลยวะ

 

“เอาแล้วไง ไหงแจ็กพอตมาลงที่กูวะครับ...” นั่นสิ พี่ปาล์มคิดเหมือนผมเลย ทำไมแม่งต้องมาลงที่ผมด้วยวะเนี่ย

 

“โชคดีครับเพื่อนปาล์ม กูรอดแล้วคร้าบ ฮ่าๆ” พี่ปริ้นตะโกนมาจากรถของพี่โก้ ตอนนี้รถทุกคันเคลื่อนตัวไปไกลแล้ว ส่วนคันของเรานี่แบบ เหอะๆ

 

“พี่ปาล์ม ผมอยากลองขับดูบ้าง...”

 

“ไปเลยปาล์ม เดี๋ยวจะพาน้องเค้าไปส่งไม่ทันเวลา” พี่พายมันขัดขึ้นมาทันที ผมมองมันด้วยหางตาพร้อมกับขยับไปจนสุดเบาะ ไม่อยากจะนั่งติดกับไอ้ตัวอันตรายสักเท่าไหร่ แต่มือยาวๆ ก็เอื้อมมาจับเอวผมและดึงให้ขยับเข้ามานั่งชิดกัน

 

“อยากตกลงไปมากรึไง...” พี่พายมันมองผมด้วยสายตาที่ชวนฝันมากครับ ฝันว่าอาจจะต้องลงไปนอนในโลงประมาณนั้น

 

“ตกลงไปใครเจ็บ ตัวกูกูเจ็บเอง เดือดร้อนอะไรด้วยไม่ทราบวะครับ” วันนี้ผมจะประกาศตัวเป็นไท ไม่เป็นเมืองขึ้นใครอีกต่อไป พี่พายมึงต้องเรียนรู้ความพ่ายแพ้ซะมั่ง

 

“นี่กูเป็นห่วงมึงนะ ถ้าจะพูดแบบนี้ก็ดี ตกลงไปกูจะนั่งมองเฉยๆ” ผมขยับออกมาห่างจากพี่พายเล็กน้อย บอกตามตรงเลยว่าโกรธมันอยู่ด้วย นิสัยไม่ดี เอาแต่ใจ อยากทำอะไรก็ทำ ลากคนอื่นเข้ามาเดือดร้อนด้วยตลอดๆ นี่ถ้าไม่รักจะไม่ทนอยู่ด้วยเลยนะเว้ย

 

ตลอดเส้นทางเหมือนว่าแป้งร่ำจะทำหน้าที่ได้อย่างดี แต่ทว่ามีแค่พี่ปาล์มเท่านั้นที่รับฟังและซักถาม ผมกับพี่พายนี่นั่งหันหน้าไปคนละฝั่ง ไม่พูดกันสักคำ ผมเกือบจะใจอ่อนง้อพี่พายมันแล้วหล่ะ แต่ก็ยั้งตัวเองเอาไว้ พยายามอดทนไม่ทำตามใจตัวเอง ไม่อยากให้พี่พายมันนิสัยเสียมากไปกว่านี้

 

“เอ่อ พี่คะ จะเป็นการรบกวนเกินไปมั้ยคะถ้าจะขอให้ช่วยไปส่งที่จุดนัดพบ พอดีเพื่อนโทรมาบอกว่าทุกคนมาพร้อมกันแล้วค่ะ” แป้งร่ำพูดขึ้นมาอย่างเกรงใจ ทั้งๆ ที่ฝ่ายที่ควรจะเกรงใจคือทางนี้ต่างหาก

 

“ได้ครับ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพี่ขับไปส่งเองครับ มึงสองคนลงตรงนี้ก่อนก็แล้วกัน เดี๋ยวไปกับรถไอ้ต้นนะ กูจะได้เอารถไปคืนเลย ไม่ต้องวนมาอีกรอบ เหมือนจะได้เวลาคืนรถแล้วด้วย”  ผมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ พร้อมกับกระโดดลงจากรถทันที พี่พายมันลงมาทำหน้านิ่งและขยับไปยืนใต้ร่มไม้แบบไม่พูดไม่จา แทนที่จะขอบใจน้องสักคำก็ยังดี

 

“พี่ต่อคะ ถ่ายรูปด้วยกันสักรูปได้มั้ยคะ แป้งจะเก็บเอาไว้เป็นที่ระลึก ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอกันอีกครั้งแบบนี้” ผมขยับเข้าไปยืนใกล้ๆ กับแป้งร่ำ ฉีกยิ้มใส่กล้องอย่างมีไมตรี พี่ปาล์มกดถ่ายภาพให้สามสี่ภาพ ก่อนที่แป้งร่ำจะขึ้นไปบนรถ โบกมือลาผมด้วยรอยยิ้ม

 

“ปีหน้าเจอกันนะคะพี่ต่อ...” ผมยิ้มรับและโบกมือลา รถของพี่ปาล์มเคลื่อนตัวออกห่างไปไกล ผมเดินขยับเข้ามาที่ใต้ร่มไม้แต่เว้นระยะห่างจากพี่พายเกือบสิบเมตร นี่ยังไม่ได้พูดกันเลย จะไม่ง้อก่อนด้วย เดี๋ยวพี่พายมันจะได้ใจ

 

ผมทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น ไม่รู้จะทำอะไรก็หยิบมือถือขึ้นมากดเล่น รอให้พวกพี่ต้นมันมาจะได้ติดรถไปด้วย เมื่อกี้พวกนั้นเค้าแวะที่น้ำตกแต่พี่ปาล์มมันขับเลยมา กลายเป็นว่าตอนนี้พวกผมก็นั่งอยู่ที่หุบเสือป่า นำหน้าคนอื่นมากันหลังจากที่เป็นฝ่ายตามหลังแท้ๆ

 

ผมรู้สึกได้ถึงเงามืดที่บดบังแสงจึงเงยหน้าขึ้นไปมอง ไอ้คนที่มันควรจะนั่งอยู่ตรงนั้นทำไมมายืนอยู่ตรงนี้ แถมไม่พูดไม่จากลับยื่นมือมาดึงมือผมให้ลุกขึ้นจากพื้น ลากให้เดินไปด้วยกัน ผมยื้อตัวนิดๆ แต่พี่พายก็ออกแรงดึงให้ผมเดินตามไปจนได้

 

“อะไรวะพี่พาย นี่จะเอาแต่ใจตัวเองไปถึงไหน...” พี่พายดึงผมเข้ามาในห้องน้ำ โชคดีที่ไม่มีคน แต่มันจะโชคดีได้ไงไอ้ต่อ มันต้องโชคร้ายดิ เพราะถ้ามีคนไอ้ห่าพี่พายมันจะได้ไม่กล้าทำอะไร นี่ไม่มีใครอยู่ก็สะดวกมันเลยสิวะ

 

“เฮ้ยๆ อื้อ...” ผมถูกมือปิดปากถูกดันเข้ามาในห้องน้ำ ไอ้พี่พายมันปล่อยผมให้เป็นอิสระแต่ตัวมันก็ยืนขวางที่ประตู ผมจ้องหน้ามันอย่างเอาเป็นเอาตาย มึงหาโลเกชั่นปล้ำกูให้มันหรูกว่านี้สักนิดไม่ได้รึไง กูจะยอมพลีกายให้แบบไม่ลีลาเลยห่า

 

มีแต่ความเงียบที่ปกคลุมไปรอบตัวของเรา ทั้งผมทั้งพี่พายต่างก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันจนผมรู้สึกอึดอัด ถ้าจะฉะกันตรงๆ มันยังไม่รู้สึกอึดอัดเท่านี้เลย

 

“พี่พาย...”

 

“กูขอโทษ” ยังไม่ทันที่ผมจะพูดอะไรออกมา พี่พายก็พูดสวนขึ้นมาก่อน ผมมองดูแววตาของพี่พายที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างไม่เสแสร้ง จริงๆ ผมก็ไม่ได้โกรธมากมายอะไร เพราะว่าผมชินกับนิสัยของไอ้พี่พายมันมานาน อีกอย่างผมไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้นอะไรด้วย

 

“รู้รึเปล่าว่าไอ้ที่ทำอยู่อ่ะมันงี่เง่า...” ผมถามแบบไม่กลัวว่าพี่พายมันจะโกรธ คนเรารักกันอยู่ด้วยกันมีอะไรก็ควรจะพูดกันตรงๆ ที่ผ่านมาก็สอนให้รู้แล้วว่ามีปัญหาอะไรไม่ควรจะเอาแต่หลบหน้าหรือว่าคิดไปเอง สิ่งที่ดีที่สุดสำหรับการแก้ปัญหา คือต้องกล้าเผชิญหน้ากับความเป็นจริง

 

“รู้ว่าอยากจะแกล้งกู แต่การดึงเอาคนอื่นที่เค้าไม่รู้เรื่องเข้ามาเกี่ยว มันไม่เข้าท่าว่ะพี่พาย การเล่นกับความรู้สึกคนอื่นมันไม่สมควรว่ะ...”

 

“กูรู้ว่ากูผิด กูก็ขอโทษอยู่นี่ไง ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ...ยกโทษให้กูได้มั้ยล่ะ” เหมือนจะถามแต่มันก็ออกแนวบังคับในน้ำเสียง ผมได้แต่ถอนหายใจ ทำไงได้วะ รักมันจนไม่รู้ว่าจะรักยังไง ไม่อยากจะมาทะเลาะกันจริงจังเพราะเรื่องแค่นี้

 

“กูอาจจะเป็นคนเซ่อๆ โง่ๆ แต่กูไม่ได้โง่ตลอดหรอกนะพี่พาย กูรู้ว่ามึงตังใจจะทำอะไร กูมองออกว่ามึงต้องการให้กูหึง แต่กูก็ไม่วิ่งตกลงไปในหลุมที่มึงขุดเอาไว้ เพราะอะไรรู้มั้ยพี่พาย...”

 

“เพราะกูอยากให้มึงรู้ว่า ไม่มีใครที่จะชนะทุกครั้ง สมหวังทุกสิ่ง หรือได้มาในสิ่งที่ต้องการทุกอย่าง รวมทั้งมึงด้วย” ผมจับมือของพี่พายขึ้นมา กุมมือมันเข้ามาจับที่เอวของผม และสอดมือของตัวเองอ้อมไปทางด้านหลังของพี่พาย แค่นี้ก็น่าจะพอแล้วหล่ะ พี่พายมันคงทั้งเสียหน้าและเสียความมั่นใจพอตัว

 

“กูรักมึงนะ หึงด้วย หวงด้วย” ผมกอดพี่พายและเกยคางบนไหล่ของไอ้คนรักตัวร้ายเอาไว้ ยกนี้ถือว่าเสมอ เพราะผมไม่ได้อยากจะเอาชนะมากไปกว่าอยากให้พี่พายมันเข้าใจอะไรๆ มากขึ้น

 

“ขอโทษครับ” เหมือนจะเป็นครั้งแรกเลยที่พี่พายมันไม่เถียง ไม่ด่า ไม่ว่า ไม่หาข้ออ้างมาโต้แย้ง แถมยังขอโทษเสียงอ่อนแบบนี้ เออ แปลกดีนะ

 

“ก็ไม่ได้โกรธอะไร แค่ไม่อยากให้ทำแบบนี้  ไม่ต้องดึงใครเข้ามายุ่งวุ่นวายก็รู้เอาไว้เลยว่าทั้งรัก ทั้งหวง ก็บอกแล้วไงว่าพี่พายมีแค่คนเดียวในโลก จะไปหาจากที่ไหนได้อีก” ผมถูกพี่พายยื่นหน้าเข้ามาจูบปิดปาก ปากที่แนบลงมานั้นเน้นย้ำความรู้สึกมากมายส่งผ่านมาให้ มือของพี่พายกอดรัดผมเอาไว้แน่น ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน ผมรู้แค่ว่าความรู้สึกวุ่นวายในใจมันมลายหายไปจนหมดสิ้น เพียงแค่ถูกผู้ชายคนนี้จูบด้วยความรัก

 

“ห้ามเลิกรักกูนะต่อ แค่วันนี้ที่มึงไม่สนใจกู ไม่ง้อกู กูก็หงุดหงิดมากพอแล้ว ถ้าวันหนึ่งมึงเกิดไม่รักกูขึ้นมาจริงๆ กูคงทนไม่ได้” ผมตบหลังพี่พายเบาๆ ส่งยิ้มให้กับมันพลางยื่นหน้าเข้าไปจูบปากพี่พาย ถ้าไม่รักมันจะยังยืนอยู่ด้วยกันตรงนี้หรอวะ ไม่รักก็เดินจากไปนานแล้ว

 

“ไม่ใช่แค่มึงคนเดียวหรอกที่รู้สึกแบบนั้น เพราะกูเองก็รู้สึกเหมือนกัน ถ้าไม่มีมึงกูก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเป็นยังไง แต่ที่กูรู้คือกูไม่อยากอยู่โดยที่ไม่มีมึงอยู่ข้างๆ รักมึงนะครับพี่พาย” ผมกับพี่พายจูบกันอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกหลายๆ ครั้ง ไม่สนใจเสียงของคนที่ดังโหวกเหวกอยู่ทางด้านนอก สิ่งที่สนใจมากที่สุดในตอนนี้คือคนที่กำลังกอดจูบผมอยู่อย่างไม่ยอมปล่อยง่ายๆ

 

“อยากกลับห้องแล้วว่ะ...” สัดพี่พาย ไอ้ห่าราก อะไรคือการที่มึงจับมือกูให้ไปจับปิกกาจู้มึงครับ ผมดึงมือออกพร้อมกับต่อยไหล่ไอ้พี่พายมันเบาๆ เชิญมึงอดทนต่อไปเถอะครับ กว่าจะกลับถึงห้องก็อีกนานแหล่ะเว้ย หึๆ

 

“เป็นต่อ รักนะครับ...” พี่พายกระซิบบอกรักพลางงับหูผมและขบเบาๆ ผมกอดพี่พายเอาไว้ พลางพยักหน้ารับอย่างมีความสุข

 

“รู้แล้วครับ รักพี่พายจะตายห่าแล้วเนี่ย...”

 

“อะแฮ่ม แบบว่าพี่ต้นก็ไม่อยากจะมาขัดจังหวะคนจะป๊ะเท่งป๊ะเท่งเท่งกันหรอกนะครับ แต่ตอนนี้อันเชิญน้องมายกับพี่เพียออกมานัวเนียกันเบาะหลังนะครับ ทุกคนเค้าเลยไปรวมตัวกันที่ทางเข้าแล้วเว้ย” พี่ต้นแม่งรู้ได้ไงว่าผมกับพี่พายอยู่ในนี้ อุตส่าห์หนีมาจู๋จี๋กันแบบเงียบๆ แล้วแท้ๆ

 

“สัดต้นแม่งขัดตลอด ติดไว้คืนนี้พี่ขอทบต้นทบดอกนะครับ” พี่พายหอมแก้มผมอีกครั้ง ก่อนจะเปิดประตูออกไป พี่ต้นแม่งยิ้มล้อเลียนผมยกใหญ่ ผมรีบเดินชิ่งหนีสายตาพี่ต้นไปทันที พี่พายคว้ามือของผมเอาไว้และกุมอย่างสอดประสาน เราสองคนยิ้มให้กันและกัน พลางพากันมานั่งที่เบาะหลังอย่างแนบชิด

 

สถานการณ์เปลี่ยนไปตามอารมณ์ของคนครับอย่าได้ใส่ใจ เอาน่า ทำใจให้ชินครับ เพราะผมกับพี่พายก็เป็นกันแบบนี้ รักกัน ตีกัน ง้อกัน งอนกัน ถ้าผมมีลูกได้ ป่านนี้ตั้งทีมฟุตบอลได้ละครับ

 

..........100%.........

 

#ยุ่งนัก

ครบแล้วค่ะ เป็นอีกตอนที่ยาวไม่แพ้กัน มันจะยาวไปไหนว้า

ว่าแต่ว่ายกนี้พี่พายแพ้น้องต่อนะคะ เพราะน้องต่อไม่เดินลงหลุม พี่พายตกหฃลุมตัวเองตายคาที่ค่า

ข่วงนี้แม่หมอทักมาว่า น้องต่อดวงดีชะนีเข้าใกล้ มาสองรายแล้วนะคะ ><

เจอกันตอนหน้าค่า

  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 55 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15021 kyu (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 12 กันยายน 2557 / 20:46
    ชอบพี่พายกันเป็นต่อมากกกก สนุก ฮา เกรียน
    #15021
    0
  2. #14312 shshshx (@shxtaop) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2557 / 09:59
    55555พี่พายน่ารักก วันนี้ต่อทำดีมากกกก ให้รางวัลเลยคริคริ
    พี่พายมันต้องรู้ส่ะบ้างงง พี่ต้นนี้รู้ดีตลอดดดดดด
    #14312
    0
  3. #14208 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 15:54
    พายต่อสมเป็นคู่รักฮาร์คอ รักกันด้วยลำแข้งจริงๆ ต่อนี่เกรียนขึ้นเรื่อย หื่นขึ้นมามากอ่ะ 55 พี่พายก็น่ารัก(?)ขึ้นมาก แต่เดี๋ยวต่อเอ๋ย ถ้ารีดเดอร์เรียกร้องโก้พายมากๆจะร้องไห้นะจ๊ะ ถถถถถถถถถ ก๊ากกกกกกก#ฟิน ><
    #14208
    0
  4. #14171 Praew_Parichat (@26159) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2557 / 00:23
    ฮ่ะๆๆๆ เป็นไงล่ะพี่พาย น้องต่อใช่ว่าจะซื่อเสมอไป หุหุ

    น่ารักกันจริงๆคู่นี้ กัด?กันไม่เปลี่ยนแปลง 555+
    #14171
    0
  5. #14168 Masato (@keyvongola) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 14:41
    อ่านไปยิ้มไป เขิลลล >//////<
    #14168
    0
  6. #14162 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 13:42
    แหม่ ไม่มีพี่พายเข้ามาเพป็นต่อก็ไม่สมหวังเรื่องรักสักที
    พอมีผัวแล้วเท่านั้นล่ะ ผู้หญิงติดตรึม555555
    พี่พายแพ้ความหึงตัวเองแท้ๆ คราวนี้ต่อคุมเกมส์ดีมาก
    คิดถึงคู่นี้จริงๆเลย ทั้งหวานทั้งเปรี้ยวทั้งเผ็ด นี่คู่รักปลาสามรสหรือไง
    ปล.พี่ต้นนี่จะรู้ดีเกินไปละ ขัดตลอด
    #14162
    0
  7. #14158 NRMDWL (@nrmdwl12) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 02:19
    อ๊ากกก น้องมายพี่เพีย คู่นี้งอนกันไม่ได้นานหร๊อกกก แปปปเดียวก็ดีกันล่ะ น่ารัก มุ้งมิ้ง มากมายอ่ะ ชอบบบ ชอบมากๆ

    มาต่อเร็วๆน้าาา รออ่านจ้าาา >//<
    #14158
    0
  8. #14157 1113 (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 00:45
    แหม่ จูบกันไม่เกรงใจสถานที่เลยนะคะพี่เพียร้น้องมาย

    ชอบมากอ่ะพายต่อ ตอนหนึ่งนี่คู่นี้เค้ามีกี่อารมณ์กัน55555
    #14157
    0
  9. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  10. #14155 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2557 / 00:36
    ดีมากค่าน้องต่อ เดินตกหลุมไปครั้งนึงแล้ว ต้องสอนให้พี่พายรู้ซะมั่งว่าใครใหญ่ อิอิ พี่พายก็นะ ขุดหลุมเอง แต่ดันตกหลุมเอง ทำเกมพลิกเองซะงั้น 55555
    #14155
    0
  11. #14154 IR.98 (@ireen41) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 23:14
    น้องต่อวินค่ะ *ปรบมือรัวๆ* ชอบแบบนี้ ชอบแบบที่พี่พายแพ้ให้ต่อ แบบต่อไม่สนใจ ทันเกมส์อะไรอย่างนี้ ชอบๆ รอตอนหน้าค่ะ ^^
    #14154
    0
  12. #14153 nun.id (@nungh159) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 22:02
    อยากให้ต่อมีลูก อยากเห็นพายห่วงลูก หลงลูกอะ
    #14153
    0
  13. #14151 MinjunKT (@tae-why) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 13:15
    พี่พายขุดหลุมฝังตัวเองสะงั้น 555555555555555555555555
    #14151
    0
  14. #14149 sqwsq (@haeeun) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 12:36
    อยากใฟ้พายต่อมีลูกอ่ะพี่เกรทททอยากให้พายหึงลูก55555555555555555
    #14149
    0
  15. #14148 sqwsq (@haeeun) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 12:36
    อยากใฟ้พายต่อมีลูกอ่ะพี่เกรทททอยากให้พายหึงลูก55555555555555555
    #14148
    0
  16. #14146 patty (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 10:40
    ยกนี้เป็นต่อชนะเลิศค่า ก็รู้นะว่ารัก แต่โนบ้างไรบ้างก็ดีเหมือนกันนะพี่พาย
    #14146
    0
  17. #14145 PuiPui (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 08:31
    นานนนนนนนนนนนนนนานจะมีโอกาสแบบนี้สักครั้ง ยินดีกับน้องต่อด้วยลูก ในโลกนี้คนที่รักที่หลงหน้าตาหล่อๆของอิพี่พายคงมีเยอะแยะ แต่คนที่รักตัวตนจริงๆเข้าใจนิสัยยอมรับข้อเสียและพร้อมให้อภัยเสมอคงมีแต่เป็นต่อคนนี้คนเดียว ตอนนี้อิพี่พายทำตัวน่าดีดจริงๆ ตอนเคลียร์กันในห้องน้ำนับถือหัวใจน้องต่อจริงๆค่ะแบบมันต้องใช้ทั้งความรักความอดทนและขันติขั้นสูงในการอยู่ร่วมกับเด็กชายธราเทพเป็นคนอื่นคงขันแตกและใช้ขันฟาดหัวไปหลายรอบแล้วล่ะค่ะ กำลังซึ้งน้ำตาปริ่มๆเสียงพี่ต้นแทรกมาเท่านั้นล่ะ..ฮาเลย รักน้องต่อรักอิพี่พายแต่ป้าอยากได้พี่ต้น 555

    #น้องเลิฟอย่าเคือง แบบคนแก่เวิ่นเว้อ
    #14145
    0
  18. #14143 Myworld (@Lovemi) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 06:23
    เย้ น้องต่อทำดีมากลูก 555 จริงๆน้องต่อเป็นคนมีเหตุผลดีนะ ;) ยกนี้ถูกใจรีดเดอร์สุดๆค่าาา~ โอ๊ย รักเรื่องนี้จัง รักไรท์เตอร์ รักพายต่อ รักทุกคน ทุกคู่เลย ><
    #14143
    0
  19. #14141 PKRiAMYz (@pkriamyz) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 03:14
    เป็นต่อผิดสิ หนีพี่พาย555 จริงๆสงสารพี่พายนะตอนนี้ ... ถ้าเราเป็นพี่พายคงแค้นต่อมาก เสียเซ้วสุดดดดดสุด แต่... จะยอมใครได้ละ ถ้าไม่ใช่คนรัก เนอะ^^
    #14141
    0
  20. #14140 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 01:29
    ในที่สุดศึกนี่เป็นต่อก้ได้ประกาศศักดิ์ดาาาาาาาาาา
    #14140
    0
  21. #14139 private.property (@siraromkyu) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 00:41
    คือเด็กดีจะ...ยังไงคะ จะให้เม้นต์ไหมเนี่ย เพลียกับเด็กดี.. เฮ้อออออออ

    ------------

    น้องมาย คือ ซื่อ และไม่ค่อยทันเกมพี่เพียเท่าไร มาหลายตอนหรือเกือบทุกตอนเลยก็ว่าได้ แต่..... แต่... ตอนนี้ น้องต่อ WIN นะคร้าาบบบบบ ซะทีนะ ในที่สุดก็มีวันนี้! (^_^)

    ชอบตอนมาพี่พายย้ายมานั่งรถคันเดียวกับน้องต่ออ่ะ ง้อที่ไหนไม่ง้อ ลากมาง้อในห้องน้ำอีก 555 แต่ชอบนะ ที่พี่พายพูดว่าขอโทษก่อนน่ะ

    และชอบพี่ต้นเป็นกรณีพิเศษ.. ขัดจังหวะได้ตลอดสิน่า... 5555


    #14139
    0
  22. #14138 private.property (@siraromkyu) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 00:32
    ทำไมเวลาเม้นต์แล้ว มันชอบขึ้นว่า.. ใส่ตัวเลขไม่ถูก, รูปที่ใช้ ใช้ไม่ได้.. เป็นทุกครั้งเลย 
    #14138
    0
  23. #14137 casi (@citi) (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 00:13
    ยาวสะใจมากเลยอ่ะ
    เหมือนเดิมพี่เพียกะน้องมายด์ น่ากม้ะเปลี่ยน
    คู่นี้เค้าหลายอารมณ์ดี 555555555
    #14137
    0
  24. #14136 dsjdkh (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 00:12
    ในที่สุด...ในที่สุดต่อก็มีวันนี้กับเขาสักที วันที่ต่ออยู่เหนืออิพี่พายสักแว๊บ(ก็ยังดี) 555 ช่วงนี้ต่อขยันปล่อยฟีโรโมนฟุ่งกระจายเชียว แบบนี้พี่พายตายค่ะตาย(หวงตายเลย) อิอิ อ่านแล้วยิ้มจริงๆชอบตัวละครทุกคนในเรื่องนี้เลยค่ะ พี่ต้นนี้ก็ขยันกวนใจพี่พายมันดีจริง(พี่แกกวนได้ใจมาก) รออ่านต่อน่ะค่าาาาาา อยากอ่านต่อมากมากมากกกกกกกกกเลยค่ะ
    #14136
    0
  25. #14135 รัก (จากตอนที่ 113)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2557 / 00:10
    เป็นต่อหล่อขึ้น จนสาวทักด้วย 555555:) พายจ๋อยเลย
    #14135
    0