OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 112 : 'ยุ่งนัก...รักเฉพาะกิจ' 02. รักต้องเปียก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,828
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 58 ครั้ง
    19 เม.ย. 57



 02. รักต้องเปียก

 

วู้ว สวัสดีเดือนที่ร้อนเอี้ยๆ เออ จะว่าไปปีที่แล้วผมก็พูดคล้ายๆ แบบนี้หรือเปล่าวะ ก็นะ แม่งร้อนตับแตกทุกปีอยู่แล้วหล่ะ ในช่วงเดือนเมษายนเนี่ย

 

ตอนนี้นายเป็นต่อ พ่อทุกสถาบัน มาเยือนถิ่นข้าวหลามดินแดนแห่งคนหน้าตาดี (ก็แม่ผมเป็นคนชลบุรีแต่กำเนิด ดังนั้นจึงเป็นจุดกำเนิดของคนหน้าตาดีรุ่นต่อมาอย่างผม)

 

ผมกับแม่เดินทางมาชลบุรีก่อนเทศกาลสงกรานต์เช่นเดียวกับปีที่แล้ว และปีก่อนๆ อาจจะแตกต่างก็ตรงที่ปีนี้ไอ้พี่พายมันเดินทางมาพร้อมกับผมและแม่ ไม่ได้แอบตามมาเหมือนอย่างปีที่แล้ว

 

ไอ้ต็อปกับพี่โก้ก็มาด้วยครับแต่ตามมาทีหลัง ผมกับแม่และพี่พายมาถึงตั้งแต่เมื่อวาน วันนี้ไอ้ต็อปกับพี่โก้น่าจะตามมา เพราะวันพรุ่งนี้ก็เป็นเทศกาลสงกรานต์แล้ว ไม่แนะนำให้เดินทางวันสงกรานต์ เพราะรถจะติดแบบมหาประลัยชนิดที่ว่ากว่าจะถึงที่หมายคงได้แฟนมาสักคนสองคน

 

แต่พี่โก้ก็น่าจะเห็นได้จากปีที่แล้วว่ารถมันแน่นมากแค่ไหน เพราะฉะนั้นคงไม่น่าจะเกินบ่ายนี้พี่โก้น่าจะพาไอ้เตี้ยที่รักมาถึงที่พัก ส่วนตอนนี้ผมกับพี่พายกำลังเดินกันอยู่ที่ตลาดหนองมน พี่พายมันอยากกินข้าวหลามทั้งๆ ที่มันก็มีอยู่ตั้งกระบอกใหญ่ๆ

 

ก๊าก สัดต่อมึงลามกว่ะ

 

“เดินกันมาจนหน้ากูมันแข่งกับหน้าข้าวหลามแล้วนะพี่พาย มึงจะกินอะไรยังไงได้โปรดบอกกล่าวด้วยครับ” การมีไอ้พี่พายเป็นพ่อทูนหัวนั้น ต้องใช้ความพยายาม ความอดทน ความอดกลั้น และความเข้าใจมันให้มากถึงมากที่สุด ไม่เช่นนั้นผมกับมันไม่สามารถคบกันมาได้ขนาดนี้หรอก

 

คนห่าอะไรโคตรเอาแต่ใจ เหอะ

 

“กูอยากกินข้าวหลาม แต่ก็ไม่รู้ว่าเจ้าไหนอร่อย แนะนำหน่อยดิ...” มันลืมไปหรือเปล่าว่าผมก็ไม่ใช่เจ้าถิ่น ถึงผมจะมาทุกปีแต่ก็ไม่ได้มาเพื่อกินข้าวหลามป่ะวะ แล้วจะไปรู้มั้ยว่าเจ้าไหนอร่อย ไม่ได้ถามป้ามาด้วย

 

“ไปร้าน...เลยครับ ร้านนี้อร่อยมาก การันตีด้วยรางวัลตั้งมากมาย แถมยังมีรสชาติให้เลือกตั้งเยอะ...”

 

“ไอ้ห่าต้น มึงโผล่มาจากไหนของมึงวะเนี่ย แล้วมาแทรกกลางระหว่างกูกับที่รักทำไม” ที่รักห่าอะไรของมึงเล่า ว่าแต่พี่ต้นมันรู้ดีสมกับที่ย้ายมาตั้งถิ่นฐานที่ชลบุรีเนอะ แต่โผล่มาแทรกกลางระหว่างผมกับพี่พายแล้วมาโอบไหล่ผมแบบนี้ คิดดีแล้วหรอวะ

 

“ห่าพายกูเจ็บนะเว้ย ดีดมาได้ หวงอะไรนักหนาวะกับน้องมายเนี่ย เดี๋ยวกูก็ฉกกลับไปนอนกกที่บ้านซะดีมั้ย...” พี่พายมันดีดนิ้วพี่ต้นซะแรงแบบเสียงดังมาก พี่ต้นชักมือออกจากไหล่ผมและสะบัดไปมา จะสงสารหรือว่าจะสมน้ำหน้ามันดีวะเนี่ย ชอบแกล้งไอ้พี่พายมันอยู่เรื่อย ก็รู้นิสัยมันอยู่ แม่ผมยังบอกเลยว่าพี่พายมันพวกเด็กขี้หวง

 

เด็กอะไร...อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้ว อย่างไอ้พี่พายเค้าเรียกเด็กโข่งไง

 

“อยากตายมากใช่มั้ยไอ้ต้น มึงโผล่มาเป็นมารสังคมอะไรแถวนี้ ไปเฝ้าเด็กมึงโน่นไป...”

 

“มึงนี่ไม่ลึกซึ้งเหมือนน้องมายเลยว่ะ ดูดิอุตส่าห์ได้เจอเพื่อนรักแบบกูทั้งที ไล่กันอย่างกับหมูกับหมา ไม่คิดถึงคนคุ้นเคยบ้างหรอครับ” เฮ้ยๆ พี่ต้นแม่งขยิบตาให้พี่พาย ตายห่าละ ก่อนที่พี่พายมันจะมาได้กับผมเนี่ย มันเคยกิ๊กกับพี่ต้นมาก่อนรึเปล่าวะ แล้วพี่โก้อ่ะ มันคืออะไร หรือเค้าจะเล่นสามพี โก้ต้นพาย...

 

“ไม่ว่ามึงจะกำลังคิดอะไรอยู่ กูขอร้องให้มึงเลิกคิดเลยนะหมาต่อ หน้ามึงดูแบบไม่น่าไว้ใจ ทำร้ายกูในจินตนาการอยู่ใช่มั้ย” ก็ชีวิตจริงกูทำร้ายมึงไม่ได้นี่หว่า แต่กูว่าตัวเองดูฟุ้งซ่านมากจริงๆ หรือเพราะว่าถูกมึงกดขี่มากเกินไป กูเลยแอบปฏิวัติอยู่ในใจวะ

 

“ก็เปล่า ไม่ได้คิดอะไรเลยนะเว้ย มึงนี่ขี้ระแวงว่ะ” ผมมองดูพี่ต้นที่ยังสะบัดนิ้วไปมา แต่ก็ส่งยิ้มหล่อๆ ให้ผมตามแบบฉบับคนอารมณ์ดี ทำไมไอ้พี่พายมันไม่อารมณ์ดีและยิ้มง่ายแบบพี่ต้นบ้างวะ ทำหน้าหมาดุแม่งทั้งวัน ยิ้มทั้งทีก็ยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ไม่น่าไว้ใจ

 

“กูเบื่อหน้ามึงวะไอ้ต้น ไปไกลๆ กูดิ” พี่พายกับพี่ต้นนี่มันอะไรกันนักหนาวะ แม่งเป็นเพื่อนกันยังไงไม่เข้าใจ เจอกันแต่ละทีเหมือนคู่กัดกันมากกว่าเพื่อน

 

“กูก็ไม่ได้อยากเจอหน้ามึงนักหรอก กูแวะมาเอาข้าวหลามที่สั่งเอาไว้สำหรับเลี้ยงลูกค้าต่างหาก แล้วมาเจอน้องมายสุดที่รักกูเลยแวะเข้ามาทักทาย...”

 

“พี่ต้นอย่าไปยั่วไอ้พี่พายมันเลย ผมขี้เกียจจะรับกับอารมณ์มันนะเว้ย” นั่นไง ตวัดตามามองกูเลยครับ หรือว่าที่กูพูดนี่มันไม่จริงวะ

 

“โอเค กูไม่แกล้งมึงแล้วก็ได้ แต่ที่ร้าน...อร่อยจริงนะกูรับประกัน เชิญมึงไปสวีตกับที่รักของมึงต่อเลยครับ พรุ่งนี้เจอกันทีเดียว” พี่ต้นมันตบบ่าพี่พายและเดินจากไป ท่าทางคงรีบน่าดู แต่ถึงมันจะรีบยังไงก็ยังมีแก่ใจมาแกล้งให้ไอ้พี่พายมันทำหน้าบูดได้เว้ย

 

“ไอ้ต้นนี่ชอบทำให้กูอารมณ์เสีย...”

 

“อย่าหงุดหงิดน่าพี่พาย ไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันดีกว่า โอ๋เอ๋น้าที่รัก” กูระอาตัวเองมากขึ้นทุกวัน ทำไมต้องมานั่งทำท่าปัญญาอ่อนให้ไอ้พี่พายมันยิ้มได้ด้วยวะ แต่ก็เอาเถอะ ก็ดันตกหลุมรักรอยยิ้มของมันแล้วนี่ จะถอนตัวตอนนี้ก็คงสายเกินไปแล้ว

 

“ปัญญาอ่อน...” ฉึก ไอ้สัดพี่พาย ไอ้ฟายเย่อ ด่ากูว่าปัญญาอ่อน เออดิ ถ้ากูไม่ปัญญาอ่อนกูจะมายอมเอามึงทำพันธุ์รึไง ได้ๆ มึงเจอกูแน่ กูไม่ง้อมึงจริงๆ แล้วทีนี้

 

“อยากแดกอะไรเชิญไปเลือกซื้อเอาเองเลยเว้ย กูจะไปรอที่รถ” จบนะพี่พาย จบในใจกูคนเดียวนี่แหล่ะ ขืนพูดออกไปแบบนั้นมันจับผมฆ่าทิ้งกลางตลาดหนองมนแน่ๆ ไอ้นี่มันยิ่งไม่เหมือนคนปกติทั่วไปอยู่

 

“เดินตามมาเร็วๆ ดิวะต่อ กูจะซื้อของไปฝากไอ้โก้...” อ๋อ อย่างนี้นี่เอง เห็นพี่โก้สำคัญกว่ากูใช่มั้ย ใช่สิ พอกระแสโก้พายมาแรงมึงเลยจะแทงข้างหลังกูด้วยการหนีไปเรียกเรตติ้งกับพี่โก้ว่างั้น เหอะ ไอ้เลว

 

“ต่อ นี่กูจริงจังนะ มึงช่วยเลิกทำหน้าตาสยองๆ แบบนี้สักทีได้มั้ยวะ ที่กูบอกว่าซื้อไปฝากไอ้โก้เพราะว่ามันจะมาถึงนี่ค่ำๆ มันอยากกินกูก็อยากกินเหมือนกัน เลยมาซื้อให้มัน จบมั้ยวะ” ไม่จบก็ต้องจบเว้ย กูก็แค่แซวในใจทำไมแม่งต้องมารุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของกูด้วยก็ไม่รู้

 

“ร้านที่พี่ต้นบอกนี่หว่า เราไปกันเถอะ” ผมเปลี่ยนเรื่องแบบไม่แคร์สิ่งใดทั้งนั้น ถูกพี่พายมันจับได้ว่าเอามันมาปู้ยี้ปู้ยำในความคิด เดี๋ยวมันจะมาฮาร์ดคอใส่ผมกลางตลาด หรือไม่ผมอาจจะถูกกระบอกข้าวหลามฟาดหน้าก็ได้

 

พี่ต้นมันเดินยิ้มออกมาจากร้านอย่างเร่งรีบ มีคนเดินหิ้วของตามมาแบบเต็มไม้เต็มมือ พี่โก้มันมาอยู่ที่คอนโดของบ้านมันมั้ง ไม่แน่ใจเหมือนกันพี่พายไม่ได้เล่าอะไรให้ฟังมากมายนักหรอก

 

“พรุ่งนี้เจอกันมึง” พี่ต้นขยิบตาให้ผมก่อนเดินจากไป รายนี้ไม่เคยเปลี่ยนจริงๆ ชอบบริหารเสน่ห์ใส่คนอื่นไปทั่ว ไม่รู้ว่าน้องเลิฟเอาไอ้พี่ต้นเป็นแฟนได้ไงวะ ถ้าเป็นเด็กที่เข้าใจอะไรดีก็ดีไป แต่ถ้าเป็นเด็กที่งี่เง่าเอาเรื่อง คงเป็นบ้ากันไปข้างกับนิสัยของไอ้พี่ต้นเนี่ย

 

“เอาอะไรมาจิ้มตามันให้บอดนี่ตำรวจจะจับกูมั้ยวะ แต่ไม่เป็นไรเดี๋ยวกูให้พ่อเคลียร์ให้” ผมกลอกตามองพี่พายอย่างเอือมระอา รู้ครับว่าพ่อใหญ่แต่มันใช่เรื่องมั้ยเนี่ย ถึงจะรู้ว่ามันแค่พูดเฉยๆ ไม่ลงมือทำอย่างที่มันว่าหรอก แต่มันบ้ากันดีเนอะไอ้พวกนี้

 

ผมเดินเข้ามาในร้านชื่อดังที่พี่ต้นการันตีมาแล้วว่าอร่อยจริง ก็น่าจะจริงตามที่พี่ต้นว่า เพราะดูจากที่พี่ต้นหอบไปเต็มไม้เต็มมือ ไหนจะมีคนเดินตามไปส่งที่รถนั่นอีก

 

“กินมั้ย...”

 

“ไม่กินแล้วกูจะถ่อสังขารมาทำซากอะไรถึงนี่วะ” ถือว่ากูผิดเองที่เสือกถามมึงออกไป ผมไม่ต่อคำกับมัน ได้แต่ผายมือเชิญมันเดินเข้าร้าน ทั้งๆ ที่อยากจะถีบแม่งให้พุ่งเข้าไปมากกว่า กวนตีนนักไอ้หอกนี่

 

ผมปล่อยให้ไอ้ผีพรายมันเลือกซื้อไปคนเดียว อยากกินอะไรก็เลือกเอาเลย ไหนๆ ก็อุตส่าห์ถ่อสังขารมาซะไกลขนาดนี้ อยากจะเอาสักกี่กระบอกก็เชิญมึงซื้อตามใจชอบเลยครับ จะเอากลับไปถมทางเดินบ้านมึงด้วยก็ได้นะ ชิ

 

ผมเดินดูของทางด้านในร้าน ด้วยความที่เกิดมาโคตรซุ่มซ่ามแบบหาตัวจับยาก เลยทุ่มเข้ากับใครบางคนที่กำลังเลือกซื้อของอยู่ใกล้ๆ ผมคว้าร่างของเธอเอาไว้ทันทีก่อนที่เธอจะล้มลงไป

 

น่ารัก...ความคิดแรกที่แวบเข้ามาเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ผมทุ่มเข้าแบบเต็มแรง ทันทีที่เราทั้งคู่ต่างทรงตัวได้ ผมก็ปล่อยให้เธอเป็นอิสระ เธอใช้นิ้วมือเกลี่ยเส้นผมทัดหูด้วยท่าทางที่ชวนดู ผู้หญิงคนนี้ตัวเล็ก น่ารัก สเป็คผมเลยนะเว้ย หมายถึงก่อนที่จะมาเปลี่ยนวิถีชีวิตอ่ะนะ

 

“ขอโทษนะครับ ผมไม่ทันระวัง เจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ” ผมมองดูของส่วนตัวของเธอที่หล่นอยู่บนพื้น ผมนั่งลงเพื่อเก็บของคืนให้กับเธอ เธอนั่งลงเก็บข้าวของของตัวเอง มันเหมือนฉากในหนังเลยนะเว้ย แบบบังเอิญมาหยิบของชิ้นเดียวกัน และผมก็จับมือของเธอแบบไม่ได้ตั้งใจ

 

และไอ้ที่มันเหมือนฉากในหนังอีกฉาก ก็ฉากที่ไอ้พี่พายมันยืนกอดอกแล้วจ้องมองผมไม่วางตา ณ นาทีนี้ผมคงต้องเลือกระหว่างคนหล่อกับคนน่ารัก ซึ่งต่อให้ผมอยากเลือกคนน่ารัก แต่ไอ้คนหล่อที่ยืนอยู่ทางด้านหลังผู้หญิงน่ารักคนนี้คงฆ่าผมทิ้ง

 

“ขอบคุณมากนะคะ...”

 

“ไม่เป็นไรครับ ผมต้องขอโทษอีกครั้งนะครับที่ไม่ทันระวัง” ผมส่งของที่เก็บขึ้นมาคืนให้เธอ อากาศมันคงร้อนมากเลยสินะเธอถึงได้ดูหน้าแดงๆ แบบนั้น มือเรียวๆ ยื่นมารับของคืนกลับไป ผมส่งยิ้มให้พลางชำเลืองมทองไปทางด้านหลัง ไอ้พี่พายมันยังยืนเป็นหุ่นไม่ขยับไปไหน

 

“เพ้นท์...ได้รึยัง พวกเราจะกลับโรงแรมแล้วนะ” เธอหันไปตามเสียงเรียก และหันกลับมามองหน้าผม เหมือนว่าเธอจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ลังเลและทำเพียงแค่ส่งยิ้มให้ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปหาเพื่อนๆ ของเธอ

 

“พระเอกนิยายรึไงวะ เผลอแป๊บเดียวแอบมาหลีสาวอยู่ตรงนี้ กูรอให้มึงมาช่วยเลือกของอยู่นะต่อ” ผมกลับมาสู่ความเป็นจริงที่ไม่อาจจะเลี่ยงได้ มองหน้าไอ้พี่พายแล้วสับสนชีวิต นี่ผมกำลังแอบนอกใจมันอยู่รึเปล่าวะ เห็นคนน่ารักแล้วมันกระชุ่มกระชวยแบบแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้

 

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นช่วยเห็นใจผมหน่อยนะครับ ชีวิตนี้ไม่เคยได้สีคนน่ารักกับใครเค้าหรอก ที่เข้ามาก็มีแต่ผู้ชาย หล่อๆ ดิบๆ เถื่อนๆ เอาแต่ใจ ที่ยืนทำหน้าหมาดุอยู่ตรงหน้าผมนี่ไง

 

“ครับๆ กูมาแล้วครับ ห่างกูสักห้านาทีมึงจะตายรึไงวะ” ผมเดินตามไอ้พี่พายไปที่มุมของฝาก บอกว่ารอให้กูมาช่วยเลือก แต่ประทานโทษเถอะครับ ไม่เห็นมึงจะถามอะไรกูเลย มาถึงก็ให้กูถือตะกร้าส่วนตัวเองก็หยิบของใส่เอา สรุปคือรอคนใช้มาถือของสินะ

 

“เอาข้าวหลามยี่สิบกระบอกครับ” หืม ผมถึงขั้นหันไปมองหน้าไอ้พี่พายด้วยความตกใจ เอาไปทำห่าอะไรมากมาย มึงจะปาร์ตี้ข้าวหลามกันที่ห้องหรอวะ กินไม่หมดพ่อจะเอากระบอกข้าวหลามฟาดหน้า

 

“เอาไส้อะไรดีจ๊ะพ่อหนุ่ม...”

 

“เอารวมๆ กันมาเลยครับ แต่ขอถั่วดำเยอะหน่อยนะครับ...” แหม ไอ้พี่พายมึงกลัวเค้าไม่รู้รึไงว่ามึงชอบถั่วดำ ฮ่าๆ ทำไมกูขำแบบไม่มีเหตุผลวะเนี่ย

 

“พ่อหนุ่มชอบถั่วดำหรอจ๊ะ...” ฮ่าๆ โอย กูฮาแบบไม่มีเหตุผลอะเกน นี่เอามือกุมท้องหัวเราะเงียบๆ คนเดียว คือป้าเค้าคงไม่ได้คิดอะไรหรอก แต่ผมคิดอ่ะ ผมมันพวกสมองไวในเรื่องที่ไร้สาระแบบนี้โคตรๆ

 

“เปล่าครับ ผมไม่ได้ชอบ แต่คนที่ชอบถั่วดำไอ้นี้เลยครับ” ผมหยุดหัวเราะแบบทันทีที่ไอ้พี่พายมันโยนมาทางผม ผมยิ้มรับแบบแกนๆ เหล่ตามองไอ้พี่พายมันก็ยักคิ้วและยิ้มแบบสะใจกลับมา

 

“ป้าแถมให้คนละกระบอกนะลูก ทั้งซื้อเยอะ ทั้งหน้าตาดีแบบนี้...” ประเด็นมันอยู่ตรงที่ผมหน้าตาดีป้าก็บอกมาเถอะครับ แต่ไม่รู้ทำไมผมแอบฮาไอ้คำว่าคนละกระบอกอีกแล้ววะ โอย กูดูเพ้อเจ้อเวิ่นเว้ออะไรมากมายของกูวะเนี่ย

 

“ขอบคุณมากครับป้า เดี๋ยวจะบอกต่อให้ทั่วๆ กันเลยว่าข้าวหลามหนองมนร้านนี้อร่อยและคนขายใจดีเว่อร์” ผมยิ้มให้ป้าพลางรับของทั้งหมดมาถือเอาไว้ ไอ้คุณชายควักเงินจ่ายเสร็จก็เดินเป็นนายแบบออกไปทันที ทิ้งให้คนรับใช้เดินแบกของตามต้อยๆ

 

“แม่งหนักชิบ กล้าทำแบบนี้กับกูใช่มั้ยไอ้พี่พาย มึงจำเอาไว้เลยนะ” ย้อนนึกถึงตอนแรกๆ ที่มันลากผมไปช็อปปิ้ง ผมเดินตามหิ้วถุงเสื้อผ้าให้มันทั่วห้าง แต่เข้าใจตรงกันนะครับว่าในห้างมันเย็นและถุงเสื้อผ้ามันเบา

 

แต่นี่คือห่าอะไรวะ ให้กูแบกข้าวหลามยี่สิบกว่ากระบอก เท่านั้นยังไม่พอนะครับ คุณชายซื้อทั้งหม้อแกง ซื้อทั้งขนมจาก แดกกันทั้งตำบลรึไง ถ้าวันเดินทางกลับมันซื้อเยอะขนาดนี้ผมจะไม่สงสัยเลย เพราะคิดว่ามันคงซื้อกลับไปฝากที่บ้าน แต่นี่อะไรวะเนี่ย แดกให้ตันตายห่าไปเลย กูจะได้หนีไปหา...เออ หาผัวใหม่หรือหาเมียดีวะ

 

หมาต่อ มึงเพ้อไปใหญ่และ

 

ผมเมื่อยมากและจะปฏิวัติแม่งละ ไม่เดินต่อและวางของทั้งหมดลงกับพื้น อยากเอาของขึ้นรถมึงก็เดินมาเอาเองเว้ย หรือถ้าสั่งได้ก็สั่งให้ข้าวหลามแม่งกลิ้งตัวเองไปตามทางแล้วกระโจนขึ้นรถมึงเลย

 

“ต่อ งอนกูหรอ...” ผมไม่ได้ตอบอะไร แค่คิดในใจว่ากล้าที่จะถามออกมาเนอะไอ้ห่าราก แม่ง...ตอนที่คบกันใหม่ๆ นี่อะไรก็แย่งไปหิ้วหมด แล้วนี่อะไรของมึงวะ ได้กูบ่อยจนเบื่อแล้วอย่างนั้นสิ คิดว่ากูฟินมากป่ะเวลามึงเอากูอ่ะ

 

เดี๋ยวๆ หลุดประเด็นหมาต่อ มึงลากความคิดมึงกลับมาที่ตรงนี้ก่อนเลยไอ้ห่านจิก

 

“โอ๋ๆ กูแค่ล้อเล่น หายงอนน้า” พี่พายมึงมาทำมุ่งมิ้งใส่กูกลางตลาด คิดว่ากูจะหายงอนหรอวะ นี่กูรอเวลาแก้แค้นอยู่นะเว้ย หึๆ

 

“ปัญญาอ่อน” กูให้สามคำเลยครับ ด่ามันเหมือนที่มันด่าผมและเดินหิ้วของทุกอย่างจากมันมาอย่างสบายอารมณ์ รู้ครับว่าสุดท้ายแล้วก็ต้องมารอมันที่รถ แต่ขอบ้างเถอะ ให้กูได้ระบายอารมณ์ออกมาบ้าง ไม่ใช่ให้มันมาจิกมากัดกูได้คนเดียว ฮี่ๆ กูสะใจเว้ย

 

ผมกับพี่พายขึ้นมานั่งบนรถ ต่างคนต่างมองไปทางด้านหน้าเหมือนจะรอให้อีกฝ่ายเป็นฝ่ายง้อก่อน แต่ก็ไม่มีใครยอมง้อใครเพราะผมก็ถือว่าผมไม่ผิดอะไร ส่วนไอ้พี่พายมันเป็นพวกไม่ยอมก้มหัวให้ใครก่อน ยกเว้นเวลาที่มันก้มมาทำอะไรที่มันชอบนั่นแหล่ะ หึ

 

พยากรณ์อากาศ ณ ตอนนี้ มวลความกดดันแผ่คลุมไปทั่วรถเบนซ์คันงาม ความกดดันค่อยเคลื่อนเข้ามาใกล้ ทำให้บริเวณนี้อึดอัดจนผมอยากจะฟาดตัวเองให้หลับแบบเฉียบพลัน

 

“ง้อมา...”

 

“มึงนั่นแหล่ะง้อเลย” ผมย้อนกลับแบบทันทีทันใด ผมง้อก่อนทุกทีทำไมครั้งนี้มันไม่ง้อผมก่อนบ้างวะ

 

“หน้าที่ง้อมันหน้าที่มึง” ผมไม่สนใจเว้ย เรื่องอะไรโยนหน้าที่ง้อมาให้กูวะ

 

“จะง้อไม่ง้อ” ผมนั่งนิ่งไม่สนใจจะง้อแม่งหรอก เรื่องอะไรต้องง้อมันวะ ผมยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตัวเองทำห่าอะไรผิด ถูกกดขี่ ถูกใช้แรงงาน ถูกด่าว่าปัญญาอ่อน เอาแต่ใจตัวเองเกินไปแล้วนะมึงอ่ะ นิสัยเสีย นิสัยไม่ดี ขี้โมโห มีห่าอะไรดีบ้างวะ...

 

“โอ๋เอ๋น้า ดีกันเถอะ” สัดต่อ มึงนะมึง แพ้มันทุกที ด่ามันในใจแทบตายแต่สุดท้ายก็ไม่เคยชนะพี่พายมันเลย แพ้มันจนไม่เหลือท่าเลยนะมึง

 

“กูรักมึงนะหมาต่อ” พี่พายมันยิ้มอย่างพึงพอใจ มันยื่นหน้ามาหอมแก้มผมเบาๆ ไล่ริมฝีปากลงมาหยุดที่ปากอยู่เนิ่นนาน ผมได้แต่กำมือตัวเองแน่น เจ็บใจชะมัด แค่นี้ก็หายโกรธมันแล้ว อะไรวะ

 

ทำไมไอ้พี่พายแม่งเป็นคนควบคุมทุกอย่างเลยวะ ทั้งชีวิต ทั้งหัวใจ ทั้งความรู้สึก มึงจะเอาจากกูให้หมดเลยใช่มั้ยไอ้คนเห็นแก่ตัว เออ เอาไปเลยนะเว้ย กูยกให้ทั้งตัวทั้งหัวใจเลย

 

“ไว้พรุ่งนี้กูจะปล่อยให้มึงเล่นน้ำแบบเต็มที่ อยากจะประแป้งสาวสักกี่สิบคนก็เอาเลย ตามแต่ใจมึง กูจะไม่ห้ามและจะให้อิสระมึง...โอเคมั้ย” ผมพยักหน้ารับไปงั้นแหล่ะ ทำอย่างกับว่าผมไม่รู้นิสัยผู้ชายของผมนี่ว่าเป็นยังไง มันบอกว่าจะให้อิสระผมทีไร แม่งแอบซุ่มมองผมอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลทุกที

 

ก็เหมือนเมื่อตอนที่ไปเลี้ยงอาหารที่บ้านเด็กกำพร้า ผมฮาจะตายห่า พี่พายมันสัญญาว่าจะให้อิสระผมเต็มที่ แต่หันไปมองกี่ทีก็เห็นมันยืนแอบอยู่ตรงเสา จนผมคิดว่ามันจะเอาเสามาเป็นเมียแล้วนั่น

 

“ครับๆ กูซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพรากเลยครับ” ผมหลับตาลงอย่างเหนื่อยเมื่อยล้า กลับไปถึงโรงแรมไม่รู้ว่าจะต้องเจอกับเพื่อนพี่พายคนไหนอีกบ้าง และไม่รู้ว่าปาร์ตี้ข้าวหลามของไอ้พี่พายจะเมามันมากแค่ไหน ขอนอนเอาแรงก่อนจะโดนเอาแบบแรงๆ

 

 วรั้ยๆ หมาต่อทำไมมึงถึงได้หื่นกามแบบนี้วะ ตั้งแต่มีผัวเป็นตัวเป็นตนดูแรดขึ้นทุกวันเลยนะมึง...เหอะ นี่ไม่ใช่คำพูดผมนะเว้ย ไอ้หมาต็อปมันด่าผมจนผมท่องตามคำพูดมันได้แล้ว

 

………..........

 

 

หลังจากที่ไปตีกันมาที่ตลาดหนองมน ตอนนี้ผมกับไอ้พี่พายก็แวะมาทานอาหารด้วยกัน จริงๆ ก็กินที่ร้านเคียงฟ้าก็ได้นะ เพราะเป็นร้านของป้าเก๋ ป้าของผมเอง แต่ทว่าเกรงใจท่านเพราะท่านไม่ยอมรับเงินจากผมกับไอ้พี่พายแน่ๆ เลยแวะหาอะไรรองท้องกันก่อน ก่อนจะนัดเจอกับพวกเพื่อนๆ พี่พายเย็นนี้แล้วจัดชุดใหญ่กันอีกที

 

ร้านอาหารนี้อยู่ตรงเส้นทางไปอ่างศิลา เข้าซอยมาเล็กน้อยก็เจอกับร้านที่ไอ้พี่ต้นการันตีมาอีกแล้วว่าอร่อยมากอะไรมาก พี่ต้นมันมาอยู่ชลบุรีแค่ปีเดียวดูเหมือนว่ามันจะรู้ดีเหมือนมันเป็นคนที่นี่มาแต่กำเนิด

 

วันนี้คนเนืองแน่นเต็มร้านอาหาร แต่ก็มีที่นั่งริมน้ำบรรยากาศดีๆ ให้ผมกับพี่พายได้นั่งทานอาหารด้วยกัน โซนที่ผมกับพี่พายนั่งมันเป็นทางเข้าออกของร้าน คนเดินเข้ามาก็มองหน้าพี่พายกันให้ฟินไปข้าง คนเดิมออกก็มองหน้าหล่อๆ ของผมไปก็แล้วกัน ฮ่าๆ

 

ว่าแต่ว่าการไปไหนมาไหนกับคนที่หน้าตาดีระดับเดียวกันนี่มันก็หนักใจนะ แยกไม่ออกจริงๆ ว่าคนที่เค้ามองมานั้นกำลังมองใคร แต่ผมว่ามากกว่าครึ่งมองไอ้พี่พาย เพราะมันหล่อ ออร่ามันจับ มันก็ไม่ได้ขาวเว่อร์แต่มันมีออร่า โลกนี้แม่งลำเอียงไปว่ะ คนเกิดมาดูดีแม่งทำห่าอะไรกูดูดี ขนาดมันนั่งหาวคนยังมอง

 

“กินปลามั้ย” พี่พายมันถามพลางแกะเนื้อปลาส่งมาใส่จานให้ผม เฮ้ย อะเมซิ่งไทยแลนด์มากอ่ะ แบบพี่พายมันดูแลผมโดยที่ผมไม่ได้ร้องขอ เพราะถึงต่อให้ร้องขอมันก็ไม่สนใจจะทำอะไรให้ผมหรอก แต่มื้อนี้มาแปลกเว้ย

 

“อร่อยว่ะ กรอบนอกนุ่มใน กินกับน้ำปลาพริกมะม่วงนี่นะพี่พาย มันฟินมาก” ผมตักมะม่วงในน้ำปลาใส่ลงบนเนื้อปลากะพงให้พี่พาย มันยักคิ้วให้พลางกินอาหารไปสอดส่องสายตาไปรอบๆ ร้าน

 

“อร่อยนะ แต่กูชอบอาหารที่บ้านเสบียงมากกว่า สูตรแม่พรทิพย์อร่อยกว่าว่ะ...” ผมมองไปรอบๆ ร้านอย่างเพลินๆ พลันสายตาก็ไปสบเข้ากับคนที่ผมเดินทุ่มเมื่อตอนกลางวันที่ร้านขายของในตลาดหนองมน เธอส่งยิ้มร่าเริงมาให้ ผมยิ้มกลับอย่างมีมารยาท แต่ก็หันมาสนใจพี่พายมันต่อ เพราะมันแกะเนื้อปูนึ่งนมสดส่งมาให้ผม

 

“กินเยอะๆ เลยอาหารทะเลน่ะ มึงจะได้ฉลาด” เหอะ กูล่ะเชื่อมึงเลย เอาสักอารมณ์ดิ กูกำลังจะซึ้งที่มึงดูแลกูอย่างดี แต่มึงทำกูทรุดอีกแล้วนะพี่พาย

 

“ถ้ากูฉลาดมากกว่านี้ กูก็ไม่หลงมาเอามึงเป็นแฟนหรอกพี่พาย” ตอกสักดอกเถอะครับ แต่ไอ้พี่พายมันไม่สะทกสะท้านกับสิ่งใดเลยสักนิด มันนั่งกินปูกินปลาลอยหน้าลอยตาใส่ผมอย่างกวนตีน นี่ผมสงสัยมากว่าเราสองคนรักกันจริงๆ ใช่มั้ยวะ

 

“เอาน่าหมาต่อ ถ้าไม่มีกูมึงก็โสดมาจนถึงตอนนี้เลยนะเว้ย น่าจะขอบใจกูนะที่เข้ามาทำให้มึงกลายเป็นคนมีเจ้าของ ไม่ต้องครองตัวโสดมาจนถึงตอนนี้ คนห่าอะไรวะอยู่มาตั้งยี่สิบปีแม่งไม่เคยมีแฟน...” ฮึ่ม กูอยากฆ่าคนว่ะ แม่งชอบเอาเรื่องบัดซบมาตอกย้ำให้รู้สึกว่าตัวกูอัปยศอดสูมาก

 

“ถามกูสักคำมั้ยว่ากูอยากได้มึงหรือเปล่า ตามจีบกูเองนะเว้ยกูไม่ได้ขอร้องสักคำ ดราม่าจะเป็นจะตายแค่กูไปเที่ยวกับเพื่อน มึงเดินเข้ามาเองนะกูไม่ได้เอาเหยื่อล่อ อย่ามาว่ากู กูจะกิน” ใช่มั้ย ไอ้พี่พายมันเดินเข้ามาในชีวิตผมเองนะ ผมไม่ได้โปรยข้าวเปลือกล่อให้มันเข้ามาหาสักหน่อย ว่าแต่นี่พี่พายหรือไก่วะ แต่นิสัยได้เลยนะ ชอบจิกกู

 

“กูสงสารมึงไง อยากให้มึงได้มีประสบการณ์เสียวในวัยเรียนบ้าง...”

 

“เสียวมาก ท่ายากมึงเยอะมาก เหอะๆ ไอ้ทะลึ่ง กินเข้าไปแล้วเลิกพูดมากเลยไอ้พี่พาย กูรำคาญทั้งเสียงทั้งหน้าตามึงเลย” ผมหมั่นไส้มันผิดมั้ยวะ พี่พายมันยิ้มแบบกวนตีนใส่ผม แต่คนที่เดินผ่านไปมาทำไมดูเขิน เขินอะไรกันครับ ไอ้ห่านี่มันไม่สนคุณหรอก เพราะสิ่งเดียวที่มันสนคือผมเว้ย

 

“กินปูอีกมั้ย” ปากมันถามแต่มันก็แกะเนื้อปูส่งมาให้เรื่อย เห็นมือมันเลอะแล้วอดที่จะหยิบกระดาษไปจัดการเช็ดมือให้มันไม่ได้ พี่พายมันนิสัยจุกจิกนะ การคบกันมานานมันมีข้อดีอยู่หนึ่งอย่างคือเราสามารถรู้ใจอีกฝ่ายว่ามันชอบหรือว่าไม่ชอบอะไร

 

สำหรับคู่อื่นเค้าอาจจะเรียนรู้ว่าอีกฝ่ายชอบหรือว่าไม่ชอบอะไร เพื่อที่จะเลี่ยงไม่ทำในสิ่งที่อีกฝ่ายไม่ชอบ แต่สำหรับเราสองคน ผมว่าเราเรียนรู้เพื่อที่จะนำเอาสิ่งที่อีกฝ่ายไม่ชอบมาแกล้งกันเพื่อความสะใจมากกว่า ผมถึงได้บอกไงว่าเราสองคนดูรักกันฉิบหาย

 

“ไม่เป็นไรเดี๋ยวล้างมือทีเดียว มึงทำให้กูทุกที ครั้งนี้กูทำให้มึงเอง” ก็อยากจะซึ้งหรอกนะ แต่ระแวงมันตลอดนั่นแหล่ะ พี่พายมันเป็นพวกไม่คงที ไม่แน่นอน แล้วแต่อารมณ์และสถานการณ์

 

จริงๆ แล้วผมอยากจะถามพี่พายเหมือนกันนะ แบบจับไข่ เอ๊ย จับเข่าดิวะไอ้ห่า จับเข่าคุยกันแบบตรงไปตรงมา ผมอยากรู้มากว่าทำไมมันถึงได้หวงผมมากนัก มันบอกว่าผมเป็นบ้านของมัน เป็นทุกสิ่งทุกอย่าง ผมก็เข้าใจว่าพี่พายมันเจอกับเรื่องราวแย่ๆ มาเยอะเหมือนกัน ผมอยู่เคียงข้างมันเพราะว่าผมรักมันมาก แต่ผมก็ไม่เคยมานั่งหวงแบบไร้สาระ ยังอวยมันกับพี่โก้กับพี่ต้นอยู่เลย ฮ่าๆ

 

ผมก็ปากดีไปงั้นแหล่ะ จริงๆ ก็รักและหวงพี่พายมันเหมือนกัน ก็เพราะว่ารักมันมากๆ แต่ไม่ได้ตามทุกฝีก้าว ไม่จำเป็นต้องตัวติดกันตลอดเวลา มันจะคุยกับใครก็ช่างประไรก็แค่คุยไม่ได้ทำอะไรที่ไม่ดีสักหน่อย

 

แต่สำหรับพี่พายแล้ว ผมต้องอยู่ในสายตา ผมต้องอยู่ในการควบคุม ผมต้องทำตามที่มันต้องการ...ก็เข้าใจ ก็ไม่ได้อะไร ไม่ได้รู้สึกอึดอัด ไม่ได้รำคาญ ไม่ได้เบื่อ แค่อยากรู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ ทำไมต้องหวงผมแบบเว่อร์ขนาดนั้น

 

“พี่พาย กูถามอะไรหนึ่งอย่างได้มั้ย” ผมจับมือพี่พายมันมาเช็ดทีละนิ้ว หน้าที่ดูแลเป็นหน้าที่ของผม หน้าที่ง้อก็หน้าที่ผม จริงๆ ผมก็ทำมันทุกหน้าที่นั่นแหล่ะ ผมเต็มใจทำเพราะว่าผมรักมันมาก ใครจะมองว่าผมยอมให้ไอ้พี่พายมันตลอดก็ช่างเถอะ ความรักของผมมันไม่มีเหตุผลอะไรมากมาย ที่ทำทุกอย่างก็เพราะว่ารัก ผมรู้แค่นั้นแหล่ะ

 

“บอกก่อนเลยนะว่ากูไม่ได้รำคาญหรือว่าดราม่าอะไร กูแค่สงสัยว่าทำไมมึงถึงได้หวงกูมากขนาดนั้น กลัวกูนอกใจหรอวะ” ถ้าพี่พายมันคิดแบบนั้นจริงๆ ผมคงผิดหวัง เพราะผมไม่เคยคิดเรื่องการนอกใจ ไม่ว่าใครจะดีกว่าพี่พายมากแค่ไหนผมก็ไม่สนใจ เพราะผมไม่ได้ชอบคนดี ผมชอบคนที่รักและรักผมมากๆ อย่างไอ้พี่พายคนนี้คนเดียว

 

“กูเป็นพวกหวงของ กูไม่ชอบให้ใครมายุ่งกับของของกู แต่กูไม่เคยมองว่ามึงเป็นสิ่งของนะต่อ ที่กูหวงเพราะว่ากูรักมึงมากอย่างที่ไม่เคยรักใครมาก่อน...” พี่พายมันมองสบตากับผมอย่างจริงจัง ดวงตาสีเข้มสะท้อนเงาของผม บ่งบอกให้รู้ว่าสายตาของพี่พายนั้นจ้องมองอยู่ที่ผมตลอดเวลา

 

“กูไม่ได้กลัวว่ามึงจะนอกใจ แต่กูกลัวคนอื่นจะมาแย่งมึงไป ถ้ากูทำให้มึงอึดอัด...”

 

“เปล่า ไม่ได้อึดอัดเว้ย แค่สงสัยเฉยๆ ดีซะอีกมีคนคอยเป็นห่วง ถ้าไม่มีมึงเป็นห่วง กูก็เหงาแย่” ผมเช็ดนิ้วมือให้พี่พายจนสะอาด มันกุมมือผมเอาไว้จนเด็กเสิร์ฟมองกันไม่วางตา แต่ถามว่าพี่ท่านสนมั้ย คำตอบคือไม่ ส่วนผมเริ่มสร้างภูมิคุ้มกันได้บ้างแล้ว อันไหนไม่มากมายก็เนียนๆ ปล่อยมันไป

 

“กูพยายามแล้วนะ พยายามไม่หวง พยายามปล่อยมึงให้เป็นอิสระบ้าง กูไว้ใจมึงนะต่อ กูรู้ว่ามึงไม่ใช่คนประเภทที่จะนอกใจคนรัก หนึ่งปีที่กูเรียนจบมา กูว่ามันพอจะพิสูจน์ให้รู้แล้วว่ามึงมั่นคงกับกูมากแค่ไหน...”

 

“แต่ไม่รู้ทำไมกูถึงอยากมีมึงอยู่ในสายตาตลอดเวลา ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ก็ตาม สุดท้ายสายตากูก็จะมองหาแต่มึง จนกูรู้สึกว่ากูอาการหนักมากเกินไปแล้ว...” มันเป็นการบอกรักที่โคตรลึกซึ้งมากกกว่าการพูดคำว่ารักออกมา ผมยื่นมือไปตบหัวไอ้พี่พายเบาๆ ฉีกยิ้มกว้างส่งให้มันอย่างรู้สึกขอบคุณ

 

“กูรู้ ขอบคุณมากนะพี่พายที่รักกูมากขนาดนี้ กูไม่ได้อึดอัดอะไร กูแค่อยากให้มึงไว้ใจ เพราะกูรักมึงจนไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว” ผมอาจจะเกรียน อาจจะกวนตีน อาจจะบ้าบอไปวันๆ แต่สิ่งหนึ่งที่ผมมั่นใจว่าผมสามารถทำได้ดีที่สุด คือการที่ผมจะรักและมั่นคงกับพี่พายไม่เปลี่ยนแปลง

 

“ไว้ใจกู เชื่อใจกู กูยังยืนยันคำเดิมว่ากูไม่ใช่เกย์ กูไม่ได้ชอบผู้ชาย แต่กูรักมึง ต้องเป็นมึงคนเดียวเท่านั้น...” ผมแค่อยากจะยืนยันให้พี่พายมันมั่นใจว่าผมจะรักแค่มัน ผมไม่ได้เกิดมาเพื่อรักผู้ชาย แต่ผมเกิดมาเพื่อรักพี่พาย กับคนอื่นผมก็ไม่ได้รู้สึกเหมือนอย่างที่รู้สึกกับพี่พาย ผมเชื่อเสมอว่าคนเราทุกคนเกิดมาเพือใครคนหนึ่ง

 

ผมอาจจะเกิดมาเพื่อพี่พาย และพี่พายก็อาจจะเกิดมาเพื่อผม มันเป็นความโชคดีที่เราสองคนได้มาพบกัน ทุกอย่างมันเลยลงล็อคแบบนี้

 

“กูไม่รับปากได้มั้ยวะ แต่กูจะพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด...เพื่อเรา” ได้แค่นี้ก็ดีแค่ไหนแล้ว ผมรู้ว่ามันอาจจะดูบ้าที่ผมต้องมานั่งตามใจไอ้ผู้ชายเจ้าอารมณ์เอาแต่ใจคนนี้ บางคนอาจจะคิดว่ามันมากเกินไปหรือเปล่า แต่สำหรับผมแล้ว ไม่มีอะไรมากเกินไปกว่าความรักและความเข้าใจที่ผมมีต่อพี่พาย

 

ในเมื่อตัวผมยอมรับมันด้วยตัวของผมเอง ก็เท่ากับว่าผมเลือกแล้วว่าจะทำในสิ่งนั้นๆ เพราะมันคือความสุขของผม คนอื่นจะมองว่ายังไงก็ช่างเถอะ ผมไม่อยากจะเก็บมันมาใส่หัวให้รกสมอง ขอแค่พี่พายมันรับรู้ก็พอแล้วว่าผมทำทุกอย่างนั้นเพื่อใคร

 

“ไม่ต้องพยายามอะไรทั้งนั้น เป็นแบบที่มึงเป็นเหอะพี่พาย กูรับได้ทุกอย่างนั่นแหล่ะ” ผมตบหัวและยีผมพี่พายมันเบาๆ พี่พายส่งยิ้มให้กับผม รอยยิ้มที่จะเป็นแค่ของผมแค่คนเดียวเท่านั้น

 

แต่ทว่าบทสนทนาของเราสะดุดและหยุดลงเมื่อมีคนมายืนอยู่ที่ข้างๆ โต๊ะของเรา ผมเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเป็นผู้หญิงน่ารักคนนั้น เธอหันมาทางผมพร้อมกับยื่นบางสิ่งบางอย่างมาตรงหน้า ผมมองหน้าเธอและมองสิ่งที่อยู่ในมือของเธอด้วยความแปลกใจ พร้อมกับตบกระเป๋ากางเกงตัวเองดู

 

เอ้า หมาต่อ มึงทำกระเป๋าหายตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ได้รู้สึกเลยหรือไงวะ มัวแต่มานั่งซึ้งห่าอะไรกับพี่พายที่ร้านอาหาร มีปูปลาเป็นพยานรักเต็มจาน

 

“พอดีเพ้นท์กลับไปที่ร้านเพื่อไปหาของที่เก็บมาไม่หมด เลยเจอกระเป๋าใบนี้เข้า กำลังคิดอยู่เลยว่าจะหาทางติดต่อพี่ยังไงดี...” น่ารักเนอะ ว่าแต่ว่าทำไมสรรพนามของเธอที่ใช้คุยกับผมมันดูสนิทสนมเหมือนว่าเรารู้จักกันเลยวะ แต่เท่าที่ผมจะได้ผมว่าผมไม่เคยเจอและไม่เคยรู้จักเธอมาก่อน

 

“ขอบคุณครับ” ผมกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบแต่ไอ้พี่พายกลับคว้าไปซะก่อน มันมองหน้าน้องเค้าแบบนิ่งมาก สายตามันต่างจากที่ใช้มองผมเมื่อครู่แบบลิบลับ

 

“ขอบคุณมากนะครับ นี่ยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าทำกระเป๋าเงินหาย ถ้าน้องไม่เอามาคืนให้คงแย่แน่...”

 

“โชคดีที่ได้มาเจอกันที่ร้านอาหาร ไม่อย่างนั้นเพ้นท์เองก็ไม่รู้ว่าจะคืนกระเป๋าให้พี่ยังไง เช็คของดูก่อนมั้ยคะว่าของอยู่ครบมั้ย...”

 

“ครบ กูเช็คแล้ว” พี่พายมันยื่นกระเป๋ามาให้ผม ผมไม่ได้เปิดดูหรอก ถ้าพี่พายมันบอกว่าครบก็คือครบแหล่ะ เพราะส่วนใหญ่ก็พวกบัตรต่างๆ ผมไม่นิยมพกเงินสดเยอะเกินความจำเป็น เพราะนิสัยเอ๋อๆ ของตัวเองนี่แหล่ะ

 

“ถ้ายังไงเพ้นท์ขอตัวนะคะ...ยินดีที่ได้พบกันอีกครั้ง” ผมมองดูใบหน้าน่ารักที่มีรอยแดงแต้มบนใบหน้า ผมแอบเหล่ไปทางพี่พาย มันนั่งเท้าแขนลงบนพนักพิง ด้วยท่าทีที่ดูไม่เป็นมิตรแบบสุดๆ ผมว่าเธออาจจะเขินไอ้พี่พายหรือเปล่าวะ คือร้อยทั้งร้อยที่เข้ามาคุยกับผมเนี่ย แม่งต้องเขินพี่พายกันทุกราย

 

“ครับ...” ไปดีมาดีนะครับคนน่ารัก อย่ามาหลงชอบไอ้หล่อนี่เลย มันไม่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมครับ ดูแลรักษาก็ยาก ให้อาหารไม่ถูกปากแม่งก็เหวี่ยง เพราะฉะนั้นปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่เหมือนเดิมดีกว่าครับ

 

“พล็อตนิยายน้ำเน่า” เออ จริงว่ะ พล็อตนิยายน้ำเน่าฉิบหาย ทำไมคนน่ารักแม่งต้องชอบคนหล่อวะ ทำไมไอ้พวกดิบๆ เถื่อนๆ แม่งถึงได้ครองตลาดนิยายวาย ทำไมไม่ให้พระเอกซุ่มซ่าม เอ๋อแดก เกรียนแตก แบบกูบ้างวะ

 

“อิ่มยังพี่พาย กลับโรงแรมกันดีกว่ามั้ยวะ กูอยากนอนสักงีบก่อนเย็นนี้จะเจอกับเพื่อนมึงอ่ะ” พวกเพื่อนพี่พายคนอื่นนี่ไม่เท่าไหร่หรอก แต่ไอ้พี่โก้นี่ตัวดีเลย ยิ่งเวลาเข้าขาเข้าพวกกับไอ้ต็อปนะไม่อยากจะฆ่าแม่ง โคตรพากันรุมรังแกผมเลยอ่ะ

 

“อิ่มมากแต่คงไม่เท่าคนบางคนที่อิ่มอกอิ่มใจจนน่าหมั่นไส้...” อะไรของมันวะไอ้บ้านี่ เมื่อกี้ยังซึ้งกันอยู่เลย แล้วมาทำอารมณ์บูดอีกแล้ว กูไม่ไล่ตามมึงแล้วนะ กลับห้องนอนพักแล้วค่อยว่ากันอีกที

 

“น้องครับ เช็คบิลครับ” ผมยกมือเรียกเด็กเสิร์ฟ สายตามองเลยไปยังโต๊ะที่น้องคนนั้นนั่งอยู่ เธอส่งยิ้มมาให้ผม ผมก็ยิ้มกลับไปอย่างไม่ได้คิดอะไร แต่พอสายตากลับมาที่หน้าไอ้พี่พาย มันเอาแต่มองผมจนผมรู้สึกเหมือนผมทำอะไรผิด

 

ตกลงกูทำอะไรผิดครับ กูงง

 

“ไม่ต้อง เดี๋ยวกูจ่ายเอง” พี่พายมันเอื้อมมือมาดึงกระเป๋าตังของผมไปถือเอาไว้ มันหยิบเงินจากกระเป๋ามันส่งให้และพยักหน้าเรียกให้ผมลุกขึ้นเตรียมตัวออกจากร้าน

 

“ง่วงไม่ใช่หรอวะต่อ กลับห้องเหอะกูร้อน” พี่พายกอดไหล่ผมและลากให้เดินไปด้วยกัน เงินทอนอ่ะมึง ไอ้รวย ไอ้หน้าใหญ่ ไอ้ไม่รู้จักคุณค่าของเงิน รวยมากรึไงไอ้คุณชายธราเทพ

 

“เออพี่พาย พี่กอล์ฟพาใหญ่มาด้วยมั้ย...”

 

“น่าจะมามั้ง เพื่อนมึงอีกคนก็มานะ แฟนไอ้ปั้นอ่ะ เห็นไอ้กอล์ฟบอกว่าแฟนมันจะไม่มาเพราะว่าเป็นผู้หญิงคนเดียว ไอ้กอล์ฟมันเลยชวนไอ้ปั้นกับแฟนมาด้วย...” แล้วไงวะ โจ้มันก็ผู้ชายเหมือนกันนั่นแหล่ะ แต่ก็ต้องเข้าใจว่ามันเป็นผู้ชายที่ใจเป็นสาวแบบมากๆ สองคนนั้นเค้ากินนอนด้วยกันมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ใหญ่มันคงสบายใจถ้าโจ้มาเป็นเพื่อน

 

“เออ ก็ดีมันจะได้มีเพื่อน ว่าแต่ว่ากูข้องใจมากเลยนะ ตกลงใครชอบถั่วดำวะ ซื้อมาเยอะกว่าไส้อื่นเลยอ่ะ” อันนี้เป็นประเด็นที่คาใจมาก ไม่วกเข้าเรื่องลามกนะครับ เพราะอันนั้นผมวกเข้าไปแล้วสองรอบ ฮ่าๆ

 

“ไอ้โก้ไง มันชอบกินถั่วดำ มึงอย่ามาทำหน้าฟินใส่กู ยุมากๆ เดี๋ยวกูทิ้งไปหาไอ้โก้จริงๆ แล้วมึงจะฟินไม่ออก” ห่าพี่พายแม่งรุกล้ำความคิดกูมากครับ กุก็ไม่ได้จริงจัง เห็นคนเค้ากรี๊ดกันกูก็เลยกรี๊ดมั่งไง เดี๋ยวจะไม่อินเทรนด์แบบคนอื่นเค้า

 

“อย่าจริงจังดิวะ เรื่องไร้สาระแค่นี้เอง...”

 

“นั่นดิ เรื่องไร้สาระแค่นี้ทำไมคนบางคนแม่งดูจริงจังฉิบหาย ทีเรื่องมีสาระแม่งไม่เคยจริงจังกับชาวบ้านเค้า...” ผมว่าผมกับไอ้พี่พายไม่ควรคุยกัน เจอหน้ากันก็ป๊ะกันเลยดีกว่ามั้ยวะ คุยกันทีไรทะเลาะกันทุกที กูรู้สึกถูกกดขี่ทางเพศมาก จะสามารถไปร้องเรียนได้ที่ไหนบ้างวะ

 

“ใครเค้าจะมีสาระแบบมึงวะพี่พาย...” สารเลว สาระแน สาระคดีสัตว์โลก พอยัง ถ้ายังไม่พอเดี๋ยวก็ไปหาสาระมาเพิ่มให้อีก

 

“แน่นอน กูมันคนมีสาระ กลับห้องเหอะกูไม่อยากจับมึงจูบโชว์คนอื่นหรอกนะ รู้นะว่าแอบด่ากูในใจ หน้าตามึงแม่งฟ้องทุกอย่างอ่ะหมาต่อ” พี่พายมันยื่นหน้ามายิ้มแบบเจ้าเล่ห์ใส่ ผมแอบเบ้ปากใส่เมื่อมันหันหลังให้

 

ดีอยู่คนเดียวนั่นแหล่ะครับพ่อเทพบุตรสุดหล่อ การที่มึงเกิดมาหล่อไม่ได้หมายความว่ามึงจะดีเลิศครับ

 

………...........

 

 

 

 

กลับมาถึงที่ห้องผมก็ทิ้งทุกอย่างให้พี่พายมันจัดการ เดินเข้ามานอนในห้องนอนทันที ไม่สนใจแล้วว่ามันจะเอายังไงกับข้าวหลามนับสิบที่มันซื้อมา จะกิน จะเอามาทิ้ง หรือจะอะไรก็ช่างแม่งแล้ว

 

“ง่วงอะไรขนาดนั้นวะ” พี่พายมันเดินตามเข้ามาในห้องนอน มันยืนอยู่ข้างๆ เตียงนอนที่ผมทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้ากอดหมอนแนบอกอย่างสบายอุรา

 

“เมื่อคืนที่ผ่านมากูดูซีรี่ย์เป็นเพื่อนลูกหว้าจนเกือบสว่าง น้องมันบอกว่านานๆ พี่ชายอย่างกูจะมาหาสักที ให้เวลากับน้องบ้างไม่ได้รึไงกัน กูเลยต้องนั่งดูนั่งฟินเป็นเพื่อนลูกหว้าไง” ผมหลับตาลงเพราะอยากนอนไม่ได้อยากคุยกับพี่พาย คุยกันมากเดี๋ยวก็ทะเลาะกันอีก ขอเอาเวลามานอนพักสักงีบคงไม่เป็นไรมั้ง

 

“ขยับไปหน่อยดิ กูนอนด้วย” พี่พายมันขึ้นมายืนบนเตียงนอนตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้อีกทีก็ถูกมันเตะเข้ามาที่ข้างลำตัวแบบเบาๆ ผมลืมตาขึ้นมองก็พบกับดวงตาสีเข้มที่จ้องมองผมอยู่แบบใกล้ๆ สะดุ้งเลยไอ้บ้า

 

“ไปนอนที่อื่นไม่ได้รึไงวะ หรือไม่ก็ไปแดกข้ามหลามฆ่าเวลาไป กูอยากนอนคนเดียวแบบไม่ต้องเบียดกับใคร” ผมรำคาญไอ้พี่พายฉิบหาย มันเอาเท้าเตะผมอยู่นั่นแหล่ะ ผมพลิกตัวขยับไปอีกฝั่งและยันตัวลุกขึ้นจากเตียงนอน อยากนอนมากนักมึงนอนไปเลยครับ กูหนีไปนอนที่โซฟาก็ได้เว้ย

 

“จะไปไหนวะ ไหนว่าง่วงนอน...”

 

“ไปนอนที่โซฟา กูอยากนอนคนเดียวแบบไม่มีคนรบกวน เข้าใจตรงกันนะ” ผมบิดข้อมือแต่ไอ้พี่พายมันไม่ยอม มันคว้าข้อมือของผมเอาไว้ตั้งแต่ตอนที่ผมลุกขึ้นจากเตียง นอกจากมันจะไม่ปล่อยผมแล้ว มันยังกระตุกมือผมและดึงให้ลงมานอนที่บนเตียงตามเดิม

 

“กูสัญญาว่าจะนอนเฉยๆ ไม่รบกวนมึงหรอกน่า เชิญมึงฝันถึงสาวสวยของมึงตามสบาย” ไอ้พี่พายมันพลิกตัวหันหลังให้ผม สันนิษฐานได้ว่ามากกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์มันกำลังงอน แต่ก็เอาเถอะ ผู้ชายห่าอะไรขยันงอนกูได้ทั้งวี่ทั้งวัน

 

ผมพลิกตัวหันหลังนอนกอดหมอนและหลับตาลง เตียงนอนนุ่มๆ ท่ามกลางแอร์เย็นฉ่ำ มันทำให้รู้สึกหนักตาจนไม่อยากจะลืมมันขึ้น บางอารมณ์ผมก็อยากอยู่เงียบๆ ถึงแม้จะรู้ว่ามันยากมากเต็มทีก็เถอะ

 

การต้องทำตัวติดกันตลอดเวลามันไม่ได้ทำให้ผมอึดอัดนะ ผมมีความสุขทุกวินาทีที่ได้อยู่กับพี่พาย แต่มันน่าปวดหัวที่ต้องมานั่งทะเลาะกับพี่พายในเรื่องที่มันไม่เป็นเรื่อง

 

การมีแฟนขี้หวงขี้หึงมันก็น่าปวดหัวนะ แต่การที่มันยังหวงยังหึงเป็นเครื่องยืนยันให้รู้ว่ามันยังรักและยังแคร์เราอยู่ พี่พายมันหึงหวงผม ผมรู้สึกดีนะ ดีกว่ามันไม่หวง ไม่หึง ไม่สนใจ ถ้าเป็นแบบนั้นผมว่ามันคงแย่ ผมอาจจะคิดมากว่ามันกำลังหมดรักผมลงเรื่อยๆ

 

แล้วสรุปมึงจะเอายังไงวะหมาต่อ พูดนั่นพูดนี่วกไปวกมา สับสนวุ่นวายเว้ย

 

ตอนแรกก็ง่วงนอนอยู่หรอก แต่ทำไมมันรู้สึกแปลกๆ กับการที่พี่พายมันเงียบไปแบบไม่ต่อความ ไม่แตะต้อง ไม่ยุ่งวุ่นวาย ทั้งๆ ที่นี่คือสิ่งที่ผมต้องการไม่ใช่หรือ แล้วทำไมยังไม่พอใจอีกเล่า

 

ผมพลิกตัวกลับมาหาพี่พาย มองแผ่นหลังกว้างอยู่เงียบๆ นานสองนาน พี่พายมันคงหลับไปแล้ว หรืออาจจะยังไม่หลับ ผมไม่รู้หรอกเพราะว่าผมไม่ได้ชะโงกหน้าไปดู ไอ้พี่พายมันนอนนิ่ง ลมหายใจสม่ำเสมอ

 

ผมมองดูรอยสักที่หลังของพี่พาย มันโผล่พ้นเสื้อกล้ามมาพอให้มองเห็น ชื่อของผมกับพี่พายที่เป็นสิ่งแทนความรู้สึกที่มีต่อผม เห็นทีไรผมก็อดที่จะยิ้มไม่ได้ทุกครั้ง

 

ผมได้แต่ครุ่นคิดว่าผมกำลังต้องการอะไร รักกัน คบกัน ถ้ามัวมานั่งเถียงกัน แย้งกัน ต่อรองกัน มันจะมีอะไรดีขึ้นอย่างนั้นหรือ แม่สอนผมเสมอว่าให้รู้จักผ่อนรู้จักปรับ รู้ว่าตอนไหนควรคิดหรือรู้สึกอย่างไร คนเราอยู่ด้วยกันแน่นอนว่ามันต้องมีทั้งเรื่องที่ถูกใจและไม่ถูกใจ ต่างคนต่างความคิดและความรู้สึก จะให้เห็นพ้องต้องกันไปเสียทุกเรื่องคงเป็นไปไม่ได้

 

“เฮ้อ” ผมระบายลมหายใจเบาๆ ขยับตัวเข้าไปใกล้ๆ และยกมือขึ้นโอบกอดพี่พายเอาไว้ ซุกหน้าลงบนท้ายทอยของมัน จูบตรงรอยสักเบาๆ  รู้สึกได้ถึงมือที่วางทับบนมือของผม กับนิ้วที่สอดประสานอย่างแนบแน่น

 

“รักมึงนะพี่พาย” ไม่มีคำพูดใดๆ ตอบกลับมาจากพี่พายทั้งนั้น มีเพียงแค่ร่างที่พลิกกลับมาโอบกอดผมเอาไว้ มือที่ลูบหัวผมไปมากับรอยยิ้มของมันที่ส่งตรงมาให้ ริมฝีปากหยุ่นๆ ที่แตะลงมาบนหน้าผาก กับคางที่เกยซ้อนบนหัวของผม มีความสุขนะที่ได้อยู่กับมันแบบนี้ อยากให้เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ

 

“นอนสิครับหมาต่อ พี่อุตส่าห์ไม่กวนแล้วแท้ๆ อย่ามาน่ารักเดี๋ยวอดใจหวขึ้นมา พรุ่งนี้ไม่มีแรงเล่นน้ำไม่รู้ด้วยนะ” บทจะน่ารักก็น่ารักจนผมไม่อยากจะหยุดรักจริงๆ ผู้ชายคนนี้ ถึงคำพูดหวานๆ แบบน่ารักๆ จะนานๆ มาที แต่มันก็ดีกว่าไม่มาเลยนี่หว่า

 

“อย่าหล่อมากนักน่าหมั่นไส้ ไปไหนมาไหนก็มีแต่คนมองพี่พาย หึงนะรู้มั้ย หวงด้วย” มุ้งมิ้งสาด โอย กูเขินตัวเองผิดมั้ย ทำไมต้องทำตัวมุ้งมิ้งใส่ไอ้พี่พายมันด้วยวะไอ้หมาต่อ กูว่ามึงเสียศูนย์แล้วไอ้เอี้ย ตั้งสติดิ อย่ามุ้งมิ้ง ท่องเอาไว้ว่าอย่ามุ้งมิ้ง

 

“รู้สึกดีชะมัด หึงเยอะนะพี่ชอบ...” ทำไมต้องพูดเพราะใส่กันวะ ฮาร์ดคอดิ เอาแบบกูมึง ลงไม้ลงมือเลยก็ได้เดี๋ยวกูตั้งรับ งานถนัดกูเลยงานรับเนี่ย

 

“เพ้อเนอะพี่พาย นอนได้แล้ว...” ผมปิดตาพี่พายด้วยมือของผม และหลับตาลงอย่างมีความสุข

 

ความสุขของคนอื่นหาได้จากที่ไหนอันนี้ผมไม่รู้แฮะ แต่ความสุขของผมหาได้จากไอ้พี่พายนี่แหล่ะ ความสุขเล็กๆ ที่มันเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน อาจจะทะเลาะกันบ้าง เถียงกันบ้าง ตีกันบ้าง แต่เราก็มีความสุขกับสิ่งที่เราเป็น

 

ก็นะ ผมกับพี่พายมันคู่รักฮาร์ดคอนี่หว่า

 

 

 

เสียงเอะอะโวยวายจากทางด้านนอกห้องทำให้ผมค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา บนเตียงกว้างไม่มีร่างของไอ้พี่พาย มีแต่ผมที่นอนกอดหมอนอย่างสบายอารมณ์ กับผ้าห่มที่พี่พายมันน่าจะห่มให้ก่อนออกไป

 

“มึงครับข้าวหลามหนองมนอร่อยมากมึงต้องลองครับ ไม่กินข้าวหลามหนองมนเหมือนมาไม่ถึงบางแสนนะเว้ย” อ้อ ปาร์ตี้ข้าวหลามเริ่มต้นแล้วสินะ เสียงที่ได้ยินมันเสียงของไอ้พี่ต้นนี่หว่า นำเสนอประหนึ่งบ้านมันทำขายเองงั้นแหล่ะ

 

“เออ อร่อยจริงว่ะ เดี๋ยวตอนกลับกูแวะซื้อไปฝากแม่บ้างดีกว่า มึงลองกินดูไอ้ปริ้น” เสียงพี่ปาล์มคู่หูไอ้พี่ปริ้นเค้าล่ะ ผมลุกขึ้นนั่งเพื่อเรียกสติ เดินโงนเงนเข้าไปในห้องน้ำล้างหน้าล้างตา น่าแปลกที่ไอ้ต็อปมันไม่เข้ามายุ่งวุ่นวายอะไรกับผม ปกติแล้วมันไม่น่าจะปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไปได้ง่ายๆ นี่หว่า

 

“เฮ้อ กี่โมงกี่ยามแล้ววะเนี่ย ยังง่วงอยู่เลยเว้ย กูไม่ออกไปก็ได้มั้ง ปาร์ตี้ข้าวหลามแม่งไม่มีกูสักคนมันก็คงกินกันได้” ผมมองดูไอ้คนหล่อที่มันอยู่ในกระจก แหมะ มันหล่อจริงอะไรจริง พระเอกที่ไหนวะ ฮ่าๆ

 

“นอนยาวๆ จนพรุ่งนี้เลยได้มั้ยวะ เหมือนจะปวดหัวยังไงก็ไม่รู้” ผมกลับมาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนอน ไม่ไหวแฮะ ปวดหัวเพราะว่าวันนี้ไปตะลอนกับไอ้พี่พายมาแน่ๆ แถมเมื่อคืนก่อนก็ได้นอนหลับแค่แป๊บเดียวอีกต่างหาก

 

“ไงมึง ตื่นนานแล้วหรอวะ” ไอ้ต็อปมันโผล่หน้าเข้ามาในห้อง มันเอามืออังหน้าผากผมและส่งยามาให้พร้อมกับน้ำที่รินเตรียมเอาไว้บนโต๊ะ

 

“รู้ได้ไงว่าปวดหัว...”

 

“พี่พายบอกว่ามึงตัวร้อน เลยปล่อยให้นอนยาวมาจนถึงตอนนี้ นี่พวกกูกับพวกพี่โก้ออกไปหาอะไรกินกันมาเรียบร้อยแล้ว ส่วนพี่พายก็อยู่เฝ้ามึงที่ห้องไม่ได้ออกไปไหน หิวยังวะเดี๋ยวกูเทข้าวต้มร้อนๆ มาให้กิน” มาแปลกเว้ย วันนี้เพื่อนต็อปแม่งใส่ใจดูแลกูแปลกๆ นานๆ ถึงจะได้เจอแบบนี้สักที

 

“ขอบใจมึงนะ แต่กูไม่หิวว่ะ แล้วไอ้พี่พายมันได้กินอะไรรึยัง” ผมนี่ไม่ค่อยห่วงตัวเองสักเท่าไหร่ ห่วงไอ้พี่พายมันมากกว่า เพราะว่ามันเป็นโรคกระเพาะ ต้องกินอาหารให้ตรงเวลาเดี๋ยวมันจะปวดท้องเอาได้

 

“พี่พายฟาดเรียบไปแล้ว มึงกินยานอนไปเลยก็ได้ ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้เกิดไม่ไหวขึ้นมา พี่พายไม่ให้มึงไปเล่นน้ำหรอกนะ...” ไอ้ต็อปนั่งลงข้างๆ ผม มันหยิบมือถือของมันขึ้นมาแล้วกดบางอย่างให้ผมดู ผมมองดูภาพบนหน้าจอ เฮ้ย นี่มันน้องน่ารักคนนั้นนี่หว่า

 

“คนนี้ใช่มั้ยที่พี่พายพูดถึง...” เดี๋ยวๆ ที่ว่าพี่พายพูดถึงนี่คืออะไร พี่พายถูกใจน้องเค้าหรอวะ เฮ้ยๆ นี่ไม่ได้หึงนะ แต่มันหวงเว้ย

 

“มึงรู้จักน้องคนนี้ด้วยหรอวะ กูเจอกับเค้าที่ร้านขายของฝาก ทุ่มเค้าจนเกือบล้ม แถมยังทำกระเป๋าตังตกอีก นี่ถ้าน้องเค้าไม่เอามาคืนให้ กูยุ่งตายห่าเลย บัตรทุกอย่างอยู่ในนั้นหมด...”

 

“น่าแปลกนะที่มึงไม่รู้จักน้องเค้า ทั้งๆ ที่เรียนมอเดียวกัน คณะเดียวกัน นี่เด็กปีหนึ่งไง คนนี้เค้าป๊อบนะมึง” เอ๋ หรอวะ ทำไมกูไม่เห็นรู้จักเลยวะ ทั้งๆ ที่เรียนคณะเดียวกันแต่กลับไม่เคยเจอ ไม่เคยเห็นหน้า มิน่าละ น้องเค้าทำท่าเหมือนว่ารู้จักกูเลย

 

“หรอวะ ไม่รู้จักว่ะ กูไม่ค่อยสนใจอะไรกับเรื่องพวกนี้ด้วยมั้ง...”

 

“นั่นสินะ มึงไม่สนใจจริงๆ นั่นแหล่ะ ไม่งั้นมึงก็ต้องรู้ว่าน้องเค้าชอบมึง...”

 

“ห้ะ! เมื่อกี้นี้มึงว่าอะไรนะ กูไม่ได้ยินว่ะ” เพราะว่าง่วงนอนมากจึงหาวขึ้นมา ไม่ได้ยินในสิ่งที่ไอ้ต็อปมันพูดเลยแฮะ

 

“เออ ช่างมันเหอะ มึงไม่ต้องรู้ไปทุกเรื่องก็ได้ รู้ไปเดี๋ยวก็คิดนั่นคิดนี่วุ่นวาย นอนได้แล้วพรุ่งนี้จะได้ไปเล่นน้ำ ปีนี้ใครล้วงกูกูจะเอาด้ามปืนฟาดหน้าแม่งให้ยับเลยสัด” ไอ้ต็อปมันดูแค้นฝังหุ่นมาก มันตบหัวผมและยีหัวจนยุ่งไปหมด ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

“น่ารักๆ แบบนั้น ไม่น่ามาชอบของแปลกแบบไอ้พี่พายเลย เฮ้อ กูนอนดีกว่าไม่อยากจะลืมตาแล้วจริงๆ” ผมทิ้งตัวลงนอนและปล่อยตัวเองให้จมลงสู่นิทราอีกครั้ง ปาร์ตี้ข้าวหลามจบลงกี่โมง อะไรยังไงผมไม่สนใจแล้วหล่ะตอนนี้ ผมสนแค่ว่าพรุ่งนี้ผมจะต้องไปเล่นน้ำให้ได้

 

..........

 

 

 

โว้ว! ผมตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่น อาบน้ำแต่งตัวอย่างทะมัดทะแมง กางเกงขาสั้นกับเสื้อกล้ามสีดำตัวโปรด สวมเสื้อเชิ้ตลายทะเลที่มีขายเต็มหาดทับอีกที  หวังว่าปีนี้คงไม่มีเรื่องที่ทำให้งานกร่อยหรอกนะ

 

อย่างที่รู้กันว่าผมมันหน้าตาดีและมีแรงดึงดูดไอ้พวกเพศเดียวกันอย่างมหาศาล เรื่องจึงวิ่งเข้ามาหาทั้งๆ ที่ผมไม่ได้ต้อนรับเลยสักนิด แต่ก็ผ่านไปแล้วอย่าไปพูดถึงมันอีกเลย ตอนนี้พวกผมก็มายืนอยู่ข้างๆ รถกระบะคันงามของไอ้พี่ต้น แม่งลงทุนเอาลูกรักสุดโปรดมาลุยน้ำลุยแป้งเลยครับ

 

“วนออกสายนอกเหมือนปีที่แล้วใช่มั้ยวะ กว่าจะกลับถึงที่พักก็น่าจะค่ำพอดี” พี่กอล์ฟยืนเกาะกระบะรถคุยกับไอ้พี่ต้นที่ยืนจับสายน้ำอยู่บนรถ

 

“คงต้องออกสายนอก เพราะว่าข้างในหาดนี่เค้าน่าจะปิดถนนนะ แต่กูไม่รู้ว่าปิดตอนไหนอะไรยังไง เอาเป็นว่าวนออกสายนอกก่อนแล้วพอเข้ามาทางข้างใน ถ้าเค้าไม่เปิดให้รถเข้า ก็ลงเดินจนกลับมาที่โรงแรมเลยก็แล้วกัน...”

 

“ใหญ่โอเคมั้ยคะ คิดว่าจะเดินไหวมั้ย” พี่กอล์ฟแม่งเลี่ยนว่ะ ถ้าพี่พายมันพูดแบบนี้กับผม รับรองได้เลยว่าผมยันมันกระเด็นไปสามเมตรได้อ่ะ

 

“แค่นี้จิ๊บๆ พี่กลอ์ฟ ชะนีนางนี้อดทนและบึกบึนมาก เดินไกลกว่านี้นางก็สามารถค่ะ” ผมปีนขึ้นไปบนรถในขณะที่ทุกคนเค้ากำลังพูดคุยถึงเรื่องการวางแผนการเล่นน้ำ

 

“พี่ต้นๆ ขอยืมสายน้ำหน่อย” ผมฉีกยิ้มให้พี่ต้น รายนี้ก็รู้ดีเหลือเกินส่งสายน้ำที่ใหญ่มากแบบเหมือนสายดับเพลิงอ่ะ ผมถือเอาไว้แม่งอย่างหนักเลยครับ

 

“มึงจะทำอะไรหมาต่อ...” ไม่ทันครับ ไอ้พี่พายถามยังไม่จบด้วยซ้ำ ผมล่อสายยางฉีดใส่พวกมันทุกคนกันแบบไม่ต้องหนี จำได้เลยว่าครั้งที่แล้วยืนข้างล่างถูกสาดทีเป็นถัง ครั้งนี้กูขอประเดิมก่อนเลยจ้า

 

“ไอ้ต่อ...มือถือกู” ไอ้ต็อปมันตะโกนขึ้นมา มันทำหน้าเสียจนผมหน้าเสียตามไปด้วย ลืมไปเลยว่าบางคนอาจจะยังไม่ได้เอามือถือไปเก็บที่หน้ารถ แต่เฮ้ย นี่มันวันสงกรานต์นะ มึงพกมือถือมาทำไมกัน กูไม่ผิดนี่ สงกรานต์ก็ต้องเล่นน้ำดิวะ

 

“ของกูด้วยไอ้ต่อ...” พี่โก้

 

“ของกูด้วยครับที่รัก” ไอ้พี่พาย

 

และอีกหลายๆ คนก็พูดขึ้นมาเหมือนกัน ตายห่าแล้วกู ไอ้พวกนี้มันใช้แต่แอปเปิ้ลแหว่งทั้งนั้น นับไปนับมาล่อไปเกือบสิบเครื่อง คิดเป็นจำนวนเงินแล้วกูหน้ามืด

 

“เฮ้ย กูขอโทษ ผมขอโทษนะพี่ๆ ผมไม่ได้ตั้งใจ เดี๋ยวให้พี่พายซื้อคืนให้นะ” ไอ้พี่พายมันมองหน้าผมอย่างเอือมๆ ไมอ่ะ ไหนว่ารักกูมาก แค่เกือบสองแสนเอง ซื้อใช้คืนให้กูด้วยนะครับที่รัก

 

“เหอะ น้องมายมึงนี่เชื่อคนง่ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยจริงๆ” พี่ต้นมันกอดคอผมแล้วมองหน้าด้วยรอยยิ้มที่ชวนให้ผมรู้ว่า ผมถูกหลอกอีกแล้วสินะ

 

“ฮ่าๆ โอย กูฮาไอ้ต่อหน้าถอดสีฉิบหาย สมน้ำหน้าแม่งอยากแกล้งคนอื่นเค้าดีนัก” ไอ้ต็อป ไอ้สั้น ไอ้เตี้ย ไอ้เชี่ย...

 

“สงกรานต์ใครเค้าเอามือถือมาพกกันล่ะคร้าบน้องต่อ แล้วนี่น้ำเกือบเต็มยังวะต้น” ผมล่ะแค้นใจจริงๆ ทำไมเป็นคนที่ถูกหลอกง่ายแบบนี้วะ ไอ้พี่ต้นมันกอดคอผมได้ไม่นานหรอก ไอ้พี่พายมันปีนขึ้นมาบนรถและดันมือไอ้พี่ต้นออกทันทีทันใด

 

“หวงจริงๆ เลยเว้ย มึงเก็บน้องมายไว้บนหิ้งดีกว่ามั้ยวะไอ้พาย วันนี้ใครมาประแป้งน้องมายมึงจะฆ่าเค้าตายมั้ยวะ...” ไอ้พี่พายมันยักไหล่อย่างไม่สนใจ ถ้าคิดว่ามันขึ้นมาแค่เอามือพี่ต้นออก คิดผิดแล้วครับ มันขึ้นมาเพื่อจัดการแก้แค้นผมต่างหาก

 

ซ่า...

 

“ไอ้ห่าพี่พาย เต็มหน้ากูเลย เข้าปากด้วย” ผมถูกน้ำสาดทั้งถังด้วยฝีมือของไอ้พี่พาย มันกระโดดลงจากรถด้วยท่วงท่าที่น่าหมั่นไส้

 

“อยากเอาคืนก็ตามมาจับกูให้ได้ดิวะ” เหอะ คิดว่ากูจะหลงกลมึงหรอวะ คิดว่ากูจะลงจากรถไปวิ่งไล่มึงงั้นสิ มึงคิดผิดแล้ว

 

“พี่ต้น ยืมหน่อยนะ” ผมเล็งเห็นแล้วว่าน้ำเต็มถังแล้ว และตอนนี้สายน้ำก็ไม่มีประโยชน์กับพี่ต้นแล้ว เพราะฉะนั้นพี่พายมึงต้องเจอดับเพลิงริษยาในใจมึง เห็นว่ากูหล่อกว่า เจ๋งกว่า ลีลาเด็ดกว่า มึงเลยอิจฉากูและชอบแกล้งกูสินะ

 

“ขอเชิญ เพื่อน พี่ น้อง ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องออกจากบริเวณนี้ด้วยครับ ขณะนี้นายเป็นต่อจะทำการแก้แค้นไอ้พี่พายให้มันหายเจ็บใจ...” ผมกระโดดลงจากรถและเกือบลื่นแม่งตรงนั้นนั่นแหล่ะ ไรวะ ทีพี่พายแม่งกระโดดลงอย่างเท่ กูนี่เกือบจบเห่ ดีนะที่เกาะรถเอาไว้ทัน

 

“หมาต่อ มึงเรียกร้องหาความเจ็บปวดอีกแล้วหรอวะ” ไอ้ต็อปมันตะโกนตามหลังผมมา ผมไล่ฉีดน้ำใส่ไอ้พี่พายไปทั่ว แม่งวิ่งหนีไวฉิบหาย ถ้ากูลื่นลงไปกลิ้งที่พื้นนี่ความผิดมึงนะเว้ย

 

“ไอ้หมาต่อ ถ้ามึงไม่หยุดกูจับจูบแม่งตรงนี้เลยนะเว้ย” ขู่เหรอ คิดว่ากลัวมั้ย คนเยอะแยะมึงกล้าทำเหรอวะ แต่คิดไปคิดมาไอ้พี่พายมันทั้งหนาทั้งด้านซะขนาดนั้น มันต้องกล้าแน่ๆ

 

“ที่กูหยุดไม่ใช่เพราะว่ากูกลัวมึงหรอกนะ แต่นี่มันจะสายแล้ว และกูก็ไม่อยากให้พี่ๆ เพื่อนๆ รอนาน เรื่องของเราไว้เคลียร์กันทีหลัง” ผมจ้องมันอย่างแค้นๆ วันนี้กูจะสีสาวให้มันหนำใจ จำคำสัญญามึงเอาไว้แล้วทำตามให้ได้ด้วยไอ้หอกพี่พาย

 

“แหม น้องมายกลัวพี่เพียจับจูบหรอครับ ไม่ต้องอายครับ พวกพี่เห็นจนชินแล้ว” ไอ้ห่าพี่ต้น อยากตายมากใช่มั้ย เดี๋ยวยุให้เลิฟมันไปหาแฟนใหม่เลยดีมั้ยวะ

 

“พวกมึงไม่รู้รึไงว่าไอ้ต่อมันชอบความรุนแรง มันชอบแบบป่าเถื่อน มันเลยยั่วไอ้พายให้โกรธเพื่อที่มันจะได้...”

 

“ไม่เอาน่าพี่โก้ อย่าเอาเรื่องจริงมาพูดแบบนี้ดิวะ สงสารหมาต่อมันเหอะ แค่เมื่อคืนที่ผ่านมามันก็น่าจะเจอบทโหดมาเยอะแล้ว...” ผมโยนสายยางใส่ไอ้คู่เปรตเตี้ยอย่างหมั่นไส้ เอาเลย แกล้งกูได้แกล้งไป กูจะรอวันที่กูจะเป็นฝ่ายได้แกล้งพวกแม่งบ้าง ผมเดินหนีไปอยู่ข้างๆ ใหญ่กับโจ้ ไม่พูดกับพวกมันดีกว่า พูดไปก็แพ้อยู่ดี

 

“ไงคะมึง หาเรื่องให้คนอื่นเค้ารุมแกล้งตลอดๆ” ผมปรายตามองหน้าโจ้ มันดูมีความสุขกันมากที่เห็นผมโดนรุมรังแกแบบนั้น

 

“กูชินแล้วว่ะ ว่าแต่มึงกับใหญ่เซฟตัวเองหน่อยก็ดีนะ ปีที่แล้วไอ้ต็อปแม่งโดนล้วง พี่โก้แม่งกระทืบไอ้นั่นจนปางตาย เดี๋ยวถ้ามีเรื่องกันขึ้นมาแล้วจะงานกร่อยเหมือนครั้งที่แล้ว” ผมเตือนมันด้วยความหวังดี คนเราสมัยนี้ก็แปลก ไม่รู้จักเคารพสิทธิของผู้อื่นกัน ถ้าต่างคนต่างรู้จักอยู่ในขอบเขตของตนเอง มันก็คงไม่มีเรื่องเดขึ้นหรอก

 

“โอเคจ้า ที่สีลมกูยังรอดมาได้ทุกปี ที่นี่น่าจะรับมือไหวนะคะ” แหม่ะ สีลมนี่ดินแดนของนางเลยสินะ ว่าแต่ว่าผมชอบเล่นที่ชลบุรีมากกว่านะ มันได้สาดแบบสะใจโจ๋ ผมไม่ชอบไปเดินในที่ที่คนเนืองแน่น คือหยุดไม่ได้เพราะคลื่นมนุษย์จะถาโถมเข้าใส่ให้เราต้องไหลไปตามทางอย่างเลี่ยงไม่ได้

 

อีกอย่างคิดว่าไอ้หมาหวงก้างมันจะยอมปล่อยให้ผมไปมั้ย แล้วถ้าให้ไปมันก็ต้องตามไปด้วย เพราะฉะนั้นกลับชลบุรีมาเล่นกับน้องดีกว่า สนุกสนานเฮฮาได้อยู่กับป้ากับน้องบ้าง

 

“ว่าแต่ว่าทำไมพี่พายของมึงถึงได้ตาดุนักวะต่อ แบบกูไม่กล้ามองหน้าพี่เค้าเลยว่ะ ถึงพี่กอล์ฟจะบอกว่าพี่พายไม่น่ากลัวก็เหอะ” ฮ่าๆ ผมขำสีหน้าใหญ่ว่ะ ดูจะขยาดไอ้พี่พายมันจริงจัง เป็นแบบนี้กันทุกคนนั่นแหล่ะ เพราะพี่พายมันไม่ค่อยเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อมและธรรมชาติ

 

“มันเป็นแบบนี้แหล่ะ อย่าไปใส่ใจมันเลย ไอ้พี่พายมันตาดุ มันค่อนข้างเข้ากับคนยาก แค่ถ้ารู้จักแล้วมันจะไม่เป็นแบบที่เห็นหรอก” ใหญ่ทำหน้าแบบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ผมพูดสักเท่าไหร่ แต่ผมไม่แปลกใจที่ใหญ่มันรู้สึกแบบนั้น ตอนแรกที่ผมยังไม่สนิทกับไอ้พี่พาย ผมก็ไม่อยากจะเสวนากับมันสักเท่าไหร่ คนห่าอะไรแม่งไม่น่าคบค้าสมาคมแบบสุดๆ

 

“ชะนีคะ ผู้ชายประเภทนี้เนี่ย แค่มึงไม่ไปยุ่งกับสุดที่รักของเค้า เค้าก็เป็นมิตรกับมึงแล้วค่ะ ว่าแต่พี่พายของมึงนี่หวงมึงจังเลยนะคะ พี่ปั้นไม่เคยหึงหวงแบบใครเข้าใกล้ไม่ได้แบบนี้เลยนะเว้ย...” คือผมจะรู้สึกยังไงดีวะ จะดีใจที่ได้ยินแบบนี้ หรือจะบ้าตายกับความเป็นจริงในข้อนี้ดี

 

“เหอะ ปวดประสาทจะตายห่า...ไอ้พี่ต้น น้ำเต็มปากเลยนะเว้ย” ผมเหวใส่ทันทีที่ถูกน้ำสาดเข้ามาแบบวงแตก ทั้งผม ทั้งใหญ่และโจ้นี่เปียกซอกแบบไม่เหลือสภาพห่าอะไรแล้ว

 

“ฉิบหายไอ้ต้น มึงทำน้องคนนั้นเค้าเปียกหมดแล้ว” พี่ปริ้นตบหัวไอ้พี่ต้นแล้วชี้ไปทางด้านหลังของผม พอผมหันไปมองก็พบว่าโลกเราแม่งกลมดีเนอะ ก็น้องเพ้นท์อะไรของไอ้ต็อปมันนั่นแหล่ะ น้องตัวเปียกแบบไม่เหลือสภาพเหมือนกัน

 

ไอ้พี่ต้นแม่งกระโดดลงมาจากรถวิ่งตรงไปหาน้องเค้าพร้อมกับขอโทษขอโพยยกใหญ่ น้องเค้าก็ยิ้มๆ ไม่ได้มีสีหน้าไม่พอใจอะไร ดูจากการแต่งตัวที่ดูทะมัดทะแมงกับปืนฉีดน้ำแบบสะพายหลังลายคิตตี้ที่น้องเค้าสะพาย ท่าทางจะเตรียมตัวไปเล่นน้ำเหมือนกัน

 

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวออกไปเล่นน้ำก็ต้องเปียกอยู่แล้ว แค่เปียกเร็วขึ้นเท่านั้นเอง” ผมสัมผัสได้ถึงสายตาที่จ้องมองมาที่ผม พอหันไป ไอ้พี่พาย ไอ้พี่โก้ ไอ้ต็อป ต่างก็มองมาที่ผมเหมือนว่าผมจะตกเป็นหัวข้อสนทนาของพวกมันอยู่หรือเปล่าวะ

 

“พี่ขอโทษจริงๆ นะครับ ว่าแต่ว่าออกไปเดินกันสามคนแบบนี้ไม่มีผู้ชายไปด้วยมันจะดีหรอครับ น่ารักๆ ทั้งสามคนเลยด้วย” พี่ต้นครับ มึงนี่มันจริงๆ เลยเว้ย นี่ตกลงจะขอโทษน้องเค้าหรือว่าจะหยอดกันแน่ ผมล่ะหนักใจแทนเลิฟมันจริงๆ มีแฟนเจ้าเสน่ห์แบบไอ้พี่ต้นเนี่ย

 

“พวกเรามาจากกรุงเทพเพื่อมาเล่นน้ำที่นี่ค่ะ มากันแค่สามคนไม่มีเพื่อนผู้ชายมาด้วย...” ไวเท่าความคิดเลยครับ รู้มั้ยครับว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ไอ้พี่ต้นคนดีศรีสยาม ผู้ที่มีใจเอื้ออารีต่อคนหน้าตาดีทั้งประเทศ มันชวนน้องผู้หญิงทั้งสามคนให้ขึ้นรถไปด้วยกัน เพราะจุดหมายมันก็คือกลับมาที่โรงแรมด้วยกันอยู่แล้ว

 

เออ ว่าแต่พวกเธอพักที่นี่ด้วยหรอวะ เหอะ บังเอิญเกินไปมั้ยครับพี่น้อง ผมมองไปทางไอ้พี่พายมันก็เอาแต่กอดอกมองมาทาผม หรือว่ามันจะมองเลยจากผมไปวะ ผมมองไปข้างหน้าก็เห็นน้องเค้ามองมาทางผม แต่เดี๋ยว หรือว่าเค้าจะส่งยิ้มเลยไปทางด้านหลังผมวะ

 

ไอ้พี่พายมันมองน้องคนนั้น ส่วนน้องก็ส่งยิ้มให้ไอ้พี่พาย เดี๋ยวก่อน มึงอย่ามาสปาร์คอะไรกันตอนนี้นะเว้ย ไหนกูว่าไม่หวงพี่พายมันไง แล้วทำไมรู้สึกหงุดหงิดกับสายตาที่เค้ามองกันวะ

 

“ขอบคุณสำหรับน้ำใจนะคะ แต่พวกเราเกรงใจค่ะ อีกอย่างพวกเราว่าจะเดินเล่นกันอยู่แถวๆ ชายหาดตรงนี้ไม่ไปไหนไกลอยู่แล้ว” ผมมองดูรอยยิ้มน่ารักของน้องเพ้นท์ที่ดูสดใสตลอดเวลา พอหันกลับไปมองพี่พายมันก็มองแต่น้องเค้าจนไม่ละสายตาไปไหน ถ้าจะมองขนาดนี้มึงเข้าไปทำความรู้จักกับน้องเค้าเลยมั้ยวะ

 

“ว้า น่าเสียดายจังเลยนะครับ ถ้าอย่างนั้นเล่นน้ำให้สนุกนะครับ” พี่ต้นครับ มึงครับกูจะฟ้องน้องเลิฟ ทำไมไอ้พวกนี้มันมีแฟนแล้วแต่ก็ยังทิ้งลายไม่ได้วะ บริหารจังเลยนะเสน่ห์มึงเนี่ย งอกเงยออกดอกออกผลโคตรงามอ่ะ

 

“ขอบคุณค่ะ สวัสดีปีใหม่ไทยค่ะ” ผมไม่รู้ว่าจะทำอะไรให้มันหายหงุดหงิดดี ถอดเสื้อเชิ้ตมาบิดน้ำเล่นก็ได้วะ รู้หรอกว่าเดี๋ยวก็เปียกอีก แต่มันหงุดหงิดอ่ะจะให้ทำยังไง ความน่ารักของน้องไม่ได้ทำให้ผมหงุดหงิดน้อยลงเลย

 

“สุขสันต์วันสงกรานต์นะคะพี่เป็นต่อ ขอประแป้งหน่อยนะคะ” ผมเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าที่ไม่รู้ว่าเดินเข้ามาหาผมตั้งแต่เมื่อไหร่ ฝ่ามือนุ่มๆ แปะลงมาที่แก้มของผมทีละข้าง รอยยิ้มบนใบหน้าชวนมองทำให้ผมรู้สึกเก้อๆ แบบแปลกๆ

 

“เช่นกันครับ เล่นน้ำระวังๆ ดูแลตัวเองดีๆ ครับ” เธอยิ้มให้กับผมเป็นการปิดท้าย ก่อนจะวิ่งไปหาเพื่อนทั้งสองคนที่อยู่ห่างไปราวๆ ห้าเมตร เห็นยิ้มแย้มกันยกใหญ่ ก็แหงละ มาเจอกลุ่มไอ้พี่พายเข้าไปไม่ฟินระดับแปดก็ให้มันรู้ไป

 

“เดี๋ยวครับเดี๋ยว อยู่กันเป็นสิบทำไมน้องมายถึงถูกประแป้งคนเดียวครับ พี่ต้นไม่เคลียร์ พี่ต้นไม่เข้าใจ...”

 

“น้องคนนั้นเรียนคณะเดียวกับผมกับไอ้ต่อน่ะพี่ต้น ว่าแต่ว่าเราไปกันเลยมั้ยพี่ ผมอยากเล่นน้ำแล้วอ่ะ” ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนะ แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร สะบัดเสื้อเชิ้ตอีกครั้งแล้วสวมกลับตามเดิม

 

“รออีกแป๊บครับ ที่รักของพี่ต้นยังไม่มาเลย เดี๋ยวคงจะมาถึงแล้ว นั่นไง มาพร้อมกับลูกหว้าพอดี ทางนี้ครับน้องเลิฟ” เออ เหมือนผมจะลืมน้องตัวเองไปเลย มัวแต่คิดเรื่องห่าอะไรอยู่ก็ไม่รู้ ลูกหว้าเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างให้อย่างน่ารัก

 

“เดี๋ยวนะลูกหว้า ทำไมใส่เสื้อสีขาวมาล่ะ เล่นน้ำห้ามใส่เสื้อสีขาวนะครับ...” เหมือนลูกหว้าจะลืมเรื่องนี้ไป น้องก้มมองเสื้อตนเองแล้วทำหน้าตารู้สึกผิดใส่ผม

 

“แต่หว้าใส่เสื้อกล้ามข้างในแล้วนะคะ...”

 

“ไม่เอาครับยังไงพี่ก็เป็นห่วง เอาเสื้อพี่ไปใส่คลุมอีกหนึ่งชั้นแล้วกัน ไม่อย่างนั้นพี่ให้หว้านั่งหน้าอดเล่นน้ำนะ” สุดท้ายผมก็ต้องถอดเสื้ออีกรอบ ส่งให้กับลูกหว้าสวมทับอีกชั้น คนสมัยนี้ไว้ใจไม่ได้ ผมไม่อยากให้น้องผมมีประสบการณ์การเล่นน้ำที่ไม่ค่อยน่าจดจำ

 

“ค่าพี่ต่อ ขอโทษนะคะ” ผมเบื่อพวกผู้หญิงน่ารักว่ะ ทำไมชอบคิดว่าการกะพริบตาปริบๆ ทำหน้าอ้อนๆ ใส่ แล้วมันต้องได้ผลทุกครั้งวะ

 

“ขอโทษนะพี่ต้น เลิฟตื่นสายเลยมาช้า ขอโทษพี่ๆ ทุกคนด้วยนะครับ” ผมมองไอ้พี่ต้นที่มันทำหน้าตากรุ้มกริ่มใส่เลิฟแล้วเพลียแทนน้องมัน เขินกันตายไปข้างอ่ะเชื่อดิ

 

“ยังไงก็คงต้องฝากลูกหว้ากับโจ้กับใหญ่หน่อยนะ สาวๆ เล่นกับสาวๆ ด้วยกันน่าจะเข้ากันได้ เนอะ” โจ้รีบพยักหน้ารับทันที ให้ลูกหว้าอยู่กับใหญ่กับโจ้น่าจะปลอดภัยแหล่ะ สองคนนี้ร้ายจะตายไป ใครกล้ามาแหยมรับรองไม่ตายดีแน่

 

“ถ้ามากันพร้อมแล้วเราไปกันเลยดีกว่าเนอะ ตอนนี้สายนอกรถน่าจะเยอะแล้วล่ะ” พี่ปาล์มเรียกรวมพล เลิฟกับลูกหว้าขึ้นไปอยู่ทางด้านหน้าตรงกลางเหมือนปีที่แล้ว พี่ต้นก็นั่งกระบะเอาตัวกั้นเด็กมันไว้ ใหญ่กับโจ้และพี่ปั้นแป้งก็ขึ้นไป พี่กอล์ฟพี่ปริ้นตามขึ้นไปนั่งประจำที่ ผมพี่พายพี่โก้และไอ้ต็อปปิดท้ายตามระเบียบ

 

“ต่อ...หลับตาดิ” พี่พายมันนั่งอยู่ข้างๆ ผม ผมเกาะถังน้ำกับแขนไอ้พี่พายเอาไว้กันตัวเองซุ่มซ่ามตกลงไปกลิ้งแข่งกับล้อรถ

 

“จะแกล้งอะไรกูอีกครับพี่พาย ไว้แกล้งคนอื่นมั่งเหอะ” เออ เพิ่งสังเกตว่ะ นี่มันแก๊งเสื้อกล้ามสีดำกันรึไง นี่ไม่ได้นัดกันมาเลยนะ ที่ผมใส่เพราะผมรู้ว่าสีดำมันผ่านมติของไอ้พี่พาย ไม่ต้องวิ่งเปลี่ยนให้มันน่ารำคาญใจ

 

“เปล่า จะล้างหน้าให้ หลับตาเลยมึง” พอได้รู้เหตุผลผมก็หลับตาลงทันที พี่พายตักน้ำมาล้างหน้าให้ผมอย่างเบามือ ไม่ได้สาดโครมใส่หน้าเหมือนอย่างที่แกล้งตอนเมื่อครู่ มันปาดหน้าผมจนแป้งของน้องคนนั้นออกไปจนหมด มีการมายิ้มอย่างพอใจใส่ผมอีก เป็นอะไรมากมั้ยวะไอ้หน้าหล่อนี่

 

“ห่าต้น รถเต็มขนาดนี้ยังกล้าชวนน้องเค้าขึ้นมาเล่นน้ำด้วยกันได้นะมึง...”

 

“ไอ้ห่าปาล์ม มึงนี่ไม่มีน้ำใจเอาซะเลยเว้ย นั่นรุ่นน้องมอเดียวกันกับเรานะเว้ย...”

 

“แถมยังน่ารักด้วยใช่มั้ยไอ้ต้น นี่พี่ก็ไม่ได้ฟ้องนะครับ แต่ก่อนหน้าที่เลิฟจะมา ไอ้พี่ต้นมันหลีสาวน่ารักใหญ่เลย” นี่พี่กอล์ฟไม่ได้ฟ้องใช่เปล่าวะ แต่ที่พูดมานี่ไอ้พี่ต้นมันสะทกสะท้านตรงไหนกัน

 

“เลิฟชินแล้วครับ พี่ต้นเค้าก็เป็นแบบนี้แหล่ะ เพื่อนเลิฟชอบพี่ต้นกันตั้งหลายคน” เอ้า เป็นงั้นไปซะอีก ท่าทางน้องเลิฟของไอ้พี่ต้นคงไม่ใช่เด็กงี่เง่าไร้เหตุผลสินะ ดีแล้วๆ เพราะว่าจะได้ไม่ต้องมานั่งปวดประสาทกับนิสัยของไอ้พี่ต้นมัน

 

“สมองมึงทำงานช้าดีเนอะหมาต่อ แต่ก็ดีแล้ว หึ” พี่พายมันโยกหัวผมไปมา พูดห่าอะไรวะกูไม่เห็นจะเข้าใจ นี่หลอกด่าอะไรกูอยู่รึเปล่า มองหน้ามันอย่างขอคำอธิบายพี่พายก็ทำแค่ยิ้มร้ายๆ ให้เท่านั้น

 

“ไอ้นี่มันเคยรู้เรื่องกับใครที่ไหนล่ะพี่พาย แต่ไม่รู้ก็ดีแล้ว เพราะมันก็ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นมาหรอก ว่าแต่ว่าเหอะนะ คนน่ารักแบบนั้นมาหลงผิดได้ไงวะเนี่ย” ผมมองหน้าพี่พาย มองหน้าไอ้ต็อป มองหน้าพี่โก้ ไม่เห็นมีใครอยากจะอธิบายให้ผมฟังสักคนว่าคุยอะไรกัน

 

แต่ก็เอาเถอะ ความสนใจของผมตอนนี้ไม่ใช่เรื่องที่มันพูดกันแล้วหล่ะ คลื่นมหาชนกับการจราจรติดขัด รอให้พวกเราได้เข้าไปเป็นส่วนหนึ่งนั้นอยู่ตรงหน้าของพวกเราแล้ว ขอบอกเลยว่าคนเยอะมาก อาจจะเพราะว่าวันนี้เป็นวันแรกของการเล่นน้ำสงกรานต์ด้วย

 

……….........

 

 

“ว้าวๆ สาวๆ เต็มไปหมดเลยเว้ย แป้งครับแป้ง จัดมาเลยครับเพื่อนปริ้น” พี่ปาล์มมึงทำหน้าหื่นไปนะ แต่เป็นผมผมก็หื่นครับ พวกคุณเล่นใส่น้อยชิ้นแบบบางๆ มาเล่นน้ำกันแบบนี้ แล้วจะมาด่าพวกผู้ชายแบบเราได้ไงว่าลวนลามทางสายตา ในเมื่อคุณยินยอมพร้อมใจให้พวกเราลวนลามเองนี่ครับ

 

“กูขอลงก่อนเลยนะครับเพื่อนๆ เจอกันข้างหน้า หรือถ้ารถเลยพวกกูก็เรียกด้วยนะเว้ย” ปีที่แล้วก็อย่างนี้แหล่ะครับ พอการจราจรติดขัดแบบขยับไม่ได้ พวกเราก็ลงไปเดินเล่นกัน ดูเหมือนว่ารถของพวกผมจะเป็นที่สนใจไม่น้อย ก็แหงละครับ ไม่ได้คุยนะแค่เล่าสู่กันฟังว่าแต่ละคนที่อยู่บนรถและแต่ละคนที่ลงเดินตามท้ายรถมาไม่ห่าง ความหน้าตาดีนี่เข้าขั้นดาราเลยนะครับ

 

“ไหนว่าจะลงไปประแป้งสาวๆ ไงครับที่รัก” พี่พายมึงไปตายเลยไอ้ห่า มึงมาที่รักอะไรตอนที่มีสาวๆ เดินเข้ามาขอประแป้งกูแบบนี้วะ มีการยื่นหน้ามาเกยคางบนไหล่ ไม่ค่อยเท่าไหร่เลยนะไอ้พี่พาย

 

“อย่ามาสกัดดาวรุ่งครับพี่พาย เชิญประแป้งคนนี้ได้ตามสบายเลยนะครับ” ผมชี้ไปทางไอ้พี่พาย มันส่งยิ้มให้คนที่เข้ามาขอประแป้งแบบน่าเอาขันฟาดหน้ามันมาก หนอยๆ  ทำเป็นยิ้มแบบสร้างภาพ อยากจะรู้นักแม่งจะฝืนได้นานแค่ไหน

 

“ต็อป...ลงมั้ยมึง” ผมหันไปถามเพื่อนต็อปที่กำลังฉีดน้ำสู้กับเด็กน้อยคันข้างๆ แบบบ้าระห่ำ มันส่ายหน้าแบบไม่ต้องเสียเวลาคิด

 

“ไม่เอากูขี้เกียจเดินว่ะ ขาไม่มีแรงเท่าไหร่เมื่อคืนพี่โก้แม่งทำซะกูขาเดี้ยง...” เดี๋ยว กูอยากขอคำอธิบายว่าทำห่าอะไรกันจนขาเดี้ยง แล้วมึงเอามาพูดแบบหน้าตาเฉยแบบนี้คืออะไรไอ้ต็อป

 

“กูขัดขาไอ้ต็อปมันจนล้มเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไรอย่างที่มึงกำลังคิด มีใครบอกมึงมั้ยวะต่อว่าเดี๋ยวนี้มึงทั้งหื่นทั้งทะลึ่งแถมยังเพ้อเจ้อขึ้นแบบระดับแปดเลยว่ะ” ไม่ต้องรอให้พี่โก้มันบอกหรอก เพราะผมรู้ตัวเองดีกว่าใครทั้งนั้นนั่นแหล่ะ

 

“ต่อ แป้งเข้าตา ล้างหน้าให้พี่หน่อย” พี่พายมันสะกิดผม หันไปมองอีกทีหน้ามันไม่มีพื้นที่ให้ว่างเลยเว้ย แหม่ะ สาวๆ นี่จ้องกันตาเป็นมัน ลองมาเจอความมันขั้นเทพที่ผมได้เจอมาตลอดเวลาที่คบกับไอ้พี่พายดูกันหน่อยมั้ยครับ เผื่อว่าคุณๆ จะรู้ซึ้งถึงสัจธรรมของความเป็นจริงในชีวิต

 

“แสบตามั้ยพี่พาย อยู่เฉยๆ นะ อย่าเพิ่งลืมตา เดี๋ยวกูเช็ดให้” ผมค่อยๆ ล้างหน้าให้ไอ้พี่พาย ใช้นิ้วมือปาดแป้งออกจากหัวตาของมัน พี่พายยกมือขึ้นมาลูบหน้าอีกครั้ง

 

“ขอประแป้งหน่อยนะคะ” แล้วแป้งก็ละเลงซ้ำลงมาที่หน้าไอ้พี่พายกับหน้าผมอะเกน ไม่ต้องล้างแล้วมั้งครับ พอล้างเสร็จก็โดนประซ้ำลงมา แม่งเปลืองน้ำว่ะ

 

ดูเหมือนว่าตอนนี้ผม พี่พาย พี่ปริ้น พี่ปาล์ม พี่ปั้นแป้ง จะลงมาเดินตามท้ายรถกันแล้ว นั่งเฉยๆ ตกเป็นเป้าให้คนเข้ามารุมประแป้ง ก็นะ เกิดมาหล่อก็ต้องเข้าใจ ผมจะยอมเสียสละร่างกายและหน้าตาให้พวกคุณได้ลวนลามกันสักวันก็แล้วกัน

 

“พี่พาย มึงถอดรองเท้าเดินแบบนี้ไม่เจ็บหรอวะ” ประเด็นคือใส่รองเท้าเดินตามท้องถนนที่เต็มไปด้วยน้ำและคราบแป้งมันลื่นมาก พวกเราเลยต้องถอดรองเท้าเดินกัน แต่ผมค่อนข้างเป็นห่วงพี่พายมันนะ มันป็นคนที่ฝ่าเท้าบาง คือมึงไม่น่าจะเป็นคนที่ดูอ่อนแออะไรอ่ะ เพราะหนังที่หน้ามึงหนามากอ่ะไอ้พี่พาย ฮ่าๆ

 

“ถ้ากูเจ็บ งั้นให้กูขี่หลังมึงได้มั้ยล่ะ...”

 

“เหอะ ตัวมึงเล็กมากเลยเนอะ จะมาขี่กู...” อย่าครับ อย่าวกเข้าเรื่องหื่น เปล่านะ ผมไม่ได้บอกคุณ แต่ผมกำลังบอกตัวเองอยู่ต่างหาก หรือว่าคุณเองก็คิดเหมือนอย่างที่ผมคิด

 

“ก็เห็นให้ขี่อยู่ทุกคืน...” ผมเอาแป้งโปะหน้าไอ้พี่พายแล้ววิ่งหนีไปทันที เรื่องอะไรจะอยู่ให้มันมาจัดการผมเล่า ว่าแต่ว่าวิ่งๆ มาแม่งลื่นเว้ย เฮ้ย...แม่งเอ๊ย ดีนะที่คว้ารถเอาไว้ได้ทัน แต่รถใครอันนี้ผมก็ไม่รู้แฮะ พอทรงตัวได้ผมก็เงยหน้าขึ้นมาจากพื้นเพื่อมองดูว่าผมอยู่ไกลจากรถของเราและไกลจากไอ้พี่พายมากแค่ไหน

 

“เฮ้...นายคนเมื่อปีที่แล้วนี่ จำเราได้มั้ย” เดี๋ยวนะ ถ้าผมจำไม่ผิดนี่มันไอ้แมกซ์ตัวปัญหาที่เจอกันเมื่อสงกรานต์ปีที่แล้วใช่มั้ยวะ เหอะๆ กูอยากจะบ้าตาย

 

“ขอโทษครับ คุณคงจำคนผิด...” บังเอิญ โลกกลม  หรือพรหมลิขิต ป๊าด คนเยอะแยะเป็นหมื่นเป็นแสนทำไมต้องมาเจอไอ้คนที่มันพยายามจะจีบผมเมื่อสงกรานต์ปีที่แล้วด้วยวะ บ้าจริง เกิดมาหน้าตาดีมีเสน่ห์เหลือล้นนี่มันทำใจยากจริงๆ

 

“เฮ้ย เราจำนายได้ นายชื่อเป็นต่อ โห เสียใจนะเนี่ยที่จำเราไม่ได้ ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอนายที่นี่อีก นี่มันต้องเป็นพรหมลิขิตแน่ๆ ขอประแป้งหน่อยนะ...” ผมตอบโต้ไม่ทัน และมันก็กระโดดลงมาจากรถยืนดักหน้าดักหลังผม เออ มึงอยากประมากนักใช่มั้ยไอ้แป้งเนี่ย ประๆ มาเลยกูจะได้กลับรถสักที

 

“ความจำดีไปไหนวะ เจอกันแค่ครั้งเดียวยังอุตส่าห์จำเราได้อีกเนอะ” ผมยืนนิ่งๆ ให้มันประแป้ง เอาเลยครับ เชิญแตะอั๋งกูเข้าไป ลูบเข้าไปแก้มกูเนี่ย เดี๋ยวปาดซ้ายย้ายมาปาดขวา เท่าที่ไอ้พี่พายไม่เห็นมึงก็ไม่โดนตีนอ่ะ

 

“เลิกกับแฟนยัง นี่เรายังไม่เคยลืมนายเลยนะ มาเป็นแฟนเราป่ะ...”

 

“เลิกที่ไหน รักกันจะตายห่า นี่ก็มากับมัน เราว่าอย่ายุ่งกับเราเลย เดี๋ยวก็เป็นเรื่องขึ้นมางานจะกร่อยนะ...” ผมตอบกลับไปแบบทันที มันเองก็รู้ว่าผมมีแฟน ครั้งก่อนพี่พายเกือบจะต่อยมันอยู่แล้ว ดีนะที่ไม่มีเรื่องมีราวอะไร

 

“โห นี่ยังชัดเจนเหมือนเดิมเลยนะ ฮ่าๆ เราล้อเล่นน่า ตอนนี้เรามีแฟนแล้ว สวยป่ะล่ะ” มันชี้ไปที่ผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนรถ เธอมองมาทางผมอย่างเขินๆ ก็นะ ผมว่าผมหล่อกว่าไอ้แมกซ์อะไรนี่ ว่าแต่ว่าคุณมาหลงไอ้บ้าหม้อนี่มันได้ยังไงล่ะเนี่ย

 

“แต่ก็ดีใจนะที่ได้มาเจอกันอีกครั้ง” กูจะดีใจมากถ้ามึงจะเลิกป้อ เลิกมองกูด้วยสายตาชวนสยองแบบนี้ ไอ้พวกนี้นี่มันยังไงกันวะ มีแฟนแล้วแท้ๆ แต่ก็ยังแถไปกับคนอื่นได้เรื่อย มันไม่ใช่แนวผมเลยนะเว้ย

 

“เป็นต่อ...หาตั้งนาน หลงมาอยู่นี่เอง กลับรถกันนะ” มาแล้วครับ รังสีอำมหิตแผ่แบบเงียบๆ ไอ้พี่พายมันยิ้มให้ผม เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผมเสียวสันหลังมากกว่าที่มันจะทำหน้าโหดใส่ผมซะอีก

 

“แฟนมาตามแล้วหรอ น่าเสียดายจังเลยเนอะ ไว้ปีหน้ามาเจอกันอีกนะ” นั่นไง ไอ้เวรนี่ก็กวนตีนไม่มีเปลี่ยน แม่งตบบ่าผมพร้อมกับขยิบตาให้ ก่อนจะเดินกลับไปปีนขึ้นรถแบบหน้าตาเฉย รถของมันค่อยๆ เคลื่อนไปเรื่อย ไม่วายหันมาโบกมือให้ผมอีกที

 

“เปล่านะเว้ย...กูไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” ผมรีบออกตัวทันทีที่ไอ้พี่พายมันหันมามองหน้าผม มันก็ไม่ได้ทำอะไรนะ ก็แค่ยิ้ม พร้อมกับล็อคคอผมและลากให้เดินกลับไปที่รถด้วยกัน

 

“ไอ้เวรนี่แม่งยังไม่ตายไปจากโลกนี้อีกหรอวะ” พี่พายแม่งตักน้ำมาราดหน้าผมและเอามือถูแป้งที่ไอ้แมกซ์ประไว้ออกไปจนหมด ผมล่ะอยากจะบ้าตาย โลกเรามันจะกลมไปเพื่ออะไร ให้คนที่ไม่สมควรเจอกันมาเจอกันทำไมนักครับ

 

“มีอะไรวะ หน้าตาบอกบุญไม่รับ” พี่โก้เดินเข้ามาหาไอ้พี่พาย มันหันไปทำหน้าเบื่อโลกใส่พี่โก้ แล้วเหล่ตามองมาทางผม

 

“เจอคู่กรณีเก่า ไอ้ห่าที่มันตามจีบไอ้ต่อเมื่อสงกรานต์ที่แล้วไง แต่แม่งไปแล้ว” พี่โก้หันมามองหน้าผม ทำหน้าประหนึ่งว่าไม่อยากจะเชื่อว่าหน้าตาแบบผมจะมีคนหลงมาจีบ โธ่ ไม่อยากจะเม้า อย่างน้อยๆ  ก็มีเพื่อนมึงไงพี่โก้ ที่หลงมาจีบกู

 

“ไม่มีอะไรหรอกน่าพี่พาย มันก็แค่พูดไปตามเรื่องตามราว ก็แค่ประแป้ง สงกรานต์นะเว้ย ไม่มีใครเค้ามาถือกันหรอกกับเรื่องแบบนี้ ดูนั่นดิพี่ปั้นแป้งยังไม่เห็นจะหวงอะไรเลย ออกจะชอบใจด้วยซ้ำที่โจ้มันโดนรุมแกล้ง

 

“พอแล้วครับ แฟนผมผมหวงนะ” ถึงพี่ปั้นแป้งจะบอกแบบนั้น แต่ตัวเองก็เข้าไปประแป้งโจ้มันด้วย เหมือนพี่เค้าจะแค่คุมเชิงเท่านั้น ต้องเข้าใจว่ามันเทศกาล ดูอยู่ใกล้ๆ พอไม่น่าไว้ใจค่อยไปช่วย ประมาณนั้น

 

“ก็นั่นมันไอ้ปั้น แต่นี่คือกู แต่ก็นะ สัญญาแล้วนี่หว่าว่าจะตามใจมึง เชิญเลยครับ กูจะดูอยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ” พี่พายมันผายมือให้ผมไปเล่นน้ำได้ตามใจชอบ คือผมคิดว่าผู้ชายส่วนใหญ่ที่มาเล่นน้ำเค้าก็มาหาอาหารตาอาหารใจแบบสวยๆ น่ารักๆ ไม่มีใครเข้ามาพิศวาสผู้ชายด้วยกันแบบมึงหรอกครับไอ้บ้า

 

“เชิญพี่พายไปสีสาวๆ ได้ตามใจชอบเลยครับ กูไม่หึงไม่หวง” ผมคว้าปืนฉีดน้ำมาสะพายหลัง กับถังใส่แป้งเดินไปตามทางเรื่อย แต่ก็เดินไม่ไกลจากรถหรอกครับ เดี๋ยวตกรถขึ้นมาล่ะแย่แน่ๆ ขี้เกียจถูกไอ้พี่พายมันสวดยับและสั่งห้ามไม่ให้เล่นน้ำในวันต่อๆ ไป

 

“ขอประแป้งหน่อยนะคะ...” โอย ผมปลื้มปริ่มอิ่มอกอิ่มใจมากครับ เดินไปทางไหนก็ถูกสาวๆ ขอประแป้ง เดินผ่านกะเทยกูก็ถูกรุมประแป้งแบบเสียววาบเลยครับ เห็นผมหล่อแบบนี้ ผมก็มีสามีหล่อกว่านะคร้าบ ว่าแต่ว่าผีไม่เห็นผีหรอวะ ก๊าก

 

แรกๆ ก็สนุกหรอกที่พี่พายมันไม่ตาม ไม่เดินมาแสดงความเป็นเจ้าของ ไม่มางุ้งงิ้งงี่เง่าจะชวนกลับแต่รถ แต่ตอนนี้เริ่มไม่หนุกแล้วว่ะ พี่พายมันเอาแต่นั่งให้สาวๆ เข้ามาประแป้ง แจกรอยยิ้มหล่อๆ ให้กับคนทั้งโลกแบบที่มันไม่เคยเป็น เพราะว่ากูไม่อยู่ด้วยมึงเลยแสดงอาการแรดเต็มที่สินะพี่พาย ที่ไล่กูมาเล่นน้ำเพราะอย่างนี้นี่เอง เหอะๆ

 

ผมเริ่มจะเหนื่อยเลยกลับมานั่งที่ท้ายกระบะรถแบบเงียบๆ ไอ้ต็อปมันหัวเราะแบบไม่มีสาเหตุใส่ผม มันตักน้ำล้างหน้าให้ผม ส่วนไอ้พี่พายน่ะหรอกระโดดลงไปร่วมวงประแป้งสาวๆ กับพวกพี่ปริ้นพี่ปาล์มเรียบร้อยแล้ว

 

“สงครามประสาทกำลังเริ่มต้นขึ้นสินะ” ผมมองดูพี่พายที่มันหันมาส่งยิ้มเจ้าเล่ห์และยักคิ้วให้ ถ้าผมแสดงอาการหงุดหงิดใส่ก็แปลว่าผมหลงกลไอ้พี่พาย ดูก็รู้ว่ามันพยายามให้ผมหึงหวงมัน เออ กูหวงแต่กูไม่หึง เพราะถ้ามึงจะชอบคนอื่นมึงคงชอบไปนานแล้ว

 

ผมนั่งฉีดน้ำใส่หนูน้อยน่ารักๆ ผมชอบเล่นกับเด็กว่ะ เด็กๆ น่ารักดี พอเห็นเด็กน่ารักผมก็ลงไปประแป้งหนูน้อยทั้งหลาย เนียนประแป้งพี่สาวของเจ้าตัวเล็กบ้าง ถูกประมาบ้าง ยิงสู้กันไปมาจนผมต้องยกมือยอมแพ้ ปืนฉีดน้ำหรือจะสู้ขันน้ำใบใหญ่ สาดมาทีผมเปียกตั้งแต่หัวจรดตีนอ่ะครับ

 

“แก...ดูผู้ชายคนนั้นสิ หล่อมากอ่ะ ดาราหรือเปล่า หรือว่านายแบบ หน้าตาดีกันทั้งคันรถเลยอ่ะ ผู้หญิงรถนั้นน่าอิจฉาจัง มากับหนุ่มหล่อทั้งคันรถแบบนั้น” บังเอิญได้ยินเข้าก็เลยมองตามไป แต่ไม่มองก็พอจะรู้แล้วครับว่าเค้าพูดถึงใคร

 

“พี่คนนั้นเค้ามองมาทางนี้ด้วยอ่ะแก หล่อมากอ่ะ โอย ใจฉันสั่นอ่ะ” ผมได้แต่ยิ้มขำอยู่คนเดียวเงียบๆ  นี่ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่ได้ยินคนพูดถึงพี่พายแบบนี้ ที่เค้าพูดกันมันไม่เว่อร์ไปหรอก เพราะเวลาที่ได้จ้องตากับไอ้พี่พาย ผมก็ใจสั่นมันทุกครั้ง ดวงตาของมันดูลึกลับและน่าค้นหามากจริงๆ

 

“แก ปากพี่เค้าเป็นรูปกระจับมากอ่ะ ลองคิดดูดิว่าถ้าถูกจูบจะรู้สึกดีขนาดไหน...”

 

“ขอประแป้งหน่อยนะครับ” ผมเดินเข้าไปใกล้ๆ ชะนีช่างเม้าสองคน และควักแป้งขึ้นมาเป็นกำมือ ปาดหน้าป้ายปากนางแบบเต็มที่ นี่ไม่ได้หึง ไม่ได้หวง อะไรเลยสักนิด นี่มันเทศกาลนี่นะ ขอประแป้งให้มันหนำใจเหอะ หึๆ

 

“น้องสาวน่ารักมากเลยนะครับ ขอพี่ประแป้งหน่อยนะ” ควักมาอีกกำ ปาดแม่งเข้าไปบนหน้าใสๆ นี่น้องครับ พ่อแม่สอนสั่งทำไมไม่จำ เป็นผู้หญิงยิงเรือมาพูดจาแบบนี้ได้ยังไง เป็นน้องไม่ได้พี่จับตีตายเลย

 

“แก...พี่คนนี้ก็หล่ออ่ะ อ๊าย” ผมเดินจากมาแต่ก็ได้ยินเสียงกรี๊ดตามหลังมาด้วย เหอะ คนหล่อแบบผมอยู่ใกล้ๆ ทำไมไม่มอง ไปมองไอ้พี่พายมันทำไม ไม่มองผมผมก็เลยเรียกให้หันมามองพร้อมกับแถมแป้งให้อีกคนละกำมือ

 

ผมมองกลับไปเห็นไอ้พี่พายมันถูกรุมล้อมด้วยสาวๆ ความหงุดหงิดที่มันไม่ควรจะเกิดขึ้นมา มันดันเกิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ พี่พายแม่งตั้งใจให้ผมหึงใช่มั้ย เออ ก็ยอมรับก็ได้ว่ากูหึง หวง และอยากจะดึงแม่งกลับมานั่งด้วยกันที่ท้ายกระบะตามเดิม

 

ผมเดินตรงเข้าไปหาไอ้พี่พาย มันกำลังถูกขอเบอร์อยู่รึเปล่าไม่แน่ใจ เห็นมันทำหน้ายิ้มแย้มแต่แววตาแม่งดูรำคาญยังไงก็ไม่รู้ ผมเข้าไปใกล้ๆ ยกมือขึ้นกอดคอไอ้พี่พายและส่งยิ้มให้กับสาวๆ พวกนั้น

 

“ขอตัวพาแฟนไปก่อนนะครับ คนนี้ผมรักมากและก็หวงมากซะด้วย” ไอ้พี่พายมันยิ้มแบบชอบใจ เออ กูยอมเดินตกลงไปในหลุมที่มึงขุดด้วยตัวกูเองนี่แหล่ะ ไม่ต้องมายิ้มเลย

 

“แฟนผมมาแล้ว ขอตัวก่อนนะครับสาวๆ” พี่พายมันขยิบตาใส่พวกเธอ โบกมือลาอย่างน่าหมั่นไส้ ผมล็อคคอมันแน่นๆ และลากมันกลับมาที่ท้ายกระบะ ไอ้พวกที่อยู่บนรถนี่ตัวดีเลย แม่งเป่าปากส่งเสียงโห่แซวผมจนผมอายไม่รู้จะอายยังไงแล้ว

 

แต่ไม่ยอมเว้ย เรื่องอะไรจะให้คนอื่นมาเห็นรอยยิ้มของไอ้พี่พาย แล้วเรื่องอะไรพี่พายมันต้องไปยิ้มให้คนอื่นด้วยวะ

 

“หึงหรอ...” พี่พายกอดคอผม ท่ามกลางเสียงแซวของเพื่อนๆ พี่ๆ ที่ยังไม่จบไม่สิ้น

 

“เออ ทั้งหึง ทั้งหวง อย่าเยอะนะพี่พาย ยั่วกูมากๆ กูลากกลับโรงแรมเลยนะ” นี่หวงจนจะเป็นบ้าละ สับสนกับตัวเองโคตรๆ

 

“เดี๋ยวๆ ประโยคนั้นมันต้องกูเป็นคนพูดหรือเปล่าวะ” พี่พายมันดูอารมณ์ดีขึ้นมาสิบเท่า มันกอดคอผมและเอาจมูกมาแตะที่แก้มผม ฟัดไปมาแบบไม่อายสายตาใครที่มองมา ถามว่าผมอายมั้ย เออ กูอาย แต่กูชอบแบบนี้มากกว่าให้มันไปถูกคนอื่นสีและปู้ยี้ปู้ยำในใจ

 

ผมว่าผมเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่พายมันถึงได้หวงผมและตามติดชีวิตผมมากขนาดนี้ ปกตินี่ผมไม่รู้สึกอะไรหรอกนะ แต่พอไปได้ยินคนคิดกับพี่พายแบบนั้น ผมรู้สึกไม่สบอารมณ์แบบโคตรๆ

 

ความรู้สึกของไอ้พี่พายมันก็คงเป็นแบบนี้แหล่ะ

 

“เอ้าๆ อายน้องมันบ้างครับ น้องเลิฟไม่เท่าไหร่ ลูกหว้านี่อ้าปากค้างแล้วครับไอ้ต่อ” ไอ้ต็อปมันเอาเท้าเขี่ยผม พอหันไปมองลูกหว้านี่หน้าแดงแจ๋ ผมต้องดันหน้าไอ้พี่พายมันออก แต่มันยอมที่ไหน เหมือนไม่ได้เจอกันมาเป็นชาติ มันเล่นกอดเล่นเกยหน้าใกล้ผมไม่ห่างแบบนี้

 

“พี่พาย พอแล้ว” ผมมองหน้าพี่พาย มันก็เอาแต่ยิ้มและกระแซะผมไม่ห่าง มันทำเหมือนว่าห่างผมไม่ได้อีกแล้ว ไอ้บ้าเอ๊ย อายคนอื่นเค้ามั่งเค้ามองกันทั้งบางแล้วห่า

 

“ก็มึงน่ารักอ่ะ ไม่บ่อยครั้งหรอกที่มึงจะหวงกูแบบนี้ แถมครั้งนี้ยังออกปากบอกกับคนอื่นว่ากูเป็นแฟน ไม่ให้กูดีใจแล้วให้กูรู้สึกยังไงล่ะ” พี่พายมันยอมปล่อยผมให้เป็นอิสระ ตอนนี้รถเริ่มจะเคลื่อนที่ได้คล่องมากกว่าเดิม พวกที่ลงเดินอยู่ก็รีบกระโดดขั้นมานั่งบนกระบะทันที

 

“กูรู้ว่ามึงต้องการให้มันเป็นแบบนี้ ไอ้ตัวร้าย” ผมบีบจมูกพี่พายอย่างหมั่นไส้ มันหัวเราะอย่างชอบใจ แต่กูขำมากกว่าครับ ฮ่าๆ ก็ไอ้พี่พายมันอ้าปากหัวเราะอยู่ใช่ป่ะ เด็กรถข้างๆ สาดน้ำเข้ามาใส่แบบเต็มๆ ขัน น้ำเข้าเต็มๆ ปากไอ้พี่พายเลยครับ ฮ่าๆ โอยกูสะใจมาก

 

“กูอยากฆ่าเด็กว่ะ...” พี่พายแม่งกัดฟันอย่างสะกดอารมณ์ มันแย่งปืนมาจากพี่โก้พร้อมกับฉีดใส่เด็กนั่น น้องมันตอบโต้กลับด้วยการสาดน้ำกลับมาใส่ ทีนี้ก็กลายเป็นสงครามของรถสองคัน ทางฝั่งเราก็สาดไปทางรถคันนั้น ทางฝั่งนั้นก็ระดมสาดมาใส่พวกเรา แม่งโคตรสนุก มีความสุขกับการเล่นน้ำมากๆ ครับ

 

“ฮ่าๆ เสร็จพี่แล้วครับไอ้น้อง” พี่พายแม่งดูสะใจมาก มันโบกมือลาเด็กน้อยเมื่อรถเราเคลื่อนจากมา เป็นแบบนี้ไปตลอดเส้นทางเลยครับ สู้กันกับรถข้างๆ จนกว่าจะหมดแรงกันไปข้าง และมันก็เป็นแบบนี้เกือบตลอดเส้นทาง สาดน้ำสู้กันไปมาระหว่างรถที่มาเทียบเคียงข้างกัน ผมมองดุไอ้พี่พายที่ดูร่าเริงและดูสนุกสนานกับเทศกาลสงกรานต์และการเล่นน้ำ

 

………...........

 

 

พี่พายมันยังคงเป็นที่นิยมของสาวๆ เสมอ มันกับพี่โก้นี่ถูกถล่มประแป้งจนเข้าตาเข้าหูเต็มไปหมด ผมทำหน้าที่ล้างตาล้างหน้าให้ไอ้พี่พายมันตลอดทาง ก็ใช่ว่าผมจะไม่โดนแป้งนะ คุณก็น่าจะรู้ว่าหน้าตาดีแบบผมมันไม่มีทางรอดหรอก แต่พอมีคนมาขอประแป้ง ไอ้พี่พายมันก็ยื่นหน้าไปรับแทนจนหมด มันไม่ได้หวงนะ แค่ไม่ยอมให้ใครมาประแป้งผมก็เท่านั้นเอง

 

“แสบตามั้ยวะพี่พาย” ผมกับพี่พายกระโดดลงจากรถเมื่อพวกเราแวะเติมน้ำกับน้ำแข็งก่อนจะตีรถเข้าสู่ถนนเลียบชายหาด เพราะถ้าเข้าไปในนั้นแล้วการจราจรจะติดแบบแทบขยับไม่ไปไหน  แต่นั่นแหล่ะคือความมันของเทศกาลสงกรานต์ที่บางแสนล่ะ

 

“ก็แสบว่ะ แต่พอไหวอยู่ ดีกว่าให้คนมาประแป้งมึง นี่กูหวงแบบไม่ปิดบังเลยนะ” พี่พายมันหลบเข้ามาเพื่อสูบบุหรี่ นานๆ ทีก็ปล่อยมันไปครับ ไม่ได้มานั่งบังคับกะเกณฑ์อะไรกันมากมาย

 

“ไหนว่าจะปล่อยกูไง แล้วทำไมกลับคำวะ...”

 

“ก็แหม มึงอุตส่าห์หึงหวงกูออกนอกหน้าซะขนาดนั้น ไม่เคยมีหรอกที่มึงจะออกปากกับคนอื่นแบบนี้ กูเลยหวงกลับไงจะได้แฟร์ๆ” พี่พายมันยื่นบุหรี่มาตรงหน้า ผมส่ายหน้าไปมาเพราะตั้งใจแล้วว่าจะเลิกให้ได้ ผมน่ะเลิกง่ายเพราะไม่ได้ติดอะไรมากมายนัก แค่สูบตอนที่เครียดๆ เท่านั้น

 

“เฮ้อ ชักอยากกลับห้องอาบน้ำนอนแล้วว่ะ เบื่อคนมาลวนลามเมีย มีเมียน่ารักนี่มันลำบากใจเว้ย” พี่พายแม่งจะเสียงดังทำจวยอะไรครับ ผมเลยเอาหลอดน้ำยัดปากมันให้มันดูดน้ำเข้าไปปากจะได้ไม่ว่าง ไอ้พี่ต้นนี่ก็เหลือเกิน มันจะตั้งขบวนขันหมากรึไง โห่เข้าไปไอ้บ้า

 

“โหยๆ น้องมาย พี่เพีย มาทำหวานอะไรกันครับ พากันกลับห้องไปท่องสวรรค์เลยครับไป...”

 

“พี่ต้นก็ไปแซวพี่ต่อเค้า เลิฟอยากลงไปเดินบ้างอ่ะ นะครับนะ” ดีมากน้องเลิฟ ลากไอ้พี่ต้นมันไปเลยครับ อย่าให้มันมาแซวพี่มาก เดี๋ยวพี่จะลากมันไปทิ้ง

 

“ไม่เอาครับ ตัวแค่นี้เดี๋ยวใครมาโฉบไปพี่ทำไงอ่ะ อยู่ด้วยกันบนรถนี่แหล่ะครับ นะ นะ นะ” เหอะ! แซวแต่กู ทีตัวเองมุ้งมิ้งได้น่ายันมากอ่ะพี่ต้น

 

“กูเลี่ยนว่ะ จะอ้วก” พี่พายมันปาขวดน้ำกินใส่ไอ้พี่ต้น ผมละเสียดายจริงๆ ที่มันเป็นขวดพลาสติก น่าจะซื้ออย่างขวดกระเบื้องมา จะได้เจ็บกว่านี่ นี่ผมไม่ได้อะไรกับพี่ต้นเลยนะเว้ย แค่หมั่นมันก็เท่านั้นเอง ฮ่าๆ

 

“วนเข้าสายในท่าทางรถคงติดแน่ๆ ใหญ่อยากลงเดินมั้ยคะ สนุกนะเดี๋ยวพี่เดินเป็นเพื่อน...” พี่กอล์ฟนี่ก็เลี่ยนตลอดกาลจริงๆ เว้ย

 

“ลงก็ดีเหมือนกันนะพี่กอล์ฟ นั่งเฉยๆ มันเมื่อยอ่ะ อีกอย่างโจ้มันคงอยากลงไปล่าหนุ่มๆ แล้วหล่ะ...”

 

“จริงพี่กอล์ฟ เล็งเอาไว้หลายคนเลยนะ แต่ก็พลาดไปหมดเลย พี่ปั้นแป้งไปด้วยกันมั้ย ไปล่าสาวๆ ไง ฮ่าๆ”

 

ผมได้แต่มองดูเค้าคุยกัน ไม่เห็นใครเค้าจะหวงแฟนได้โล่แบบไอ้พี่พายเลยวะ แต่ก็เอาเถอะ ผมเรียนรู้แล้วว่าเพราะอะไรมันถึงได้หวงผม เพราะแค่เท่าที่ผมเจอ ผมก็อดที่จะหวงมันไม่ได้เหมือนกัน

 

“เป็นต่อคะ พี่พายหิวจังเลยเราไปหาอะไรแดกกันมั้ยคะ ถุย กูขนลุกตัวเองสัด ไอ้กอล์ฟแม่งเลี่ยนว่ะ คะๆ ขาๆ น่าหมั่นไส้” เออ เห็นด้วยกับพี่พาย เพราะว่าเรามันสายฮาร์ดคอ ชอบความป่าเถื่อน ชอบแบบห่ามๆ กูๆ มึงๆ จัดมาได้เลยแบบไม่ยั้ง

 

“คู่เรามันสายฮาร์ดคอว่ะพี่พาย อย่าไปอยู่สายมุ้งมิ้งเลยกูว่าเราไม่คือหรอก ว่าแต่พี่พายหิวมั้ยวะ หาอะไรกินรองท้องสักหน่อยมั้ย เดี๋ยวจะปวดท้อง” ก็อย่างที่บอกไปว่าหน้าที่ดูแลเป็นหน้าที่ผม ขืนปล่อยปะละเลยพี่พายมันกินอาหารไม่ตรงเวลา ปวดท้องขึ้นมาอีกจะแย่

 

“ไม่หิวว่ะ มึงหิวรึเปล่า หาอะไรกินก่อนได้เลยไม่ต้องห่วงกู” พี่พายมันถามกลับมาด้วยความห่วงใย ผมน่ะยังไงก็ได้ ข้าวกล่องมีขายตลอดข้างทาง ของกินเยอะแยะถ้าหิวเมื่อไหร่ก็แวบเข้าข้างทางก็เสร็จ

 

“พี่เพียกับน้องมายจะขึ้นรถมั้ยครับ เค้ารอมึงสองคนอยู่เนี่ย เร็วๆ มาจ้องตากันต่อที่บนรถก็ได้” พี่โก้มันตะโกนเรียกเมื่อน้ำเต็มถังและทำการจ่ายเงินเสร็จเรียบร้อย ผมกับพี่พายก็กระโดดขึ้นรถ และพวกเราก็กลับเข้าสู่สงครามน้ำอีกครั้ง

 

ความสนุกสนานของเทศกาลสงกรานต์มันไม่ได้อยู่แค่การเล่นน้ำ แต่มันยังมีอะไรดีๆ เด็ดๆ ให้ดูแบบเยอะแยะมากๆ ทั้งแก๊งเกรียนที่เต้นกันได้แบบลืมโลก ท่าเต้นที่ไม่รู้ว่าไปขุดไปหามาจากไหน พอเห็นแล้วผมก็อดที่จะนึกถึงท่าเต้นของไอ้เมามันไม่ได้ น่าจับมาดวลกันกับคนแถวนี้ อยากจะรู้เหมือนกันว่าใครจะชนะ

 

ไหนจะพวกแต่งตัวแบบแฟนซีที่คนปกติดีๆ ไม่ค่อยแต่งกัน คือวันสงกรานต์เหมือนวันปล่อยผีดีๆ นี่เอง ใครมีอะไรดีก็งัดออกมาโชว์กันไป แต่รถผมไม่มีอะไรดีหรอกครับ เว้นแค่หน้าตาของพวกเราก็เท่านั้นเอง ฮ่า หลงตัวเองสัด

 

“เฮ้อ ไม่ไหวแล้วว่ะกูโคตรเหนื่อยอ่ะ ขอนั่งนิ่งๆ บนรถก่อนก็แล้วกัน” รู้ครับว่าการนั่งบนรถมันเหมือนตกเป็นเป้านิ่งให้คนแกล้ง แต่ผมเมื่อยขาขี้เกียจจะเดินแล้วพอผมไม่เดินพี่พายมันก็ไม่เดิน มันเลิกส่งยิ้มให้คนอื่นตั้งแต่ที่ผมหึงหวงมันแบบออกนอกหน้า เออดีเนอะไอ้หมาต่อ ทั้งๆ ที่เห็นว่าหลุมมันอยู่ข้างหน้า กูยังกระโดดลงไปนอนก้นหลุมหน้าตาเฉย

 

“เดี๋ยวกูนั่งเป็นเพื่อนแล้วกัน ว่าแต่เพื่อนมึงนี่ดูล้ำดีเนอะ” พี่พายมันหมายถึงใครรู้มั้ยครับ ก็โจ้ไง คือพี่พายมันไม่มีเพื่อนเดินทางสายนี้ เพื่อนพี่พายมันออกแนวแมนๆ กันไป แต่โจ้นี่เดินทางสายกลางมาก จะหญิงก็ไม่เต็มที่ จะชายก็ไม่เต็มทาง มันบอกว่ามันเป็นแม่งทุกเพศที่อยากจะเป็น

 

“มันน่ารักนะพี่พาย นิสัยดี เฮฮา แล้วก็โคตรรักเพื่อนรักน้อง ก็ได้ไอ้พวกนี้นี่แหล่ะที่คอยช่วยนั่นนี่มาตลอดสี่ปีที่ผ่านมา” ผมรู้สึกขอบคุณพวกมันจริงๆ นะ ที่เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมาตลอด

 

“ดีแล้วที่มึงเจอเพื่อนดีๆ กูเลยวางใจได้เปราะหนึ่ง ว่าแต่ทำไมไอ้ปั้นมันปล่อยแฟนมันจังวะ ไม่หวงบ้างรึไง กูนี่แทบไม่อยากให้คลาดสายตา...อ้อ เพราะว่าแฟนมันไม่ได้เอ๋อแดกและก็ไม่ได้ซุ่มซ่ามแบบแฟนกูนี่เนอะ” เหอะ ไอ้นี่ดีกับกูได้ไม่นานจริงๆ สินะ หาเรื่องเหน็บกูตลอดๆ

 

“ครับๆ กูมันเอ๋อแดก ซุ่มซ่าม แล้วไง...แล้วรักกูมั้ยล่ะ” ฮี่ๆ พี่พายมึงต้องโดนครับ เจอกูกอดคอจ้องหน้าแล้วถามแบบนี้มึงจะไปไหนรอด

 

“ไม่รักมึงแล้วจะไปรักหมาที่ไหน รักจะตายอยู่แล้วเนี่ย” พี่พายแม่งยิ้มหล่อบาดใจใส่ผม แอบมีคนมองอยู่แน่ๆ อ่ะ เวลาที่พี่พายมันยิ้มทีไรเหมือนมีแรงดึงดูดให้ต้องหันมามองเสียทุกครั้ง

 

“แก๊ พี่สองคนนั้นหล่อมากอ่ะ...” เสียงจากใครสักคนที่ผ่านมากรี๊ดแล้วก็ผ่านไป เอ่อะ

 

“กูก็ว่าอย่างนั้น แต่มึงออกจะน่ารัก ทำไมเค้ามองว่ามึงหล่อกันวะ” พี่พายแม่งยืดเลยครับ มีคนชมมันไม่ได้เลยนะ มันบอกว่าอย่าเอาเรื่องจริงมาพูด เห็นแบบนี้พี่พายแม่งก็หลงตัวเองไม่น้อยไปกว่าพี่โก้หรอก

 

“จะสมสู่กันกลางถนนรึไงวะ ไปหาอะไรกินมั้ยมึง กูกับไอ้ต็อปจะลงไปกินข้าวมันไก่ร้านนั้น” พี่โก้นั่งลงทางด้านหลังและกอดคอผมกับพี่พายเอาไว้ พี่พายมันตีมือพี่โก้แต่ขอโทษเถอะ พี่โก้แม่งรู้ทันชักมือออกไปด้วยความเร็วแสง แล้วไง มือไอ้พี่พายก็ตีมาเต็มๆ ที่ไหล่ผมไง ไอ้ฟายเย่อ ไหล่กูแทบทรุด

 

“พี่พาย กูไหล่หักแล้วไอ้บ้าเอ๊ย...”

 

“ความผิดไอ้โก้มันเลย ก็มันเสือกชักมือออกไปเองนี่หว่า กูไม่ได้ตั้งใจจะตีมึงนะ...”

 

“เอ้า เรื่องอะไรกูจะยอมให้มึงตีกูวะ กูไม่ได้ชอบความรุนแรงแบบน้องมายของมึงนะครับ ลงไปได้แล้วพวกมึงขวางทางเว้ย” พี่โก้แม่ง มันเอาเท้ามันยันผมกับพี่พายลงจากท้ายกระบะ แล้วมันก็กระโดดลงมายืนรอรับเพื่อนต็อป ดูแลกันดีเนอะ เห็นแล้วหมั่นไส้ว่ะ

 

“ลูกหว้า หิวมั้ยครับ ลงไปหาอะไรทานด้วยกันมั้ย” ผมเกือบลืมน้องตัวเองไปเสียสนิท มัวแต่ขลุกอยู่กับไอ้พี่พายจนลืมเรื่องอื่นๆ ไปหมด เออ ชีวิตกูแม่งมีแต่เรื่องไอ้พี่พายรึไงวะ

 

“เดี๋ยวน้องมายไปกินกันก่อนดีกว่า แล้วค่อยมาเปลี่ยน พี่ต้นกับน้องเลิฟแล้วลูกหว้าค่อยลงไปทานพร้อมกัน เนอะ” ลูกหว้ากับเลิฟพยักหน้ารับ เด็กน่ารักๆ นี่เห็นแล้วเจริญหูเจริญตาดีว่ะ แต่คนหล่อก็เจริญใจเหมือนกันเนอะ คุณว่ามั้ย

 

ผม พี่พาย พี่โก้ และไอ้ต็อป พากันมานั่งกินข้าวที่ร้านข้าวมันไก่ พอแม่ค้ายกมาเสิร์ฟ สิ่งแรกที่ผมต้องทำก็คือเอาผักชีออกจากจานของไอ้พี่พาย ห่านี่มันเรื่องมาก มันไม่กินผักชีแต่ไม่เสือกบอกแม่ค้าเค้าไปหรอกว่าไม่ต้องใส่ ไม่รู้มันชอบแกล้งผมหรือว่าอะไร

 

“ทำไมโลกนี้แม่งต้องมีผักชีด้วยวะ...” กูว่าเปลี่ยนเป็นทำไมโลกนี้ต้องมีมึงด้วยวะ น่าจะดีกว่า

 

“ถ้าไม่มีกูแล้วมึงจะอยู่ได้หรอวะต่อ...” เอาอีกแล้วไอ้พี่พาย มึงจะมากเกินไปแล้วนะเว้ย อ่านใจกูได้ไงวะ กูอุตส่าห์ไม่มองหน้ามันแล้วแท้ๆ

 

“มึงเลิกนินทาคนอื่นในใจได้แล้วไอ้ต่อ เค้าอ่านสีหน้าและแววตามึงออกกันทั้งบางนั่นแหล่ะ คิดห่าอะไรก็พูดออกมาตรงๆ เลย มันไม่ต่างกันหรอก” ก็จริงอย่างที่ไอ้ต็อปมันว่า แต่เรื่องอะไรผมจะพูดออกมา พูดในใจไม่มีใครได้ยิน จะด่าใครเท่าไหร่ก็ได้ ถูกจับได้กูก็ไม่ยอมรับอ่ะ ใครจะทำไม

 

“ทำไมมึงถึงไม่ชอบผักชีวะพี่พาย...”

 

“ไม่มีเหตุผลว่ะ ทำไมการจะชอบอะไรหรือไม่ชอบอะไรมันต้องมีเหตุผลด้วยหรอวะ ที่กูชอบมึงตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ แม่งยังไม่มีเหตุผลเลย...” เฮ้อ กูยอมแพ้มึงเลยไอ้พี่พาย ทำไมเป็นคนที่ไม่เคยแคร์สิ่งใดในโลกแบบนี้วะ เคยคิดบ้างมั้ยว่ากูก็อายคนอื่นเค้าเป็นน่ะ ถึงจะเป็นแบบนี้มาจะสองปีแล้วก็เถอะ แต่เอาจริงๆ นะกูไม่ชินว่ะ

 

“มึงสองคนทำน้ำซุปกูหวานเลี่ยนมาก แดกข้าวเถอะครับจะได้ไปเปลี่ยนให้น้องมันมากินกันบ้าง ไว้กลับไปที่ห้องแล้วจะบอกรักกันสักกี่ท่าก็เรื่องของพวกมึง...”

 

“ที่พูดมาเนี่ยแสดงว่าทำกันบ่อยใช่มั้ยพี่โก้ แหมๆ เพื่อนต็อปทำเป็นยิ้มกริ้ม ถูกใจล่ะสิ” ไอ้ต้อปมันยักไหล่ทำหน้าแบบไม่ใส่ใจ มันจิ้มไก่ในจานพี่โก้กินได้แบบไม่ถูกว่า ลองถ้าเป็นผมสิ ขืนไปจิ้มไก่ทอดของโปรดไอ้พี่พายมันมานะ แม่งตีมือกูแทบหัก

 

“มีคนอยากกินไก่ทอดแต่เสือกไม่ยอมสั่ง เห็นแล้วน่าสงสารชะมัด อ่ะ” พี่พายมึงน่ารักมาก มันรู้ใจผมจริงๆ นะ มันจิ้มไก่และยื่นมาตรงหน้า พอผมจะอ้าปากงับแม่งชักมือกลับและกินไก่เข้าไปหน้าตาเฉย

 

“ฮ่าๆ หมาต่อแม่งซื่อเกินไปแล้วว่ะ” ผมมองพี่พายอย่างเคืองๆ แกล้งกูได้แกล้งไป เดี๋ยวถึงเวลากูเอาคืนขึ้นมามึงเจ็บหนักแน่ๆ

 

“แกล้งมันมากๆ มันหนีไปหาคนอื่นแล้วมึงจะรู้สึก มีคนน่ารักมาแอบชอบอยู่ด้วยนะมึง...” ผมก้มหน้าก้มตากินไม่สนใจบทสนทนาของไอ้พี่โก้กับไอ้พี่พายมันหรอก ขี้เกียจจะใส่ใจแม่งแล้ว นี่แอบตักผักชีใส่ลงไปในน้ำซุปแม่งด้วย ฮี่ๆ มึงแดกเข้าไปเลยไอ้พี่พาย กูไม่ตักออกให้แล้ว

 

“กล้านอกใจกูก็ลองดู กูฆ่าผู้หญิงทิ้งแล้วลากแม่งมาปู้ยี่ปู้ยำ กระทำชำเรา ข่มขืนเช้าสายบ่ายเย็นแน่” ผมมองหน้าพี่พายอย่างสยอง ที่มึงพูดมานี่ภาพลอยมาอย่างจัดเต็มมาก ว่าแต่ใครเค้าจะกล้านอกใจมึงวะ กูบอกแล้วนี่นาว่ากูชอบคนเลว กูไม่ชอบคนดีที่ไหนหรอก

 

“พูดซะเห็นภาพเลยว่ะพี่พาย แต่เชื่อเหอะไอ้เอ๋อนี่มันไม่รู้เรื่องอะไรหรอก เพราะถ้ามันจะรู้มันต้องรู้มานานแล้ว” นี่มันพูดเรื่องอะไรกันวะ ไม่เห็นจะเข้าใจ คุยกันเรื่องหนึ่งไหงโผล่ไปอีกเรื่องหนึ่งแบบไม่ทันให้ได้ตั้งตัว

 

“คุยห่าอะไรกันวะ กูอิ่มแล้วนะ เดี๋ยวขอไปเล่นน้ำกับโจ้กับใหญ่ก่อนนะครับพี่น้อง” ผมลุกขึ้นเดินออกมาจากโต๊ะ ขี้เกียจจะสยองกับคำพูดของไอ้พี่พาย อยู่ดีๆ ก็พูดเรื่องนอกใจขึ้นมา ถ้าคนแบบผมนอกใจคนเป็น โลกนี้แม่งไม่มีคนรักเดียวใจเดียวเหลือแล้ว

 

“ขอประแป้งหน่อยนะครับ...” ผมแกล้งเดินเข้าไปใกล้โจ้ พูดเสียงแบบเข้มๆ มันหันมายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ใส่แบบอ่อยเต็มที่ แต่พอเห็นว่าเป็นผมมันเอาแป้งในมือโปะมาเต็มๆ หน้าผมทันที

 

“เสียเวลายิ้มมากค่ะ ผีเห็นผีเราไม่กินกันเองนะคะเป็นต่อ ตอนนี้พี่ปั้นสุดหล่อไม่อยู่ ขอกูชู้ปีดูวับก่อนนะคะ” นางวิ่งร่าเริงไปทั่วแบบไม่แคร์สิ่งใด กลุ่มไหนเค้าเต้นกันโจ้มันก็ไปเนียนเต้นกับเค้าเรียกเสียงเฮฮาได้ทุกที่ที่มันแวะนั่นแหล่ะ

 

“พี่กอล์ฟไปไหนวะใหญ่” ตอนนี้ผมอยู่กับใหญ่สองคน ใหญ่เองก็เป็นคนสวยนะ แต่ดูสวยเท่มากกว่าอ่อนหวาน ผมชอบผู้หญิงแบบใหญ่มาก คือสามารถเล่นด้วยได้แบบไม่ต้องกลัวว่าจะงอนจะอะไรหรือเปล่า

 

“สงสัยไปหลีสาวอยู่มั้ง ปล่อยเค้าไปเหอะนานๆ จะได้มีโอกาสสักที ถ้าเป็นวันธรรมดาคงไม่กล้าหรอก” ใหญ่ยักคิ้วให้ผม ดูท่าอนาคตพี่กอล์ฟคงจะกลัวเมียเป็นแน่แท้ น่าอิจฉาพวกนี้ฉิบหาย ทั้งใหญ่ ทั้งโจ้ ทั้งไอ้ต็อป แม่งคุมคนของตัวเองได้หมดอ่ะ แล้วทำไมผมถึงกลายเป็นคนที่ถูกคุมวะ มันจะลำเอียงไปไหนก็ไม่รู้

 

“ว่าแต่กินข้าวยังวะ ไปหาอะไรกินก่อนดีกว่ามั้ย ข้าวมันไก่ร้านตรงนั้นก็อร่อยนะ กว่าจะเดินไปถึงที่พักก็อีกไกลเลยนะเว้ย” ผมบอกอย่างเป็นห่วง ถึงผมจะไม่ใช่คนในพื้นที่แต่ด้วยความที่ว่ามาเที่ยวที่นี่ทุกปี จึงพอรู้ระยะทางกับเค้าอยู่เหมือนกัน

 

“รออิตุ๊ดอยู่ไงคะ นี่มันยังล่าผู้ชายไม่อิ่มรึไงก็ไม่รู้ นางเหมือนได้ปลดปล่อยมากอ่ะ ตอนแรกก็บ่นๆ ว่าอยากไปที่สีลมมากกว่า พอมาตอนนี้ล่ะลัลลามากเพื่อนกู” ทั้งผมและใหญ่ต่างก็มองดูโจ้ที่ร่าเริงมากอย่างที่ว่าจริงๆ เดินไปประแป้งเค้าบ้าง อ่อยให้เค้ามาประแป้งบ้างล่ะ ไม่รู้ว่าทำไมพี่ปั้นแป้งถึงได้ปล่อยและให้อิสระมันมากขนาดนี้

 

“หิวรึยังคะใหญ่ พี่กับไอ้ปั้นไปเดินหาร้านข้าวกันมา มีร้านน่าทานหลายร้านเหมือนกันนะ ไปหาอะไรทานกันก่อนมั้ย...” พี่กอล์ฟกับพี่ปั้นแป้งเดินกลับมาแล้ว มาถึงพี่กอล์ฟก็กอดคอใหญ่แล้วส่งยิ้มให้ ใหญ่เป็นผู้หญิงที่ค่อนข้างตัวเล็กแต่สูงพอสมควร ดูเหมาะกับผู้ชายสูงๆ แบบพี่กอล์ฟแล้วล่ะ

 

“งั้นเราไปทานกันก่อนก็ดีนะพี่กอล์ฟ เห็นต่อบอกว่ากว่าจะถึงที่พักก็อีกไกล พี่ปั้นไปลากแฟนพี่กลับมาก่อนดีกว่ามั้ยคะ นางเริงระบำสายน้ำมากอ่ะ” ทั้งใหญ่ ทั้งผม ทั้งพี่กอล์ฟและพี่ปั้นแป้งต่างหันไปมองโจ้ คือดูร่าเริงในสายน้ำจริงๆ พี่ปั้นแป้งหัวเราะน้อยๆ พร้อมกับเดินเข้าไปกอดเอวโจ้และลากกลับมารวมกลุ่มกัน

 

“ต่อกินอะไรมารึยัง...”

 

“เรียบร้อยแล้วพี่กอล์ฟ นี่ว่าจะไปเปลี่ยนให้พวกพี่ต้นพาน้องลงมาหาอะไรกิน งั้นผมไปก่อนนะพี่ เจอกันเว้ย” เอาจริงๆ ป่ะ ผมหารถไม่เจอว่ะ ไม่รู้ว่าไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้ แต่ไม่เป็นไรเดินๆ ไปเดี๋ยวก็เจอ เพราะรถมันติดแบบนานๆ ถึงจะขยับได้สักที

 

“ขอประแป้งหน่อยนะครับ” เสียงแม่งโคตรคุ้นมากๆ อ่ะ จะไม่ให้คุ้นได้ไงก็ไอ้พี่พายมันโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ มาเนียนเดินเคียงข้างพร้อมกับแปะมือลงมาที่แก้มผมอย่างเนียนๆ

 

“ไหนวะแป้ง นี่มันลวนลามกันชัดๆ แตะอั๋งกูหรอครับ...” พี่พายมันฉีกยิ้มกว้าง มือของมันก็แปะที่แก้มผมทั้งซ้ายและขวาอยู่อย่างนั้น หยอกล้อกันเหมือนที่นี่มีแค่เราสองคน เหอะๆ

 

“แถวนี้มีที่ที่ไม่ถูกน้ำสาดบ้างมั้ยวะ” พี่พายมันทำท่าชะเง้อมองหาไปรอบๆ ด้าน ผมมองมันอย่างสงสัยว่ามันจะทำอะไร

 

“อยากสูบบุหรี่หรอวะ...”

 

“เปล่า อยากสูบบุรุษมากกว่า” เอิ่ม สลัดมากไอ้พี่พาย มาทำหน้าหื่นใส่กูกลางถนนหนทางแบบนี้ เดี๋ยวพ่อก็โบกให้หน้าทิ่มเลยนี่

 

“เพ้อเจ้อและมึง เออ เจอรถสักที ไปพี่พายไปเฝ้ารถกัน ให้พี่ต้นมันพาน้องไปกัน” ผมดึงข้อมือไอ้พี่พายแล้วดึงมันให้เดินไปด้วยกันที่บนรถ พอผมกับพี่พายมาถึง พี่ต้นก็พาน้องๆ ลงไปทานอาหาร ส่วนพี่ปริ้นกับพี่ปาล์มผมว่าคงไปไกลแล้วหล่ะ สองคนนี้หื่นแตกตั้งแต่เริ่มแล้ว คงไปล่าสาวๆ ที่เป็นเหมือนอาหารหวานของพวกเค้านั่นแหล่ะ

 

“ต่อ มึงเบื่อกูมั้ยวะ...” อยู่ดีๆ พี่พายมันก็ถามขึ้นมา ตอนนี้เราสองคนขึ้นมายืนแทนที่เลิฟกับลูกหว้า ไม่ได้นั่งอ่อยรอให้คนมาประแป้ง แต่เน้นสาดน้ำเล่นด้วยกันมากกว่า

 

“ทำไมวะ กูทำท่าทางเหมือนว่าเบื่อมึงหรอ เปล่านะเว้ย กูไม่ได้เบื่อมึงเลยนะพี่พาย ออกจะรักมากขนาดนี้” ผมวักน้ำใส่พี่พายและยิ้มอย่างกวนๆ ให้ ไม่รู้ว่าผมเผลอทำอะไรให้พี่พายมันคิดมากว่าผมเบื่อมันหรือเปล่า

 

“เปล่าหรอก กูแค่รู้สึกว่าตัวเองแม่งน่าเบื่อ หวงมึงจนแบบห่างจากมึงไม่ได้เลย ทั้งๆ ที่รับปากกับแม่แล้วว่าจะดูแลมึงดีๆ ทำให้มึงมีความสุขที่สุด แต่เอาเข้าจริงๆ กลับต้องให้มึงมาเป็นเหมือนนักโทษแบบนี้” เอ้า ไอ้ห่านี่มันเมาข้าวมันไก่หรือเปล่า หรือเพราะว่าผมเอาผักชีไปใส่ในน้ำซุป มันเลยแพ้ผักชี อาการมันถึงได้ไม่สู้ดีแบบนี้ ฉิบหายละกู โรคแพ้ผักชีมันรักษาได้มั้ย แล้วรักษายังไง

 

“คิดมากน่า กูไม่ได้รู้สึกแบบนั้นสักหน่อย กูก็มีความสุขดีออก มึงก็น่าจะรู้นี่ว่าความสุขของกูก็คือการได้อยู่กับมึง ไม่เห็นหรอว่ากูรักและก็หวงมึงมากแค่ไหน ไม่ใช่แค่มึงคนเดียวหรอกที่ห่างจากกูไม่ได้ กูเองก็ห่างจากมึงไม่ได้เหมือนกัน” ผมยีหัวไอ้พี่พายจนผมยุ่งไปหมด เอาแป้งมาประที่หน้าพี่พายจนขาววอก แล้วเขียนรูปหัวใจที่แก้มทั้งสองข้างของมันเล่น ฮ่าๆ น่ารักมากครับเด็กชายพาย

 

“มึงทำให้กูรักมากเกินไปแล้วนะต่อ ใครกล้ามาแย่งมึงไปจากกู สาบานได้เลยว่ากูฆ่าแม่งทิ้งจริงๆ รักมึงว่ะ” พี่พายแม่งรักกูรุนแรงมาก สาดน้ำใส่กูเป็นถังนี่คือกูแทบเซตกรถ มึงจะเอาแบบนี้ใช่มั้ยไอ้พี่พาย ได้เลยมึงเจอสงครามสาดน้ำแน่

 

และผมกับพี่พายก็ทำสงครามสาดน้ำใส่กัน ชาวบ้านเค้าคงงงอ่ะนะว่าไอ้หล่อสองคนนี้มันสาดกันเองทำไม แต่ก็ไม่มีใครมาสนใจคนอื่นนานนักหรอก เพราะต่างคนก็ต่างสนใจการเล่นน้ำที่แสนสนุกสนาน ประเพณีของไทยที่มันทอดกันมาอย่างยาวนานแสนนาน

 

อ้อ สุขสันต์วันสงกรานต์นะครับ ตอนนี้ผมกับพี่พายและชาวคณะขอตัวลาไปเล่นน้ำก่อน เจอกันครับ วู้ว...

 

……….100%..........

 

#ยุ่งนัก

เป็นอีกหนึ่งตอนที่ยาวมากกกกก สองตอนนี้ปาเข้าไป 90 หน้า A5 เลยจ้า เหอะๆ ยุ่งนักถือว่าเป็นเรื่องที่แต่งยังไงก็รู้สึกสนุก แต่คนอ่านจะรู้สึกสนุกมั้ย อันนี้หมู่เฮาก็ไม่แซ่บจริงๆ T^T

ถ้าใครเคยมาเล่นสงกรานต์ที่บางแสน น่าจะพอนึกภาพบรรยากาศออก แต่ถ้าใครที่ไม่เคยมา นึกไม่ออก นี่ลองจินตนาการการจราจรที่โคตรติด สงครามน้ำจากรถที่ติดกันอย่างเนืองแน่น ผู้คนที่ลงเดินเต็มถนน มันสนุกนะ แต่ก็ต้องเซฟๆ ตัวเองกันด้วยอ่ะเนอะ

จบแล้ววันสงกรานต์ ตอนหน้าจะเป็นตอนเกี่ยวกับอะไร ไว้ลงเมื่อไหร่จะแจ้งทางทวิตจ้า ^^

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 58 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #14994 I'm sone M.Seo >O< (@lovelymylonelyfk) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 5 กันยายน 2557 / 21:48
    คู่นี้นี่มันฮาร์ดคอจริงจัง 5555555555555555555555555555
    #14994
    0
  2. #14634 sakura17 (@thelufy) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 14:45
    สมเป็นคู่รักฮาร์ดคอ555
    #14634
    0
  3. #14098 Masato (@keyvongola) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 22:10
    สนุกจน ไม่รู้จะอธิบายยังไงแล้ว 544
    #14098
    0
  4. #13915 my only kihae (@poppy-39) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 25 เมษายน 2557 / 13:24
    โฮกกก หวานมากค่าาา >< รู้สึกชอบผู้ชายแบบพี่พายจังง อร๊างงงงง
    #13915
    0
  5. #13895 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 23:47
    น่ารักกกกกกกกกกกกก



    คิคิ
    #13895
    0
  6. #13831 Myworld (@Lovemi) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 23 เมษายน 2557 / 10:47
    สนุกและน่ารักเสมอจริงๆค่ะเรื่องนี้ ชอบบรรยากาศเรื่องแบบนี้มากๆเลย ขอบคุณไรท์เตอร์คนงามที่คอยแต่งนิยายดีๆมาให้อ่าน แต่งตอนพิเศษให้คลายความคิดถึง >< รู้สึกผูกพันไปกับตัวละคร&เนื้อเรื่องด้วยเลยค่ะ 555 จะคอยติดตามอยู่เสมอนะคะไรท์เตอร์คนเก่ง เป็นกำลังใจให้เสมอ
    #13831
    0
  7. #13828 ireen (@ireen41) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 23:10
    นี่อ่านยุ่งนักจบมา 3-4 รอบแล้วนะ นี่ไปสมัครแฟนพันธ์ุยุ่งนักได้เลยอ่ะ คือชอบอ่ะ อ่านเท่าไรก็ไม่เบื่อ นี่ขนาดอ่านมา 3-4 รอบแล้วยังฟินเวลาพี่พายกับต่อหวานกันอยู่เลย ยังไม่ชินสักที 5555 นี่เรื่องนี้เป็นนิยายวายเรื่องแรกที่เราอ่านเลยนะ แต่ก่อนคือไม่อ่านวายเลย แต่เจอเรื่องนี้แล้วแบบมันน่าสนุกเลยลองเข้ามาอ่านแล้วเป็นไงล่ะคะ เสพติดเข้าขั้นหนักเลยค่ะ 55555 อ่านเรื่องนี้นี่ได้อะไรหลายอย่างนะ มันได้ทั้งความรักแบบคนรัก ได้ทั้งมิตรภาพของเพื่อนๆ ได้ทั้งเรื่องครอบครัว คือเรื่องนี้นี่เอาไปเป็นแนวทางใช้ชีวิตได้เลยอ่ะ(?) 55555 คือสรุปๆเลยนะ ชอบค่ะ ชอบมากกกกกก และจะติดตามต่อไปเรื่อยๆนี่ก็ตามอ่านสินกำอยู่นะ 55555 สนุกดีค่ะ ทุกเรื่องเลย ^^
    #13828
    0
  8. #13826 Vanilla (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 15:20
    ฮ้าาาาฟินกะพี่พายเป็นต่อ
    #13826
    0
  9. #13824 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 11:56
    แหมๆ โผล่มาทีเดี๋ยวโก้พายเดี๋ยวสามพี อย่านะ อย่ากระตุกต่อมจิ้นเรานะเป็นต่อ คึคึๆๆๆ
    #13824
    0
  10. #13822 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 21 เมษายน 2557 / 23:19
    อยู่มาสี่ปีไม่เคยเล่นน้ำที่นั่นเลยย พอโตแล้วความอยากในการเล่นก็หดหาย อิๆ

    แต่ถ้าเจอคนหล่อๆ อย่างกลุ่มนี้ น่าลองไปดูมั่งเน้อออ ฮ่าๆๆ

    คู่นี้ฮาร์ดคอตลอดอ่ะ น่ารักกก
    #13822
    0
  11. #13821 Praew_Parichat (@26159) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 21 เมษายน 2557 / 22:25
    พี่พายกับน้องต่อรักกันรุนแรงมาก 555+

    ขาโหดจริงๆพี่พายเนี่ย หุหุ
    #13821
    0
  12. #13818 p*chu*ka (@pchuka) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 21 เมษายน 2557 / 18:51
    อ่านแล้วคิดถึงบางแสน. เหมือนกันนะนี่ อยู่4ปีไม่ได้เล่นสงกรานเลย
    คู่นี้ยังงัยก็น่ารัก. พายต่อ
    #13818
    0
  13. #13817 Jajar_Amah (@mimijajarcry) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 21 เมษายน 2557 / 10:29
    เป็นต่อก็ยังคงเป็น เป็นต่อ เช่นเดิม 5555 ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย...
    #13817
    0
  14. #13814 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 23:09
    เป็นต่อก็ยังเป็นคนที่ไม่รู้สถานะการณ์รอบข้างเช่นเดิม
    #13814
    0
  15. #13812 F*o*N (@rainniethepooh) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 23:06
    สุดท้าย เป็นต่อก็ยังคงไม่รู้ตัวสินะว่ามีสาวมาชอบ (= =')
    #13812
    0
  16. #13811 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 22:31
    ก็ต่อเป็นแบบนี้ ไม่ให้พี่พายคุมได้ไง -..-///
    #13811
    0
  17. #13809 M-Seraph♆ (@m-my-mew) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 22:22
    สนุกกกกกกกกมากกกกกก
    อยากให้แต่งยุ่งนักเรื่อยๆเลยค่ะ อยากอ่านต่ออีกเรื่อยๆ
    ยาวๆๆๆๆๆๆเป็นซีรี่ย์เลยยิ่งดี 555555555
    #13809
    0
  18. #13807 NineU (@vitamilk18) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 20:34
    ยังไม่เลิกกับแฟน >///< 5555555 '
    #13807
    0
  19. #13804 piecornpop (@cornpoppie) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 18:06
    เป็นต่อน่ารักกกกกกกก เป็นสงกรานต์ที่สนุกและมีความสุขมากกกก พี่พายแกล้งต่อตลอดๆๆๆๆๆ อ่านกี่รอบก็มีความสุขทุกรอบบบบ
    #13804
    0
  20. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  21. #13802 mon9228 (@mon9228) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 15:25
    แหม..ทำเป็นพูดนั่นนี่ พี่พายขุดหลุมมั่งหละ อะไรมั่งหละ แต่สุดท้ายน้องต่อเองก็เต็มใจโดดลงหลุมอยู่ดี อิอิ พี่พายปลื้มมมม ^^ สุดท้ายก็หวานกันไปมา กัดกันไปมาเหมือนเดิมมมม 5555
    #13802
    0
  22. #13801 dsjdkh (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 14:48
    การทำร้ายจิตใจและร่างกายเป็นต่อคือความสุขของอิพี่พาย อ่านแล้วยิ้มยิ่งอ่านยิ่งน่ารัก(ในแบบของพี่พาย)ขึ้นทุกวันน่ะพี่พายน่ะ แหม่ๆเห็นพายต่อเขาสวีทกันหน่อยไม่ได้เป็นต้องขัดมันเสียทุกทีน่ะพี่โก้น่ะ 555555 บทลงโทษของพี่พาย อิอิ ยุ่งนักเป็นเรื่องที่ไม่ว่าจะอ่านตอนไหนก็สนุกค่ะ อ่านแล้วแบบ ^________^ อ่านแล้วมีความสุขค่ะ เพราะฉนั้นจัดมาอีกเยอะๆเลยน่ะค่ะ(สงกรานต์ยังสนุกอยู่เลยจบซ่ะแล้ว) รออ่านเสมอค่ะ
    #13801
    0
  23. #13799 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 09:32
    ฮ่าาาา ต่อเอ๊ยต่อ รู้ว่ามันมีหลุมแต่ก็เต็มใจเดินตกลงไปเนอะ แต่ก็นะเพราะรักทั้งนั้น เนอะ
    อยากไปเล่นสงกรานต์บางแสนบ้างอ่า แต่มีคนหล่อๆอย่างนี้เยอะป่าว
    ถ้าเจออย่างกลุ่มนี้จะไปทุกปีเลย ฮี่ๆ
    #13799
    0
  24. #13796 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 07:27
    เป็นต่อหึง หวงได้น่ารักจริงๆ ^^

    พี่พายช่างแผนการแยบยล

    ทำให้ต่อหึง แล้วจะได้ไม่ไปปะแป้งสาว

    แต่ชอบที่บอกว่าพี่พายแพ้ผักชี

    ไม่ใช่เป็นต่อ อาจคิดไม่ได้อะ 5555

    #13796
    0
  25. #13794 NRMDWL (@nrmdwl12) (จากตอนที่ 112)
    วันที่ 20 เมษายน 2557 / 01:16
    น่าร๊ากกกกอ่าาา แล้วมาต่ออีกนะ รออ่านค่ะ
    #13794
    0