OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 108 : .....ดื้อนัก! รักดีมั้ย..... 03. พักร้อน ซ้อนรัก (ฮ่องเต้)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,978
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    30 มี.ค. 57



 03. พักร้อน ซ้อนรัก (ฮ่องเต้)

 

ผมถามน้ำปั่นว่าถ้าพูดถึงหน้าร้อนน้ำปั่นจะนึกถึงอะไร คำตอบของน้ำปั่นก็คือทะเล เพราะฉะนั้นตอนนี้ทั้งผมและน้ำปั่นต่างก็อยู่ที่เกาะลันตา เราสองคนพ่อลูกมาพักร้อนกันในช่วงหน้าร้อนที่แสนหฤโหด

 

น้ำปั่นดูดีใจและร่าเริงมากที่ผมพามาเที่ยวแบบนี้ ทุกครั้งที่ผมพอมีเวลาว่างผมมักจะพาน้ำปั่นไปเที่ยวนั่นเที่ยวนี่ ไม่อยากให้น้ำปั่นอยู่แต่บ้านอยากพามาเปิดหูเปิดตาบ้าง

 

เพราะถ้าผมไม่พาน้ำปั่นมาก็คงไม่มีใครพามา ไอ้ต้อมนี่อย่าไปหวังพึ่งพามันมาก มันบอกว่ามันไม่ถูกกับเด็ก แต่ไม่ได้หมายความว่ามันไม่รักน้ำปั่นนะครับ มันเองก็เอ็นดูน้ำปั่นมาก ที่บ้านผมหลงและรักน้ำปั่นกันทุกคนนั่นแหล่ะ แต่ไอ้ต้อมมันออกแนวเอาใจคนไม่เป็น และนิสัยของน้ำปั่นน่ะติดเอาแต่ใจหน่อยๆ เพราะฉะนั้นผมคนเดียวที่สามารถตามใจน้ำปั่นได้ทุกอย่างอย่างไม่มีข้อแม้ใดๆ

 

“ทะเล...” น้ำปั่นวิ่งร่าเข้าไปหาฟองคลื่นสีขาวที่กระทบเข้ามายังหาดทรายละเอียดแสนนุ่มเท้า ลมเย็นๆ พัดกลิ่นอายทะเลโชยเข้ามากระทบใบหน้า วันนี้แดดร่มจึงเหมาะกับการพาน้ำปั่นมาเดินเล่นเป็นที่สุด

 

“ฮ่องเต้ดูดิ ปูมันวิ่งหนีน้ำปั่นใหญ่เลยอ่ะ มุดลงรูหนีไปแล้วอ่ะ” น้ำปั่นวิ่งตามปูลมที่มุดลงรูหนีไป เจ้าตัวนั่งยองๆ จ้องมองดูรูปูอย่างเอาเป็นเอาตาย ท่าทางไร้เดียงสาที่แสนน่ารักนั่น ทำให้ผมนึกเอ็นดูมากจริงๆ

 

 “มันโผล่หน้ามายิ้มให้น้ำปั่นด้วยอ่ะฮ่องเต้ ฮ่าๆ น่ารักเนอะ” ใบหน้าขาวๆ เงยขึ้นมาส่งยิ้มกว้างให้กับผม ผมว่าที่น่ารักนี่น่าจะเป็นน้ำปั่นมากกว่านะ มาทำหน้าตาน่ารักใส่แบบนี้เดี๋ยวคนอื่นก็มองกันพอดี พูดไม่ทันขาดคำคนที่เดินผ่านไปผ่านมาก็มองความน่ารักของน้ำปั่นกันใหญ่

 

เฮ้อ...มีลูกน่ารักต้องทำใจครับ ถึงจะอยากเก็บเอาไว้มองเองคนเดียวก็เถอะ

 

ผมเดินตามน้ำปั่นที่วิ่งเล่นอยู่บนหาดทราย เจ้าตัวยุ่งของผมวิ่งไปทั่วอย่างร่าเริง หาดทรายขาวๆ น้ำทะเลใสๆ บรรยากาศดีๆ แบบนี้น่าจะทำให้น้ำปั่นสดชื่นขึ้นมาบ้าง

 

ผมสงสารน้ำปั่นที่มีความทรงจำที่ไม่ค่อยน่าจดจำสักเท่าไหร่ ผมเชื่อว่าถ้าทำได้น้ำปั่นก็คงอยากจะลืมมันไปเหมือนกัน แต่เหมือนว่ามันจะเป็นสิ่งที่เกาะกินอยู่ในใจดวงเล็กๆ อย่างเหนี่ยวแน่น ผ่านมานานกว่าสิบปีแล้วแท้ๆ แต่น้ำปั่นก็ยังไม่เคยลืมมันไป

 

น้ำปั่นไม่ได้แสดงออกให้ผมรู้หรอกครับ แต่ตอนที่นอนหลับน้ำปั่นชอบฝันร้าย ร้องเรียกหาแม่และร้องไห้ทั้งๆ ที่เจ้าตัวกำลังหลับอยู่แท้ๆ ผมได้แต่กอดน้ำปั่นเอาไว้ด้วยความสงสาร มันจะพอมีทางไหนที่ผมจะปัดเป่าเอาความเจ็บปวดออกจากใจองค์ชายน้อยของผมออกไปได้บ้าง

 

“ฮ่องเต้...” น้ำปั่นที่อยู่ห่างจากผมราวๆ สิบเมตรตะโกนเรียกชื่อผมพลางฉีกยิ้มกว้างและโบกมือโบกไม้ให้อย่างร่าเริง ผมชอบยามที่น้ำปั่นยิ้ม หัวเราะ และร่าเริงแบบนี้มากกว่าเวลาไหนๆ ผมถึงตามใจน้ำปั่นทุกอย่าง

 

เพราะว่าน้ำปั่นเป็นเด็กดีและน่ารักมาก น้ำปั่นไม่เคยเหลิง ไม่เคยทำตัวไม่น่ารัก น้ำปั่นจะเอาแต่ใจกับผมคนเดียวเท่านั้น แต่กับแม่ผมหรือกับไอ้ต้อมน้ำปั่นจะวางตัวดี ทำตัวน่ารักจนเค้าหลงกันทั้งบ้าน

 

ผมยิ้มตอบกลับไปให้คนที่ยืนอยู่ตรงหน้า อยู่ดีๆ น้ำปั่นก็วิ่งเข้ามาหาผมอย่างไม่ได้บอกล่วงหน้า ผมยกแขนทั้งสองข้างขึ้นเพื่อรับเจ้าตัวดีที่วิ่งโถมร่างเข้ามา น้ำปั่นวิ่งเข้าสู่อ้อมกอดของผมและกระโดดขึ้นมาให้ผมอุ้มซะงั้น ผมกอดเอวเล็กๆ และยกตัวน้ำปั่นขึ้นจากพื้นได้อย่างง่ายดาย

 

“ตัวเล็กไปแล้วน้ำปั่น ป๊าอุ้มเราได้แบบสบายๆ เลยนะ แบบนี้ถ้ามีคนมาอุ้มน้ำปั่นของป๊าไป ป๊าจะทำยังไงวะ” ผมกอดน้ำปั่นเอาไว้แน่น น้ำปั่นกอดรอบคอของผมเอาไว้เหมือนว่าเจ้าตัวกลัวว่าจะตกลงบนพื้นทราย

 

“น้ำปั่นจะร้องโวยวายและจะสู้ให้สุดแรงเลยนะ  น้ำปั่นไม่ยอมให้ใครมาพาน้ำปั่นไปจากฮ่องเต้หรอก น้ำปั่นจะอยู่กับฮ่องเต้ตลอดไป” ผมถูกจมูกรั้นๆ กดลงมาที่แก้มและหอมเสียฟอดใหญ่ คนที่เดินผ่านไปผ่านมาก็พากันมองแล้วก็ยิ้มกับความน่ารักของน้ำปั่น ผมค่อยๆ ปล่อยน้ำปั่นลงยืนบนพื้นทราย เจ้าตัวทำปากยื่นนิดๆ ทำหน้าตางอนๆ ใส่ผมทันที

 

“อุ้มแบบนี้ไม่ถนัด เปลี่ยนเป็นมาขี่หลังป๊าแทนดีกว่าเนอะ” ผมวางมือลงบนหัวของน้ำปั่นและยีเส้นผมนุ่มนั่นเล็กน้อย พอได้ยินแบบนั้นน้ำปั่นก็ยิ้มกว้างทันที ผมค่อยๆ ย่อตัวลงนั่ง ร่างเล็กๆ ก็โถมเข้ามาทางด้านหลังของผม ผมลุกขึ้นยืนอย่างสบายๆ ก็น้ำปั่นตัวเล็กซะขนาดนี้

 

 

“เกาะแน่นๆ นะน้ำปั่น อย่าตกลงไปนะ” ผมจับขาของน้ำปั่นและขยับร่างของน้ำปั่นให้เข้าที่เข้าทาง แขนเรียวเล็กโอบกอดรอบคอของผม ใบหน้าแสนน่ารักของน้ำปั่นเกยลงมาบนไหล่พลางส่งยิ้มกว้างให้กับผมตลอดเวลา

 

น่ารัก...

 

“กอดแบบนี้แน่นไปมั้ย ฮ่องเต้หายใจสะดวกหรือเปล่า” ผมยิ้มน้อยๆ และก้าวเดินไปข้างหน้า ได้ใช้เวลาอยู่กับน้ำปั่นแบบนี้มันเป็นอะไรที่ทำให้ผมมีความสุขมากจริงๆ ทุกวันนี้ผมเหมือนคนไม่มีสังคมไปแล้ว เพราะว่าเวลาทั้งหมดของผมยกให้กับน้ำปั่นจนหมด จนเพื่อนฝูงมันจะเลิกคบหาผมกันหมดแล้ว ฮ่าๆ

 

จริงๆ มันก็รู้กันทั้งนั้นแหล่ะว่าผมติดลูก แรกๆ มันก็ชวนเที่ยวกลางคืน เที่ยวผับ หลีสาว ยาวไปต่อที่โรงแรมซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาของพวกผม แต่ทว่าพอกลับมาบ้านแล้วน้ำปั่นงอนไม่ยอมพูดกับผมเป็นสัปดาห์ เท่านั้นแหล่ะ ผมเลยเลิกเที่ยวกลางคืน เลิกทุกอย่างที่น้ำปั่นไม่ชอบ

 

เพราะการถูกลูกงอนเป็นเรื่องที่ทำให้ผมรู้สึกแย่มาก น้ำปั่นไม่ยอมให้ผมเข้าใกล้ ไม่ยอมพูดกับผม ไม่ยอมให้ผมกอด ไม่ยอมให้ผมหอม แถมยังไม่ยอมมองหน้าผมอีก เป็นอะไรที่เจ็บมากจนผมเข็ดไปเลย

 

ถามว่าทำไมผมต้องแคร์น้ำปั่นมากขนาดนั้น ก็เพราะว่ารัก...เพราะว่าผมรักน้ำปั่นมาก ผมพาเค้ามาเลี้ยงแล้วผมก็ต้องรักและมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับเค้า ชีวิตหนึ่งชีวิตไม่ใช่สิ่งที่จะทิ้งขว้างกันได้ง่ายๆ ผมจะไม่มีทางทำให้น้ำปั่นเสียใจอีกเป็นอันขาด

 

“นี่แน่นที่สุดแล้วหรอวะ อ่อก...ป๊าหายใจไม่ออกนะเว้ย” พอแกล้งเย้าเท่านั้น น้ำปั่นก็ล็อคคอผมซะแน่นจนแทบหายใจไม่ออก ไอ้ตัวยุ่งของผมนี่มันน่าจับมาฟัดให้หายหมั่นเขี้ยวจริงๆ

 

“ไม่แกล้งฮ่องเต้ดีกว่า เดี๋ยวคนแก่ขาดอากาศหายใจขึ้นมาตายเอาก็แย่น่ะสิ...” เสียงใสๆของน้ำปั่นน่าฟังมาก น้ำปั่นเป็นศูนย์รวมของความน่ารักรึไงวะ หรือเพราะว่าผมหลงลูกตัวเองมากเกินไป อะไรๆ ที่น้ำปั่นทำหรือว่าน้ำปั่นเป็นผมมองว่าน่ารักทั้งหมดนั่นแหล่ะ

 

“ถ้าป๊าขาดอากาศหายใจน้ำปั่นก็ฝายปอดให้ป๊าดิ...”

 

“แบบเม้าทูเม้าเลยใช่ป่ะ ฮ่าๆ” น้ำปั่นยื่นมือมาบีบปากผมเบาๆ ผมงับนิ้วเล็กๆ นั่นอย่างหมั่นเขี้ยว เดี๋ยวนี้ชักจะเซี้ยวเกินไปแล้วนะเด็กคนนี้

 

“เอาแบบนั้นเลยก็ดีนะ แต่มันจะดีมากๆ ถ้าคนผายปอดเป็นสาวๆ แบบอึ๋มๆ หุ่นสะบึมมากๆ ยิ่งดี...โอ๊ย น้ำปั่นป๊าเจ็บนะเว้ย” ผมถูกคมเขี้ยวฝังลงบนไหล่อย่างแรง พร้อมกับร่างของน้ำปั่นที่กระโดดลงจากหลังของผม

 

อะไรวะ พูดเล่นแค่นี้มีงอนอีกแล้ว ผมนี่ก็ปากเปราะจริงๆ รู้ทั้งรู้ว่าน้ำปั่นไม่ชอบก็ยังชอบแกล้งอยู่เรื่อย

 

“สมน้ำหน้า น้ำปั่นน่าจะกัดให้เนื้อหลุดเลยด้วยซ้ำ” คนน่ารักของผมเชิดหน้าสะบัดหนีไปแล้ว แถมยังเดินลิ่วๆ ไปแบบไม่สนใจผมอีกเลย ผมได้แต่ลูบไหล่ป้อยๆ รอยฟันเรียงตัวสวยบนเนื้อของผมนี่มันคืออะไร น้ำปั่นใจร้ายนะชอบทำร้ายร่างกายผมอยู่เรื่อย

 

“ใจร้ายกับป๊าอยู่เรื่อยเลย...” ผมเดินตามง้อไอ้ตัวเล็กที่งอนตุ้บป่องเดินลิ่วไปแบบไม่ยอมหันมาสนใจผมเลยสักนิด

 

“ป๊าเจ็บนะเลือดซึมเลยด้วย...” โอเว่อร์เพื่อเรียกร้องความสนใจจากลูกนี่มันผิดหรือเปล่าวะ แต่มันเหมือนจะได้ผลนะ เพราะน้ำปั่นหันมามองผมด้วยสีหน้าตกใจ แต่อยู่ดีๆ เจ้าตัวก็สะบัดหน้ากลับไปเหมือนจะรู้ทัน

 

“เจ็บไหล่จังเลย โอ๊ย...” ไม่สนใจแฮะ ทำไมวันนี้งอนนานจังวะเนี่ย ปกติแค่ไม่กี่นาทีก็หายแล้ว ไอ้เต้เอ๊ย ปากเปราะแบบนี้อยู่เรื่อย ก็มันเคยนี่หว่า อยู่กับเพื่อนก็พูดแต่เรื่องทะลึ่งกันจนเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว ใครจะไปรู้ว่าในโลกนี้มีเด็กผู้ชายที่ไม่ชอบเรื่องแบบนี้อยู่ด้วย

 

ผมได้แต่เดินตามน้ำปั่นไปเรื่อย น้ำปั่นก็เดินไปเรื่อยไม่ยอมหันกลับมามองผมเลยสักนิด จริงๆ ผมเคยคิดว่าจะลองดัดนิสัยเอาแต่ใจของน้ำปั่นดูเหมือนกันนะ แต่ผมรู้เลยว่าผลที่ตามมามันจะหายนะกับผมมากแค่ไหน ผมก็เลยไม่ทำ

 

อีกอย่างผมทำไม่ลงด้วยหล่ะ

 

“ดีกันน้า...” ผมสะกิดไหล่น้ำปั่นที่เดินนำหน้าผมอยู่หนึ่งก้าว ตอนแรกผมก็เดินขึ้นไปเพื่อที่จะได้เดินตีคู่กับน้ำปั่น แต่เจ้าตัวมองผมด้วยสายตาที่บอกให้รู้ว่าผมต้องถอยไปข้างหลังหนึ่งก้าว ไม่อย่างนั้นจะงอนนานกว่านี้ คือผมน่ะอ่านสายตาของน้ำปั่นออกเพราะถูกเล่นแง่แบบนี้มาหลายครั้งมากแล้ว

 

“ไม่รักป๊าแล้วหรอครับน้ำปั่น ป๊าเสียใจนะ” ผมยื่นนิ้วก้อยไปข้างหน้าเพื่อง้อน้ำปั่นให้หายงอน แต่เจ้าตัวทำใจแข็งไม่ยอมคืนดีกับผมสักที เดี๋ยวก็อุ้มไปง้อในบ้านพักให้รู้แล้วรู้รอด

 

“ฮ่องเต้! ปล่อยน้ำปั่นลงนะ” เพราะว่าน้ำปั่นไม่ยอมหายงอนผมเลยตรงเข้าไปจัดการอุ้มน้ำปั่นขึ้นจากพื้นทรายทันที และเดินตรงดิ่งลงไปยังน้ำทะเลใส น้ำปั่นอยากดิ้นก็ดิ้นไปยังไงซะก็สู้แรงของผมไม่ได้หรอก

 

ตู้ม!

 

ผมจัดการปล่อยน้ำปั่นลงในน้ำทันที แต่ไม่ได้ทำแบบรุนแรงอะไร ผมไม่เคยทำรุนแรงกับน้ำปั่นมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว แค่ปล่อยเจ้าตัวลงในน้ำที่ลึกประมาณอกของผม และแน่นอนว่ามันสูงท่วมหัวน้ำปั่นพอดี และคนที่ว่ายน้ำไม่เก่งแบบน้ำปั่นต้องเกาะไหล่ของผมเอาไว้อย่างอัตโนมัติ เพราะเจ้าตัวกลัวจะจมลงไป

 

“นี่ไง ป๊าปล่อยน้ำปั่นลงแล้ว ยังอยากจะหนีจากป๊าไปอีกมั้ย” ผมก้มหน้ามองใบหน้าน่ารักที่แสนงอนอย่างง้อๆ เกิดมานี่ไม่เคยง้อใครเลยนะนอกจากคนนี้ ง้อมันทุกวันเพราะมีเรื่องให้ต้องถูกงอนอยู่ทุกวันนั่นแหล่ะ

 

“ฮ่องเต้ขี้โกงนี่ รู้ว่าน้ำปั่นว่ายน้ำไม่เก่งยังจะพามาที่ลึกๆ แบบนี้อีก...”

 

“น้ำปั่นก็น่าจะรู้ว่าป๊าไม่มีทางยอมให้น้ำปั่นของป๊าจมลงไป ป๊ากอดน้ำปั่นเอาไว้แน่นเลยนะ น้ำปั่นก็อย่าปล่อยมือจากป๊าดิครับ แค่นี้น้ำปั่นก็ไม่จมแล้ว” ผมยิ้มอย่างงอนง้อหวังว่าน้ำปั่นจะหายงอนผมสักที ทีนี้เวลาจะพูดอะไรนี่ต้องคิดให้มากกว่านี้แล้วหล่ะ มีลูกชายแสนงอนแบบนี้ก็ลำบากเหมือนกันแฮะ

 

“แล้วถ้าน้ำปั่นจมล่ะ ฮ่องเต้จะทำยังไง” น้ำปั่นมองหน้าผมพลางกระชับมือที่กอดรอบคอของผมเอาไว้ เจ้าตัวเกาะผมแน่นคงจะกลัวว่าตนเองจะจมลงไปจริงๆ แต่ผมไม่มีทางยอมให้เป็นแบบนั้นแน่ๆ เพราะผมเองก็กอดเอวเล็กๆ ของน้ำปั่นเอาไว้จนแน่นซะขนาดนี้

 

“ถ้าน้ำปั่นจม ป๊าจะเป็นคนพาน้ำปั่นขึ้นมาแล้วจัดการฝายปอดแบบเม้าทูเม้าด้วยตัวเองเลยครับ...”

 

“ฝายปอดแบบเม้าทูเม้าก็ดีนะ แต่มันจะดีมากๆ เลยถ้าคนที่ฝ่ายปอดให้น้ำปั่นเป็นผู้ชาย หนุ่มๆ หล่อๆ อายุสักไม่เกินยี่สิบห้า...” จุก อ่อก เหมือนถูกเอาค้อนฟาดหน้าเลยเว้ย ถูกย้อนคำพูดแบบนี้นี่เล่นหนักนะเว้ยน้ำปั่น

 

“ใจร้ายนะน้ำปั่น ใช่สิ ป๊ามันแก่” ผมล่ะเชื่อเด็กคนนี้เลย ผมก็แค่จะอายุ 29 ปี เท่านั้น ทำไมชอบพูดเหมือนผมเป็นคนแก่สัก 40 ปี ก็ไม่รู้

 

“แก่ ใจร้าย ชอบทำร้ายจิตใจน้ำปั่นด้วย” ผมแกล้งเดินลงไปในทะเลที่ลึกกว่านี้อย่างจงใจ น้ำปั่นรีบกอดคอผมและพยายามปีนขึ้นมาเพื่อไม่ให้ตนเองจมน้ำ ผมถูกทุบไหล่อยู่สองสามที ยิ่งน้ำปั่นใจร้ายกับผมมากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งแกล้งเดินลงไปให้ลึกมากเท่านั้น

 

“ฮ่องเต้อ่ะ น้ำปั่นกลัวจมน้ำนะ อย่าแกล้งกันแบบนี้สิ” น้ำปั่นประท้วงด้วยเสียงที่อ่อนลง เจ้าตัวคงกลัวจริงๆ นั่นแหล่ะ ผมยิ้มอย่างพึงพอใจที่แกล้งน้ำปั่นได้ อยากแสบกับผมดีนัก

 

“หายงอนป๊าก่อน แล้วป๊าจะพากลับขึ้นบนหาด” น้ำปั่นเกี่ยวขาเข้ากับเอวของผมและกอดคอผมเอาไว้แน่น แค่นี้น่าจะพอแล้วมั้ง แกล้งมากกว่านี้เดี๋ยวน้ำปั่นจะกลัวจนเสียขวัญ

 

“จุ๊บน้ำปั่นก่อน แล้วน้ำปั่นจะหายงอน” น้ำปั่นยื่นข้อเสนอที่ง่ายแสนง่ายมาให้กับผม จริงๆ มันเป็นความเคยชินของผมไปแล้ว เพราะทุกวันนี้เวลาที่น้ำปั่นตื่นนอนมา เจ้าตัวก็จะต้องมอร์นิ่งคิสกับผมอยู่ทุกวัน

 

ก็แค่ปากแตะปาก...มันยากตรงไหน

 

ผมยิ้มกว้างพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ ตอนนี้น้ำปั่นเกาะผมเอาไว้จนเจ้าตัวอยู่ในระดับเดียวกันกับผม ปากแดงๆ เม้มน้อยๆ หน้าขาวๆ เป็นสีชมพูระเรื่อน่าจะเป็นเพราะตากแดดมาสักพัก ปากของผมแตะลงบนปากของน้ำปั่นเบาๆ เหมือนอย่างที่เคยทำเป็นประจำ

 

แต่ทว่าครั้งนี้มันกลับไม่เหมือนอย่างทุกครั้ง...

 

น้ำปั่นโอบกอดรอบคอของผมเอาไว้แน่น อย่างไม่ยอมให้ผมถอนริมฝีปากขึ้น ลิ้นเล็กๆ ยื่นมาเลียปากของผมเบาๆ และจูบตอบอย่างที่น้ำปั่นไม่เคยทำมาก่อน ก่อนที่เจ้าตัวจะยอมปล่อยให้ผมเป็นอิสระ ชั่ววินาทีที่ผมรู้สึกอยากจะล็อคคอน้ำปั่นเอาไว้แล้วประทับจูบลงไปอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง

 

ได้ยังไง...ความคิดแบบนั้นเกิดขึ้นมาได้ยังไงกัน

 

“หายงอนแล้วหล่ะ” น้ำปั่นยิ้มอย่างทะเล้นให้กับผม ผมเผลอมองปากแดงฉ่ำนั่นอย่างไม่รู้ตัว ผมไม่ได้พูดอะไรออกไปเพราะกำลังไม่เข้าใจตัวเองว่าเกิดความคิดแบบนั้นกับน้ำปั่นได้ยังไง ในเมื่อน้ำปั่นเป็นลูก

 

“ฮ่องเต้...” เสียงของน้ำปั่นเรียกสติผมกลับมา ผมละสายตาจากริมฝีปากของน้ำปั่น และส่งยิ้มให้กับคนตรงหน้า ทั้งๆ ที่ความรู้สึกไม่เข้าใจมันวิ่งวนอยู่ในหัวใจ ผมเป็นอะไรไปวะ ความรู้สึกแบบนี้มันไม่เคยเกิดขึ้นมาเลยสักครั้ง ที่ผ่านมาเวลาที่น้ำปั่นคิสผม ผมไม่เคยเกิดความรู้สึกแบบนี้เลย

 

“กลับบ้านพักกันดีกว่าเนอะ แดดเริ่มแรงแล้ว” ผมอุ้มน้ำปั่นเดินกลับเข้ามาที่ชายหาดพร้อมกับปล่อยให้น้ำปั่นลงเดินด้วยตนเอง ผมถูกมือเล็กๆ จับมืออย่างสอดประสาน น้ำปั่นฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดีและเดินแกว่งมือของเราไปเรื่อย

 

ผมลอบมองน้ำปั่นเล็กน้อย ก่อนจะมองไปยังเส้นทางข้างหน้าด้วยความไม่เข้าใจ ผมไม่ใช่เด็กที่ไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่าไอ้ความรู้สึกแปลกๆ ที่เกิดกับตัวเองน่ะมันคืออะไร แต่ที่ผมแปลกใจเพราะผมไม่เข้าใจตัวเองว่ามันเกิดขึ้นมาได้ยังไงต่างหาก

 

………...........

 

 

 

 

 

ทันทีที่กลับมาถึงบ้านพัก ผมก็คว้าข้าวของหมายจะเดินเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ แต่ทว่าน้ำปั่นกลับวิ่งตามเข้ามาด้วย ผมมองหน้าน้ำปั่นที่ฉีกยิ้มกว้างให้กับผม เจ้าตัวคงไม่ได้รู้สึกอะไร ในขณะที่ผมกลับเกิดความรู้สึกบ้าๆ นี่ขึ้น

 

รู้สึกผิดยังไงก็ไม่รู้

 

“อาบด้วยน้าฮ่องเต้” น้ำปั่นถอดเสื้อออกด้วยความเคยชิน เจ้าตัวยิ้มอย่างอารมณ์ดี ผมสะบัดหัวไล่ความคิดของตนเองทิ้งไป ดึงตัวเองกลับมา ณ จุดที่ควรจะยืนอยู่ จัดการถอดเสื้อของตนเองออกและเปิดน้ำจากฝักบัวให้ไหลรินลงมาเป็นสาย

 

“ฮ่องเต้ดูดิผิวน้ำปั่นแดงหมดเลยอ่ะ ลืมทาครีมกันแดดก่อนออกไปเดินเล่นซะได้” น้ำปั่นมองสำรวจผิวตนเองอยู่อย่างนั้น ผมมองดูร่างบอบบางของน้ำปั่นอย่างเอาเป็นเอาตาย จนน้ำปั่นเงยหน้าขึ้นมามองหน้าผมด้วยความสงสัย

 

“จ้องน้ำปั่นแบบนี้มันเขินนะฮ่องเต้” ผมยิ้มให้กับน้ำปั่นที่ทำหน้าเก้อๆ ใส่ผม ไอ้ตัวแสบมันจะรู้บ้างมั้ยว่าตัวเองน่ะน่ารักมากแค่ไหน แล้วดันมาจุดชนวนบางอย่างในใจของผมเอาไว้แบบนั้น

 

โอย...ไอ้เต้ ไอ้เลว ไอ้ชั่ว นี่ลูกนะเว้ย ลูก ลูก ท่องเอาไว้ว่าลูก

 

“เขินอะไร มีอะไรให้น่าเขินหรอน้ำปั่น เห็นมาตั้งแต่เด็กๆ แล้วเหอะ ก็มีเหมือนๆ กันนั่นแหล่ะ” ผมแกล้งเย้ากลับไป ตอนนี้ดึงสติตัวเองกลับมาได้แล้ว จริงๆ มันก็คงไม่มีอะไรหรอก ก็แค่แพ้ความน่ารักของน้ำปั่นก็เท่านั้นเองแหล่ะมั้ง

 

“เหอะ...ฮ่องเต้บ้า” น้ำปั่นว่าอย่างงอนๆ เจ้าตัวก้มลงถอดกางเกงขาสั้นออก เหลือแค่ชั้นในตัวเดียวเท่านั้น ผมถอดกางเกงออกตอนนี้เหลือแค่ตัวเปล่า อาบน้ำอาบท่าล้างเนื้อล้างตัว หันไปมองอีกทีน้ำปั่นก็ถอดกางเกงในออกแล้ว เท่ากับว่าตอนนี้เราทั้งคู่เหลือแค่ตัวเปล่าเท่ากัน

 

“มองอะไรเล่า ไหนว่าเคยเห็นมาบ่อยแล้วไง มาจ้องแบบนี้ไม่คิดว่าน้ำปั่นจะหรือไงกัน” น้ำปั่นตีผมเบาๆ ถ้าเขินมากแล้วมาอาบน้ำด้วยกันทำไมวะเนี่ย ทั้งๆ ที่เราสองคนก็อาบน้ำด้วยกันเป็นประจำ มันก็เป็นเรื่องธรรมดาของพ่อกับลูกชายไม่ใช่หรอวะ

 

“ก็น่ารัก ก็อยากมอง...” น้ำปั่นหันหลังให้ผมไปเลย ผมหัวเราะน้อยๆ พลางคว้าครีมอาบน้ำมาเทใส่มือ ถูลงบนร่างกายตนเองเพื่อล้างคราบน้ำทะเลออกให้หมด อาบน้ำเสร็จจะนอนสักงีบ เผื่อว่าตื่นนอนมาแล้วอะไรมันจะได้เข้าที่เข้าทาง

 

แต่อะไรๆ ที่มันน่าจะเข้าที่เข้าทาง มันกลับเตลิดไปอีกรอบนี่สิ เพราะร่างเล็กๆ ที่เข้ามาสวมกอดทางด้านหลัง พร้อมกับมือที่สอดมาลูบวนที่ท้องของผมไปมา น้ำปั่นกำลังหัวเราะน้อยๆ พลางถูตัวให้กับผมเหมือนอย่างที่เคยทำเป็นประจำ

 

“น้ำปั่นถูตัวให้ฮ่องเต้น้า ฮ่องเต้อยู่เฉยๆ เดี๋ยวน้ำปั่นจะดูแลฮ่องเต้เอง” ผมอยากจะห้ามแต่ก็คงจะไม่ได้ เพราะน้ำปั่นตั้งใจจะทำแล้วต้องปล่อยให้ทำ ไม่อย่างนั้นถ้างอนขึ้นมาอีกล่ะก็หายนะแน่ๆ

 

ผมยืนนิ่งๆ ให้ร่างเล็กๆ กอดจากทางด้านหลัง ร่างของเราแนบชิดกันอย่างแนบแน่น น้ำปั่นตัวเล็กกว่าผมมาก การที่จะเอื้อมมือมาถูตัวทางด้านหน้าให้ผมนั้น น้ำปั่นต้องขยับเข้ามาแนบชิดและนาบลำตัวเข้ากับด้านหลังของผม และกอดผมอย่างแนบแน่น

 

ผมได้แต่ปล่อยให้สายน้ำมันรินรดลงมาใส่หัวของผม ปล่อยให้น้ำปั่นทำตามใจตัวเองไปเรื่อย แต่ทำไมยิ่งพยายามสงบจิตสงบใจ อารมณ์แปลกๆ มันกลับยิ่งเด่นชัดมากยิ่งขึ้น

 

มือเล็กๆ ที่ลากไปมาตรงหน้าท้องของผมนั้นทำท่าจะลงต่ำไปเรื่อย สัมผัสลื่นๆ จากฟองของครีมอาบน้ำ ไหนจะหน้าอกและร่างกายของเจ้าตัวที่เบียดอยู่ทางด้านหลังของผม ต่อให้น้ำเย็นมากแค่ไหนมันก็ดับอารมณ์ของผมให้สงบลงได้ยากแล้วหล่ะ

 

ผมเอื้อมมือไปคว้าฝักบัวลงมาและหันกลับมาจ่อสายน้ำเข้าหาน้ำปั่น จัดการถูตัวให้น้ำปั่นอย่างลวกๆ และดึงผ้าเช็ดตัวมาห่อตัวให้น้ำปั่น จัดการดันร่างเล็กๆ นั่นออกไปจากห้องน้ำอย่างไม่ฟังเสียงโวยวาย พลางปิดล็อคประตูห้องน้ำทันที

 

“บ้าฉิบ” ผมสบถกับตัวเองพลางมองลงต่ำ มันบ้าอะไร อารมณ์แบบนี้มันเกิดขึ้นมาได้ยังไงวะ ถ้าผมไม่ดันน้ำปั่นออกไปจากห้องน้ำ บางทีน้ำปั่นอาจจะรู้ว่าผมกำลังคิดอะไรที่ไม่ดีแน่ๆ

 

ก็แม่งเด่นชัดมากขนาดนี้

 

“ฮ่องเต้อ่ะใจร้าย น้ำปั่นยังอาบน้ำไม่เสร็จเลยนะ” เสียงโวยวายของน้ำปั่นกับเสียงทุบประตูสองสามครั้ง ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลงไป ผมกดเปิดน้ำให้แรงขึ้น เพื่อกลบเสียงบางอย่างที่ไม่ควรเล็ดลอดออกไป

 

บ้าแล้วไอ้เต้ ไอ้ห่าเอ๊ย...

 

ผมยืนพิงผนังห้องน้ำปล่อยให้สายน้ำชะล้างทุกอย่างออกไป นี่มันคืออะไรกันแน่ วันนี้ผมเป็นอะไรวะ หรืออาจจะเพราะว่าเห็นสาวๆ หุ่มสะบึมใส่บิกินีเดินผ่านไปผ่านมาและส่งยิ้มให้ มันเลยเกิดความรู้สึกแบบนี้ขึ้นมา

 

“มันต้องใช่ดิ...” ถึงจะพยายามบอกกับตัวเองแบบนั้น แต่ทว่าริมฝีปากของน้ำปั่นกลับเป็นสิ่งที่ผมนึกถึง ผมได้แต่หลับตานิ่งพลางจัดการกับอารมณ์ของตนเองอย่างรู้สึกผิด

 

ตลอดเวลาที่ขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ ภาพต่างๆ ของน้ำปั่นลอยมาเต็มหัวผมไปหมด ผมว่ามันบ้าไปแล้วหล่ะ สงสัยจะต้องจัดการกับเรื่องนี้ให้มันเด็ดขาดจริงๆ แล้ว

 

“น้ำปั่น...”

 

.........

 

 

“ฮ่องเต้...”

 

“ฮ่องเต้...”

 

“ฮ่อง...เต้...”

 

“ห้ะ อะไร อยู่แค่นี้ทำไมต้องตะโกนเรียกป๊าเสียงดังด้วยหล่ะ”  ผมสะดุ้งทันทีที่ถูกน้ำปั่นตะโกนเรียก พอหันไปมองหน้าเจ้าตัวก็กอดอกพลางทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย ผมกะพริบตาปริบๆ ใส่น้ำปั่นอย่างมึนๆ ไม่รู้เหมือนกันว่าสติมันลอยหายไปไหนของมัน

 

“น้ำปั่นเรียกฮ่องเต้มาหลายรอบแล้วเหอะ มัวแต่ใจลอยไปไหนก็ไม่รู้ อยู่กับน้ำปั่นแต่คิดถึงคนอื่นแบบนี้ใจร้ายไปแล้วนะ” น้ำปั่นต่อว่าผมด้วยน้ำเสียงงอนๆ ผมไม่ได้คิดถึงใครเลยสักคน คนเดียวที่กำลังคิดถึงอยู่ในตอนนี้ก็คือน้ำปั่นนั่นแหล่ะ

 

“คิดถึงใครที่ไหน ไม่มีสักหน่อย ป๊าก็มีแค่น้ำปั่นคนเดียวนั่นแหล่ะ” ผมวางมือลงบนหัวของน้ำปั่นและยีเบาๆ เจ้าตัวยังทำหน้ามุ่ยเล็กน้อย มองผมอย่างจับผิดตามเคย

 

“เอ้า นี่สาบานเลยก็ได้ว่าไม่ได้คิดถึงใครจริงๆ นะ ป๊าก็แค่คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยแต่ไม่ได้คิดถึงใครคนอื่นอย่างแน่นอน” ผมยกมือขึ้นทำท่าชูสามนิ้วจะสาบาน แต่น้ำปั่นก็คว้ามือของผมเอาไว้แล้วสอดประสานมือเข้ากับนิ้วมือของผม

 

“ไม่เอาไม่สาบาน น้ำปั่นเชื่อก็ได้ว่าฮ่องเต้ไม่ได้คิดถึงใคร แต่ไม่ให้สาบานนะ เพราะถ้าสาบานไปแล้วสุดท้ายทำไม่ได้ขึ้นมา ผิดคำสาบานจะถูกฟ้าดินลงโทษ” น้ำปั่นพูดอย่างจริงจัง ท่าทางดูน่ารักแบบไม่รู้ตัวนี่แหล่ะที่น่าเอ็นดูเป็นอย่างมาก ผมกระชับมือของน้ำปั่นและตบที่ตักตนเองสองสามที่ เจ้าตัวยุ่งของผมก็ขยับมานั่งซ้อนบนตักของผมอย่างรู้หน้าที่

 

“ป๊าน่ะจะเอาเวลาที่ไหนไปคิดถึงใครได้ มีแต่เรื่องของน้ำปั่นวิ่งวุ่นเต็มไปหมด วันๆ ป๊าก็คิดแต่ว่าจะเลี้ยงน้ำปั่นยังไง จะทำอะไรให้น้ำปั่นได้บ้าง มีแต่เรื่องของน้ำปั่นจนไม่มีเวลาเหลือมานั่งคิดถึงใครแล้ว” ผมดึงสติตัวเองกลับมา ไอ้อาการประหลาดๆ ที่เป็นก่อนหน้านี้มันหายไปแล้ว ผมกลับมาเป็นปกติเหมือนอย่างที่เคยเป็น

 

“ฮ่องเต้นี่น่ารักจังเลยน้า คิดถึงแต่น้ำปั่นแบบนี้เห็นทีต้องให้รางวัลสักหน่อย” น้ำปั่นยิ้มจนตายิบหยีอย่างน่ารัก ผมบีบจมูกรั้นๆ ของน้ำปั่นเบาๆ เจ้าตัวปัดมือของผมออกแล้วยื่นหน้ามาใกล้ๆ ผมมองดูปากแดงๆ ของน้ำปั่นอย่างเผลอไผล พอเจ้าตัวยื่นหน้ายื่นปากมาใกล้ๆ ผมยกมือขึ้นจับหน้าน้ำปั่นอย่างที่ตัวเองก็ไม่นึกเหมือนกันว่าจะทำ

 

“ฮ่องเต้เอามือมาปิดหน้าน้ำปั่นทำไมอ่ะ มือใหญ่จนเต็มหน้าน้ำปั่นเลย อิ อิ” น้ำปั่นหัวเราะน้อยๆ พลางจับมือของผมออกจากหน้าตนเอง เจ้าตัวยังคงยื่นหน้ามาใกล้ๆ ทำไมผมมองแต่ที่ปากน้ำปั่นวะ หรือว่าวันนี้ปากน้ำปั่นจะแดงกว่าทุกวัน...ตลกละไอ้เต้

 

ฟอด~~

 

ครั้งนี้เป็นเพียงแค่การหอมแก้มเท่านั้น ทำไมผมถึงได้รู้สึกโล่งใจก็ไม่รู้ อาการหนักแล้วไอ้เต้ จริงๆ ผมก็ไม่ใช่คนดีอะไรหรอก ก็อย่างที่น้ำปั่นว่านั่นแหล่ะว่าผมคิดแต่เรื่องหื่นๆ ในสมอง

 

แล้วจะให้ผมทำยังไงล่ะครับ เพราะว่าผมทำอะไรไม่ได้นอกจากคิดเอานี่แหล่ะ ก็คุณลูกชายเล่นไม่ยอมให้คบใครเลยนี่นา พอมีคนเข้ามาหาก็งอน พอลองถามว่าคนนั้นคนนี้สวยมั้ยป๊าควงได้เปล่า ก็งอนไปสามวันเจ็ดวัน

 

สรุปก็คือต้องอยู่อย่างเป็นโสดแล้วสำเร็จโทษด้วยมือตัวเองนี่แหล่ะ...

 

“ทำหน้าหื่นอีกแล้วฮ่องเต้...คิดอะไรทะลึ่งๆ อีกแล้วใช่มั้ย ตาเฒ่าลามก” ฉึก เหมือนถูกเข็มพันเล่มพุ่งตรงเข้ามาแทงที่กลางใจ ไม่ใช่เพราะน้ำปั่นมองออกว่าผมกำลังคิดถึงเรื่องทะลึ่ง แต่คำว่าตาเฒ่าลามกต่างหากที่มันพุ่งเข้ามาทิ่มแทงหัวใจผม

 

“โหย! ป๊ายังไม่สามสิบเลยนะเว้ย เรียกแบบนี้ป๊าเสียหายนะน้ำปั่น” ผมล่ะเชื่อเลยจริงๆ น้ำปั่นที่แสนน่ารักของผมทำไมชอบว่าผมเป็นตาแก่บ้างละ ตาเฒ่าบ้างละ ผมยังหล่อเข้มและเต่งตึงอยู่นะครับ

 

“ฮ่องเต้แก่กว่าน้ำปั่นตั้งเป็นรอบ...”

 

“ขอนะครับคุณลูกชาย ใช้คำว่าอายุมากกว่าแทนคำว่าแก่ได้มั้ย วันนี้น้ำปั่นใจร้ายกับป๊าว่ะ ทั้งๆ ที่ป๊าพามาเที่ยวแท้ๆ” งอนลูกนี่ผิดมั้ยครับ หรือเพราะน้ำปั่นจะรู้ว่าผมกำลังคิดในสิ่งที่ไม่ควรคิดถึงได้ใจร้ายใส่ผมอยู่อย่างนี้

 

“โอ๋ๆ อย่างอนน้า น้ำปั่นไม่ว่าฮ่องเต้แล้วก็ได้ น้ำปั่นรักฮ่องเต้จะตายไป จะว่าได้ลงหรอ” น้ำปั่นยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้าผม พลางทำหน้าออดอ้อนมาใส่แบบเต็มที่ ผมไม่เคยงอนน้ำปั่นได้เลยจริงๆ สินะ

 

เอ่อ กูใช้คำว่างอนกับลูกหรอวะ เอาเหอะ มีลูกน่ารักเลยทำตัวน่ารักตามไปด้วยคงไม่ผิดหรอกมั้ง

 

“ใครเค้างอนกันเล่าตัวยุ่ง” ผมวางมือข้างหนึ่งบนหัวน้ำปั่นและยีเบาๆ มืออีกข้างยื่นไปและเกี่ยวนิ้วก้อยเข้ากับนิ้วเล็กๆ ของน้ำปั่น เห็นรอยยิ้มกว้างอย่างสดใสแบบนี้ทีไร หัวใจมันชุ่มชื่นทุกทีสิน่า

 

“งั้นเราไปก่อปราสาททรายกันเถอะฮ่องเต้ แดดร่มแล้วหล่ะ” น้ำปั่นกอดแขนผมพลางเอาหัวถูๆ ที่แขนอย่างอ้อนๆ ผมพยักหน้ารับและเดินตามแรงดึงของน้ำปั่นที่ออกแรงลากผมให้เดินออกไปที่ชายหาดด้วยกัน

 

“นี่ฮ่องเต้ น้ำปั่นมีความลับจะบอกหล่ะ” ระหว่างที่น้ำปั่นกำลังนั่งก่อปราสาททรายอยู่ด้วยกันกับผม เจ้าตัวยุ่งก็ละสายตาจากสิ่งที่ทำขึ้นมามองหน้าผม เหมือนเจ้าตัวจะออกอาการลังเลว่าจะพูดหรือว่าไม่พูดดี

 

“น้ำปั่นแอบมีความลับกับป๊าได้ไงวะ ทีป๊ายังไม่เคยมีความลับกับน้ำปั่นเลยนะ” ผมมองหน้าน้ำปั่นอย่างรอคอย อยากรู้จังว่าอะไรคือสิ่งที่น้ำปั่นแอบปิดเป็นความลับกับผม

 

“น้ำปั่นก็ไม่ได้อยากจะปิดบังสักหน่อย แต่ไม่แน่ใจว่าจะบอกดีหรือเปล่าก็เท่านั้น” เจ้าตัวว่าอย่างงอนๆ คนนี้นี่งอนได้ตลอดทุกเรื่องนั่นแหล่ะ แต่น่าแปลกที่ผมไม่เคยคิดรำคาญเลยสักนิด กลับมองว่าท่าทีแบบนี้ของน้ำปั่นน่ะน่ารักมากจริงๆ

 

“บอกมาเลย บอกป๊ามาเดี๋ยวนี้เลยว่ามีความลับอะไร เดี๋ยวนี้หัดมีความลับกับป๊าได้ไง ใจร้ายที่สุดอ่ะ” ผมขยับไปนั่งข้างๆ น้ำปั่น พลางจับให้ไอ้ตัวแสบนั่งหันหน้ามาเผชิญกับผม จ้องมองสบตาน้ำปั่นอย่างกดดันนิดๆ เจอแลบลิ้นใส่มาหนึ่งที

 

เดี๋ยวพ่อจับกัดลิ้นขาดซะเลยดีมั้ยนะ

 

“น้ำปั่นไม่เคยใจร้ายเลยนะ คนที่ใจร้ายน่ะฮ่องเต้ต่างหาก ใจร้ายแถมยังไม่เคยรู้อะไรเลยด้วย...เชอะ” เอ้า ตกลงแล้วไอ้ความลับที่ว่านี่มันอะไรวะครับ คือเข้าใจหัวอกคนเป็นพ่อมั้ย ผมรักน้ำปั่นมากและเราสองคนก็ไม่เคยมีความลับต่อกันเลย แล้วพอรู้ว่าน้ำปั่นมีความลับกับผมแบบนี้ ใจมันร้อนรนนะเว้ย

 

“ทำไมจะไม่เคยรู้ ถ้าป๊าไม่รู้แล้วใครจะรู้...”

 

“มีบางเรื่องที่เจ้านายรู้แต่ฮ่องเต้ไม่รู้ และจะไม่มีวันได้รู้จนกว่าน้ำปั่นจะยอมบอกด้วยตัวของน้ำปั่นเอง หรือจนกว่าฮ่องเต้จะหาคำตอบได้ด้วยใจของฮ่องเต้เอง...” ผมมองสบตากับน้ำปั่นที่ดูจริงจังกับสิ่งที่พูดออกมา แววตาที่ดูจริงจังบนใบหน้าน่ารักๆ ของน้ำปั่นทำให้เจ้าตัวดูแปลกไปอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

 

“ป๊าจริงจังนะน้ำปั่น...ถ้ารักป๊าอย่าปิดบังกัน เพราะว่าป๊ารักน้ำปั่นป๊าเลยไม่มีความลับกับน้ำปั่น แต่ถ้าน้ำปั่นมีความลับกับป๊า ก็แสดงว่าน้ำปั่นไม่ได้รักป๊า...” ผมใช้ไม้ตายที่คิดว่าน่าจะใช้ได้ผลมากที่สุด น้ำปั่นเม้มปากและจับมือของผมเอาไว้แน่น

 

“น้ำปั่นรักฮ่องเต้...ฮ่องเต้เข้าใจมั้ย”

 

……….100%.........

 

#เต้ปั่น #ยุ่งนัก

เอาแหล่วเอาแล้วววววว ฮ่องเต้เข้าใจมั้ย ห้ะ ถามว่าเข้าใจมั้ย ตอบน้ำปั่นไปเร็วๆ

สารภาพว่าตอนท้ายๆ ที่แต่งไปตอนแรกคือลากเข้าดราม่า พอรู้สึกตัวอีกที เอ้าๆ อินี่เข้าดราม่าไปแล้ว ลบไปเป็นหน้า 55 เอาน่า ไม่ม่าค่า อย่าระแวงกันไป

เจอกันตอนหน้าจ้า ><

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15530 น้ำค้างตากฟ้า (@janejjan) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 15 เมษายน 2558 / 23:06
    ชอบเรื่องนี้จังไม่อยากให้มีแค่สิบกว่าตอนเลย
    #15530
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #13773 dsjdkh (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 19 เมษายน 2557 / 16:24
    ยิ่งไรเตอร์ยำ้แบบนี้ยิ่งระแว๊งงงงงงง ฮ่องเต้ก็รีบเข้าใจฮองเฮาซ่ะ แต่อย่างน้อยตอนนี้ฮ่องเต้ก็เริ่มรู้สึก?ตัวบ้างแล้วแหละ
    #13773
    0
  4. #13387 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 3 เมษายน 2557 / 23:20
    ฮ่องเต้จะเข้าใจมั้ยเนี่ยยยยย?
    ถ้าไม่เข้าใจฮ่องเต้เจองอนยาวววว ฮ่าๆๆ
    อยากมีคนน่ารักใกล้ตัวบ้าง อิๆ
    #13387
    0
  5. #13361 Praew_Parichat (@26159) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 22:15
    อั้ยย่ะ น้ำปั่นน่ารักมากๆเลย หุหุ

    ฮ่องเต้จ๋าน้ำปั่นรุกแล้วน๊า...

    ฮ่องเต้จะรู้มั้ย
    #13361
    0
  6. #13353 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 2 เมษายน 2557 / 11:32
    ฮ่องเต้จะเข้าใจมั้ยน้อ~
    #13353
    0
  7. #13321 SungEun~ (@Kim_SungEun) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 15:23
    เต้จะคิดว่าปั่นรักเต้แบบลูกชายรักพ่อไหมนะ
    เต้ รักปั่นก็บอกซะนะ อย่าให้ปั่นเสียใจล่ะ
    #13321
    0
  8. #13318 bigynew (@bigynew) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 14:46
    เต้จะรู้ความหมายของคำว่ารักของน้ำปั่นไหมเนี้ยแบบนี้ บอกรักกันตลอดแบบนี้
    #13318
    0
  9. #13314 kim (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 06:07
    ตาเฒ่าลามก 5555555555



    ลามกจริง ๆ เลยฮ่องเต้เนี้ย

    น้ำปั่นรักฮ่องเต้ เข้าใจไหมฮ่องเต้

    ตอบเร็ว ๆ เข้าใจมั้ย 555555
    #13314
    0
  10. #13312 Vanilla (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 1 เมษายน 2557 / 01:04
    เข้าใจม๊ายยยย
    #13312
    0
  11. #13310 รวิ339 (@rawinan99) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 23:48
    ฮ่องเต้แกต้องเข้าใจนะ

    #13310
    0
  12. #13309 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 23:34
    น้ำปั่นน่ารักไปล่ะ

    ฮ่องเต้อย่าคิดเยอะ

    วู้ว

    น้ำปั่นบอกความลับแล้วไงฮ่องเต้

    ตอบดิ
    #13309
    0
  13. #13304 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 21:04
    เอาแล้ววววววววววววววววววววววว



    งานมาแล้วววววววว



    ฮ่องเต้เอาไงละทีนี้ 



    5555555555555
    #13304
    0
  14. #13302 Aumskype (@0846100469) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 20:51
    ฮ่องเต้จะเก็ทป่ะเนี่ยยยยยยยยย
    #13302
    0
  15. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  16. #13300 kiray (@kira-nnnnn) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 18:02
    ฮ่องเต้จะเข้าใจคำว่ารักของนํ้าปั่นป่ะเนี้ย
    #13300
    0
  17. #13299 MinjunKT (@tae-why) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 17:01
    ฮ่องเต้เข้าใจมั้ยยยย รักน้ำปั่นแบบไหนถามใจตัวเองได้แล้วว
    #13299
    0
  18. #13298 Patty (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 16:40
    เข้าใจไหมฮ่องเต้ เข้าใจไหม
    #13298
    0
  19. #13297 eeDneaS (@taew1209) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 13:54
    น้ำปั่นช่างใจร้าย 55555 ทำเอาฮ่องเต้เกิดอาการเลย -.,-
    ช่วงนี้อากาศร้อนมากๆ ทำเอาอยากกินน้ำปั่นมากเลย -.,-
    อิจฉาฮ่องเต้เบาๆ ที่มีคนน่ารักแบบนี้ใกล้ๆ -////-

    น้ำปั่นถามแล้วว่าเข้าใจไหม ฮ่องเต้ต้องเข้าใจนะ
    แต่ไม่ใช่เข้าใจว่ารักแบบพ่อลูกนะ รู้ไหม???
    #13297
    0
  20. #13296 Oshfly (@4goming) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 12:44
    ฮ่องเต้จะเข้าใจคำว่ารักของน้ำปั่นมากแค่ไหน โปรดติดตามตอนต่อไป ฮอลลลลลล
    #13296
    0
  21. วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 10:23
    แหล่วๆๆๆๆๆแล้วฮ่องเต้จะเข้าใจคำว่ารักของน้ำปั่นแบบไหนนะ งั้นที่น้ำปั่นทำทั้งหมดคือการบอกรักฮ่องเต้แบบชุ้สาวแบบสามีภรรยาชัวร์
    #13291
    0
  22. วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 02:39
    อั๊ยยะ!! น่ารักมุ้งมิ้งมากอ่ะคู่นี้ น้ำปั่นยั่วเข้าไว้ลูก ตำแหน่งฮองเฮา รออยู่>////<
    #13286
    0
  23. #13285 skyblue (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 02:29
    สงสารฮ่องเต้จัง สำเร็จโทษด้วยมือตัวเอง 5555+

    น้ำปั่นก็ขยันยั่วจริ๊ง น่าร้าก
    #13285
    0
  24. #13284 skyblue (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 02:28
    สงสารฮ่องเต้จัง สำเร็จโทษด้วยมือตัวเอง 5555+

    น้ำปั่นก็ขยันยั่วจริ๊ง น่าร้าก
    #13284
    0
  25. #13281 Eyez (@devilgirl1998) (จากตอนที่ 108)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 01:40
    ฮ่องเต้เข้าใจมั้ยห๊ะ เข้าใจมั้ย? 555555
    #13281
    0