OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 103 : .....ณ ขณะรัก..... 14. วันดีดี (ชาย)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,504
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 32 ครั้ง
    5 ก.พ. 57



14. วันดีดี (ชาย)

 

วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่ทำให้ผมตื่นเช้ากว่าที่เคย เป็นอีกหนึ่งวันสำคัญที่ผมยอมทิ้งงานทุกอย่างไม่ว่ามันจะสำคัญมากเพียงใดก็ตาม เพราะว่ามันมีสิ่งที่สำคัญมากกว่านั้นรอผมอยู่

 

“ตื่นเช้านะวันนี้ มีอะไรพิเศษรึเปล่าวะพี่” ไอ้พายมันถือวิสาสะเปิดประตูเข้ามาในห้องของผม ผมกำลังแต่งตัวอยู่ที่หน้ากระจก วันนี้ผมอยากดูดีที่สุด มันเป็นความรู้สึกพิเศษที่ไม่อาจจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

 

แม้ว่าปอจะคุ้นเคยหน้าตาของผมดีก็ตาม แต่ทว่าแรกเปิดตาขึ้นมานั้น ผมอยากให้ปอเห็นหน้าผมที่ดูสดชื่นและมีชีวิตชีวาที่สุด มันจะได้ไม่เป็นห่วงผมอีก มันจะได้รู้ว่าผมน่ะมีความสุขกับการได้ดูแลมันไม่ใช่ทำเพราะว่ามันเป็นหน้าที่ หรือว่าเป็นความรับผิดชอบอะไร

 

“ก็คงไม่พิเศษเท่าวันที่ไอ้ต่อต้องไปหาหมอฟันหรอกมั้ง” ผมเพิ่งจะรู้เรื่องนี้จากไอ้ปอเพราะว่าไอ้พายมันเก็บเงียบไม่ได้พูดไม่ได้บอกอะไร หมอที่มาชอบไอ้ต่อเป็นหมอฟัน และเป็นหมอที่ไอ้ต่อมันไปรักษาฟัน ไอ้ห่าพายแม่งหูตาตั้งตามไปส่งไปเฝ้าไอ้ต่อชนิดที่ว่าถ้าตามเข้าไปในห้องได้มันคงตามไปแล้ว

 

“รู้มาจากพี่ปอสินะ อุตส่าห์ไม่เล่าให้ฟังแล้วเชียว ไอ้ต่อแม่งก็ไม่รู้จักเปลี่ยนหมอสักที นี่ผมว่าจะจับมันเลาะฟันทิ้งให้หมดปากให้มันจบๆ เรื่องไป” ผมว่าไอ้ที่อยากเลาะฟันให้หมดปากเนี่ย ไม่ใช่ฟันไอ้ต่อหรอกมั้ง คงเป็นฟันไอ้หมอหนุ่มนั่นต่างหาก

 

“เอาน่ามึงเชื่อใจไอ้ต่อมันเหอะ มันไม่ใช่คนที่จะนอกใจมึงนี่นา มันรักมึงจะตายไป ต่อให้หมอฟันนั่นมาตามจีบตามเฝ้าบ่อยแค่ไหนไอ้ต่อมันไม่สนใจหรอกเพราะมันไม่ชอบคนดี มันชอบคนเลว” ผมหลอกด่าน้องตัวเองสักทีแลกกับที่มันเข้ามาแซวผมถึงในห้อง แต่วันนี้ก็มีอะไรพิเศษรอผมอยู่จริงๆ นั่นแหล่ะ

 

“เออเนอะผมก็ว่าอย่างนั้นแหล่ะว่ะพี่ ผมก็ลืมคิดไปว่าไอ้หมาต่อของผมเนี่ยมันไม่ชอบคนดี มันชอบคนเลวๆ เถื่อนๆ เอาแต่ใจ เผด็จการ เจ้าอารมณ์พอใจยังพี่” มันยักคิ้วให้กับผมอย่างจงใจกวนประสาท มันรู้ทันที่ผมด่ามันมันเลยจัดการด่าตัวเองต่อซะชุดใหญ่

 

“มึงนี่ก็เอาเรื่องจริงมาพูด ว่าแต่ว่าไปรับไอ้ต่อที่บ้านกี่โมงวะ กูว่าจะเข้าไปหาปอที่โรงบาลเลย

 

“ก็เดี๋ยวอาบน้ำแต่งตัวลงไปกินข้าวกับพ่อเสร็จก็คงไปหาต่อที่บ้านเลย กะว่าจะไปเล่นกับหลานด้วยไม่ได้ฟัดมาหลายวันแล้วก็คิดถึงว่ะพี่ เออ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะสวนกันหรือเปล่า เพราะเห็นแม่บอกว่าอาจจะพาหลานๆ ไปหาพี่ปอแต่เช้า” เมื่อวันนั้นที่แม่พรทิพย์พาปลายฝนกับต้นหนาวมาเยี่ยมปอที่โรงพยาบาล ไอ้พายมันลากไอ้ต่อไปจัดการเรื่องหมอฟันนั่น เลยสวนกันไม่ได้อยู่เจอหลาน

 

แต่ว่าลูกปอก็น่ารักจริงๆ นั่นแหล่ะ น่ารักและก็น่าฟัดมากขนาดเวลาที่ไอ้พายมันพามาที่บ้าน พ่อกับน้าแพนยังเอ็นดูทั้งคู่เอามากๆ ทำเอาน้าแพนออกปากอยากจะมีเจ้าตัวเล็กน่ารักๆ แบบลูกของปอสักคนสองคน

 

“เอองั้นรีบๆ ไปจัดการตัวเองเลยก็แล้วกัน กูลงไปรอที่ด้านล่างก่อน มึงรีบๆ เสด็จลงมาด้วยล่ะอย่าให้พ่อรอนาน” มันหันหลังให้ผมและเดินออกไป ไม่วายยกมือขึ้นมาโบกให้ผมทั้งๆ ที่มันไม่ได้หันมามองหน้าผมเลยด้วยซ้ำ

 

ตอนนี้บ้านของเราสามารถเรียกว่าบ้านได้อย่างเต็มปาก จริงๆ มันก็สามารถเรียกว่าบ้านได้อย่างเต็มปากมาหลายปีแล้ว ไอ้พายมันก็กลับมานอนค้างที่บ้านและอยู่ทานอาหารกับพ่อทุกๆ วันเสาร์อาทิตย์

 

แต่มันสมบูรณ์มากขึ้นเพราะว่าตอนนี้ผมเองก็กลับมาอยู่ที่บ้าน เราจึงมีโอกาสทานอาหารร่วมกันอย่างพร้อมหน้าอยู่บ่อยครั้ง และบรรยากาศในบ้านก็ไม่น่าอึดอัดเหมือนที่ผ่านๆ มา

 

“ขอให้วันนี้มีแต่เรื่องดีๆ เถอะครับแม่” ผมยกมือขึ้นพนมไหว้ภาพของแม่ที่แขวนเอาไว้ในห้องนอนของผม วันนี้ขอให้ผมได้เจอแต่เรื่องดีๆ นะครับแม่ ที่ผ่านมาผมเจ็บมาเยอะแล้ว ทรมานตัวเองมาเยอะแล้ว ต่อจากนี้ไปขอให้ผมได้มีความสุขกับคนที่ผมรักด้วยเถอะครับ

 

ผมเดินลงมายังชั้นล่างเพื่อมาร่วมทานอาหารเช้ากับพ่อและน้าแพนเหมือนเช่นในทุกๆ วันที่ผมนอนค้างที่บ้าน ช่วงนี้เวียนเข้าออกโรงพยาบาลเสียบ่อยสัปดาห์หนึ่งก็นอนค้างที่โรงพยาบาลไปมากกว่าครึ่ง เป็นห่วงปอไม่อยากให้อยู่คนเดียว

 

จริงๆ แม่พรทิพย์ก็ติดต่อจ้างพยาบาลคอยดูแลปออยู่แล้ว แต่บอกตามตรงว่าผมไม่ไว้ใจเท่ากับดูแลมันด้วยตัวของผมเอง ก็อาจจะอย่างที่มันว่าว่าผมแอบหวงมัน มันก็มีบ้างในบางอารมณ์ ให้คนอื่นมาเช็ดเนื้อเช็ดตัวมันทั้งตัวแบบนั้นถึงมันจะเป็นหน้าที่ของเค้าก็เถอะ เหอะๆ

 

อายุก็ปาเข้าไปขนาดนี้แล้วแท้ๆ ยังจะมามีอารมณ์หวงแบบเด็กๆ เค้าเป็นกันอีกนะกู

 

“ไอ้เจ้าพายยังไม่เสร็จรึไง” พ่อเอ่ยถามยามที่ผมนั่งลงทางฝั่งขวาของพ่อ น้าแพนนั่งอยู่ทางฝั่งตรงข้ามกับผม ผู้หญิงคนนี้ใจดี น่าคบหาและดูแลเอาใจใส่พ่อของผมเป็นอย่างดี ผมกับไอ้พายยอมรับเธออย่างไม่มีข้อกังหาใดๆ ทั้งสิ้น เพราะหลายปีที่ผ่านมานั้นพ่อดูสุขภาพดีขึ้นมาก อารมณ์ดี ร่างกายดูแข็งแรงขึ้นมา

 

“เดี๋ยวคุณพายเสร็จธุระก็ลงมาเองแหล่ะค่ะคุณ แพนให้แม่บ้านตั้งโต๊ะอาหารเลยนะคะ คุณพายลงมาจะได้ทานอาหารได้เลย” น้าแพนเป็นผู้หญิงที่ใจเย็นมาก ท่าทีดูสงบนิ่งแต่ทว่าแววตาและสีหน้าดูใจดีอยู่เสมอ ทุกคนในบ้านก็ให้ความเคารพน้าแพนเป็นอย่างมาก

 

“พ่อมีอะไรกับไอ้พายมันหรือเปล่าครับ หือว่ามันทำเรื่องอะไรให้ไม่สบายใจ

 

“พ่อมีเรื่องอยากจะคุยกับแกทั้งสองคนสักหน่อย รอให้พายลงมาก่อนแล้วค่อยคุยทีเดียว” ผมมองดูสีหน้าของพ่ออย่างติดกังวลเล็กน้อย อาจจะเพราะว่าผมมีเรื่องที่มันค้างคาอยู่ในใจเลยรู้สึกระแวงไปก่อนหน้า ทั้งๆ ที่มันอาจจะไม่ใช่เรื่องของผมกับปอก็ได้ วันนี้เป็นวันดีเพราะฉะนั้นผมจะคิดแต่เรื่องดีๆ ก็แล้วกัน

 

ผมนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่เงียบๆ ระหว่างที่รอไอ้พายมันเสด็จลงมา ไม่นานนักไอ้พายมันก็เดินเข้ามาในห้องอาหาร แม่บ้านจัดการตักข้าวใส่จานให้พ่อ น้าแพน ผมและไอ้พายตามลำดับ

 

“ที่จริงไม่ต้องรอผมก็ได้นะครับ ทานกันก่อนเลยก็ได้” ไอ้พายมันพูดขึ้นมาเมื่อแม่บ้านทำการตักข้าวให้เสร็จ ถ้าเป็นเมื่อก่อนทุกคนอาจจะเข้าใจว่าไอ้พายมันพูดประชด แต่ทว่าตอนนี้น่ะไม่ใช่อย่างนั้นแน่นอน มันคงไม่อยากให้พ่อกับน้าแพนมานั่งรอมัน เพราะมันเป็นพวกที่ใช้เวลากับตัวเองนานพอสมควร

 

“สัปดาห์นึงจะได้กินพร้อมหน้าพร้อมตากันสักที แค่รอแค่นี้มันไม่ได้ทำให้พ่อหิวตายหรอกน่า” ไอ้พายมันยิ้มให้กับพ่อ ผมนั่งมองบรรยากาศระหว่างพ่อกับไอ้พายที่ดูดีขึ้นมากอย่างเบาใจ ต่างฝ่ายต่างถอยคนละก้าวและปรับตัวเข้าหากันได้แบบนี้ก็ดีแล้ว

 

“ผมพูดจริงๆ นะพ่อ ถ้าหิวก็ทานกันก่อนได้เลยไม่ต้องห่วงผมหรอก พ่อก็รู้ว่าผมไม่ค่อยชอบทานมื้อเช้าเท่าไหร่ ไอ้หมาต่อมันยังบ่นผมอยู่ทุกวี่ทุกวันว่าไม่ยอมกินมื้อเช้าสมองจะฝ่อ ทั้งๆ ที่คนสมองฝ่อน่ะมันแท้ๆ” ไอ้พายมันพูดถึงไอ้ต่อได้อย่างเปิดเผย เพราะว่าเรื่องของมันเป็นที่ยอมรับมาตั้งแต่ห้าปีที่แล้ว ผมแอบหวังว่าสักวันผมจะสามารถพูดถึงปอได้อย่างไม่ต้องกังวลอะไรแบบมันได้บ้าง

 

“พูดถึงน้องต่อไม่ได้มาที่บ้านเสียตั้งนานแล้วนะคะ น้าล่ะอดคิดถึงไม่ได้ รายนั้นน่ะช่างพูด น่ารัก แล้วก็อารมณ์ดีมากจริงๆ ยิ่งเวลาที่พาหลานๆ มาด้วยบ้านมีสีสันขึ้นมากจริงๆ ค่ะ” ผมยิ้มน้อยๆ อย่างดีใจที่น้าแพนรักและเอ็นดูลูกของปอ ถ้ามีโอกาสผมก็อยากจะเป็นคนพาปลายฝนกับต้นหนาวมาที่บ้านด้วยตัวผมเองบ้าง

 

“ปลายฝนน่ะช่างพูดครับน้าแพน พูดมากเหมือนต่อแหล่ะครับ ส่วนต้นหนาวนี่ก็ซนเอาเรื่องเหมือนกัน ต่อมันบอกว่าพามาบ่อยๆ ก็เกรงใจกลัวว่าจะมารบกวนพ่อกับน้าแพน

 

“รบกวนที่ไหนเล่า คนกันเองทั้งนั้น ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปีเด็กคนนี้ก็ขี้เกรงใจเสียจริง ทั้งๆ ที่น่าจะคุ้นเคยกันแล้วแท้ๆ” ผมได้แต่นั่งฟังบทสนทนาเงียบๆ พ่อเองก็เอ็นดูไอ้ต่อมาก เพราะว่ามันเป็นเด็กดีและสามารถพาไอ้พายให้เดินไปในทางที่ถูกที่ควรได้ พ่อเลยยิ่งชอบมันเข้าไปใหญ่

 

“ถ้าวันไหนพ่ออยากมีตัวป่วนมาวิ่งวุ่นในบ้านบอกได้เลยครับ ผมจัดให้ได้เลย รับลองว่าป่วนทั้งอาทั้งหลานนั่นแหล่ะ” เมื่อก่อนผมก็แอบคิดมาตลอดว่าอยากให้บรรยากาศของบ้านเรามันเป็นแบบนี้ และตอนนี้มันก็เป็นในแบบที่ผมแอบคิดแอบฝันเอาไว้ มันเป็นความสุขใจและความสบายใจที่เห็นคนในครอบครัวดีต่อกัน

 

“แล้วเราล่ะชาย ช่วงนี้ดูยุ่งนะ พี่ชายของเจ้าต่อเป็นยังไงบ้าง” ทั้งๆ ที่มันเป็นเพียงคำถามธรรมดาๆ ที่ถามถึงสารทุกข์สุขดิบเท่านั้น แต่ผมก็นึกหวั่นในใจยังไงก็ไม่รู้

 

“วันนี้หมอจะเปิดตามันแล้วครับ ต้องรอลุ้นว่ามันจะกลับมามองเห็นอีกครั้งหรือเปล่า ผมก็หวังว่ามันจะกลับมามองเห็นอีกครั้ง สงสารเด็กๆ น่ะครับเสียแม่ไปคนหนึ่งแล้ว อยากให้มันสามารถดูแลเด็กๆ ได้ เด็กๆ จะได้ไม่รู้สึกขาดความอบอุ่น” นี่คือสิ่งที่ผมต้องการและหวังว่ามันจะเป็นไปตามนั้น

 

“ชายตอนนี้แกมีความสุขดีหรือเปล่า” อยู่ดีๆ พ่อก็ถามขึ้นมาแบบนี้ ไอ้พายมันหันมามองหน้าผม เหมือนมันเองก็คงจะรู้สึกแบบเดียวกับที่ผมรู้สึก

 

“ครับผมมีความสุขดีครับพ่อ ได้กลับมาอยู่กับครอบครัว กลับมาอยู่กับคนที่ผมรักแบบนี้ผมก็ต้องมีความสุขอยู่แล้วครับ” ผมยิ้มให้กับพ่อ น้าแพนเอื้อมมือมาแตะแขนของพ่อเบาๆ พร้อมกับพยักหน้าให้พ่อ ท่าทางแบบนี้คงมีเรื่องอะไรอย่างแน่นอน

 

“พ่อก็คิดว่าอย่างนั้น เพราะตั้งแต่ที่แกย้ายไปทำงานที่เชียงรายตามลำพัง ขาดการติดต่อกับคนในครอบครัว พ่อก็รู้สึกได้ว่าแกไม่ได้มีความสุขกับสิ่งที่เลือก ไม่เหมือนตอนนี้” พ่อจ้องมองผมด้วยแววตาที่จริงจังจนผมนึกกลัวอยู่ในใจ แต่ทว่ามันไม่ใช่เวลาที่จะมาวิ่งหนีอีกต่อไปแล้ว เพราะถ้าครั้งนี้ผมตัดสินใจวิ่งหนีมันอีก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ผมถึงจะได้มีความสุขจริงๆ เสียที

 

“มันก็จริงอย่างที่พ่อว่าครับ ตอนนั้นผมไม่ได้มีความสุขกับสิ่งที่ผมเลือกทำ แต่เพราะว่ามันคือหน้าที่ของผม หน้าที่ของลูกชายคนโตที่ต้องทำหน้าที่ลูกที่ดีให้พ่อปลื้มใจ แต่ผมก็ไม่เสียใจที่ผมไปทำงานที่นั่น เพราะมันทำให้ผมได้อยู่กับตนเอง ทำให้ผมได้คิดอะไรหลายๆ อย่าง” ถึงเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่หวั่นใจมานาน มันไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว เพราะผมตัดสินใจแน่วแน่ที่จะเลือกเส้นทางนี้ด้วยตัวของผมเอง

 

“แกก็รู้ใช่มั้ยว่าพ่อคาดหวังกับแกเอาไว้มาก เพราะว่าแกคือลูกคนโต คือความหวัง คือทุกอย่าง พ่อเลยคาดหวังและอยากให้แกสานต่อกิจการของเรา มีครอบครัวและมีลูกสืบสกุล” ผมกำมือตัวเองแน่น ไอ้พายมันตั้งท่าจะพูดบางอย่างแต่ทว่าผมส่งสายตาห้ามมันเอาไว้ เรื่องนี้เป็นเรื่องของผมและผมจะจัดการด้วยตัวของผมเอง ผมจะก้าวข้ามมันด้วยกำลังของผม

 

“ผมรู้ครับพ่อ ผมรู้และเข้าใจทุกอย่างดี ที่ผ่านมาผมตั้งใจทำงานและทำหน้าที่ของผมอย่างดีที่สุด โดยที่ผมไม่เคยมองถึงความสุขของตนเองเลยสักนิด ผมอยากให้พ่อแข็งแรงและอยู่กับเราไปนานๆ ผมอยากให้ไอ้พายมันเปลี่ยนแปลงตัวเองและเป็นผู้เป็นคนกว่าที่มันเคยเป็น

 

“และตอนนี้ทุกอย่างมันก็เป็นไปตามที่ผมหวังเอาไว้แล้ว พ่อแข็งแรงและสุขภาพดีขึ้นมาก เพราะมีน้าแพนคอยดูแลเอาใจใส่ ผมจึงวางใจเรื่องของพ่อ เรื่องของไอ้พายผมก็วางใจเพราะว่ามันได้คู่คิดที่ดี พากันทำมาหากินและเติบโตเป็นผู้ใหญ่สามารถเข้ากับคนอื่นๆ ได้

 

“ผมจึงคิดว่าตอนนี้น่าจะถึงเวลาที่ผมจะทำอะไรเพื่อตัวเองบ้างแล้วครับพ่อ ความสุขเดียวที่ผมมีในตอนนี้และผมไม่อยากจะปล่อยให้มันหลุดลอยไปอีกแล้ว ครั้งก่อนผมปล่อยมือจากมันไปแล้ว ผมพยายามตัดใจ พยายามทุ่มเททุกอย่างกับการทำงาน แต่ผมก็หลอกตัวเองไม่ได้ว่าต่อให้ผ่านไปนานแค่ไหนผมก็ไม่สามารถเปลี่ยนความรู้สึกของตัวเองได้” ผมจ้องมองสบตากับพ่ออย่างไม่คิดจะหลบสายตา พ่อมองผมด้วยสายตาที่ค่อนข้างนิ่ง บรรยากาศที่ชวนให้รู้สึกอึดอัดกลับมาอีกครั้ง

 

“ชายแกคิดว่าความสุขของคนเป็นพ่อแม่คืออะไร” พ่อเอ่ยถามขึ้นมาหลังจากที่ปล่อยให้ผมพูดในสิ่งที่ผมคิด ผมรู้ดีว่าความสุขของคนเป็นพ่อคืออะไร แต่ทว่าผมเองก็มีสิ่งที่ทำให้ผมมีความสุขอยู่เหมือนกัน ถ้าผมจะเป็นคนเห็นแก่ตัวและทำเพื่อตัวเองบ้างมันจะเป็นอะไรมั้ย

 

“ผมรู้ครับพ่อว่าความสุขของคนเป็นพ่อแม่คืออะไร มันคือการที่เห็นลูกเติบโต ก้าวหน้า มีหน้าที่การงานที่มั่นคง มีครอบครัวที่อบอุ่น

 

“ใช่ครั้งหนึ่งพ่อเองก็เคยคิดเหมือนอย่างที่แกพูดออกมาทั้งหมด แต่สิ่งนั้นมันใช่ความสุขของคนเป็นพ่อแม่จริงๆ หรือมันเป็นเพียงแค่ความต้องการที่คนเป็นพ่อแม่ปรารถนากันแน่” ผมไม่เข้าใจว่าพ่อกำลังคิดอะไร สิ่งที่พ่อพูดมานั้นทำให้ผมค่อนข้างสับสน

 

“คำตอบที่แท้จริงของคำถามที่ถามแกไปเมื่อกี้น่ะ มันคือคำตอบเดียวกับที่แม่ของเป็นต่อได้เคยบอกกับพ่อเอาไว้ว่าความสุขของคนเป็นพ่อเป็นแม่ที่แท้จริงแล้วก็คือการที่เห็นลูกของเราใช้ชีวิตอย่างมีความสุข” ผมมองหน้าไอ้พาย ไอ้พายมันน่าจะคิดเหมือนผม มันยิ้มให้กับผมพร้อมกับตบลงมาที่บ่าผมเบาๆ ผมหันกลับไปมองหน้าพ่อกับหน้าน้าแพน ทั้งสองยิ้มให้กับผม ผมคลายมือที่กำแน่นออกทีละน้อย

 

“ถ้าคิดว่าสิ่งที่ทำอยู่ในตอนนี้มันทำให้มีความสุขก็ทำไปเถอะ พ่อเองก็อายุมากแล้วจะให้มานั่งจ้ำจี้จำไชลูกมันก็ไม่ใช่ที่ อีกอย่างแกเองก็ทำหน้าที่ลูกที่ดีตอบแทนพ่อแล้ว” ถึงผมจะคาดหวังให้พ่อยอมรับในสิ่งที่ผมเลือกและสิ่งที่ผมเป็น แต่ทว่ามันดูง่ายเกินไปหรือเปล่า เพราะว่าก่อนหน้านี้พ่อยังดึงดันให้ผมแต่งงานกับข้าวหอมอยู่แท้ๆ แล้วอะไรที่ทำให้พ่อเปลี่ยนใจได้อย่างนี้

 

“ หลายปีที่ผ่านมาเห็นแกต้องหนีไปอยู่คนเดียวไกลๆ ห่างไกลบ้านห่างไกลครอบครัว ห่างไกลคนรักแบบนั้นพ่อเองก็ไม่ได้มีความสุขนักหรอก ยิ่งคิดก็อดที่จะรู้สึกว่าตัวเองเป็นพ่อที่ไม่ได้เรื่องเลยสักนิด

 

“ไม่หรอกครับพ่อ พ่ออย่าโทษตนเองเลยครับเพราะว่ามันเป็นสิ่งที่ผมเลือกเองทั้งนั้น แต่อย่างไรก็แล้วแต่ผมขอบคุณพ่อมากนะครับที่รักและเข้าใจผม เส้นทางที่ผมเลือกเดินในตอนนี้อาจจะไม่ถูกต้องนัก แต่ตัวตนของผมไม่มีทางเปลี่ยนไป ผมยังคงมีเลือดของ นิพัทธ์เจริญผมจะทำทุกอย่างเพื่อครอบครัวของเราครับ” พ่อยิ้มให้กับผม เป็นยิ้มที่ทำให้ผมสัมผัสได้ถึงความรักของพ่อที่มีต่อผม

 

“พ่อเปลี่ยนไปเยอะเลยนะครับรู้มั้ย” ไอ้พายที่นั่งเงียบมานานมันพูดตามตรงอย่างที่ใจมันคิด

 

“ถ้าเรารู้จักปล่อยวางอะไรๆ ที่คิดว่ายากมันก็ดูง่ายลงเยอะ แกน่ะมีความสุขมาหลายปีแล้ว คราวนี้ถึงคราวที่พี่ชายแกจะมีความสุขกับเค้าสักที เพราะฉะนั้นแบ่งเบางานของชายด้วยนะเจ้าพาย” ไอ้พายมันพยักหน้ารับทันที มันหันมายักคิ้วให้กับผมด้วยสีหน้ากวนๆ

 

“ขอบคุณมากครับพ่อ ผมรักพ่อครับ” ถึงจะยังตั้งรับไม่ทันแต่ใจผมก็ลิงโลดไปแล้ว ไม่ว่าจะเพราะอะไรก็ตามที่ทำให้พ่อเปลี่ยนใจและยอมรับในสิ่งที่ผมเลือกได้ ผมอยากจะขอบคุณมากจริงๆ ที่เรื่องทุกอย่างมันง่ายดายเช่นนี้

 

“ถ้าปออาการดีขึ้นก็พามาหาพ่อด้วยนะ พ่อมีเรื่องอยากจะคุยกับปอสักหน่อย บอกตามตรงพ่อเอ็นดูเด็กทั้งสองคนมาก อยากจะให้มาเป็นลูกบุญธรรมของชาย ทำความคุ้นเคยกันเอาไว้เผื่อว่าบางทีในอนาคตจะได้เกี่ยวดองสองตระกูลเข้าด้วยกัน” พ่อยิ้มอย่างอารมณ์ดีน่ะผมว่ามันไม่น่าแปลกใจเท่ากับคำพูดของพ่อ ทั้งผมทั้งไอ้พายต่างก็หันมามองหน้ากันทันที และเราทั้งคู่ก็มองไปที่น้าแพนแบบไม่ได้นัดหมาย

 

“น้าตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้วค่ะ ว่าจะบอกให้คุณชายกับคุณพายทราบก็ไม่มีโอกาสสักที” นี่เป็นอีกเรื่องที่ทำให้ผมแปลกใจและค่อนข้างตกใจ เพราะว่าพ่อเองก็อายุมากแล้ว อีกอย่างผมก็คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะมีน้องเอาตอนอายุสามสิบแบบนี้

 

“โอ้วพ่อใครครับเนี่ยเจ๋งสุดยอด อีกไม่นานเราก็จะมีนิพัทธ์เจริญตัวน้อยๆ วิ่งวุ่นไปทั่วบ้านแล้วสิครับเนี่ย” ไอ้พายมันยกนิ้วโป้งกับพ่อ น้าแพนหัวเราะน้อยๆ ท่าทางดูมีความสุขเป็นอย่างมาก ดูท่าไอ้พายมันจะหลงเด็กเอามากจริงๆ

 

“ยินดีด้วยนะครับน้าแพน ผมกำลังจะมีน้องอีกคนแล้วสินะครับ ฝากดูแลพ่อกับน้องของผมด้วยนะครับ” วันนี้ช่างเป็นวันที่ดีจริงๆ ครับแม่ ผมได้พบเจอแต่เรื่องดีๆ ในวันนี้ มันทำให้ผมมีความสุขมากจริงๆ

 

“บอกเอาไว้ก่อนเลยนะว่าพ่อจองปลายฝนกับต้นหนาวเอาไว้แล้ว ไม่ว่าน้องจะเกิดมาเป็นผู้หญิงหรือว่าผู้ชายก็ตามที ขอจองเด็กทั้งสองคนเอาไว้ล่วงหน้าเลยแล้วกัน คุณพรทิพย์เค้าสั่งสอนให้ลูกเป็นคนดี พ่อเชื่อว่าหลานทั้งสองก็ต้องเป็นคนดีไม่ต่างกัน” พวกเราต่างมองหน้ากันก่อนที่จะพากันยิ้มขำกับสิ่งที่พ่อคิดเอาไว้ล่วงหน้านานขนาดนี้

 

บางครั้งความสุขมันก็อยู่แค่เราเอื้อมมือไขว่คว้า อยู่ที่ว่าเรากล้าจะเอื้อมมือไปคว้ามันมาเป็นของเราหรือเปล่า และตอนนี้ผมคนนี้ก็มีความกล้า กล้าที่จะดึงเอาความสุขที่อยู่ตรงหน้ามาเป็นของผม

 

………...........

 

 

 

 

ผมเดินเข้ามาทางด้านในของโรงพยาบาล เส้นทางที่ผมเดินมันอยู่ทุกวันเพื่อมุ่งหน้าสู่ห้องที่คนรักของผมนอนรักษาตัวอยู่ วันนี้เป็นวันที่ดีที่สุดของผม วันที่ผมสามารถเอื้อมมือคว้าความสุขเอามาไว้ในอ้อมกอดได้อย่างสำเร็จ

 

ในเมื่อวันนี้เป็นวันดีดี เพราะฉะนั้นมันก็ต้องมีแต่เรื่องดีๆ เข้ามาในชีวิต ผมเชื่อว่ามันจะต้องเป็นแบบนั้น

 

ผมหยุดยืนที่หน้าประตูห้องของปอ ไม่มีวันไหนที่ทำให้ผมรู้สึกตื่นเต้นได้เท่ากับวันนี้อีกแล้ว วันที่ปอจะกลับมามองเห็นแสงสว่างและความสวยงามของโลกนี้อีกครั้ง หรือต่อให้มันเป็นมุมที่ไม่ค่อยน่ามองสักเท่าไหร่ ผมก็อยากให้ปอสามารถมองเห็นมัน เพราะต่อให้มีเรื่องแย่ๆ เข้ามาถ้าหากเราจับมือกันเอาไว้ ผมเชื่อว่าเราจะพากันก้าวผ่านไปได้อย่างแน่นอน

 

เสียงเจื้อยแจ้วที่ดังลอดออกมาจากทางด้านในของห้องทำให้ผมยิ้มอย่างห้ามไม่ได้ เสียงเล็กๆ ที่หัวเราะเสียจนเสียงใสดังลอดออกมาถึงด้านนอกแบบนี้ ท่าทางจะอารมณ์ดีกันน่าดู

 

ผมเปิดประตูเข้าไปทางด้านในห้องอย่างคุ้นเคย เห็นปลายฝนกับต้นหนาวกำลังเล่นกันอยู่ที่โซฟา พอผมเดินเข้ามาทางด้านในเจ้าตัวยุ่งทั้งสองก็ปล่อยของเล่นในมือทิ้งทันที พร้อมกับปีนลงจากโซฟาและพากันวิ่งแข่งมาหาผม

 

“อาชายมา อาชายมาแล้ว” ผมย่อตัวนั่งลงเพื่อรับร่างเล็กๆ ทั้งสองที่โถมเข้ามากอดผมอย่างแรง ทำเอาผมเกือบเสียหลักพากันหงายหลังลงไปนอนที่พื้นทั้งสามคน

 

“วันนี้แต่งตัวน่ารักจังเลยนะครับปลายฝนต้นหนาว” ผมกอดและหอมแก้มของเด็กน้อยทั้งสองด้วยความรัก เด็กที่ไร้เดียงสาและแสนบริสุทธ์ ลูกของคนที่ผมรักอย่างไม่มีข้อแม้ ผมรักเด็กทั้งสองคนได้ในช่วงเวลาอันสั้น

 

“สวัสดีครับแม่ มาเช้าขนาดนี้แม่ได้ทานมื้อเช้ามาหรือยังครับ” ผมยกมือไหว้แม่พรทิพย์ที่นั่งอยู่ที่โซฟา ท่านส่งยิ้มที่แสนใจดีที่มีให้กับผมอย่างเสมอมา

 

“แม่กับหลานๆ ทานมาแล้วจ้า ชายหล่ะทานอะไรมาหรือยัง ดูแลปอแล้วอย่าลืมดูแลตัวเองนะลูก” ผมอุ้มปลายฝนกับต้นหนาวขึ้นมาอย่างลำบากนิดๆ เห็นตัวเล็กๆ แบบนี้ก็แอบหนักเอาการเหมือนกัน ครั้นจะอุ้มขึ้นมาเพียงคนเดียวอีกคนก็จะงอแงไม่ยอม เลยต้องอุ้มขึ้นมาพร้อมๆ กันในคราเดียว

 

“ผมทานแล้วครับแม่ ปอยังไม่ตื่นหรือครับ แล้วเมื่อคืนที่ผ่านมาต็อปได้มานอนเฝ้าปอหรือเปล่าครับแม่ ถ้าไม่บังคับให้นอนปอไม่ค่อยชอบนอนสักเท่าไหร่

 

“ต็อปเพิ่งกลับไปเมื่อครู่เองจ้า บอกว่าเดี๋ยวจะรีบมาให้ทันเวลาที่หมอเปิดตาปอน่ะ ชายนั่งลงก่อนสิลูกแม่มีอะไรอยากจะคุยกับชายสักหน่อย” ผมปล่อยเด็กๆ ลงยืนบนพื้น แอบหอมแก้มของทั้งสองคนเสียอีกฟอดสองฟอดก่อนจะปล่อยให้เจ้าตัวยุ่งเป็นอิสระ

 

“แม่มีอะไรจะใช้ผมหรือครับ

 

“แม่ไม่ได้จะใช้อะไรชายหรอกลูก แม่อยากจะขอบคุณชายต่างหาก” แม่พรทิพย์เอื้อมมือมากุมมือของผมเอาไว้พร้อมกับรอยยิ้มแสนละมุนละไมที่ส่งตรงมาให้ผม แม่พรทิพย์ทำให้ผมนึกถึงแม่ที่เสียไปมากเหลือเกิน เพราะว่าแม่ของผมเองก็ใจดีและมีรอยยิ้มที่สวยงามแบบนี้เช่นกัน

 

“ขอบคุณผมเรื่องอะไรหรือครับ ถ้าเรื่องดูแลปอล่ะก็ผมเต็มใจครับแม่ เพราะว่าผมอยากจะดูแลปอให้ดีที่สุด อยากจะเป็นกำลังใจให้กับปอในวันที่ปอกำลังอ่อนแอ ผมเต็มใจทำทุกอย่างอย่างจริงใจครับ” แม่ยกมือขึ้นลูบหัวผมเบาๆ ความอ่อนโยนและแสนใจดีของแม่พรทิพย์ทำให้ผมเข้าใจได้เลยว่าทำไมลูกทั้งสองคนของแม่ถึงได้นิสัยดีมากขนาดนี้

 

“แม่รู้สึกขอบคุณชายในทุกๆ เรื่อง ทั้งเรื่องที่ชายดูแลปอ เรื่องที่ชายยอมเสียสละเวลาของตัวเองเพื่อปอ ทุกๆ สิ่งที่ชายมอบให้กับปอมันทำให้ปอมีแรงและกำลังใจที่จะต่อสู้กับสิ่งที่เค้ากำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้

 

“และสิ่งที่แม่รู้สึกขอบคุณชายมากที่สุดคือการที่ชายยอมกลับมา ถ้าวันนี้ชายไม่กลับมาแม่เองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าปอจะสามารถยิ้มได้เหมือนอย่างในทุกวันนี้หรือเปล่า การสูญเสียที่ปอได้รับนั้นมันโหดร้ายและคงต้องใช้เวลานานมากกว่าเจ้าตัวจะทำใจยอมรับกับมันได้

 

“แต่ทว่าเพราะมีชาย เพราะได้กำลังใจจากชายปอเลยมีแรงใจที่จะต่อสู้กับมัน แม่ขอบคุณมากนะครับที่ชายยอมเปิดใจให้กับปอ และรักปลายฝนกับต้นหนาวมากแบบนี้” แม่ลูบหัวผมรั้งผมเข้ามากอด ผมรู้สึกตื้นตันใจกับความรักที่แม่มอบให้กับผม แม่ใจดีเสมอมาและไม่เคยเปลี่ยนไป

 

“ไม่ใช่เพราะผมคนเดียวหรอกครับแม่ เพราะปอมีคนรักที่รายล้อมและพร้อมจะเป็นกำลังใจให้ปอเสมอ เพราะมีทุกๆ คนปอเลยเข้มแข็งและมีแรงใจที่จะเดินหน้าต่อไป” ผมอาจจะเป็นแค่อีกคนที่คอยผลักดันปอให้เดินหน้าต่อไป แต่ผมเชื่อว่าถึงไม่มีผมปอก็จะต้องเดินหน้าต่อไปได้ เพราะปอยังมีคนที่รักและต้องดูแลเอาใจใส่อย่างแม่พรทิพย์และลูกน้อยที่น่ารักทั้งสอง

 

 “มันอาจจะเป็นอย่างที่ชายพูด แต่ทว่าชายเองก็น่าจะรู้นี่ครับว่าชายน่ะมีความสำคัญกับปอมากแค่ไหน เมื่อคืนที่ผ่านมาแม่ได้คุยกับปอ ปอบอกกับแม่ว่าต่อให้วันนี้เปิดตาขึ้นมาปอจะไม่สามารถมองเห็นได้อีกครั้ง แต่ปอจะไม่เสียใจเพราะว่าปอมีคนที่พร้อมจะเป็นดวงตาให้กับปอ” ผมยิ้มให้กับสิ่งที่ได้ยิน ถึงปอมันจะเผื่อใจเอาไว้และพยายามยอมรับกับมันให้ได้แค่ไหน แต่ผมก็อยากให้ปอกลับมามองเห็นอีกครั้ง อยากให้ปอได้กลับมาใช้ชีวิตตามปกติอีกหนอยู่ดี

 

“แม่ไม่ต้องห่วงนะครับ ปอต้องกลับมามองเห็นอีกครั้งแน่ๆ ผมเชื่อมั่นแบบนั้น แต่ถ้าการเปิดตาในครั้งนี้ปอยังไม่สามารถมองเห็นได้ผมก็จะไม่ยอมแพ้ ผมจะทำทุกวิถีทางเพื่อทำการรักษาให้ปอกลับมามองเห็นได้อีกครั้งหนึ่ง” ผมกุมมือแม่เอาไว้อย่างให้กำลังใจ ผมรู้ว่าแม่เข้มแข็งแต่ทว่าเรื่องแบบนี้มันก็ละเอียดอ่อนกับหัวใจของคนเป็นแม่เหมือนกัน เพราะว่าปอกับต่อเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของแม่พรทิพย์ เป็นดั่งดวงใจที่ท่านรักและเฝ้าดูแลมาอย่างดีที่สุด

 

“ผมอยากให้ปอกลับมามองเห็นอีกครั้ง ผมอยากให้ปอได้มองเห็นการเติบโตของปลายฝนและต้นหนาว ปอเป็นพ่อปอคงอยากจะเฝ้ามองลูกๆ ของเค้าเติบโตขึ้นด้วยความภาคภูมิใจ ผมคุยกับเพื่อนที่เป็นหมอเผื่อๆ เอาไว้แล้วครับแม่ เพื่อนผมรู้จักหมอที่อเมริกาที่เก่งเรื่องการรักษาทางด้านนี้โดยเฉพาะ เรายังมีหนทางและเราต้องมีความเชื่อมั่นครับแม่” ผมกุมมือของแม่และบีบเบาๆ แม่ยิ้มให้กับผมเสมอ รอยยิ้มที่แสนอ่อนโยนแต่ทว่าคงเอาไว้ด้วยความเข้มแข็งเป็นอย่างมาก

 

“ขอบคุณนะครับชายที่ลูกรักและเอ็นดูปลายฝนกับต้นหนาวมากขนาดนี้ แม่เชื่อว่าทั้งปลายฝนและต้นหนาวจะไม่ขาดความอบอุ่น เพราะว่าทุกๆ คนมีความรักและความอบอุ่นให้กับทั้งสองคนอย่างเต็มเปี่ยมแบบนี้” เด็กทั้งสองคนเป็นเหมือนโซ่ทองคล้องใจของทุกคนเอาไว้ ขนาดพ่อของผมยังบ่นถึงทั้งปลายฝนและต้นหนาวอยู่บ่อยๆ ท่านคงเอ็นดูในความดื้อแบบน่ารักและความฉลาดเกินอายุของทั้งคู่

 

“ปลายฝนกับต้นหนาวน่ารักมากครับ ทั้งคู่น่ารักและเป็นเด็กดีมาก ผมเชื่อครับว่าทั้งคู่จะเติบโตเป็นคนดีเหมือนอย่างที่ปอกับต่อเป็น เพราะทั้งคู่มีคุณย่าที่แสนวิเศษอย่างแม่อยู่ไงครับ ผมรักและเคารพแม่มากนะครับ แม่เป็นผู้หญิงที่วิเศษที่สุดเท่าที่ผมรู้จักมา ผมอยากจะขอโทษสำหรับทุกเรื่องที่ผ่านมาและขอบคุณสำหรับทุกสิ่งเช่นกันครับ” วันนี้เป็นวันที่ดีจริงๆ เป็นวันที่มีแต่เรื่องดีๆ เข้ามาในชีวิตของผม ผมกอดแม่พรทิพย์ด้วยความรักและความเคารพ ท่านเป็นคนที่วิเสษที่สุดจริงๆ

 

“แม่ก็แค่คนธรรมดาเท่านั้นแหล่ะชาย แต่แม่ใช้ความเข้าใจและความรักในการเลี้ยงดูลูก ชายเองก็เป็นเด็กดีอย่างเสมอต้นเสมอปลายมาตลอด พายเองก็เหมือนกันถึงรายนั้นจะดูดื้อกว่าชายแต่เนื้อแท้ของเค้าก็ไม่ได้ต่างอะไรกับชาย

 

“คนเราน่ะถ้าลองให้มีบางสิ่งบางอย่างที่อยากปกป้องดูแลและรักษาเอาไว้ ก็จะยอมทำทุกอย่างเพื่อสิ่งนั้น ทั้งพายและชายแม้กระทั่งปอและต่อก็เหมือนกัน ตอนนี้มีสิ่งที่อยากปกป้องดูแลรักษากันแล้ว ก็ดูแลสิ่งนั้นเอาไว้ให้ดีที่สุด มีความสุขกับชีวิตที่เลือกนะลูก แม่เองก็รักชายครับ” ผมไม่เคยรู้สึกตื้นตันใจจนน้ำตาไหลแบบนี้มานานมากแล้ว ผมไม่รู้ว่าจะกล่าวคำขอบคุณแม่พรทิพย์สักที่ร้อยครั้งพันครั้งถึงจะเท่าเทียมกับความรู้สึกดีๆ ที่แม่มีต่อผมและไอ้พายมาโดยตลอด

 

“ผมก็รักแม่ครับ รักแม่เหมือนแม่แท้ๆ ของผม ต่อจากนี้ไปผมจะช่วยดูแลแม่ ดูแลปอ และดูแลหลานให้ดีที่สุดผมฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับแม่” ไม่มีคำตอบใดๆ จากปากของแม่พรทิพย์ มีเพียงสัมผัสแสนอ่อนโยนที่ปลอบประโลมลูบหลังของผมอยู่ไม่ห่าง

 

การได้มารู้จักกับครอบครัวของปอนั้นเป็นอีกเรื่องที่ผมรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดของชีวิตผมคนนี้จริงๆ

 

……….

 

 

 

 

ช่วงเวลาสำคัญของคนที่เรารัก มันทำให้ผมเกิดความรู้สึกตื่นเต้นมากเหลือเกิน ผมไม่ได้รู้สึกแบบนี้มานานมากแล้วจริงๆ มือของผมชาและเย็นมาก ผมมองดูท่าทีของทุกคนที่รายล้อมอยู่รอบเตียงนอนของปอ ทั้งแม่พรทิพย์ ทั้งไอ้ต่อ ไอ้พาย ไอ้โก้ ไอ้ต็อป ทุกคนดูมีท่าทีที่ตื่นเต้นและรอฟังผลของการรักษาอย่างใจจดใจจ่อ

 

ผมยืนอยู่ตรงปลายเตียงและเฝ้ามองการเปิดตาของปอด้วยความหวังที่เต็มเปี่ยม ทุกวินาทีที่หมอค่อยๆ ม้วนผ้าปิดตาออกนั้นใจของผมเต้นระทึกอยู่ทกวินาที ถึงจะกังวลแต่ทว่าต้องพยายามข่มความกังวลนั้นเอาไว้

 

“พี่พายพี่ปอจะมองเห็นใช่มั้ยวะ” ไอ้ต่อมันดูกังวลและตื่นเต้นเป็นอย่างมาก ไอ้พายมันกอดไหล่ต่อเอาไว้และพยักหน้าเพื่อให้ความมั่นใจกับแฟนมัน

 

“เห็นสิต่อ พี่ปอต้องกลับมามองเห็นแน่นอนครับ” ผมมองดูใบหน้าของปอที่ไร้ผ้าปิดตาด้วยความคิดถึง ใบหน้าของคนที่ผมรักที่ดูสดชื่นมากกว่าในทุกๆ วัน ปอเองคงได้รับกำลังใจจากทุกคนที่รายล้อมอยู่ในตอนนี้

 

“ป๊าฮับป๊าเห็นหนูมั้ย” ต้นหนาวส่งเสียงเล็กๆ ถามขึ้นมาทำลายความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วห้อง

 

“ป๊าจ๋า ป๊าลืมตาน้า หนูจะจ๊ะเอ๋” ปลายฝนร้องเรียกหาปอและพยายามจะวิ่งเข้าไปหาปอบนเตียงนอน ต่อมันต้องอุ้มปลายฝนเอาไว้เพื่อไม่ให้เด็กๆ ไปป่วนการตรวจอาการของคุณหมอที่กำลังจะเริ่มขึ้น

 

“เดี๋ยวป๊าหายดีแล้วจะเล่นกับลูกทั้งวันเลยนะครับ ตอนนี้อยู่กับคุณย่าอยู่กับอาต่อก่อนนะครับลูก” ปอส่งยิ้มอยู่ตลอดเวลา น่าแปลกทั้งๆ ที่ปอน่าจะเป็นกังวลกับผลที่กำลังจะรับรู้ แต่ทว่าปอดูอารมณ์เย็นมากและสีหน้าไร้แววกังวลใดๆ

 

“คุณธณภัทรค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ นะครับ” ผมเฝ้ามองดูการเคลื่อนไหวของเปลือกตาที่ปิดสนิทอยู่นาน ปอค่อยๆ ลืมตาขึ้นทีละนิด ช้าๆ ทุกวินาทีหัวใจของผมเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้

 

ผมเลือกที่จะยืนตรงปลายเตียงเพื่อที่จะได้เฝ้ามองดูปอ เฝ้ามองดูผลของการรักษาที่พวกเราทุกคนต่างใจจดใจจ่อและรอคอย ปอลืมตาขึ้นทีละนิดทีละนิด ปอหยีตาลงเล็กน้อยและสีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก ผมกังวลใจเป็นอย่างมากกลัวว่าผลที่ออกมานั้นจะไม่เป็นไปตามที่ใจคิด

 

“ผมลืมตาไม่ขึ้น” ปอมันหลับตาลงตามเดิมอีกครั้ง ทุกคนดูมีสีหน้ากังวลใจไม่ต่างจากที่ผมกำลังเป็น

 

“ตาของปออาจจะปรับแสงไม่ทันหรือเปล่าลูก เพราะว่าปิดตามานานใช่มั้ยคะคุณหมอ” คุณหมอพยักหน้ารับและดูเหมือนว่าสีหน้าของปอจะไม่ได้เปลี่ยนไปมากนัก ไม่ได้มีแววกังวลใดๆ ผลการรักษามันน่าจะเป็นไปตามที่พวกเราคาดหวังกันสินะ

 

“ผมรู้สึกว่ามันสว่างจ้าจนผมไม่สามารถลืมตาขึ้นได้ครับ มันสว่างมาก” ปอมันค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้งอย่างช้าๆ ครั้งนี้มันไม่ได้หลับตาลงแล้ว สายตามันมองพุ่งตรงมาตรงหน้าซึ่งนั่นก็คือตำแหน่งที่ผมยืนอยู่

 

“เป็นยังไงบ้างปอมองเห็นแล้วใช่มั้ยครับลูก” ปอมันยังคงนิ่ง ไม่ได้ละสายตาไปไหน มันนิ่งมากๆ มากจนผมอยากจะเดินเข้าไปเขย่าร่างมันแล้วถามว่าตกลงแล้วมันมองเห็นแล้วหรือยัง

 

“ปอมองไม่เห็น” คำพูดของมันทำเอาใจของผมร่วงหล่นลงไปทันที มันต้องมองเห็นสิ ทำไมถึงยังมองไม่เห็นอีกหล่ะ ไอ้อาการเห็นแสงสว่างจ้านั่นมันเป็นเพราะมองเห็นแล้วไม่ใช่หรือยังไงกัน

 

“ปอมองไม่เห็นใครเลยนอกจากคนที่รักปอ วันนี้แม่ใส่เสื้อสีสวยจังเลยนะครับ สีชมพูนี่สีโปรดของแม่นี่เนอะ” ผมยิ้มทันทีที่ได้ยิน ถึงจะอยากไปตบหัวมันสักทีที่เล่นไม่รู้เรื่องแบบนี้ แต่ก็ดีแล้ว ให้มันมองเห็นแบบนี้น่ะดีแล้ว ชีวิตของมันจะได้ไม่มืดมนอีกต่อไป

 

“พี่ปอนี่เล่นอะไรไม่รู้เรื่องเลยนะเว้ย ผมแทบจะช็อกตายอีกรอบ

 

“เอ้าๆ พี่ปอทำน้องต่อของผมร้องไห้นะพี่ โอ๋ๆ อาต่องอแงอีกแล้วครับเด็กๆ โอ๋อาต่อกันหน่อยครับ” ไอ้ต่อมันหันมามองไอ้พายด้วยหางตา เพราะว่ามันยังไม่ทันได้ร้องไห้ออกมา แต่ก็เกือบแล้วหล่ะ

 

“ปอนะปอทำแบบนี้แม่เกือบหัวใจวาย มองเห็นสักทีนะลูก” แม่พรทิพย์ระบายลมหายใจน้อยๆ ไอ้ต็อปก็เอาแต่ร้องดีใจที่ปอสามารถกลับมามองเห็น ไอ้โก้นี่ก็สเต็ปเดิมนั่นแหล่ะ เอาแต่ยืนเงียบๆ ไม่ได้อะไรกับใครเค้าเท่าไหร่

 

“ครับแม่ ปอมองเห็นแล้วครับ ขอบคุณคุณหมอมากนะครับ” ปอหันมายิ้มให้กับผมอีกครั้ง ผมทำเพียงแค่ส่งยิ้มให้กับมันอย่างเต็มปากและเต็มหน้าด้วยความรู้สึกยินดีที่เก็บเอาไว้ไม่มิด

 

“ดีใจด้วยนะปอที่กลับมามองเห็นอีกครั้ง

 

“กูก็ดีใจเหมือนกันที่กลับมามองเห็นได้อีกครั้ง” ผมถอยหลังออกมาจากตรงนั้นเพื่อที่ปอจะได้ใช้เวลากับครอบครัว กับแม่พรทิพย์ กับลูกๆ ที่น่ารัก และน้องชายของมัน

 

“วันนี้เป็นวันที่ดีจริงๆนะ พี่ว่ามั้ย” ไอ้พายไอ้โก้เองก็ถอยฉากออกมาเช่นกัน ผมหันไปมองหน้าไอ้พายที่ส่งยิ้มให้กับผม ผมยักคิ้วให้มันและมองภาพครอบครัวตรงหน้าด้วยความอิ่มเอมใจ

 

“ดีใจด้วยนะครับพี่ชายที่ทุกอย่างมันจบลงอย่างสวยงามแบบนี้ พี่จะได้มีความสุขกับเค้าซะที” ไอ้โก้มันยิ้มให้กับผมผมเองก็คิดแบบนั้น ต่อจากนี้ไปผมคงจะมีความสุขและมันจะเป็นความสุขที่ผมจะประคับประคองเพื่อที่มันจะได้อยู่กับผมไปนานแสนนาน

 

“ขอบใจพวกมึงนะ กูโคตรรักพวกมึงเลยว่ะ” ผมกอดคอไอ้พายกับไอ้โก้พร้อมกับล็อคคอมันแน่นๆ สายตาของปอที่มองมายังผมนั้นมันมีความรู้สึกมากมายถูกส่งตรงมาด้วย และผมก็สามารถรับรู้มันได้ด้วยใจของผม

 

พรุ่งนี้ มะรืนนี้ และวันต่อๆ ไปจะเกิดอะไรขึ้นบ้างผมไม่อาจจะรู้ได้ แต่ทว่าสิ่งที่ผมรู้ได้นั้นมีอยู่อย่างหนึ่งนั่นก็คือ ผมจะอยู่ตรงนี้ อยู่ข้างๆ คนที่ผมรักมากที่สุด และจะไม่มีวันปล่อยมือจากปออีกแล้ว

 

……….100%..........

 

#ปอชาย #ยุ่งนัก

การเดินทางของหัวใจที่ใช้เวลานานแสนนานกำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว เพราะหัวใจของคนทั้งคู่ต่างก็เปิดรับกันและกันด้วยความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปทั้งใจ

นิยายเรื่องนี้เหลืออีกแค่เพียงสองตอนเท่านั้นค่ะ ถึงจะมีคนแอบบอกว่าอยากจะอ่านรุ่นของปลายฝนต้นหนาวและน้องของพี่พายที่กำลังจะเกิดมานั้น รู้สึกดีใจที่มีคนอยากอ่านแต่เอาเข้าจริงๆคงไม่ได้แต่ง เพราะช่วงนี้ดูชีวิตยุ่งวุ่นวายมากจริงๆ

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่มีให้แก่กันมาตลอดนะคะ

เจอกันค่า

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 32 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15677 Alleytama (@tamagome23) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 15:31
    โฮวววววววว ในที่สุดเราก็สมหวัง!!!! ลึกซึ้งมากเลยเรื่องนี้ ได้ข้อคิดหลายอย่างมากอ่ะ ฮือออ ขอบคุณมากนะคะที่แต่งนิยายดีๆแบบนี้ออกมาให้ได้อ่าน
    #15677
    0
  2. #15156 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 23 กันยายน 2557 / 01:36
    อ่านตอนนี้แล้วยิ้มทั้งตอนเลยย ><
    #15156
    0
  3. #14533 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2557 / 14:14
    วู้ววววววว มองเห็นแล้วนะพี่ปอออออ :-)
    #14533
    0
  4. #14068 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2557 / 02:09
    ดีใจแทนเบย
    #14068
    0
  5. #13583 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 11 เมษายน 2557 / 22:48
    เห็นด้วยกับพี่ชายอย่างแรง แม่พรเป็นผู้หญิงที่วิเศษมาก >_<~ รักแม่พรมว๊ก
    #13583
    0
  6. #12811 cHAchar (@nutchachar) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:07
    ปอออออออ จะแฮปปี้แล้วใช่ไหม T___T
    เหมือนมีลางว่าจะใกล้จบนะคะ ไม่อยากให้จบเลย...
    จะขออ่านซ้ำๆย้ำหลายๆรอบตลอดไปค่ะ งุงิ
    #12811
    0
  7. #12809 sevna (@sevna) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2557 / 06:43
    ในที่สุด มองเห็นแล้วดีใจด้วยนะค้าาาาจะได้มีความสุขซะที เสียใจเจ็บปวดมามากพอแล้วเน่อ
    #12809
    0
  8. #12807 I'm sone M.Seo >O< (@lovelymylonelyfk) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:10
    พี่ปอมองเห็นแล้ววววววววว โอ่ยยยยย ดีใจน้ำตาไหลพรากกก T////////////////////T
    #12807
    0
  9. #12806 SuJuHanHyuk (@loveloveyaoi) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:30
    เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    พี่ปอมองเห็นแล้วววววว

    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    #ไม่อยากให้จบเลยอ่าาาาา
    #12806
    0
  10. #12805 Little Stream (@haruka15) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:15
    เย้ๆๆ พี่ปมองเห็นแล้ววววว





    #12805
    0
  11. #12804 .Mune Zzji (@izardza) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:56
    ดีใจจจจจจจจจจจ
    #12804
    0
  12. #12803 MinjunKT (@tae-why) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:47
    พี่ปอมองเห็นสักที >.<
    #12803
    0
  13. #12802 Devil's ZaZaMo [Rose] (@zheza-moo) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:24
    โอ๊ย พี่ปออ่ะ มาทำให้ลุ้น งื้อ
    #12802
    0
  14. #12801 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 18:32
    ดีใจพี่ปอกับมามองเห็นแล้ว  สองครอบครัวนี้จะได้กลายเป็นทองแผ่นเดียวกันแล้ว  ฮ่าฮ่าฮ่า
    #12801
    0
  15. #12800 MO_JUNG (@mylove17) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 15:44
    เย้ๆๆ ในมี่สุดพี่ปอก็มองเห็นแล้ว >///<
    ดีใจมากกกกก
    #12800
    0
  16. #12799 numinjang (@palmyleo) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 15:06
    เย้ ดีจิงๆ พี่ปอมองเห็นแล้ววววว
    #12799
    0
  17. #12798 lovegun-rit (@lovegun-rit) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 13:49
    โล่งมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก วันดีๆ กำลังจะเริ่มต้นอีกครั้ง ปอ-ชาย
    #12798
    0
  18. #12797 kiray (@kira-nnnnn) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 13:29
    เป็น วันดีดี ที่ดีที่สุดเลย
    #12797
    0
  19. #12796 Nobuta (@poohanddew) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 11:42
    เย้ๆๆ ในที่สุดก็มีความสุขกันซักทีน่ะพี่ชายพี่ปอ >_<
    #12796
    0
  20. #12795 dsjdkh (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 11:29
    อ่านแล้วอุ่นใจในที่สุดทุกคนก็จะได้มีความสุขกันจริงๆสักที ^______________________^
    #12795
    0
  21. วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 10:24
    นับถอบหลังเหลือแค่สองตอน ใจหายอ่ะ เกรทจ๋าขอตอนพิเศษได้ป่ะ และแล้วปอก็กลับมามองเห็นแล้วต่อไปนี้ชีวิตจะมีแต่ความสุขแล้วนะปอชาย ความเสียสละให้ครอบครัวความดีที่ทำมาส่งผลให้ทั้งสองปอชายได้กลับมาใช้ชีวิตร่วมกันอีกครั้งและตลอดไป
    #12794
    0
  22. #12793 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 09:53
    พอนึกว่าจะจบแล้ว ใจหายเหมือนกันน่ะเนียยย
    #12793
    0
  23. #12792 Pat Patty (@kimjisun) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 09:43
    เย่ๆๆๆ จะได้มีความสุขกันสักทีเนอะ บรรยากาศอบอุ่นมากเลย
    #12792
    0
  24. #12791 kim (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 06:31
    งือออออออออออออ>_<



    พี่ปอมองเห็นแล้วววววววววววววว

    แต่สเต็ปการบอกของพี่ปอเรื่องมองเห็นไม่เห็น

    นี่กวนมาก 5555555555

    น่าจะให้พี่ชายเอาปากกระแทกปากสักที

    หมั่นไส้ 5555555555555555

    ต่อไปนี้จะมีแต่ความสุข >_<
    #12791
    0
  25. #12790 JammakK_Pa (@nujan-dd) (จากตอนที่ 103)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 02:45
    พี่ปอน่าตีจริงๆเลยนะ เล่นอะไรไม่รู้เรื่องเลยเกือบทำเค้าร้องไห้อีกแล้วเนี่ยรู้ตัวมั้ยพี่ปอ~
    แต่ก็ดีใจที่จะได้แฮปปี้ๆกันซะที และก็แอบใจหายเหมือนกันนะที่คราวนี้เรื่องนี้กำลังจะจบแบบสมบูรณ์ของแท้แล้วจริงๆ ใจหายๆ

    ไม่เคยรู้สึกรักนิยายเรื่องไหนเท่ากับเรื่องมาก่อนเลยค่ะ รักยุ่งนักมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 
    #12790
    0