OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 10 : ☆OK! I love U ★... 09. ลอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 22,504
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    8 ส.ค. 56

 09. ลอง

 

เช้านี้อากาศสดใสนะครับ เป็นเช้าของวันอาทิตย์ วันหยุดที่แสนจะคิดถึงหลังจากที่ฝ่าฟันมรสุมการเรียน การสอบ การพรีเซนต์มาทั้งสัปดาห์ผมก็อยากจะนอนให้เต็มอิ่ม นอนหลับแบบไม่ต้องมีคนมารบกวนการนอนของผม

 

แต่อย่าคิดเลยครับว่าชีวิตของนายเป็นต่อคนนี้จะได้อะไรอย่างที่ใจหวัง ถ้าผมหวังว่าผมจะได้นอนหลับแบบสบายๆ ผมมักจะไม่ได้นอนแช่อยู่บนที่นอนตามที่คาดคิด  เพราะว่ามันมีตัวมารหน้าโหดที่นอนจ้องหน้าผมอยู่ข้างๆ แบบโคตรใกล้ชิด

 

แล้วหมอนข้างน้อยกลอยใจของกูหายไปไหนวะ

 

“ตื่นมาเจอมึงแต่เช้าแบบนี้ ท่าทางวันนี้คงจะซวยทั้งวันเลยสินะ” ผมรับรู้ได้ถึงกระแสบางอย่างที่พุ่งตรงมาที่หน้าผม มันรุนแรงมากจนทำให้ผมที่นอนหลับฝันหวานอยู่นั้นต้องลืมตาตื่นขึ้นมา แล้วพอตื่นมาก็เห็นหน้าโหดๆ ของไอ้พี่พายที่มันนอนตะแคงจ้องหน้าผมอยู่ในระยะประชั้นชิดโคตรๆ

 

“ตื่นมาถึงก็กวนส้นตีนเลยนะมึง แต่ไม่เป็นไรเพราะมึงน่ารัก...กูชอบ” ผมควรจะชินกับคำพูดของไอ้พี่พายมันใช่มั้ยครับ เมื่อวานนี้หมาตัวไหนดราม่าใส่กูครับ ดราม่าจนน่าสงสาร ถ้ากูไม่ใช่พ่อพระอย่าหวังเลยว่ากูจะดูแลอสรพิษอย่างมึงอ่ะไอ้วายร้าย

 

“ปากเหม็นว่ะเอาหน้าไปไกลๆ ดิ ตื่นแล้วก็กลับๆ ไปเลยไปไอ้พี่พาย กูง่วงอยากจะนอน เมื่อคืนนี้มึงกวนกูทั้งคืนจนแทบไม่ได้นอน” เชื่อมั้ยครับว่าผมนอนแทบไม่หลับก็เพราะมันกวนนี่แหล่ะครับ มันเล่นกุมมือผมเอาไว้ทั้งคืน เดี๋ยวก็ตวัดขามาก่าย เดี๋ยวก็ตวัดมือมากอด แม่งจะอะไรนักหนาก็ไม่รู้ ผมเกือบจะถีบมันตกเตียงไปแล้ว ถ้าไม่ติดว่ามันปวดท้องอยู่นี่ทำจริงๆ แล้ว

 

“ปากมึงไม่เหม็นรึไงต่อ อีกอย่างอย่ามาไล่...กูไม่ไปเพราะวันนี้กูจะอยู่กับมึง กูทำหน้าที่แฟนที่ดีใช่มั้ยล่ะ” ผมเหล่ตามามองแฟนผม...บ้าแล้วเว้ยแฟนอะไรเล่า กูไปตกลงเป็นแฟนมึงเมื่อไหร่กันไอ้พี่พาย อย่ามานิยายกับกู

 

“ใครแฟนมึงอย่ามาโมเม กูยังไม่ได้ตกลงเป็นแฟนมึงเลยเหอะ...” ผมนั่งมึนอยู่บนที่นอน เพราะทุกๆ เช้าที่ผมตื่นนอนผมต้องนั่งตั้งสติอยู่ราวๆ สิบนาทีและพยายามสะบัดหัวไล่อาการง่วงนอนที่มันชอบเล่นงานผมไม่รู้จักจบจักสิ้น

 

“มึงไงแฟนกู เมื่อคืนนี้มึงตอบตกลงเป็นแฟนกับกูแล้วจำไม่ได้รึไง...” ผมหันไปมองหน้ามันแบบมึนๆ อะไรวะ เมื่อไหร่วะ อย่ามานิยายกูจำไม่ได้เลยว่าตอบตกลงมึงตั้งแต่เมื่อไหร่

 

“มึงฝันรึเปล่าวะพี่...”

 

“เออไง กูฝัน” มันตอบผมแบบไม่สะทกสะท้านแถมมีการยักคิ้วให้อีกต่างหาก ผมก็ว่าอย่างนั้นแหล่ะเพราะว่าผมคงไม่หลวมตัวไปตอบตกลงเป็นแฟนมันอย่างแน่นอน มันไม่ใช่เรื่องไง

 

“ไม่กวนตีนสักวันมันจะตายมั้ยวะ” ผมขยี้หัวจนยุ่งไปหมด ไม่อยากจะลืมตาแต่แม่งก็ตื่นจนตาสว่างไปแล้ว ไอ้หน้าโหดนี่ก็เอาแต่มองหน้าผมจนผมเริ่มขยับถอยหลังไปเรื่อยๆ สายตามึงมันน่ากลัวไปนะครับไอ้พี่พาย

 

“อย่าเยอะต่อ บอกแล้วไงว่าถ้ามึงยังไม่ได้เป็นแฟนกูอย่ากวนตีน” ผมกลอกตาไปมาอย่างโคตรระอาใจ ไอ้คนที่ร้องขอให้ผมอยู่เป็นเพื่อนด้วยสีหน้าเศร้าๆ เมื่อคืนนี้ใช่คนเดียวกับไอ้บ้านี่แน่หรอวะ

 

“จะขยับมาทำไมเล่า ตื่นแล้วก็ไปอาบน้ำไป” ผมโวยใส่พร้อมกับขยับไปทางด้านหลังเรื่อยๆ ก็ไอ้พี่พายแม่งดันคลานเข่าเข้ามาใกล้ๆ ผมก็ขยับหนีมันดิ แล้วไงล่ะ แล้วไง...

 

โครม!!!

 

“โอย!! แม่งเอ๊ยกูเจ็บนะเว้ย” ผมโวยวายแบบโคตรโวยวายอ่ะ ขยับถอยหนีมันจนหงายเงิบลงไปนอนที่พื้น มันก็โผล่หน้ามาจากเตียงนอนแล้วมองหน้าผมอย่างโคตรสมเพชและระอา

 

“ซุ่มซ่ามว่ะต่อ มึงลงไปนอนเล่นที่พื้นทำไม หึ!!” ผมเจ็บหลังเพราะหงายลงมาฟาดกับพื้นอย่างจัง ส่วนไอ้ตัวต้นเหตุก็เอาแต่ยิ้มอย่างพึงพอใจที่เห็นผมเจ็บตัว ผมลุกขึ้นจากพื้นแล้วดึงผ้าห่มที่ไอ้พี่พายมันนั่งทับอยู่แรงๆ แต่แรงเท่าไหร่มันก็ไม่สะทกสะเทือน คือไหนๆ ก็ตื่นแล้วกูก็จะเก็บที่นอนไง แล้วมึงจะนั่งทับอีกนานมั้ย

 

“ลุกเลยไอ้พี่พาย กูจะเก็บที่นอน” ผมดึงผ้าพร้อมกับคิดในใจว่าถ้าถีบแม่งได้จะถีบเลยจริงๆ นั่งลอยหน้าลอยตาทำเป็นไม่ได้ยินไม่สนใจแบบนี้ กูล่ะอยากกระชากให้แม่งร่วงจากเตียงสุดๆ

 

“ตื่นมาถึงก็มีแฟนเก็บที่นอนให้ น่ารักจริงๆ” มันยอมลุกขึ้นง่ายๆ แต่ก็ไม่วายกวนประสาทผมอีกนั่นแหล่ะ แฟนบ้านมึงเหอะไอ้พี่พายกูไม่ได้คิดสั้นขนาดนั้นเว้ย

 

“ก็นี่มันเตียงกูว่ะพี่ กูไม่เก็บแล้วมึงจะเก็บให้รึเปล่าห้ะ?” ผมจัดการพับผ้าห่ม เก็บหมอนข้างที่ตกลงไปอยู่ที่พื้นซึ่งคาดการว่าน่าจะเป็นฝีมือของไอ้คนกวนตีนที่ชื่อพายนั่นแหล่ะ

 

“ฝึกไว้ๆ เดี๋ยวมึงเป็นเมียกูเมื่อไหร่จะได้ดูแลกู...” มันเดินเข้ามาบีบแก้มผมอย่างแรงแบบโคตรเจ็บ แล้วแม่งก็เดินหนีเข้าห้องน้ำไป...ไปตายซะไอ้พี่พาย ตกส้วมตายห่าไปเลยกูจะได้ไม่ต้องมีผัว ไม่ต้องเป็นเมียมึง

 

“โว๊ย!! กูจะบ้าตาย” ผมหยิบหมอนข้างขึ้นมาฟาดลงบนที่นอนจนแทบกระจุยกระจาย เข้าใจอารมณ์ผมใช่มั้ย ผมไม่อยากรังแกคนป่วยไงไม่ใช่กลัวมันนะ คนอย่างเป็นต่อไม่เคยกลัวใครอยู่แล้วเว้ย

 

“จะรีบตายไปไหนวะ กูยังไม่อยากเป็นพ่อหม้าย” มันส่งเสียงอู้อี้ออกมาจากห้องน้ำ จะแปรงฟันก็แปรงไปใครเค้าขอความเห็นมึงเล่า กูไม่ได้อยากได้ความคิดเห็นของมึงเลยสักนิดไอ้บ้า

 

“งั้นกูขอเป็นแม่หม้ายผัวตายแล้วกัน” คิดอะไรของมึงว่ะไอ้ต่อ มึงเป็นผู้ชายมึงจะเป็นแม่หม้ายได้ยังไงกัน มึงอย่าไปคล้อยตามมันง่ายๆ นะเว้ย ยึดมั่นในความแมนและความหล่อของตัวเองไว้

 

“หรือว่ากูควรจะหาแฟนเป็นตัวเป็นตน หาผู้หญิงสักคนมาทำเมียไอ้เชี่ยพี่พายมันจะได้ไม่มายุ่งกับกูอีก...”

 

“กูก็จะฆ่าเมียมึงทิ้งแล้วเอามึงมาทำเมีย...ยากตรงไหน” ผมหันไปมองไอ้คนที่มายืนอยู่ทางด้านหลังผม ตัวมึงเปียกโชกแถมยังนุ่งผ้าเช็ดตัวโชว์หุ่นอีกนะมึง กูไม่หวั่นไหวเว้ยก็ผู้ชายเหมือนกัน ที่กูไม่หันไปมองเพราะว่ากูไม่อยากมองเองหรอก ไม่ได้เขินหรือว่าไม่กล้ามองนะรู้เอาไว้

 

“มึงอย่าโหดนักเลย แค่นี้หน้าตามึงก็ดุจนหมาหงอยแล้วเหอะ” ผมจะเดินหนีเข้าห้องน้ำ แต่ไอ้ตัวที่เกือบชีเปลือยมันดึงผมเอาไว้แล้วสวมกอดจากทางด้านหลัง ตัวกูเปียกหมดแล้วเนี่ย แล้วจะกอดกูทำไมแน่นขนาดนี้วะกูหายใจไม่ออก

 

“มิน่ามึงถึงได้หงอยเวลาที่อยู่กับกู หึ” หึ อะไรนักกูโคตรเกลียดเสียงหัวเราะแบบนี้เลยรู้ป่ะ แล้วมึงหลอกด่ากูว่าเป็นหมาหรอวะ แล้วจะกอดกูอีกนานมั้ยวะกูสยิวไปหมดแล้ว

 

อะไรแม่งทิ่มตรงตูดกูวะเฮ้ย...อ๊ากกกกกกกก

 

“กูไม่ใช่หมา ปล่อยดิวะจะไปอาบน้ำ” สะบัดให้ตายผมก็ไม่ได้ออกจากอ้อมกอดของมันหรอก ผมเลยยืนนิ่งๆ อย่างปลงๆ ให้มันซบหน้าเกยคางลงมาบนไหล่ผม ผมรู้สึกว่าหัวใจผมมันเต้นแบบแปลกๆ ว่ะ หรือว่าผมจะโมโหจัดหัวใจเลยเต้นแรงมากกว่าปกติ

 

“กูอยู่ด้วยนะ...กูไม่รู้จะไปไหน” มันถามเสียงเบาๆ ถามเปล่าๆ กูจะไม่ว่าเลย แต่เสือกยื่นหน้ามาหอมแก้มกูมันคือฝอยทองอะไร กูนอนน้ำลายไหลรึเปล่านั่น หอมมากมั้ยไอ้พี่พาย กูไม่ใช่เมียมึงอย่ามาเยอะกับกรู๊ววววว

 

“มึงอย่ามาเนียนมากไอ้พี่พาย ปล่อยกูเดี๋ยวนี้เลยกูอึดอัด แม่งเสี้ยนมากรึไง ปล่อยยยย” เออไอ้ห่าพี่พาย ไอ้ฟายเย่อ กูบอกให้ปล่อยแม่งก็ยิ่งกอดแน่น กอดอย่างเดียวไม่พอยังจะซุกหน้าเข้ามาที่ซอกคอกูอีก แล้วจะขยับมาชิดกูมากเกินไปมั้ย ไอ้นั่นมึงน่ะ มัน...มัน...ทิ่มตึ๊ดกู

 

ใครก็ได้ช่วยผมด้วยยยยย

 

“บอกก่อนว่าจะให้กูอยู่ด้วยทั้งวัน ไม่บอกกูก็ไม่ปล่อย จะกอดแม่งให้ตัวหักเลยคอยดู” ตอนแรกผมรู้สึกว่าโชคดีที่มีคนมาช่วยผมตอนที่ขโมยขึ้นบ้าน แต่ตอนนี้ผมเริ่มรู้สึกแล้วว่ามันนำพาตัวซวย เข้ามาในชีวิตผมมากกว่า

 

“อยู่ๆ อยู่ไปเลย จะอยู่ทั้งวันทั้งคืนหรือว่าทั้งปีทั้งชาติ อยู่ไปจนตายห่าเลยก็ได้” ผมรัวใส่แบบไม่คิดชีวิต อะไรก็ได้แค่ให้มันปล่อยผมก่อนตอนนี้ ผมขนลุกไปทั้งตัวเลย กูอยากจะบ้าตายวันละสิบตลบ

 

“มึงนี่โคตรน่ารักเลยว่ะ” มันยอมปล่อยผมให้เป็นอิสระ ผมจะอยู่รอให้มันล็อคตัวเข้าไปกอดทำไมล่ะครับ ก็เผ่นเข้าห้องน้ำแล้วล็อคอย่างแน่นหนากันไอ้บ้าหน้าโหดแต่เสือกหื่นกามเข้ามาทำมิดีมิร้าย

 

“ชาติที่แล้วกูทำเวรทำกรรมอะไรกับมันเอาไว้รึไงวะ ชาตินี้แม่งถึงได้มาจองล้างจองผลาญกูมากมายขนาดนี้” ผมเปิดน้ำล้างหน้าล้างตาให้มันหายคลั่ง ล้างหน้าแต่ไหนเปียกไปทั้งตัวแบบนี้วะ แต่ก็ช่างเหอะ

 

“หน้าตากูน่ารักตรงไหน” ผมเอามือลูบกระจกที่เปียกโชกเพราะน้ำที่ผมวักล้างหน้าเมื่อครู่ พยายามเพ่งมองหน้าหล่อๆ ตรงหน้าว่ามันมองยังไงถึงบอกว่าน่ารัก คิดแล้วเครียดกับชีวิต

 

“กูควรหาแฟนให้เป็นตัวเป็นตนสักคน เผื่อมันจะได้เลิกยุ่งวุ่นวายกับกูสักที” ผมหลับตาแล้วระบายลมหายใจหนักๆ แต่ภาพของไอ้พี่พายที่มันนุ่งผ้าเช็ดตัวพันท่อนล่างแบบต่ำๆ จะหลุดแหล่ไม่หลุดแหล่ หุ่นมันโคตรเฟอร์เฟ็ก ขนาดผมเปียกโชกลู่ลงมาปิดหน้าปิดตาแต่มันก็ยังดูเท่

 

แล้วกูจะไปนึกถึงแล้วมาชมมันทำอะไรเล่าไอ้ต่อ

 

“กูว่ามึงอาการหนักแล้วว่ะต่อ มึงไม่ควรหวั่นไหวกับผู้ชายเพราะมึงเองก็ผู้ชาย มึงชอบผู้หญิงไม่ใช่รึไงวะ” ผมถามไอ้หล่อที่อยู่ในกระจกแต่มันดันมองหน้าผมแบบเอ๋อๆ ไม่ยอมตอบซะงั้น มันน่านัก!!

 

“หรือมึงจะลองขึ้นครูแบบที่ไอ้ต็อปมันแนะนำดีวะ...”

 

“กูตามฆ่าแม่งทิ้งทั้งคู่...” ชิบหายเสียงมันลอยมาจากข้างนอก กูหลอนหรือว่ามันพูดจริงๆ วะเนี่ย มึงได้ยินกูหรอไอ้พี่พาย มึงจะมาแอบฟังอะไร แล้วฆ่าทิ้งทั้งคู่นี่ฆ่าใคร ฆ่ากูกับไอ้ต็อปหรือว่าฆ่ากูกับคนที่กูจะไปขึ้นครูด้วย

 

“แม้กระทั่งความคิดกูก็ไม่สามารถคิดได้ใช่มั้ย...” กูอยากจะร้องไห้ชิบหายให้ตายเถอะ มันจะจองเวรจองกรรมกูไปถึงไหนวะ

 

“ต่อ!! แม่มาตามให้ลงไปกินข้าว มึงจะตายอยู่ในห้องน้ำอีกนานป่ะวะ” แม่งตบประตูทีกูสะดุ้งจนขี้หดตดหายไอ้พี่พาย มึงทำอะไรเบาๆ แบบคนทั่วไปเค้าเป็นป่ะวะ ใช้แต่กำลังใช้แต่อารมณ์นะมึง

 

“มึงหิวก็ลงไปก่อนเลยไป กูยังอาบน้ำไม่เสร็จ” เรื่องของเรื่องคือผมลืมคว้าเสื้อผ้าเข้ามาในห้องน้ำก็มีแค่ผ้าเช็ดตัวที่แขวนเอาไว้สองผืน หนึ่งผื่นอยู่กับไอ้พี่พาย แล้วมันก็เหลืออยู่ในนี้แค่ผืนเดียวเท่านั้น

 

ก็ใช่นะครับที่ว่าเราเป็นผู้ชายเหมือนกันทั้งคู่ แต่คุณจะไม่รู้สึกเสียวxxหรอครับถ้าต้องอยู่กับคนที่มันจ้องจะเอาคุณทำเมียทั้งๆ ที่คุณเป็นผู้ชายที่ไม่ได้ฝักใฝ่ในผู้ชายด้วยกัน

 

“ออกมาเร็วๆ เลยไอ้ต่อ หรือจะให้กูพังประตูเข้าไป...” โหดอีกแล้วมึงนี่มันบ้านกูนะเว้ย อย่ามาคิดทำลายทรัพย์สินของบ้านกูเด้เดี๋ยวก็ให้ตำรวจมาลากคอเลย

 

“กูขี้อยู่เว้ย มึงอย่ามาเร่งเร้าได้มั้ย” อยากจะบ้ายตายกับไอ้พี่พายจริงๆ รอไม่ได้มึงก็ลงไปเถอะครับ กูไม่หิวไม่รีบ มึงลงไปก่อนได้ยิ่งดีเลยกูไม่มั่นใจที่จะนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกไปยืนแต่งตัวต่อหน้ามึง

 

“อีกห้านาทีถ้ามึงยังไม่ออกมากูจะพังประตูเข้าไปจริงๆ” ชีวิตผมมันไม่ค่อยมีทางเลือกอยู่แล้วนะครับ แล้วนี่ไอ้พี่พายแม่งเข้ามาตัดรอนทางเลือกของผมที่มีอยู่น้อยนิดให้มันหดสั้นกระจู๋ เอ๊ย สั้นจู๋ลงไปอีก

 

“เออๆ เสร็จแล้วโว้ย” ผมไม่รู้ว่าจะยืดเวลาทำซากอะไร เพราะยังไงไอ้พี่พายมันคงไม่ออกไปก่อนหรอกถ้าผมที่เป็นเจ้าของบ้านไม่ออกไปด้วย เห็นมันเหี้ยๆ โหดๆ แบบนี้ก็เถอะ แต่แม่งตอแหลเก่งจะตายเวลาที่อยู่ต่อหน้าแม่ผมน่ะ

 

ผมพันผ้าเช็ดตัวให้แน่นๆ แล้วใส่บ็อกเซอร์ตัวเก่าเอาไว้ข้างใน ใครจะไปรู้ได้ว่าถ้าเกิดไอ้พี่พายมันเกิดเสี้ยนจัดแล้วพยายามจะปล้ำผม อย่างน้อยๆ มันก็ต้องเสียเวลาถอดหลายชั้นหน่อย ผมก็ยังพอจะหาทางรอดได้อยู่หรอก

 

“เฮ้ย!!” โอยไอ้ห่าตากูจะเป็นกุ้งยิงตายมั้ยเนี่ย แม่งมายืนแก้ผ้าอะไรกลางห้องแบบนี้ ผมแทบหันหลังกลับไม่ทัน เห็นแค่แว้บเดียวก็เถอะ แต่ภาพมันติดตาว่ะ
 

“อะไรของมึงวะพี่พาย เสื้อผ้าอยู่ในตู้ไงมึงก็หาใส่เอาเด้ มายืนแก้ผ้าโชว์ทำไมโรคจิตหรอวะ” ผมว่าแล้วมั้ยล่ะว่ามันต้องเป็นแบบนี้ พี่พายมึงไม่มียางอายเลยใช่มั้ย กูไม่ได้หน้าด้านแบบมึงนะ สงสารกูบ้างเหอะ ถ้าเป็นกับไอ้ต็อปก็ว่าไปอย่างเพราะมันเป็นเพื่อนสนิทที่โตมาด้วยกัน

 

แล้วนี่มึงเป็นครายยยยย

 

“อายอะไร ของมึงกับของกูก็เหมือนกันนั่นแหล่ะ แต่บางทีอาจจะต่างกันที่ขนาดก็ได้มั้ง...ไหนมาดูหน่อยดิ” ได้ยินแบบนั้นผมวิ่งไปตั้งหลักที่มุมห้องเลยครับ เรื่องอะไรกูจะต้องมาแก้ผ้าให้มึงดู ให้กูสักร้อยล้านก่อนดิแล้วจะยอมทำ

 

“กูจะฆ่ามึงไอ้พี่พาย มึงไปใสเสื้อผ้าเลยไปอย่ามาโรคจิตมึงคิดว่ามึงน่ารักเหมือนอย่างชินจังรึไงถึงได้ทำแบบนี้” ผมรีบเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วคว้าชุดออกมาแบบเร่งรีบ นี่ครั้งหน้าถ้าแม่จะให้มันมาค้างที่บ้านผมจะหนีไปนอนที่อื่นแล้วจริงๆ

 

“กูขี้เกียจแกล้งมึงแล้ว รีบๆ แต่งตัวเลยไอ้ต่อเดี๋ยววันนี้มึงต้องพากูไปซื้อน้ำหอม” ผมคิดอยู่แป๊บนึงว่าทำไมผมต้องพามันไปซื้อน้ำหอม แล้วก็จำได้ว่าสัญญากับมันเอาไว้ตั้งแต่ตอนที่ออกจากโรงพยาบาลใหม่ๆ

 

“กูขี้เกียจว่ะ วันนี้วันหยุดกูอยากนอน” โอย!! แม่งเอาหมอนปามาใส่หลังผมอย่างแรง ผมหันไปมองมันอย่างเคืองๆ โชคดีที่มันใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว แม่งเอาชุดหล่อกูมาใส่อีกแต่ก็ช่างมันเหอะมันไม่แก้ผ้าก็ดีแล้ว

 

“กูไม่ชอบคนไม่รักษาสัญญา” มันพูดนิ่งๆ แต่กรุณาดูสายตามันเถอะครับ ถ้ามันแดกผมได้มันคงฆ่าหั่นศพผมแล้วกินผมไปแล้ว มันเคยรู้ตัวบ้างมั้ยว่าสายตามันดุโพด ดุแบบโคตรโหด

 

“กูก็ไม่ชอบคนเอาแต่ใจ” เออ เอาดิ กูก็มีสิ่งที่กูไม่ชอบเหมือนกันมึงจะฟังกูบ้างมั้ยล่ะ

 

“เรื่องของมึง” นั่นไงไอ้ฟาย มึงมันเอาแต่ใจตัวเองแบบโคตรๆ ไอ้คนนิสัยไม่ดี มึงไม่ชอบอะไรกูต้องทำตามงั้นสิ แล้วเวลาที่กูบอกว่ากูไม่ชอบอะไร ไม่เห็นมึงจะสนใจแก้ไขหรือว่าทำตามที่กูต้องการบ้างเลย

 

“นั่นไง กูก็คิดเอาไว้แล้วว่ามึงต้องตอบแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นทีหลังกูตอบแบบนี้มั่งอย่ามาว่ากูแล้วกัน” ผมแต่งตัวอย่างเร่งรีบแล้วเอาผ้าเช็ดผมไปมาอย่างหงุดหงิดหัวใจ แต่ก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อไอ้ที่พายมันจับให้ผมหันไปเผชิญหน้ากับมัน มือแม่งยังกับครีมเหล็ก บีบมาทีเจ็บไปหมด

 

“ถ้ากูตามใจมึง มึงจะชอบกูใช่มั้ย...” ห้ะ!! ตอนแรกผมคิดว่ามันจะด่าหรือว่าเหวี่ยงผมลงไปกองที่พื้นแล้วซะอีก แต่มันดันถามผมแบบนี้ พร้อมกับจ้องตาผมแน่นิ่งคือผมก็ทำอะไรไม่ถูก จะให้ตอบไปว่าใช่หรอ บ้าแล้วเหอะ

 

“มึงบอกว่าไม่ชอบคนเจ้าชู้ กูก็ไปบอกเลิกกับทุกคนที่กูควง กูไม่ได้ยุ่งกับใครมาเป็นสัปดาห์แล้ว แต่มึงก็ยังไม่ชอบกู...” ถ้าอย่างนั้นช่วงที่มันหายหน้าไปเป็นสัปดาห์นั่น อาจจะเป็นเพราะว่ามันไปจัดการเรื่องนี้รึเปล่านะ ผมควรภูมิใจอย่างนั้นหรอ มันไม่ควรใช่มั้ย แล้วทำไมผมถึงได้รู้สึกแปลกๆ กับสายตา ท่าทางที่ดูจริงจังของมันล่ะ

 

“มึงบอกว่าไม่ชอบคนเอาแต่ใจ กูก็พร้อมที่จะตามใจมึง ไม่ว่ามึงอยากได้อะไร ต้องการอะไร กูพร้อมที่จะให้มึงทุกอย่าง แต่มึงจะชอบกูใช่มั้ย...” มันเหมือนเป็นคำถาม แต่ดูเหมือนผมไม่มีทางเลือกที่จะตอบปฏิเสธเลยใช่มั้ย สายตาของไอ้พี่พายมันเต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังให้ผมตอบตกลงออกไป

 

คือผมไม่ได้ชอบไอ้พี่พายเลยนะ..ย้ำว่าไม่ได้ชอบ ผมมีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธออกไปแบบเต็มปากเต็มคำเพื่อที่มันจะได้เลิกยุ่งกับผมซะที แต่ไม่รู้ทำไมปากมันหนัก และก็ไม่รู้ทำไมพูดอะไรไม่ออก ผมได้แต่เม้มปากแล้วจ้องหน้าสบตากับมันอยู่อย่างนั้น

 

“มึงอย่ามองว่ากูแค่เล่นกับมึง กูจริงจังมากรู้รึเปล่า กูไม่เคยเป็นแบบนี้มานานมากแล้ว มึงจะไม่รับผิดชอบที่ทำให้กูชอบมึงเลยรึไง” งงมั้ย? งงครับ ผมผิดหรอวะเนี่ยที่อยู่เฉยๆ มันก็ดันมาชอบผม แล้วผมต้องรับผิดชอบอีกอย่างนั้นหรอวะครับ เฮ้ย!! กูงงหนักมากตอนนี้ คือสรุปแล้วคนที่ผิดคือกูงั้นสิ

 

“ลองคบกับกูดูก่อนแล้วค่อยปฏิเสธ ถ้าสุดท้ายแล้วมึงไม่ชอบกู กูจะยอมปล่อยมึงไป” มันดึงผมเข้ามากอดแนบแน่นจนผมตั้งหลักและตั้งตัวไม่ถูก พี่พายมันจริงจังกับผมมากขนาดนี้เลยหรือ ทำไมล่ะ เพราะอะไร ทำไมมันถึงได้ชอบผมมากขนาดนี้

 

ผมคิดเสมอว่ามันแค่แกล้งผมเท่านั้น แค่อยากกวนประสาทและทำให้ผมอับอายชาวบ้านเท่านั้น แต่นี่มันคืออะไร ความรู้สึกหนักแน่นและสายตากับน้ำเสียงเว้าวอนร้องขอให้ผมชอบมัน

 

ผู้ชายอย่างไอ้พี่พายเนี่ยนะ...ผู้ชายคนนี้กำลังเว้าวอนและร้องขอผมอย่างนั้นหรือ

 

“พี่พาย...กู...” ผมควรปฏิเสธออกไปสิ ผมควรที่จะบอกว่าไม่และไล่มันออกไปจากชีวิตของผม มันก็แค่คนแปลกหน้าที่โผล่เข้ามาแค่ไม่นานเท่าไหร่ แต่ทำไมมันถึงได้ทำให้ผมปั่นป่วนมากขนาดนี้วะ ชีวิตผมวุ่นวายไม่มีที่สิ้นสุดก็เพราะไอ้ผู้ชายคนนี้

 

“ขอเวลากูคิดหน่อยได้มั้ย...”

 

“ไม่ได้ มึงต้องตอบกูมาตอนนี้เลย” อ้าว!! ไอ้ฟายตัวไหนมันเพิ่งบอกกูวะว่าจะตามใจกู ผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีแม่งเอาแต่ใจตัวเองอีกแล้ว แล้วกูจะหลวมตัวตอบตกลงไปได้ไง แม่งไม่เล่นงานกูตายเลยหรอวะ

 

“ถ้าสุดท้ายแล้วกูไม่ชอบมึง...มึงก็จะปล่อยกูไปใช่มั้ย” มันพยักหน้าอยู่บนไหล่ของผม แต่มันกลับกระชับอ้อมกอดแนบแน่นมากขึ้น มันทำให้ผมรู้สึกว่าเหมือนมันกลัวว่าผมจะปฏิเสธมันหรือเปล่าวะ คือกูก็จะปฏิเสธมึงเหมือนกันนะ ถ้าผมไม่คิดถึงบางสิ่งบางอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้

 

เมื่อคืนที่ผ่านมาไอ้พี่พายมันปวดท้องกลางดึกแล้วมันก็เพ้อเรื่องที่คาดว่าน่าจะเป็นเรื่องที่มันทะเลาะกับพ่อของมัน มันเพ้อหาแม่ และที่ทำให้ผมรู้สึกช็อคมากที่สุดคือน้ำตาที่ไหลลงมาตรงหางตาของมัน เชื่อเถอะว่าถ้ามันรู้สึกตัวอยู่มันไม่มีทางยอมให้ใครเห็นน้ำตาของมันแน่ๆ ผู้ชายแบบไอ้พี่พายมันไม่ยอมอ่อนแอให้ใครเห็นหรอก

 

“เอ่อ...ลองดูก็ได้” พูดออกไปแล้วผมก็รู้สึกเหมือนกับว่าผมกำลังตัดสินใจทำในสิ่งที่ผิดที่สุดในชีวิต ผมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเพราะอะไร เพราะเหตุใด ผมถึงได้ตกลงใจตอบตกลงมันออกไปแบบนั้น

 

ทั้งๆ ที่ผมรู้อยู่แก่ใจว่ามันจะต้องวุ่นวายมากกว่านี้เป็นร้อยเท่าพันเท่า แต่นิสัยของผมคือปล่อยอะไรที่ผมมองเห็นต่อหน้าต่อตาไปไม่ได้ มือของไอ้พี่พายที่กอดผมเอาไว้แน่นๆ นั้น มันขยุ้มเสื้อของผมตลอดเวลาที่รอคอยฟังคำตอบ

 

ผมสับสน ผมงงตัวเอง ผมไม่รู้จริงๆ ว่ามันเป็นเพราะอะไรกันแน่ แต่มันอาจจะเป็นทางเดียวที่จะทำให้ไอ้พี่พายมันเลิกยุ่งกับผม เพราะท้ายที่สุดแล้วผมมั่นใจว่าผมจะไม่มีทางชอบมันอย่างแน่นอน เพราะผมชอบผู้หญิง ผมไม่ได้เครซี่ผู้ชาย

 

เอาวะ...ไหนๆ ชีวิตไอ้เป็นต่อแม่งก็ไม่มีทางหลุดพ้นเรื่องบรมซวยแล้วนี่นะ เดินลุยเข้าไปในเส้นทางซวยๆ แบบอาจหาญเลยกู

 

“กูชอบมึง...” มันพูดสั้นๆ เพียงเท่านั้น ผมมองหน้าไอ้พี่พายที่มันส่งยิ้มมาให้กับผม รอยยิ้มที่ดูดีมากกว่าที่มันจะทำหน้าดุๆ ใส่คนทั้งโลก ผมอยากจะหันหน้าและเดินหนีมันออกมาเพราะว่ายังทำตัวไม่ถูกเท่าไหร่ แต่คิดว่าผมจะรอดหรอครับ

 

“แล้วสุดท้ายมึงจะชอบกู” ผมอยากจะอ้าปากเถียงมันเหลือเกิน แต่ไม่ทันที่ผมจะได้พูดอะไรออกมาหรอก มันก็นาบปากลงมาปิดปากผมเสียแน่นจนผมตั้งตัวไม่ทันก็ถูกมันชิงจูบไปอีกหน

จูบครั้งที่สอง

 

ไอ้พี่พายมันถอนปากขึ้นเล็กน้อยแล้วจ้องมองหน้าผมด้วยสีหน้าและสายตาที่ผมรู้แล้วว่าทำไมใครๆ ก็อยากจะได้มันกันเหลือเกิน มีคนเคยบอกมันรึเปล่า เวลาที่มันยิ้มอย่างอ่อนโยนแบบนี้ มันก็ดูดีเหมือนกันนะ

 

แต่ตอนนี้มึงช่วยหยุดจูบหยุดแดกปากกูสักทีเหอะไอ้พี่พาย กูจะตายคาจูบมึงแล้วไอ้เชี่ย!!!

 

..........ต่อ..........

 

 

 

 

 

 

คิดผิด คิดผิด กูโคตรคิดผิดเลยแม่ง!!!

 

ถ้าย้อนเวลากลับไปตอนนั้นได้ ผมจะบอกปฏิเสธออกไป แม่งจะฆ่าผมทิ้งก็เอาเลย ดีกว่าที่ผมตอบตกลงลองคบกับมันแล้วต้องมาเจอกับอะไรแบบนี้

 

“ทำไมกูต้องย้ายออกมาอยู่คอนโดกับมึงด้วย” ผมยืนอยู่กลางห้องของไอ้ผู้ชายที่ชื่อพาย ผู้ชายที่แม่ของผมไว้ใจและให้ผมออกมาอยู่กับมันตามลำพัง

 

จำกันได้ใช่มั้ยครับที่คุณนายเค้าเคยบอกว่าผมจะต้องย้ายออกมาอยู่คนเดียวตามที่แม่หมอบอก เพื่อลดความซวยของผมให้มันเบาบางลง แล้วคุณนายก็พูดเรื่องนี้บนโต๊ะอาหารในวันที่ไอ้พี่พายมันมานอนค้างที่บ้านในวันที่ผมหลวมตัวตอบตกลงลองคบกับมันนั่นแหล่ะครับ

 

คุณนายเค้าก็เปรยๆ ว่าเป็นห่วงผมถ้าจะต้องออกมาอยู่คนเดียว ผมก็แอบแย้งในใจว่าถ้าเป็นห่วงแล้วจะให้ผมออกมาทำไม ก็ให้ผมอยู่ที่เดิมนั่นแหล่ะ แต่พูดไปพูดมาสรุปสั้นๆ คือผมก็ต้องถูกอันเชิญมาอยู่ข้างนอกคนเดียวอยู่ดี

 

แล้วไอ้พี่พาย ไอ้ผู้ชายที่ตอแหลที่สุดในโลกามันก็เสนอหน้าอาสาจะดูแลผมเอง ให้ผมย้ายไปอยู่กับมันได้เลย มันไม่มีปัญหา มีการบอกกับแม่ผมอีกนะครับว่าดีซะอีกมันจะได้มีเพื่อน

 

แล้วยังไงครับ แล้วยังไง คุณนายก็ยิ่งปลื้มไอ้พี่พาย แล้วรีบให้ผมเก็บเสื้อผ้าย้ายตามผู้ชายที่มันจ้องอยากจะเอาผมทำเมียไป...นี่คนที่บ้านผมเค้ากลัวว่าผมจะไม่ได้มีผัวรึไงครับ ถึงได้ให้ผมมาอยู่กับไอ้คนที่อันตรายที่สุดในสามโลกแบบนี้

 

“มึงจะบ่นหาอะไรวะ กูกับมึงก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล ไหนๆ ก็ลองคบกันแล้ว ก็ลองอยู่ด้วยกันอีกสักอย่างก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลย กูว่าดีออก” เออ!! ดีสำหรับมึงไงไอ้พี่พาย แต่กูไม่ปลอดภัยมั้ย กูจะโดนมึงปล้ำมั้ย มึงไม่ได้มีหลักอะไรรับประกันความปลอดภัยให้กูเลย

 

“เหมือนมึงหนีตามผู้ชายมาเลยว่ะ เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าหนีตามผัวมาหรอจ๊ะที่รัก” มันทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาแล้วมองหน้าผมแบบกวนส้นตีนมากๆ ห้องมึงหรูหราไฮโซโก้เก๋สุด แต่คนที่อยู่ด้วยดันเป็นมึงไงกูเลยคิดว่ามันไม่น่าอยู่เท่าไหร่

 

“ก็ใครใช้ให้มึงเสนอหน้าบอกกับแม่ล่ะวะว่าให้กูมาอยู่กับมึงก็ได้ มึงจะดูแลกูเอง ถุย!! คนแบบมึงจะดูแลกูได้อย่างนั้นหรอวะ อย่าพูดให้ขำ” ถ้าบอกว่าผมต้องเป็นคนดูแลมันนี่ว่าไปอย่าง เพราะดูท่าแล้วมันคงเอาแต่ใจกับผมอีกตามเคย เรื่องที่มันพูดกับผมในวันนั้นลืมๆ ไปเถอะครับ มันก็คือมัน เอาแต่ใจตัวเองยังไง ก็เอาแต่ใจตัวเองอยู่อย่างนั้นนั่นแหล่ะ

 

“ปากดีนักนะมึง เดี๋ยวกูกัดลิ้นขาด” ดุครับ ดุยิ่งกว่าหมาจริงๆ ไอ้ผู้ชายคนนี้ มึงเลิกทำหน้าตาดุแล้วยิ้มอย่างวันนั้นได้มั้ย กูจะได้รีบๆ ชอบมึงไง...ไม่สิๆ ไม่เอาไม่ชอบมัน ต่อมึงอย่าเด็ดขาด

 

“ให้กูนอนห้องไหน” ผมล่ะอยากจะบ้าตาย ที่นี่มันมีห้องนอนกี่ห้องวะ อย่ามานิยายนะถ้าจะบอกว่ามีแค่ห้องเดียว ทั้งกว้าง ทั้งหรูขนาดนี้

 

“ห้องกู!!” ห้ะ!! นอนห้องมึงทำไม กูไม่เอาหรอกนะ กูยังไม่อยากมีผัว ขนาดอยู่บ้านกูมึงยังจะปล้ำกูเลย แล้วนี่ออกมาอยู่ห่างหูห่างตาคนอื่นแบบนี้ กูตายคาเตียงแน่

 

“ที่นี่มีกี่ห้อง...”

 

“สอง...”

 

“แล้วทำไมต้องให้กูนอนห้องมึงวะ” นี่แหล่ะที่กูสงสัย ทำไมวะทำไม ให้อิสรภาพกูหน่อยเถอะไอ้พี่พาย ให้กูได้มีพื้นที่ที่รู้สึกว่าเป็นส่วนตัวและปลอดภัยหน่อยได้มั้ย ทำไมต้องให้กูมีชีวิตอยู่ด้วยความหวาดระแวงด้วยวะ

 

“ก็อีกห้องนึงมันห้องไอ้โก้ มึงจะไปนอนกับมันรึไง อยากเป็นเมียมันว่างั้น” กระโดดถีบปากแม่งได้มั้ยวะ มันจะฆ่าผมมั้ย มึงก็บอกมาดิว่ามีคนอยู่แล้ว กูเข้าใจภาษาคนว่ะพี่ กูไม่ใช่มึงนะเว้ยที่ฟังอะไรไม่เข้าใจน่ะ

 

“เฮ้ย!! กูว่าให้กูออกไปอยู่ที่อื่นดีกว่ามั้ยวะไอ้พี่พาย มึงก็มีพี่โก้มาอยู่เป็นเพื่อนอยู่แล้วนี่หว่า” ผมไม่ค่อยคุ้นกับไอ้พี่โก้เท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้อะไรมากมาย มันก็นิสัยคล้ายๆ กันทั้งสองคนนั่นแหล่ะ กวนประสาทมากถึงมากที่สุดแต่ก็ไม่ดุเหมือนอย่างไอ้พี่พาย

 

“มันไม่ได้อยู่ที่นี่ประจำ มันจะมาแค่เสาร์อาทิตย์และบางวันเท่านั้น” มันทิ้งตัวลงนอนกระดิกตีนแบบสบายอุราสุดๆ ผมหน่ายใจที่จะหาข้ออ้างมาแย้งกับไอ้พี่พายแล้วจริงๆ ในเมื่อมันมีทั้งคุณนายทั้งไอ้พี่ปอหนุนหลังอยู่แบบนั้น สรุปแล้วใครเป็นลูกคุณนายวะ

 

“กูรับปากแม่แล้วว่าจะดูแลมึง มึงก็อยู่นี่ให้กูดูแลอย่ามาเรื่องมาก ทำตัวน่ารักๆ ให้เหมือนกับหน้าตาหน่อย” ผมเดินมานั่งที่โซฟาอีกตัวแล้วเอนหลังพิงอย่างหน่ายใจ เอาเถอะ ผมควรจะปลงโลกแล้วลาบวช เผื่อว่าอะไรๆ มันจะได้ดีขึ้นมากกว่านี้

 

“อีกอย่างไอ้โก้มันก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกลอะไรหรอกน่า หึ!!” บางทีผมก็อยากลองถามเหมือนกันนะว่าถ้ามันเลิกหัวเราะ หึ หึ ในลำคอแบบนี้ได้มันจะเอากี่ที...จะบ้าเหรอกู สับสนๆ เอาใหม่ๆ มันจะเอากี่บาทวะ กูขอซื้อเลยเถอะ

 

“กูว่าเราต้องมีข้อตกลงกันสักหน่อยว่ะไอ้พี่พาย” ผมนั่งกอดอกมองหน้ามันอย่างจริงจัง ตอนนี้ผมจริงจังมากถึงมากที่สุด ส่วนไอ้พี่พายน่ะหรอ มันก็ลุกขึ้นมานั่งกอดหมอนอิงแล้วมองหน้าผมพร้อมกับอมยิ้มนิดๆ

 

“กูชอบเวลาที่มึงอยู่ใกล้ๆ แบบนี้ว่ะ ชอบเวลาที่มึงทำหน้าเครียด ชอบเวลาที่มึงยิ้ม ชอบเวลาที่มึงเอ๋อแดก ชอบหมดเลย” มันเอาคางเกยหมอนแล้วส่งยิ้มมาให้ผม คุณคิดว่าอย่างไอ้เป็นต่อมันจะเขินมั้ยกับไอ้รอยยิ้มตาหยีๆ ที่มองตรงมาทางผม เหอะๆ

 

กูเสือกเขินขึ้นมาได้ไงวะเฮ้ย!!!

 

“อย่ามาเพ้อเจ้อไร้สาระ คิดว่าปากหวานใส่แล้วกูจะชอบมึงรึไง” ผมว่าผมอยู่ใกล้ๆ กับพี่พายมากๆ จนผมเริ่มประสาทกลับแล้วหล่ะครับ ช่วงนี้มันตามติดชีวิตผมยิ่งกว่าเรียลลิตี้โชว์ คือเช้าถึง กลางวันถึง เย็นถึง แถมตอนนี้ก็ต้องมาอยู่กับมันอีก ชีวิตของผมคงจะรวนไปหมดแล้วจริงๆ

 

“ชิมบ่อยใช่ป่ะถึงได้รู้ว่าปากกูหวาน...” วาบเลยครับ หน้าผมแม่งวาบขึ้นมาเหมือนใครเอาไฟร้อนๆ มาลวก ไม่ได้เขินเว้ยกูโกรธ ถ้าหน้าแดงแสดงว่าโกรธไม่ได้เขินเหอะ

 

“บ่อยอะไรก็แค่สองครั้ง...”

 

“นั่นไม่ได้นับรวมตอนที่มึงไม่รู้สึกตัวใช่ป่ะ?” ผมเงยหน้าขึ้นมองเสียงเจ้าเล่ห์ๆ ของไอ้พี่พายมันทันที พูดอย่างนี้แสดงว่าตอนที่ผมนอนหลับมันแอบขโมยจูบผมมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วอย่างนั้นหรอวะ

 

“ไอ้โรคจิต...” เอาแค่คำเดียวพอ ด่ามากมันก็ไม่สะทกสะท้านหรอกครับ ผมเอือมกับการด่าตอบโต้มันแล้ว มันเป็นผู้ชายที่โคตรเอาแต่ใจตัวเองแบบสุดๆ ด่าไปก็มีแต่ผมเท่านั้นแหล่ะที่เหนื่อย

 

“กูไม่เถียงเพราะกูเป็นแบบนั้นจริงๆ” มันยักคิ้วแล้วขยับข้ามานั่งที่โซฟาตัวเดียวกันกับผมแบบโคตรเร็วจนผมขยับหนีไม่ทัน มือมันตวัดมาโอบไหล่ผมเอาไว้แล้วจ้องหน้าผมอยู่อย่างนั้น

 

“พี่พาย...กูเหนื่อยใจกับมึงแล้วนะ” ผมระบายลมหายใจเบาๆ แล้วมองหน้ามันกลับบ้าง ส่งสายตาเอือมระอาไปให้มันอย่างเปิดเผย ไหนวะไหน ใครมันบอกว่าจะตามใจกู แล้วนี่อะไรเนี่ย กูไม่น่าตอบตกลงลองคบกับมันเลย

 

“ตอนนี้มึงแค่เหนื่อยใจ อีกหน่อยมึงอาจจะเหนื่อยกายเพิ่มเข้ามาอีกอย่าง แต่ไม่ต้องห่วงนะกูจะถนอมมึงให้ดีที่สุด จะทำเบาๆ...”

 

“พี่พายกูไหว้ล่ะ ช่วยหยุดกวนประสาทกูสักทีเหอะ ไหนว่าชอบกูไงแล้วไอ้ที่ทำอยู่เนี่ยเรียกว่าชอบอย่างนั้นหรอวะ กวนตีน กวนประสาท เอาแต่ใจตัวเอง ไหนบอกว่าจะตามใจกูไง ไหนว่าจะทำให้กูชอบไง แล้วอย่างนี้มึงคิดว่ากูจะชอบมึงลงหรอวะ” ยาวมั้ย? ยาวมั้ยล่ะ นี่กูพูดยาวจนแทบหายใจไม่ทันเลยนะเว้ย อึ้งล่ะสิที่ถูกกูด่าแบบนี้น่ะ

 

“ต่อ...” มันเรียกชื่อผมอย่างจริงจัง ทำหน้านิ่งๆ แบบนี้คือสำนึกแล้วใช่มั้ย ไม่ได้โกรธหรืออยากจะฆ่ากูใช่มั้ยวะพี่

 

“ปากมึงน่าจูบว่ะ” ห้ะ!! ไอ้ที่นั่งมองหน้ากูนิ่งๆ นี่คือมองปากว่างั้น ไม่ได้ฟังที่กูพูดเลยหรอวะพี่พาย มึงนี่มันยอดมนุษย์แห่งความด้านเลยจริงๆ

 

“กูไม่อยากคุยกับมึงแล้ว...” ผมหันหลังให้ไอ้พี่พาย อารมณ์อยากเดินหนีไปที่ไหนก็ได้ที่จะไม่ต้องเจอมัน แต่เข้าใจมั้ยว่าผมเพิ่งเข้ามาในห้องมัน อะไรอยู่ตรงไหน ห้องไหนห้องมัน ห้องไหนห้องพี่โก้ ห้องน้ำ ระเบียง อะไรยังไงอยู่ตรงไหนยังไม่รู้เลย

 

“เออๆ กูขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ” มันขยับเข้ามาใกล้ๆ แล้วกอดผมจากทางด้านหลัง ผมหมดแรงจะขัดขืนแล้ว ผมเริ่มปลงตกกับชีวิตของผมแล้ว แต่ผมยังไม่ได้ชอบมันนะครับ อย่าเข้าใจว่าที่ผมยอมทุกอย่างนี้เพราะว่าผมชอบมัน อย่าแม้แต่จะคิดนะครับ

 

“พี่ขอโทษ ขอโทษนะขอโทษ จะหายโกรธกูดีๆ มั้ยครับต่อ” นั่นไง ดูเอาเองเหอะแม่งเป็นแบบนี้ตลอดจริงๆ ขนาดขอโทษยังมีบังคับให้กูหายโกรธอีก นี่ชีวิตกูจะต้องพบเจอกับเรื่องแบบนี้ไปอีกเท่าไหร่เนี่ย ไหนแม่บอกว่าจะมีคนมาล้างซวยให้ไง แล้วนี่คืออะไรครับ ทำไมมันยิ่งซวยล่ะครับ

 

“พี่พาย มึงอยากได้อะไรจากกูวะ” ผมไม่ได้รู้สึกขยะแขยงที่มันกอดผม แต่ก็ไม่ได้ชอบอะไรเพียงแต่เหนื่อยใจที่จะขัดขืนหรือว่าพูดอะไร พูดแล้วใช่ว่ามันจะฟังนี่ครับ มันยิ่งทำให้ประสาทเสียมากเข้าไปอีก

 

“หัวใจมึงไง ความรักจากมึงไง ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นมึงกูอยากได้ทั้งนั้น กูพูดจริงนะต่อ กูชอบมึงจริงๆ ทำไมต้องให้กูย้ำมากมายขนาดนี้วะ” ผมรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่สัมผัสลงมาที่ท้ายทอยของผม ผมสะดุ้งและขนลุกเกลียวเพราะไม่ชอบให้ใครมาโดนตรงท้ายทอย

 

แต่ความรู้สึกอุ่นวาบที่แล่นเข้ามาในหัวใจนี่มันคืออะไร ทำไมผมถึงรู้สึกแบบนี้บ่อยๆ เวลาที่ไอ้พี่พายมันกอดผม หรือว่าถูกตัวผมด้วยสัมผัสที่อ่อนโยน...มันคืออะไร?

 

“กูรู้ว่ากูนิสัยไม่ดี เอาแต่ใจตัวเอง กูจะพยายามปรับปรุงก็แล้วกัน” ผมยังคงถูกกอดจากทางด้านหลังอย่างนี้อยู่เนิ่นนาน เหมือนไอ้พี่พายมันใช้อ้อมกอดเป็นการง้อให้ผมหายโกรธ ผมรู้สึกว่าตัวเองง่วงนอนมากๆ เพราะว่าเมื่อคืนที่ผ่านมาเก็บเสื้อผ้าข้าวของใช้อยู่นานสองนานจนดึกดื่น

 

“ง่วงว่ะพี่...” ผมค่อยๆ เอนตัวไปทางด้านหลังแล้วหลับตาลงด้วยความรู้สึกสบายๆ เหมือนได้นอนอยู่บนเตียงนอนอุ่นๆ ทั้งๆ ที่รู้อยู่แก่ใจว่ามันคืออ้อมกอดและอกของไอ้พี่พาย

 

ผมเพิ่งได้รู้เดี๋ยวนี้เองว่า บางครั้งความรู้สึกบางอย่างมันก็ก่อเกิดขึ้นมาโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว ถึงมันจะไม่ชัดเจนสักเท่าไหร่ แต่มันก็ก่อเกิดขึ้นมาบ้างแล้วหล่ะ...

 

..........100%..........

 

รณรงค์ให้คนอ่านยุ่งนักที่เล่นทวิตเตอร์ติดแท็ก #ยุ่งนัก เวลาที่พูดถึงนิยายเรื่องนี้ เกรทจะตามไปส่องค่า ><

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15924 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 19:18

    555กวนกันตลอดดดดดน่ารักดีวุ้ย
    #15924
    0
  2. #15912 xวาuxวาu (@mojikiss) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 19:00

    เอ้าหลับเฉย
    #15912
    0
  3. #15890 nurinee_tz (@nurinee_tz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 23:21
    ทีนี้ก็กวนตีนกันได้วสินะ เขินมากเลยจ้า
    #15890
    0
  4. #15889 nurinee_tz (@nurinee_tz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 23:21
    ทีนี้ก็กวนตีนกันได้วสินะ เขินมากเลยจ้า
    #15889
    0
  5. #15834 นายแมวน้ำ (@watmaka) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 04:27
    แอบมีใจแล้วล่ะเส้
    #15834
    0
  6. #15792 tarn_teuky (@tarn_teuky) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 18:52
    แล้วก็ลองคบกันจนได้
    #15792
    0
  7. #15764 wcmychalie16 (@wcmychalie16) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 มีนาคม 2559 / 21:46
    ชอบอารมณ์ของพายตอนที่คุยกับต่อดีๆนะ ที่พี่พายค่ะ^^
    #15764
    0
  8. #15741 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:44
    ง่วงอะไรต่อ เดี๋ยวให้พี่พายลักหลับเลย
    #15741
    0
  9. #15693 NNYuki (@nooniiz501) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2558 / 18:59
    น่ารักกกกก พี่พายง้อน้องน่ารักมากอ่ะ ไม่คิดว่าผู้ชายแบดบอยจะอ่อนมากๆเมื่อรักใครสักคน งื้อ ชอบบบบ น้องต่อก็น่ารักอ่ะ น้องงอนน้องอ้อนแบบไม่รุ้ตัวเลย น่ารักมากกกก
    #15693
    0
  10. #15629 backlight (@artemis-03) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 20:25
    ใจอ่อนเร็วๆ นะหมาต่อ
    #15629
    0
  11. #15516 mameaw27 (@dek-dmameaw) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 17:31
    เบาะพิเศษสำหรับคนพิเศษ 

    ฮิ้ววววววววววว
    #15516
    0
  12. #15449 น้ำค้างตากฟ้า (@janejjan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2558 / 09:53
    หึ้ยยยยยเขินอ่ะะะะะเขินตรงประโยคสุดท้ายของงต่ออ่ะะะสุดท้ายก็ยอมใจอ่อนงื้อออ
    #15449
    0
  13. #15354 P.Secret (@future-cartoon) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 17:58
    เน้วววว ชอบพี่พายก็บอกมาดิ อ้างว่าชอบผู้หญิงทำไม ~ ><
    #15354
    0
  14. #15088 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 15:13
    น่ารักไปแล้วววว ><~
    #15088
    0
  15. #15048 qwert (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 11:43
    ท่านอนดีมากลูก
    #15048
    0
  16. #15034 bellewee (@bellewee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 09:16
    น้องต่อน่ารักเหมือนพี่ต่อเลยเนอะ
    #15034
    0
  17. #14685 M'RINRIN (@fancii) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 19:21
    รุกเข้าไป ๆ 555
    #14685
    0
  18. #14424 mitake (@voldermore) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2557 / 16:02
    หื้มมมมมมมม ขนาดนี้ไม่หวั่นไหวก็ให้มันรู้ไป 5555555
    #14424
    0
  19. #14229 kelovelove (@kekailove) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2557 / 20:33
    โอ้ย เขิน เขิน!! เขินๆๆ อย่าหวานกันมากสิ(วะ)
    #14229
    0
  20. #13951 JENNYHA (@jennyha) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2557 / 02:05
    เริ่มหวานนน
    #13951
    0
  21. #13823 Verdaler' (@verda) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 11:01
    ฟินแลนนนนนนนน
    #13823
    0
  22. #13686 nutzecs (@nutzecs) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 เมษายน 2557 / 21:55
    เอนหลังพิงพี่มันอะนะะะ พี่พายยยฟินปะตอบดิ? =//=
    #13686
    0
  23. #13461 MomoKeekee (@12343234) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 เมษายน 2557 / 17:26
    อยู่นานๆนะๆ เดี๋ยวอีกหน่อยก็จะเป็นแฟนกันแล้วหนิ-/////-55555
    #13461
    0
  24. #13421 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 14:22
    ฮ่องเต้เตรียมทรมานใจได้เลยค่ะ น้ำปั่นสู้ๆนะ อดทนหน่อย^^
    #13421
    0
  25. #13393 Taeisme (@tsaijam) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 เมษายน 2557 / 23:58
    รักนะครับ^^ เป็นกำลังใจให้ไรท์นะ^^ พอดีชอบเต้ปั่น เลยย้อนมาอ่านยุ่งนักด้วย สนุกมากอ่ะ มีข้อคิดดีๆหลายอย่าง ให้เห็นความรักในรูปแบบต่างๆ จะติดตามผลงานต่อไปนะ^^ สู้สู้ครับ
    #13393
    0