OK!! I love U ♥ ยุ่งนัก...กูรักมึงก็ได้ [Yaoi][Boy's love]

ตอนที่ 1 : ☆OK! I love U ★... 01. ผู้ชายที่เดินอยู่บนความซวย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43,862
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    5 ส.ค. 56


 01.ผู้ชายที่เดินอยู่บนความซวย

 

“อย่ามายุ่งกับเราได้มั้ย เราไม่ได้ชอบนาย เข้าใจรึเปล่า” เสียงตวาดแว้ดที่หลุดออกมาจากปากของคนที่ผมชอบมากว่าหนึ่งปีเต็มๆ ดังลั่นกลางลานจอดรถ ทำเอาคนมากหน้าหลายตาที่อยู่ในบริเวณนั้นต่างหันมามองกันเป็นทางเดียว

 

“เอ่อ...” คำว่าเอ่อเพียงคำเดียวเท่านั้นที่หลุดออกมาจากปากของผม สาบานได้เลยว่าผมไม่ทันได้พูดอะไรต่อเลย เธอก็สวนขึ้นมาเสียก่อน

 

“เราไม่ได้ชอบนาย เรามีคนที่เราชอบแล้วนายก็น่าจะรู้...” ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าผมควรจะรู้สึกอย่างไรก่อนดี เสียใจที่ถูกปฏิเสธ หรือว่าอายที่ถูกปฏิเสธต่อหน้าคนมากมายแบบนี้ ไม่ว่าจะความรู้สึกไหนผมก็รู้สึกว่าแม่งโคตรน่าอายเลยแม่ง

 

“ผมรู้ว่าดานี่ชอบใคร แต่ว่า...”

 

“รู้ก็ดีแล้ว และเราหวังว่านายจะไม่มายุ่งวุ่นวายอะไรกับเราแบบนี้อีกนะ เอาจดหมายของนายคืนไป” เธอยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งส่งมาให้กับผมแล้วเดินเชิดๆ จากไป ผมว่าผมไม่เคยเขียนจดหมายหรือว่าอะไรให้กับเธอเลย ผมไม่เคยบอกความรู้สึกของผมให้กับเธอรับรู้ ใช่ว่าผมไม่กล้านะเว้ย แต่รู้สึกว่ามันยังไม่ถึงเวลาเท่านั้นเอง

 

“แม่งไรวะเนี่ย” ผมหันไปมองรอบๆ ก็เห็นบรรดานักศึกษาต่างมองมาที่ผม ชี้มาที่ผม ผมแม่งมุดเข้ารถแทบไม่ทัน ได้แต่พึมพำว่ามันคืออะไรซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น

 

“โว้ย!! ใครเล่นเหี้ยอะไรวะเนี่ย ไม่ใช่กูแล้ว กูไม่เขียนอะไรแบบนี้แน่ๆ นี่ไม่ใช่ลายมือกูนะเว้ย ใครแม่งแกล้งกูวะเนี่ย” ผมอ่านข้อความในจดหมายที่พร่ำพรรณนาว่าผมรักดานี่มากมายแค่ไหน คือมันไม่ใช่ไง ผมไม่ได้ถึงขั้นรัก ผมแค่ปลื้มที่ดานี่เป็นคนสวยและเก่งก็เท่านั้น ผมก็ไม่ได้ถึงขั้นรักและอยากได้เธอมาครอบครองมากมายเหมือนอย่างในจดหมายพร่ำพรรณนา

 

“เออ แม่งลงชื่อนามสกุล คณะ ปี รหัสนักศึกษากูหมด ควายเย่อมาก กูอายเป็นนะเว้ย เห็นหล่อๆ แบบนี้ หน้ากูก็ไม่ได้ด้านนะครับ” ผมไม่รู้ว่าจะโกรธใครดีตอนนี้ ใครแม่งเล่นอะไรแบบนี้วะ กูมืดแปดด้านอายแม่งชิบหายแล้วพรุ่งนี้กูจะเอาหน้าหล่อๆ แบบนี้มาเรียนยังไง ใครก็ได้บอกกูที

 

“อย่าให้กูรู้นะว่าใครแม่งแกล้งกู กูจับแม่งเตะคอหักแน่” หัวเสียมากถึงมากที่สุด แต่มันก็ทำให้ผมเห็นนิสัยอีกมุมหนึ่งของดานี่นะหรือเพราะว่าเธอปฏิเสธผมก็ไม่รู้ จากที่เคยมองว่าเธอเหมือนนางฟ้า ตอนนี้เธอกลายเป็นนางมารที่ทำลายทำร้ายความรู้สึกผมไปแล้ว

 

“ผู้หญิงสวยทำไมแม่งใจร้ายวะ กูไม่หล่อรึไง บ้านกูก็รวยนะเว้ย มือถือกูก็ 3G นะครับ แล้วทำไมกูแห้ววะเนี่ย เมียก็ไม่เคยมีกับเค้า เล่าให้ใครฟังเนี่ยมีอายนะเว้ย อายุขนาดนี้แล้วยังไม่เคยใช้งานเนี่ย เพลียกับมือตัวเองแล้วนะครับ...มันเมื่อย” เออ กูแม่งยังมีอารมณ์ฮา ตอนนี้กูควรเอาหน้าหล่อๆ ที่แตกยับออกจากมอก่อนดีกว่ามั้ย ถูกดาวคณะหักอกท่ามกลางสาธารณะชนหลายสิบชีวิต พังครับพัง ชีวิตกูพังแบบไม่มีเหลืออะไรแล้ว

 

“เอ้า!! ฟวยมาก รถแม่งสตาร์ทไม่ติดอีก” วันนี้มันวันอะไรวะเนี่ย ทำไมผมถึงได้รู้สึกว่ามันเป็นวันซวยของผมก็ไม่รู้ ผมรู้สึกเสียวสันหลังแม่งตั้งแต่ที่ก้าวเท้าออกจากบ้านแล้ว ไอ้เวรจิ้งจกแม่งก็เสือกทักผมอีก ผมก็แกล้งรับมุขหวัดดีมันกลับไปแล้วนะ

 

“เออ น้ำมันหมด กูลืมเติมได้ไงฟายเอ่อ ไอ้เป็นต่อ หล่อแต่เสือกไม่รอบคอบ กูเพลียกับมึงแล้วนะเว้ย” ไอ้เป็นต่อที่ว่าไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกครับ มันก็คือผมเอง

 

ใช่แล้วครับผมมีนามว่า เป็นต่อ รูปหล่อ บ้านรวย(นะ) แต่ดวงผมแม่งโคตรซวยแบบบรมซวยชิบหายให้ดิ้นตาย เมื่อไม่นานมานี้แม่เอาดวงของผมไปให้หมอดูดูมา หมอดูบอกว่าผมอยู่ในช่วงดาวราหูโคจรเป็นกาลกิณี

 

ผมก็ไม่รู้หรอกว่ามันหมายความว่ายังไง จับใจความหลังจากที่คุณนายเค้าร่ายมาเป็นชุดได้เพียงคำเดียวสั้น มันคือ ซอ วอ ยอ ซวย...

 

อันนี้แม่ไม่ต้องไปให้หมอดูดูให้หรอกครับ ไอ้เป็นต่อลูกชายสุดหล่อของแม่น่ะมันมีเพื่อนแท้คือความซวย แม่งก็ซวยมาตั้งแต่เกิดแล้วนี่นา แม่อยากได้ลูกสาวก็ดันเสือกเกิดมาเป็นลูกชาย บาปหนักทำพ่อกับแม่เสียใจตั้งแต่เกิดอีกต่างหากครับกู

 

เออ!! ใช่ ไหนหมอดูบอกว่าแต่ผมจะมีดวงเรื่องความรัก จะมีคนเข้ามาในชีวิตพร้อมกันทีเดียวหลายๆ คน นี่อะไรครับ แค่คนเดียวนี่ก็ถูกปฏิเสธแบบไม่เหลือเยื่อใย แล้วคนแบบผมเนี่ยนะ คนที่ไม่เคยมีใครสนใจ แม่งจะมีคนเข้ามาพร้อมกันหลายๆ คน

 

พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกเมื่อไหร่ผมถึงค่อยเชื่อแล้วกัน...

 

 

 

 

“ต็อป!! มึงกลับบ้านยังวะ แวะมารับกูที่ลานจอดรถหน่อยดิ รถกูน้ำมันหมด เดี๋ยวกูให้คนที่ร้านมาเอาก็ได้ กูรออยู่นะ” ไม่รู้จะพึ่งใคร ไม่ได้ไม่เสียก็ไอ้ต็อปไว้ก่อนแล้วกัน เอาจริงๆ นะตอนนี้ผมยังรู้สึกได้ถึงสายตาเวทนาแกมสงสารของคนหลายๆ คนที่มองมาที่ผมอยู่เลย คือเฮ้ยกูไม่ได้น่าสงสารอะไรขนาดนั้น กูไม่ได้แซดด้วยแค่เฟลชั่วขณะ เชื่อเถอะว่าอีกแค่ไม่กี่วันกูก็กลับมาบ้าเหมือนเดิมแล้ว

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

เสียงเคาะกระจกที่ดังขึ้นมานั้นเรียกให้ผมหันไปมอง พอเห็นไอ้ตาโตที่เอาหน้าแนบกระจกแล้วมองเข้ามาทางด้านในผมก็สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ แต่พอเห็นเป็นเพื่อนตัวเองผมก็รีบลงจากรถ เพราะตอนนี้มันกลายเป็นตู้อบไปเสียแล้ว

 

“ได้ข่าวว่ามึงถูกดานี่ ปฏิเสธ...” โห!! ไอ้เพื่อนเชี่ย มาถึงมึงก็ทักกูซะดิบดีเลยนะ ว่าแต่ว่าข่าวแม่งไปไกลขนาดนั้นเชียวหรอวะเนี่ย อีกไม่นานคงดังไปทั่วมหาลัย แต่คิดไปคิดมาคงไม่หรอกมั้ง ก็ผมไม่ใช่คนดังอะไรนี่นา

 

“สต็อป!!!” ผมยกมือขึ้นห้ามมันไม่ให้มันพูดต่อ แล้วรีบเดินเข้าไปนั่งที่ในรถมันทันที แม่งยังไม่เลิกมองกูกันอีกหรอวะเนี่ย กูไม่ใช่คนเด่นคนดังอะไรขนาดนั้น ลืมเรื่องที่เกิดไปเมื่อกี้นี้จะยิ่งดีมากๆ กูจะรู้สึกขอบคุณเป็นอย่างมากเลยจริงๆ ครับ

 

“มึงจะบอกให้กูหยุด หรือมึงเรียกชื่อกูเฉยๆ ล่ะนั่น” เหมือนมันจะถาม แต่ผมว่ามันกวนตีนผมมากกว่า ผมเร่งแอร์ให้เย็นฉ่ำ นั่งเอนหลังพิงแบบโคตรล้า แค่ถูกปฏิเสธทำไมผมถึงรู้สึกว่าชีวิตมันพัง

 

นี่ผมต้องเสียใจมากแค่ไหนวะ ต้องร้องไห้ป่ะ หรือว่าต้องไปฆ่าตัวตายมั้ย ความคิดเหล่านี้กำลังวนในหัวผมเต็มไปหมด แต่คิดไปคิดมาแม่งไร้สาระว่ะ มันไม่ถึงขนาดนั้นหรอก ผมว่ามันเว่อร์ไปแล้วหล่ะ ฮ่าๆ

 

“ทั้งสองอย่างเลยไง แบบเรียกทั้งชื่อแล้วก็ให้มึงหยุดพูดถึงเรื่องสุดเฟลของกูด้วย แม่งอะไรก็ไม่รู้ ใครแม่งเล่นอะไรกับกูแบบนี้วะเนี่ย” ผมยื่นจดหมายยับๆ ฉบับนั้นที่ผมกำแม่งเป็นก้อนกลมๆ ส่งให้ไอ้ต็อปอ่าน

 

ไอ้ต็อป หรือ สต็อป มันเป็นผู้ชายไซส์เล็ก ถึงมันจะเถียงว่าตัวมันเล็ก แต่อย่างอื่นก็ไม่ได้เล็กตาม ผมก็ไม่อยากจะไปขัดมันหรอก ถ้ามันคิดว่าการหลอกตัวเองคือความสุขของมันอ่ะนะ ก๊ากกกกก

 

มันตัวเล็กๆ บางๆ ตาแม่งโคตรโตและแบ๊วสุดตีน คือถ้ามีคนมาเอามันไปทำเมียเนี่ยผมจะไม่แปลกใจเลยนะเพราะมันน่ารักไง แต่แม่งเจ้าชู้อย่าบอกใคร เห็นหน้าหวานๆ แบบนี้ มันมีเมียมานับไม่ถ้วนแล้วนะครับ

 

“แม่งโคตรเน่าเลย เป็นกูได้จดหมายแบบนี้กูก็สยองว่ะมึง ใครแม่งแกล้งมึงเปล่าวะเนี่ย มาทั้งชื่อนามสกุล รหัสนักศึกษา มึงแอบมีซาแซงป่ะวะ” ผมแอบเห็นด้วยกับมันครับว่าเน่า เพราะขนาดผมอ่านแล้วยังรู้สึกเลี่ยน รู้สึกว่าย้อนไปสมัยขวัญเรียมเขียนจดหมายพลอดรักกัน นี่มันศตวรรษไหนแล้ววะ จะแกล้งกูทั้งทีเอาแบบให้กูดูดีหน่อยเถอะกูขอร้อง

 

“อะไรคือซาแซงวะมึง ภาษาอะไรไม่เห็นรู้จัก” แม่งชอบมีภาษาแปลกๆ มาพูดให้ผมฟัง คงไม่แคล้วติดมาจากเมียๆ มันนั่นแหล่ะ

 

“ก็อารมณ์ประมาณคล้ายๆ พวกสโตกเกอร์ อะไรประมาณนั้น อย่าไปสนใจเลย กูติดมาจากเด็กอักษรคนล่าสุดของกูอ่ะ น้องเค้าบ้าเกาหลี กูเลยไปช่วยเกาบ่อยๆ” ไอ้ต็อป หน้ามึงหื่นมาก ใครไม่เคยเห็นผมอยากให้มาเห็นมาก ไอ้คนที่ถูกทั้งผู้หญิงผู้ชายรุมจีบ คนที่ใครๆ ต่างก็ชมว่าแม่งโคตรน่ารัก มึงช่วยมาเห็นธาตุแท้ของมันแบบหมดเปลือกแบบผมเหอะ แม่งโคตรหื่น โคตรเสี้ยนเลยเหอะครับ

 

“มึงนี่พากูลงต่ำตลอดเลยนะ” มันไม่ปฏิเสธหรอกนะครับ แถมมันยังยักคิ้วหลิ่วตาให้ผมอีกต่างหาก เชื่อแม่งเลยจริงๆ ถ้าชีวิตนี้มันขาดผู้หญิง มันอาจจะตายห่าได้ เพราะมันบอกว่าสาวๆ เป็นปัจจัยที่ห้าของมันเลยก็ว่าได้

 

“ก็กูมันเตี้ย กูพวกกลัวความสูงนี่หว่า จะพามึงขึ้นสูงทำไม พาลงต่ำมันสนุกออก หึ!” ผมละเกลียดไอ้เสียง หึ! ของมันจริงๆ หน้าตากับนิสัยมึงสวนทางกันมากเพื่อนรัก กูล่ะเอือมแต่ก็ต้องทน เพราะถ้าไม่ทนกูก็ไม่มีใครจะมาคบด้วยแล้วเนี่ย ฮ่าๆ

 

“มึงไม่ได้เตี้ยหรอกต็อป มึงแค่เกิดหน้าแล้งเลยแกนก็แค่นั้น ฮ่าๆ” โอย ไม่รู้เป็นอะไรสิน่า การได้ด่ามันเป็นอะไรที่ฮาที่สุดแล้วจริงๆ เพื่อนต็อปกูรักมึงนะ อย่ามองค้อนกูแบบนั้นมันทำให้กูสยอง

 

“ลงจากรถกูตอนนี้เลยมั้ย...” สั้นๆ แต่แม่งโคตรสะเทือนอารมณ์คนรถน้ำมันหมดเลยครับ ผมจะทำอะไรได้ก็ได้แต่ยกมือไหว้ท่านต็อปหนึ่งที แล้วนั่งแอบขำกลบอารมณ์เฟลๆ ของตัวเองเอาไว้ก่อน กลับถึงบ้านกูจะนอนให้หายเฟลเลยเถอะ

 

“ขอโทษคราบ...” จำไว้เลยต็อป เมื่อไหร่ที่มึงพลาดหรือว่าซวยบรมแบบกูขึ้นมาบ้าง มึงแม่งเจอกูเอาคืนแน่

 

……….

 

 

รถยนต์ของไอ้ต็อปค่อยๆ เคลื่อนออกไปเรื่อยๆ ไกลเรื่อยๆ ผมได้แต่ถอนหายใจแล้วมองกลับเข้ามาที่หน้าประตูบ้านที่ตอนนี้เงียบสนิท เหมือนทุกคนคงไปอยู่ที่บ้านเสบียงกันหมด

 

อ้อ!! บ้านของผมทำธุรกิจร้านอาหารครับ ชื่อว่าร้าน บ้านเสบียง อยู่ติดริมแม่น้ำ บรรยากาศดีมากๆ ธุรกิจของบ้านผมไปได้สวยเป็นอย่างมาก เคยมีรายการทีวีมาทำสกู๊ปเกี่ยวกับบรรยากาศของร้าน และแนะนำเมนูต่างๆ ของร้านอยู่หลายรายการ

 

บ้านเสบียงนี่โตมาพร้อมๆ กับผมเลยก็ว่าได้ ว่างๆ ผมก็จะแวะไปทำหน้าที่หนุ่มเสิร์ฟสุดหล่อที่บ้านเสบียงบ้าง แม่ยิ่งว่าผมอยู่ว่าไม่รู้จักเข้ามาดูแลกิจการร้านอาหารของบ้านตัวเอง ก็คนมันไม่ได้ชอบนี่ครับ สองสิ่งที่ผมชอบมากๆ เกี่ยวกับบ้านเสบียงคือบรรยากาศและรสชาติของอาหารสูตรเด็ดของคุณนายเค้าล่ะ

 

“กุญแจอยู่ในรถ...สัดต่อเอ๊ย ไอ้โง่ ไอ้เซ่อ ไอ้เอ๋อ ไอ้เวร” ผมได้แต่ทึ้งหัวแล้วด่าตัวเอง ไม่ใช่แค่กุญแจบ้านนะครับ กระเป๋าเงินเอย มือถือเอยทุกอย่างแม่งอยู่ในรถหมดเลยจริงๆ

 

“เพราะยัยนางมารคนเดียวเลย ทำให้กูเอ๋อแดกแบบนี้ ทีหลังประจานกูกลางโรงอาหารก็ได้ กูไม่อายหรอกโว้ย!!” ผมได้แต่พาลไปเรื่อย มันไม่ใช่ความผิดดานี่ผมก็รู้หรอก แต่ผมพาลไง ขึ้นชื่อว่าคนพาลมันก็พาลอยู่วันยังค่ำ

 

“แล้วกูจะเอาไงล่ะเนี่ย เงินก็ไม่มีสักบาท บ้านก็เข้าไม่ได้ มือถือก็ไม่มีให้โทรหาพี่ปอให้แวะมารับ ที่บ้านเสบียงคนคงยุ่งแน่ๆ ไม่รู้ว่ามีทัวร์มาลงรึเปล่า กูจะบ้าตายแล้วครับหมาต่อ” ทึ้งหัวจนหัวแม่งจะล้านแล้วเนี่ย แล้วมันได้อะไรล่ะครับ ผมอยากจะบ้าตายจริงๆ ผมก็พอจะเข้าใจว่าชีวิตผมแม่งมีแต่เรื่องซวยๆ แต่มึงอย่ามาพร้อมกันได้มั้ยไอ้เพื่อนยาก มึงค่อยๆ มาวันละครั้งก็ยังดี เต็มที่สองครั้งก็ได้ แล้วนี่อะไรครับ มาพร้อมกันทั้งวัน มึงคิดถึงกูมากป่ะ

 

“บ่นอะไรอยู่คนเดียววะไอ้ต่อ” โอ้ว! เสียงสวรรค์เลยครับ เสียงพี่ปอนี่หว่า พี่ชายสุดที่รักของผม โอ้วพูดถึงก็มาหาน้องชายเลยเว้ยพี่ชาย รักเลยแบบนี้

 

“พี่ปอช่วยผมด้วยดิพี่ รถผมน้ำมันหมดอ่ะ แล้วผมก็...”

 

“มึงก็ลืมกระเป๋าเงินกับมือถือพ่วงด้วยกุญแจบ้านเอาไว้ข้างในรถ...ใช่มั้ยครับไอ้ต่อน้องรัก” พี่ปอแม่งโคตรรู้ดีเลยครับ รู้ลึกรู้จริงแบบนี้สมกับที่เป็นพี่ชายสุดที่รักของผมจริงๆ

 

“เออดิพี่ แม่งโคตรซวยแบบบรม นี่ไอ้ต็อปแม่งมาส่งนะไม่อย่างนั้นได้อายเพราะขึ้นแท็กซี่ไม่มีตังจ่าย” ผมได้แต่พยักหน้ารับแบบเซ็งๆ วันนี้มีแต่เรื่องเซ็งๆ ซวยๆ ยังไงก็ไม่รู้ แถมยังมีคนมาแกล้งเรื่องดานี่อีก อย่าให้กูจับได้นะเว้ยว่าแม่งเป็นใคร

 

“เดี๋ยวกูโทรให้ไอ้ชายมันไปเอาให้แล้วกัน มึงไปบ้านเสบียงกับกูเลย วันนี้เด็กเสิร์ฟลาหยุดไปสองสามคนแบบพร้อมเพรียงกัน งานล้นมือเลย” พี่ปอเปิดประตูบ้านเสร็จสรรพแล้วเดินเข้าไปทางด้านใน คิดดูเอาเถอะว่ามันมาจอดรถจ่อตูดผมขนาดนั้น ผมยังไม่รู้สึกเลย มัวแต่ด่าดินฟ้าอากาศพาลไปทั่ว

 

“กะแล้ว วันนี้มันวันซวยของกูจริงๆ” ผมโคตรอยากจะนอนพักเลยตอนนี้ รู้สึกว่าหน้ามันคันยิบๆ ยังไงก็ไม่รู้ มันอาจจะเป็นผลกระทบจากการถูกว้ากใส่กลางลานจอดรถก็ได้ คิดแล้วอายแบบโคตรๆ

 

“มึงไม่ชินอีกรึไงวะต่อ มึงก็ซวยมาตั้งแต่เกิดแล้วนี่นา เอาน่า...เดี๋ยวผ่านปีนี้ไปมึงก็หายซวยแล้ว” ผมได้แต่มองหน้าไอ้พี่ปอ คือมึงหมายความว่าไงวะที่พูดมาเนี่ย

 

“อะไร ยังไง ทำไมวะพี่ปอ ผมไม่เข้าใจ” คือถ้ามันเป็นเรื่องจริงผมจะฟินมากๆ ที่ความซวยเพื่อนยากมันจะจากผมไป ผมอาจจะคิดถึงมันบ้าง แต่ไม่เป็นไรนะความซวย ถึงมึงจะจากไปแต่ใจกูจะไม่มีวันลืมมึงเลย

 

“ก็แม่มึงอ่ะเค้าไปดูหมอมา...” นั่นปะไร ผมก็ว่าแล้วมันไม่น่าจะมีอะไรอื่นนอกจากแม่ไปดูหมอมา หรือว่าผมควรหาเมียเป็นหมอดูดีวะเนี่ย เสียดายเงินค่าดูหมอของคุณนายเค้าจริงๆ

 

“เค้าบอกว่าพ้นปีนี้มึงก็จะหายซวยแล้ว เดี๋ยวก็มีคนมาล้างซวยให้อะไรสักอย่าง แต่ก่อนที่จะหายมึงต้อง...แม่โทรมาว่ะ” เอ้า!! มาพูดให้อยากแล้วจากไปซะงั้นพี่กู เหมือนแม่จะรู้เลยเว้ยว่าถูกนินทาโทรมาจิกได้เวลาจริงๆ

 

“ใครแม่งจะมาล้างซวยให้กูวะ ขอแบบสาวๆ สวยๆ กูจะให้ล้างทั้งตัวเลย หึหึ” แต่เดี๋ยวก่อนดิ เมื่อกี้พี่ปอแม่งว่าอะไรนะ ก่อนที่จะหายซวยกูต้องทำอะไรวะ เออช่างมันก่อนแล้วกัน เดี๋ยวแม่ก็จับกูไปนั่งแล้วร่ายรายละเอียดให้ฟังเองนั่นแหล่ะ

 

“เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมาเร็วๆ มึง เด็กเสิร์ฟไม่พอ...” พี่ปอหยิบของออกมาจากห้องแล้วเร่งผมที่กำลังคิดนั่นคิดนี่ไปเรื่อย ความคิดทุกอย่างของผมเป็นอันต้องยุติลงแต่เพียงเท่านั้น ใครว่าเกิดมาหล่อ เกิดมารวยแล้วจะสบาย ลูกชายคุณพรทิพย์ ต้องขยัน

 

ทั้งๆ ที่ผมแม่งโคตรขี้เกียจเลยคร้าบบบบบ

 

..........

 

 

เหนื่อยกว่านี้มีอีกมั้ย ใครก็ได้บอกแม่รับสมัครคนงานเพิ่มอีกสักสี่ห้าคนทีสิวะ เอาสาวๆ สวยๆ ก็ได้นะ แล้วไอ้ปื๊ดกับไอ้เบนมันจะมาลาอะไรวันที่ทัวร์ลงวะเนี่ย กูเหนื่อยนะเว้ย ไปเรียนนี่ใช่ว่าจะไม่เหนื่อยนะครับ คนอกหักอยากนอนฟังเพลงเศร้าๆ เพื่อบรรยากาศที่สมจริง แล้วนี่อะไรเนี่ย

 

“แม่!! ต่อเหนื่อยจะแย่แล้ว อยากนอนอ่ะ” ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา หลังจากที่วิ่งวุ่นกับการจัดอาหารให้กับกรุ๊ปทัวร์ที่มาจองโต๊ะเอาไว้ คุณนายพรทิพย์ตวัดหางตามามองลูกรักอย่างเชือดเฉือน

 

“เหนื่อยเพราะเรียนหนัก หรือว่าเพราะถูกสาวหักอกมาล่ะครับเป็นต่อ” ฉึก!! มีดปลายแหลมที่แฝงมากับคำพูดของคุณนายพุ่งตรงเข้ามาปักที่กลางใจดำของผมอย่างแรงและแม่นยำ จุกจนพูดไม่ออกเลยครับ แล้วคุณนายแกรู้ได้ไงวะเนี่ย

 

หรือกูจะมีซาแซงอะไรนั่นจริงๆ วะ

 

“ต็อปเค้าบอกแม่หมดแล้ว...” โหย! ไอ้ต็อป มึงอีกแล้วนะ มึงแอบคาบข่าวกูมาบอกแม่ทำไมเนี่ย เรื่องดีๆ ไม่เคยเอามาบอก เรื่องที่ตอกย้ำกูเนี่ยบอกจริงจัง เพื่อน...มึงรักกูมากป่ะ

 

“อกหักอะไรครับแม่ ต่อไม่ได้ชอบเค้ามากมายอะไรขนาดนั้นสักหน่อย ก็แค่เห็นว่าสวย อยากจะลองเด็ดดาวดูก็แค่นั้น” ยิ่งพูดยิ่งช้ำ นี่กูแอบชอบเค้ามาเป็นปีแล้วนะเนี่ย แล้วทำไมมันเป็นงี้วะ

 

“แต่ก็แป้กใช่มั้ยล่ะ แม่ว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะ...”

 

“ผมอยู่ในช่วงดาวราหูโคจรเป็นกาลกิณีผมท่องจำได้ขึ้นใจแล้วคร้าบบบ” ผมอยากจะแย้งมากๆ ถึงมากที่สุด ว่าผมไม่ได้ซวยแค่ช่วงนี้ ผมซวยมาตลอดชีวิตของผมแล้ว แค่มันหนักหนาและเด่นชัดมากๆ ก็ในตอนนี้นี่แหล่ะ

 

“เมื่อวานนี้แม่ไปคุยกับหมอดูมา เค้าบอกว่ามันมีวิธีแก้นะต่อ แม่ว่าจะลองทำตามที่แม่หมอแนะนำมา...” นั่นไง มันเริ่มต้นขึ้นแล้ว ผมควรจะนั่งฟังหรือว่านอนฟังดี ดูท่าทางแล้วมันน่าจะยาวเหยียดอีกเช่นเคย แม่ของผมเชื่อเรื่องดวง เชื่อหมอดูมากๆ มากจนผมอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ กลัวแม่จะถูกหลอกจนหมดตัวน่ะสิ

 

“จะหาว่าแม่งมงายใช่มั้ยละเป็นต่อ” เอ่อะ แม่ผมนี่รู้ทันผมเหมือนกันนะครับเนี่ย ผมต้องทำหน้าตาเหมือนเด็กดีแล้วตั้งใจฟังเฉยๆ หรือยังไง คิดแย้งไม่ได้หรือครับ คิดตามไม่ได้รึไงครับคุณนาย

 

“เปล่านี่ครับแม่ นี่ต่อกำลังตั้งใจฟังอย่างเต็มที่เลยนะครับเนี่ย ว่ามาครับว่ามา...” ไม่อยากฟังก็ต้องฟังอ่ะครับ เดี๋ยวคุณพรทิพย์คนสวยเค้าจะงอนแล้วไม่ยอมคุยด้วยอีก นี่ตกลงใครทำตัวเด็กกว่าอายุกันแน่ผมยังไม่ค่อยแน่ใจสักเท่าไหร่

 

“ลูกต้องออกไปอยู่ข้างนอกคนเดียวจนกว่าอายุของต่อจะเลย 21 ปี” ห้ะ!! เดี๋ยวนะ มันคืออะไรครับ ใครก็ได้บอกผมทีว่านี่มันเรื่องจริง นี่คือทางแก้จริงๆ ให้ผมไปอยู่ข้างนอกคนเดียวนี่มันเป็นทางแก้ปัญหาตรงไหนไม่ทราบวะครับ

 

“เดี๋ยวนะแม่ ต่อฟังอะไรผิดไปรึเปล่า ให้ต่อออกไปอยู่ข้างนอกคนเดียวจนกว่าจะอายุ 21 แต่ต่อเพิ่งจะ 20 เมื่อเดือนที่แล้วเองนะแม่ ให้ต่อไปอยู่คนเดียวอีกสิบเดือน” แค่คิดผมก็สิ้นแล้วครับ สิ้นใจตายก่อนได้มั้ยครับ ก็ผมไม่ชอบการอยู่คนเดียว ผมค่อนข้างติดครอบครัวแต่ก็ไม่ได้เป็นลูกแหงอะไร ผมแค่รู้สึกว่ามันอบอุ่นกว่ามันสบายกว่ามีคนทำให้ทุกอย่าง แล้วถ้าไปอยู่คนเดียว ผมไม่ต้องทำเองทุกอย่างเลยรึไง

 

“ต่อฟังไม่ผิดหรอก แม่หมอเค้าบอกว่าดวงต่อมันกำลังย่ำแย่ จะฉุดคนในบ้านให้แย่ตามไปด้วย ทางที่ดีต่อต้องย้ายออกไปอยู่คนเดียวจนกว่าจะอายุ 21 ปี แล้วดวงของต่อจะดีขึ้น” อ้าว!! นี่ตกลงแม่ห่วงผมหรือว่าห่วงคนอื่นๆ ในบ้านจะดวงตกตามผมครับเนี่ย เฮ้ย! ร้องไห้แป๊บได้ป่ะเนี่ย ชีวิตกูแม่งโคตรซวยเลย

 

“แย่แล้วว่ะต่อ” ระหว่างที่ผมกำลังคุยกับคุณนายพรทิพย์เรื่องดวงอยู่นั้น ไอ้พี่ปอก็เดินหน้าเครียดเข้ามาหา อย่าทักกูด้วยคำแบบนี้ได้ป่ะวะ กูรู้สึกว่ามันจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับกูอีกแล้วแน่ๆ เลย

 

“มีอะไรกับน้องรึเปล่าปอ...” คุณนายถามแทนผมเลยครับ ผมเองก็อยากรู้เหมือนกันว่ามันมีเรื่องอะไรอีก

 

“รถไอ้ต่อถูกทุบกระจกแล้วขโมยกระเป๋าตังกับมือถือไปด้วย แถมยังโดนกรีดยับทั้งคัน ไอ้ชายบอกว่าสภาพดูไม่ได้...” เหี้ยแล้วไง!! นี่มันแย่บัดซบเลยนะเว้ย เรื่องอะไรวะเนี่ย กูอยากจะบ้า

 

“เฮ้ย!! ไรวะพี่ปอ ล้อเล่นรึเปล่าเนี่ย โอย...รถกู” ทึ้งหัวครับ กูจะทึ้งให้แม่งหัวล้านเลย นี่มันอะไรกันวะเนี่ย ชีวิตกูแม่งบัดซบสุดตรีนเกินไปแล้วนะเว้ย

 

“ล้อเล่นอะไรมึงไปกับกูเลย ตอนนี้ไอ้ชายมันโทรหาเพื่อนมันที่เป็นตำรวจให้ไปที่เกิดเหตุแล้ว กำลังดูกล้องวงจรปิดว่าเห็นตัวคนทำรึเปล่า” วันนี้มันวันส้นตีนอะไรวะเนี่ย ถ้ามันจะเกิดแต่เรื่องแย่ๆ แม่งทั้งวันแบบนี้

 

“ไปจัดการเรื่องรถให้เรียบร้อยก่อนต่อ กลับมาแม่ว่าเราคงต้องคุยกันยาวแล้วหล่ะ” ผมได้แต่ถอนหายใจ โมโหมากแต่ไม่รู้ว่าควรจะไปลงที่ใคร หรือว่าลงที่อะไร มันเป็นความสะเพร่าของผมเองที่ไม่เช็คน้ำมันรถให้ดีๆ เพราะถ้าน้ำมันไม่หมด ผมก็ขับรถกลับมาเก็บบ้านเหมือนอย่างทุกวันแล้ว

 

“แม่งใครทำรถกูวะ” กว่าจะอ้อนให้แม่ซื้อรถคันนี้ให้ได้ มันทั้งแพงและมีความหมายกับผมมาก ผมอยากแหกปากดังๆ ให้หายเครียด แต่ทำแล้วได้อะไร ใครต่อใครได้มองว่าผมเป็นบ้ากันพอดี ตอนนี้เราควรไปที่เกิดเหตุ ไปดูสิว่าจะเห็นหน้าคนทำจากกล้องวงจรปิดหรือเปล่า

 

 

แต่ทว่าสิ่งที่ผมได้รับฟังจากเจ้าหน้าที่ทำเอาผมแทบบ้า กล้องวงจรปิดตรงบริเวณลานจอดรถเสีย มันคืออะไรครับ ทำไมแม่งต้องมาเสียเอาวันนี้ ร้อยวันพันปีมึงไม่เสีย แล้วใครจะรับผิดชอบวะเนี่ย ดูสภาพรถกูดิถลอกทั้งคัน รอยแม่งโคตรลึกไปถึงหัวใจโทรมๆ ของกูเลย

 

“รถมึงมีประกันชั้นหนึ่งจะกลัวอะไร โมโหไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา” เออดิไอ้พี่ปอ ไม่ใช่รถมึงนี่ครับ แค่กูเอาไปทำเป็นรอยมาเส้นบางๆ เส้นเดียวมึงโบกกูหัวทิ่ม นี่รถกูเยินทั้งคันเลยนะเว้ย ไม่รู้ล่ะ กูจะขอให้แม่ซื้อคันใหม่ให้ ไม่งั้นกูจะร้องไห้แบบเด็กๆ เลยคอยดู

 

“คงต้องเอาเข้าศูนย์ งั้นช่วงนี้ผมยืมรถพี่ได้มั้ย...”

 

“ฝันเถอะมึง กูต้องเอาไว้ใช้ไปกลับบ้านกับบ้านเสบียง” มึงไม่ต้องคิดเลยใช่ป่ะไอ้พี่ปอ กูเดือดร้อนนะเว้ย กูน้องมึงป่ะเนี่ย แม่งห่วงรถมากกว่าห่วงกูอีก

 

“กูขอแม่ซื้อใหม่ก็ได้วะ” ทิ้งตัวลงนั่งยองๆ กับพื้น โบกมือลาไอ้ลูกรักที่ถูกลากไปเข้าศูนย์อย่างอาลัยอาวรณ์ โคตรโกรธเลยตอนนี้ โกรธแม่งมากถึงมากที่สุด ดูท่าทางกูคงต้องรับข้อเสนอของคุณนายพรทิพย์แล้วล่ะมั้งเนี่ย

 

ถ้ามันจะทำให้กูหายซวยได้อ่ะนะ

 

..........



 วันนี้แม่งวันโลกาวินาศอัปรีย์จัญไรอะไรวะเนี่ย ใครก็ได้บอกผมทีว่าทำไมไอ้ความซวยเพื่อนยากมันถึงได้นัดกันรวมหัวบุกมาหาผมทั้งวันแบบไม่ได้หยุดหย่อน มันเป็นเรื่องที่ผมคิดว่าหนักหนาที่สุดในช่วงชีวิตตอนนี้เลยก็ว่าได้

 

ผมน่ะโคตรรักและถนอมรถยนต์คันนี้แบบสุดชีวิต ถ้าเอาเข้าห้องนอนมานอนกอดนอนจูบได้นี่ทำไปแล้ว แล้วนี่อะไรครับ ไม่รู้ว่ามีไอ้เหี้ยตัวไหนก็ไม่รู้แม่งมาย่ำยีลูกรักผมจนยับเยินแบบนี้ ผมนี่โคตรแค้นแต่ระบายที่ไหนไม่ได้

 

“ทำไมต้องกู ทำไมต้องเป็นต่อครับ ทำไมวะเนี่ย” มันคงเป็นคำถามที่ผมถามกับตัวเองมานับครั้งไม่ถ้วน แต่ผมก็ไม่เคยหาคำตอบให้กับตัวเองได้เลยว่าทำไมต้องผม ทำไมความซวยมันไม่ยอมทิ้งผมไป ทำไมมันถึงได้รักผมมากมายขนาดนี้

 

“หรือว่ากูจะดวงซวยแบบสุดขีดตามที่แม่หมอของคุณนายพรทิพย์เค้าว่ามาวะเนี่ย” เฮ้ออออออ ระบายลมหายใจแบบยาวเหยียดเสียหนึ่งที ผมว่าผมต้องหาเพื่อนคุยเสียหน่อยแล้วหล่ะ ไม่อย่างนั้นผมคงเป็นบ้าตายแน่ๆ

 

“สัดต็อปครับ เวลาที่กูต้องการคุยกับมึง มึงไม่เคยรับสายกูเลยนะไอ้เพื่อนเวร” ผมเวียนกดโทรหาไอ้ต็อปอยู่สามสี่ครั้งแต่ก็ไม่มีทีท่าว่ามันจะรับสายผมสักครั้ง ผมโยนมือถือเครื่องเก่าลงบนเตียงนอน แล้วนอนก่ายหน้าผากตามสเต็ปของคนที่กำลังมีเรื่องให้ต้องคิดมากมาย ทั้งๆ ที่นอนก่ายหน้าผากแล้วมันก็ไม่ได้ช่วยให้คิดอะไรออกเลย

 

“ออกไปอยู่ข้างนอกคนเดียวสิบเดือน...มันจะดีขึ้นจริงรึเปล่าวะ” ถ้าวันนี้ความซวยมันไม่ได้มาเยือนผมอย่างพร้อมเพรียงกันซะขนาดนี้ ผมจะไม่เก็บเอาคำพูดของแม่หมออะไรนั่นมาใส่ใจเลย ผมก็อดจะคิดว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาของคนอย่างไอ้เป็นต่อไปเสียแล้ว แต่ทว่าตอนนี้ผมกลับเอาคำพูดที่คุณนายพรทิพย์บอกกับผม มาคิดทบทวนอย่างหนัก

 

“แต่รถต้องซ่อมอีกเกือบเดือน ถ้าออกไปอยู่ช่วงนี้กูก็คงลำบากน่าดูชมเลยสิครับ ไปเรียนก็ต้องขึ้นแท็กซี่หรือรถประจำทางไป แม่งไม่ชินนี่หว่า” อยากเอาหัวโขกผนังก็กลัวว่าจะเจ็บ เอาหัวโขกหมอนก็แล้วกันตอนนี้ อกหัก รถพังยับ แถมยังต้องเนรเทศตัวเองออกไปอยู่ข้างนอกคนเดียวอีก ไม่ฮาครับ ไม่ฮาจริงๆ

 

“ไอ้ต็อบ แม่งทำกิจกรรมบนเตียงอีกแล้วสิท่า แม่งเมื่อไหร่มึงเดือดร้อนแล้วโทรมาหากูบ้าง กูจะเล่นตัวไม่ยอมคุยกับแม่งเลยนี่” ปากก็ด่ามันไปอย่างนั้น แต่สุดท้ายแล้วก็ตัดกันไม่ได้หรอกครับ ก็มันเพื่อนนี่นา อีกอย่างมันเองก็คงช่วยอะไรผมไม่ได้อยู่แล้ว

 

ติ๊ง...

 

ไลน์เด้งครับไลน์เด้ง มีคนไลน์มาหาผม ผมคว้าไอแพดมาพอเปิดดูก็พบว่าข้อความที่ส่งมานั้นมันมาจากไอ้เพื่อนร่วมคณะของผมนั่นเอง ไม่ใช่มันคนแรกหรอกครับที่ทักมา ใครแม่งมีไลน์ผมแม่งก็เด้งใส่ผมกันทุกคนอ่ะครับ

 

 

Miafa

ได้ข่าวมึงถูกดานี่ปฏิเสธกลางลานจอดรถ

                                                                        ข่าวไวนะครับไอ้เฟีย

Miafa

มึงโมโหจนถึงขั้นทุบรถตัวเองเลยหรอวะ โด่!! แค่ผู้หญิงคนเดียว

ไรมึง ใครทุบรถ กูไม่ได้บ้า

Miafa

ก็ได้ข่าวมาแบบนี้นี่หว่า เด็กศิลปกรรมเค้าพูดกันแบบนี้

ไอ้หยีผัวมึงอ่ะหรอ

Miafa

อย่าพาลไอ้ต่อ ไอ้หยีมันไม่เกี่ยวเว้ย มึงไปแก้ข่าวด้วย

ปกป้องเหลือเกินนะครับ กูหมั่นไส้

Miafa

ดานี่มาชอบเพื่อนกูเอง แล้วเพื่อนกูก็ไม่ได้เล่นด้วยมึงก็เห็น

แน่ใจว่าแค่เพื่อน? เหอะ!!

Miafa

ไม่คุยกับมึงแล้ว ไอ้ผู้ชายที่เดินอยู่บนความซวย แบร่!!! :p

 

“เอาเข้าไป แม่งเด็กศิลปกรรมเอาไปพูดกันว่ากูอกหักจนทุบรถ มันไม่ได้ขนาดนั้น กูรักรถกูจะตาย รักมากกว่าที่จะมาทำลายเพียงเพราะผู้หญิงคนเดียวหักอกต่อหน้าคนเยอะๆ แบบนั้น จะทุบทำซากอะไรเล่า” ตอนแรกผมว่าจะไม่คิดเรื่องนี้แล้วนะ แต่สุดท้ายแล้วก็อดคิดไม่ได้ คนที่ดานี่ชอบไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเพื่อนซี้ของไอ้มาเฟียเพื่อนร่วมคณะของผมเอง

 

มันชื่อ ยาหยี ผู้ชายห่าอะไรชื่อยาหยี ชื่อแม่งโคตรน่ารัก แต่หน้าตามันโคตรหล่อ มันเรียนอยู่ศิลปกรรมปีสาม สาวๆ คณะผมพากันรุมชอบมันมากมายก่ายกอง รุ่นน้องแม่งก็หล่อนรกแตก มันอยู่บ้านหลังเดียวกันกับไอ้เฟีย สถานะของทั้งสองคนนั้น...ถึงมันจะบอกว่าเป็นแค่เพื่อนกัน แต่ผมเชื่อว่ามันมีอะไรที่มากกว่านั้น

 

ผมยังอดสงสัยไม่ได้เลยว่าดานี่มองไม่ออกหรอว่าไอ้หยีน่ะไม่ได้ชอบเธอเลยสักนิด สายตามันไม่ได้มีเอาไว้มองคนอื่น สายตามันมีเอาไว้มองคนๆ เดียวเท่านั้น

 

“แล้วเธอจะรู้ว่าอาการของคนอกหักมันเป็นยังไง หึๆ” แอบหัวเราะด้วยความสะใจ ผมมันเลว ผมมันร้าย ผมมันผู้ชายทรามๆ ยอมรับครับยอมรับ แอบคิดแค้นเธอเล็กน้อย แต่ต่อให้ผมไม่แช่งเธอ เธอก็ไม่มีทางสมหวังกับไอ้หยีหรอกครับ

 

“ผู้ชายดีๆ ผู้ชายดีๆ กินกันเองหมดแล้วดานี่จะรออะไรครับ แหม่! กูล่ะอยากร้องเพลงนี้ให้ดานี่ฟังชิบหาย” ไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกสบายใจขึ้นมาเล็กน้อย ตกลงแล้วผมชอบดานี่หรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่พอคิดว่าเธอไม่มีทางสมหวังกับไอ้หยีหรอก แค่นี้ก็อารมณ์ดีขึ้นมาแล้วหล่ะครับ

 

“แต่เดี๋ยวก่อนนะครับสัดต่อ มึงจะอารมณ์ดีได้เยี่ยงไรกัน ตอนนี้ไม่รู้ว่าคนเอาข่าวลือไปพูดไปบิดเบือนขนาดไหนแล้ว เฮ้อ!!” เอาเถอะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ในเมื่อผมมีความซวยเป็นเพื่อนแท้ เพื่อนตายมาตั้งแต่เกิดอยู่แล้วนี่นา ผมจะทิ้งมันไปแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยก็คงใช่ที่

 

ขอให้พรุ่งนี้เป็นวันดีของไอ้เป็นต่อคนนี้บ้างเถอะครับ...

 

……….100%..........

 

รณรงค์ให้คนอ่านยุ่งนักที่เล่นทวิตเตอร์ติดแท็ก #ยุ่งนัก เวลาที่พูดถึงนิยายเรื่องนี้ เกรทจะตามไปส่องค่า >M<

สวัสดีสำหรับผู้ที่หลงเข้ามายังเรื่องนี้ค่ะ

นี่ถือได้ว่าเป็น วายไทย เรื่องแรกที่เกรทแต่งแบบจริงๆ จังๆ เลยอ่ะนะ ยังไงก็ขอฝากเข้าไว้ด้วยจ้า

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

15,978 ความคิดเห็น

  1. #15916 nin28041992 (@nin28041992) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 16:45
    5555สงสารเป็นต่อ
    #15916
    0
  2. #15893 UnBer (@UnBer) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 21:24
    รู้สึกเหมือนเป็นต่อจะเป็นคนที่พูดความคิดตัวเองออกมานะ...
    #15893
    0
  3. #15886 AmiCham (@AmiCham) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 17:04
    น้ำตาจะไหลโคตรของโคตรซวย
    #15886
    0
  4. #15881 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 22:42
    ซวยจริง
    #15881
    0
  5. #15826 นายแมวน้ำ (@watmaka) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 02:06
    ชีวิตน่าสงสาร 555
    #15826
    0
  6. #15825 ฮาโลว์ (@aomagott) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 09:37
    กลับมาอ่านอีกแล้ว...รอ ภาค3 น่ะค่ะ
    #15825
    0
  7. #15817 hayvril (@impim) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2559 / 14:46
    กลับมาอ่านในรอบ 4 ปี
    #15817
    0
  8. #15802 sanpahaha (@sanpahaha) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2559 / 17:14
    อ่านเรื่องฝิ่นกับแอ้มแล้วชอบการบรรยายเลยตามมาค่ะ555
    #15802
    0
  9. #15786 tarn_teuky (@tarn_teuky) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 14:20
    ซวยจัดหนักมากกก
    #15786
    0
  10. #15733 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:54
    ซวยมากอ่ะ555555
    #15733
    0
  11. #15679 Ekaract Sun (@sunsun9) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 08:23
    ต่อซวยของจริงอะ
    #15679
    0
  12. #15641 Alleytama (@tamagome23) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2558 / 20:55
    ตามมาจากใจทวิตค่า ตลกไอ้ต่ออะ ชอบพูดคนเดียว ฮ่าๆๆๆๆ
    #15641
    0
  13. #15623 backlight (@artemis-03) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2558 / 18:34
    ต่อเอ๊ย น่าสงสารจริง
    #15623
    0
  14. #15537 nidloveexo (@nidloveluhan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 13:47
    คือซวยของแท้เลยจ้า
    #15537
    0
  15. #15508 mameaw27 (@dek-dmameaw) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 17:14
    ซวยซ้ำ ซวยซ้อน 

    #อ่านหลายรอบแล้วววสนุกมากก
    #15508
    0
  16. #15464 Zuba1234 (@zuba1234) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 22:25
    ถ้าจะซวยขนาดนี้ ลาออกจากการเป็นเป็นต่อไหม
    #15464
    0
  17. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  18. #15281 far lovely (@suputthara) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2557 / 19:01
    สู้ๆน้าค๊าพี่เกรท
    #15281
    0
  19. #15279 lunary_moon (@lunary98) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2557 / 22:03
    อืมซวยจริงๆละนะ
    #15279
    0
  20. #15261 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2557 / 12:21
    ง่า~ ไม่อยากให้จบเลย รู้สึกรักเรื่องนี้มากๆอ่ะ อ่านซ้ำหลายรอบเลย ยุ่งนักเป็นอะไรที่แบบ นั่งแล้วคิดถึงก็ยิ้มได้อ่ะ รักน้องต่อมากมายยยย รักพี่พายมากกกกด้วย ร้ากกกกกทุกคนเลย แต่ที่สำคัญคืออยากขอบคุณพี่เกรทค่ะ ที่เขียนยุ่งนักขึ้นมา สนุกมากๆเลย # รักยุ่งนักมากกกกที่สุดในสามโลกเลยยยยยยย จุ๊บๆ ปล. ขอยืมต่อสักวันได้มะพี่พาย (//หลบร้องเท้า//)
    ปล(2).คุณนายพรทิพย์น่าร้ากกกก ปล.(3)พี่โก้น้องต๊อปมุ้งมิ้ง คิคิ ปล(4).FCพี่เกรทค่าาาาา ปล(5).ไปล่ะ (><)
    #15261
    0
  21. #15060 ploylybbs (@ploylybbs) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กันยายน 2557 / 01:38
    ซวยกว่านี้มีอีกมั้ย 5555555 ซวยจริงซวยจังงงงงงงงงงงง
    #15060
    0
  22. #15039 Sitichai Samanmitr (@kinomotokim) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 17:27
    เขียนได้น่าอ่านดีครับ ปล.คนอะไรจะซวยขนาดนั้น
    #15039
    0
  23. #14961 zaqqaz (@zaqqaz) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 กันยายน 2557 / 17:07
    ต้องสะเดาะเคราะห์ด้วยการมีคนรัก(เป็นผู้ชาย ฮ่า ฮ่า ฮ่า)
    #14961
    0
  24. #14941 Yearko (@yearko) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2557 / 20:04
    ซวยซ้ำ ซวยซ้อนจริงๆ ต่ออ่ะ
    #14941
    0
  25. #8 Dekzaabaaclash (@scan_virus) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 03:17
    เพิ่งเข้ามาตามอ่าน เห็นจากกระทู้thaiboysมา เลยลองเข้าอ่านดู แค่อ่านไปตอนแรกก็ติดแล้วอ่ะ วางไม่ลง อ่านได้เรื่อยๆเลย สนุกมากค่ะ แต่แอบงงๆ เนื้อเรื่องตอนแรกเล็กๆ แต่ก็น่ารักดี :)
    #8
    0