HIDDEN LUST ϟ KRISYEOL {FIN}

ตอนที่ 2 : HIDDEN LUST ϟ CHAPTER 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,110
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    8 พ.ค. 56






 

 

 


             

           

 

                "ถ้างั้นชานยอลก็ต้องเชื่อฟังฉัน"

          "...."

            "แล้วเรื่องนี้จะถูกเก็บเป็นความลับระหว่างเราสองคน"

          เป็นคำสัญญาที่ออกมาจากปากของคนที่ไม่น่าจะไว้ใจอะไรได้แต่ชานยอลก็ยังทำตามสิ่งที่ผู้ชายคนนั้นพูดมาตลอด8ปี คริสสั่งห้ามไม่ให้ชานยอลล็อคประตูห้องนอนชานยอลก็ทำ ห้ามสนิทกับใครเกินความจำเป็นชานยอลก็ทำ ห้ามออกไปไหนมาไหนโดยไม่ได้รับอนุญาตชานยอลก็ทำ

            เพราะอย่างน้อยก็เชื่อว่าคริสจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเค้า...

            "ชานยอล... จะไม่ออกไปเที่ยวไหนบ้างเหรอลูก"คุณนายปาร์คพูดพร้อมกับมองลูกชายของตนที่นั่งฝั่งตรงกันข้าม ชานยอลเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธทันที

            "ทำไมล่ะ เราไม่อยากออกไปเที่ยวกับเพื่อนบ้างเหรอ แม่ไม่ว่าอะไรหรอกนะถ้าเราจะออกไปเที่ยวไหนมาไหนหรือกลับบ้านดึกบ้าง ยังไงลูกก็อายุ18ปีแล้ว"

            'ถ้าใครชวนนายออกไปข้างนอก นายต้องตอบว่าชอบอยู่บ้านมากกว่า...'

            "ผมชอบอยู่บ้านมากกว่าครับ"พูดจบก็เลื่อนเก้าอี้แล้วลุกเดินหนีออกไป คุณนายปาร์คถอนหายใจ อดที่จะรู้สึกเป็นห่วงลูกชายคนนี้ไม่ได้ จริงอยู่ที่ตอนเป็นเด็กชานยอลก็ไม่ใช่คนที่ช่างพูดนักแต่ก็ยังเคยที่จะสดใสและร่าเริงกว่านี้มาก อย่างน้อยเวลามีเรื่องอะไรก็จะมาบอกเธอตลอด ไม่ใช่เอาแต่เงียบแบบนี้...

            "เดี๋ยวผมไปคุยกับชานยอลเอง"คริสเอ่ยเสนอตัวก่อนจะเลื่อนเก้าอี้ออกทำท่าจะลุกตามชานยอลไปแต่ก็ถูกมือเล็กของหญิงสาววางรั้งไว้เสียก่อน

            "จะดีเหรอคะคริส"

            "ดีสิครับ ก็ผมกับชานยอลน่ะ เราสนิทกันจะตายไป"เพียงเท่านั้นเธอก็ไม่สามารถที่จะขัดอะไรได้อีก อาจจะจริงอย่างที่คริสว่า อดีตกับปัจจุบันนั้นไม่เหมือนกัน เธอที่ไม่ค่อยจะได้อยู่บ้านกับคริสที่มีเวลาอยู่กับชานยอลตลอดอาจจะทำให้ทั้งคู่สนิทกันเกินกว่าที่เธอจะคาดคิดไปแล้วก็ได้...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            "อ๊ะ อื้อ..."ชานยอลกรีดร้องลั่น สองมือจิกแน่นที่แผ่นหลังหนา บทรักที่ถูกบรรเลงมาตั้งแต่ช่วงหัวค่ำทำชานยอลแทบไม่เหลือสติ ร่างทั้งร่างสั่นคลอนตามจังหวะกระแทกของคนบนร่าง มันทรมานและช่างยาวนานจนไม่รู้ว่าเวลานั้นผ่านไปนานแค่ไหน อาจจะสองชั่วโมง หนึ่งชั่วโมง หรืออาจจะเพิ่งผ่านไปเพียงแค่สี่สิบห้านาทีด้วยซ้ำ

            มันก็เป็นแบบนี้เกือบจะทุกคืนนั่นแหละ...

            "มองตาฉัน..."

            ชานยอลหรี่ตาขึ้นเพื่อจะสบตาคม พยายามที่จะทำตามสิ่งที่คริสบอกแม้ว่ามันจะยากลำบากแค่ไหนสำหรับเค้าก็ตาม เค้าไม่อยากที่จะทำให้คริสโกรธ เพราะเมื่อเป็นอย่างนั้นทีไรสุดท้ายก็จะเป็นเค้าที่จะต้องเจ็บตัวทุกที...

            "อา... เด็กดี"มือหนาลูบไปที่ใบหน้าหวานก่อนจะก้มลงไปจุมพิตที่หน้าผากใสเบาๆ เลื่อนไล้ริมฝีปากประทับไปทั่วทั้งใบหน้านิ่มก่อนที่ลิ้นอุ่นจะโลมเลียที่แก้มใส สองมือสอดประสานกันแน่นก่อนที่ร่างทั้งร่างจะเกร็งตัวพร้อมกับสิ่งแปลกปลอมที่ถูกฉีดเข้าไปในร่างของชานยอล

            ถึงแม้จะโดนกระทำราวกับตนไม่มีความรู้สึกมานานหลายปีแต่ชานยอลก็ไม่เคยที่จะชินกับมันเลยสักครั้ง ร้องไห้อ้อนวอนจนกลายเป็นตอบสนองทุกคำสั่ง เคยคิดว่าถ้ายอมทนไปสักพักคริสก็คงจะเบื่อและออกไปหาของเล่นชิ้นอื่นแต่มันกลับไม่เป็นอย่างนั้น

            คริสดึงตัวชานยอลขึ้นมานั่งบนตัก สองแขนกอดที่เอวบางหลวมๆ แผ่นหลังเนียนเอนพิงกับแผ่นอกหนาก่อนที่ใบหน้าคมจะก้มลงไปกระซิบถามที่ข้างหูเบาๆ

            "ที่โรงเรียนเป็นยังไงบ้าง"

            "ดีครับ"

            "มีคนมายุ่งวุ่นวายด้วยหรือเปล่า"

            "...."

            "ชานยอล"

            "ไม่มีครับ...."

            "ผม... มีแค่คริสคนเดียว"เอ่ยตอบพร้อมกับหันไปสบตา ความจริงคริสไม่ได้ใจร้ายถึงขนาดที่ว่าชานยอลห้ามไปพุดคุยหรือมีกลุ่มเพื่อนกับใคร คนภายนอกมากมายก็พยายามที่จะเข้ามาชวนชานยอลพูดคุยแต่ก็ต้องถูกปฏิเสธไปทุกราย และถ้ายิ่งคนคนนั้นเป็นผู้ชาย...

            เค้าจะไม่หันมามองแม้แต่หางตาเสียด้วยซ้ำ...

            อาจจะเป็นเรื่องแปลกที่เด็กอย่างชานยอลจะไม่มีเพื่อนคบมาตั้งแต่ช่วงเกรด5 ตอนแรกทุกคนพยายามอย่างหนักที่จะดึงชานยอลเข้ากลุ่ม จะด้วยทั้งเอามาเพื่อเป็นเพื่อนหรืออะไรก็ตามก็ไม่เคยมีใครทำสำเร็จ บ้างก็เลิกที่จะใส่ใจและทำเป็นลืมๆไปว่ามีชานยอลอยู่ในห้อง หรือบางที...

            ผลั่ก!

            ชานยอลถูกผลักลงกับพื้นห้องน้ำด้วยฝีมือเพื่อนนักเรียนชายในห้องสามคนตามด้วยกระเป๋านักเรียนของตนที่ถูกเขวี้ยงตามมา แม้จะล้มแรงแค่ไหนแต่ชานยอลก็เลือกที่จะไม่ปริปากส่งเสียงหรือแสดงท่าทางใดใดออกมา

            "คิดว่าบ้านรวยแล้วจะมองคนอื่นเค้าด้วยหางตาได้เหรอวะ"

            "...."

            "โถ่โว๊ย!"

            สุดท้ายมันก็แค่นั้น ไม่มีใครกล้าทำอะไรกับชานยอลจนเจ้าตัวมีบาดแผลติดตัวกลับไปมากนักหรอก ถึงแม้จะน่าหมั่นไส้แค่ไหนแต่สถานะของชานยอลนั้นก็เป็นโล่ชั้นดีที่ทำให้ไม่มีใครสามารถทำอะไรชานยอลได้

            สถานะอำนาจทางการเงิน....

            แต่ถึงอย่างนั้นเค้าก็ไม่เคยที่จะภาคภูมิใจหรือมีความสุขกับมันเลยสักนิด เลือกได้ก็คงยอมที่จะอดอยากปากแห้งมากกว่าที่จะมีฐานะแต่กลับต้องมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ มันช่างน่าสมเพชที่แม้กระทั่งกับแม่ตัวเองก็ยังไม่สามารถที่จะเข้าไปกอดและร้องไห้ระบายเรื่องราวทุกสิ่งทุกอย่างให้ฟังได้

            แม่จะต้องเกลียดเค้าแน่ๆหากรู้ว่าระหว่างเค้ากับอู๋ฟานมันเกิดอะไรขึ้น

            "อาจารย์จะมาเป็นที่ปรึกษาคนใหม่ให้กับชั้นเรียกพวกเรา ชื่อคิมจุนมยอง ต่อจากนี้ก็ขอความร่วมมือด้วยแล้วกันนะทุกคน"เสียงของจุนมยองไม่ได้อยู่ในความนึกคิดของชานยอลเลยแม้แต่น้อย กิจกรรมบ้าบออะไรเค้าไม่สนที่จะเข้าร่วมทั้งนั้น อยากทำให้ช่วงเวลาในแต่ละวันมันผ่านพ้นไปเร็วๆ

            ทุกวันนี้ที่อยู่ ก็แค่รอเวลาตายของตัวเองก็เท่านั้น...

            "คุณปาร์คชานยอล ทางโรงเรียนทราบดีนะครับว่าทางบ้านคุณนั้นได้ทำการสนับสนุนโรงเรียนเรามาตลอด ทางเราเองก็รู้สึกเป็นเกีรติอย่างมากที่ทางบ้านของคุณได้ให้ความไว้วางใจแก่เรา แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าคุณจะสามารถทำอะไรก็ได้ตามต้องการโดยที่จะไม่ถูกลงโทษหรือตักเตือนนะครับ"

            "...."ชานยอลนั่งเงียบ ไม่แม้แต่จะสบตาของอาจารย์ที่ปรึกษาคนใหม่ของตนเสียด้วยซ้ำ มันใช่ครั้งแรกของชานยอลเสียที่ไหนกันที่ถูกเรียกตัวไปพบที่ห้องทำงานของอาจารย์แต่ละคน คำตักเตือนหรือคำขู่ที่ว่าจะหักคะแนนความประพฤตินั้นเค้าเองก็เจอมาหมดแล้ว แต่สุดท้ายก็ทำได้เพียงแค่ลาออกหรือไม่ก็เปลี่ยนชั้นเรียนหนีเค้าก็เท่านั้น...

            "วันนี้คุณต้องทำความสะอาดห้องน้ำชายตึก1ชั้น7 และไม่อนุญาตให้คุณใช้ลิฟต์ เสร็จแล้วกลับมาหาผมที่ห้องนี้ ผมจะขึ้นไปตรวจว่าคุณทำจริงหรือเปล่า และถ้าหากผมรู้ว่าคุณหนีกลับบ้านไปก่อนผมคงต้องโทรไปแจ้งคุณคริส ผู้ปกครองของคุณ"จุนมยองพูดพร้อมถอดแว่นสายตาออก อย่างที่อาจารย์หลายท่านกล่าวมาเลยจริงๆ ปาร์คชานยอลจะมีปฏิกิริยาทันทีที่เอ่ยชื่อของคริสอู๋

            "...."ชานยอลหลับตานิ่งเพื่อสงบสติอารมณ์ก่อนจะลืมตาขึ้นมาและลุกหนีออกจากห้องไป มันรู้สึกว่าน่าสมเพชทุกครั้งที่คนภายนอกบอกว่าคริสเป็นผู้ปกครองของเค้า มันน่าสมเพชตัวเอง...

            ทันทีที่เลิกเรียนชานยอลก็เดินขึ้นไปที่ห้องน้ำชายชั้น7 เค้าถอดเสื้อสูทของตัวเองก่อนจะเอามันไปวางไว้ในล้อคเกอรืหน้าห้องน้ำพร้อมกับกระเป๋านักเรียนและเริ่มทำความสะอาดห้องน้ำตามทที่จุนมยองสั่งทันที

             "อ้าวคุณหนูบ้านรวย ทำไมวันนี้มาขัดห้องน้ำกันล่ะครับ!"เสียงล้อโห่แซวจากนักเรียนชายรุ่นเดียวกันดังขึ้นไม่หยุด แต่ชานยอลก็ไม่ได้สนใจ เค้าทำเป็นหูทวนลมไม่สนใจที่จะฟังหรือสบตาใครที่เดินเข้ามาเพื่อแกล้งเค้า

            ซ่า!

            "ฮ่าๆๆๆ"เสียงหัวเราะดังลั่นทันทีที่มีชายคนหนึ่งหยิบถังน้ำผ้าขี้ริ้วขึ้นมาสาดใส่ชานยอลก่อนที่จะรีบวิ่งออกจากห้องน้ำไปกันจนหมด จนถึงตอนนี้ชานยอลก็ยังไม่ปริปากที่จะพูดอะไรออกมาสักคำ ชานยอลรีบทำความสะอาดห้องน้ำให้เสร็จก่อนจะเดินลงไปที่ห้องพักครูอีกครั้ง แต่ไฟภายในห้องที่มืดสนิทแบบนี้จุนมยองคงจะกลับบ้านไปแล้ว ไม่ได้รออย่างที่บอกกับเค้าไว้สินะ....

            นั่นสินะ... ใครจะมาทนรอเค้าจนถึงหนึ่งทุ่มครึ่งกัน

            ชานยอลหันหลังเตรียมที่จะเดินลงบันไดแต่ก็ต้องหยุดชะงักไปเมื่อเห็นจุนมยองเดินเข้ามาพร้อมถ้วยกาแฟในมือ

            "เวรเอ๊ย..."จุนมยองถึงกับหลุดคำหยาบออกมาทันทีที่เห็นสภาพลูกศิษย์ตัวเอง เนื้อตัวเปียกปอนไปหมด และแทบจะไม่ต้องเดาว่าน้ำที่เลอะตัวของปาร์คชานยอลนั้นไม่ใช่น้ำสะอาดแน่ๆ จุนมยองดึงแขนชานยอลเข้าไปในห้องทำงานตนก่อนจะควานหาผ้าเช็ดตัวกับเสื้อผ้าอีกหนึ่งชุดแล้วยื่นให้

            "เข้าไปเปลี่ยนซะ แล้วเดี๋ยวค่อยออกมาคุยกับครู"

            "...."ชานยอลรับของก่อนจะเดินเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำ อย่างน้อยจุนมยองก็ยังอยู่ตามที่บอกไว้ เค้ารักษาสัญญา...

            ทันทีที่ชานยอลเดินออกมาจากห้องน้ำจุนมยองก็ผายมือเชิญให้เค้านั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิมที่เค้าได้นั่งเมื่อช่วงกลางวัน แก้วกาแฟถูกเลื่อนมาตรงหน้าแต่ชานยอลก็เพียงแค่หรี่ตามมอง ไม่ได้ยกมือขึ้นมารับแต่อย่างใด

            "มันเกิดอะไรขึ้นกัน"

            "...."

            "ตัวเปียกขนาดนี้เราคงไม่ได้ซุ่มซ่ามไปเองหรอกใช่มั้ย บอกครูก็ได้นะชานยอลว่าใครเป็นคนทำ"

            "...."

            เมื่อเห็นว่าชานยอลไม่ยอมที่จะปริปากพูดอะไรมาเค้าเองก็ไม่คาดคั้นที่จะถามอีกต่อไป ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงแค่เสียงลมหายใจ เสียงบรรเลงเพลง여름의 조각들ก็ดังขึ้น ชานยอลเงยหน้าขึ้นมองจุนมยองด้วยความฉงน ไม่เข้าใจกับการกระทำของอาจารย์คนนี้เลยจริงๆ ทั้งที่ต่างคนต่างพึ่งที่จะได้พูดคุยกันแท้ๆ การมานั่งสองต่อสองท่ามกลางเสียงเพลงแบบนี้มันทำให้เค้ารู้สึกแปลกไม่ใช่น้อย

            "เธอฟังเพลงแนวนี้ได้หรือเปล่า"

            "...."

            "ถือว่าได้ก็แล้วกัน"

          รักเลยต่างหาก...

            ชานยอลอยากจะตอบจุนมยองออกไปแบบนั้น เค้ารักในเสียงเปียโน และมันก็ยังเป็นเครื่องดนตรีที่ชานยอลรู้สึกผูกพันมากที่สุด คงอาจจะเป็นเพราะพ่อของเค้าที่เป็นนักเปียโนด้วยก็ได้ที่ทำให้เค้ารักมันขนาดนี้ ยามที่ได้ฟังหรือได้สัมผัสมันก็ทำให้เค้ารู้สึกราวกับว่าได้นั่งคุยกับพ่ออีกครั้ง

            จุนมยองแอบสำรวจใบหน้า ท่าทางและสรีระของชานยอลเงียบๆ เด็กน้อยที่มีหน้าตาที่น่ารักสมวัยแต่ดวงตากลมโตกลับประกายความเศร้าหมองออกมา ทั้งที่ส่วนสงมากขนาดนี้แต่ดันผอมบางราวกับว่าเป็นโรคร้ายบางอย่าง กระดูกนิ้วมือที่เบี้ยวไม่เป็นรูปเป็นทรงนั้นทำให้จุนมยองเดาไว้ว่าชานยอลเองก็คงที่จะเล่นเปียโนเป็นแน่

            "มานินอฟ..."

            "หืม?"จุนมยองชะงักทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มไม่คุ้นหูแว่วมาก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปสบตากลมที่กำลังจ้องหน้าเค้าอยู่ เค้าได้ยินชัดเจนว่าเมื่อกี้นี้ชานยอลพูดว่าอะไร เพียงแต่ต้องการที่จะได้ยินเสียงของเด้กตรงหน้าอีกสักครั้ง

            "ชอบ"เพียงเท่านั้นจุนมยองก็ยิ้มกว้างในทันที เซอร์เก วาซิลีวิช รัคมานินอฟ นักเปียโนชาวรัสเซียระดับตำนานของโลก ว่ากันว่าเมื่อมือของมานินอฟกางออกนั้นสามารถครอบคลุมโน้ตได้ถึง13ตัว นอกจากจะเป็นอัจฉริยะในการเล่นเปียโนแล้วนั้นเค้ายังเป็นคีตกวีอีกด้วยเช่นกัน

            หากไม่ใช่คนที่เล่นเปียโน ปาร์คชานยอลก็คงจะเป็นหนุ่มน้อยที่คลั่งไคล้ในดนตรีคลาสสิคโรแมนติคแน่ๆ

            "ฉันเองก็เล่นเปียโนเหมือนกัน แต่ไอดอลของฉันคงสู้มานินอฟของเธอไม่ได้"

            "....."

            "ถ้าอยากรู้ว่าเป็นใคร ช่วงพักกลางวันแวะมาหาฉันที่ห้องก็แล้วกัน"จุนมยองเอ่ยเชิญชวนและแน่ใจว่าชานยอลจะต้องมาหาเค้าแน่ๆ เพราะแววตาที่ดูกระตือลือล้นยามได้ยินเรื่องเกี่ยวกับดนตรีนั้นทำเค้ามั่นใจว่าชานยอลจะต้องมา ผ่านไปราวสิบนาทีชานยอลก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปเสียดื้อๆ ไม่มีแม้แต่จะหันหลังกลับมาเอ่ยคำลาเสียด้วยซ้ำ

            "มานินอฟผู้เศร้าสร้อย..."

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ชานยอลรีบสาวเท้าลงมาจากตึกเรียนทันทีที่ได้รับข้อความทางโทรศัพท์จากคริสอู๋ เค้าอยู่กับจุนมยองนานเกินไป

            ปี๊ป ปี๊ป!

            เสียงแตรรถดังลั่นพร้อมกับบูกาติเวย์รอนที่ขับเคลื่อนมาจอดอยู่ข้างตัว กระจกที่ลดลงมาเผยให้เห็นว่าคริสอู๋กำลังจ้องมองเค้าด้วยความไม่พอใจอยู่ด้านใน คริสคงจะโกรธเค้ามากถึงขนาดที่ขับรถออกมาหาเค้าถึงที่โรงเรียน...

            "ขึ้นรถ"เพียงเท่านั้นชานยอลก็รีบวิ่งไปเปิดประตูฝั่งด้านข้างคนขับแล้วทิ้งตัวลงนั่งทันที

            ระยะเวลาระหว่างจากที่โรงเรียนมาถึงบ้านมีแต่ความเงียบ หากเป็นอย่างปกติคริสคงจะมีพูดกับเค้าบ้างอยู่สองสามประโยค แม้จะไม่ใช่คำพูดที่ดีอะไร แต่มันก็ยังดีกว่าการที่ต้องมานั่งอยู่ในความเงียบแบบนี้ รู้สึกว่าเวลามันช่างช้าเสียเหลือเกินทั้งที่ผ่านไปเพียงแค่15นาที

            ชานยอลเดินตามคริสเข้าไปในบ้านด้วยความกล้าๆกลัวๆ ตอนนี้พวกแม่บ้านและคนใช้คนอื่นๆคงจะเข้านอนไปกันหมดแล้ว ประตูบานสีดำหรือห้องส่วนตัวของคริสถูกกระชากออกพร้อมกับร่างของชานยอลที่ถูกเหวี่ยงเข้าไปในนั้น

            ปัง!

            "นี่กี่โมง"

            "..."แม้คริสจะไม่ได้ตะคอกใส่แต่น้ำเสียงที่บ่งบอกถึงอารมณ์เดือดดาลนั้นก็ทำให้ชานยอลตัวสั่นด้วยความกลัวจนได้แต่นั่งจิกมือตัวเองอยู่เงียบๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปสบตา กลัวจนพูดอะไรไม่ออก คริสไม่ได้โกรธเค้าขนาดนี้มาได้4ปีแล้ว และครั้งสุดท้ายที่เป็นแบบนี้ มันก็จบไม่สวยมากๆเลยเสียด้วยสิ

            "ฉันถามว่านี่กี่โมง"คริสอู๋กดเสียงต่ำก่อน

            "ส สองทุ่มครึ่งครับ"ตอบเสียงแผ่วก่อนจะมองซ้ายมองขวาด้วยความกลัว อีกแล้ว ความรู้สึกกลัวแบบนี้ ทั้งที่พยายามมาแทบตายว่าจะเป็นเพียงตุ๊กตาไร้ความรู้สึก แต่ทุกครั้งที่ถูกจ้องมองด้วยแววตาแบบนั้นกับได้ยินน้ำเสียงแบบนั้นมันก็ทำเค้ากลัวจนแทบเสียสติ

            "ฉันสั่งนายใช่มั้ยว่าเลิกเรียนแล้วให้กลับบ้าน นายควรจะถึงบ้านแล้วมารายงานฉันตั้งแต่สามชั่วโมงที่แล้ว!!!"คริสตะคอกเสียงดังก่อนจะหันมากระชากคอเสื้อของชานยอลด้วยความโมโห เค้าเกลียดเด็กที่ไม่เชื่อฟัง เกลียดเด็กที่ชอบแหกกฎ และปาร์คชานยอลก็เป็นเด็กแบบนั้น

            "ผมขอโทษ ผมขอโทษ ได้โปรด อย่าจับผมกดน้ำอีกเลย"ชานยอลร้องไห้อ้อนวอน ครั้งสุดท้ายที่คริสเป็นแบบนี้คือตอนที่เค้าปิดประตูล็อคห้องหนี ทันทีที่คริสเข้ามาได้เค้าก็ถูกลากไปที่อ่างอาบน้ำ พยายามที่จะขัดขืนแต่ก็ไม่เคยเลยที่จะสู้ได้ และถึงแม้คริสจะไม่ได้ตบตีหรือทำร้ายเค้า แต่การบีบคอแล้วจับกดน้ำก็ถือว่าเป็นการกระทำที่โหดร้ายต่อเค้ามากอยู่ดี

            "ผมขอโทษจริงๆ ผมจะไม่ทำอีกแล้ว แต่ได้โปรด ฮึก ได้โปรด"ชานยอลร้องไห้จนตัวโยน ใบหน้าแนบต่ำลงไปกับพื้น ทั้งรู้สึกกลัวและรังเกียจตัวเองที่เป็นแบบนี้ สุดท้ายก็ต้องก้มหัวอ้อนวอนให้กับชายตรงหน้า

            คริสหรี่ตามองก่อนจะเอ่ยปากสั่ง

            "ทำให้ฉันอารมณ์ดี"เป็นประโยคคำสั่งที่ทำชานยอลหยุดชะงักในทันที ตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคมก่อนจะรีบหักสายตาไปทางอื่น สองมือดันตัวขึ้นจากพื้นอย่างยากลำบาก คริสไม่แม้แต่จะช่วยประคองเค้าเสียด้วยซ้ำ

            "อึก ฮึก"สองมือค่อยๆเลื่อนไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของร่างสูง ชานยอลก้มหน้าร้องไห้ตัวสั่นไม่เงยหน้าขึ้นไปสบตาคมที่กำลังจ้องมองเค้าอยู่ เพราะปาร์คชานยอลเป็นแบบนี้ ท่าทางที่เหมือนเด็กยามที่กลัวสุดชีวิต สั่งให้ทำอะไรก็ทำอย่างว่าง่าย เค้าถึงได้รักในการรังแกคนตรงหน้า

            สองฝ่ามือผอมลูบไล้ไปทั่วร่างใหญ่อย่างต้องการเอาใจ ทั้งที่ไม่อยากจะทำแต่ก็ต้องทนฝืนใจ ไม่อยากโดนกดน้ำอีกแล้ว มันน่ากลัวยามที่ลืมตาขึ้นใต้น้ำแล้วมองไม่เห็นสิ่งใด ความรู้สึกขาดห้วงเหมือนลมหายใจถูกช่วงชิง ทรมานเหมือนกับการโดนฆ่าซ้ำแล้วซ้ำอีก

            ริมฝีปากอิ่มค่อยๆโน้มเข้าไปหาก่อนที่จะจุมพิตเบาๆลงที่หน้าผาก ลากลงมาถึงปลายจมูกและเลื่อนลงมาทาบทับริมฝีปากของคริสอย่างเชื่องช้า น้ำตาเม็ดโตไหลเปรอะเปื้อนใบหน้า มันหกเลอะลงมาถึงใบหน้าคม ยังไม่ทันที่ชานยอลจะได้เลื่อนมือไปปลดเข็มขัด ร่างโปร่งของเค้าก็ถูกผลักลงบนเตียง

            เป็นครั้งแรกที่จู่ๆก็เกิดอารมณ์ที่อยากขอบคุณคริสที่ทำให้เค้าไม่ต้องฝืนใจทำเรื่องแบบเมื่อกี้นี้อีก ใบหน้าคมฝังลงที่ซอกคอเรียวขาว ค่อยๆซุกไซร้และขบกัดเบาๆเพื่อไม่ให้เหลือร่องรอย ชานยอลจิกผ้าปูที่นอนแน่นทันทีที่รู้สึกได้ถึงอาภรณ์ด้านล่างที่หลุดออกไป

            "อึก... ฮึก... ฮึก ฮือ"กัดริมฝีปากสะอื้นไห้ แม้คริสจะไม่ได้ทำรุนแรงแต่มันก็เป็นอะไรที่น่ากลัวเกินกว่าที่จะให้ชานยอลลืมตามอง เขาสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำ เรื่องน่าเกลียดอย่างการอ้าขาแล้วใช้สองมือของตนเชื้อเชิญคนตรงหน้าก็เช่นกัน

            เขาปล่อยจังหวะไปตามความพอใจของคริสทันทีที่ร่างสูงถาโถมตัวเข้ามา คำพูดเหยียดหยามที่ได้ยินนั้นฝังลึกลงไปในหัวของชานยอล มันร้ายกาจไม่ต่างกับจังหวะที่ร่างใหญ่มอบให้กับเค้า สองขาเรียวรัดเอวสอบแน่นทันทีที่ร่างทั้งร่างถูกยกออกมาที่ระเบียง ชานยอลสบตาอ้อนวอนขอให้คริสพาเค้ากลับเข้าไปด้านใน

            "ฉันกำลังอารมณ์ดี อย่ามาทำให้ฉันเสียอารมณ์"คริสอู๋ว่าพร้อมกับจับร่างโปร่งพลิกตัวแล้วดันไปจนชิดติดกันกับราวระเบียง ความสูงจากชั้นสี่ไม่ได้ทำให้ชานยอลรู้สึกกลัวนัก แต่สิ่งที่เค้ากลัวคือการที่คนอื่นจะมาเห็นเค้าและคริสในสภาพแบบนี้ต่างหาก

            "ร้องออกมาสิชานยอล"คริสเลื่อนใบหน้ามากระซิบที่ข้างหู ริมฝีปากยกยิ้มร้ายก่อนจะใช้ลิ้นอุ่นโลมเลียหูของชานยอลอย่างหยอกล้อ เพียงเท่านั้นชานยอลก็ร้องไห้โฮไม่หยุด คริสฮัมเพลงอย่างพอใจ แม้ชานยอลจะสะอึกสะอื้นอ้อนวอนขอให้เค้าพากลับไปเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง

            "อ๊า ชานยอล ชานยอล ปาร์คชานยอล"ร่างสูงคราง สองมือใหญ่ก็เค้นคลึงสะโพกอิ่มไม่หยุด ชานยอลรีบยกมือขึ้นมาปิดปากกลั้นเสียงร้องของตัวเองเมื่ออะไรบางอย่างที่ว่าดำเนินมาถุงจุดจบ

 

            ตุบ

 

            ทันทีที่สิ้นสุด ร่างโปร่งก็ร่วงลงมากองกับพื้นหน้าระเบียง ตากลมปรือขึ้นอย่างอ่อนล้า เห็นภาพคริสอู๋กำลังหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นมาถ่ายรูปตน จนพอใจแล้วเค้าจึงหันไปสวมชุดคลุมเดินออกไป สองมือค่อยๆดันตัวเองขึ้นอีกครั้ง ของเหลวข้นไหลเลอะออกมาจากทางด้านหลังเปรอะเปื้อนไปเต็มหน้า

            "ฮึก"กอดเข่าร้องไห้อยู่บนเตียง เกลียดตัวเอง เกลียดตัวเองที่สุด

 

            ที่เป็นได้เพียงตุ๊กตาสนองแรงปราถนาในความใคร่....
















 

 


 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

1,381 ความคิดเห็น

  1. #1376 สรวงสุราลัย (@songsuraluy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 21:18
    น้องลูกกกกฮืออออออแม่จะร้องไห้
    #1376
    0
  2. #1362 Parkchan_f (@Parkchan_f) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 14:49
    ชานยอลเป็นเด็กดีแท้ ฮื่อๆ ;-; แบบนี้พี่คริสก็ได้ใจน่ะสิ สงสารน้อง คงจะอึดอัดน่าดูที่จะคุยกับแม่เรื่องนี้ก็ไม่ได้ โอ๊ยยย หน่วงใจค่ะซิส
    #1362
    0
  3. #1354 Printhida Klinkaewnarong (@rainbowky) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 21:17
    ชานยอลลลล ทำไมน่าสงสารงี้ลูก ถ้าได้ความรักจากเค้าบ้างก็ดี นี่มันที่ระบายความใคร่ชัดๆ ฮือออออ
    #1354
    0
  4. #1336 Tanook_ky (@tanukky) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 14:32
    ทำไมพี่คริสไม่ถามน้องก่อนอ่ะ สงสารชานยอลลลลลลลลล ฮืออออออออออออ
    #1336
    0
  5. #1331 cony&corn (@tonggy087) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 22:37
    พี่คริส...อยากตายไหม มีดพร้อม ลุยยยย!!!
    ย๊าส์! เลวที่สุด
    #1331
    0
  6. #1314 PCY_ (@25012544) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2558 / 07:09
    พี่คริสเลวเกินไปแล้วนะ!!
    #1314
    0
  7. #1311 kyisverycute (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 เมษายน 2558 / 13:25
    โรคจิต กาม อยากจะบอกว่าชอบฟคแบบนี้จังอ่ะไรท์ 55555
    #1311
    0
  8. #1288 FRBTAENG (@-frtaeng) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2557 / 14:49
    พี่คริสทำไมไม่ฟังเหตุผลน้อง ถามสิ เออ วุ๊ คนใจร้าย ฮือ อ ยอลอย่าไปกลัว ถีบยอดหน้าไปเลย หึหึ 
    #1288
    0
  9. #1284 ปัง..ปู๊นๆๆ (@konnatepkam) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2557 / 04:47
    =_=** ตบอพค ได้ไหม
    #1284
    0
  10. #1283 namcha (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 23:42
    ณ จุดๆนี้ อ่อม เฮียแกแบบ...เข้าขั้นโรคจิตแล้วนะเนี่ย ชานยอลก็ทนไปได้ตั้งนาน เป็นเรานะ หึย บอกตั้งแต่ครั้งแรกอ่ะ ก็กุไม่สน มันทำกุก่อน
    #1283
    0
  11. #1282 namcha (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2557 / 23:36
    หุย เล่นกดน้ำเลยหรอครัช จะออกแนว sm ไปไหน รู้สึกว่าทำร้ายมากอ่ะ สงสารชานยอลลล ฮืออออ
    #1282
    0
  12. #1258 IFNKNK (@mykor1311) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 เมษายน 2557 / 02:51
    พี่คริสจะซาดิสไปไหนอ่ะค่ะ สงสารยอลมากๆเลย
    จุนมยองจะมาเป็นผู้พิทักษ์ให้ชานยอลใช่มั้ย
    #1258
    0
  13. #1253 DAEHOPE (@daehope) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 23:59
    แอบเร้าใจกับบทเร่าร้อนที่ระเบียง #ทุ้ย! ไม่ใช่ละ 5555 คือตอนนี้เกิดโมเมนต์แปลกๆในใจ กรั่กๆๆ. จุนยอล~~ -..- สองคนนี้ต่อไปจะสนิทกันในแนวนั้นรึเปล่า? ครูกับศิษย์ แหมมมม เร้าใจข้าพเจ้า! 555 แต่เเอบเคือง อพค. -*- จับกดน้ำ!? มาต่อยกับผมมั้ยครัชพี่เงิง!? เอามะห๊ะ!? สงสารหนูยอลเฟร้ย!!
    #1253
    0
  14. #1249 patt-exo (@patt-exo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 10:59
    โอ้ยสงสารยอลอ่ะ ทำไมเป็นงี้ ต้องทรมานไปถึงเมื่อไหร่
    #1249
    0
  15. #1238 Cry_virgin (@virginyeollie) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2557 / 03:10
    พี่คริสกามสึด อะไรจะหื่นขนาดนี้ ไม่รุนะเค้าชอบพี่คริสนาโคติก มากกว่าเรื่องนี้อ่ะ มันรุสึกรังเกียจ เชียรจุนยอลๆๆๆ
    #1238
    0
  16. #1235 เกือบเป็นติ่ง。 (@kanomfai) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:13
    โอ๊ยยยยย เฮียทำไมโหดร้ายอย่างนี้
    เคยกดน้ำด้วย ฮรือออออออออออ
    เกิดเป็นชานยอลลำบากยิ่งนัก TT
    #1235
    0
  17. #1227 ปองปีตอง (@oomandpang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2556 / 00:39
    อิเพ่คริสสสสสสสสสสสสสสส
    โหดร้ายกับน้องมากเกินไปป่าววะเนี้ยยย
    จับกดน้ำมันรุนแรงงไปป่าววว
    แต่ก็อย่างว่านะ
    คนอ่านอย่างเราชอบอะไรแบบนี้อยู่แล้ว
    เป็นพวกโรคจิตชอบความรุนแรง5555555
    #1227
    0
  18. #1224 Tong (@TonG-SodA) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2556 / 09:18
    สงสารน้องอะ พี่คริสทำเหมือนน้องเป็นที่ระบายอารมณ์จริงๆนะ
    ให้น้องมีความสุขกับสิ่งที่น้องทำไม่ได้
    แล้วมาลงโทษกันแบบนี้อะนะ ใจน้องคงเจ็บหว่ะ
    #1224
    0
  19. #1202 midorika (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2556 / 03:06
    สงสารชานยอล อ่านแล้วเหมือนชานยอลเป็นเด็กที่ยึดติด

    แต่เราบอกไม่ถูกว่ายึดติดกับอะไร

    คำสัญญาหรอ ?? หรือ ว่าเพลงคลาสสิค ?? หรือ ยึดติดกับตัวบุคคล

    ไม่รู้ว่าทำไมเรารู้สึกแบบนี้ แต่ เรารู้สึกว่า ชานยอลเห็นคริสเป็นที่พึ่งในทางใดทางหนึ่ง

    การที่คริสสั่งอะไรก็ทำ เพื่อปกปิดความลับนั้น มันทำให้เราคิดว่า ชานยอลเคยชินกับสิ่งๆนี้ไปแล้วรึเปล่านะ

    หรืออะไร ส่วนคริส ที่ถึงแม้จะจิตๆไปบ้าง เอะอะทำร้ายยอล แต่มีโมเม้นเป็นห่วง

    จากตอนที่ทำอะไรน้องแล้วถามถึงเรื่อง รร. ว่าเป็นไงบ้าง

    เราไม่รู้ว่าบ๊อบตั้งใจจะสื่อว่าคริสใส่ใจยอลแบบแปลกๆ หรือ แค่เป็นบทสนทนาหลังกิจกรรม

    แต่มันกระตุกใจเราว่า อย่างน้อยในฐานะพ่อเลี้ยง คริสก็ถามไถ่เรื่องราวในแต่ละวันของยอล

    ไม่ใช่แค่คิดจะกดยอลลงเตียงอย่างเดียว

    ส่วนจุนมยอน คาแรคเตอร์นี้ น่าจะมีส่วนสำคัญในชีวิตยอลแหละ

    เพราะเหมือนจะจับจุดได้ที่ เพลงคลาสสิค แถมยอลยังหลุดชื่อ มานินอฟมา

    จุนมยอนอาจใช้จุดนี้เพ่ือเข้าหายอลก็ได้



    ปล.. ขอให้พี่จุนเป็นคนดี คิดดีกะยอล ^^
    #1202
    0
  20. #1196 klows (@kornklow) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2556 / 18:41
    อัลไลคือพี่ึริสจับยอลกดน้ำ???
    โหดร้ายอ่ะทำไมทำแบบนี้ 
    คุณแม่ชานยอลอยู่ไหนเนี่ยรีบๆรู้ซะทีสงสารยอลลลล
    #1196
    0
  21. #1190 กิมจิ "รสส้ม" (@14111996) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 09:39
    เอิ่ม จะใจร้ายเกินไปล่ะ มีอย่างที่ไหนทำอะไรแบบนี้ อิพี่คริสเลว!
    #1190
    0
  22. #1165 tistjam (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2556 / 19:32
    โฮว... แค่นี้ก็โดนพี่คริสทำโทษ

    ไมโหดร้ายจัง เก็บความลับได้มาถึง8ปีนี่นะ

    ยอลก็อึดเหลือเกิน คุณแม่รู้คงไม่ว่าอะไรหรอกมั้ง

    คงจะสงสารลูกตัวเองด้วยซ้ำ ที่แบบเป็นคนพาคริสเข้ามา

    แล้วทำให้เรื่องต้องเป็นแบบนี้อ่า ... TOT
    #1165
    0
  23. #1163 Rainyloveyou (@rainyrainy) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2556 / 16:36
    พี่คริสใจร้าย ฮือ YY
    #1163
    0
  24. #1160 CNB2SUBIEKM (@mayytroo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 18:50
    คริสอู๋แอบจิตรึป่าวค่ะ   ใจร้ายมากๆเลยนะ  สงสารน้องอ่าาาาาาาาาาา

    ไรต์เก่งมากกกกกกกกกกกกกกกกกก

    ภาษสวยด้วยค่ะ  ชอบมากเลออออออออออออออออ

    แต่อ่านแล้วหน่วงมากกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #1160
    0
  25. #1154 Kiddie'child (@pepeach05) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2556 / 12:49
    สงสารยอลบอกได้คำเดียว YOY 

    อีพี่คริสก็โหดร้ายไปน้ะ !! >,.<
    #1154
    0