[FIC EXO] Lonely Flower (ChanBaek)

ตอนที่ 7 : ◆ Lonely Flower - chapter [6]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,415
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    27 มี.ค. 56













.. Chapter 6 ..

 

ล่องลอยอยู่ในความฝันที่เป็นดั่งความจริงอันแสนเจ็บปวด .. ไม่สิ มันคือความจริงที่ยากจะยอมรับต่างหากล่ะ

             ค่ำคืนยามหลับใหลผ่านไปอีกครา รุ่งอรุณวันใหม่ที่เป็นอยู่อย่างเก่านั้นพัดพาความว้าเหว่เข้าสู่หัวใจดวงน้อยมากขึ้นเป็นเท่าตัว ใบหน้าขาวผ่องกะพริบตาถี่ๆเมื่อแสงแดดอ่อนแทรกผ่านผ้าม่านข้างเตียงนอนเข้ามาปลุกให้ทั้งร่างเริ่มขยับเพียงนิด

 

เช้าที่ลืมตาตื่นก็ยังพบแค่ตัวเองคนเดียวอย่างเดิม ความรู้สึกชาไปทั้วตัวจู่ๆก็กลับมาหาอีกครั้ง อยากลืมบางเรื่องบางอย่างไป แต่พอหลับตาผ่านนิทรามาทีไร หัวใจมันต้องซึมซับเอาเรื่องเดิมกลับเข้ามาทุกที นึกถึงครั้งแรกที่พบกันแล้วก็คิดถึงอย่างยากจะห้าม


             .. เตียงที่คุณเคยแย่งผมนอน เตียงที่เราเคยนอนด้วยกัน


             น้ำตาเม็ดโตหล่นลงบนหมอนใบนุ่มเมื่อนึกถึงทุกสิ่งทุกอย่าง


             ปกติแล้วคนอย่างเขา คนอย่างพยอนแพคฮยอนที่อ่อนต่อโลก แต่แท้จริงแล้วมีความเข้มแข็งเต็มเปี่ยมกว่าใคร

เขาคนเดิมหายไปไหน ทำไมถึงได้เหลือเพียงแค่คนอ่อนแอคนนี้ล่ะ แพคฮยอนหลับตาลงเพื่อหนีเพดานสีขาวของห้องนอนอันว่างเปล่าซึ่งมีแค่เขาคนเดียว แต่ไม่ว่าจะหนีอะไรหรือพยายามแค่ไหน ก็ไม่เคยหนีหยาดน้ำตาของตัวเองได้เสียที ดังเช่นที่มันกำลังไหลอาบแก้มผ่านเปลือกตาที่ข่มให้หลับเอาไว้อย่างในตอนนี้


             “ฮึก ...


             ไคที่ดูจะหวังดี ก็จากไปเพราะหมดหน้าที่ แล้วคนๆนั้นที่เคยบอกว่าทุกอย่างมันเป็นหน้าที่ของหัวใจมันก็คงหมดไปแล้วเหมือนกันงั้นสินะ คนพวกนี้มีดีก็แค่หลอกลวง เข้ามาทำร้ายชีวิตของคนอื่นให้ต้องว้าวุ่น


             .. ทำไมผมยังจะต้องรอฟังจากคุณด้วยล่ะชานยอล

 

“บ้าชะมัด”


             ความปวดร้าวแล่นเข้ามากลางศีรษะทันทีที่เริ่มฟุ้งซ่าน แพคฮยอนลุกขึ้นนั่งท่ามกลางผ้าห่มสีขาวบนเตียงนอนของตัวเอง ร่างเล็กสะบัดความคิดออกจากหัวตัวเองให้หมดพลางนึกไปถึงเรื่องเมื่อคืน หลังจากที่กลับจากร้านไอศกรีมกับลู่หาน พออีกฝ่ายกลับไปเขาก็เผลอหลับไปเลยได้ไงกันนะ


             “เฮ้อ .. เมื่อคืนคงจะหนาวเกินไปล่ะมั้งว่าแล้วก็ดันตัวเองออกมาจากเตียงก่อนจะได้นอนไปอีกรอบเพราะอากาศเย็นอย่างนี้เลยพาลจะขี้เกียจขึ้นมาดื้อๆ เช้านี้มีออร์เดอร์ของลูกค้าที่ค้างเอาไว้เสียด้วยสิ ไม่รีบลุกเดี๋ยวจะแย่เอาได้ แพคฮยอนจัดการกับตัวเองอย่างรวดเร็วเพื่อจะออกไปเปิดหน้าร้านเอาไว้และจัดการกับงานของตัวเองตามปกติอย่างทุกวัน

 

 



             หวัดดีครับคุณแพคฮยอน


             เสียงใสของลู่หานตะโกนผ่านเข้ามาก่อนตัวเสียอีก โค้ทตัวยาวและใหญ่กว่าร่างของเขาถูกถอดออกเมื่อพบความอบอุ่นภายในร้าน แพคฮยอนยิ้มกว้างไปให้ขณะที่สองไม้สองมือเต็มไปด้วยดอกไม้ช่อใหญ่ที่เขาเพิ่งอุ้มมันออกมาจากถังแช่ เห็นอย่างนั้นผู้มาใหม่จึงตรงเข้าช่วยอีกแรง


             “ไม่เป็นไรหรอกลู่หาน ฉันยกเองได้ เดี๋ยวจะจัดของคุณมินจีแล้วก็ตามด้วยของร้านฟลอเซ่ อ้อ แล้วก็นะ ของร้านเค้กพี่อี้ชิงเมื่อวานนี้ฉันเก็บไว้แล้ว เหลือแค่เอาไปส่งที่ร้านแพคฮยอนอธิบายจบคนฟังก็พยักหน้าตามอย่างเดียว

 
             “งั้นอันหลังที่ยังจัดไม่เสร็จ เดี๋ยวผมช่วยนะ


             “อื้ม งั้นก็ได้คุณเจ้าของร้านตรงไปยังอีกมุมเพื่องานทำในส่วนของตัวเอง ขณะที่อีกคนจะคอยรับลูกค้าที่เริ่มแวะเข้ามาอย่างปกติเหมือนทุกวันและจัดการกับงานของตัวเองที่อาสาไปด้วย ท่าทางที่ขยันขันแข็งของลู่หานทำให้แพคฮยอนต้องอมยิ้มออกมา และพอถึงเวลาที่ต้องเอาของไปส่ง แพคฮยอนก็นึกได้ว่าเขาควรจะไปเองดีกว่า เพราะดูเหมือนว่าลูกน้องคนขยันจะไม่ว่างเสียแล้ว


             “นี่ลู่หาน ฉันจะเอาดอกไม้ไปส่งที่ร้านพี่อี้ชิงให้เองนะ


             “อ้าว .. ทำไมล่ะครับ ไว้เดี๋ยวผมไป


             “จะไปได้ไงล่ะ เห็นมั้ยว่านายยังไม่ว่างเลย ทำไปเหอะน่า เดี๋ยวฉันก็มาแล้ว ต้องรีบมารับล็อตใหม่ที่คุณจียอนจะมาส่งให้ด้วย


             “ก็ได้ครับ รีบไปรีบมาล่ะ


             “โอเคแพคฮยอนส่ายหน้านิดๆกับท่าทางที่ห่วงกันเกินไปแล้วของลู่หาน แต่เขาก็รู้ดีว่ามันคงเพราะความมีน้ำใจและเป็นคนดีของอีกฝ่ายมากกว่า

                                                   

-----◆◆-------------◆◆-----

 


             มอเตอร์ไซค์คันเล็กถูกลากออกมาจากด้านข้างของร้าน อากาศเย็นคงทำให้มันไม่อยากจะถูกใช้งานมากนัก แพคฮยอนยิ้มให้ราวกับมันมีชีวิต หมวกกันน็อคสีขาวก็ถูกใช้งานอีกครั้งเช่นกัน ระหว่างที่เขาขี่ผ่านไปเรื่อยๆนั้นไม่มีอะไรผิดปกติแต่อย่างใด จะเว้นก็แต่ห้วงความคิดที่คะนึงหาอีกคนซึ่งเคยซ้อนท้ายมาด้วยกัน

 

เคยมาส่งดอกไม้ด้วยกัน เคยมานั่งรถเล่นด้วยกัน

 

ไม่นานนักแพคฮยอนก็มาถึงร้านเค้กที่เขาคุ้นเคยเพราะรู้จักกับเจ้าของร้านเป็นอย่างดี แต่พอหยุดยืนแค่หน้าประตูร้านบางอย่างก็ทิ่มแทงใจขึ้นมา ใบหน้าหมองเศร้ามองเงาตัวเองที่สะท้อนออกมาจากกระจกร้าน แพคฮยอนจำได้ว่าเวลามายืนตรงนี้ทีไรจะเห็นเงาของเขากับใครอีกคนที่มาด้วยกัน แม้ว่าจะไม่กี่ครั้ง แต่ตอนนั้นเขาจำความรู้สึกไม่โดดเดี่ยวได้ แล้วตอนนี้ล่ะ .. กลับมาเหมือนเดิมแล้วงั้นเหรอ

 

 


             ภายในร้านนอกจากส่วนที่ให้ลูกค้านั่งแล้ว ด้านในถัดไปก็เป็นตู้กระจกที่เรียงรายไปด้วยเค้กหน้าตาน่ารักน่าทาน ข้างๆคือเคาน์เตอร์ที่ร่างของเจ้าของร้านกำลังยืนวุ่นอยู่กับบัญชี แพคฮยอนมองสองสาวในชุดเมดน่ารักเดินผ่านเขาไปมาเพื่อเตรียมงานอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานนักคนที่ก้มหน้าอยู่หลังเคาน์เตอร์ก็เงยขึ้นพอดี


             “แพคฮยอน!ชายหนุ่มตะโกนข้ามมาหาแพคฮยอนที่ยังยืนอยู่ ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามออกมา


             “พี่อี้ชิง


             “ว่าไง ไม่ได้เจอนานเลยนะ วันนี้มาส่งเองเหรอ


             “ครับ


             “ว่าแต่พ่อหนุ่มคนนั้นล่ะ


             “ลู่หานไม่ว่างน่ะครับ เลยปล่อยให้วุ่นอยู่ที่ร้านแทน


             “หือ .. เปล่าๆ พี่ไม่ได้หมายถึงลู่หาน


             “แล้ว.....


             “พี่หมายถึงพ่อหนุ่มรูปหล่อตัวสูงๆที่เคยมากับนายสองสามครั้งน่ะ ไม่มาด้วยล่ะแพคฮยอนได้ยินอย่างนั้นก็รู้สึกกระตุกอยู่ในใจไปบ้าง เขายิ้มน้อยๆแทนคำตอบให้กับพี่ชายตรงหน้าที่ไม่ได้เจตนาจะให้เขาคิดอะไร


             “ชานยอลน่ะเหรอครับ เค้ากลับบ้านที่โซลแล้วล่ะครับ


             “งั้นหรอกเหรออี้ชิงทำหน้าสงสัยแต่ก็ไม่ได้คิดจะถามอะไรต่ออีก เขาเรียกให้สาวสวยคนหนึ่งเอาน้ำผลไม้ปั่นมาเสิร์ฟให้แพคฮยอนที่นั่งรอเขาเข้าไปเอาเงินค่าดอกไม้ แพคฮยอนนึกขอบคุณที่อี้ชิงก็เป็นอย่างตนที่บังเอิญว่าไม่รู้จักปาร์คชานยอล เขาจึงไม่จำเป็นจะต้องตอบคำถามที่ไม่อยากจะตอบหรือพูดถึงมันอีก

 


              “เฮ้อ...

ถอนหายใจเบาๆที่โต๊ะตัวเล็กมุมหนึ่งของร้านพลางก้มลงดูดน้ำผลไม้ปั่นด้วยหลอดสีสวยตรงหน้า เขาไม่อยากจะฟุ้งซ่านระหว่างที่รอจึงฆ่าเวลาด้วยการหยิบหนังสือพิมพ์ที่วางอยู่ใกล้ๆขึ้นมาอ่าน มือบางเปิดมันไปทีละหน้าอย่างเชื่องช้าโดยไม่ได้คิดจะสนใจอ่านเนื้อหาในนั้นเท่าไหร่นัก .. และไม่รู้ว่าสวรรค์แกล้งหรือเพราะความบังเอิญกันแน่ เขาเปิดไปได้ไม่กี่หน้าก็ต้องหยุดลงพร้อมกับลมหาย

 

ใจที่นิ่งไปราวกับใครเอามือมากดปิดสวิตซ์ ดวงตาทั้งคู่จดจ้องลงไปที่หน้านั้นเหมือนจะอ่านทวนซ้ำ ทั้งที่เขาก็แค่มองให้มั่นใจ เพราะไม่ว่าจะอ่านไปอีกกี่ครั้งเนื้อความมันก็เหมือนเดิมอยู่ดี


             ข่าวที่พูดถึงพิธีมงคลที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า ระหว่างลูกชายของนักการเมืองชื่อดังคนหนึ่งและลูกสาวของนักธุรกิจเจ้าของกิจการยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่งในเกาหลี ทั้งหมดนั้นประจักษ์แก่สายตาของพยอนแพคฮยอน ทุกบรรทัด ทุกตัวอักษร แทรกซึมลงสู่จิตใจให้เหี่ยวเฉาลงกว่าเดิม ชายหนุ่มดันแก้วน้ำผลไม้ออกไปจากตรงหน้าของเขาก่อนจะดึงเอาหนังสือพิมพ์เข้ามาใกล้กว่าเดิม

 

 

 

ดึงมาดูให้มันชัดๆ ให้มันย้ำว่านี่คือความจริง

 

 

 

 

 

 

                                                   
             ร่างโปร่งที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยวิ่งไปมาระหว่างหน้าร้านกับหลังร้านโดยไม่บ่นอะไรสักคำ ร้านใกล้ปิดแล้วลูกค้าจึงหมดไป มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่ช่วยกันเก็บร้านไปเรื่อยๆ

 

ลู่หานแอบรู้สึกได้ถึงความเงียบผิดปกติของเจ้านายตัวเอง ท่าทีนิ่งเกินไปแบบนี้เขาอดจะสงสัยไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป แพคฮยอนหยุดมองลู่หานที่เดินเก็บของไปมาก่อนจะเอ่ยขึ้น

 

             “นี่ลู่หาน ฉันจะไม่อยู่ซักวันสองวันนะ วันนั้นร้านคงปิดแพคฮยอนบอกพร้อมกับพยายามยิ้มให้อย่างเคย คนฟังเริ่มจะสงสัยและอยากรู้ว่าเพราะอะไร เขาไม่อยากละเลยหน้าที่ของตัวเองที่ได้รับมา


             “คุณแพคฮยอนจะไปไหนครับ


             “ก็ .. พอดีมีธุระที่ต่างจังหวัดนิดหน่อยน่ะ


             “งั้นให้ผมไปด้วยได้รึเปล่า ผมอยากไปเที่ยวที่อื่นมั่งน่ะครับลู่หานเอ่ยถามออกไปโดยไม่นึกถึงมารยาทอะไรทั้งนั้น เวลานี้เขาไม่มีทางเลือก รู้แค่อย่างเดียวคือปล่อยให้อีกฝ่ายไปคนเดียวไม่ได้แน่ๆ ใบหน้าใสซื่ออย่างไม่มีเจตนาร้ายนั้นทำให้แพคฮยอนไม่ได้ถือสาอะไร เขาจึงได้แต่ยิ้มอย่างเอ็นดูมาให้


             “ไม่เป็นไรหรอก ไว้วันหลังเราค่อยไปเที่ยวกันใหม่ก็ได้นี่ ครั้งนี้ไม่สนุกหรอกน่ะ เชื่อฉันสิ


             “แต่ผมเบื่อนี่ครับ ตั้งแต่มาอยู่นี่ก็ไม่ได้ไปไหนเลยนอกจากกลับบ้านที่โซลแค่บางครั้ง ผมเลยเบื่อสองที่นี้จะแย่อยู่แล้ว .. น่านะคุณแพคฮยอน ให้ผมไปด้วยเหอะนะครับแพคฮยอนถอนหายใจเบาๆและเผลอยิ้มออกมาอีกครั้ง


             “ก็อยากให้ไปด้วยหรอกนะ แต่นายเบื่อโซลกับที่นี่แล้วคงยิ่งไม่สนุกไปใหญ่


             “หือ ทำไมล่ะครับ...


             “ก็เพราะว่าต่างจังหวัดที่ว่าน่ะ คือโซลไงลู่หานแพคฮยอนเอื้อมมือมาแตะที่ไหล่คนตรงหน้าเบาๆเป็นเชิงขอโทษที่พูดไม่ชัดเจน


             “โซล คุณแพคฮยอนจะไปโซลเหรอครับ


             “อื้ม เพราะงั้นไว้วันหลังเราค่อยไปเที่ยวที่อื่นกันนะ ครั้งนี้ฉันขอตัวซักวันสองวันละกันพูดจบจู่ๆเสียงโทรศัพท์ในร้านก็ดังขึ้น ทำให้คุณเจ้าของร้านต้องวิ่งไปรับ ทิ้งให้ลูกน้องคนเก่งยังคงยืนค้างอยู่อย่างเดิม

 

สีหน้าของลู่หานเปลี่ยนไปราวกับคนละคน แววตาอย่างคนใช้ความคิดเข้ามาแทนที่ความใสซื่อก่อนหน้านี้ที่แสดงออกไป


             .. นายพลาดได้ยังไงกัน


             คนแพ้ถอนหายใจกับตัวเองที่พลาดท่าให้อีกคนที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลย คุณแพคฮยอนของเขาออกจะแสนดีและไม่ได้เจตนาจะหักลำกันแบบนี้ แต่คนที่ทำงานแทบจะไม่เคยพลาดเลยอย่างลู่หานกลับต้องมาเสียท่าให้กับเรื่องเล็กๆของผู้ชายธรรมดาคนนี้ นี่สิที่ไม่น่าให้อภัย

 

แล้วเขาต้องทำยังไงล่ะ รอดูวันนั้นก่อนน่าจะดีที่สุด

 
 

                                                                                           -----◆◆-------------◆◆-----

 

 

             ไม่กี่วันผ่านไปกับใจของลู่หานที่ต้องคอยเฝ้าจับตาดูว่าเจ้านายของเขาคนนี้จะไปธุระเมื่อไหร่ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมบอกอะไรเลย บอกแค่ถึงวันแล้วจะบอกเท่านั้น แต่มันคงเป็นเรื่องบังเอิญอีกมากกว่าที่แพคฮยอนไม่ได้บอกอะไร

ลู่หานก่อนไป

 

ถ้าจะโทษก็เพราะจิตใจของเขาเองที่มันไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจนลืมจะบอกกล่าวลูกน้องคนสำคัญ

 

ร่างของชายหนุ่มในโค้ทตัวยาวเดินฝ่าอากาศหนาวเพื่อตรงไปยังร้านดอกไม้แห่งเดิมที่เป็นเหมือนบ้านหลังที่สองของเขาไปแล้ว มือข้างหนึ่งหิ้วถุงลายน่ารักที่ข้างในมีเค้กของร้านคุณอี้ชิงมาด้วย แม้สิ่งเล็กๆน้อยๆที่นับว่าเป็นหน้าที่ที่ต้องทำ แต่ทุกครั้งที่ลู่หานทำมันไปนั้นก็ล้วนมาจากความตั้งใจส่วนตัวด้วยทั้งสิ้น


             หวังว่าขนมหวานๆชิ้นนี้จะทำให้คุณแพคฮยอนยิ้มออกมาจากความรู้สึกจริงๆ แม้จะเพียงแค่ไม่กี่นาทีก็ตาม สองขาก้าวผ่านมาตามทางเรื่อยๆจนถึงหน้าร้าน แต่แล้วสิ่งที่ลู่หานหวังเอาไว้กลับพังทลายลงอย่างไม่คาดคิด


            

             “นายพลาดอีกแล้ว...


             เขากัดฟันบอกกับตัวเองเมื่ออ่านกระดาษที่แผ่นหนึ่งที่ประตูหน้าร้าน

ข้อความไม่กี่บรรทัดบอกไว้สั้นๆว่าร้านจะปิดแค่สองวัน ร่างโปร่งยืนตัวแข็งอย่างนึกโกรธตัวเองที่ไม่ได้เรื่องอะไรเลย มือที่ถือถุงเค้กเอาไว้กำลังกำเข้าหากันแน่นอย่างลืมตัว ก่อนจะคลายออกเมื่อข้อความในโทรศัพท์มือถือส่งเสียงเรียกให้เขาเปิดอ่านดู

 

 


- ขอโทษนะลู่หานที่บอกช้าไป วันที่ร้านปิดก็ถือว่าพักผ่อนแล้วกันนะ ไว้เจอกันนะ

 

 

 

 

             “โธ่เว้ย!!

 

 

 

 

 

 

 

.

.

Tbc. Chapter 7

 

 

 

 

 

ตอนนี้ก็มาสั้นๆค่ะ เป็นตอนต่อจาก(สมัย)อินโทรเลยนะคะ หุหุ

 

พาร์ทนี้ปริศนาของลู่หานที่ไม่ได้เป็นปริศนาเลยแต่แรก ก็ได้คลายออกเยอะแล้วนะคะ .. ไม่ได้บรรยายให้เห็นถึงลักษณะของคาแร็คเตอร์นี้ซักเท่าไหร่ เพราะคิดว่าคนอ่านจิ้นกันเองได้อยู่แล้ว  (ลู่หานเรื่องนี้น่ากรี๊ดมาก ><!!!)

 

ตอนต่อไปนุ้งแบคผู้น่าสงสารของเราจะเป็นอย่างไร เจอกันพาร์ทหน้าจ้า ~~



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

695 ความคิดเห็น

  1. #679 PINKLAND (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 14:57
    แบคไปงานแต่งแน่ๆ ฮือออ
    #679
    0
  2. #645 คุณพวยพวย (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มกราคม 2558 / 20:44
    แบคจะไปงานแต่งชานยอลใช่มั้ย
    #645
    0
  3. #629 96line's (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 15:56
    จะตั้งงานสินะ  โถ่ชานไม่รักเขาก็กลับมาอยู่กับแบคสิ
    ไม่อยากแต่งก็กลับมา
    #629
    0
  4. #606 ˋoshpcy. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กันยายน 2557 / 22:59
    โอ้ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #606
    0
  5. #590 [~Black_Pearl~] (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 18:47
    โอย รักสามเศร้า
    #590
    0
  6. #554 baekky (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 03:36
    ลู่รีบตามไปเลยยยยย

    ไม่อยากให้แบคเห็นฉากแต่งงาน

    ว่าแต่ใครแต่งงานกันล่ะ?? ใช่ยอลหรือเปล่า??

    และว่าแต่แบคจะไปงานนี้หรือจะไปทำอะไร ??
    #554
    0
  7. #530 sweet_memory (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 12:54
    พอเสี่ยงลู่มา รีดเดอร์ก็เผลอให้ใจไปเลย
    ขอโทษนะคุณบอดี้การ์ดคิมไค 5555
    แพคฮยอนอย่าไปเลยนะโซลน่ะ
    เสีย่วลู่ตามไปห้ามมมมหน่อยสิ่ TT
    #530
    0
  8. #509 skyrealdream (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กันยายน 2556 / 22:40
    เรื่องนี้แบคเจ็บซ้ำๆย้ำๆบ่อยๆมากๆอ่ะ
    #509
    0
  9. #494 Starlight "★☆ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กันยายน 2556 / 16:09
    พี่จะไปให้ช้ำอีกทำไมนะพี่แบค แต่พี่รักมากนี่เนาะ

    พี่ลู่ พี่ตามไปดูพี่แบคเร็ววววว พี่ต้องดูแลพี่แบคตามที่พี่ยอลสั่งมาสิ ง่าาาาาาาาาาาาา
    #494
    0
  10. #460 Pe'am (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 01:45
    เรื่องนี้ดราม่าได้อีก ไปงานแต่งไปถล่ม โยนเค้ก เตะเจ้าสาว เอาเลย แบค 5 55.
    #460
    0
  11. #438 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 19:51
    แบคจะไปงานแต่งชานยอลเหรอ ไปอาละวาดให้งานพังไปเลย 5555
    #438
    0
  12. #426 Acoustic fair (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2556 / 11:59
    แบคไปพัง งานหรอ ชานยอลอ่ะ อย่าแต่งนะ โถ่ ดราม่าจัง 
    #426
    0
  13. #411 de.fang (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2556 / 19:46
    อ้าวลู่ คิดไรกับแบคป่าวเนี่ย 5555
    คุณชายจะแต่งงาน??????
    #411
    0
  14. #392 May Sirirat (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2556 / 17:12
    ยอลแต่งงาน????
    แบคไปงานแต่งยอล????

    ไปทำไมแบคมันจะเจ็บนะ T^T
    #392
    0
  15. #323 Beloved-jae (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 16:17
    อ ิหยอยอ่ะ ทำไมแกเปนแบบนี้ละ 

    อารมณ์เสีย หงุดหงิด

    พยอนก็นะ ทำไมไม่ให้อาลู่ไปด้วย

    ทำไม ทำไม ทำไม!!!!!!!
    #323
    0
  16. #279 Clothia (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 17:16
    ลู่หานนี่คือคนที่ถูกส่งให้มาดูแลแบคฮยอนใช่มะ??

    แต่แบค ที่นายจะไปโซลนี่คือไปงานแต่งชานยอลใช่ป้ะ อย่าไปเลยนะ อย่าไปให้หัวใจของตัวเองต้องเจ็บปวดไปมากกว่านี้เลย
    #279
    0
  17. #272 chanchan123 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 21:03
    ลู่หานมาทำหน้าที่บอดี้การ์ดสินะ
    #272
    0
  18. #248 byunbiii (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 เมษายน 2556 / 10:03
    สงสารแบค TTT
    ยอลจะแต่งงานหรอ แย่จริง:(

    #248
    0
  19. #233 chanyeol159 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 13:20
    สงสาร แบค ชานยอล ไคด้วย ฮืออออ ตกลงยอลแต่งงานจริงๆหรอ
    #233
    0
  20. #232 chanyeol159 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 12:59
    แบคจะไปทำไมให้เจ็บล่ะ
    #232
    0
  21. #204 Wu.F (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 23:48
    แบคไปทำไมอ่ะ TT
    #204
    0
  22. #193 junei (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 เมษายน 2556 / 17:12
    ไคส่งลู่มา อย่าบอกว่าลู่ก็ชอบแบคอีก
    #193
    0
  23. #166 midorika (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 23:39
    พี่ลู่ดูลึกลับมาก เหมือนจะไม่ใช่แค่คนที่มาสมัครงานธรรมดา



    #166
    0
  24. #153 my angle_teuk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 เมษายน 2556 / 11:48
    พี่ลู่นี่ยังไงค้า
    #153
    0
  25. #127 babyryu. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 เมษายน 2556 / 14:37
    คือแบบลุ้นแทนอาลู่ว่าแกคงจะมีแผนยื้อเจ้านายตัวเองไว้

    ไงละ แบคมันฉิ่งหนีไปก่อน U_U ให้เดาก็ไปงานแต่งใช่ป้ะ

    พฮือออออออออออ แบคจะไปอยากฟังคำนั้นจากยอลทำไม

    ปล่อยไปเหอะะ ตัวเองเจ็บเปล่าๆ งืออออออออออออ
    #127
    0