[FIC EXO] Lonely Flower (ChanBaek)

ตอนที่ 18 : ◆ Lonely Flower - Epilogue [Ending]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,937
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    20 ต.ค. 56








.. Epilogue ..

 

 

 

            .. วันวานที่ผ่านเลย ถึงเจ็บปวดเพียงไหน แต่หัวใจก็ยังต้องการ

 

             ค่ำคืนนี้แตกต่างไปจากทุกคืนที่ผ่านมา ตรงโต๊ะไม้ตัวเดิมไม่ได้มีเพียงแค่เขาเท่านั้นที่นั่งอยู่อย่างเดียวดาย แพคฮยอนถูกโอบไว้ด้วยแขนของชานยอล ความเงียบที่เกิดขึ้นทำให้ความเหนื่อยล้าในจิตใจได้พักเสียบ้าง ความรู้สึกระหว่างกันส่งผ่านกันได้แม้ไม่ต้องเอ่ยอะไร ชานยอลลอบมองคนที่พิงเขาเอาไว้

 

             “ขอโทษแทนแม่ของฉันด้วยนะ จริงๆแล้วท่านก็แค่จงใจอยากให้เราพิสูจน์ว่าจริงๆแล้วต้องการกันแค่ไหน” จู่ๆชานยอลก็หลุดความจริงออกมาจนได้ เขายิ้มให้คนฟังที่ตอนนี้ยิ่งอึ้งหนักไปกว่าเก่า แพคฮยอนแทบไม่เชื่อหูในสิ่งที่เพิ่งจะได้ยิน

             “คุณ ว่ายังไงนะ แม่ของคุณ ...”

             “ใช่แล้วล่ะ แม่เค้าแค่อยากแกล้งเราเท่านั้นเอง ท่านบอกว่ากว่าจะที่แม่จะได้เป็นสะใภ้ตระกูลนี้ก็เกือบหมดหวังเหมือนกัน กว่าจะได้แต่งงานกับพ่อก็เล่นเอาแม่ร้องไห้ไปหลายหนแล้ว เพราะงั้นนายที่ฉันเลือกก็ต้องผ่านความกดดันสุดท้ายนี้ไปให้ได้” ชานยอลอธิบายช้าๆเพราะกลัวว่าคนตรงหน้าจะคิ้วพันกันมากไปกว่าเก่า แพคฮยอนคิดตามยังไงก็ไม่อยากจะเชื่อสักนิด

             “กดดันงั้นเหรอ แล้วสรุปว่า..”

             “ก็ไม่สรุปอะไรหรอก นายยอมทำเพื่อฉันขนาดนั้นก็แสดงแล้วว่านายรักฉันขนาดไหน”

             “แล้วของแบบนี้มันวัดได้ด้วยเหรอว่าผมรักคุณรึเปล่า”

             “ช่างมันเหอะน่ะแพคฮยอน เรื่องของแม่ก็คือเรื่องของแม่ ส่วนเรื่องของเราก็คือเรื่องของเรา”

 

 
 

             “อย่าทำหน้าน่ารักมากได้มั้ย”        
   

             “อะไรของคุณ”

             “ก็ฉันไม่ชอบให้นายน่ารักกับคนอื่นไง”

             “คนอื่น .. คนอื่นที่ไหน ผมอยู่กับคุณแค่สองคนไม่ใช่เหรอ” แพคฮยอนแย้งขึ้นมาพลางขมวดคิ้ว

             “ก็นั่นไงล่ะ พระจันทร์เอย ดวงดาวเอย เมฆเอย ถ้าพวกมันหลงรักนายขึ้นมาจะทำไงล่ะ ฉันไม่ต้องเป็นศัตรูกับทุกสิ่งบนโลกนี้เลยเหรอ” ชานยอลเอ่ยออกมาราวกับว่าสิ่งที่พูดมันสำคัญนัก

             “หึ .. คุณคงอ่านนิยายมากไปนะถึงได้พูดอะไรชวนอ้วกแบบนี้ออกมาได้”

             “นิยายน่ะไม่ได้อ่านหรอก แค่เจอกับตัวเลยพอจะเข้าใจ”

             “.............” แพคฮยอนอึ้งไปอีกครั้งอย่างคนหนีไม่ออก เขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ชอบทำให้เขาใจเต้นได้ทุกทีเลย จะหลบตาก็ไม่กล้าจะต่อว่าก็ทำไม่ลง สุดท้ายแล้วคนเสียเปรียบมันก็เขาเองชัดๆ ร่างเล็กถอยหายใจออกมาก่อนจะผลักมือดันหน้าอกของอีกฝ่ายออกไปแรงๆ

             “โอ๊ย ..” ชานยอลร้องออกมาเมื่อมือของแพคฮยอนทุบมาไม่เบานัก ครั้งก่อนเขาอาจจะแกล้งแต่ครั้งนี้มันเจ็บจริงๆนะ ถึงอย่างนั้นคนทำก็ดันเข้าใจว่านั่นก็แค่การแสดงละคร

             “คิดว่าผมจะเชื่ออีกเหรอคนเจ้าเล่ห์” แพคฮยอนพูดจบก็ลุกขึ้นยืนเพื่อจะกลับเข้าไปในบ้านโดยปล่อยให้ชานยอลก้มหน้าอยู่กับแผลตัวเอง แต่เมื่อเดินหนีมาได้ไม่เท่าไหร่ก็แปลกใจกับคนด้านหลังที่ดูจะเจ็บจนร้องเรียกเขาไม่ออกอีก ร่างสูงก้มหน้าอยู่กับแผลที่หน้าอกเพราะความเจ็บเล่นเอาแพคฮยอนชักจะอดห่วงขึ้นมาไม่ได้ คุณเจ้าของร้านดอกไม้ที่อุตส่าห์จะไม่ยอมหลงกลจึงลืมเรื่องนั้นแล้ววิ่งกลับไปหาอีกครั้ง

             “ชานยอล คุณเจ็บจริงๆใช่มั้ย ผมขอโทษ” แพคฮยอนว่าพลางนั่งลงข้างๆแล้วก้มดูแผลที่เผยออกมาจากขอบเสื้อที่เปิดอยู่ เลือดสีแดงซึมออกมาจากผ้าพันแผล แพคฮยอนเงยหน้ามองชานยอลอย่างเป็นห่วง

             “เลือดออกด้วย เจ็บมากมั้ย”

             “อืม เจ็บจริงๆแพคฮยอน”

             “งั้นอย่าเพิ่งลุกนะ คุณรออยู่นี่เดี๋ยวผมจะเข้าไปเอาผ้ามาเปลี่ยนให้ใหม่” ใบหน้าหวานจริงจังมากเสียจนคนมองพอใจกับท่าทีเป็นห่วงอย่างนั้น แต่พอแพคฮยอนจะลุกขึ้นก็กลับถูกชานยอลรั้งให้นั่งลงมาบนตักของเขา

             “อ๊ะนี่!! ทำอะไรของคุณน่ะ ถ้าแผลฉีกแล้วจะทำยังไง” คนเป็นห่วงต่อว่ากับการกระทำของคนไม่รู้สถานการณ์ ร่างเล็กที่นั่งอยู่บนตักของชานยอลถูกเขารวบเอาไว้จากด้านข้าง ใบหน้าคมแนบชิดอยู่กับพวงแก้มหอมๆโดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว

             “ฉีกก็ฉีกไปสิ หยุดหายใจยังเคยมาแล้ว แผลแค่นี้เล็กน้อยจะตายไป”

             “คุณแกล้งผมเหรอ”

             “เลือดออกขนาดนี้เนี่ยนะแกล้ง”

             “ก็เพราะเลือดออกไง ผมบอกจะทำแผลให้ใหม่ ทีนี้ปล่อยได้รึยัง”

             “ไม่”

             “นี่คุณ...”


             “ช่างมันเถอะนะ ฉันไม่ตายง่ายๆหรอก” ชานยอลพูดถึงตรงนี้คนที่ได้ยินคำว่าตายก็เงียบไปในทันที แพคฮยอนไม่ได้อ่อนไหวกับเรื่องแค่นี้แต่ครั้งก่อนหวนเข้ามาให้เขาต้องนึกถึง จะรู้บ้างไหมว่าเขาแทบขาดใจแค่ไหนกับเรื่องในวันนั้น คนที่ยังหายใจแต่ทำอะไรเพื่อยื้อชีวิตของอีกคนไว้ไม่ได้ แค่วินาทีเดียวก็อาจเสียไปตลอดกาล


             “โธ่ .. อย่าทำหน้าแบบนั้นได้ไหม ฉันอยู่นี่แล้วไง” ชานยอลเริ่มจะไม่สนุกเมื่อแพคฮยอนนิ่งไป เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำให้อีกฝ่ายคิดเรื่องนี้ขึ้นมาอีก อ้อมกอดอบอุ่นกระชับเอาร่างเล็กไว้แน่น แพคฮยอนมองแววตาน่าสงสารอย่างนั้นเลยอมยิ้มออกมาบ้าง เสียงหัวเราะเบาๆทำเอาคนที่รู้สึกผิดเข้าใจแล้วว่าตัวเองกำลังโดนเอาคืน ชานยอลหมั่นไส้คนในอ้อมกอดที่หัวเราะคิกคักที่ได้แกล้งเขากลับ อย่างนี้มีหรือจะปล่อยให้เอาคืนอยู่ฝ่ายเดียว

             “หึ .. หัวเราะไปเลยนะ เพราะอีกเดี๋ยวอาจจะไม่ได้หัวเราะแล้ว” แพคฮยอนยิ้มค้างกับสิ่งที่ได้ยิน เขาไม่ทันจะได้เอ่ยอะไรออกมาก็ถูกมือหนาของชานยอลโน้มให้ใบหน้าของเขาก้มลงไปรับจุมพิตอันแสนหวานเสียแล้ว

             รสจูบอันดูดดื่มดึงรั้งให้สองร่างแนบชิด มือเล็กรั้งไหล่กว้างเอาไว้อย่างไม่คิดจะต่อต้าน ความหวานแผ่ซ่านไปทั่วทั้งตัวและหัวใจ

 

 

 

             เพราะความผิดพลาดของผู้ชายคนหนึ่งที่กลัวจะเสียคนที่รักไป จึงต้องปกปิดทุกอย่างเพราะต้องการจะกลับมาแก้ไขในตอนสุดท้าย ทั้งที่รู้ว่าคนที่รักต้องเจ็บปวดแค่ไหนเขาก็ยังเลือกที่จะเห็นแก่ตัว แต่เรื่องราวร้ายๆที่เพียรพยายามป้องกันก็เกิดขึ้นจนได้ ถึงแม้ว่ามันจะผ่านไปแล้วและเขาก็ยอมแลกชีวิตกับคนที่รัก แต่ไม่ว่ายังไงคนผิดคนนี้ก็ต้องชดใช้ เพราะฉะนั้นความเงียบงันที่คอยทำร้ายหัวใจดวงน้อยก็คงไม่อาจกล้ำกรายเข้ามาได้อีก ตราบใดที่ผู้ชายอย่างเขายังอยู่ข้างๆไม่ห่างไปไหน

 

             .. โชคชะตาจะเล่นตลกแบบไหนก็ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว เพราะไม่ว่าจะต้องแยกจากกันอีกกี่ครั้ง ขอแค่หัวใจยังตรงกันอยู่ พวกเขาก็จะกลับมาหากันอยู่ดี

 
 








 

 -  ฉากต่อไปนี้ถูกตัดออกไป ดูวิธีการอ่านได้ที่หน้าบทความหลักค่ะ  ^^ -













 

แค่ดวงดาวในคืนนี้เป็นพยานให้กับความรักของพวกเขาก็เกินพอแล้ว





 

 ◆◆◆◆

 

 

             ห้องโถงกว้างของบ้านหลังใหญ่เหมือนขาดใครบางคนไป คุณชายเล็กไม่ได้มาร่วมโต๊ะอาหารเช้าอย่างเช่นทุกที อาหารอย่างดีถูกวางลงโดยสาวใช้ไม่กี่คนที่ทำหน้าที่ได้ดีไม่มีที่ติในเช้าวันหยุดอันแสนสดใส คุณท่านทั้งสองจับจ้องลูกชายคนโตหลังจากที่กลับมาหายดีจากบาดแผลที่ได้รับ พร้อมกับร่างของใครอีกคนที่เพิ่มเข้ามานั่งข้างกันในเวลานี้ บอดี้การ์ดหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างเจ้านายได้แต่อมยิ้มกับบรรยากาศครอบครัวที่กลับมาสดชื่นอีกครั้ง ลู่หานรีบหุบยิ้มลงเมื่อคุณท่านเอ่ยถามหาลูกชายอีกคน

             “คยองซูไปไหนเสียล่ะลู่หาน”

             “คุณชายออกไปกับไคน่ะครับ เห็นว่าจะไปธุระแต่ยังไม่ชินทาง คุณลุงคนขับประจำก็ลาพักร้อนอยู่ ผมเห็นไคว่างเลยให้พาคุณชายไปแทนน่ะครับ”

             “อ้อ .. อย่างนั้นหรอกเหรอ แปลกดีนะ สองคนนี้มันดูไม่ชอบหน้ากันเท่าไหร่ ไคมันทนได้ขนาดนี้เห็นทีฉันคงจะต้องเพิ่มเงินเดือนให้แล้วล่ะ” ใบหน้ามีอายุของคุณท่านเอ่ยขึ้นทีเล่นทีจริง ทำเอาทุกคนต้องยิ้มตาม แววตาใจดีหันจากบอดี้การ์ดหนุ่มมาหาลูกชายคนโตที่นั่งเงียบอยู่ข้างกับอีกคนที่ดูจะเกร็งไม่น้อย

คุณชายชานยอลมองผู้เป็นพ่อที่ไม่พูดอะไรนอกจากยิ้มมาให้อย่างเดียว ขณะที่คนเป็นแม่จะนั่งหน้าเคร่งจ้องคนรักของเขา

             “ทิ้งร้านมาแบบนี้ ไม่ห่วงเหรอแพคฮยอน” คุณท่านผู้หญิงเอ่ยถาม ทำเอาคนตอบรู้สึกตื่นๆแทบจะในทันที แพคฮยอนกลัวเหลือเกินว่าตัวเองจะทำอะไรออกไปไม่ดีพออย่างที่ควร

             “อ่ะ เอ่อ ครับ ก็ไม่ห่วงเท่าไหร่เพราะเดี๋ยวผมก็กลับไปแล้ว”

             “งั้นเหรอ คิดว่าจะค้างที่นี่ต่ออีกสักพักเสียอีก” ใบหน้าสวยสง่าเอ่ยเรียบๆทั้งที่ความจริงก็เสียดายอยู่ไม่น้อยที่คนรักของลูกชายจะกลับเสียแล้ว หล่อนนึกถึงตอนที่แพคฮยอนโผล่เข้ามาที่บ้านหลังนี้เพื่อตามหาชานยอล ครั้งนั้นก็พอจะเดาสถานการณ์ได้จึงต้องเล่นบทโหดร้ายไปตามลูกชาย ไม่นึกว่าจะเป็นคนที่ชานยอลเลือกจริงๆ และก็คิดไว้ไม่ผิดว่าชานยอลจะจริงจังและรักมากขนาดนี้

 

             “ไม่ได้หรอกครับแม่ แพคฮยอนเค้ามีความรับผิดชอบเต็มเปี่ยม” จู่ๆเสียงทุ้มของชายหนุ่มก็เอ่ยขัดจังหวะขึ้นมาเล่นเอาคนถูกพูดถึงต้องหันไปทำหน้าเป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องยอเขาก็ได้

 

             ลู่หานมองดูรอยยิ้มของทุกคนและรู้สึกมีความสุขไปด้วย สำหรับเหตุการณ์ร้ายๆที่ผ่านมาทำให้รู้สึกได้ถึงคำที่เค้าว่ากันว่า คนเราหากได้คู่กันแล้วก็คงไม่แคล้วกัน

 
 

◆◆◆◆

                                                   

             สนามหญ้ากว้างขวางบริเวณหน้าบ้านหลังโอ่อ่า จะมองกี่ทีแพคฮยอนก็คิดว่ามันใหญ่โตจนรู้สึกแปลกๆ ยังไม่นับกับบอดี้การ์ดและคนคุ้มกันในชุดดำหลายคนที่ยืนนิ่งอยู่ตามแต่ละจุดของบ้านหลังนี้ ร่างเล็กก้าวเท้าช้าๆไปตามผืนหญ้าที่เขาตั้งใจออกมาเดินเล่นหลังมื้ออาหารอันแสนอร่อย แต่ดูเหมือนว่าบรรยากาศพวกนี้มันช่างไม่เหมาะแก่การผ่อนคลายเอาเสียเลย จริงอยู่ที่ภายใต้แว่นดำของแต่ละคนที่ยืนนิ่งนั้นจะไม่ได้สนใจอะไรเขาเท่าไหร่ แต่แพคฮยอนก็รู้ตัวดีว่าสายตาหลายคู่เลยล่ะที่กำลังมองเขาอยู่

             เป็นตระกูลที่ภายนอกห่างไกลจากเชื้อเจ้าเชื้อนายพอควรเลยนะ อย่างกับพวกมาเฟียแน่ะ ดูไม่ค่อยจะส่วนตัวเลยสักนิด

             ร่างเล็กมองซ้ายทีขวาทีก่อนจะหยุดถอนหายใจออกมาคนเดียว

             “เหนื่อยใจอะไรอีกล่ะแพคฮยอน”

             “ชานยอล...” แพคฮยอนหันมาตามเสียงที่ดังขึ้นด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลากระตุกยิ้มขึ้นมาเพราะแค่เห็นหน้าเขาก็รู้แล้วว่าแพคฮยอนกำลังคิดอะไร

             “ไม่ต้องไปสนใจพวกนี้หรอก เค้าก็ทำหน้าที่ของเค้าไปไม่ได้มายุ่งกับนายหรอกน่ะ”

             “ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรเสียหน่อย”

             “แต่หน้าตานี่ไม่มีปิดบังเลยนะคุณเจ้าของร้านคนขยัน” คุณชายชานยอลเอ่ยแซวให้คนฟังต้องหน้างอไปในทันที คนแกล้งรู้สึกสุขใจทุกทีที่ได้อยู่ใกล้กัน แต่เขามันก็พวกเอาใจไม่เป็นเสียด้วยสิ แสดงออกได้มากสุดก็แค่ปลอบใจ แต่ที่ถนัดนักก็คงไม่พ้นการทำให้คนตรงหน้าต้องไม่พอใจหรือร้องไห้แล้วสุดท้ายก็ต้องมาซบลงที่อกของเขาคนเดียว

 

             ใครจะว่าไงก็ช่างเถอะนะ แค่ชานยอลพอใจจะกอดแพคฮยอนเอาไว้ไม่ให้ใครหน้าไหนมายุ่งก็เพียงพอแล้ว

 

 

             “นั่น!! ดาวตกแน่ะแพคฮยอน”

             ชานยอลเงยขึ้นไปบนฟ้าทำเอาคนที่กำลังหน้างอต้องรีบหันไปมองตาม แพคฮยอนหันไปก็ไม่พบอะไรก่อนจะนึกได้ว่าตอนกลางวันอย่างนี้ดาวคงไม่ตกลงมาให้เห็นหรอก และโดยไม่ทันจะรู้ตัวว่าโดนหลอก แก้มขาวๆก็ถูกริมฝีปากของคนเจ้าเล่ห์ฉวยเข้าขโมยหอมเสียเต็มฟอด ชานยอลรวบเอาร่างของแพคฮยอนมากอดไว้อย่างรวดเร็ว

             “อ๊ะ คุณ...”

             “หึ .. ช่วยไม่ได้นะแพคฮยอน”

             อ้อมแขนแกร่งโอบกอดร่างนุ่มๆเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ต่อให้แพคฮยอนต้องหน้าบูดที่ถูกเอาเปรียบแต่คนฉวยโอกาสก็ไม่คิดจะสนใจ สายตาหลายคู่รอบข้างที่มองมานั้นเล่นเอาคนตัวเล็กหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที ลูกน้องหลายคนจึงอดจะคิดไม่ได้ว่าต่อหน้าพวกเขายังทำขนาดนี้แล้วถ้าอยู่กันสองคนจะขนาดไหน

 

             สายตานิ่งขึงละจากคนในอ้อมกอดแล้วตวัดมองเหล่าลูกน้องที่พยายามเก็บอาการเอาไว้แทบไม่ทัน

 
 

             “อยากถูกตัดเงินเดือนรึไง” เสียงเย็นเอ่ยสั้นๆทำให้ทุกคนต้องเบนหน้าหนีจากเรื่องของเจ้านาย คุณชายเจ้าเล่ห์ยกยิ้มอย่างพอใจก่อนจะหันมาสบตากับคนที่ไม่มีทางหนีเขาพ้น

             “เห็นมั้ย แค่นี้ก็ไม่มีใครสนแล้ว”

             “คุณมันบ้า” แพคฮยอนพูดจบก็ถูกขโมยหอมแก้มอีกทีอย่างไม่ทันตั้งตัว

             “ว่าไงนะ ไม่ได้ยิน”

             “บ้าไม่พอนะ ปัญญาอ่อนของแท้เลยล่ะ” แพคฮยอนพูดตรงๆ ถึงอย่างนั้นชานยอลก็ยังคงทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อะไร

             “ไม่เหมือนคุณคยองซูเลย สมกับเป็นคุณชาย ดูนิ่งๆ มีเหตุผล ไม่บ้าบอแบบคุณซักนิด” แพคฮยอนยังคงพูดต่อไป ชานยอลก็ตั้งใจฟังเสียดิบดี ก่อนที่สักพักสายตาของร่างสูงจะมองเห็นว่ารถคันหนึ่งตรงเข้าตามทางแล่นผ่านพุ่มไม้แล้วจอดลงที่ลานกว้างหน้าบ้าน เขายกยิ้มเล็กน้อยพลางบอกให้อีกคนหันไปมอง

 

             “ไม่ได้อยากจะใส่ร้ายน้องชายตัวเองหรอกนะ แต่นายคงเข้าใจอะไรผิดไปหน่อยนะแพคฮยอน”

             แพคฮยอนมองตามที่ชานยอลบอก ภาพของคุณชายคยองซูที่ก้าวลงจากรถคันหรูอย่างรวดเร็ว ถึงจะห่างออกไปแต่ก็พอมองออกว่าอีกฝ่ายกำลังอารมณ์เสีย จากนั้นทางฝั่งคนขับก็เดินตามลงมา จงอินเหมือนกำลังพูดอะไรสักอย่างกับคยองซู แล้วสักพักคนตัวเล็กก็เผลอผลักบอดี้การ์ดหนุ่มให้เกือบต้องล้ม

 
 

             แพคฮยอนตกใจเล็กน้อยที่เห็นแบบนั้น ขณะเดียวกันเสียงกระซิบที่ข้างหูก็ดังขึ้น

             “อย่าไปสนใจเลย จงอินมันกวนประสาท ส่วนน้องฉันก็พวกเอาแต่ใจ เห็นแบบนั้นนะ จอมหยิ่งเลยล่ะ”

             “พูดเป็นเล่น”

             “แล้วที่เห็นนี่ฉันคิดว่าฉันโกหก”

             “ก็ ก็จริงน่ะนะ .. แต่พวกเค้าคงมีปัญหา”

             “เฮ้อ เอาเหอะน่า ฉันไม่ดีเท่าคยองซูก็ได้ ยอมแล้วจริงๆ” ชานยอลยกมือ ข้างหนึ่งขึ้นจับที่หน้าผาก แพคฮยอนมองแบไม่ค่อยเข้าใจ ก่อนจะยิ้มออกมา

             “ยอมรับก็ดีแล้ว”

             “อืม แต่ถึงฉันไม่ดียังไง นายก็รักอยู่ดี อันนี้ก็ยอมรับ” ชานยอลเอ่ยได้หน้าตายเป็นที่สุด แพคฮยอนไม่อยากจะไร้สาระจึงเดินหนีไปอีกทาง แต่มีหรือที่อีกคนจะปล่อย แขนแกร่งรั้งร่างนั้นเข้ามาหาตัวอย่างเคย

             “อะไรอีกล่ะ”

             “จะถามว่า จะกลับพรุ่งนี้เลยใช่มั้ย”

             “ครับ ทิ้งร้านไว้หลายวันไม่ดีหรอก”

             “งั้นก็ตามนั้น ฉันเคลียร์งานไว้ส่วนหนึ่งแล้ว ไม่ต้องกังวลอะไร” ชานยอลบอกเหมือนเป็นเรื่องเป็นราวเต็มที แต่คนฟังกลับต้องชะงักไป
 

             “ดะ เดี๋ยวก่อนนะ คุณหมายความว่าไง คุณจะกลับด้วยเหรอ”

             “ก็ใช่น่ะสิ ใครบอกว่าจะให้นายกลับคนเดียวกันล่ะ”

             “แต่ .....”

             “แต่ แต่อะไร ไม่อยากให้ฉันไปด้วยเหรอ”

             “............” แพคฮยอนไม่ตอบอะไร เขาไม่ได้อยากให้ชานยอลต้องลำบากทิ้งงานไปหา อีกอย่างที่ไม่กล้าบอก ก็เพราะหวั่นๆว่าตัวเองจะไม่มีสมาธิทำงานเอา

 

             คุณชายที่ยืนมองใบหน้าน่ารักครุ่นคิดอยู่จึงก้มลงกระซิบบางอย่าง





 

          “ให้ฉันกลับด้วยเถอะนะ  อยากทำอะไรกันตรงโต๊ะไม้ตัวนั้นอีกจะแย่”





 

             ได้ยินอย่างนั้นแพคฮยอนก็พูดไม่ออก นอกจากปล่อยให้หน้าตัวเองขึ้นสีระเรื่อจนปิดไม่มิด แพคฮยอนตั้งตัวไม่ทันอีกครั้งเพราะไม่นึกว่าคนตรงหน้าจะก้มลงมา เรียวปากที่เตรียมจะพร่ำพูดจึงถูกปิดลงอย่างรวดเร็วด้วยจุมพิตอันแสนอ่อนโยน

 

 

             คุณชายปาร์คชานยอลที่เคยเอาแต่ใจยังไง จนตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่อย่างนั้น โดยเฉพาะกับผู้ชายธรรมดาๆอย่างพยอนแพคฮยอน

 

 

 

 

.. ที่เขายกหัวใจให้ไปหมด ตั้งแต่วันแรกที่พบกันแล้ว

 

 

 

 

 

 

 The complete of : Lonely Flower  

 

CHANBAEK











------------------------------------------------------------------------------------------------------









 

 

          ◆ Writer’s talk  (คัดจากในรวมเล่มมาค่ะ)


 

 

             สวัสดีค่ะ

             ก่อนอื่นเลยขอขอบคุณทุกคนที่เผลอสอยฟิค #ดอกไม้เหงา เล่มนี้มานะคะ (ขอบคุณเพื่อนฟุ้ง @_byeolC ที่ตั้งชื่อไทยให้) รวมถึงทุกคนที่ตามอ่านกันมาจนจบ (ขอบคุณทุกคอมเมนท์ในหน้าเพจด้วยค่ะ) กอนไม่ถนัดเขียนฟิคให้สนุกชวนติดตามเท่าไหร่ แต่ก็ยังมีคนอ่าน มีคนบอกชอบ  #ปริ่ม ;___;

             ทอล์คบ้าๆบอๆมาตลอดในหน้า dek-d ตอนนี้เลยไม่รู้จะพูดอะไร

ฟิคยาวเรื่องนี้แปลงมาจากคู่ไหนไม่บอกดีกว่า แต่ถ้าใครเคยอ่านแล้วจะรู้ว่าเวอร์ชันชานแบคเนื้อเรื่องจะมีการปรับไปบ้างแต่ยังคงธีมเดิม คาแร็คเตอร์อาจหลุดจากภาพชานแบคที่เราคุ้นชิน แต่ลองเปลี่ยนบรรยากาศแล้วกัน ให้ลองรับบทเรื่องที่อึมครึมๆแบบนี้ดู ..อุอิ เป็นฟิคเด็กๆexoเรื่องแรกเลยที่รวมออกมา แต่ก่อนเขียนฟิคsj สารภาพเลยไม่นึกว่าจะได้รวมเล่มชานแบคออกมาก่อน เพราะจริงๆแต่งไคแบคไว้ และเรื่องหน้า(รวมถึงเล่มหน้า)คงเป็นไคแบค แต่ถ้ามีชานแบคออกมาอีกก็ลองอ่านกันดูนะ คงไม่พาโซ้ยมาม่าชามโตเท่าเรื่องนี้แล้วล่ะ ....ฮา ^^

             ไหนๆก็หน้าทอล์คแล้ว ขอพูดถึงแต่ละคนหน่อยดีกว่า

ลู่หาน : เรื่องนี้มีมิติกว่าที่คิด ทุกคนต้องร้องประโยคติดปากเลยล่ะว่า “พี่ลู่แมนมาก” แทบไม่ต้องคิดเลยว่าจะให้ใครรับบทนี้ พอเป็นลู่หานแล้วคิดว่าทุกคนคงต้องนึกภาพออกได้ง่าย เป็นบอดี้การ์ดที่ให้อารมณ์สายลับเนอะ ..ฮื้อ!  และวันที่นุ้งแบคไม่สบายคนที่เอายามาให้ไคก็คือลู่หานนี่แหละค่ะ เป็นคาแร็คเตอร์ที่ไม่งี่เง่าเลยแม้แต่นิด

ไค : บทพระรองเป็นไปตามหลักสูตรเป๊ะ พ่อบอดี้การ์ดที่แสนภักดีเกิดตกหลุมรักคนรักของเจ้านายทั้งที่รู้ว่าไม่มีทาง เจ้าตัวยังพูดเองเลยว่าไม่ผิดหวังเพราะไม่เคยหวัง (นูน่าทั้งหลายรับดามใจกันใหญ่TT) เอาน่ากัมจง เรื่องหน้าจัดให้นะจ๊ะ อ้อ .. เกือบลืม ตอนจบที่ไม่จบของคิมจงอินกับคุณชายคยองซู ในตอนแรกจะให้เป็นเซฮุนค่ะ แต่คิดว่าคยองซูน่าจะเหมาะกว่าเลยออกมาเป็นแบบนี้ ไม่รู้ถูกใจกันมั้ย คิมจงอินยังบอกไม่ถูกใจเลย(เหรอ??)


ชานยอล : รายนี้จะไม่พูดถึงนะคะ พอแต่งจบเพิ่งรู้เหมือนกันว่าบทของชานยอลหลายอารมณ์จริงๆ ทั้งนิ่ง เย็นชา เจ้าเล่ห์ เสี่ยว หื่น(?) แต่ชอบนะคะ คุณชายเป็นคนชัดเจนดี ออกแนวบูชาความรักนะ ที่สำคัญ เรื่องนี้ทุกคนคงคิดในใจว่าคุณเธอเป็นมนุษย์รึเปล่า ทำไมเจ็บก็ไม่สะทกสะท้าน แถมตายยากอีกต่างหาก .. และในขณะที่ทุกคนรักไค คนเขียนเลยเข้าข้างคุณชายสุดตัว ไบแอสนุ้งชาญสุดฤทธิ์ ~
 

แพคฮยอน : เรื่องนี้คุณลูกชายรับบทต่างกับตัวจริงมากค่ะ ไม่หลงเหลือความเกรียนเลยซักนิด (หม่ามี้ขอโต๊ดดดดด) แพคฮยอนเป็นคนที่ธรรมดามากจริงๆ จนบางทีรู้สึกว่ามากเกินไป เป็นคนชัดเจนไม่ต่างจากชานยอล แต่ไม่มีเล่ห์เหลี่ยมอะไรเลยเพราะชีวิตดำเนินมาอย่างราบเรียบ เรื่องนี้เพราะความอึดของนายเอกเลยอยากเปลี่ยนชื่อเรื่องจาก “ดอกไม้เหงา” เป็น “ดอกไม้อึด” ให้รู้แล้วรู้รอด .. ฮา ^^

             อีกนิดค่ะ ว่าด้วยเรื่องของไคโด้ แอบคิดเล่นๆว่าจะแต่งภาคต่อเป็นไคโด้ ชานแบค แต่ก็พับโปรเจคท์ดีกว่าเพราะหลายเรื่องจ่อคิวรอทั้งนั้น .. ใครชอบคู่นี้ก็จิ้นกันต่อเอาเองนะคะ ทิ้งท้ายให้แล้ว^^ ส่วนบทชเวซึงฮยอน ต้องขออภัยแฟนคลับพี่ท่านด้วยค่ะที่กอนเชิญมารับบทตัวร้าย ก็อยากได้คนหน้าตานี่นา(คนอ่านบอก แต่แกไม่ได้บรรยายถึงความหล่อพี่เค้าเลยนะ แอร๊ยยยยยย) T T

             สำหรับตอนจบ สมกับความน้ำเน่าดีมั้ยล่ะคะ แต่แหม คนเราก็ต้องมีโมเมนท์เสพน้ำเน่าเหมือนเสพดราม่าบ้างล่ะ ถึงจะมีสีสัน กระชุ่มกระชวย



            โอย .. นี่คนเขียนมันทอล์คอะไรล่ะเนี่ย พอดีกว่าละกัน

 

             ..... ขอบคุณอีกครั้งนะคะ สำหรับทุกการติดตาม *โค้ง ((_ _))

                  

                                                                        Gornhai / May 2013

 

                                                                                                                      twitter :: @ gorn_dbsk









 



รักคนอ่านที่สุดนะ บ่องตง!!









 

 


ก่อนจากไป ขอฝากKAIBAEKเรื่องใหม่และเรื่องเก่าไว้ด้วยนะคะ
เพราะช่วงนี้คงหมกอยู่กับ2เพจนี้แหละ เจอกันได้ค่ะ TvT




 

Just A Beat | KaiBaek

Imagination with KaiBaek






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

695 ความคิดเห็น

  1. #695 DNL (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 มีนาคม 2563 / 15:59

    สนุกมากเลยค่ะ

    อ่านรวดเดียวจบเลย

    ตอนแรกหน่วงมาก น้ำตาไหลเลย

    แต่ดีใจที่รักกัน สมหวังซักที่เน้อ

    #695
    0
  2. #688 PINKLAND (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 มกราคม 2560 / 23:39
    ชอบมากกกก
    #688
    0
  3. #672 DevilRoman (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2559 / 21:12
    สำลักความสุขไปไม่รู้กี่รอบชอบอ่ะ<3เพิ่งอ่านวันนี้อ่านทีเดียวจบเลย5555
    #672
    0
  4. #667 Dyo.A (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 21:59
    จบแล้ว ชอบมากเลย
    #667
    0
  5. #666 Dyo.A (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 21:58
    จบแล้ว ชอบมากเลย
    #666
    0
  6. #657 Zeram Kimkyung (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 15:00
    สนุกมากๆเพิ่งมาเจอเรื่องนี้อ่านวันเดียวรวด
    #657
    0
  7. #656 12exo9snsd (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 08:00
    จบแล้ววว เรื่องนี้เป็นเรื่องหนึ่งที่เราชอบนะ
    ดราม่า โรแมนติก ครบเลยอ่า 
    อ่านเพลินดี สนุกด้วย ขอบคุณนะค่ะ
    #656
    0
  8. #653 Nong'nu (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 21:18
    จบแล้ววววว เรื่องนี้คือดี อ่านเพลินมาค่ะไรท์ สุดยอดดราม่าสุดๆ
    #653
    0
  9. #638 96line's (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 19:29
    จบแล้ววววววววววววววว อยากจะบอกความในใจสำหรับเรื่องนี้
    ต้องบอกเลยว่าเป็นเรื่องที่ดีเรื่องนึงเลยค่ะ  เราชอบเนื้อหานะ
    ไม่มีอะไรซับซ้อนมาก  อยู่ที่ความเชื่อใจกันของตัวละคร
    การยอมรับ  และ อุปสรรคของความรัก ใช่ว่าโมเม้นหวานๆจะไม่มี
    ตอนแรกอ่าน ก็แอบสงสารจงอินเหมือนกันนะ  ที่แอบไปรักแบคฮยอนอ่ะ
    บางทีแบคฮยอนคงจะเป็นคนที่แตกต่าง ที่คนอื่นๆอยากจะได้มาเติมเต็ม
    แต่ตอนนี้ไม่สงสารละ 55555555555555 บางทีอาจจะเป็นเพราะว่าคยองซูก็ได้นะ
    คยองซูน่าจะเติมเต็มอะไรได้มากกว่า  จงอินกับแบคนี่อาจจะแค่ชั่ววูบหนึ่งในความเหงาของดอกไม้งามอย่างแบค
    ชานยอลเป็นคนที่กล้าตัดสินใจเหมือนกันนะ  กล้าในบางที  ส่วนแบคฮยอนนี่ก็เข้มแข็งแล้วนะ เข้มแข็งแบบสุดๆละ
    อย่างน้อยก็ยังกล้าที่จะเข้าไปถาม ว่ายังรักกันเหมือนเดิมไหม  
    งั้นขอบอกเลยว่าตัวละครในเรื่องนี้  5555555555555555 เราชอบลู่หานค่ะ  แอบปันใจให้จงอินเล็ก
    เพราะตอนแรกสงสารนาง  เหตุผลที่ชอบลู่หาน  ไม่มีอะไรมากค่ะ  เพราะลู่หานนี่จะเป็นคนที่ไม่มีอะไรเลย
    แต่ก็ทำให้เรื่องมีสีสั้นขึ้นมาอีกนิดนึง  ชอบนะ ตอนที่นางพลาดให้แบคปิดร้านอ่ะ 5555555
    เหมือนพยายามจะยื้อไม่ให้ปิดร้าน แต่ก็พลาด  ช้ากว่า > <'
    ถ้าพูดถึงองค์ประกอบของเรื่องนี้เราให้คะแนนเต็มนะ  ชอบ :D  

    ขอบคุณมากนะคะสำหรับเรื่องนี้ถึงแม้ว่าเราจะมาอ่านเรื่องนี้ช้าไปนิดนึง
    แต่ก็ไม่เสียใจที่เปิดเข้ามาอ่านค่ะ  ขอบคุณมาก 
    #638
    0
  10. #584 [~Black_Pearl~] (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 16:09
    >< เขินนน
    #584
    0
  11. #570 Janua (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2556 / 22:47
    สนุกมากกกกกก...อ่านแล้วอินสุดดด

    รักชานแบค
    #570
    0
  12. #569 Starlight "★☆ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2556 / 22:04
    นี่พี่ยอลลลลลลลลลลลลล ไอพี่บ้าาาาาาาา

    นั่นมันนอกบ้าน นั่นโต๊ะไม้นะ เหยยยยยยยย หวานได้ทุกที่จริงๆ โอยเขิน 555

    จริงๆแล้วชอบพี่ไคในเรื่องมากเลยอ่าาา แต่แบบพี่โด้ขี้งอน หยิ่งชะมัด พี่ไคคงชอบละสิ
    แบบท้าทายดี 5555

    พี่ลู่น่ารักมากเลย อ่านแล้วแบบคิดใบหน้าออกเลยว่ากำลังแสดงอารมณ์ยังไงอยู่


    เรื่องนี้น่ารักมากกก ขอบคุณไรเตอร์นะคะที่แต่งมาให้อ่าน
    #569
    0
  13. #563 baekky (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2556 / 01:41
    ขอเอ็นซีด้วยนะคะไรเตอร์ค้างๆๆ

    Bunny-bacon@hotmail.com
    #563
    0
  14. #542 snovik (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2556 / 21:59
    ขอ nc ด้วยคนนะคะ supattra1984.SS@gmail.com ขอบคุณมากๆคะ
    #542
    0
  15. #539 sweet_memory (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 15:13
    อ่าาาาา ในที่สุดก็มีความสุขกันเสียที ><
    ชานแบคก็น่ารัก หวานไม่เกรงใจใคร
    คุณชายก็ดูเอาแต่ใจดีแท้
    เสี่ยวลู่เหมาะๆๆ รักเลยค่ะ ><
    ไคโด้ก็ดูหยิ่งๆ งอลๆ ทะเลาะๆกันไป 
    ขอบคุณนะคะ ที่แต่งเรื่องสนุกๆแบบนี้มาให้อ่าน ขอบคุณค่ะ ^^
    #539
    0
  16. #522 I_Ren (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 กันยายน 2556 / 00:30
    ขอบคุณค่ะไรเตอร์ ที่เขียนเรื่องดีๆมาให้อ่าน

    โค้งๆๆๆ

    อินไปกับเรื่องดีคะ คุคุคุ >
    #522
    0
  17. #520 innana (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กันยายน 2556 / 22:31
    อินมาก เอาไปทำวูฟดราม่าเวอร์สามได้นะเนี่ย ฮ่าฮ่าฮ่า
    #520
    0
  18. #518 skyrealdream (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 01:00
    ความหื่นของหยอยไม่เคยปราณีแบค555
    #518
    0
  19. #480 pancakeyoon (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2556 / 13:35
    เสียน้ำตากับเรื่องนี้มากเลยคะ สนุกอะ เศร้า เขิน โมโห โอ้ย! หลายอารมณ์ แต่มาจบที่โต๊ะม้านั่งหน้าบ้าน โอ๊ย!!!! กรี๊ด!สลบคะ >\\\<
    #480
    0
  20. #470 ญไทย (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 00:29
    ขอฉากncหน่อยนะค่ะ ขอบคุณค่ะ janthima.008@hotmail.com
    #470
    0
  21. #469 Pe'am (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 02:33
    จบสักที เศร้าเกินไป ถึงจะมีฮานิด ๆ แต่มันก็เศร้า ฮึก ฮึก ฮึก ! สนุกมาก ๆๆ
    #469
    0
  22. #452 LosT MY MiND (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 09:18
    เขินอ่าาา ฟินมากกก-//-
    #452
    0
  23. #448 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 22:37
    สนุกมากๆเลยคะไรท์เตอร์มีอะไรให้ลุ้นอยู่ตลอดเลย ขอบคุณนะคะ
    #448
    0
  24. #430 Acoustic fair (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2556 / 20:17
    โต๊ะไม้เลย นะ นั่น 5555 ขอบคุณไรท์เตอร์มากมายที่แต่งมาให้อ่านสนุกจิง ๆ 
    #430
    0
  25. #420 de.fang (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2556 / 22:37
    คุณชายหื่นอ่ะ
    แผลเหวอะยังบ่บั่น 555
    #420
    0