[FIC EXO] Lonely Flower (ChanBaek)

ตอนที่ 13 : ◆ Lonely Flower - chapter [11]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,359
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    4 พ.ค. 56














.. Chapter 11 ..



 

 

           “นั่งนิ่งๆสิ”

 

             ใบหน้าของคนที่ได้ชื่อว่าคุณชายกำลังขมวดคิ้วมาให้ แพคฮยอนมองชานยอลที่กำลังก้มหน้าก้มตาประคบรอยช้ำกับทายาตรงแผลถลอกให้ ตั้งแต่กลับมาถึงบ้านก็ยังไม่ได้พูดอะไรกันเลย

 

             แม้แต่ที่อีกฝ่ายบอก แค่ประโยคเดียวที่แพคฮยอนซึ้งเข้าไปถึงข้างในหัวใจ แต่เขาจะเชื่อได้อีกหรือ แพคฮยอนไม่รู้จะเชื่อได้ยังไง แต่เมื่อกี้นี้ก็พิสูจน์แล้วว่าเขาคงขาดผู้ชายคนนี้ไม่ได้ แพคฮยอนกำลังกลัว .. กลัวว่าสุดท้ายแล้ว ถ้าชานยอลโกหกกันจริงๆ เขาเองอาจจะต้องยอมทั้งอย่างนั้นก็เป็นได้ ต่อให้อีกฝ่ายไม่ได้มีแค่เขาคนเดียวก็คงไม่เป็นอะไร ถ้าจะได้มาแค่เศษความรักก็ยังดี

 

             ชานยอลไม่ถามอะไรให้แพคฮยอนต้องลำบากใจอีก แค่ยอมฟังเขาแล้วไม่วิ่งหนีมันก็ดีแค่ไหนแล้ว ชานยอลกำลังรอให้แพคฮยอนพร้อมจะรับฟังทุกอย่างจากปากของเขา และถึงแม้จะต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด เขาก็พร้อมจะพิสูจน์

 

             “เจ็บมากมั้ย”

 

             “นิดหน่อยครับ”

 

             “มาแปลกนะวันนี้” ชานยอลเงยหน้ายิ้มให้แพคฮยอนที่ดูไม่คิดจะต่อว่าอะไรเขาอีก คนเจ็บเสมองไปอีกทางก่อนจะเอ่ยแก้เก้อออกมา

 

             “ก็ .. มันเหนื่อยน่ะ ส่งของทั้งวัน ไม่มีแรงไร้สาระ” ใบหน้างอๆทำทีไม่สนใจ

 

             “หึหึ ครับคุณเจ้าของร้านคนเก่ง” ชานยอลหัวเราะเบาๆก่อนจะจัดการเก็บอุปกรณ์การทำแผลลงในกล่องพยาบาล

 

             “เสร็จแล้ว”

 

             “ขอบคุณนะ ผมไปนอนล่ะ”

 

             “เดี๋ยว...”

 

             “มีอะไร”

 

             “ฉันจะรอนะแพคฮยอน”

 

             “..........”

 

             “สิ่งที่ฉันอยากจะอธิบาย อยากให้นายรับฟัง”

 

             “ครับ แล้วผมจะฟัง” แพคฮยอนเอ่ยเบาๆด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พยายามแสดงท่าทีไม่หวั่นไหวออกไปทั้งที่ใจกำลังโอนอ่อนอย่างไม่มีข้อแม้     

      

 

             ชานยอลนั่งอยู่กับตัวเองที่เดิมสักพัก ชายหนุ่มนั่งหลับตาลงเพื่อพักใจให้นิ่ง ใบหน้าที่แม้จะเหนื่อยล้าแต่กลับระบายยิ้มพึงใจออกมาน้อยๆ เขาจะเข้าข้างตัวเองได้ไหมว่าอีกไม่นานทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดี ที่ผ่านมาแพคฮยอนไม่ได้โง่หรอกนะ เขาเองต่างหากล่ะที่โง่ทำในสิ่งซึ่งตั้งใจปิดบังทั้งที่ไม่คิดให้ดีก่อน ถ้าแพคฮยอนไม่โผล่เข้าไปในงานวันนั้น เหตุการณ์มันก็คงไม่เข้าขั้นน่าวิตกอย่างตอนนี้ แต่ไม่ใช่ความผิดของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย เขาต่างหากที่ใจร้ายปล่อยเรื่องเอาไว้เพราะความเห็นแก่ตัวที่กลัวจะเสียคนที่รักไป

 

 

             ชานยอลลุกขึ้นตรงไปยังห้องนอนที่เขามั่นใจว่ามันยังไม่ได้ล็อค แต่ก็คิดผิดถนัดเพราะเขาเปิดมันไม่ออก ชานยอลควานหากุญแจห้องที่เขาพกติดตัวไว้ออกมาเพื่อจะไขมันเข้าไปแต่แล้วก็ต้องหยุดเอาไว้

 

 

             Rrrrrrrrrrrrrrrrrrr

 

             โทรศัพท์มือถือดังขึ้นเป็นสัญญาณบอกว่าเรื่องสำคัญที่เขาให้ลูกน้องสองคนไปติดตามน่าจะรู้ผลแล้ว ชานยอลจำใจผละออกจากประตูห้องอย่างเสียไม่ได้

 

             “ว่าไงลู่หาน พรุ่งนี้แต่เช้าเลยใช่ไหม .. อืม บอกพ่อให้ทีว่าจะรีบไป ไงพวกนายก็ช่วยกลับมาที่นี่ก่อนละกัน ถึงจะจับกุมได้หมดแต่ฉันก็ยังไม่ไว้ใจ”

 

             การสนทนาอย่างจริงจังผ่านโทรศัพท์ได้จบลงพร้อมกับเสียงถอนหายใจของคนทางนี้ ชานยอลอยากขว้างโทรศัพท์มือถือให้ออกไปพ้นๆตัวแล้วตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างที่อยากจะทำ แต่ก็แค่ความคิดเท่านั้นแหละ ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งที่เดิมอีกครั้ง เรื่องวุ่นวายพวกนี้ใกล้แล้วสินะที่มันจะจบ ชานยอลเข้าไปในห้องนอนเพื่อจะพูดกับแพคฮยอน

 

             “หลับแล้วเหรอเนี่ย..เฮ้อ” เขาจ้องมองแหวนวงเดิมที่วางอยู่บนโต๊ะตัวเล็กนั่น คงมีสักวันที่เจ้าของมันจะหยิบขึ้นมาสวมไว้ที่นิ้วอีกครั้ง ชานยอลเบนหน้าหนีมันไปจดจ้องคนที่คิดถึงแทน ใบหน้ายามหลับก็ยังคงเศร้าไม่ต่างจากตอนที่ต่อว่าเขาเลย ดวงตาคู่นี้ร้องไห้มากี่ครั้งแล้วล่ะ ใบหน้าคมโน้มลงจุมพิตที่หน้าผากของคนที่หลับอยู่อย่างอ่อนโยน มือข้างหนึ่งไล้ไปตามพวงแก้มที่เคยมีน้ำตาไหลผ่านมาหลายต่อหลายครั้ง

             “จริงๆนะ แพคฮยอน ...”

 

 

 -----◆◆-------------◆◆-----
 

 

 

             เช้าอันแสนเงียบเหงาเวียนเข้ามาบรรจบอีกครั้ง เช้านี้ที่อย่างน้อยก็เข้าใจว่าอีกคนยังคงนอนอยู่ข้างกันแต่ความจริงกลับไม่ใช่ แพคฮยอนลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองอยู่คนเดียวโดยที่ข้างกายว่างเปล่า เขารู้สึกแปลกใจและด้วยอาการที่ไม่ได้ตั้งใจมันเลยสั่งให้ร่างกายทำตามอย่างไม่มีเหตุผล เขาลุกเดินออกไปเพื่อจะหาใครอีกคน แต่แล้วกระดาษแบบเดิมที่เคยได้รับก็วางอยู่ที่โต๊ะในห้อง

 

 

             แผ่นกระดาษมีข้อความบางอย่างเขียนเอาไว้พร้อมกับแหวนวงนั้นที่วางทับอยู่ แพคฮยอนอ่านมันอย่างไม่รอช้า

 

- ขอโทษกับสิ่งที่ทำลงไป  รอฉันกลับมาอธิบายหน่อยนะ  จะกลับมาบอกเองอีกครั้ง ว่าฉันรักนาย

 

 

             ใจดวงน้อยแทบจะหยุดเต้นไปในทันที สรุปแล้วอะไรคือสิ่งที่เชื่อได้ เขากำลังสับสนอย่างหนักแม้ว่ามันจะเป็นแค่ลายมือที่เขียนออกมาไม่กี่ตัวอักษรก็ตาม ร่างเล็กในชุดนอนซึ่งไร้ความอดทนอีกต่อไปแล้วรีบวิ่งออกไปนอกห้องเพื่อหาเจ้าของลายมือ คนไม่ดีที่ทำให้เขารู้สึกโง่เง่าอยู่ตลอดเวลา ไม่ไหวแล้ว เขาเองก็จะไม่ทนอีกต่อไปแล้ว

 

 

 

 

             “ปาร์คชานยอล ! คุณอยู่ไหน คุณอย่าหลบผมนะ คุณออกมาหาผมเดี๋ยวนี้” แพคฮยอนเที่ยววิ่งไปตามห้องน้ำและห้องครัว สุดท้ายคือส่วนของหน้าร้านดอกไม้ของเขา กวาดมองหาอีกคนราวกับคนบ้าเพราะทำไปทั้งที่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่อยู่แล้ว พอกันที แพคฮยอนหมดความอดทนที่ต้องเก็บไว้คนเดียวแล้ว หากที่ทำไปมันยังไม่เด็ดขาดพอเขาก็อยากจะให้ชานยอลออกมาอธิบายให้เข้าใจกันเสียที

 

             “ฮึก .. คนใจร้าย คุณเห็นผมเป็นตัวอะไรกัน” น้ำตานองหน้าอีกครั้งพร้อมกับกอดเอากระดาษแผ่นเล็กและแหวนเอาไว้แนบอก แพคฮยอนทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาอย่างคนหมดแรง น้ำตาเม็ดโตร่วงหล่นลงมาอย่างไม่ขาดสาย คนโง่ที่พยายามฉลาดอย่างเขาสุดท้ายก็หมดท่าเพราะรักที่ตัดไม่ขาดอยู่ดีสินะ ทำเหมือนว่าไม่แคร์แต่แล้วก็วิ่งตามอยู่ฝ่ายเดียว

 

 

 

             “อย่าร้องเลยนะครับคุณแพคฮยอน”

 

             เสียงหนึ่งดังขึ้นในเวลาต่อมา แพคฮยอนเงยหน้ามองก็พบว่าลู่หานกับไคยืนอยู่ข้างหน้าเขาเสียแล้ว ไม่นึกมาก่อนว่าสองคนนี้จะอยู่ที่นี่ด้วย ลู่หานรีบตอบความสงสัยจากสายตาคู่นั้นโดยไม่ต้องรอให้ถาม

 

 

             “เรานั่งอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เช้ามืดแล้วล่ะ .. เป็นคำสั่งของคุณชายน่ะ” คำตอบแทนที่จะช่วยให้คนฟังหายข้องใจกลับยิ่งทวีความไม่เข้าใจมากไปกว่าเก่า

 

             จมูกแดงๆที่รั้นขึ้นจากการร้องไห้กำลังมองคนทั้งสองสลับกันไปมา สองบอดี้การ์ดหนุ่มจึงอดสงสารคนที่ไม่รู้อะไรเลยตั้งแต่ต้นไม่ได้ กว่าคุณชายของพวกเขาจะเสร็จธุระก็อีกแค่ไม่กี่วัน แต่ถ้าต้องรอแล้วล่ะก็ มีหวังผู้ชายที่ชื่อพยอนแพคฮยอนคนนี้ต้องขาดใจตายก่อนแน่ๆ เมื่อคิดได้อย่างนั้นทั้งคู่จึงต้องถอนหายใจแล้วระบายยิ้มออกมาน้อยๆก่อนจะนั่งลงข้างกับแพคฮยอนคนละฝั่ง

 

             “พวกนายมีอะไร” คุณเจ้าของร้านดอกไม้ขยับกายอย่างไม่ไว้ใจนักแต่กลับถูกมือของหนึ่งในนั้นเอื้อมมาวางเบาๆที่ตักของเขา

 

             “อย่าเพิ่งตกใจอะไรไปครับ เรามีเรื่องจะอธิบายให้คุณฟัง หมายถึง เอ่อ ก่อนที่คุณชายจะกลับมาบอกคุณเอง เราคิดว่าคุณควรจะรับรู้ได้แล้ว” ลู่หานพูดโดยมีไคพยักหน้าตาม

 

             “ที่สำคัญนะ เราไม่อยากให้คุณร้องไห้อีกแล้ว” ใบหน้านิ่งเฉยฉายแววเป็นห่วงผ่านดวงตามาให้ ไคพยักหน้าให้ลู่หานพูดต่อไปโดยที่เขาจะนั่งฟังอยู่เงียบๆ ส่วนคนที่ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาก็รอฟังในสิ่งที่จะได้ยินเช่นกัน คราวนี้เขาจะยอมฟังดีๆแต่หากว่าสิ่งที่คนพวกนี้พูดออกมาแล้วมันยิ่งกว่านิทานหลอกเด็กที่เชื่อไม่ได้แล้วล่ะก็ เขาก็จะไม่มีวันยุ่งเกี่ยวกับคนพวกนี้อีกต่อไป

 

             “ผมเข้าใจนะว่าคุณถูกทำร้ายจิตใจเพราะคำหลอกลวงของคุณชายมามาก แต่สิ่งที่คุณคิดว่าคุณชายโกหก จริงๆแล้วมันไม่ใช่ เรื่องที่ทำให้คุณเจ็บช้ำต่างหากล่ะที่คุณชายแสร้งแกล้งทำขึ้นมา” ได้ยินอย่างนั้นลมหายใจของแพคฮยอนก็ต้องสะดุดเขาสับสนกับเรื่องที่กำลังจะได้ยินเหลือเกิน แต่ไม่ทันได้คิดอะไรเขาก็ต้องตั้งใจฟังต่อไป

 

             “ฟังนะ ก่อนอื่นเลยคือผมขอโทษที่หลอกคุณมาตลอด ผมไม่ได้คิดร้ายกับคุณเลย ตรงกันข้าม ที่ผ่านมาตั้งแต่ผมเข้ามาทำงานที่นี่ ผมมาเพื่อปกป้องคุณ .. ตามคำสั่งของคุณชายชานยอล”

 

             ความเงียบเข้าแทรกระหว่างคนทั้งสามเป็นระยะ แพคฮยอนขมวดคิ้วเพราะความไม่เข้าใจมากกว่าเก่า

 

             “แล้วคุณชายของนายทำแบบนั้นไปทำไม”

 

             “นั่นสิ คุณชายทำแบบนั้นไปทำไม ก็เพราะเวลาที่เค้าไม่อยู่ข้างๆคุณแล้วใครจะดูแลคุณ แล้วทำไมถึงต้องดูแลคุณด้วย คุณกำลังจะถามแบบนี้อีกใช่มั้ยล่ะ” ลู่หานแกล้งเอ่ยคำถามอย่างรู้ทันคนฟัง ซึ่งมันก็จริง แพคฮยอนไม่เข้าใจทำไมต้องมาดูแลเขา เขาไม่ใช่เด็กที่ไม่มีผู้ปกครองนะ

 

             “นายจะบอกอะไรฉันก็รีบๆบอกมาซักทีสิ”

 

             “ครับๆ ใจเย็นสิ” ลู่หานยิ้มให้เพราะอยากให้บรรยากาศไม่เครียดจนเกินไป แต่ไคที่มองมากลับส่งสายตาตำหนิให้เป็นเชิงบอกว่านี่ไม่ใช่เวลามาล้อเล่น ลู่หานไม่ได้ตั้งใจให้เป็นอย่างนั้นจึงรีบพูดต่อ

 

             “ก่อนอื่นเลยนะครับ คุณไม่เอะใจบ้างเหรอว่าถ้าคุณชายไม่รักคุณ แล้วเค้าส่งพวกผมมาทำไม ถ้าแค่อยากกำจัดคุณออกไปสำหรับพวกเราแล้ว มันง่ายยิ่งกว่าอะไรดี”

 

             “งั้นเหรอ...”

 

             “เรื่องที่ผมจะเล่าให้คุณฟัง บางจุดผมอาจไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์แต่ทุกอย่างผมรู้ดี ครั้งแรกคุณอาจสงสัยว่าคุณชายเป็นใครมาจากไหน ใช่แล้ว ตระกูลปาร์คสมัยเก่าก่อนมีเชื้อมาจากราชวงศ์ แต่ตกมาถึงยุคนี้ที่ครอบครัวของคุณชายไม่ยึดติดกับฐานะแบบนั้นมากนักเพราะคุณท่านเป็นนักการเมืองและที่บ้านก็ทำธุรกิจ ทีนี้ก็ไม่ต้องสงสัยแล้วนะครับว่าทำไมเราถึงเรียกคุณชานยอล ว่าคุณชาย”

 

             “ตั้งแต่วันนั้นที่คุณชายซมซานมาล้มลงที่หน้าบ้านของคุณก็เพราะถูกลอบทำร้ายจากฝ่ายตรงข้าม คนพวกนี้นอกจากจะเป็นคู่แข่งทางการเมืองของคุณท่านซึ่งเป็นท่านพ่อของคุณชายแล้ว ธุรกิจมืดของพวกมันยังได้รับผลกระทบจากการทำงานด้านการเมืองของคุณท่านอีกด้วย นี่ยังไม่นับเรื่องธุรกิจโดยตรงของตระกูลที่คุณชายดูแลอยู่ซึ่งเป็นคู่แข่งสำคัญที่พวกมันสู้ไม่ได้ ผลเลยมาตกที่คุณชายเต็มๆ  เรื่องปัญหาพวกนี้ผมจะขอไม่พูดถึงแล้วกัน เอาเป็นว่าคุณเข้าใจตามนั้น” ลู่หานหยุดเรื่องที่เกริ่นเอาไว้แค่นั้นพร้อมกับมองปฏิกิริยาคนฟังซึ่งตอนนี้ดูจะเครียดไปด้วยกับเรื่องที่เขาเล่า

 

             “เรื่องนั้นมันธรรมดาของวงการนี้ที่มีด้านแข่งขันและเอาเปรียบกันเพื่อฝ่ายตัวเอง แต่เรื่องในด้านมืดที่ไม่คิดว่าจะเกิดกับคุณชายนี่สิ ว่ากันว่าเจ้านายใหญ่ของพวกมันแค้นคุณชายเป็นอย่างมาก คนพวกนี้ฉากหน้าดูดีแต่เบื้องหลังราวกับมาเฟียกิจการมืด จึงไม่แปลกเลยที่มันจะทำลายกันโดยไม่แคร์ซึ่งความรู้สึกใดๆ พวกมันไม่ใช่เพียงแค่การลอบทำร้าย หรือลอบฆ่าเพราะมันไม่ได้ผลและสะใจเท่าไหร่ มันจึงเลือกที่จะทำกับคนที่คุณชายรักมากกว่า นอกจากคุณท่านทั้งสองที่พวกมันทำอะไรไม่ได้แล้ว ก็เหลือน้องชายที่คุณชายชานยอลรักมาก มันลอบทำร้ายคุณชายคยองซูที่เป็นลูกชายคนเล็กของคุณท่านจนอาการสาหัส แต่โชคดีที่สามารถหายดีได้หลังจากที่รักษาอยู่นาน หลังจากนั้นคุณคยองซูจึงไปเรียนต่อเมืองนอกตามที่ตั้งใจไว้แต่แรก ต่อมาพวกมันจึงเบนเข็มไปหาคนใกล้ตัวคุณชายอีกครั้ง เช่น เพื่อนสนิท หรือแม้แต่คนรักของคุณชายที่ผ่านมา คนแรกคุณชายรักเธอมากแต่พอเธอรู้เรื่องอย่างนี้ก็รับไมได้เลยขอเลิกกันไป ส่วนคนที่สองเธอเป็นถึงลูกสาวของนักธุรกิจใหญ่ที่เคยเรียนอยู่เมืองนอกกับคุณชาย หลังจากนั้นหลายปีต่อมาทั้งสองก็เริ่มชอบพอกันระหว่างที่ต้องติดต่อกันทางธุรกิจ แต่คบกันได้ไม่นานเธอก็เจอเหตุการณ์อันตรายเหมือนกับคนแรก พอคุณชายบอกความจริงแม้ว่าเธอจะเข้าใจเรื่องเลวร้ายของด้านมืดในวงการนี้แต่เธอก็เป็นอีกคนที่ไม่ขอเสี่ยงด้วย จึงต้องยุติความสัมพันธ์แล้วกลับมาเป็นเพื่อนกันอย่างเก่า คุณชายเสียใจมากกับเรื่องบ้าๆที่เกิดขึ้นมากพอที่เขาไม่อยากจะอดทน และเมื่อการอยู่เฉยๆไม่ได้ทำให้คนพวกนั้นรามือไป คุณชายก็ไม่คิดจะทนอีก แต่การจะจัดการกับคนพวกนี้ก็เป็นไปได้แค่ในขั้นตอนต้นๆเพราะเราไม่สามารถสาวไปถึงนายใหญ่ของมันได้ เพราะฉะนั้นต่อให้พวกไม่ได้เรื่องตามรังควานเราแค่ไหนก็ได้แค่จับพวกมันในข้อหาทั่วไปไม่มีผลอะไรถึงคนบงการที่แท้จริงที่พวกเรารู้ดีว่าเป็นใคร การกลั่นแกล้งกันแบบนี้ก็ดูเหมือนจะเป็นที่พอใจของพวกมันอยู่มาก ยิ่งเห็นคุณชายเจ็บเท่าไหร่ก็ยิ่งพอใจเท่านั้น หลายคนอาจคิดว่าคุณชายตระกูลเก่าแก่แถมเป็นทายาทนักการเมืองชื่อดังจะเป็นที่น่าอิจฉาของใครหลายคน แต่ความเข้มแข็งภายนอกก็แลกกับภายในที่เหนื่อยล้ากับปัญหาและภาระหน้าที่มากมาย ถึงอย่างนั้นคุณชายก็ไม่เคยบ่นสักคำ คุณท่านมีลูกชายสองคน คนเล็กคือคุณคยองซูที่ชอบไปในงานทางด้านอื่นจึงไม่ได้มารับผิดชอบเรื่องกิจการทางนี้ แต่ถ้าผมเข้าใจไม่ผิดดูท่าทางว่าคุณคยองซูที่กำลังจะเรียนจบอาจเข้ามาช่วยคุณชายอีกแรง อืม ก็เรื่องครอบครัวเค้าผมไม่แน่ใจเท่าไหร่ เพราะงั้นอย่างที่เล่ามา ชีวิตของคุณชานยอลเลยต้องคลุกคลีอยู่กับแวดวงแบบนี้ที่หลายครั้งจะมีฝ่ายที่ใช้วิธีสกปรกเข้าต่อสู้ คุณชายเลยอาจดูน่ากลัวไปบ้างแต่จริงๆแล้วเค้าไม่ได้โหดร้ายอะไร นอกจากครอบครับแล้วก็ไม่ได้ยึดติดกับใครอีก จนได้มาเจอคุณนี่แหละ”

 

 

พูดมาเสียยืดยาวลู่หานก็หยุดเอาไว้เท่านั้นเพื่อให้เวลาคนฟังคิดตาม

 

 

             แพคฮยอนถอนหายใจกับเรื่องราวของผู้ชายคนนั้นที่ตลอดมาเขาไม่เคยรู้เลยสักนิด ตอนนี้รู้เพียงว่าในใจมันคิดว่าตัวเองทำไมถึงได้ไม่เข้าใจอะไรแต่แรกเลย เขาไม่เคยรู้จริงๆ

 

 

             “แล้วทำไมพวกนายต้องคอยมาอยู่กับฉันแบบนี้ด้วยล่ะ”

 

             “ก็เพราะพวกมันจ้องจับตาคุณอยู่ตลอดเวลาไงล่ะ มันจ้องจะเล่นงานคนที่คุณชายยุ่งด้วยและแน่นอนโดยเฉพาะคุณยิ่งเข้าข่ายไปใหญ่ .. คนที่คุณชายรักหนักหนา” สถานะของเขาสำหรับเจ้านายที่ลู่หานเอ่ยออกมาทำให้แพคฮยอนอดจะคิดตามไม่ได้ ชานยอลรักเขาอย่างนั้นหรือ มันคือความจริงใช่ไหม ลู่หานเริ่มเห็นแววตาเศร้าๆของคนฟังจึงมองหน้าไคเป็นเชิงบอกให้พูดต่อ

 

             “มันส่งคนตามมาตลอด แต่คุณชายไหวตัวทันเลยตัดสินใจจากคุณไป ที่ไม่บอกก่อนก็เพราะความกลัวคุณจะไม่ยอมรับ คุณชายเลยเลือกจะจัดการกับทุกอย่างแล้วกลับมาหาคุณทีหลัง ระหว่างนั้นก็ให้พวกเราคอยดูแลคุณแทน”

 

             “แล้วงานแต่งงาน..” แพคฮยอนถาม

 

             “ส่วนงานแต่งงานมันคือเรื่องทางธุรกิจ และคุณท่านทั้งสองพอจะรู้เรื่องเลวร้ายนี้อยู่บ้างจึงสนับสนุนคุณชายให้แต่งงานกับคุณหนูคิมคนนั้นเพื่อให้พวกมันเข้าใจว่าคนที่คุณชายรักคือเธอ แต่เธอจะไม่เป็นอะไรเพราะไม่นานก็จะไปเรียนต่อเมืองนอกตามที่ตั้งใจไว้แต่แรก กว่าจะกลับมาพวกมันคงรออีกนาน เป็นแผนง่ายๆที่ใช้คั่นเวลาระหว่างที่เราเตรียมจัดการกับพวกมัน ที่สำคัญก็เพื่อไม่ให้ใครหรือคุณต้องมารับเคราะห์ตรงนี้ด้วย ส่วนเรื่องของคุณ ตามแผนแล้วเมื่อเสร็จพิธีเมื่อไหร่คุณชายจะเคลียร์ทุกอย่างกับคุณ แต่มันดันพังเอาตอนที่คุณโผล่เข้าไปในงานเสียก่อนทำให้คุณชายทำอะไรไม่ถูกเลยล่ะ แล้วจู่ๆเสียงปืนก็ทำให้ทั้งงานเกิดโกลาหลขึ้นมาและคาดว่าพวกมันอาจตั้งใจแกล้งกันเฉยๆ คุณชายห่วงคุณมากแต่พอเจอหน้ากันจะบอกความจริงก็ทำไม่ได้เพราะอยู่ในสายตาพวกมัน ขณะที่คุณเองก็จะเอาคำตอบให้ได้ คุณชายไม่มีทางเลือกจึงตัดสินใจจบปัญหาด้วยการบอกตัดขาดกันกับคุณเพื่อให้พวกมันเลิกตามคุณอีก แผนของเราอาจไม่ถึงกับพังเพราะพวกมันคงเข้าใจตามที่คุณชายเล่นละคร แต่ที่แย่คือเค้าไม่สามารถรักษาความรู้สึกของคุณเอาไว้ได้อีกแล้ว ก็อย่างที่เห็น พอคุณชายหมดความอดทนกับแผนบ้าๆของตัวเองเพราะนึกถึงแค่คุณเค้าก็มาหาเพื่อจะอธิบายแต่คุณก็เกลียดเค้าไปแล้ว”

 

            “...............”

 

            “ถึงพวกเราจะเริ่มทำงานคืบหน้ากันไปมาก แต่สำหรับคุณชายแล้วมันเทียบไม่ได้เลยกับเรื่องของคุณ” ไคบอกทั้งหมดต่อจากลู่หาน เรื่องที่ได้ยินทำให้แพคฮยอนอึ้งไปก่อนจะก้มหน้าอยู่กับตัวเองอย่างคนที่ไม่รู้ว่าจะต้องคิดยังไงต่อไป ใจที่บอกว่ารักมากมันเรียกร้องขอให้เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน แต่เรื่องที่เจอกับตัวก็ยังทำให้เขาไม่มั่นใจ

 

             คนที่นั่งอยู่ตรงกลางนิ่งไปกับเรื่องที่ได้ยิน อีกสองคนที่นั่งขนาบข้างอยู่จึงเงียบไปด้วยเพื่อให้เวลาได้คิด แพคฮยอนครุ่นคิดอยู่ในใจ ถ้าหากว่าเรื่องพวกนี้มันแค่นิทานหลอกเด็กหรือบทละครน้ำเน่าในโทรทัศน์ แต่แล้วจึงตัดสินใจถามออกไปตรงๆ

 

             “แล้วฉันจะเชื่อพวกนายได้ยังไง”

 

             “ก็แล้วแต่คุณนะ ผมเข้าใจว่าที่ผ่านมาคุณอาจจะเสียใจมากจนลืมมองอะไรไป ลองนึกดูสิว่าวันนั้นคุณชายจะให้ไคตามคุณมาทำไม แล้วผมปลอมตัวมาอยู่กับคุณเพื่ออะไร ถ้าเค้าเห็นคุณเป็นของเล่น  ก็คงเป็นของเล่นราคาแพงที่คุณชายไม่ยอมเสียไปแน่ๆ” ลู่หานทิ้งท้ายเอาไว้ให้แพคฮยอนได้คิดตามไปอีก

 

 

คนฟังปฎิเสธไม่ออกหรอกว่ามันอาจจะเป็นอย่างนั้นจริงๆ

 

 

คุณเจ้าของร้านดอกไม้ยังคงก้มหน้าอยู่กับตัวเองก่อนที่น้ำตาเม็ดโตจะกลิ่งหล่นลงมาตามแก้มหลังจากที่เหือดแห้งไปหลายนาที ไคเห็นจึงยื่นผ้าเช็ดหน้าให้แพคฮยอน

 

             “ขอบใจนะ ฉันนี่มันงี่เง่าจริงๆ ร้องไห้ตลอด น่าอายชะมัด” ถึงอย่างนั้นคนมองก็ไม่คิดว่ามันน่าอายเลยสักนิด

 

 

             “แต่เค้าน่าจะบอกฉันบ้างนะ”

 

             “อย่างที่บอกไงครับ เค้ากลัวว่าถ้าคุณรู้แล้วรับไม่ได้แบบคนอื่นๆเค้าก็คงต้องเสียคุณไป เพราะงั้นเลยตั้งใจว่าจะรอให้ทุกอย่างพร้อมถึงจะบอกคุณเอง” ไคอธิบายบ้าง แพคฮยอนควรจะดีใจสินะ เขาบอกตัวเองอย่างนั้น

 

            

             .. ที่ผ่านมาคุณไม่ได้โกหกใช่ไหม ว่าคุณรักผม

 

 

             เรื่องที่ไม่คาดคิดยังคงทำให้ใจดวงนี้ตั้งรับไม่ทันสักเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยแพคฮยอนก็พร้อมจะเชื่อ เขาจะกลับไปเริ่มใหม่เพื่อรอเวลาให้ชานยอลกลับมาหา แพคฮยอนจะอยู่ตรงนี้ที่เดิมไม่หนีไปไหนอีกแล้ว

 

 

 

 

 -----◆◆-------------◆◆-----

 

 

 

 

             บรรยากาศชวนอึดอัดก่อนหน้านี้ผ่านไปได้สักพัก สองเพื่อนรักย้ายที่จากเก้าอี้ภายในร้านมานั่งอยู่ตรงข้ามกันที่โต๊ะอาหารตัวเล็กเพื่อรอคุณเจ้าของบ้านทำอาหารเช้ามาให้ ไคหมั่นไส้ไอ้เพื่อนตัวดีนิดหน่อยที่เริ่มจะยิ้มออกเพราะคุณแพคฮยอนเข้าใจและยอมพูดด้วย ขณะที่ตัวเองก็โดนเหน็บเรื่องเดียวกันเสียอย่างนั้น

 

 

             “เหอะ .. คิดว่าตัวเองไม่น่าหมั่นไส้รึไงวะไค อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะเว้ยที่นายทำอะไรคุณแพคฮยอนเอาไว้ สุดท้ายก็ไปขอโทษเค้าแถมสารภาพรักอีก น่าสงสารเป็นบ้าว่ะ” ลู่หานได้ทีเลยเปิดปากออกมาเสียหมด และนั่นก็ทำให้ไอ้คนที่ทำเฉยได้ตลอดต้องร้อนตัวรีบบอกปัดไปพัลวัน

 

             “ไม่ใช่อย่างที่คิดนะลู่หาน”

 

             “อย่ามาโกหกเลย เห็นเงียบๆแบบนี้ร้ายไม่เบานะ ไว้จะฟ้องคุณชายอีกทีเลย....” ถึงตรงนี้จากที่แหย่กันอยู่ทั้งสองก็เงียบไปเมื่อเอ่ยถึงบุคคลที่สาม บรรยากาศแปลกๆเริ่มกล้ำกรายเข้ามาระหว่างกันก่อนที่คนพูดจะรีบพากลับเข้าอารมณ์เดิมเพราะไม่อยากให้คนตรงหน้าต้องยิ้มไม่ออก ลู่หานไม่อยากจะเอาอารมณ์อกหักของเพื่อนมาล้อเล่นนักหรอก แต่เขาก็ไม่วายจะเบนไปเรื่องอื่นแทน

 

             “เออน่ะ .. นั่นมันไม่สะใจเท่าไหร่เพราะคุณชายคงไม่คิดว่าอะไรนาย งั้นไว้เดือนหน้าคุณคยองซูกลับมาเมื่อไหร่ ฉันจะเล่าให้เค้าฟังแทนแล้วกัน ฮ่าฮ่า” เท่านั้นแหละไคที่ได้ยินก็หน้าตื่นขึ้นมาอีก

 

             “เกี่ยวอะไรกับเค้าล่ะ รายนั้นน่ะไม่มาฟังเรื่องไร้สาระของนายหรอกน่ะ” นึกถึงคุณชายคนเล็กที่ออกจะหยิ่งๆและชอบเอาแต่ใจแล้วไคก็ต้องส่ายหน้า แม้จะไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่แต่เวลาเจอหน้ากันทีไม่รู้ทำไมถึงได้ชอบแยกเขี้ยวใส่กันนัก ใบหน้าคมหันไปยกแก้วน้ำขึ้นดื่มแก้เก้อ แต่มีหรือลู่หานจะดูไม่ออก

 

             “นอกจากคุณแพคฮยอนที่ทำให้นายดูเหมือนเป็นคนขึ้นมาบ้างแล้ว ฉันว่าก็มีแต่คุณคยองซูนี่แหละที่ทำให้ไอ้หน้านิ่งขรึมอย่างนายต้องเบะปากได้” ลู่หานยังไม่หยุดพูด คนฟังเลยชักจะหน้างอเข้าจริงๆ และก่อนที่ไคจะทนไม่ได้และอาจจะได้เอาคืนเพื่อนตัวแสบ อาหารเช้าที่พวกเขารอมานานก็วางลงที่ตรงหน้าเสียก่อน

 

             “ขอโทษที่ให้รอ เชิญตามสบายนะ” แพคฮยอนว่าก่อนจะถือถาดเปล่าเพื่อจะเอาเข้าไปเก็บในครัว โดยไม่ทันฟังที่ลู่หานเรียกให้นั่งลงข้างกันเลย

 

 

             ชายหนุ่มเดินออกมาด้วยความรู้สึกเศร้าแปลกๆ แพคฮยอนไม่เข้าใจตัวเองนักหรอกว่ากังวลอะไร แต่จะให้ตอบเขาก็สามารถบอกได้อยู่ดีว่าใจมันเต้นไม่เป็นส่ำกับการรอคอยนับจากนี้ วันสองวันมันไม่มากไปหรอก แต่ถ้าทั้งหมดคือความจริงเขาก็จะรอ

 

             เสียงโทรศัพท์ของใครสักคนที่โต๊ะอาหารดังขึ้นแต่เขาก็ไม่ได้สนใจอะไร แพคฮยอนยืนเหม่อคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยอยู่ในครัว คิดถึงใบหน้านั้นที่เวลาล้อเล่นมันช่างน่าหมั้นไส้เกินจะทน แต่เวลาเอาจริงเอาจังบางครั้งก็น่ากลัวอยู่ไม่น้อย ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน เรื่องราวทั้งหมดถูกร้อยเรียงเข้ามาในหัวของเขา ยิ้มเศร้าๆระบายผ่านใบหน้าของคนที่ตั้งใจรอคอยกับบางสิ่ง

 

 

 

             แต่แล้วจู่ๆเสียงใครสักคนด้านนอกที่ดังขึ้นนั้นจะทำให้เขาต้องสะดุ้งออกจากความคิด

 

 

 

             “ว่าไงนะ คุณชายถูกยิงงั้นเหรอ!

 

 

 

 



 

 .
.

 

Tbc. Chapter 12

 

 

 

 


 

 

 

ตอนก่อนเตือนแล้วนะคะว่าตัวหนังสือตอนนี้จะเยอะหน่อย ....ฮา

มันอาจจะเน่าไปบ้าง แต่แหม ก็เหตุผลตุณชายเค้านี่นะ^^

 

เรื่องนี้เหลืออีก4ตอนนะคะ จะรีบมาลงให้เลยค่ะ

พอจะจบแอบโหวงๆ ชานแบคเรื่องหน้าไม่รู้จะเมื่อไหร่ TT

 

ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่ติดตาม

ขอบคุณทุกคนที่จองรวมเล่มมาด้วย

(ใครสงสัยเรื่องรวมเล่มอีก กอนประกาศไว้หน้าเพจนะ)

 

ว่าแต่ คุณชายถูกยิง???????? อัลไลเนี่ย ;_______;

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

695 ความคิดเห็น

  1. #684 PINKLAND (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 21:56
    ไม่เอาดิ แงงง
    #684
    0
  2. #650 คุณพวยพวย (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 20:30
    เฮ้ยยยยยยย

    พี่ปาร์คถูกยิง
    #650
    0
  3. #634 96line's (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 16:47
    อย่างน้อยไคก็คงไม่เหงา ถ้าคุณคยองซูกลับมาเนอะ
    หวังว่าแบคฮยอนจะให้อภัยชานยอลนะ
    #634
    0
  4. #611 ˋoshpcy. (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 กันยายน 2557 / 23:21
    ว้ายยยยอิชานถูกยิง=[]= 
    #611
    0
  5. #595 [~Black_Pearl~] (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 19:22
    แบคค อย่าเป็นไรนะ ยอลรีบมาช่วยเซ่ TT
    #595
    0
  6. #559 baekky (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 12:05
    ลู่หานอธิบายได้ยาวเหยียดมาก

    ไหนบอกว่าบางเรื่องก็ไม่รู้ๆ

    แต่ที่พูดๆมานี่ มัน.... = = เหมือนว่าอยู่ในเหตุการณ์ยังไงยังงั้น

    ส่วนไค นายอธิบายน้อยไปไหม

    โดโด้ำลังจะมา ไค!!นายจะมีคู่แล้ว 555



    เฮ้ยยยย ชานถูกยิง!!! ได้ไงเนี่ย เฮ้ยยยยย
    #559
    0
  7. #535 sweet_memory (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 14:39
    อะไรน๊ะ คุณชายถูกยิง!!!!!!!
    ถูกยิงอะไรกันบ่อยๆคุณชายยยยย
    โอเค สรุปว่าไคลู่แค่เพื่อน 55555 ><
    #535
    0
  8. #514 skyrealdream (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 00:29
    หยอยเป็นที่รองรับกระสุนใช่มั้ยเนี่ย555โดนบ่อยจัง
    #514
    0
  9. #499 Starlight "★☆ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กันยายน 2556 / 16:47
    โอยยยยยยยยยยยย คือความรักของพี่ยอลมันยิ่งใหญ่มาก
    พี่แบคอย่าทิ้งพี่ยอลไปเลยนะ
    พี่ยอลเขาบอบชเำมามากพอแล้ว พี่ได้โปรดเป็นคนสุดท้าย
    ที่จะประคองความรัก ประคองชีวิตและดูแลกันและกันตลอดไปทีเถอะนะ
    พี่ยอลรักพี่าก มากพอกับที่พี่รักพี่ยอล
    พี่ก็รักกันทั้งสองคน อย่าทิ้งกัน อย่าปล่อยมือจากกันไปเลยนะ
    พวกพี่รักกันมาก ก็ขอให้รักกันตลอดไปเลย

    ดูแลพี่ยอลด้วยนะ ♥
    #499
    0
  10. #479 LosT MY MiND (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 09:02
    ยอลโดนบ่อนไปป้ะ -_-
    #479
    0
  11. #465 Pe'am (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 02:20
    ชั้นรู้สึกว่า แก จะโดน ยิงบ่อยเหลือเกินนะ
    #465
    0
  12. #444 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 21:39
    ชานยอลถูกยิง แต่ไม่ตายหรอก ไรท์เตอร์ไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก
    #444
    0
  13. #416 de.fang (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2556 / 21:19
    ไหนๆไคก็มีคุณหนูโดโด้คอยดามใจแล้ว...
    ลู่ของเราจะคู่กับใคร???? 5555

    คุณชายนะคุณชาย ต้องให้แบคห่วงอยู่เรื่อย T^T
    #416
    0
  14. #397 May Sirirat (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2556 / 18:50
    ไคมีโด้!

    ลู่มีใครอะ????

    - -"

    สนใจบอดี่การ์ดมากกว่าชานแบคอีก - -" ไม่ใช่ละ
    #397
    0
  15. #329 Beloved-jae (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 19:28
    มันแน่นอก ต้องยกออก

    รู้ละเพลงประกอบฟิคเรื่องนี้ต้องเพลงนี้

    แน่นออกมาก หน่วงมากกกกก

    รู้สึกดีที่พยอนเข้าใจสักที 

    แต่อ ิหยอยโดนยิงคืออะไร ????
    #329
    0
  16. #304 PianoSoda (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 17:52
    ถ้าขอคอมเม้นแบบรวบยอดตั้งแต่แรกจนถึงตอนปัจจุบันเลยนะคะ

    จะบอกว่าไม่ใช่คนที่บรรยายความรู้สึกได้เก่งเท่าไหร่ แต่ฟิคเรื่องนี้ทำให้เรากลายเป็นคนที่มีอินเนอร์สูงเลย

    ตอนแรกก็ลังเลอยู่ไม่น้อยว่าควรจะอ่านดีมั้ย เอ๊ะ....ฟังเพลงไปมันก็จุกไป ดราม่าแบบเจ็บๆ

    เราก็เลยตัดสินใจว่าต้องอ่าน ยังไงก็ต้องอ่านวันนี้ให้ถึงตอนปัจจุบันให้ได้เลย

    พออ่านไปตอนแรกก็มางงนิดๆ แต่พอเข้าถึงตอนที่ชานแพคชอบกัน จึงรู้ว่ากำลังย้อนภาพวันวาน T__T

    แต่แล้วพอวันนั้นมาถึง วันที่ชานยอลจากไปโดยไม่บอกไม่กล่าว แล้วแพคไปที่บ้าน แล้วต้องพบกับเรื่องแบบนั้น

    เราอยากพุ่งเข้าไปกอดแพคมากๆเลย *น้ำตาไหลเลย แต่แพคก็ยังเข้าข้างตัวเองอ่า แบบว่าจุกเลย

    **ทำไมน้อ แพคก็แค่อยากได้ยินจากปากของชานยอลเอง แต่หารู้ไม่เราเจ็บจังเลย ~ สงสารเพราะเราก็ไม่รู้

    ว่าชานยอลทำแบบนี้ทำไม....เป็นห่วงแพคทำไม แต่เราสัมผ้สได้ตั้งแต่ส่งไคไป เรารู้ว่าชานยอลต้องอ่อนโยน

    **สรุปต่อให้แพครู้จากปากชานยอลยังไง ก็เลิกรักชานบอลไม่ได้ -- ปากกับใจไม่ตรงกันเลยนะแพคฮยอน

    พอรู้ความจริงนายคงสัมผัสได้นะว่าชานยอลอ่อนโยนขนาดไหน *** นี่เราอินมากไปใช่มั้ย

    *******************************************************************************

    เอาเป็นว่าขอบคุณที่รีไรท์มาเป็นคู่ชานแพคนะคะ ขอบคุณจริงๆ ถึงมันจะไม่ได้หวานอย่างฟิคชานแพคทั่วๆำไป

    แต่มันก็ทำให้รู้ว่าความรักกว่าจะผ่านมาได้ ต้องผ่านอุปสรรคมามากมายแค่ไหน อุปสรรคที่บั่นทอนจิตใจทั้งคนแต่ง

    คนอ่าน ***ซึ่งเราก็ไม่รู้ว่าเรื่องนี้จะจบยังไง แต่เราคงต้องซื้อเก็บไว้แล้ว มีฟิคไม่กี่เรื่องที่ทำให้เราพร่ำเพ้อ

    เป็นเอามากขนาดนี้ เราสัมผัสความรักผ่านตัวอักษรนะคะ สัมผ้สได้คงมีใครอีกหลายๆคนสัมผ้สได้เหมือนกับเรา

    55555 คงจบแบบหวานนะคะ **กอดไรท์ แน่นๆ --------------- รักและขอบคุณนะคะ ^^

    อีกอย่างนะ เพลงก็มีส่วนทำให้คนอ่านอินไปกับเรื่องด้วย จะอินมากน้อยคงแล้วแต่คน

    แต่สำหรับเราอินมากเลย เราไหลไปตามเรื่องราวเลย เราจะมาเม้นใหม่ในตอนหน้านะคะ >.<
    #304
    0
  17. #303 chanchan123 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2556 / 17:09
    ง่ะ คุณชายโดนยิงแต่คงไม่เป็นไรมากหรอกใช่มั้ย (หวังว่าอย่างนั้นนะ)

    แบคเข้าใจชานยอลแล้วใช่มั้ย ทุกอย่างกำลังจะดี คุณชายดันมาโดนยิงอีก เหอๆ
    #303
    0
  18. #301 ChanBaek_F (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 14:06
    ยอลอย่าเป็นอะไรนะ เเบครอนายอยู่ >
    #301
    0
  19. #298 nobodyelse (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 11:47
    อ่าว เจ็บซะแว้วววววว
    #298
    0
  20. #297 Minnie'MayZz (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2556 / 11:00
    ลู่อธิบายยาวเฟ่อ -[]- แต่ก็เข้าใจอ่ะนะ อยากให้แบคมันเข้าใจไรงี้
    กว่าแบคจะเข้าใจ ชานยอลก็มาถูกยิงอีก โอ้ยยยย T^T 
    ไคนี่คู่กับน้องคยองใช่ป้ะ ? 55 -/////- 
    หวังว่าชานยอลคงไม่เป็นอะไรนะ T^T 
    #297
    0
  21. #296 Kurousa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 21:11
    ง่า มีความสุขได้ไม่ทันไร ความเศร้าก็เข้าแทรกอีกแล้วนะ

    สงสารน้องแบคเหลือเกิน ร้องไห้ได้ตลอด
    #296
    0
  22. #295 NaMo_K (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 01:22
    แอร๊ยยยยยยยย

    กว่าตัวเล็กของชั้นจะรู้ความจริง

    อิคุณชายก็มาโดนยิงอีกแล้วววว

    กรี๊ดดดดดดดดดด
    #295
    0
  23. #294 PARIINK (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2556 / 01:01
    กรี๊ดดดดดดด เกือบจะเคลียร์แล้วเชียววว
    ชานยอลจะไม่เป็นอะไรมากใช่มั้ยยยย
    ชีวิตชานยอลเเลดูจะอาภัพน่าสงสาร โถ่ๆๆๆ
    จะมีความรักกับเขาสักที อุปสรรคเยอะ~
    ติดตามนะค่ะๆๆๆๆๆ
    #294
    0
  24. #293 กขค (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 23:51
    ฮือออ ชานยอลอย่าเป็นไรน้าาา

    แบครู้ความจริงซักที -//-
    #293
    0
  25. #292 junei (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 21:42
    ชานยอลอย่าเป็นอะไรนะ

    #292
    0