[FIC EXO] Lonely Flower (ChanBaek)

ตอนที่ 10 : ◆ Lonely Flower - chapter [9]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,028
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    20 ต.ค. 56













.. Chapter 9 ..

 

             เวลาล่วงเลยจนค่ำแล้ว พระจันทร์ลอยเด่นขึ้นมาบนท้องฟ้าพร้อมกับอากาศที่เย็นลงมาก แพคฮยอนกลับมาที่บ้านพร้อมกับไคที่ตัวติดกันมาตลอดทั้งวัน

 

             “คุณแพคฮยอน ไปเที่ยวที่ไหนมาเหรอครับ” ลู่หานพยายามยิ้มถามออกไป


             “สวนสนุกน่ะ ไม่ได้ไปไหนหรอก” ถึงกระนั้นคนมารยาทดีที่ด่าใครไม่เป็นนักก็ยิ้มให้ตามปกติ ร่างเล็กเดินผ่านคนที่เคยได้ชื่อว่าลูกน้องที่หวังดีของเขาไปด้วยความผิดหวัง แพคฮยอนไม่ได้เกลียดลู่หานหรอกนะ แต่สำหรับที่ผ่านมามันก็ทำให้เขาเสียใจได้มากพอสมควร .. เสียใจที่ถูกหลอกลวงโดยคนที่ตัวเองไว้ใจที่สุดคนหนึ่ง

 

ลู่หานพูดไม่ออกกับท่าทางเฉยเมยกันแบบนั้น ทำอาชีพนี้มาก็นาน แต่เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าจะมีคนที่ให้บอดี้การ์ดที่ห้ามใช้หัวใจทำงานต้องแอบใจหายอย่างห้ามไม่ได้ สักพักมือของเพื่อนรักก็ตบลงมาที่บ่าเบาๆ ไคสบตาอย่างเข้าใจในความเป็นไปทุกอย่าง พวกเขาไม่ได้ต้องการให้มันเป็นอย่างนี้เลย  

 

ทั้งสองมองหน้ากันอีกครั้งก่อนที่จะออกไปขึ้นรถแล้วขับออกไปทำหน้าที่ของตัวเองตามคำสั่งที่ได้รับมา คุณเจ้าของบ้านที่เหมือนไม่สนใจต้องเดินออกมายืนชะเง้อมองเหตุการณ์ แพคฮยอนไม่รู้หรอกว่ามันเรื่องอะไร แต่มันไม่ใช่ธุระของเขาเลยสักนิด ร่างเล็กไม่คิดจะสนใจจึงหันกลับไปยังห้องนอน เขาคงกำลังลืมบางอย่างไปแล้ว แต่พอเปิดประตูห้องเข้าไปก็ต้องชะงักในทันที

 

 

             แสงสลัวจากพระจันทร์ด้านนอกสาดส่องเขามาให้สว่างพอจะดูออกว่าใครบางคนกำลังนั่งทำอะไรอยู่ที่มุมหนึ่งของห้อง

 

             “คุณยังไม่กลับ....” แพคฮยอนเอ่ยถามคนที่มองมายังเขาในความมืด ร่างสูงนั่งไขว้ขาพลางยกแก้วบรั่นดีในมือขึ้นดื่ม เขายกมันขึ้นดื่มจนหมดแล้วรินจากขวดแก้วลงไปใหม่ราวกับมันคือน้ำเปล่า กลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งไปทั้งห้อง

 

             “ไง .. ไปเที่ยวไหนกันมา หมอนั่นคงทำให้สนุกมากเลยสินะ” ชานยอลเอ่ยเรียบๆแต่ชายหนุ่มกลับปิดเสียงกลั้วหัวเราะในคอไม่มิด คนฟังหน้าขึ้นสีทันทีด้วยความไม่พอใจเมื่อได้ยิน ทำไมแพคฮยอนจะไม่รู้ความหมายที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อ

 

             “ใช่ ผมสนุกแล้วก็มีความสุขมาก .. ทำไมเหรอ คุณไม่เคยมีช่วงเวลาอย่างนั้นหรือไง” เสียงเล็กเอ่ยกลับไปอย่างไม่ยอมแพ้ แพคฮยอนแสร้งเข้มแข็งทั้งที่ความจริงแล้วเขากำลังทนไม่ไหว ช่วงเวลาสั้นๆเท่านั้นที่สนุกอยู่กับไคแล้วลืมเรื่องพวกนี้ แต่ตอนนี้สิ เขากลับลืมเรื่องสนุกไปหมดแล้วต่างหาก

 

             “หึ ..ปากดีสมกับเป็นนายจริงๆเลยนะ” เสียงทุ้มที่รู้ตัวดีกว่ากำลังเมามากเอ่ยออกไปอย่างที่ใจคิด แต่เขาจะรู้ไหมว่ามันทำให้คนฟังเจ็บซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างเล็กกำมืออย่างพยายามอดทน เขาอยากไล่ผู้ชายคนนี้ออกไปจากที่นี่เสียจริงๆ

 

             “คุณเมามากแล้ว ผมไม่อยากจะใจร้ายไล่ออกไปตอนนี้หรอกนะ เพราะงั้นก็ถือซะว่าผมให้คุณยืมห้องแล้วกัน พรุ่งนี้แล้วก็หวังว่าคุณจะไม่ได้อยู่ที่นี่อีก” แพคฮยอนพูดจบก็ตวัดตัวเพื่อจะกลับออกไป

 

            “หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ .. คิดว่านายเป็นใครกันพยอนแพคฮยอน”

 

             .. คิดว่าเป็นใครกัน ถึงได้มาทำให้ฉันต้องคิดถึงแต่นายแบบนี้

 

             “ผมน่ะเหรอ ก็แค่คนโง่ๆคนหนึ่งที่ถูกคนฉลาดอย่างคุณหลอกเอา พอใจรึยัง แล้วก็ถ้าไม่มีธุระผมก็อยากให้คุณไปจากที่นี่ เข้าใจรึเปล่า” เมื่อคนหนึ่งหมดความอดทน อีกคนก็ใช่ว่าจะอดทนอีกต่อไป ชานยอลกระแทกแก้วเหล้าลงกับโต๊ะก่อนจะตรงปรี่เข้ามาหาแพคฮยอนที่ยืนสู้หน้าไม่ถอยไปไหน ใบหน้าคมยกยิ้มขึ้นพลางมองสำรวจคนตัวเล็กไปทั่งทั้งร่าง ความเมาไม่ได้ทำให้เขาขาดสติขนาดนั้นหรอก เขารู้ตัวดีว่าตัวเองทำอะไร และรู้สึกอะไรจึงพูดออกไป

 

             “หึ... แบบนี้ก็ไม่แปลกหรอกนะที่ไคมันจะชอบ ตอนฉันไม่อยู่มันชวนทำอะไรบ้างล่ะ จูบกันไปกี่รอบแล้ว...” พูดได้แค่นั้นใบหน้าก็ต้องหันไปตามแรงของมือบางที่ฟาดลงบนหน้าของเขา

 

             “คุณมันเลวจริงๆ!! คิดว่าการที่หลอกผมให้มาเป็นของเล่นของคุณได้น่ะมันแน่นักหรือไง คนโง่ๆอย่างผมไม่ใช่จะรักใครก็ได้หรอกนะ” แพคฮยอนโกรธมากที่ถูกกล่าวหา ใจหนึ่งก็สงสัยว่าที่ชานยอลพูดหมายถึงอะไร แต่ก็ช่างปะไรในเมื่อเขากับไคไม่ได้มีอะไรอย่างที่คิด ที่สำคัญพูดไปก็ไม่ฟังอยู่ดี

 

             เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้งให้ความในใจส่งผ่านไปไม่ถึงกัน ชานยอลจ้องลึกลงมาในตาคู่นั้นท่ามกลางแสงสลัวจากพระจันทร์ด้านนอก ชายหนุ่มอยากจะบอกเหลือเกินว่าเขาไม่พอใจแค่ไหน ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าแพคฮยอนไม่ได้คิดอะไรแต่ในเวลานี้ชานยอลคงไม่มีสติพอจะเก็บความรู้สึกเอาไว้ อีกเรื่องที่อยากจะเอ่ยอธิบายให้เข้าใจก็ดันต้องปัดมันไปเพราะทุกอย่างมันดันไม่เป็นใจเอาเสียเลย ไม่ได้อยากจะทำร้ายหรอกนะ แต่ร่างตรงหน้าที่กำลังจะเดินหนีมันทำให้เขาต้องคว้าตัวเอาไว้ ชานยอลฉุดแขนของแพคฮยอนอย่างแรงให้ทั้งร่างต้องเซเข้าปะทะกับอกของเขา

 

             “ผมเจ็บนะ .. ”

 

             “เจ็บสิดี นายจะได้ไม่ต้องเดินหนีฉันอีก”

 

             “คุณมันบ้า คุณเมามากแล้วรีบไปนอนจะดีกว่า”

 

             “ไม่!! ฉันรู้ดีว่ากำลังทำอะไร ...”


           

 -  ฉากต่อไปนี้ถูกตัดออกไป ดูวิธีการอ่านได้ที่หน้าบทความหลักค่ะ  ^^ -


 

 

                                                                                         -----◆◆-------------◆◆-----

 

 

             เมื่อความต้องการสิ้นสุด บทรักแสนเจ็บปวดอันยาวนานได้จบลง คนถูกกระทำก็หมดสติหลับไปในทันที

 

             เสียงทุ้มครางต่ำเมื่อเขาเสร็จสิ้นและหยุดทุกอย่างลง ใบหน้าคมฟุบลงข้างกับแก้มขาวเนียนที่ถูกเขาทั้งกอดทั้งจูบจนหนำใจ ชานยอลเงยขึ้นเห็นว่าแพคฮยอนหลับไปจึงเขย่าที่ใบหน้าเบาๆ รอยแดงช้ำตามร่างกายจากฝีมือของเขาและหยาดน้ำตาที่เปรอะเต็มหน้าในตอนนี้ดึงให้ความนึกคิดของคนที่มองอยู่หวนกลับมา ร่างสูงยันตัวเองขึ้นมองคนในอ้อมกอดให้เต็มตาก่อนจะนิ่งไปพักใหญ่

 

              ชานยอลสวมกางเกงเอาไว้เพียงตัวเดียว เขาหายเมาเป็นปลิดทิ้งเลยในตอนนี้ ชายหนุ่มติดไฟที่ปลายมวนบุหรี่ก่อนยกขึ้นสูบ ควันสีเทาพวยพุ่งผ่านริมฝีปากแล้วค่อยๆจางหายไปครั้งแล้วครั้งเล่า

 

              ใบหน้าที่ติดจะเครียดอยู่นั้นก้มมองร่างเปลือยเปล่าที่เขาจับผ้าห่มขึ้นคลุมให้ ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้เลย

 

             “โธ่เว้ย...” เสียงทุ้มสบถเบาๆกับตัวเองที่ทำอะไรลงไปไม่คิด มือหนากดบุหรี่มวนสั้นลงกับถาดแก้ว เขาก้มลงแนบริมฝีปากที่พวงแก้มช้ำๆเพื่อซับน้ำตาเหล่านั้นให้อย่างทะนุถนอม รู้ดีแก่ใจว่ามันไม่มีประโยชน์อะไร แต่ใจมันสั่งให้ทำ

 

             “นายคงไม่อยากฟัง .. แต่ฉันขอโทษ”

 

 

 

 

                    สำหรับชานยอลแล้ว ทุกสิ่งล้วนมาจากความขี้ขลาดของตัวเองทั้งสิ้น

 

 

 

                     จู่ๆในหัวก็นึกย้อนกลับไปในวันนั้น ตั้งแต่วันแรกที่พบกัน

 

 

                วันที่เขาหนีพวกมันมาด้วยร่างกายที่บาดเจ็บสาหัส ท่ามกลางพายุฝนกระหน่ำ บ้านหลังเล็กแห่งนี้เป็นที่ที่คิดว่าคงไม่มีใครผ่านมาเห็น และระหว่างที่ไม่มีทางเลือก หากไม่ตายก็คงรอดอย่างหวุดหวิด

 

                 เจ้าของบ้านคนนั้นออกมาช่วยชีวิตเขาอย่างไม่น่าเชื่อ

 

                 และเรื่องที่ไม่น่าเชื่อยิ่งกว่าก็คือความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเจ้าของบ้านคนนั้น ชานยอลปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามหัวใจและความรู้สึกจนลืมไปว่าตัวเองไม่ได้กำลังปลอดภัยอยู่เลย

 

                 เขายังจำได้ดี ในวันนั้น .. วันก่อนที่จะทิ้งแพคฮยอนมา

 

 

                 “ฮัลโหล ใครน่ะ”

 

                 “ลืมเร็วจังนะคุณชายชานยอล”

 

                 “แก.....”

 

                 “ดวงแข็งดีนี่ พอๆกันเลยนะเรา .. ถ้าคุณเจ้าของร้านดอกไม้ที่น่ารักไม่ช่วยแกเอาไว้ คิดว่าจะนอนตายอยู่กลางป่าหรือข้างถนนกันล่ะ”

 

                 เรื่องทั้งหมดกำลังอยู่ในสายตาของมัน ชานยอลข่มใจที่เต้นรัวให้นิ่งลงก่อน

 

                 “หุบปากสกปรกเดี๋ยวนี้นะ”

 

                  “ฮ่าๆๆ น่าสมเพชจริงๆ เข้าเรื่องๆ ว่าแต่ว่าคนน่ารักของนายเนี่ย ทำให้ฉันนึกถึงน้องชายนายเลยนะปาร์คชานยอล ตอนนี้ไปไหนซะล่ะ อยู่เมืองนอกเมืองนาไม่คิดจะกลับมา....”

 

                  “แก! หยุดพูดถึงคยองซูเดี๋ยวนี้”

 

                  “แตะไม่ได้เลยนะ ไม่ว่าใครที่แกรัก รู้ใช่มั้ยว่าคนพวกนี้โชคร้ายที่สุดในโลกเลย”

 

                   “...............”

 

                   “ชื่ออะไรนะ พยอนแพคฮยอน”

 

                   “คิดจะทำอะไร”

 

                   “ถามทำไม ที่ผ่านมายังไม่รู้เหรอ”

ถึงตรงนี้หัวใจคนฟังก็แทบดิ่งลงไปกองที่ตาตุ่ม ชานยอลตั้งสติให้นิ่งและตามให้ทันในสิ่งที่มันพูดมา สมองอันปราดเปรื่องใช้เวลาไม่กี่วินาทีในการประมวลบางอย่างในหัว และกลั่นกรองออกมาในประโยคที่เหนือกว่า

 

                  “หึหึ เข้าใจอะไรผิดรึเปล่า”

 

                  “หือ หมายความว่ายังไง”

 

                  “ก็หมายความว่า คนที่นายว่าโชคร้ายน่ะ อาจเป็นแค่ดอกไม้ริมทางที่ฉันไม่คิดจะเอาไปใส่แจกันก็ได้ยังไงล่ะ”

 

                  “ฮะฮะ ฉันไม่โง่หรอกนะคุณชายชานยอล”

 

                  “ก็แล้วแต่นายละกัน อยากเสียเวลาทำอะไรก็เชิญนะเชวซึงฮยอน ... เพราะอีกไม่กี่วันนายก็คงได้รู้แล้ว”

 

                  “.....................”

 

                  “อ้อ ใกล้ถึงวันพิธีแล้ว ฉันคงต้องรีบกลับไป ไม่อยากให้เจ้าสาวต้องรอนาน”

 

                  “แก .......”

 

                  “ตอนนั้นก็ไว้เจอกันที่โซลแล้วกัน แต่ถ้ายังอยากเสียเวลาทำอะไรกับคนฆ่าเวลาของฉันก็เชิญเลย แต่ระหว่างนั้นถ้าตามฉันไม่ทัน อย่าหาว่าไม่เตือนก็แล้วกัน”

 

 

                   ตรู๊ด ............

                  ชานยอลกดตัดสายทันที คำว่าเจ้าสาวที่เอ่ยออกไปคงยิ่งเป็นการเติมเชื้อไฟมากกว่าเก่า แต่เขาก็ตัดสินใจแล้ว มือหนากำโทรศัพท์มือถือเอาไว้ด้วยหัวใจที่เต้นแรงกับบางอย่างที่กำลังกลัว เขาพยายามตั้งสติขณะที่สายตาสอดส่องออกไปรอบบ้าน ไม่มีอะไรผิดปกติไปจากเดิม ชานยอลไม่ใช่คนโง่อะไรแต่เทียบกับเกมก่อนๆที่เขาต้องสูญเสียมาตลอด งานนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยสักนิด

 

                   ทำยังไงดี ถ้าบอกความจริงออกไปไม่ใช่จะแก้ไขอะไรไม่ได้ แต่เขากลัวเหลือเกินว่าหากอีกฝ่ายรู้เรื่องทั้งหมดจะรับไม่ได้และตีตัวออกห่าง

 

                     จะทำยังไงดี จะต้องทำยังไง

 

                    คืนนั้นเขานอนมองคนในอ้อมแขนทั้งคืน แผนการทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วประจวบเหมาะกับภาระที่ต้องกลับไปสะสางที่บ้านอีก ชายหนุ่มก้มจุมพิตที่หน้าผากของคนที่เขารักสุดหัวใจ

 

 

                     “รอฉันนะ แพคฮยอน”

 

 

 

 

 

                           กลับมาสู่ปัจจุบัน แสงจันทร์ในคืนที่เงียบสงัดทอดลงกระทบผ่านผ้าม่านสีขาว สีเหลืองนวลอาบลงบนใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ชานยอลย้อนคิดถึงเรื่องทุกอย่าง แม้กระทั่งเงินก้อนนั้นที่ทิ้งเอาไว้เพราะเขาห่วงจริงๆ เพราะรักถึงได้คิด

 

                            ร่างสูงที่เปลือยท่อนบนอยู่กำลังนั่งมองดูผลของแผนการที่เขาคิดว่ามันดีที่สุด ผลลัพธ์ที่ออกมาพังไม่เป็นท่า

 

                            ผลลัพธ์ของแผนการที่ขี้ขลาด

 

                            ชานยอลกำลังนั่งมองภาพของแพคฮยอนที่แสนพร่ามัว น้ำตาของเขากำลังไหล เขากำลังร้องไห้

 

                    ฉันจะได้นายคืนมาอีกไหม ในเมื่อทุกอย่างมันกำลังบอกนายว่าฉันปล่อยมือไปแล้ว

                    แต่รู้อะไรไหม ให้ฉันตายไปเลย ยังง่ายกว่าปล่อยมือจากนาย

 

 

 

 

 

 

.

.

Tbc. Chapter 10

 

 

 

 

 


 

*หายใจไม่ออก ..  ปรี้ชาญใจร้ายอ่า นุ้งแบคจอมอึดไหวมั้ยล่ะลูก อะไรเนี่ย *ทึ้งหัวตัวเองรัวๆๆๆ    ;_____;

 

เรื่องนี้ไม่ชวนหายใจจริงๆ เหลืออีก6แชปค่ะ ทนๆหน่อยน้า (ทนอะไร?) หะหะ // NC ไม่มีไรมาก ซอฟท์ๆเลยไม่ซ่อนนะคะ อีกอย่างฟิคเราคนอ่านน้อย คงไม่มีการแบน (เคยโดนเมื่อนานมาแล้ว อิอิ)  ... ขอบคุณทุกคอมเมนท์นะคะ  *สาดน้ำใส่ๆๆๆๆ (ย้อนหลังสงกรานต์^^)

 

ปล.อีกวันสองวันจะมาลงรายละเอียดการสั่งซื้อรวมเล่มเรื่องนี้นะคะ เผื่อใครอยากได้ไปชาบู #ไม่ใช่และ ==






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

695 ความคิดเห็น

  1. #682 PINKLAND (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 16:43
    ทำเพื่อปกป้องแบคสินะ
    #682
    0
  2. #648 คุณพวยพวย (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 20:14
    ขอโทษที่เข้าใจปิดเด้อคุณปาร์ค
    #648
    0
  3. #632 96line's (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 16:26
    อ่าาาาาาาาาา ทำไมทำแบบนี้ล่ะชานยอล
    แค่นี้แบคฮยอนก็เจ็บจนไม่รู้จะเจ็บตรงไหนอีกแล้ว
    เจ็บกายไม่เท่าไร แต่เจ็บใจนี่สิ
    #632
    0
  4. #609 ˋoshpcy. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กันยายน 2557 / 23:12
    แบคฮยอนโครตของโครตน่าสงสารอ่ะ
    #609
    0
  5. #593 [~Black_Pearl~] (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มีนาคม 2557 / 19:08
    เอาละสิ
    #593
    0
  6. #557 baekky (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2556 / 11:04
    ฮื่อออออ หน่วง

    สงสารอ่าาาาาาาา

    ทำไมทั้งสองไม่คุยกันดีๆล่ะเนี่ย

    ใช้อารมณ์คุยกันอย่างงี้ผลลัพธ์มันจะออกมาอย่างไงล่ะเนี่ย



    ว่าแล้วว่าน้องชานต้องเป็นคยองซู อิอิ
    #557
    0
  7. #533 sweet_memory (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2556 / 13:29
    ทำไมมันอึดอัดใจขนาดนี้
    เหมือนคุณชายจะค่อยๆเปิดเผยเหตุผล
    แต่มันก็ทำให้แบคฮยอนเจ็บอยู่ดีนั่นแหละ
    แล้วยังหึง ทำอะไรแบบนั้นกับแบคฮยอนอีกนะ
    น่าตีจริงๆเลยคุณชาย ><
    #533
    0
  8. #512 skyrealdream (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 00:08
    //นั่งซดมาม่า
    #512
    0
  9. #497 Starlight "★☆ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 กันยายน 2556 / 16:32
    ยิ่งอ่านยิ่งทรมาน คนบ้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

    โอยย ปวดใจจจ
    #497
    0
  10. #477 LosT MY MiND (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 08:53
    ดราม่ามากกกกY,Y
    #477
    0
  11. #463 Pe'am (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 02:10
    เพราะกลัว แบค เป็นอันตราย เลยต้องทิ้งไป
    #463
    0
  12. #442 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 20:37
    ซึงฮยอนเคยทำอะไรคยองซูอ่ะ // สงสารชานยอลแล้วตอนนี้
    #442
    0
  13. #431 pikkiiizcho (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2556 / 14:09
    ปวดใจหนึบๆเลย TT_TT
    #431
    0
  14. #428 Acoustic fair (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2556 / 15:19
    เหตุผล แค่เหตุผล เดียว ชานยอล ผปกป้อง แบค แต่แผนกลับล้มเหลว สงสารแบคเหมือนกัน ดราม่ามากเรื่องนี้
    #428
    0
  15. #414 de.fang (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2556 / 20:43
    เศร้าไปนะ ถ้าจะดราม่าขนาดนี้
    ยอลอย่าร้องนะ แบคยังรักยอลอยู่นะ งือๆ
    #414
    0
  16. #395 May Sirirat (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2556 / 18:10
    ถ้าาจะเรียกน้ำตาได้ขนาดนี้  T^T
    #395
    0
  17. #377 parksoya (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2556 / 14:41
    อ่าา เข้าใจเหตุผลชานยอลแล้วววววววววว
    #377
    0
  18. #327 Beloved-jae (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2556 / 18:59
    หึ่ยยยยยยยยยย อะไรเนียะ อะไรกัน

    อกจะแตกแล้ว ทำไมเปนแบบนี้ละ

    แล้วเมื่อไหร่จะดีกัน ไคแบคก็ดีนะ

    แต่ต้องมิใช่เรื่องนี้ดิ งื้ออออออ ออ
    #327
    0
  19. #282 Clothia (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 18:29
    ชานยอลอา ขอโทษที่เข้าใจนายผิดไป นายทำทุกอย่างเพื่อปกป้องแบคฮยอน จนต้องเสียใจขนาดนี้ ฮืออออ
    #282
    0
  20. #259 ヽจี | ดี . (?) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 เมษายน 2556 / 23:46
    T___________________________________T'
    ที่ผ่านมาเรามองชานยอลผิดไปใช่มั้ย #โฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ
    ทั้งหมดเพื่อปกป้องเเบคคคคคค งืออออออ

    อิปู่ชเวซึงฮยอน -..- มาได้ไหนนนนนนน
    อร้ากกกกกกกกก *สับหัวปู่*
    #259
    0
  21. #251 byunbiii (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 เมษายน 2556 / 10:09
    สงสารแบค TT
    ยอลถึงจะมีเหตุผลนะ แต่ทำแบบนี้ก็แย่อยู่ดี
    ใจร้ายมาก !!:'((ไม่นึกสงสารกันบ้างหรือไง
    แต่เอาเถอะ ไงก็ชานแบค -3-!
    กลับมาดูแลแบคเลยนะ
    #251
    0
  22. #239 piriyakorn (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 21:42
    อยากจะจับปาร์คมาเขย่า แรงๆๆ แล้วตีอีกสามที
    ทำไมไม่บอกแบคไป แกคิดยังไง แกทำอะไรอยู่
    ปล่อยให้แบคคิดเองแบบนี้ มันเจ็บช้ำ มันเสียใจ
    แล้วยังมาข่มเหงน้ำใจ ข่มเหงกันอีก คนบ้าาาาา

    เค้าไม่อยากจะหลงไคแบคไปมากกว่านี้เลย
    อ่อยยย แต่มันน่ารักจริงๆๆ ฮืออออ TT
    รีบกลับมาทำคะแนนให้ไว เร็วๆเลยตาปาร์ค
    #239
    0
  23. #238 TTOoM (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 21:38
    เค้าจะเอามาอ่านตอนกินชาบูละกัน 5555 จองไปและ อิอิ

    อิชานโหดร้าย ป่าเถื่อน ดิบมากเท่าที่เคยได้อ่านฟิคมา

    เพราะคู่นี้เรื่องไหนก็ตามต้องมีจิกกัดกันตลอดเป็นธรรมเนียม

    แต่นี่มาไม่พูดไม่กล่าว ก็แบคมันบอกอยู่ว่าเกลียดๆๆๆ ก็ยังยัดเยียด ป่ะโถ่

    มันออกแนวอึดอัดเล็กๆจริงนะเรื่องนี้ แต่เค้าชอบภาษาที่ไรท์ใช้นะ

    ธรรมดาไม่ค่อยจะสั่งซื้อฟิคแนวนี้มาเก็บมากนักหรอกถ้าไม่ชอบจริงๆ

    เรื่องนี้อึนๆก็จริง แต่เราว่าคุ้มค่าแห่งการสะสม
    #238
    0
  24. #237 '(SunYeon.,* (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 20:57
    ไม่นะ เสียใจมาก แบคฮยอนรู้สึกไม่ดีกับชานยอลไปแล้ว
    แถมชานยอลก็ทำอะไรรุนแรงกับแบคไปอีก
    แล้วทั้งสองคนนี้จะต้องเย็นชาใส่กันไปอีกนานแค่ไหน TT
    #237
    0
  25. #236 chanyeol159 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 14:02
    สงสารยอลอ่ะ ทำไปเพื่อปกป้องแบคใช่ไหมล่ะ
    #236
    0