[Yaoi : KHR All59] The Short Series

ตอนที่ 6 : The series 2 : อยู่ต่อเลย...ได้ไหม (2) [D59]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    24 ธ.ค. 57




“นี่ เจ้าม้าพยศ...”

เสียงหวานที่นั่งมองดูสภาพแวดล้อมของบ้านเกิดตนเองที่กำลังขับเคลื่อนไปตามเส้นทางที่เขากำลังจะมุ่งไปยังบ้านของบอสคาบัคโลเน่ โกคุเดระทักดีโน่และชวนเขาคุยเพื่อทำลายความเงียบบรรยากาศมาคุที่ดูอึดอัดอย่างไม่เป็นกันเองอยู่นาน ร่างสูงเอาแต่คอยมองร่างบางที่ไม่ได้สนใจตัวเขาเลย เอาแต่มองนอกหน้าต่างอย่างเดียวตั้งแต่ขึ้นรถมาด้วยกันได้ซักพักพร้อมกับพยายามพูดเหมือนเขาไม่ได้คิดมากอะไร

 
 

“มีอะไรหรอ สโมกกิ้งบอม”

 
 

“ชั้นต้องทำอะไรบ้างภายใน 1 เดือน”

 
 

“เดี๋ยวค่อยคุยกันที่บ้านชั้นก็ได้นะ”

 
 

“ชั้นรีบ!! เพราะรุ่นที่ 10 เขากำลังคอยชั้นอยู่เฟ่ย รู้อะไรก็พูดๆ มาเถอะน่า”

มรกตคู่สวยหันมาจ้องเขม่งพร้อมกับตะคอกเสียงใส่อย่างฟิวล์ขาด เพราะในสมองของมือขวาวองโกเล่มีแต่บอสของตนเองที่เขาเคารพนับถือยิ่งกว่าใครทั้งหมดที่เขาพบเจอ ดีโน่หน้าเสียจนถึงกับอึ้งพฤติกรรมของร่างบางที่นั่งข้างๆ เขา เหมือนกับว่า...เป็นคนละคนกันไปแล้ว

 
 

...นี่เขาโดนล้างสมองแบบไหน

เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อก่อนกับเราสองคน...มันหายไปหมดแล้วหรือ
 

โกคุเดระ ฮายาโตะ
 

นายลืมชั้นไปแล้วจริงๆ หยั่งงั้นหรอ...

...ตอบชั้นได้มั้ย
 

เพราะตอนนี้ หัวใจชั้นมันยิ่งกว่าเจ็บ ยิ่งกว่าทรมาน มันกำลังจะ...

.....แตกสลายหายไปในไม่ช้า....

 
 

“เหอะ ถ้าไม่พูดก็ช่าง ชั้นไม่มีอารมณ์มานั่งเค้นอะไรจากแกอยู่แล้ว รอเอกสารจากคุณรีบอร์นแฟกซ์มาก็ได้ ชิ”

....น่ารำคาญ มัวแต่วางท่าเป็นบอสอยู่นั่นแหละ ไม่คิดจะบอกอะไรกับเรื่องที่ชั้นต้องมาอยู่นี่ 1 เดือนเลยสินะ แต่ก็ช่างเถอะ....รุ่นที่ 10 ครับ ตอนนี้ท่านจะเป็นยังไงบ้างนะ...

 
 

“แหม...ใจร้อนไปได้นะ นายนี่เปลี่ยนไปเยอะจริงๆ กระตือรือร้นเพื่อสึนะดีจัง”

ร่างสูงพยายามกลบเกลื่อนการกระทำที่กำลังจะหักห้ามความรู้สึกต่างๆ ที่เขามีให้กับชายที่นั่งเหม่อมองทิวทัศน์บนท้องถนนตอนยามค่ำคืน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม หากเกี่ยวพันกับซาวาดะ สึนะโยชิแม้เพียงแค่พูดลอยๆ อย่างเบาแค่ไหนก็ตาม มือขวาจะให้ความสำคัญและใส่ใจเป็นพิเศษ โกคุเดระรีบหันมาพูดวางเข้มใส่ดีโน่ที่นั่งฟัง เขาฟังจนอึ้ง....แทบช็อค

 
 

“แหง๋สิฟร่ะ! รุ่นที่ 10 คือคนที่วิเศษที่สุดสำหรับชั้น!!

 
 

......วิเศษ ถึงขนาดนั้นเลยหรอ?

ไม่ไหวแล้ว ชั้นอดทนไม่ไหวแล้ว เจ็บมากเกินไปแล้วนะ!!....ฮายาโตะ

ตอนนั้นนายไม่ใช่คนแบบนี้ แล้วทำไมตอนนี้ถึงเป็นได้....ขนาดนั้น?

ชั้นไม่เข้าใจ ช่วยบอกทีว่าทำไมถึงได้ลืมชั้นไปหมด

แค่เศษเสี้ยวก็แทบจะไม่มีเลยซักนิด...

.....ใช่มั้ย?

 
 

“นี่...เจ้าม้างั่ง”

เสียงหวานเรียกเขาด้วยน้ำเสียงที่ปกติ แต่ชายที่เขากำลังขานถึงกลับนั่งนิ่งราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่างไปเฉยๆ ทำให้ร่างบางจับที่ไหล่แล้วเขย่าตัวบอสคาบัคโลเน่เบาๆ เพื่อดึงสติ

 
 

“.........”

 
 

“เห้ยๆ ทำหน้าซีดเชียว เป็นอะไร อย่าบอกนะว่าแกไม่สบาย?”

 
 

“ห ห่ะ ฮายา....”

ร่างสูงที่ถูกแรงสั่นแขนดึงสติก็ค่อยหันไปมองชายที่กำลังจับแขนเขาพร้อมกับพูดชื่ออย่างอ้อยอิ่ง แต่เสียงทุ้มยังไม่ทันได้พูดชื่อของโกคุเดระดีนัก ใบหน้าหวานสวยก็มาทาบหน้าผากที่ไร้สีสันของเลือดฝาดทันที จะเรียกว่า เป็นการวัดอุณหภูมิเพื่อเช็คความผิดปกติของร่างกาย

 
 

แปะ....

 
 

“ไม่ได้เป็นไข้นิ หน้าซีดซะเหมือนคนใกล้ตายนะเจ้าบ้า อย่าทำให้ชั้นตกใจสิฟร่ะ เฮ้อออ”

โครงหน้าขาวสวยยื่นหน้าออกแล้วเลิกคิ้วนั่งคิดพร้อมกับพูดไปตามที่วิเคราะห์ไว้อย่างเป็นหลักการ แล้วเขาก็แว้ดใส่ดีโน่ที่ทำหน้าตาดูไร้ชีวิตชีวา

 
 

“ท โทษทีนะ...”

 
 

....เมื่อกี้ที่นายทำ....

มันคืออะไร?

เป็นห่วงชั้น หรือ กลัวถ่วงสึนะ

 
 

“คุณดีโน่ ถึงแล้วล่ะครับ แล้วคุณโกคุเดระจะทานอะไรก่อนมั้ยครับ ผมจะได้ไปบอกแม่บ้านให้”

โรมาริโอ้ที่จอดรถภายในเขตบ้านของบอสคาบัคโลเน่เขาบิดกุญแจรถเพื่อดับเครื่องยนต์พร้อมกับหันไปถามชายทั้งสองคนที่นั่งอยู่ข้างหลังรถอย่างเป็นมารยาท

 
 

“อ ไม่ต้องหรอกๆ ชั้นไม่หิวน่ะ ขอบใจ ชั้นขอนอนพักดีกว่า รู้สึกเพลียๆ น่ะ”

ร่างบางตอบคู่ขาของบอสคาบัคโลเน่อย่างเกรงใจก่อนที่ชายสูทดำอายุวัยกลางคนจะออกจากรถไปเพื่อเข้าบ้านของบอสไปเตรียมตัวให้กับนายของตนและแขกจากแฟมิลี่อื่นทันที

 
 

“ทราบแล้วครับ”

 
 

“แกก็ลงซะสิ นั่งหน้าซีดอยู่นั่นแหละ”

มือบางดึงประตูรถออกพร้อมกับลุกออกจากตัวยานยนต์ที่เขานั่งโดยสารมาพร้อมกับชายผมสีเหลือง ร่างบางที่ก้าวขาออกจากประตูรถนั้นก็ก้มหน้าลงไปสนทนากับชายที่กำลังหน้าถอดสีอย่างอาการจิตใจไม่ค่อยดี

 
 

“...เปล่าๆ ชั้นแค่รู้สึกมึนๆ น่ะ”

 
 

“ช่วยไม่ได้ พรุ่งนี้ค่อยคุยก็แล้วกัน ลงมาได้แล้วน่ะ”

มือบางขาวยื่นเข้าไปในตัวรถเพื่อให้เจ้าของบ้านจับมือเขาแล้วก้าวเดินออกมาจากตัวรถ

 
 

“อ อือ...”

 
 

ชั้นเริ่มไม่เข้าใจนายจริงๆ ฮายาโตะ

นายกำลัง

....คิดอะไรอยู่กันแน่

 
 

“เห้ๆ แค่เดินก็ยังจะไม่ไหว ลำบากชั้นประจำเลยนะแก เจ้าม้าขาอ่อน”

โกคุเดระที่จับมือหนาไว้ก็เปลี่ยนท่าทีไปพยุงร่างสูงที่ยังมีสีหน้าไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก ดีโน่ที่โดนพยุงตัวข้างๆ ก็อมยิ้มแล้วพูดอย่างถนอมใจร่างบางและเพื่อทดสอบปฏิกิริยา

 
 

“อา...ขอโทษทีนะสโมกกิ้งบอม ชั้นเดินกลับห้องเองได้ ไม่เป็นไร นายไปพักเถอะ”

 
 

“ตามใจ”

เมื่อร่างบางได้ยินเสียงทุ้มเอ่ยขึ้น เขาก็ปล่อยให้ดีโน่เป็นอิสระทันทีแล้วเดินเข้าบ้านของบอสคาบัคโลเน่โดยไม่ใส่ใจผู้ชายที่รู้สึกแย่หนักกว่าเดิม

 
 

ลองวัดใจ....แค่นี้ก็พอรู้ว่านาย

เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

เหมือนไม่ใช่
 

โกคุเดระ ฮายาโตะ

 
 

“ตกลงห้องผมอยู่ห้องไหนครับ คุณโรมาริโอ้”

ร่างบางเดินเข้าไปหาชายที่ไปไหนมาไหนกับดีโน่ทุกครั้งเมื่อเขาอยู่ภายในตัวบ้านเพื่อต้องการเอากระเป๋าเสื้อผ้าไปเก็บและต้องการพักผ่อน

 
 

“ข้างๆ ห้องของบอสครับ”

 
 

“ขอบใจ”

ว่าแล้วโกคุเดระก็หยิบกระเป๋าเสื้อผ้าขึ้นพร้อมที่จะเดินขึ้นไปหาห้อง แต่เมื่อนัยน์ตามรกตคู่สวยหันไปพบเจ้าของบ้านที่เดินอย่างไร้ชีวิตชีวา ความที่พวกเขาเคยอยู่ด้วยกันมาก่อน ร่างบางจึงเดินเขาไปหาพร้อมกับถือกระเป๋าเสื้อผ้าและเข้าไปพยุงตัวดีโน่อีกครั้ง

 
 

“นี่....อึ๊บบบ เดินดีๆ หน่อยสิ สะเปะสะปะไม่สมเป็นนายเลยนะ ไหนบอกว่า ไม่เป็นไรๆ ไง แล้วดูตอนนี้สิ ดีโน่”

 
 

“ฮายาโตะ...”

ร่างบางพยุงตัวบอสคาบัคโลเน่ขึ้นไปอย่างช้าๆ และพาไปสู่ห้องที่เขาคุ้นเคยมานาน มือบางวางกระเป๋าเสื้อผ้าตนเองแล้วบิดลูกบิดเพื่อเปิดประตู และค่อยๆ พาร่างสูงเดินเข้าไปพร้อมกับกระเป๋าเสื้อที่เขากำลังหยิบและเขาไปในตัวห้องนอนของดีโน่

 
 

แอ๊ดดด....

 
 

“เอ้า นั่งลงช้าๆ แล้วค่อยๆ นอนซะ ให้ตายสิ มาเป็นอะไรก็ไม่รู้เอาเวลานี้อีกนะ”

โกคุเดระปล่อยให้เจ้าของบ้านนั่งลงบนเตียงอย่างถนอม เขามองนัยน์ตาสีทองขุ่นแล้วอมยิ้มเบาๆ แล้วหันหลังเดินกลับไปพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้าของตนเองทันที

 
 

“พักเยอะๆ ซะล่ะ”

 
 

“อือ...ฮายา...”

ร่างสูงยังไม่ทันได้พูดจบ ชายธาตุวายุที่กำลังจะเปิดประตูห้องออกไปก็หันหน้าแล้วพูดทิ้งท้ายอย่างเสียงแข็งแทรกความเงียบสงบทันที

 
 

“รีบๆ หายให้ไวเลยนะ เพราะพรุ่งนี้นายจะต้องบอกกำหนดการ 1 เดือนนะเฟ่ย!!

 
 

“...เข้าใจล่ะ นายเองก็นอนพักเยอะๆ ล่ะ”

ดีโน่ยิ้มเจื๋อนๆ อย่างจำใจก่อนที่ร่างบางจะเปิดประตูและเดินออกจากห้องไปโดยไม่ได้ใส่ใจเขาเลยแม้แต่น้อย

 
 

“ไม่ต้องพูดก็รู้ล่ะน่า”

 
 

ปังงงง....

 
 

ในสมอง...มีแต่สึนะเต็มไปหมดเลยงั้นหรอ

นั่นสินะ ชั้นมันก็แค่....

ทางผ่าน

และมันคงจะจบลงแบบนี้

.....แก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว

 
 

เจ้าม้าพยศ เป็นอะไรของแก?

ว่าที่มือขวาวองโกเล่ที่นั่งอยู่ในห้องพักที่คนรับใช้เตรียมไว้ให้ เขานั่งอยู่บนเตียงแล้วบนเอาแต่นั่งมองรอบๆ ห้อง เขาเคยอยู่ที่นี่และคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมทุกอย่าง ร่างบางลุกขึ้นแล้วเดินไปที่ระเบียงที่เขาชอบมานั่งประจำเมื่อรู้สึก.....คิดถึงใครซักคน

 
 

“ขอโทษนะ...ดีโน่”

โกคุเดระที่ยืนอยู่นอกชานห้องก็ค่อยๆ ทรุดลงกับเก้าอี้ตัวเก่าตัวโปรดที่เขาเคยมานั่งกินลมทิวทัศน์เมื่อหลายปีก่อน ขาทั้งสองข้างถูกยกขึ้นมาพร้อมกับกอดเข่าแล้วแหงนมองพระจันทร์ที่เกือบเต็มดวง

 
 

ไม่ใช่ว่าไม่รู้

ไม่ใช่ว่าลืมอดีต

ไม่ใช่ว่าเปลี่ยนไป

ไม่ใช่ว่า...อยากจะทำแบบนี้

 

เพราะชั้น ไม่อยากให้ความหวังนายอีกแล้ว

ชีวิตชั้น มันสามารถทิ้งได้เพื่อรุ่นที่ 10 เพียงคนเดียว

จะให้เอาหัวใจนายมาเสี่ยงเพื่อรับภาระโดยที่ชั้นหายไปแล้ว....

มันจะมีประโยชน์อะไร?

....เท่ากับว่า มันเป็นการยื้อเวลาทรมานหัวใจตัวนายเองนะ ดีโน่

 
 

“......นอนไม่หลับ..”

บอสคาบัคโลเน่ที่กระสับกระสายขยับตัวไปๆ มาๆ ก็อดทนกับสมองที่ไม่ยอมหยุดพักไม่ไหวจนกระทั่งเขาต้องยันร่างกายลุกขึ้นมาจากเตียงพร้อมกับเปิดประตูเพื่อเดินไปห้องข้างๆ ที่มีชายที่เขาเฝ้ารอคอยอย่างช้าๆ เพื่อไม่ให้ส่งเสียงดัง

 
 

นายจะหลับฝันไปถึงไหนแล้วนะ

คงมีแต่สึนะ...

 
 

เขายืนอยู่หน้าประตูบานเดิมที่คุ้นตามานาน แล้วค่อยๆ จับลูกบิดประตูพร้อมกับแง้มเปิดอย่างช้าๆ ด้วยความที่เป็นห่วงชายที่อยู่ในห้องนี้

 
 

ขอชั้นถือวิสาสะหน่อยนะ ฮายาโตะ

 
 

แอ๊ดดด....

 
 

ขายาวหนาสาวเท้าเข้าห้องอย่างเงียบๆ และแนบเนียนเหมือนตีนแมว ดีโน่ค่อยๆ เดินเข้าไปที่เตียงนอนอย่างช้าๆ แล้วก็ต้องเบิกดวงตากว้าง

 
 

ม ไม่อยู่!?....ไม่สิ หรือว่าจะ....

 
 

ด้วยความที่เขาเคยเลี้ยงดูและอยู่กับโกคุเดระมาก่อน นิสัยส่วนตัวลึกๆ ของชายธาตุวายุนั้นมันเป็นอะไรที่เดาได้ไม่ยากเลย บอสคาบัคโลเน่เดินไปที่ม่านสีดำสนิทที่ปิดไว้แล้วค่อยๆ แง้มผ้าม่านออกพร้อมกับเปิดประตูกระจกใสช้าๆ แล้วก้าวขาไปที่ตัวระเบียงอย่างช้าๆ

 
 

กะแล้ว...ว่าจะต้องมานั่งอยู่ตรงนี้ เหมือนเดินไม่เปลี่ยนล่ะนะ ฮายาโตะ

ร่างสูงค่อยๆ นั่งยองๆ เพื่อมองชายที่นั่งคุดคู้บนเก้าอี้ทรงไข่ตัวใหญ่ เขาค่อยๆ กรอกสายตามองร่างบางแล้วอมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่พร้อมกับสบถออกมา

 
 

“อีกแล้วนะ ฮายาโตะ”

มานอนตากลมหนาวนอกห้องแบบนี้ ผ้าห่มก็ไม่เอามาห่ม เสื้อก็บาง กางเกงก็ขาสั้นอีก เด็กบ้าเอ๊ย!’

 
 

“ฮึกกกกกก....ขอโทษ ขอโทษ ชั้นขอโทษ....”

เสียงหวานเปรยขึ้นมาอย่างล้าและไม่รู้ตัวจนทำให้ชายที่จ้องมองเขาอยู่ถึงกับค้างจนค่อยๆ คุกเข่าเข้าหาโกคุเดระอย่างช้าๆ

 
 

ขอโทษ?? ฮายาโตะ ใครทำอะไรนาย?

 
 

“รุ่นที่ 10...ผมขอโทษ....ขอโทษ....”

 
 

ฮายาโตะ....

ดีโน่ค่อยๆ โผกอดร่างบางที่ละเมอด้วยความรู้สึกที่ขุ่นเคือเจือจางอย่างโศกเศร้า แม้จะเป็นใครที่เขาพูดออกมาแต่ร่างกายของร่างสูงก็ไม่สามารถปล่อยตัวเขาไปได้ ต่อให้เจ็บมากแค่ไหนก็ตาม เพราะมันเป็นความรู้สึกที่เรียกว่า....รัก

 
 

อย่าร้องไห้ออกมาอีกเลย ผมไม่อยากเห็นเขาต้องเสียใจอีกแล้ว

และผม....ก็ไม่อาจพลั้งมือปล่อยเขาไปได้

ต่อให้รู้สึกทรมานแค่ไหนก็ตาม

.....ผมรักฮายาโตะจริงๆ

 

แม้วายุจะพัดผ่านนภาคนนี้ไปไกลแสนไกลแค่ไหนก็ตาม

แต่นภาผืนนี้ก็พร้อมที่จะคอยดูแลและประคับประคองอยู่ห่างๆ เสมอ

เพราะสายลมมันไม่อาจจะหนีนภาที่กว้างใหญ่ผืนนี้ไปได้

แม้จะพัดแรงแค่ไหนก็ตาม.....

 
 

อุ่นจัง.....

โกคุเดระที่เริ่มรู้สึกตัวก็ค่อยๆ สัมผัสกับไออุ่นจากร่างกายของคนๆ นึงที่กอดเขาอยู่ นัยน์ตาคู่สวยสีเขียวค่อยๆ ปรือตาขึ้นช้าๆ

 
 

นี่มัน....สัมผัสแบบนี้....

มรกตคู่งามเบิกตากว้างอย่างตกใจ เมื่อเขาเห็นแผ่นอกแกร่งที่หัวของตัวองซุกอยู่นั้น จนค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นช้าๆ พร้อมกับมองร่างกายที่หลับอยู่ข้างๆ

 
 

“ดีโน่...หรอ...”

 
 

zZzZzZzZzZzZzZz

ไม่มีเสียงตอบรับเอื้อนออกมาจากชายที่เข้าสู่นิทราเลย มีเพียงแค่ลมหายใจเข้า-ออกที่สูดอากาศอย่างไม่รู้เรื่อง นัยน์ตาเขียวสว่างค่อยๆ กวาดสายตามองรอบๆ พื้นที่ที่เขาอยู่จนรู้สึกตัว

 
 

หลับ.....เดี๋ยว!! นี่ไม่ใช่ระเบียง นี่อยู่ในห้อง....ห้องที่ชั้นอยู่!?’

โกคุเดระมองดีโน่แล้วยิ้มขึ้นมาอย่างอ่อนโยน จนมือบางต้องเผลอไปลูบเรือนผมสีเหลืองที่ไม่รู้สึกตัวอย่างช้าๆ

 
 

เห็นแบบนี้ทีไรก็ใจอ่อนทุกทีเสมอเลยนะ

ชั้นถึง...

....ไม่อยากทำดีกับนายไปมากกว่านี้

เพื่อที่จะไม่ให้นายต้องมารับภาระที่ไม่สมควร

พอเถอะ....ช่วยชั้นแค่นี้ก็มากพอแล้ว

.....ได้โปรด ลืมชั้นไปเถอะ เพราะชีวิตชั้นมันกำหนดเส้นตายไม่ได้

ขึ้นอยู่กับเวลาที่เป็นตัวชี้ชะตาของชั้น

เพราะชั้นเตรียมใจ จะเอาชีวิตไปแลกกับความตายเพื่อรุ่นที่ 10 และวองโกเล่....

ลืมชั้นเถอะ

เกลียดชั้นเถอะ

.....จะได้ไม่ต้องทรมานใจอีกต่อไป

เพื่อให้นายหลุดจากพันธนาการที่เรา....
 

เคยมีความรักให้กัน

 
 

ร่างบางหยุดการกระทำและลุกขึ้นเพื่อเดินออกห่างจากเตียงเพื่อให้ชายที่อุ้มเขามานอนในห้องหลับอย่างสบาย แต่แล้วเสียงคุ้นหูก็พูดขึ้นมาก่อนที่โกคุเดระจะเดินออกจากเตียง

 
 

“....ไปไหน ฮายาโตะ...”

 
 

“ให้แกนอนไง เจ้าม้าโง่”

 
 

“อย่าเพิ่งไปเลย อยู่กับชั้นอีกซักพักเถอะนะ...นะ...”

มือหนารั้งแขนว่าที่มือขวาวองโกเล่ไว้เพื่อฉุดให้เขานั่งลงบนเตียง เมื่อโกคุเดระที่โดนรั้งก็ต้องยอมเพราะสายตาและสีหน้าที่มันแสดงให้เห็นว่า...คิดถึงมากแค่ไหน เขาใจอ่อนและยอมนั่งลงข้างๆ อย่างช่วยไม่ได้

 
 

“....ชิ เออๆๆ”

 
 

“ดีโน่.....”

โกคุเดระเปรยเสียงอุทานชื่อเจ้าของบ้านอย่างเบาๆ ด้วยเสียงที่อ่อนล้า

 
 

“อะไรหรอ”

ดีโน่ลุกขึ้นแล้วเอื้อมแขนแกร่งมาสวมกอดร่างบางจากข้างหลังอย่างนิ่มนวล

 
 

“ผ่านมากี่ปีแล้วที่ชั้นได้เจอนาย”

หน้าต่างที่ถูกม่านสีดำปิดไว้อย่างสนิทก็ถูกสายลมพัดเข้ามาเพราะประตูระเบียงไม่ได้ปิดไว้ ทำให้มรกตคู่สวยมองเห็นจันทร์ที่เกือบเต็มดวงสว่างไสวประทับบนท้องฟ้าสีดำที่มีดาวดวงเล็กๆ ระยิบระยับประกอบฉาก เมื่อชายที่กำลังกระชับตัวเขาอยู่นั้นก็ตอบคำถามที่ร่างบางเอ่ยถามขึ้น

 
 

“รวมปีนี้ก็ 4 ปีแล้วล่ะนะ”

 
 

“บ้าาา เกือบ 4 ปีต่างหากล่ะ เจ้าม้าบ้า!

เสียงหวานรีบตะคอกใส่เจ้าของห้องทันทีอย่างขัดใจ ทำให้ดีโน่เบิกตากว้างด้วยความรู้สึกตกใจจนเผลอยิ้มออกมาอย่างรั้งไว้ไม่ได้

 
 

“ห หา? นายจำได้หรอ”

 
 

“เออสิ ชั้นจำได้ดี วันที่เจอนายบนสะพานไม้เก่าวันนี้คือวันเกือบสิ้นปี...อะ...”

โกคุเดระพูดไปเรื่อยๆ จนเริ่มรู้สึกตัวอีกทีเขาก็ต้องชะงักปากก่อนที่จะพูดยืดยาวมากไปกว่านี้ เพราะเขากำลังจะตัดใจกับชายที่กอดเขาอยู่ แต่หารู้ไม่ว่าบอสคาบัคโลเน่กับรัดตัวเขาขึ้นด้วยความรู้สึกปลื้มปิติที่ชายธาตุวายุพูดออกมาแม้จะขัดขืนก็ตาม

 
 

“ชั้น ชั้นนึกว่าจะลืมไปซะแล้ว”

 
 

“ป เปล่านะ ชั้นก็ไม่ได้คิดจะจำอะไรมันซักหน่อยนะ”

โครงหน้าหวานขาวสวยแดงก่ำอย่างร้อนฉ่า เขารีบก้มหน้าและหลบเพื่อไม่ให้ร่างสูงเห็น แต่มันคงเป็นไปได้ยากเพราะดีโน่ที่โอบเอวบางอยู่นั้นดึงเขามานั่งบนหน้าตักแล้วกอดแผ่นหลังบางอย่างแนบแน่นกว่าเดิม

 
 

โกหกไม่เนียน ปากแข็งเหมือนเดิมเลย...ฮายาโตะ

นึกว่า นึกว่า นายจะลืมมันไปหมดแล้ว

บ้าชะมัด.....จะไหลแล้ว จะไหลออกมาแล้ว

 

....ทำยังไงดี จะห้ามไม่ไหวแล้ว

ชั้นรักนายมากเหลือเกิน โกคุเดระ ฮายาโตะ

 
 

แปะ....

 
 

โกคุเดระรีบหันตัวเองไปอย่างรวดเร็วเมื่อรู้สึกถึงการกระทำที่ดีโน่กอดเขาอย่างแน่น มือบางทั้งสองข้างจับโครงหน้าหล่อคมจนทำให้ร่างสูงผละพันธนาการที่กอดเขาไว้อย่างตกใจ ชายธาตุวายุยิ้มบางๆ แล้วพูดออกมาเมื่อเห็นดวงตาสีทองขุ่นมีน้ำใสๆ เอ่อนองออกมาแม้จะห้ามไว้มากเท่าไหร่ก็ตาม

 
 

“อย่าทำสีหน้าแบบนั้น ชั้นขอร้อง ดีโน่”

 
 

“ฮายาโตะ....”

 
 

อา...ใบหน้าที่ชั้นรอคอย

สีหน้าที่ชั้นอยากเห็น

มาอยู่ตรงหน้าแบบนี้....ห้ามใจไม่ไหวแล้ว

 
 

ริมฝีปากหนาพุ่งเข้าหาโครงหน้าขาวสวยและประทับลงกลีบปากสีชมพูหวานสวยทันทีอย่างไม่รีรอให้พลาดโอกาสที่หายากแบบนี้ ลิ้นหนารีบแทรกสอดเข้าไปในโพรงปากหวานที่เขารอคอยมานาน มือหนารีบคว้าร่างบางมากอดอย่างโหยหา ส่วนโกคุเดระที่อึ้งอยู่นั้นก็โต้ลิ้นหนาและรับจูบที่เขาไม่ได้สัมผัสมันมานานจนเผลอคลอเสียงในลำคออย่างห้ามไม่ได้

 
 

“อุ๊....อื้อออออ”

ร่างบางที่จับใบหน้าหล่อนั้นก็ผละออกแล้วเปลี่ยนมาทุบบ่าทั้งสองข้างอย่างแรงเพราะเขาเริ่มจะหมดอ๊อกซิเจนเต็มทีแล้วและไม่อยากให้ร่างสูงรุกมากไปกว่านี้ จนดีโน่เห็นท่าทีของโกคุเดระที่หน้าแดงและแสดงอาการใกล้จะหมดแรงจึงยอมถอนจูบมาอย่างเสียดาย

 
 

“แฮกๆ ๆ ๆ จะบ้าเรอ....อื้ออออ”

เสียงหวานรีบร้องแว้ดใส่ดีโน่ทันที แต่ยังไม่ได้ตะคอกใส่อย่างสมใจ ร่างสูงรีบดึงตัวแล้วจูบอีกครั้งอย่างโหยหาจนโกคุเดระถึงกับงงและอึ้งแต่ก็ยอมแลกลิ้นไปอย่างห้ามร่างกายไม่ได้ ลิ้นหนาค่อยๆ ต้อนลิ้นบางและสอดเข้าไปในโพรงปากหวานเรื่อยๆ สลับกันไปมาอยู่ได้ซักพักก็ถอนจูบทั้งคู่กันออกมาเองด้วยความรู้สึกล้าแม้จะเสียดายและอยากมากกว่านี้ก็ตาม

 
 

“อาาาา.....”

 
 

“ชั้นรักนาย ฮายาโตะ”

ชายธาตุนภาพูดออกมาด้วยความรู้สึกเกินกว่าจะห้ามไว้ได้ เขาอยากให้โกคุเดระได้รับรู้ซึ่งชายที่เขากำลังกอดนั้นกลับหน้าแดงฉ่าจนทำอะไรไม่ถูกได้แต่นั่งนิ่งตัวแข็งพร้อมอุทานชื่อของชายที่เพิ่งสารภาพรักไปอย่างแผ่วๆ

 
 

“///////// ดีโน่...”

 
 

“ชั้นพูดจริงๆ นะ”

มือหนาจับบ่าทั้งสองพร้อมขึ้นน้ำเสียงอย่างจริงจัง โกคุเดระที่ได้ยินแบบนั้นก็ค้างจนไปต่อไม่ได้ เขาจึงรีบเถียงออกมาเพื่อที่จะหยุด...หัวใจของตัวเขาเอง

 
 

“....พอซักที เลิกทำอะไรบ้าๆ ได้แล้ว!!

 
 

“ฮายาโตะ....ทำไมล่ะ”

น้ำเสียงของบอสคาบัคโลเน่ต่ำลงอย่างไม่เข้าใจ สีหน้าเขาเปลี่ยนไปจากที่ยิ้มอย่างกล้ากลายเป็นหวาดระแวงเพราะกลัวหัวใจของชายที่อยู่ตรงหน้าเขาจะปฏิเสธและหนีเขาไป

 
 

“แกน่ะ แกน่ะ....ไม่เข้าใจหรอก แกไม่รู้หรอก คนอย่างแก....คนอย่าง...”

โกคุเดระระเบิกอารมณ์ใส่ชายที่โอบเอวเขาอยู่บนหน้าตักทันที แม้จะพยายามฝืนใจและพูดออกไปแต่ดวงตามรกตเขียวสวยกลับไม่กล้ามองหน้าดีโน่ เอาแต่พูดซ้ำไปซ้ำมาเพราพร่างบางไม่อยากให้ชายที่รักเขามากต้องเจ็บมากไปกว่านี้....โกคุเดระเอาแต่โทษตัวเองจนน้ำใสๆ เริ่มไหลนองออกมาอย่างช้าๆ บอสคาบัคโลเน่ที่นั่งมองเขาอยู่นั้นก็ยิ้มขึ้นอย่างอ่อนโยนแล้วลูบเรือนผมสีเงินเบาๆ พร้อมกับดึงรั้งเขาเข้ามากอดไว้

 
 

“อย่าแบกภาระนี้ไว้คนเดียวสิ อย่าอวดเก่งแบบนี้จะได้มั้ย”

 
 

“....ฮึกกกกกกก....ชั้น ชั้น....”

สุดท้ายโกคุเดระก็ปล่อยโฮออกมาอย่างห้ามตัวไม่ได้อีกต่อไป ดีโน่ที่กอดเขาก็ทำได้แค่ฟังเขาร้องไห้และลูบเรือนผมสีเงินสวยพลางลูบแผ่นหลังบางไปพลางเพื่อปลอบใจเท่านั้น

 
 

ไม่มีคำเอ่ยเอื้อนคำใดพูดขานหลุดจากริมฝีปากบางอมชมพูที่กำลังสั่นระริกอย่างอ้อยอิ่ง

.....แม้แต่คำเดียว
 

มีเพียงแค่น้ำใสๆ ที่ไหลเป็นท่วงทำนองของความเศร้า

ที่ปะปนเกินกว่าจะบรรยายเป็นตัวหนังสือได้

ทำได้แต่สัมผัสด้วยการโอบกอดกันและกัน เพื่อแบกรับความรู้สึกของฝ่ายตรงข้าม

เพราะมันสามารถสื่อสารระหว่างหัวใจของคนที่เรากำลังสัมผัสความรู้สึกลึกๆ ได้

อย่าง....มหัศจรรย์

 
 

วายุที่กำลังพัดพาอย่างบ้าคลั่งเพราะสับสนกับทิศทางของตนเองนั้น

บัดนี้ อดีตนภาสีเก่าที่เคยโอบอุ้มวายุกระสับกระสายมาก่อน

และตอนนี้เขาก็ได้กลับมาโอบล้อมวายุที่อ่อนแอเอาไว้อีกครั้ง

ด้วยความคิดถึงคนึงหาและรอเวลามานานแสนนาน

.....เพื่อต้องการถนอมสายลมที่เขารักให้มั่นคงและอยู่บนนภาผืนเก่าด้วยกันอีกครั้ง




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #218 mymintmaple (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กรกฎาคม 2562 / 03:22
    โอ้โห สวิงมากกกก คุณไรต์เหวี่ยงอารมณ์เราได้แบบสุดๆไปเลยค่ะ จะหวานก็ไม่สุด แต่เศร้าและเจ็บนี่แบบ สุดขั้วววว!!! ไปเลยค่ะ 5555555 สงสารไปหมด ถ้าหนูก๊กไม่ซึนนะ เรื่องคงง่ายกว่านี้ แต่ก็สไตล์เขาล่ะนะ คุณดีโน่คือแสนดี ฮรุ่กกก
    #218
    0
  2. #193 mina.mimi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 22:43
    ก๊กซึนมากกกกก อวย D59 ค่ะ แล้วสึนะล่ะ? -//////-
    #193
    0
  3. #186 มากิ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 มกราคม 2557 / 18:36
    หวานมากกก>///<
    #186
    0
  4. #164 mint (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2556 / 09:46
    อ็ายยยยย ><
    #164
    0
  5. #157 CherrYBlossoM (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 21:14
    D59! >W<
    #157
    0
  6. #102 The Ton.Or (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 เมษายน 2556 / 08:29
    เด็กดีแอบเลวค่ะ - -* เม้นท์แล้วไม่ขึ้นเลย
    งั้นเอาใหม่ สั้นๆ ก๊กเคะซึนน่ารัก พ่อม้าก็ช่างรักก๊ก ดูแลก๊กดีจริงๆ D59 สุดยอดเลยค่ะพี่เรกิ!!
    #102
    0
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. #76 Poklove.59 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 15:40
    D59 หวานมาก มดดำเต็มจอ ชอบๆ ก๊กซึน
    #76
    0
  9. #60 ราชันย์จอมมาสาย (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 18:57
    D59สุดยอด
    #60
    0
  10. #50 เบนโบ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 11:26
    ตอนนี้อินมากอยากบอก D59ยะฮู้วว//บ้าและ555
    #50
    0
  11. #41 ทามะ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 08:23
    ก๊กซึนน่ารัก
    #41
    0
  12. #13 Zzz31 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:03
    แหม่ะ อ่านตอนนี้แล้วมัน สุโค่ยจริงๆ  สู้ ๆนะจ้ะ ^^
    #13
    0
  13. #11 ผู้ชอบ 59 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:58
    ม้าทำแต้มไปแล้ววว

    ทูน่าจะยอมหรือไม่

    โปรดติดตามตอนต่อไป
    #11
    0