[Yaoi : KHR All59] The Short Series

ตอนที่ 2 : The series 1 : นายคือ...คนไร้หัวใจ (2) [8059]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 633
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    24 ธ.ค. 57




บางครั้ง ผมเองก็ไม่เคยเข้าใจคนที่อยู่ข้างๆ ผมเลยซักครั้ง

 

....เพราะอะไรกัน....

ทำไม ผมถึงชอบเขา ตั้งแต่แรกพบที่เราเจอกันอย่างบังเอิญเหมือนฟ้าลิขิตมาให้

ทำไม ผมถึงเอาแต่มองนัยน์ตาสีเขียวมรกตนี่เป็นประจำ แม้เขาจะไม่มาสบตากับผมก็ตาม

ทำไม ผมถึงเอาแต่สนใจสิ่งที่เขาชอบกระทำ อย่างเช่นสูบบุหรี่บ่อยครั้ง หรือชอบดื่มน้ำอัดลม

ทำไม ผมถึงต้องยอมแกล้งโง่เพื่อให้เขายอมสอนการบ้านผมให้ แม้จะไม่บ่อยก็ตาม

 

แต่....

ทำไม ผมถึงไม่สามารถ....คว้าเขามาไว้ข้างกายได้เลย ทั้งๆ ที่

…..ใกล้ๆ กันขนาดนี้แท้ๆ เลยนะ

 

อาาา...สายลมนี่แย่จัง มองก็ไม่เห็น จับต้องก็ไม่ได้ ทำได้แค่เพียง

.....รู้สึก.....

 

 

“ยามาโมโตะ...”

เสียงหวานเปรยคำพูดขานชื่อคนที่พาเขามาอยู่บนดาดฟ้าเพียงลำพังแค่สองคนอย่างปกติเหมือนทุกครั้ง

 
 

“อ อะไรหรอ โกคุเดระ”

 
 

“ไหนล่ะ รุ่นที่ 10 ชั้นรอมาได้ 15 นาทีแล้วนะ”

 
 

“อ อ๋อ สงสัยจะอยู่กับเคียวโกะล่ะมั้ง”

ร่างหนาที่โกหกหน้าตายนั้นก็พูดจากลบเกลื่อนเหมือนเคย เพราะเขาเพียงแค่...อยากอยู่ด้วยกันตามลำพังของคนที่แอบรักเพื่อนสนิท

 
 

เรื่องของโกคุเดระเป็นอะไรที่อ่านออกง่ายมา เพียงแค่อุทานชื่อของสึนะให้โกคุเดระได้ยินแม้ว่าจะเบาแค่ไหน ว่าที่มือขวาก็หูผึ่งและได้ยินอย่างชัดเจนซึ่งนั้นมันเป็นเรื่องธรรมดา การโกหกของนักกีฬาเบสบอลมันเป็นละครฉากง่ายๆ ที่ใครๆ ก็สามารถลงมือได้ เพราะแค่ชื่อ ซาวาดะ สึนะโยชิ คนเดียวที่ทำลายความแข็งแกร่งในใจเขาได้อย่างสบายๆ

 
 

“...ถ้าไม่เห็นแก่รุ่นที่ 10 ที่ชื่นชอบในตัวเด็กคนนั้นล่ะก็ ผมคงจะลงไปอยู่ตัวติดกับรุ่นที่ 10 แล้วล่ะครับ!

เขาพูดไปยิ้มไปด้วยสีหน้าที่มุ่งมั่นและให้ความไว้ใจกับชายที่โกคุเดระเคารพรักที่สุดกว่าใคร ทำให้ชายที่นั่งฟังข้างๆ ก็อดอมยิ้มไม่ได้ แม้ในใจ...จะเจ็บปวดจนร้าวมากเพียงใด เพราะเขาทำได้แค่...ยืนอยู่ข้างๆ เฉยๆ เท่านั้น

 
 

“อิจฉาสึนะจังเลยนะ”

 
 

“ใช่สิ แกก็แค่มือดาบฝืดๆ เท่านั้นแหละ”

 
 

“ฮะๆๆ อันนั้นชั้นไม่ถือสาอะไรหรอก แต่ที่อิจฉาน่ะ...”

ยามาโมโตะที่นั่งข้างๆ ร่างบางก็ค่อยๆ โน้มหน้าเข้าไปใกล้จนโกคุเดระต้องเลี่ยงเบี่ยงหน้าหนี แต่ดูเหมือนเขาจะรุกไม่เลิก ทำให้ว่าที่มือขวาต้องค่อยๆ ถอยหลังไปเรื่อยๆ ๆ ๆ จนปะทะกับลูกกรงเหล็กบนดาดฟ้า บรรยากาศเริ่มอึมครึมเหมือนเป็นใจ ร่างหนาคล่อมร่างบางแม้จะนั่งคุกเข่าก็ตาม โกคุเดระได้เอาแต่จ้องมองอย่าสงสัยแต่ใบหน้ากับแดงระเรื่ออย่างขัดกับความคิด

 
 

ตอนนี้ตัวเขาหนีผมไม่ได้หรอก

แต่ความรู้สึก...เขาเล็ดลอดผ่านผมไปนานซะแล้ว

...สายลมนี่ได้เปรียบจัง

 
 

ริมฝีปากหนาค่อยๆ ยืนเข้าไปใกล้ๆ และกระซิบข้างใบหูบางอย่างแผ่วๆ จนทำเอาชายที่ถูกคร่อมหน้าเหวออย่างมาก

“นายต่างหาก”

 
 

“ห หา?”

 
 

“นี่ครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่นายโดนคุณฮิบาริอัดซะน่วมน่ะ”

ยามาโมโตะค่อยๆ คลายพันธนาการนี้แล้วกลับมาเปลี่ยนเรื่องอย่างกระทันหันพร้อมทั้งนั่งตรงข้ามเพื่อคอยจ้องมองเนตรสีเขียวสว่างไสวจนแทบจะดูดกลืนกิน

 
 

“จะไปรู้เรอะ ชิ”

ยิ่งคิดก็ยิ่งเซงจิต ทำไมหมอนั่นเอาแต่เล่นชั้นคนเดียวด้วยฟ่ะ ไม่ชอบขี้หน้าชะมัด ไอ้กรรมการไร้สาระ

ในสมองชายเรือนผมสีเงินสลวยเอาแต่คิดแขวะเล็กแขวะน้อยกับชายที่เขาเพิ่งโดนซ้อมซะเกือบปางช้ำไปมาก จนไม่ได้สนใจในสิ่งที่ชายข้างๆ พูดแต่เรื่องของ...โกคุเดระ ฮายาโตะ

 
 

“นี่ ฟังอยู่รึเปล่า โกคุเดระ?”

 
 

“หือ? อะไร”

 
 

เรื่องบางเรื่องก็ไม่อาจจะเข้าใจได้ แม้จะอยู่ข้างๆ กัน

เรื่องบางเรื่องก็ไม่อาจหยั่งถึงได้ แม้จะรู้สึกถึงตัวเขา

เรื่องบางเรื่องก็ไม่อาจเลือกตอนจบได้ แม้จะพยายามดึงรั้งและยื้อเขาไว้

เพราะเรื่องบางเรื่อง...เวลาเป็นตัวช่วยของเรื่องทั้งหมด เวลาที่ผมอยู่กับโกคุเดระ...

....จริงๆ มันสั้นเกินไป ช่างโหดร้ายอะไรแบบนี้?

 
 

“จะว่าไป วันนี้ไม่สูบบุหรี่หรอ”

เสียงแกร่งเอ่ยปากถามหลังจากที่นั่งมองปฏิกิริยาของโกคุเดระที่เอาแต่แหวนมองท้องฟ้าแล้วคิดอะไรในใจที่ไม่สามารถเดาถูกได้เลย

 

คิดอะไรอยู่นะ...โกคุเดระ

 
 

“เหอะ ได้แต่ซองมาน่ะสิ ข้างในเหลือแต่กระดาษห่อเฉยๆ”

เขาพูดไปพลางมองซองบุหรี่ที่คว้ามาได้จากที่โดนริบไปตั้งแต่เมื่อเช้าอย่างไม่ค่อยพอใจ แต่ดวงตาคู่นั้นกับจ้องมองเหมือนลึกล้ำมากกว่าแค่คำว่า...ไม่พอใจ

 
 

“นายนี่แย่จังเลยนะ เวลาจะทำอะไรนอกกฏทีไร ก็โดนฮิบาริจับได้ทันทีเลย”

ร่างหนาพูดแขวะเขาเล่นอย่างประจำแม้โกคุเดระอาจจะฟังดูรู้สึกเหมือนว่าตัวเองเป็นคนขี้แพ้ให้กับฮิบาริ แต่ยามาโมโตะกลับไม่ได้คิดแบบนั้น เขาแค่ลองเชิง หรือจะเรียกว่า ประชดทางอ้อม

 
 

“ชั้นเกลียดหมอนั่นเข้าไส้! คนไม่มีหัวใจ!

โกคุเดระหันมาตวาดใส่ชายที่ตั้งใจนั่งฟังเขาบ่นอย่างเต็มเสียงเพราะความหงุดหงิดที่บุหรี่เขาถูกริบไปหมดแล้วเหลือแต่ซองไว้ให้

 
 

บางที...สิ่งที่ผมไม่รู้นั้น อาจเป็นเพราะ ร่างที่นั่งอยู่ข้างๆ ผมนี่แหละ ที่เขาไม่รู้ตัว

ผมอาจจะแอบเข้าข้างตัวเองบ้าง หลอกตัวเองบ้าง

ว่าเขา....ไม่ได้สนใจ ฮิบาริ เคียวยะ

แต่จริงๆ ผมอ่านใจเขาไม่ออกเลย เพราะนัยน์ตาสีมรกตที่ผมรู้จักคู่นั้น...

แววตามันเริ่มโดนเมฆาย้อมสีเปลี่ยนไปเรื่อยๆ แต่เขา...กลับไม่ได้สังเกตตัวเอง

เพราะทุกๆ ครั้ง เขาเอาแต่พูดถึงชายที่ชื่อว่า ฮิบาริ เคียวยะ

แม้จะไม่รู้ตัวเอง แต่โกคุเดระ.....

สนใจเขาอยู่แน่นอน

ผมหวังอะไรจากผู้ชายคนนี้กันนะ

อยากให้เขามารัก...แต่มันอยากให้มากกว่านั้น อยากจะ...เป็นของกันและกันมากกว่านี้


 

“ถ้าไม่มีหัวใจ แล้วเราจะมีชีวิตได้ยังไงล่ะ”

 
 

“เจ้าเซ่อ มันไม่ใช่แบบนั้นเว่ย หัวใจที่ชั้นพูดน่ะ คือความรู้สึกจริงๆ ต่างหากล่ะ”

 
 

“งั้นหรอ ฮะๆๆๆ”

 
 

ถ้าอย่างนั้น....ฮิบาริไม่มีหัวใจ

แล้วหัวใจเขาไปอยู่ที่ไหน?

แต่ถ้าเป็นผม หัวใจที่ทำให้ผมมีชีวิตก็คือ...โกคุเดระ

และถ้าหากเขาเป็นอะไรไป....ผมก็คงจะต้องตายแน่ๆ

แบบนั้น...ผมเองก็คงจะ เป็นคนไม่มีหัวใจเหมือนกันสินะ

 
 

“นี่ ไปหารุ่นที่ 10 กันเถอะ ใกล้เวลาเข้าเรียนตอนบ่ายแล้วนะ”

 
 

“ไปแล้วหรอ”

 
 

“เออสิ เร็วๆ เข้า ชักช้าชั้นไม่รอแกนะเฟ้ย เจ้าบ้าเบสบอล!

 
 

“รู้แล้วๆ จะไปเดี๋ยวนี้แหละ คอยด้วยสิ โกคุเดระ...”

หลังจากที่ร่างบางยันกายลุกขึ้นอย่างคล่องตัวแม้จะมีแผลเป็นบางส่วนก็ตาม มือบางคว้าเป้ใบโปรดพร้อมกับเดินตรงไปที่บันไดทางออกโดยไม่สนใจชายที่กำลังนั่งเพ้อละเมอถึงตัวเขาเลยซักนิด ยามาโมโตะทำได้แต่วิ่งตามหลังเขาไปเหมือนทุกครั้งเท่านั้น และทั้งสองคนก็เดินลงไปจากดาดฟ้าเพื่อไปเข้าเรียนพร้อมกับสึนะ

 
 

เวลา....เดินเร็วจริงๆ ช้าอีกหน่อยไม่ได้หรอ?

มันเดินเร็วจนเหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้เป็นเพียงแค่

ราวกับแค่ฝัน....

 
 

16.00 น.

 
 

“เฮ้ออออ กว่าจะหมดคาบ วันนี้สอนเลทมากเลยนะเนี่ย”

เสียงของบอสวองโกเล่หลุดปากออกมาด้วยความหมดแรงในการเรียนเขาทั้งสามคนเดินออกมาจนอยู่ใต้อาคารโรงเรียนบริเวณตู้ใส่รองเท้าที่ต้องเปลี่ยนเป็นประจำ

 
 

“รุ่นที่ 10 สุดยอดกว่านะครับ ที่การบ้านของวันนี้ไม่ผิดเลยซักข้อ ผมเป็นปลื้มจริงๆ ที่จำสูตรของผมได้แล้ว!

เมื่อเท้าบางใส่รองเท้าผ้าใบเสร็จแล้วก็สาวเท้าพร้อมกับพูดเอ่ยชมสึนะเหมือนปกติเพราะด้วยความยกย่องและนับถือในตัวซาวาดะ สึนะโยชิมากที่สุดอย่างดีอกดีใจนอกหน้า

 
 

“อ อื้อ ขอบใจมากเลยนะ โกคุเดระคุง”

แต่สูตรนายน่ะ ก็ทำเอาชั้นเกือบจะแย่เชียวล่ะ มีแต่นายที่เข้าใจคนเดียวจริงๆ โกคุเดระ แต่ก็ช่างเถอะ นายก็อุตส่าห์พยายามเพื่อชั้นนี่นะ

สึนะยิ้มแหยๆ แห้งๆ ส่งเดชให้พร้อมกับคำขอบคุณเหมือนทุกครั้ง เพราะสมองเขาประมวลผลไปยังภาพที่เขาเห็นคือตัวอักษรสูตรการบ้านที่ว่าที่มือขวาคิดให้อย่างทุ่มสุดตัว แต่เขาก็ไม่ได้ไม่พอใจแต่อย่างใด

 
 

“สึนะ วันนี้นายต้องไปฝึกพิเศษนะ เร็วๆ เข้า เจ้าสึนะจอมห่วย”

เด็กน้อยชุดสูทดำที่มีกิ้งก้าบนข้างหมวกของตนกระโดดขึ้นบ่าเขาอย่างไม่ทันตั้งตัวจนสะดุ้งเฮือกใหญ่และเกือบเสียการทรงตัวไปพร้อมร้องอุทานอย่างดัง

 
 

“ร รีบอร์น!! โผล่มาจากที่ไหนล่ะเนี่ย”

 
 

“อ้อ! โกคุเดระ เอกสารมาอีกแล้วนะ ขอโทษทีแต่ต้องรบกวนนายด้วย เพราะสึนะ แค่การบ้านยังไม่รอดเลย”

เอกสารวองโกเล่ถูกนำมาให้กับว่าที่มือขวาที่รับหน้าที่เรื่องเอกสารที่เขาไม่เคยคิดจะปฏิเสธหากสามารถช่วยเหลือรุ่นที่ 10 ของเขาได้ แม้จะลำบากแค่ไหนก็ตาม และกระดาษเหล่านั้นก็ถูกยัดเข้ามาในมืออย่างทันที

 
 

“ไม่เป็นไรครับ ผมยินดีที่จะรับเพื่อรุ่นที่ 10 ครับ”

นัยน์ตามรกตใสยิ้มรับอย่างไม่มีคำว่าเสแสร้งซักนิดให้กับรีบอร์นและสึนะพร้อมกับกระตุ้นตัวเองอย่างกระปรี้กระเปร่ามีชีวิตชีวาทันทีทันตา

 
 

....ถึงจะพูดว่าแค่ฐานะมือขวากับบอสก็ตาม

แต่ทำไมเวลาเขาตั้งใจทำอะไรให้สึนะ

บางครั้งผมกลับเจ็บอย่างบอกไม่ถูก

หึงหรอ? ไม่สิ แค่อิจฉา...

อิจฉาที่สึนะถูกโกคุเดระให้ความสนใจเป็นคนพิเศษแม้จะในฐานะบอสก็ตาม

 
 

“งั้นชั้นกลับก่อนนะ ไปล่ะโกคุเดระคุง ยามาโมโตะ”

สึนะรีบวิ่งออกจากตัวโรงเรียนนามิโมริไปทันทีพร้อมกับรีบอร์นที่ถือปืนจ่อหัวเขาอย่างเอาจริง ทำให้สึนะเพิ่มความเร็วในการวิ่งกลับบ้าน ทางด้านชายที่เหลือสองคน

 
 

“แล้วแก ไม่กลับรึยังไง?”

ร่างบางรีบทักชายนักกีฬาเบสบอลหลังจากที่เขาเตรียมจะรีบกลับไปนั่งใช้สมองกับเอกสารวองโกเล่อย่างจริงจัง ในระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังจะเดินออกจากตัวโรงเรียน เสียงที่ดังมาจากด้านหลังของยามาโมโตะและโกคุเดระดึงความสนใจให้ขาทั้งสองคนชะงักแล้วหันไปตามต้นเสียงปลายทาง

 
 

“พอดีเลย ยามาโมโตะ มาช่วยหน่อยสิ เราขาดไปคนนึงน่ะ”

เสียงรุ่นพี่ชมรมเบสบอลที่กำลังจะเดินไปที่สนามแล้วมาพบเจอเขาและโกคุเดระก็รีบเอ่ยขึ้นพร้อมกับตรงรี่เข้ามาทันทีเพื่อชักชวนให้สำเร็จขึ้น

 
 

ทำไม...ต้องเป็นเวลาที่ผมจะได้อยู่กับโกคุเดระเพียงลำพัง

ทำไม...ฟ้าช่างไม่เห็นใจผมบ้างเลย

ทำไม...ผมถึงส่งคำว่า รัก ไปไม่ถึง โกคุเดระ ฮายาโตะเลย

...ทำไมกัน...

 
 

“ได้ครับรุ่นพี่...อ่าาา ขอโทษนะโกคุเดระ วันนี้ชั้นต้องไปช่วยรุ่นพี่ซ้อมน่ะ กลับไปก่อนเลยแล้วกัน”

 
 

“ไม่ต้องบอกชั้นก็รู้อยู่แล้วล่ะน่า แกก็...พยายามเข้าล่ะ เจ้าบ้าเบสบอล”

ริมฝีปากยิ้มหวานหลังจากพูดจบ แม้เขาจะไม่ได้สนใจมองยามาโมโตะเท่าไหร่ แต่เขากลับเขินหน้าแดงอย่างวูบหนึ่งเพราะรอยยิ้มที่นานๆ จะเห็นที เรียกว่า ภาพหายาก เขายืนมองจนแผ่นหลังบางเดินตีห่างออกไปเรื่อยๆ และออกจากอาณาเขตนามิโมริไปจนไม่เหลือแม้แต่เงา แล้วยามาโมโตะก็เดินตามรุ่นพี่ไปแม้ว่าจะขัดใจเล็กน้อยก็ตาม

 
 

สิ่งที่รักในชีวิต คือ เบสบอล ตลอดมา

แต่ตอนนี้ เบสบอล คือ เรื่องรองลงมา ตั้งแต่ผมได้พบกับ โกคุเดระ ฮายาโตะ

เพราะผมรักเขาแล้วจริงๆ

เพราะเขาสำคัญกว่าจริงๆ

เอนมาทางผมบ้างสิ....ลิขิตให้เราได้รักกันบ้างสิ

เวลาแบบนี้ ผมอยากจะยื้อจนไม่อยากให้เคลื่อนไปไหนจริงๆ

...ได้โปรด

รักฉันบ้างเถอะนะ

โกคุเดระ ฮายาโตะ
 



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #214 mymintmaple (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 02:30
    อื้อหือออ ไม่มีอีกแล้วยามะจอมเนียน มีแต่ยามะคนดราม่า ฮือๆ สงสารรร แต่ก็สู้เขานะเจ้ายามะ /แอบชูป้ายไฟเชียร์
    #214
    0
  2. #189 mina.mimi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 22:11
    ยามะ ฮึกกกกกกกก น่าสงสารจัง ฟินต่อค่ะ -//////-
    #189
    0
  3. #182 มากิ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 มกราคม 2557 / 17:35
    สุดยอดฮะ น่าติดตามมาก* *
    #182
    0
  4. #163 mint (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2556 / 09:18
    โอ๊ววววว 
    #163
    0
  5. #153 CherrYBlossoM (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 20:39
    ยามะน่าสงสารอ่าTT^TT
    #153
    0
  6. #145 คุณเมฆสีขาว ^w^ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2556 / 19:07
    สงสารยามะ T^T
    มาอยู่กับหนูมั้ยคะ *-*//โดนไล่ยิง
    #145
    0
  7. #139 -เปลี่ยนบ่อย- (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 20:24
    ยามะ มาแบบน่าสงสารมาก
    T__T แต่เรื่องท่านฮิเป็นพระเอกใช่ไหม เอาแบบ 3P ไปเลยดิ คึคึ
    #139
    0
  8. #95 The Ton.Or (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 เมษายน 2556 / 06:08
    ยามะ สงสัยงานนี้ก๊กจังเสร็จท่านฮิแน่เลย เดาจากสภาพ ยามะต้องยอมแล้วล่ะ //โดนเฉือนแขน แว๊ก!!
    #95
    0
  9. #91 1859 real (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2556 / 14:27
    สู้ต่อไปทาเคชิ ยามะผู้เศร้าสร้อย แต่ใจก็ยัง 1859 นะ
    #91
    0
  10. #84 LittleLiars (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2556 / 23:42
    ยามะน่าสงสารรร
    #84
    0
  11. #72 Poklove.59 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 15:23
    8059 เถอะ เพี้ยงๆ ยามะน่าสงสารจัง
    #72
    0
  12. #66 umi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2556 / 09:32
    อ่านแล้วแอบเชียร์คู่นี้แฮะ
    #66
    0
  13. #58 ราชันย์จอมมาสาย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 18:32
    เรื่องนี้สงสารยามะ เรื่องก่อนเกลียดยามะ TT^TT
    #58
    0
  14. #46 เบนโบ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 10:32
    ยามะแกน่าสงสารมากกกก T^T
    #46
    0
  15. #37 ทามะ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2556 / 07:59
    ยามาาาาาาาาาาา ToT
    #37
    0
  16. #28 YOSHIKUNI (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:59
    สงสารยามะอ่าาาาTTT^TTT

    #28
    0
  17. #4 ผู้ชอบ 59 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มกราคม 2556 / 21:05
    ง่ะ สงสารยามะอ่าา สู้ต่อไปทาเคชิ
    #4
    0
  18. #2 Zzz31 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มกราคม 2556 / 20:02
    สู้ ๆ จ้า ^^
    #2
    0