[Yaoi : KHR All59] The Short Series

ตอนที่ 13 : The series 4 : Silky heart หัวใจอันอ่อนนุ่ม (1) [695918]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 352
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    24 ธ.ค. 57



 

 

ท่ามกลางความวุ่นวายโกลาหลในห้องของหัวหน้ากรรมการคุมกฏ มีเพียงแค่ชายสองคนที่กำลังนั่งวุ่นอยู่กับกองกระดาษเอกสารสีขาวเป็นตั้งๆ มากมายที่วางเรียงรายเต็มโต๊ะ แต่ไม่นานมันก็สำเร็จไปด้วยดีเพราะความเป็นระเบียบของฮิบาริ เคียวยะ และความว่องไวแสนชาญฉลาดโกคุเดระ ฮายาโตะ กระดาษจำนวนไม่ต่ำกว่าพันแผ่นได้ก็เสร็จอย่างรวดเร็วทันตาในไม่กี่ชั่วโมง

 
 

“เจ้าสัตว์กินพืช เสร็จรึยัง”

เสียงเรียบขรึมถามชายที่กำลังนั่งจัดกระดาษทั้งหมดอยู่ข้างๆ ตัวเขาที่ตัวเองเอาแต่นั่งมองโกคุเดระอย่างไม่ลดละสายตาด้วยความพอใจ

 
 

“เออๆ ใจร้อนไปได้นะ เอกสารทั้งหมดอยู่นี่แล้วเฟ้ย! เอาไป”

กองกระดาษสีขาวปึกสุดท้ายเสร็จสิ้นอย่างงดงาม มือบางรีบยื่นให้กับเจ้าของห้องทันทีแล้วค่อยๆ นั่งลงข้างๆ ฮิบาริด้วยความล้าสายตา

 
 

“หึ ทำได้ดีมาก”

มือหนาค่อยๆ เอื้อมมือไปลูบเรือนผมสีเงินอย่างถนอมมือ จนเริ่มยีเส้นผมสีเงินสวยอย่างทะนุถนอม เพราะความน่ารักของร่างบางที่มาช่วยเช็คเอกสารอย่างละเอียดยิบ เสียงหวานต้องหันมาตะคอกใส่เพื่อปัดความเขินที่ขัดสมาธิตนเอง

 
 

“เออๆๆ รู้แล้วล่ะน่า เลิกยีผมชั้นได้แล้ว!

หัวหน้ากรรมการคุมกฏนามิโมริฉีกยิ้มอย่างพอใจอีกครั้งแล้วดึงตัวโกคุเดระเข้ามานั่งที่ตักของตนเองพร้อมสวมกอดอย่างกระหายไออุ่น ไม่นานนักเวลาแห่งความสุขต้องหมดลงไปอย่างช่วยไม่ได้เพราะเสียงประตูดังขึ้นมาขัดเสียก่อน โกคุเดระจึงรีบดิ้นและพยายามผละออกจากตัวฮิบาริทันทีที่ได้ยินเสียงประตู แต่มือหนาที่รั้งเอวบางอยู่นั้นกลับทำให้ว่าที่มือขวาขยับไปไหนไม่ได้และต้องนั่งปั้นหน้าเป็นตุ๊กตาญี่ปุ่นไปก่อน

 
 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก แอ๊ดดด....

 
 

“เอ่อ คุณฮิบาริครับ”

บอสวองโกเล่ค่อยๆ เดินเข้าห้องมาอย่างช้าๆ และค่อยๆ หันกลับไปปิดประตูอย่างเรียบร้อย มรกตคู่สวยที่จ้องประตูก็ตกใจพร้อมอุทานออกมาทันที

 
 

“รุ่นที่ 10?”

 
 

“อ้าว โกคุเดระคุง”

ไม่ต่างกันนัก ทางด้านชายผมสีน้ำตาลที่กำลังปิดประตูอย่างมีมารยาทก็ตกใจไม่แพ้กันที่เห็นว่าที่มือขวาของตนกำลังนั่งอยู่บนหน้าตักของฮิบาริ บรรยากาศเริ่มตรึงเครียดเล็กน้อยจนชายธาตุวายุต้องเริ่มเป็นฝ่ายปริปากถามก่อน

 
 

“มีธุระอะไรหรอครับรุ่นที่ 10”

โกคุเดระยิ้มแหยๆ เพราะเค้าไม่สามารถแก้ตัวหรือหนีความเป็นจริงได้ที่ตอนนี้สถานะความสัมพันธ์กับฮิบาริคือ คนรักกัน

 
 

นัยน์ตาดำรัตติกาลจ้องมองชายที่เข้ามาเยือนแล้วถอนหายใจเบาๆ แล้วเปลี่ยนมากระชับกอดโกคุเดระให้แน่นขึ้นพร้อมทั้งหอมแก้มโชว์ต่อหน้าสึนะอย่างไม่อายอะไร ร่างบางจึงดิ้นไปดิ้นมาในอ้อมแขนแกร่งอย่างร้อนรน เพราะเขาไม่อยากให้บอสของตนรู้สึกแย่มากไปกว่านี้ด้วยเรื่องความหลังอันมากมายที่ตัวร่างบางก็รู้อยู่แก่ใจดีไม่น้อย ฮิบาริยังคงไม่ปล่อยตัวโกคุเดระแม้จะดิ้นแรงมากแค่ไหนก็ตามแถมยังนั่งแสยะยิ้มด้วยความพอใจ เมื่อเขานั่งกลั่นแกล้งคนที่นั่งบนตักจนพอใจก็ยิงคำถามใส่สึนะอย่างไม่แคร์สายตาที่จ้องมองอย่างหงุดหงิดทันที

 
 

“มีอะไรก็รีบๆ พูดมา ชั้นไม่ว่างมากหรอกนะ”

สิ้นประโยคของหัวหน้ากรรมการคุมกฏ โกคุเดระหันไปตวาดใส่ฮิบาริด้วยความไม่พอใจ

 
 

“อย่ามาสั่งรุ่นที่ 10 สิฟร่ะ!!

เมื่อชายธาตุเมฆาเห็นสีหน้าของบอสวองโกเล่ที่มองอย่างจิกๆ ก็ปล่อยพันธนาการที่โอบกอดมานาน มือหนาบรรจงลูบเรือนผมสีเงาเบาๆ อีกครั้งพร้อมกับบอกให้ว่าที่มือขวาออกไปข้างนอกอย่างเป็นห่วงอยู่นัยๆ

 
 

“แกกลับไปก่อนแล้วกัน ฮายาโตะ”

 
 

“รู้แล้วล่ะน่า ไม่ต้องมาสั่ง แล้วก็เลิกเขย่าหัวชั้นซะที งั้นรุ่นที่ 10 ผมไปก่อนนะครับ”

เมื่อร่างบางเป็นอิสระ มือบางรีบคว้าเป้แฟบๆ และโค้งคำนับเบาๆ ให้กับบอสที่เขาเคารพอย่างเป็นประจำ และสาวเท้าเดินไปที่ประตูเพื่อออกจากห้องทันที

 
 

ปังงง...

 
 

“อื้ม กลับบ้านดีๆ นะโกคุเดระคุง”

สึนะหันมายิ้มให้ว่าที่มือขวาหลังจากที่เขาปิดประตูไปแล้ว บอสวองโกเล่ค่อยๆ หันมาสบตากับชายที่นั่งจ้องเขาอย่างจะฆ่ากันให้ตายไปข้าง

 
 

บรรยากาศเข้าสู่ความเงียบงันมาคุอีกครั้ง เจ้าของห้องจึงเป็นฝ่ายตัดความเงียบมาคุนี่ทันทีด้วยน้ำเสียงที่เบื่อหน่าย

 
 

“มีธุระอะไร ซาวาดะ สึนะโยชิ”

ร่างเล็กที่มาเยือนก็ฉีกยิ้มมุมปากพร้อมกับพูดย้ำซ้ำๆ เรื่องเดิมๆ ที่เขาต้องเข้ามาพูดเกลี้ยกล่อมฮิบาริประจำ

 
 

“เรื่องของโกคุเดระคุงครับ”

 
 

“ทำไมอีก”

เจ้าของห้องนั่งเท้าคางมองอย่างไม่สบอารมณ์กับเรื่องเก่าๆ ที่พูดวกไปวนมาไม่รู้จักจบ

 
 

“เลิกสนใจได้มั้ยครับ แล้วกลับมาหาผมเถอะ คุณฮิบาริ”

เสียงเล็กรีบทักท้วงขึ้นมาอย่างจริงจังอีกครั้ง ทั้งสีหน้าและพฤติกรรม มันแสดงอาการได้ถึง ความอิจฉาและความทุกข์ที่เกิดขึ้นกับตนเอง หัวหน้ากรรมการคุมกฏฉีกยิ้มพร้อมกับหัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วพูดสวนแทงใจดำกลับไป

 
 

“หึหึ กล้ามากเลยนะ เคยทำชั้นเจ็บไม่พอ คิดจะให้คนที่รักคุณมากอย่างเจ้าสัตว์กินพืชนั่นเจ็บตามไปด้วย ไม่เห็นแก่ตัวไปหน่อยรึยังไง”

 
 

“ผมยอมรับว่าหน้าไม่อาย แต่ผมตัดใจจากคุณฮิบาริไม่ได้หรอกครับ”

สุดท้ายเรื่องในใจที่อัดอั้นมานานก็หลุดปากพูดออกมาโดยไม่สนใจคนในห้องอีกต่อไป สึนะพูดทั้งกลั้นน้ำตาด้วยความริษยาที่เขาทำพลาดไปอย่างไม่น่าให้อภัย ฮิบาริที่นั่งมองอย่างหน่ายๆ ก็พูดกระเทือนใจคนที่มาเยือนอีกครั้งเพื่อต้องการเค้นความจริง

 
 

“แล้วยามาโมโตะ ทาเคชิล่ะ แกเป็นคนแย่งไปจากเจ้าสัตว์กินพืชนั่นได้แล้วไม่ใช่รึยังไง”

สึนะนิ่งไปชั่วครู่เล็กน้อยแล้วเดินเข้าไปหาฮิบาริที่นั่งมองอย่างรำคาญพร้อมกับเปล่งเสียงดังอย่างมั่นใจตัวเอง

 
 

“ตอนนั้นผมแค่สับสน จริงๆ นะครับ คุณฮิบาริ”

สิ้นเสียงเล็กทันที เจ้าของห้องรีบตะคอกใส่หน้าอย่างไม่เว้นหน้าแม้จะเป็นบอสวองโกเล่ก็ตาม

 
 

“ไร้สาระ!! ชั้นไม่สนใจทั้งนั้น”

หัวหน้ากรรมการคุมกฏที่หมดอารมณ์ก็เปลี่ยนท่าทีที่นั่งจ้องอยู่ดีๆ เป็นเอาขามาวางพาดโต๊ะอย่างเหยียดหมายชายที่มาเยือนห้องของ แต่ความอดทนของบอสยังคงไม่ยอมแพ้แถมยังพูดจาโต้เถียงใส่อย่างมั่นใจ

 
 

“ถ้าอย่างนั้น ผมก็จะไม่ให้คุณได้สมหวังหรอกครับ”

 
 

“โอ...ช่างกล้าดีนะ”

ฮิบาริกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ เพราะเขาชอบพวกที่กล้าท้าทายกับเรื่องที่คิดว่ามั่นใจอย่างแน่นอนในสิ่งที่เป็นไปได้ยาก แต่หารู้ไม่ว่ารอยยิ้มนั่นมันกลับทำให้ชายผมสีน้ำตาลต้องรู้สึกดีใจมากกว่า

 
 

“ยังไงคุณก็หนีผมไม่พ้นหรอกครับ คุณฮิบาริ”

 
 

“ชั้นไม่สนใจ กรุณาไสหัวออกไปซะ!!

เส้นความอดทนของเจ้าของห้องเป็นฝ่ายสิ้นสุดลงก่อน เขาลุกขึ้นพร้อมกับเดินงัดทอนฟาขึ้นมาเพื่อเตรียมที่จะไล่ให้ชายที่มาบุกรุกหมายเขาออกไปทันที แต่นั่นมันเป็นอะไรที่ฮิบาริคาดไม่ถึงกับความคิดของบอสวองโกเล่เลยแม้แต่น้อย

 
 

ทางด้านร่างบางที่กำลังเดินลงไปจากอาคารตึกเรียนก็ต้องชะงักตัวเพราะเขาตั้งใจจะจุดบุหรี่มาสูบแต่ไฟแช็คเขากลับไม่อยู่กับตัว โกคุเดระจึงเดินกลับไปที่ห้องของฮิบาริอีกครั้งอย่างหมดอารมณ์

 
 

“ไฟแช็ค....อีกแล้ว ลืมไว้ในห้องหมอนั่นจนได้ เฮ้อออ...”

เมื่อชายธาตุวายุอยู่หน้าห้องของหัวหน้ากรรมการคุมกฏ มือบางก็ค่อยๆ เลื่อนบานประตูไปอย่างไม่มีการเคาะประตูเพราะคิดว่าเหลืออยู่เพียงแค่เจ้าของห้อง

 
 

ครืนนนน...

 
 

“ขอโทษนะที่เข้ามารบ....กวน....”

ทันทีที่บานประตูถูกเปิดออกอย่างกว้างสุดแรง มรกตเขียวสวยก็ต้องค้างจนน้ำตาแทบไหลออกมาเป็นเลือดสีแดงสดข้นๆ เพราะภาพที่เห็นมันยิ่งกว่าถูกฆ่าทั้งเป็น ชายที่เขาเคารพนับถือคร่อมตัวเขาชายที่ขึ้นสถานะคนรักกันและกำลังจะจูบกันเพียงหน้าห่างไม่ถึง 10 เซนได้ และนั่น...พวกเขาสองคนเคยเป็นคนรักกันมาก่อนก็จริง จะทำแบบนี้ก็ไม่แปลกแต่ว่ามัน...เลิกกันแล้วไม่ใช่หรอ!?

 
 

“ร รุ่นที่ 10 เคียวยะ....”

เสียงหวานเริ่มสั่นคลอพร้อมกับน้ำใสๆ ที่เอ่อนองออกมาอย่างรั้งไม่ได้ ฮิบาริที่โดนสึนะจับกดข้อแขนและคร่อมตัวเขาอยู่ก็รีบผลักออกไปอย่างสุดแรงทันที พร้อมกับรีบวิ่งเข้าไปหาคนรักปัจจุบันด้วยความรู้สึกเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น เพราะมัน...คือเรื่องเข้าใจผิด

 
 

“ฮายาโตะ ฟังที่ชั้นพูดก่อน”

ฮิบาริพยายามแก้ตัวอย่างร้อนรนจนเหมือนไม่เป็นตัวของตัวเอง แต่นัยน์ตามรกตเขียวกลับด้านชาความรู้สึกของชายที่เขารัก โกคุเดระมองหน้าเจ้าของห้องอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับคำพูดแก้ตัวลมๆ แล้งๆ พร้อมกับคว้าไฟแช็คสีเงินอันโปรดยัดลงกระเป๋ากางเกงแล้วรีบผลักตัวเจ้าของห้องที่เอาแต่เดินตามตัวเค้าไม่เลิกอย่างหมดอารมณ์

 
 

“เหอะ ขอโทษที่เข้ามาขัดจังหวะ แค่ลืมไฟแช็คน่ะ คิดซะว่าเรื่องเมื่อกี้...แค่มองไม่เห็นก็แล้วกัน”

 
 

“เดี๋ยวก่อนสิ ฮายาโตะ...”

หัวหน้ากรรมการคุมกฏนามิโมริแทบจะโดนมีดมาแทงที่หน้าอกตัวเองอย่างแรงจนเสียความรู้สึกไม่น้อย หลังจากที่บานประตูห้องถูกกระแทกอย่างแรงด้วยฝีมือของโกคุเดระ เจ้าของห้องแทบสติหลุดเพราะคนรักของเขามองด้วยสายตาที่ไม่เชื่อใจทั้งน้ำตาแถมยังแทบจะไม่ยอมสบตากันตรงๆ ฮิบาริแทบจะควบคุมสติตัวเองไม่อยู่จนน็อตเกือบหลุด

 
 

ปังงงงงง...

 
 

“แก....”

สุดท้ายทอนฟาที่เขาออมมือให้แก่สึนะแล้วดันโดนตลบหลังก็ถูกงัดง้างมือขึ้นมาอย่างไม่เกรงใจและลังเลแน่นอน บอสวองโกเล่ที่ลุกขึ้นมาหลังจากที่โดนผลักตัวก็ยิ้มอย่างพอใจ

 
 

“ผมบอกแล้วว่าจะไม่ให้คุณได้สมหวังแน่นอน ในเมื่อไม่คิดจะเลือกผมนะครับ คุณฮิบาริ”

 
 

“ออกไปซะ ก่อนที่ชั้นจะขย้ำแกให้ตาย!!

ความโมโหสุดขีดของชายธาตุเมฆาเริ่มยับยั้งไม่ไหว เขาตะคอกใส่หน้าสึนะอย่างเหลืออดกับความรู้สึกที่โดนกระทำจากอดีตคนรักเก่าที่ทิ้งเขาไป

 
 

“ยังไม่เข้าใจที่พูดสินะครับ ถ้างั้น....กรุณารอดูได้เลย คุณฮิบาริ”

บอสวองโกเล่ยังคงพูดไปยิ้มไปเหมือนเรื่องราวเมื่อกี้เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นของความอิจฉาริษยาแสนสนุกที่เขาอยากจะเอาคืน ร่างเล็กจึงยอมเดินไปที่หน้าประตูเพื่อให้ฮิบาริใจเย็นลงและเริ่มเดินแผนการทำลายให้แตกแยกที่ยั่วโมโหเจ้าของห้องเรื่อยๆ เขาหันมายิ้มพร้อมกับเดินออกไปอย่างมีมารยาท

 
 

“ขอตัวก่อนนะครับ”

 
 

ครืดดดดด....

 
 

หลังจากที่มือเล็กปิดประตูสนิท เสียงที่คุ้นหูก็ดังมาจากนอกประตูห้องข้างๆ ชายผมสีน้ำตาลทันที ทำให้บอสวองโกเล่ตกใจแล้วรีบหันไปหาต้นเสียงที่ทักท้วงขึ้น

 
 

“สึนะ ทำไมทำแบบนี้”

 
 

“ยามาโมโตะ...”

นักกีฬาเบสบอลที่ยืนรอและแอบฟังมานานก็จ้องมองชายที่เป็นแฟนตนเองอย่างยอมจำใจที่จะคบหา เพราะคำขอของโกคุเดระทำให้ยามาโมโตะต้องยอมรับอย่างค้านไม่ได้และกลายมาเป็นแฟนสึนะทั้งที่จำใจ

 
 

“ไม่คิดว่านายจะทำกับโกคุเดระแบบนี้เลย สึนะ”

 
 

“ชั้นไม่ได้ตั้งใจหรอก ยามาโมโตะ แต่ชั้นตัดใจจากคุณฮิบาริไม่ได้จริงๆ”

เมื่อบอสวองโกเล่พูดจบ มือหยาบด้านของชายธาตุพิรุณกระชากคอเสื้อสึนะขึ้นมาเพื่อพยายามบอกความรู้สึกของตนเองที่อัดอั้นตันใจมานานอย่างเสียความรู้สึกที่พยายามอดทนจนปิดตายมานาน

 
 

“แล้วทำไม...ต้องทำกับชั้นแบบนี้ ทั้งที่ชั้นรักโกคุเดระมากแท้ๆ แต่โกคุเดระก็ยอมให้นายได้คบกับชั้น แล้วตอนนี้นายจะกลับไปคืนดีกับฮิบาริที่กำลังคบกับโกคุเดระอยู่ มันหมายความว่ายังไง สึนะ!

สิ้นเสียงเข้มที่ตะคอกใส่หน้าตนเองนั้น ชายผมสีน้ำตาลหลุบตาลงก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นไปสบตา เพราะเขารู้สึกและเข้าใจในคำพูดของชายที่ขยำคอเสื้อตนเองอยู่ แต่ความรู้สึกของยามาโมโตะนั้น มันกลับไม่สามารถทำอะไรได้ตามที่สึนะต้องการเลย เพราะความรักที่มากเกินกว่าความเป็นเพื่อนนั้น มันจึงกลายเป็น...ความเห็นแก่ตัวที่เกินกว่าจะหยั่งถึง

 
 

“ชั้นขอโทษจริงๆ ยามาโมโตะ ชั้นเพิ่งรู้ว่ารักคุณฮิบาริจริงๆ”

 
 

“แล้วชั้นล่ะ สึนะ”

นักกีฬาเบสบอลลองวัดใจถามความรู้สึกลึกๆ ที่รอฟังอย่างหวังเล็กน้อย

 
 

“ขอโทษจริงๆ ชั้นแค่อยากให้คุณฮิบาริหันมาสนใจชั้น รักชั้น เหมือนเดิม”

คำตอบสุดท้ายของชายธาตุนภาหลุดออกมาอย่างไม่ต้องคิด ทำให้มือหยาบกระด้างเหวี่ยงตัวร่างเล็กออกไปอย่างเจ็บช้ำเจ็บปวดทันที แล้วกำหมัดแน่นอย่างโมโหโกรธเกรี้ยวกับชายที่สถานะปัจจุบันยังคงคบกันอยู่ เขาพูดระบายออกมาเต็มที่ไม่ยั้งไม่กลั้นจิตใต้สำนึกอีกต่อไป

 
 

“ฮึ่ย!...ชั้นจะไม่โกรธนาย ไม่เกลียดนายเลยสึนะ ต่อให้นายทำชั้นเจ็บแค่ไหนก็ตาม ชั้นก็ไม่ถือสาอะไร แต่นายกลับทำให้โกคุเดระเจ็บ มันทำให้ชั้นรู้สึก....”

เสียงเข้มเงียบลงเพราะเขาพูดอะไรต่อไปไม่ไหว เนื่องจากชายที่อยู่ตรงหน้าเขาก็หลงรักอย่างจริงจังไปได้ไม่นานแต่กลับมาหักหลังตนเอง และยังหักหลังกับชายที่เขาเคยรักมากที่สุดอีก น้ำตาของนักกีฬาเบสบอลที่อดกลั้นมานานก็เอ่อล้นจนไหลรินอย่างห้ามกันไม่ได้ สึนะที่ยืนมองคนรักของตนที่จำใจมาเป็นแฟนก็ยิ้มอย่างปลอบใจพร้อมยื่นข้อเสนอให้กับร่างโปร่งที่กำลังเสียใจ

 
 

“ชั้นจะคืนโกคุเดระคุงให้นายนะ ยามาโมโตะ ส่วนเรื่องของคุณฮิบาริ แค่ให้เค้าหันมารักชั้นเหมือนเดิมก็พอ ชั้นจะไม่ขออะไรอีกแล้ว”

 
 

“สึนะ ชั้นไม่ใช่คนที่จะต้องมาตัดสินใจ เพราะโกคุเดระเค้าไม่ได้รักชั้นแล้ว คนรักของโกคุเดระ คือคนที่นายกำลังจะแย่งไปต่างหาก สึนะ”

 
 

“ชั้นไม่ได้แย่ง คนที่แย่งคือโกคุเดระคุง”

สิ้นเสียงเล็ก ยามาโมโตะชกหมัดวืดๆ เสียดโครงหน้าเล็กอย่างจงใจให้ไปโดนกำแพง เพราะคำพูดที่สึนะระบายออกมาโดยไม่คิดอะไรเลยนอกจากเรื่องของตัวเองเท่านั้น

 
 

ปักกกก...

 
 

นัยน์ตาสีส้มนภาเบิกดวงตากว้างด้วยความตกใจกับกำปั้นที่จงใจชกพลาดไปกระแทกกับกำแพงอย่างแรงจนยืนตัวแข็งทื่อแล้วมองจ้องนัยน์ตาสีเปลือกไม้ที่มีน้ำใสๆ นองเต็มเบ้าตา

 
 

“สึนะ!! นายพูดใหม่เดี๋ยวนี้!! โกคุเดระเค้ารักนายมาก แล้วทำไมนายถึงทำแบบนี้!!

นักกีฬาเบสบอลตะคอกใส่อย่างไม่ไว้หน้าสึนะเลยแม้แต่น้อย เพราะตอนนี้เขายิ่งกว่าโดนทำร้ายซะอีก แต่บอสวองโกเล่ก็ยังคงยืนยันคำเดิม แม้จะทำให้เพื่อนรักที่กลายเป็นแฟนกันอย่างช่วยไม่ได้เสียใจมากแค่ไหนก็ตาม

 
 

“จะเกลียดจะแค้นอะไรก็ช่าง ขอแค่เพียง ให้คุณฮิบาริกลับมาสนใจชั้นเหมือนเดิมก็พอ”

 
 

“สึนะ นายมัน....”

มือหนาที่ชกออกไปกระแทกกับผนังอิฐก็ค่อยๆ ดึงกับเข้าหาตนเองอย่างช้าๆ พร้อมกับปาดน้ำตาที่กำลังจะไหลนองออกมาทั้งสองข้าง สึนะที่เห็นท่าทีของยามาโมโตะก็เดินเข้าไปตบบ่าชายที่ยืนเช็ดหน้าเช็ดตาพร้อมกับพูดเกลี้ยกล่อม

 
 

“ยามาโมโตะ ถ้าอยากได้โกคุเดระคุง มาร่วมมือกับชั้นสิ”

ชายที่ตั้งใจมายับยั้งการกระทำของสึนะ ก็รีบผลักตัวบอสวองโกเล่ออกห่างจากตัวเองด้วยความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิมทันที

 
 

“ชั้นไม่มีวันหักหลังโกคุเดระเด็ดขาด ชั้นไม่เหมือนนายหรอก สึนะ”

 
 

“เพื่อคุณฮิบาริ ทุกสิ่งทุกอย่างชั้นทำได้หมด ต่อให้ใครจะเกลียดก็ตาม แค่คุณฮิบาริรักชั้นเหมือนเดิมก็พอ”

สึนะพูดจบก็เดินสวนกลับไปทันที โดยปล่อยให้ยามาโมโตะยืนอย่างอ่อนล้าทั้งความรู้สึกต่างๆ ที่มี เหมือนจะใกล้ตายแต่ก็ยังคงหายใจได้อยู่....แค่เพื่ออยู่ไปวันๆ เท่านั้น

 
 

ตัดมาทางด้านชายธาตุวายุที่อยู่ในห้องของตนเอง สภาพที่จัดแจงเรียบร้อยเป็นระเบียบสะอาดตา กลับกลายเป็นบ้านที่เละเทะเต็มไปด้วยสิ่งของที่หักพังไม่เป็นชิ้นเป็นอันระเนระนาดกองเต็มพื้นห้อง และมีแต่คราบน้ำตาที่ไหลออกมาจากเบ้าตากลมโตเขียวสวยจนแทบจะหมดตัว มีแต่เพียงเสียงข้าวของที่กำลังถูกโยนขว้างอย่างไม่สนใจอะไร และเสียงโหยหวนร้องไห้ทีเอาแต่พูดซ้ำๆ ซากๆ เหมือนเทปที่กรอไปกรอมา สะดุดแล้วสะดุดอีก

 
 

“ไม่จริงใช่มั้ย เมื่อกี้...รุ่นที่ 10 กับเคียวยะ...”

มือบางกุมหัวตัวเองและขยี้เรือนผมสีเงินอย่างสับสน จนเริ่มทรุดตัวลงไปกองกับพื้นอย่างไม่ใช่ตัวตนของตัวเองที่แท้จริง

 
 

“จะคืนดีกันงั้นหรอ...แล้วทำไมถึงทำกับชั้นแบบนี้ เคียวยะ!!

เสียงร้องไห้แทบจะเหมือนเสียงขอความช่วยเหลือที่อยากจะร้องขอชีวิตใหม่ที่ถูกขโมยเอาไปอย่างจำใจและต้องจำยอมเพราะคนรักของเค้าคืออดีตของคนที่ตนเองนับถือสุดชีวิต

 
 

“ทำไม...ทำไม...ทำไมถึงเป็นแบบนี้ด้วยนะ!!

มรกตคู่สวยเริ่มไม่มีสติ เขาคว้าอะไรได้ก็เขวี้ยงมันออกไปกระทบกับกำแพงผนังห้องตัวเองจนเกิดรอยร้าวมากมาย ชิ้นแล้วชิ้นเล่า

 
 

เคร้ง เคร้ง ตุบ ตุบบบ...

 
 

“ข้าวของดีๆ คุณก็ยังอุตส่าห์โยนมันให้พังนะครับ”

เสียงนุ่มเปรยขึ้นมาอย่างช้าๆ ก่อนที่โกคุเดระจะเหวี่ยงกระจกบานพอดีมือออกไป มรกตคู่งามค่อยๆ เงยหน้าไปสบตากับชายนัยน์ตาสองสีที่ยืนมองเขาอยู่เนิ่นนานที่ริมประตูห้องนอนที่เขากำลังทำลายเพื่อหาที่ระบายทุกข์ มือบางที่ถือกระจกบานสวยพอดีมือก็ง้างมือที่จะโยนมันออกไปอีกครั้ง แต่แล้วกระจกบานนั้นก็โชคดีที่ไม่แตกเพราะร่างสูงที่ยืนมองเขาได้ซักพักมานานรีบคุกเข่าลงมาสวมกอดเพื่อปลอบโยนชายที่ไม่มีสติดีนัก

 
 

หมับบบ...

 


“เลิกปาข้าวของเถอะครับ ของพวกนี้มันทำอะไรให้คุณเสียใจหรอโกคุเดระคุง ถ้าคุณอยากจะระบาย ก็มาระบายที่นี่ มาหาผมสิ เพราะผมอยู่ตรงนี้เสมอนะครับ”

ร่างกายที่อ่อนล้าและสั่นสะท้านไปทั่วเรือนร่างค่อยๆ โอบกอกชายที่กำลังนั่งลูบหลังเขาอย่างเบาๆ ทันที เขาพูดไปร้องไห้ไปเพื่อต้องการให้คนตรงหน้ารับฟังความรู้สึกที่ถูกบดขยี้ด้วยฝีมือของคนที่เขารักทั้งสองคน

 
 

“...แก เจ้าหัวสับปะรดเน่า ฮึก ชั้น....ชั้น....”

เสียงหวานพูดตะกุกตะกักในลำคอและพยายามอธิบายให้มุคุโร่ฟังอย่างเข้าใจ แต่หารู้ไม่ว่าชายที่กำลังนั่งปลอบเข้าอยู่นั้นรู้ดีอยู่แก่ใจจึงพูดตัดบทขึ้นมาแทนเพื่อให้ร่างบางได้ร้องไห้ระบายออกมาอย่างเต็มที่

 
 

“ซาวาดะ สึนะโยชิ อีกแล้วใช่มั้ยครับ...”

ประโยคจี้จุดแทงขั้วหัวใจแทบขาด หัวใจผ้าไหมถูกฉีกอย่างง่ายๆ ความรู้สึกที่โดนบีบบังคับและถูกทารุนมานาน บัดนี้มันถูกถ่ายทอดให้แก่ชายที่กำลังกอดเขาอย่างเป็นห่วงแล้ว

 
 

“ฮึกกก ชั้นไม่อยากทำให้รุ่นที่ 10 ต้องเสียใจ แต่ชั้นก็รักเคียวยะ ยามาโมโตะคนนึงแล้วที่ชั้น...ชั้น...ฮึกกก...”

มือหนาค่อยๆ ลูบหลังเบาๆ ไปพลาง ลูบเรือนผมสีเงินไปพลาง พร้อมกับพูดปลอบใจและต้องการให้โกคุเดระพูดทุกสิ่งทุกอย่างออกมาหมด

 
 

“ร้องออกให้หมดเลยครับ ผมจะคอยดูแลคุณเองนะ”

 
 

“อืออ...”

ทั้งเสียงที่อ่อนล้าจนสั่นคลอแทบจะไม่มีเสียงพูดระบาย ทั้งร่างกายที่สั่นระริกเหมือนลูกแมวที่ขาดไออุ่น ทั้งน้ำตาที่ไลหออกมาจนแทบแห้งเหือดไม่มีจะให้หลั่งรินออกมา โกคุเดระที่เอาแต่คร่ำครวญอย่างไร้วิญญาณก็หมดสติและล้มลงไปในอ้อมแขนแกร่งที่กอดประคองตัวอย่างช่วยไม่ได้

 
 

“ฮายาโตะ!  


 

   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #200 mina.mimi (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 09:19
    ไม่นะ ไม่นะ ไม่นะ ทูน่าร้ายกาจมาก!
    อ่านแล้วฉุนรุนแรง เปลี่ยนเป็น 2759 เริ่ดกว่ามั้ยคะพี่เรกิ -..-
    หนูรู้นะ สัปปะรดหัวโตรอเสียบแน่ๆ ฟันธง!
    #200
    0
  2. #137 คุณเมฆสีขาว ^w^ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2556 / 13:48
    ทูน่าเลวมากกกก
    #137
    0
  3. #107 The Ton.Or (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 เมษายน 2556 / 09:09
    ทูน่านางร้ายเร้อออะ!!! เพิ่งเคยพบเจอ(บ่อย?)
    เอาเถอะ เรื่องมันต้องลึกลับซับซ้อนมากกว่านี้สิ
    ท่านฮิคบกับทูน่าเพราะอะไรกันนะ? แล้วเลิกกันทำไมหนอ? //ถามอยู่ได้!! 555+
    แล้วก๊กก็โดนทูน่าแย่งชิงยามะไปเพื่อเรียกร้อง ท่านฮิเลยฉกก๊กไปทันทีที่คอย?
    จู่ๆ สัปป้าก็โผล่มาช่วยก๊กที่หัวใจมีแผล (รู้สึกว่านี่เม้นท์ยาวที่สุดล่ะเท่าที่อ่าน กรั๊กๆ)
    ก็คนมันฟินอ่ะ ทำไงได้ล่ะ นานๆ มาทีก็แบบนี้แหละเออ 555+
    #107
    0
  4. #82 My name's Pokky (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 17:33
    เห็นด้วยกับ คห. 42
    ไม่ชอบ 1827 เช่นกัน แล้วก็คิดว่าเป็น 805918 ซะอีก มุคุโร่มาช้าแต่ก็ 6959 เนอะ
    โกคุอย่าเพิ่งเป็นอะไรนะ
    #82
    0
  5. #64 ราชันย์จอมมาสาย (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 มีนาคม 2556 / 19:47
    เกลียดซือคุงไม่ได้งั้นเค้าจะเกลียดไรท์เตอร์แทน!!!
    #64
    0
  6. #56 เบนโบ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 13 มีนาคม 2556 / 15:40
    ฮะๆๆๆ สะใจสึนะเป็นตัวร้าย
    รอคอยมานาน 5555
    #56
    0
  7. #44 ผู้ชอบ 59 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มีนาคม 2556 / 20:24
    สึนะร้ายอ่าาาาาาาาา

    สงสารยามาโมโตะ ท่านฮิ กับก๊กจังอ่าาา

    #44
    0
  8. #43 Sakurai Winter (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มีนาคม 2556 / 13:29
    โฮะ ๆ สึนะกลายเป็นนางร้าย เอ๊ะ หรือนายร้ายหว่า
    ไม่ชอบ 1827 เฉกเช่นเดียวกัน ฮึ่ยยย!!!!!!!!!
    สับป้า แกคิดจะเสียบสินะ สินะ

    #43
    0
  9. #42 Tulan_Nava BB (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 มีนาคม 2556 / 08:41
    แบบนี้แหละที่ชอบ*w* (พี่เรกิไม่ต้องห่วง ปกติไม่ชอบ1827อยู่แล้ว>< # นี่หรอไม่ต้องห่วงของเธอ# แอร้กก!!-FC 27รุมทืบ)
    อ่านไปอ่านมา จะคิดว่าเป็น805918อยู่แล้ว สัปป้าเพิ่งโผล่มาทีหลังเอง โผล่ช้านะ เสียดายของที่๊กทำพัง เงินทั้งน้านนน<<งก
    #42
    0