Honey ศิโรราบรักน้ำผึ้ง [เปลี่ยนชื่อ + รีไรท์ค่ะ]

ตอนที่ 8 : Honey : ตอนที่ 5 ตำแหน่งใหม่ 1 [ รีไรท์ค่ะ ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 404
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 ธ.ค. 57

 

ศิโรราบรักน้ำผึ้ง

รชารามิล



 

ตอนที่ 5 ตำแหน่งใหม่ 1

 

แสงแดดยามสายที่ลอดผ่านผ้าม่านสีครีมอ่อนมาทางหน้าต่างบานใหญ่ ปลุกให้คนที่นอนหลับสนิทเพราะเหนื่อยเพลียจากกิจกามเต็มรูปแบบครั้งแรกตื่นขึ้นจากนิทรา ครั้นพอขยับตัวความเจ็บที่กึ่งกลางกายก็เข้ามาเล่นงาน ความรู้สึกโล่งเหมือนไม่มีอะไรปกปิดร่างกายใต้ผ้าห่มผืนหนาทำให้ฮันนี่รู้ได้ทันทีว่าตัวเองได้ผ่านสงครามสวาทที่มากกว่าจับจูบลูบคลำมาแล้ว

เธอหลับตาล้มลงนอนลงเหมือนเก่าเมื่อเห็นว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงกว้างคนเดียว ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมายังไม่หายไปไหน ความร้อนแล่นผ่านทั่วกายสาวเมื่อนึกถึงก่อนจะสลัดหัวไล่ความทรงจำที่ไม่ควรจดจำทิ้งไป ไม่นานก็ลุกขึ้นสำรวจเนื้อตัวที่ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่เธอคิด ก่อนเข้าไปอาบน้ำล้างคราบอะไรก็แล้วแต่ที่เขาทิ้งไว้ออกไปให้หมด ใส่เสื้อผ้าชุดเก่าที่ใส่มา เตรียมสะพายกระเป๋ากลับห้องของตัวเอง แต่พอออกมาจากห้องนอนก็พบผู้ชายที่คิดว่ากลับไปแล้วนั่งอยู่ที่ชุดโซฟาตัวใหญ่

ปกติรภัทรไม่เคยอยู่ค้างคืนกับผู้หญิงคนไหนหลังจากเสร็จกิจ แต่คนนี้ต่างออกไป เขานอนกอดเธออยู่ทั้งคืน เพิ่งลุกมาอาบน้ำแต่งตัวก่อนเธอจะตื่นไม่นานแล้วรออยู่ตรงนี้เพื่อรอดูท่าทีของเธอ

“ อรุณสวัสดิ์ค่ะ “

คำทักทายพร้อมรอยยิ้มหวานของหญิงสาวทำให้รภัทรอึ้งอีกรอบ ผู้หญิงคนนี้ไม่คิดจะร้องไห้ฟูมฟายให้เขารับผิดชอบอะไรเลยหรือ ทั้งที่เธอเพิ่งเสียครั้งแรกให้เขามาหมาดๆ ผู้หญิงบางคนแม้ไม่ใช่ครั้งแรกยังฟูมฟายจะให้เขารับผิดชอบให้ได้

“ นั่งก่อนสิ ฉันสั่งอาหารเช้ามาให้แล้ว “

“ ขอบคุณ “ ฮันนี่บอกเสียงหวานแล้วเดินเข้าไปนั่งที่โซฟาฝั่งตรงข้ามกับเขา และนั่นทำให้รภัทรไม่พอใจยิ่งไปอีก

“ ทำไมเธอยังบริสุทธิ์ “

รภัทรถามตรงจนฮันนี่ที่กำลังทานโจ๊กอยู่แทบจะพ่นข้าวในปากใส่หน้าเขา อันที่จริงเธอก็ชอบคนตรงไปตรงมานะ แต่จะให้เธอตอบยังไงล่ะคำถามนี้ จะให้ตอบว่า ก็เพราะเยื่อพรหมจรรย์มันยังไม่ขาดน่ะสิ! แบบนี้น่ะเหรอ พอดีคนตรงหน้าได้เอาบาเร็ทต้ามายิงเธอทิ้งแน่ๆ โทษฐานที่ไปกวนตีนเขา

“ รู้ได้ยังไงว่าฉันยังบริสุทธิ์ “ หญิงสาวถามกลับนิ่งๆ แต่คนฟังถึงกลับไปไม่เป็น แค่เยื่อบางๆ เธอไม่เสียดายหรอก ถ้ามันทำให้เขาไม่มายุ่งวุ่นวายกับชีวิตเธออีกก็ถือว่าคุ้ม

“ ก็เลือดเธอออก “ รภัทรตอบตรงจนฮันนี่เริ่มอายขึ้นมานิดๆ ที่ผู้ชายทั้งแท่งแบบเขาพูดเรื่องแบบนี้ได้หน้าตาเฉย

“ ทำไมคุณไม่คิดว่าตัวเองรุนแรงจนทำให้ฉันบาดเจ็บล่ะคะ “ เธอกล่าวหาเขาหน้าตาเฉย คนฟังเกือบสำลักกาแฟที่จิบอยู่ เธอยังคงเป็นผู้หญิงที่คาดเดาความคิดไม่ได้เหมือนเคย เธอเบื่อกับบทฮันนี่แสนหวานแล้ว ในเมื่อเขาได้สิ่งที่ต้องการไปแล้ว เธอก็ไม่จำเป็นต้องคอยเอาใจเขาอีก

จากที่แค่แกล้งเก๊กหน้าขรึมเพื่อรอดูปฏิกิริยา กลายเป็นว่าเขาเริ่มโมโหกับท่าทีเย็นชาไม่สนใจอะไรของเธอ ไม่ร้องไห้ไม่ว่า ยังมาหาว่าเขาเป็นพวกนิยมความรุนแรงอีก เอ่อ ก็แค่นิดหน่อย แต่เขาก็ไม่ได้รุนแรงกับเธอซักนิด เพราะเธอคือ ของ ที่เขาถูกใจ ไม่ยอมให้เป็นริ้วรอยหรือให้ใครแย่งไปง่ายๆ หรอก

“ ขอบคุณสำหรับมื้อเช้านะคะ งั้นลาเลยล่ะกัน “ ฮันนี่บอกจบก็ลุกขึ้น จนคนที่ยอมทิ้งงานเพื่อรอคุยด้วยรั้งไว้แทบไม่ทัน

“ มีอะไรอีกหรือเปล่าคะ “ หญิงสาวถามเหมือนเรื่องที่เพิ่งผ่านไปเป็นเรื่องธรรมดาที่เจอประจำ ทั้งที่เป็นครั้งแรก

“ ฉันมีเรื่องต้องคุยกับเธอ “ แน่นอนว่าไม่ใช่ประโยคขอร้อง มันคือประโยคคำสั่ง และเป็นคำสั่งที่ห้ามปฏิเสธด้วย

“ เชิญเลยค่ะ “ เธอยังคงสงบเยือกเย็นไม่ได้มีท่าทีหวาดหวั่นกับแววตาหรือท่าทางที่น่าเกรงขามของคนตรงหน้าเลย ราวกับว่าเธอเกิดมาสยบผู้ชายที่ยืนอยู่เหนือคนนับแสนอย่างเขา

“ ตั้งแต่วันนี้ฉันจะให้คนไปย้ายของของเธอไปที่บ้านฉัน “ รภัทรสั่งเสียงเข้ม เขาไม่ได้ขอความเห็นของเธอดังนั้นเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ

“ นั่นเป็นคำสั่งหรือเปล่า เพราะถ้าใช่ฉันคงทำตามไม่ได้ “

“ แต่เธอเป็นของฉัน “ รภัทรย้ำสถานะของคนตรงหน้า เขาจะไม่โมโหเลยถ้าเธอไม่ทำเย็นชาแล้วทำ
เหมือนจะเดินจากเขาไป คนอย่างเขาไม่ว่าใครก็ห้ามหันหลังให้ มีแค่เขาคนเดียวที่มีสิทธิ์จะเขี่ยพวกเธอทิ้ง ไม่เว้นแม้กระทั่งผู้หญิงตรงหน้า


“ เป็น ของ ที่รอวันที่คุณจะเขี่ยทิ้งน่ะหรือ “ ฮันนี่พูดด้วยน้ำเสียงปกติไม่มีร่องรอยความเศร้าใดๆ

“ ฉันไม่ได้โง่นะคะ ผู้ชายอย่างคุณไม่มีทางเอาพริตตี้ริมทางอย่างฉันไปเชิดหน้าชูตาในฐานะ ภรรยา ที่ถูกต้องตามกฎหมายแน่ๆ เพราะฉะนั้นมันก็เหลือแค่ตำแหน่งผู้หญิงในมุมมืดที่ต้องคอยหลบซ่อนตัวจากสังคม ไม่ให้คนอื่นรู้ว่าฉันมีตัวตนอยู่ในฐานะอะไร มีหน้าที่แค่คอยบำเรอสนองให้ตามที่คุณต้องการ “

ยิ่งได้พูดคุยก็ยิ่งทำให้รภัทรรู้ว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ไม่ได้มีดีแค่ความสวย แต่เธอยังมีสมองและปัญญาที่เฉียบคม แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ดีเยี่ยม ยิ่งเรื่องการควบคุมอารมณ์เธอยิ่งถนัด เป็นผู้หญิงที่เหมาะกับตำแหน่ง นายหญิง ของนิรันดร์รภัทรกุล มากกว่า ของเล่น เป็นไหนๆ แต่….

“ ใช่ เพราะตำแหน่ง เมียของฉัน มีคนจองเอาไว้แล้ว “ เมียในอนาคต ผู้หญิงที่เขาเองก็ไม่เคยเห็นหน้า รู้แค่ว่าเป็นผู้หญิงที่ถูกเลือกและตัดสินแล้วว่าคู่ควรกับเขา

“ งั้นก็ปล่อยฉันเถอะค่ะ เพราะฉันไม่ต้องการเป็นผู้หญิงในมุมมืดของใคร ยังไงซะคุณก็ได้ในสิ่งที่ต้องการไปแล้ว และฉันก็เคยได้ยินมาว่าผู้ชายอย่างคุณไม่กินของที่เคยกินแล้วซ้ำเป็นครั้งที่สอง “ ฮันนี่เจรจาได้สุขุมเยือกเย็น ไม่มีแม้เศษเสี้ยวความหวาดหวั่นหรือเกรงกลัวต่อคนตรงหน้า  

“ ใช่ ฉันไม่เคยหันกลับไปแล ของ ที่ทิ้งไปแล้ว แต่ถ้าถูกใจก็อีกเรื่องหนึ่ง “ คำพูดของเขาทำให้เธอตาโต นี่เขาคิดจะกักขังเธอให้เป็นของของเขาไปอีกคนหนึ่งงั้นหรือ

“ ไม่! ฉันไม่ใช่สิ่งของนะ “ เสียงหวานกร้าวโกรธ ยอมให้คนอื่นมองมาเหยียดหยามกับงานที่ทำอยู่ ดีกว่าต้องถูกมองเหมือนเป็นแค่สิ่งของ ไม่มีเลือดเนื้อ คิดจะสร้างก็สร้าง คิดจะทำลายก็ทำ!

“ แต่ฉันตัดสินใจไปแล้วและเธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ “ รภัทรบอกอย่างเอาแต่ใจ

“ งั้นก็ฆ่าฉันเถอะ เพราะฉันจะไม่ยอมเป็นแค่ สิ่งของ ให้คุณใช้ได้ตามใจ “ หญิงสาวบอกเสียงหนักแน่นก่อนจะหยิบเอามีดพกที่พกติดกระเป๋าไว้เสมอออกมา ใบมีดสีเงินวาววับถูกเจ้าของมันกางออกแล้วจับมันพุ่งเข้าหาตัวทันทีอย่างไม่ลังเล

หยดเลือดแดงฉานไหลรินผ่านร่างบางก่อนจะไหลลงสู่พื้นตามแรงดึงดูดของโลก แต่เลือดที่ไหลนองกลับเป็นเลือดของผู้ชายอีกคนในห้อง เขาเอามือมากำคมมีดในมือหญิงสาวไว้ก่อนที่มันจะแทงเข้าไปยังร่างที่เขาหวงแหน ใช่! เขาหวง ไม่ว่าจะก่อนที่เขาจะได้ครอบครองเธอหรือตอนนี้เขาก็หวง ร่างกายของเธอเป็นของเขา มีแค่เขาคนเดียวที่มีสิทธิ์ในร่างกายนี้ แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่มีสิทธิ์มาทำลายของของเขา!!

“ คุณรภัทร! “ เสียงหวานสั่นอย่างเห็นได้ชัด ความกลัวผุดขึ้นมาจับหัวใจ เธอกลัวเขาจะตาย เพราะเลือดเขาไหลไม่ยอมหยุด จนพื้นพรมเนื้อดีที่เธอยืนอยู่มันชุ่มและถูกย้อมเป็นสีแดงฉานของเลือดจนน่าสะอิดสะเอียน

“ ใครก็ได้เรียกรถพยาบาลที “

เมื่อตั้งสติได้ฮันนี่ก็คว้าเนคไทที่ยังผูกไม่เสร็จดีของเขามารัดข้อมือเหนือแผลจนแน่น ปากก็เรียกลูกน้องเขาไปด้วย คนได้แผลมองมาอย่างชื่มชม ทั้งรูปโฉม สติ ปัญญา และไหวพริบของหญิงสาวตรงหน้า เสียดายเธอมีคุณสมบัติที่เหมาะสมกับตำแหน่งนายหญิงคนต่อไปของนิรันดร์รภัทรกุลทุกอย่าง ยกเว้นข้อเดียวข้อที่เขาไม่ได้รังเกียจ หากมันเป็นธรรมเนียมของครอบครัวที่ต้องผูกสัมพันธ์กับคนที่มีฐานอำนาจใกล้เคียงกันเพื่อเสริมความมั่งคั่งและยิ่งใหญ่ให้กับวงศ์ตระกูล

รภัทรถูกส่งเข้าโรงพยาบาลในไม่กี่นาทีถัดมา เอาเป็นว่าเขาเสียเลือดมากจนต้องให้เลือดกันเลยทีเดียว สงสัยมีดคงไปโดนเส้นเลือดใหญ่เข้า ก็แล้วใครใช้ให้มาขวางเธอล่ะ คิดว่าเธอจะคิดสั้นฆ่าตัวตายหรือ เธอไม่ได้สวยแต่โง่นะ ก็แค่เอามาขู่เขาเฉยๆ ใครจะไปคิดว่าเขาจะบ้าดีเดือดมากถึงขนาดนี้




“ คุณไม่เป็นไรแล้วงั้นฉันกลับเลยล่ะกัน “

ฮันนี่บอกเมื่อพวกเขาออกมาจากห้องที่พักแล้ว ใช่ พวกเขา! เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องจนให้เลือดและจนถึงตอนนี้เขาก็ไม่ยอมปล่อยแขนเธอเลย คิดว่าเธอจะหนีกลับหรือไง ใช่! เขาคิดถูกแล้ว ทั้งที่หมอบอกให้เขานอนพักรอดูอาการซักวันเขาก็ไม่ยอม ลุกออกมาหน้าตาเฉย แต่ก็ไม่มีใครกล้าห้ามหรือขัดใจอะไรเพราะรู้ว่าเขาเป็นใคร เออดี! ตามใจกันเข้าไปเขาเลยนิสัยเสียอย่างร้ายกาจขนาดนี้ไง!

“ พูดอีกทีสิ! “ ไม่ได้ยินหรือไง งั้นจะพูดอีกทีก็ได้

“ ฉันจะกลับแล้ว “ ฮันนี่ตอบคำเดิมอย่างท้าทาย ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าเขาทำเป็นเหี้ยมเพื่อให้เธอกลัวแล้วเปลี่ยนคำตอบ

“ ได้! กลับก็กลับ “ เขาว่าแล้วก็ลากหญิงสาวไปขึ้นรถ

“ ได้แล้วก็ปล่อยสิ จะพาฉันมาด้วยทำไม “ ฮันนี่พยายามดึงมือออกจากการจับกุมของรภัทรแต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้เลย จนในที่สุดก็ต้องยอมปล่อยเลยตามเลย

บรรยากาศในรถตอนนี้ช่างมาคุเสียกระไร ขนาดที่ว่าลูกน้องคนสนิททั้งสองไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ตรงกันข้ามกับค่ำคืนแสนโรแมนติกที่ผ่านมาลิบลับ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นในโรงแรมกัน ได้แต่สงสัยแต่ไม่กล้าถามเพราะยังอยากมีชีวิตรับใช้เจ้านายต่อไปและที่สำคัญพวกเขายังไม่อยากตายก่อนมีเมีย รถคันหรูแล่นเข้าไปในตัวบ้านหลังเดิมที่เธอเคยมา หญิงสาวค้อนขวับไปหาเจ้าของบ้านที่แสนเอาแต่ใจทันที

“ กรุณาปล่อยฉันด้วยค่ะ ฉันจะได้กลับซักที “

คนฟังแทนที่จะปล่อยกลับกระชากให้ร่างเพรียวอิ่มที่หวานไปทั้งตัวเดินตามเข้ามาในบ้านด้วยแรงที่มากกว่า เข้าไปบ้านได้ก็ตรงขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของตัวเองทันที คนแรงน้อยกว่าคว้าราวบันได้ไว้เมื่อรับรู้ได้ว่าเขาจะพาไปที่ไหน หากก็ไม่ช่วยอะไรเมื่อราวบันไดสีทองวาววับช่างลื่นได้ใจจนเธอเกาะไม่อยู่ ต้องเซไปตามแรงของตัวใหญ่ที่ยังไม่ยอมเปิดปากพูดอะไรตั้งแต่ออกมาจากโรงพยาบาล

เมื่อเข้าห้องได้คนตัวโตก็เหวี่ยงร่างเพรียวอิ่มลงไปที่เตียงก่อนจะตามลงไปทาบทับทันที ปากเรียวปิดเสียงหวานๆ ที่ชอบเจรจาบ่ายเบี่ยงด้วยจูบหวานล้ำและดูดดื่มยิ่งกว่า คนเหนือชั้นใช้ประสบการณ์ที่สั่งสมมานานหลายปีไล่ต้อนคนขัดขืนจนสิ้นฤทธิ์ หญิงสาวที่ทำเป็นแค่บทพื้นฐานเผลอหลงใหลไปกับรสสัมผัสที่เขามอบให้จนลืมปัดป้อง หนำซ้ำยังตอบสนองเขาอย่างน่าพอใจ อาจเป็นเพราะบทสวาทครั้งแรกที่เพิ่งทำร่วมกับเขามาหมาดๆ ทำให้ร่างกายยังโหยหาร่างกำยำที่มอบความอิ่มเอมสุขล้นให้เธอทั้งคืน ความสุขสมที่ผู้หญิงทุกคนที่เขานอนด้วยไม่เคยลืมและพร่ำเพ้ออยากให้เขาปรนเปรอให้อีกซักครั้ง แม้จะรู้ดีแก่ใจว่าเขาไม่เคยหันกลับมามองผู้หญิงที่กินจนเบื่อแล้วซ้ำสอง

“ อย่าค่ะ “ สติกลับมาเมื่อเขาละริมฝีปากเรียวสวยลงไปหาความหวานจากปทุมถันคู่งามที่เขาถอดเอาบราเซียของเธอออกไปตอนไหนก็ไม่รู้ ผู้ชายคนนี้ช่ำชองเกินไปแล้ว!

“ ไม่ อื้อ อย่าค่ะ “ ฮันนี่บอกห้ามเสียงพร่า หากมันไม่ได้หนักแน่นเอาเสียเลย เขาช่ำชองเกินกว่าที่เธอจะหลุดออกมาจากเกลียวสวาทที่เขามอบให้ได้

“ ไปอาบน้ำกันดีกว่า “ รภัทรยืดตัวขึ้นไปบอกคนที่กำลังหน้าแดงซ่านเพราะความอาย กลิ่นเลือดที่ยังติดเสื้อผ้าของเขาและเธอสร้างความไม่พอใจให้เขาอย่างมาก

“ แล้วแผลคุณล่ะ “ เสียงหวานถามเมื่อนึกขึ้นได้ว่าหมอเตือนหนักหนาว่าไม่ให้น้ำเข้าแผล ลืมสิ้นความอายที่กำลังเปลือยอกต่อหน้าเขาอยู่

“ เธอก็อาบให้ฉันสิ “ รภัทรบอกอย่างเอาแต่ใจแล้วจัดการถอดเสื้อผ้าตัวเองออกอย่างไวก่อนจะใจดีถอดให้เธอด้วยอีกคน แล้วช้อนร่างงามเข้าห้องน้ำไปทันที

การอาบน้ำครั้งนี้คงเป็นครั้งที่ใช้เวลาได้ยาวนานที่สุดแถมยังเป็นครั้งที่สิ้นเปลืองพลังงานที่สุดของฮันนี่เลยก็ว่าได้ กว่าที่เสียงครางของคนทั้งคู่จะหยุดแล้วได้ฤกษ์ออกมาจากห้องน้ำหรรษา ผิวขาวผ่องสวยๆ ของเธอก็แทบจะเหี่ยวเป็นคุณป้าวัยสามสิบ แถมเธอยังต้องมาทำแผลให้กับคนบ้าพลังแสนหื่นกามแล้วก็เอาแต่ใจอีก

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเรียกความสนใจของคนในห้อง

“ นายครับ ของที่สั่งได้แล้วครับ “ ลูกน้องคนสนิทรายงาน เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเจ้านายโทร. มาสั่งของ และให้เอาขึ้นมาให้หลังจากผ่านไปสามสิบนาทีหลังจากวางสาย ลูกน้องที่นั่งจับเวลาอยู่พอครบกำหนดก็รีบเอาของมาส่งทันที

“ เอาแขวนไว้หน้าห้อง “ รภัทรตะโกนตอบลูกน้องเสียงปกติ หากคนที่รับใช้เขามามากกว่าสิบปีย่อมรู้ดีว่าเจ้านายอารมณ์ดีขึ้นแล้ว มากซะด้วยสิ

เมื่อหญิงสาวทำแผลให้เขาเสร็จ เขาก็เดินออกไปหยิบของที่สั่งให้ลูกน้องหามาให้ เธองงเล็กน้อยแต่พอเปิดดูก็พบเสื้อผ้าของใช้ของผู้หญิงอยู่ข้างใน ฮันนี่เดินเข้าเข้าห้องน้ำที่เพิ่งออกมาอีกรอบก่อนจะออกมาในชุดใหม่ที่ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ แต่กลับสร้างความพอใจให้กับชายหนุ่มอย่างมาก ที่เธอไม่ชอบเพราะมันเป็นชุดกระโปรง ถึงแม้งานที่เธอทำจะต้องใส่ชุดอะไรแบบนี้ก็เถอะแต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเธอต้องชอบนี่นา ถึงมันจะสวยมากก็ตาม เธอชอบใส่ยีนส์กับเสื้อยืดที่มันทะมัดทะแมงมากกว่า

“ ไปหาอะไรทานข้างล่างกันดีกว่า ใช้พลังงานไปเยอะเลยหิวแล้วสิ “ รภัทรบอกเสียงเจ้าเล่ห์จนคนฟังค้อนขวับ เมื่อชั่วโมงก่อนยังทำเป็นเข้มตีหน้าโหดใส่เธออยู่เลย ตอนนี้กลับมาทำตาเจ้าเล่ห์แอบแฝงความหื่นใส่เธอซะแล้ว

หญิงสาวคนสวยที่เดินเคียงคู่ลงมากับเจ้านายทำให้ทั้งแม่บ้านและสาวใช้แปลกใจและทึ่งกันไปตามๆ กัน ทึ่งในความสวยอ่อนหวานของผู้หญิงอ่อนวัยและแปลกใจที่เจ้านายพาเธอมาที่บ้านหลังนี้ บ้านส่วนตัวที่ไม่เคยพาผู้หญิงคนไหนเหยียบย่างเข้ามา แถมเจ้านายหนุ่มของพวกเธอยังดูอารมณ์ดีออกนอกหน้าอย่างที่พวกเธอไม่เคยเจอจนพวกเธอเกรงว่าหิมะอาจจะมาตกหลังบ้านพวกเธอก็เป็นได้

“ ขอบคุณค่ะ “ ฮันนี่ขอบคุณคุณป้าแม่บ้านที่ตักข้าวให้เธอเบาๆ ได้ทั้งรอยยิ้มและความประทับใจจากคนรับใช้ในบ้านไปเต็มๆ

เมื่อมื้ออาหารจบลงรภัทรก็ลากฮันนี่เข้าไปยังห้องนั่งเล่นของบ้าน เจ้านายหนุ่มทายาทธุรกิจจิวเวอร์รี่นั่งอ่านเอกสารของบริษัทที่สั่งให้ลูกน้องไปขนมาหมาดๆ ในบ้านส่วนตัวที่มีหญิงสาวคนสวยที่เขาติดใจนั่งทำหน้างอนๆ อยู่ข้างๆ ในหัวก็พยายามคิดหาทางรอดที่จะออกไปจากบ้านหลังใหญ่ที่มีคนเฝ้าอย่างแน่นหนาแถมยังมีคนคอยเดินตามประกบเธอทุกฝีก้าวเวลาเธอจะเดินไปไหนมาไหนแม้แต่ไปเข้าห้องน้ำ แล้วเธอจะออกไปได้ยังไงล่ะเนี่ย

“ อยากดื่มกาแฟหรือเปล่าคะ “ เสียงหวานๆ ของคนข้างๆ ที่ไม่ยอมเปิดปากพูดอะไรมานานดังขึ้นจนรภัทรต้องหรี่ตามองอย่างจับผิด แม่คนนี้จะมาไม้ไหนอีกล่ะถึงทำเสียงหวานขนาดนี้

“ อืม ไม่ต้องหวานนะ “

เมื่ออีกฝ่ายตอบ คนถามก็ลุกไป ไม่นานกาแฟหอมๆ ก็มาวางอยู่ตรงหน้า มือหนาละจากแฟ้มเอกสารยกกาแฟหอมกรุ่นฝีมือหญิงสาวขึ้นจิบนิดๆ เผื่อเธอจะแกล้งใส่เกลือแทนน้ำตาลมาให้เขา แต่ผิดคาด กาแฟขมๆ แต่ก็แฝงรสหอมหวานของนมกับน้ำตาลทำให้เขาต้องดื่มตามเข้าไปอีกอึกใหญ่ ตอนนี้เขาได้รู้ความสามารถของผู้หญิงตรงหน้าเพิ่มมาอีกอย่างแล้วสิ

“ เป็นไงคะ ชอบไหม “ ฮันนี่ถามเสียงหวาน ตากลมโตเบิกกว้างอย่างน่ารัก จนเขาอดไม่ได้ก้มลงไปจูบขอบคุณหนักๆ ทีนึง

“ ชอบมาก แต่หวานไปหน่อยนะ “

รภัทรตอบเสียงเจ้าเล่ห์หลังจากถอนจูบออกแล้ว แต่ที่หวานน่ะคือปากอิ่มของหญิงสาวตรงหน้านะไม่ใช่กาแฟ คนโดนจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัวทำแก้มป่องอย่างงอนๆ ที่เขาจูบเธอต่อหน้าลูกน้องคนสนิท แม้พวกเขาจะยืนหันหลังอยู่ก็เถอะ ไม่มีความอายอยู่ในสายเลือดเขาเลยสินะผู้ชายคนนี้!

“ คุณรภัทรคะ “ ฮันนี่ปั้นหน้ายิ้มหวานอีกครั้งแม้จะไม่ชอบใจความเจ้าเล่ห์ของคนข้างๆ ก็ตาม

“ มิลาน “ รภัทรแก้ให้ ทั้งที่เขาให้สิทธิ์พิเศษกับเธอขนาดนี้ยังไม่ยอมใช้อีก

“ คุณมิลานคะ ฮันขอกลับห้องได้ไหม “ หญิงสาวบอกเสียงหวานทำตาอ้อนจนคนที่กำลังจะหันมาทำหน้าเข้มใส่ต้องชะงักไป ครั้งที่เท่าไหร่แล้วที่เขาเสียท่าให้ผู้หญิงคนนี้

“ จะกลับไปทำไม “ รภัทรถามไปก็ทำเป็นอ่านเอกสารในมือไปทั้งที่มันไม่ได้อยู่ในหัวเขาเลยตอนนี้

“ ก็ที่นี่ไม่มีอะไรทำซักอย่าง อยู่ไปก็เป็นตัวเกะกะแถมยังเป็นต้นเหตุทำให้คุณไม่ได้ไปทำงานอีก “ ฮันนี่บอกเสียงเศร้าอย่างสำนึกผิด ไม่ลืมช้อนตาหวานมองอย่างออดอ้อน

“ ฉันไม่ไปเอง ไม่เกี่ยวกับเธอซักหน่อย “ ได้ยินเสียงหวานเศร้าไปทำให้รภัทรจำต้องวางเอกสารในมือลงบนโต๊ะดังเดิม

“ แต่ลูกน้องกับพนักงานคนอื่นๆ จะคิดยังไงค่ะที่เจ้านายที่เพิ่งกลับมาหมาดๆ อยู่ดีๆ ก็ทิ้งงานแบบนี้  เขาจะหาว่าคุณไม่มีความรับผิดชอบหรือเปล่า ลูกน้องที่ไม่เชื่อมั่นในตัวเจ้านายก็ไม่อาจจะทำงานให้อย่างบริสุทธิ์ใจ ฮันไม่อยากให้คนอื่นมองคุณไม่ดี “ ฮันนี่บอกเสียงสั่นเครือ น้ำตาใสๆ เอ่อล้นออกมาจนคนที่มองดูอยู่พูดไม่ออกทำตัวไม่ถูก เพราะไม่เคยปลอบคนร้องไห้ ยกเว้นจะร้องบนเตียงของเขานะ

“ โอเคๆ ฉันจะไปทำงานเดี๋ยวนี้แหละ เพราะงั้นเลิกร้องซักทีเถอะ “ รภัทรบอกเสียงอ่อน ขนาดที่ลูกน้องทั้งสองหันมามองหน้ากันเพราะไม่เคยเห็นเจ้านายโหมดนี้มาก่อน พรุ่งนี้โลกต้องแตกแน่ๆ สองลูกน้องคิดในใจ

“ แล้วจะให้ฮันอยู่ที่นี่คนเดียวเหรอคะ “ หญิงสาวถามต่อเมื่อแผนการที่วางไว้ขั้นแรกสำเร็จไปได้ด้วยดี คนโดนถามทำหน้าคิดหนักเพราะแม่บ้านที่เขาจ้างมาก็กลับไปหมดแล้ว ที่เหลือก็ลูกน้องผู้ชายล้วนๆ

“ งั้นเธอก็ไปกับฉันด้วย “ เขาไม่มีทางปล่อยให้ผู้หญิงสวยบาดตาแถมหุ่นบาดใจชายอย่างเธออยู่ตามลำพังกับลูกน้องเขาแน่ ถึงจะเป็นลูกน้องที่อยู่กับเขามานานก็เถอะ

“ ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ “ ฮันนี่แอบยิ้มในใจ ยังไงเขาก็คงไม่ปล่อยเธอไว้กับลูกน้องหน้าโหดของเขาแน่ๆ

“ ทำไมจะไม่ได้ “ รภัทรถามอย่างไม่พอใจ

“ คุณเป็นใคร แล้วฮันเป็นใคร ถ้าคนอื่นเห็นเราอยู่ด้วยกันคุณจะถูกครหาได้นะคะ ผู้หญิงแบบฮันไม่ควรค่าที่จะเดินข้างๆ คุณในที่แจ้งอยู่แล้ว “

ฮันนี่พูดไปก็ทำเสียงเศร้าไป แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าที่เธอพูดเป็นเรื่องจริง ถ้าคนในบริษัทเห็นเธออยู่กับเขารับรองได้ว่าเรื่องนี้ถึงหูแม่ของเขาแน่ และแม่ของเขาคงจะกลับมาเชือดผู้หญิงข้างๆ เขาทันทีอย่างไม่ต้องสงสัยเลย แต่ที่เธอพูดแบบนี้แสดงว่าเธอใจอ่อนยอมมาเป็นผู้หญิงลับๆ ของเขาแล้วสินะ

“ เพราะงั้นให้ฮันกลับห้องเถอะนะคะ “

ที่ร่ายยาวมาทั้งหมดก็เพื่อประโยดนี้ประโยดเดียว มาถึงตอนนี้ลูกน้องคนสนิททั้งสองพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมหญิงสาวถึงรอดมือเจ้านายของเขาไปได้ครั้งหนึ่ง เพราะมารยา เอ้ย เพราะวาจาหว่านล้อมชักแม่น้ำทั้งห้าบวกกับเสียงหวานๆ หน้าสวยๆ ของเธอแล้ว ผู้ชายร้อยทั้งร้อยก็ปฏิเสธไม่ลง แม้แต่เจ้านายซาตานของพวกเขา

 








 

มาติดกันเลย ตอนที่แล้วสั้นไปหน่อย (?) เลยมาเจิมอีกตอน ^^

ใครอยากอ่านรุ่นหลานของสองคนนี้ จิ้มๆๆๆ เลยคร้า

รักค่ะ

<3

 

Delete : 18-06-13
Rewrite : 4-12-14

 

21 ความคิดเห็น