Honey ศิโรราบรักน้ำผึ้ง [เปลี่ยนชื่อ + รีไรท์ค่ะ]

ตอนที่ 5 : Honey : ตอนที่ 2 ผู้หญิงของรภัทร 2 [ รีไรท์ค่ะ ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 517
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 พ.ย. 57

ศิโรราบรักน้ำผึ้ง

รชารามิล


ตอนที่ ผู้หญิงของรภัทร 2



“ ฉันถามว่าจะเอาเท่าไหร่ เธอถึงจะยอมขึ้นเตียงกับฉัน! “

รภัทรว่าจบก็กระชากแขนเรียวสวยให้ร่างเพรียวเข้ามาหาตัว สัมผัสนุ่มนิ่มที่ปะทะอกแกร่งอยู่ทำให้เขาลอบกลืนน้ำลายคงคอ ผู้หญิงอะไรตัวนิ่มชะมัดแถมยังหอมอีก อยากรู้จริงๆ ว่าตัวจะหวานแค่ไหน แค่คิดเขาก็อยากปฏิบัติใจจะขาดแล้ว

“ เฮอะ”

ฮันนี่หัวเราะในลำคอด้วยความขบขัน เธอเกือบจะลืมไปแล้วนะเนี่ยว่าเคยได้ยินคำพูดแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่พอผู้ชายสูงวัยคนนั้นเข้ามาในชีวิตของเธอ คนที่เข้ามาตอแยเธอก็เริ่มลดลงไปเรื่อยๆ และไม่เคยกลับมาให้เธอเห็นอีกเป็นครั้งที่สอง นานไปจนเธอแทบไม่ได้ยินประโยคนี้อีกจนกระทั่งวันนี้

“ ว่าไง เท่าไหร่เท่ากัน ฉันรวย “

ชายหนุ่มบอกอย่างมาดมั่นเอาแต่ใจ พลางสูดกลิ่มหอมๆ ของหญิงสาวที่เขาเฝ้าจินตนาการตอนเธออยู่ใต้ร่างของเขาไปในตัว ยังไงเธอก็คงไม่ปฏิเสธเขาหรอก ไม่สิ ยังไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนปฏิเสธเขามาก่อนเลย ผู้หญิงทุกคนยอมทอดกายให้เขาชื่นชมเพราะสยบในหน้าตาและฐานะกันทั้งนั้น

“ ขอโทษนะคะ มีคนจองฉันเอาไว้แล้ว แล้วเขาก็รวยกว่าคุณเยอะเลย คุณรภัทร นิรันดร์รภัทรกุล “ ฮันนี่บอกแล้วยิ้มหวานให้เขาอีกครั้งเมื่อเห็นคนของผู้ชายที่เธอยกมาอ้างส่งมารับเหมือนทุกที ก่อนจะขืนตัวออกมาแล้วเดินไปหาผู้ชายอีกคนที่รออยู่

“ ใคร! “ เป็นไปตามที่หญิงสาวคิด ผู้ชายเอาแต่ใจที่ต้องได้ทุกอย่างกระชากร่างบางให้เข้ามาหาเขาอีกครั้ง

“ อะไรคะ “ ฮันนี่แสร้งทำเป็นไม่รู้ความหมายที่เขาถาม ทั้งที่ในใจกำลังเริงร่าไปกับแผนการปั่นหัวคนเล่น

“ ไอ้หมอนั่นเป็นใคร “ รภัทรถามอย่างเอาเรื่อง เขาไม่มีทางปล่อยผู้หญิงที่หมายตาไว้ไปเด็ดขาดแม้จะต้องแย่งมาเขาก็จะทำ

“ ฉันฉันบอกไม่ได้หรอกค่ะ ไม่อย่างนั้นเขาจะจะ” ฮันนี่พูดเสียงเศร้าน่าสงสารไม่ยอมจบความ ปล่อยให้คนฟังคิดเอาเองก่อนจะยกมือขึ้นปาดน้ำตาล่องหน คนฟังที่คิดเองไปไกลถึงกลับขบกรามเข้าหากันด้วยความโกรธ

“ เธอไม่เต็มใจสินะ “ รภัทรเสียงอ่อนลงทันตา ก้มมองผู้หญิงในอ้อมอกอีกครั้ง เขาตัดสินใจแล้วว่าจะให้เธอมาเป็นผู้หญิงของเขา ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาขวาง

เมื่อได้ยินแบบนั้น คนเจ้าเล่ห์แถมยังฉลาดเป็นกรดที่ซ่อนความสามารถของตัวเองไว้ใต้รูปโฉมที่บอบบางก็คิดแผนการดีๆ ที่จะใช้โอกาสตอนนี้ให้เป็นประโยชน์ ดีไม่ดีผู้ชายคนนี้อาจจะกันผู้ชายสูงวัยอีกคนให้ออกไปจากชีวิตของเธอได้สำเร็จก็เป็นได้ เพราะดูแล้วก็รวยทั้งอำนาจและเงินทองไม่แพ้กัน

“ แต่เขาไม่ปล่อยฉันไปหรอกถึงฉันจะอยากไปจากชีวิตเขามากแค่ไหน “ ฮันนี่พูดเสียงเศร้าเล่าความจริงอีกครั้ง คนฟังอารมณ์ขึ้นทันทีที่ได้ยิน ความโกรธที่ถูกหญิงสาวในอ้อมแขนปฏิเสธหายวับไปกับสายลมก่อนจะสาดสายไปหาผู้ชายสูทดำเบื้องหน้าที่คงเป็นคนที่ไอผู้ชายคนนั้นส่งมารับผู้หญิงของเขา (ยกตำแหน่งให้เองเรียบร้อย)

“ ไปบอกเจ้านายของแกว่าอย่ามายุ่งกับผู้หญิงของฉันอีก! “ รภัทรพูดช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ ไม่ลืมใส่ความเหี้ยมที่มีมาตั้งแต่เกิดลงไปจนคนโดนสั่งเสียววาบในอกเพราะรู้จักผู้ชายตรงหน้าดีรวมไปถึงกิตติศัพท์ความโหดของเขาด้วย

“ คงไม่ได้หรอกครับ หน้าที่ของผมคือการมารับตัวคุณฮันนี่ “ แม้คนตรงหน้าจะน่าเกรงกลัวมากแค่ไหนแต่เจ้านายของเขาน่ากลัวกว่านั้นเยอะ แม้จะต้องตายเพราะการต่อกรกับคนตรงหน้า แต่ถ้าเขาพาเธอไปส่งให้เจ้านายไม่ได้เขาก็คงไม่รอดเหมือนกัน เป็นไงเป็นกันวะ!

“ งั้นถ้าแกตายเธอก็ไม่ต้องไปใช่มั้ย “

เสียงเหี้ยมบอกอย่างกร้าวโกรธก่อนจะควักเอาบาเร็ทต้าออกมาจ่อคนที่กล้าท้าทายเขา เสียงอื้ออึงของคนเห็นเหตุการณ์ที่ซุบซิบกันเงียบลงทันตาก่อนจะหายไปทั้งคนทั้งเสียงเมื่อเห็นมัจจุราชสีดำปรากฏขึ้น หญิงสาวหนึ่งเดียวใจหายวูบเมื่อลูกน้องของคนสูงวัยที่เธอคุ้นหน้าดีกำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต เธอรู้ว่าเขากล้าทำอย่างที่พูดแน่ๆ ทั้งแววตาและท่าทางมันบอกว่าเขาเอาจริง

“ ถึงผมจะตายก็มีคนอื่นมาทำหน้าที่แทนอยู่ดี “ ลูกน้องหนุ่มตอบอย่างฉะฉาน อาชีพอย่างเขาเรื่องความเป็นความตายไม่ใช่เรื่องใหญ่ เขาพบเจอมันอยู่เป็นประจำ

“ ก็ดีงั้นฉันจะสนองให้ตามคำขอ “ รภัทรบอกแล้วทำท่าจะลั่นไกถ้าคนในอ้อมแขนไม่เข้ามาขวางซะก่อน

“ คุณจะบ้าหรือ ชีวิตคนทั้งคนจะมาฆ่าทิ้งง่ายๆ แบบนี้น่ะหรือ “ คนขวางทางปืนตะคอกเสียงดัง ลืมสิ้นแผนการที่วางไว้

“ ก็มันอวดดี “ นี่หรือเหตุผล เธออยากจะถามกลับจริงๆ ว่าใครกันแน่ที่อวดดี

“ เขาทำตามคำสั่งที่ได้รับมาอีกที ไม่ได้อยากทำเองซะหน่อย “ ฮันนี่เถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ คนอะไรเอาแต่ใจเกินไปแล้ว

“ ไม่เป็นไรครับ ถอยไปก่อนเถอะครับตรงนี้อันตราย “ ลูกน้องหนุ่มบอกหญิงสาวที่เจ้านายสั่งให้ดูแลด้วยชีวิตให้ออกจากวิถีกระสุนที่คุณเธอขวางอยู่ ช่างใจกล้าจริงๆ

“ คุณกลับไปก่อนเถอะค่ะ ฝากบอกเขาว่าฉันไม่ค่อยสบาย อยากพักผ่อน “ ให้ตายสิ นี่เธอคิดถูกหรือเปล่านะที่เอาระเบิดมาสู้กับระเบิดเนี่ย แรงพอกัน เผลอๆ อันตรายยิ่งกว่า ทำไมตัวเธอถึงดึงดูดแต่คนแบบนี้เข้ามานะ

“ คงไม่ได้หรอกครับ เพราะคำสั่งคือการพาตัวคุณไปหาเจ้านาย “ คำสั่งคือคำประกาศิตที่ต้องทำตาม ต่อให้ต้องบุกนรกหรือลุยดงกระสุนเขาก็ต้องทำให้สำเร็จ

“ ว้าย “ เจ้าของบาเร็ทต้าดึงหญิงสาวเข้าหาอ้อมอกอีกครั้งและครั้งนี้ไม่ว่าเธอจะดิ้นยังไงก็ไม่หลุด

“ ไปบอกมันว่าเธอจะไม่กลับไปหามันอีก “ รภัทรบอกจบก็ลากหญิงสาวออกมา คนที่ได้รับคำสั่งให้มารับหญิงสาวตามไปทันทีแต่ก็โดนขวางไว้จากคนของซาตานหนุ่ม



“ ปล่อยเถอะค่ะ ฉันกลับเองได้ “ หญิงสาวบอกเมื่อเขาทำท่าจะยัดเธอใส่รถคันหรูที่คนสนิทของเขาอีกคนกำลังเปิดรออยู่

“ ใครบอกว่าฉันจะไปส่ง “ เสียงเข้มเจ้าเล่ห์บอกพลางช้อนตัวเธอมาอุ้มไว้แล้วเข้าไปนั่งในรถเมื่อเธอไม่ยอมเข้าไปดีๆ ก่อนจะวางร่างนุ่มนิ่มลงบนตักของเขา

“ แล้วพาฉันมาทำไม “ ฮันนี่ถามไปมือก็คอยผลักหน้าหล่อๆ ของเขาออกไปด้วยเมื่อมันทำท่าจะก้มลงมาจูบเธอ

“ ฉันเพิ่งช่วยเธอนะ น่าจะตอบแทนกันบ้างสิ “

เช่น ตอบแทนด้วยการมอบร่างกายให้เขาชื่นชม เป็นต้น

รภัทรแอบต่อประโยคในใจ พลางก้มลงสูดกลิ่นเนื้อหอมๆ ของผู้หญิงตรงหน้า

“ แล้วจะให้ตอบแทนยังไงล่ะคะ “

ฮันนี่ถามเสียงหวานหยดย้อย เวลานี้เธอต้องตั้งสติ คิดหาทางรอดแม้มันจะมีโอกาสน้อยเหลือเกิน เธอก็ต้องคิด เธอรอดมาได้ทุกครั้ง ครั้งนี้เธอก็ต้องรอด คนที่รอประโยคนี้อยู่แล้วยิ้มในใจ มือหนาก็เชยคางผู้หญิงที่เขาคิดถึงหนักหนาเข้ามาใกล้ๆ พินิจพิจารณาใบหน้าสวยหวานให้เต็มตา ดวงหน้าเรียว คางแหลม ดวงตากลมโต จมูกโด่งพองาม ริมฝีปากอิ่มน่าสัมผัส ผิวขาวละเอียดไร้ไฝฝ้า

สวย คงมีแค่คำนี้ที่นิยามผู้หญิงตรงหน้าได้ ขนาดมองใกล้ๆ ยังสวยไม่เปลี่ยน ไม่มีซักจุดที่ขัดตา รภัทรยิ้มอย่างพอใจก่อนจะใช้ข้อนิ้วแข็งๆ ไล้ริมฝีปากอิ่มของเธอเบาๆ อย่างหยอกเย้า ริมฝีปากอิ่มเผยอน้อยๆ อย่างเซ็กซี่จนคนมองอดใจไม่ไหวก้มลงไปหมายชิมรสชาติอาหารตรงหน้าที่รอมานานเหลือเกิน

“ อย่าค่ะ “ เสียงหวานห้ามก่อนจะเบี่ยงหน้าหลบ ริมฝีปากเรียวเลยฉกเข้าหาพวงแก้มชมพูนุ่มนิ่มแทน อืม อันนี้ก็ไม่เลว เขาชักติดใจผู้หญิงคนนี้ซะแล้วสิ

“ ทำไม “ ปากถาม จมูกโด่งๆ ก็คลอเคลียไปกับแก้มเนียน ส่วนมือก็ไม่น้อยหน้าลูบไล้ขาเรียวและแผ่นหลังนวลเนียนอย่างต้องการปลุกปั่นอารมณ์

“ อายลูกน้องคุณบ้างสิคะ “ ฮันนี่บอกอย่างเอียงอาย คนเพิ่งคิดได้หันขวับไปมองลูกน้องทั้งสองทันที

“ ไปบ้านเล็ก “ รภัทรบอกลูกน้องถึงที่หมายเสียงเข้ม คนได้รับคำสั่งที่กำลังเพลินกับบทโอ้โลมของเจ้านายรีบหลบสายตาเย็นๆ ที่มองมา ออกอาการงงเล็กน้อยแต่ก็ทำตาม

บ้านเล็กที่ว่าคือบ้านส่วนตัวของเจ้านายที่ค่อนข้างห่างไกลชุมชนและเป็นความลับ เจ้านายของพวกเขามีไว้พักผ่อนและหลบหนีจากความวุ่นวาย จะเรียกว่าเป็นบ้านพักส่วนตัวกลางกรุงก็ว่าได้ แต่ทำไมถึงพาผู้หญิงคนนี้ไปล่ะ ดูท่าผู้หญิงของเจ้านายคนนี้คงไม่ได้เป็นแค่คู่นอนข้ามคืนเหมือนคนอื่นๆ ซะแล้วสิ

ร่างหนาอุ้มร่างเพรียวแนบอกทันทีที่รถจอด เป้าหมายคือห้องนอนอย่างไม่ต้องสงสัย คนในอ้อมอกเริ่มคิดหาทางรอดที่มีน้อยเต็มที ประตูไม้สลักเนื้อดีถูกเปิดด้วยฝีมือลูกน้องคนสนิทก่อนจะตามไปปิดเมื่อเจ้านายพาหญิงสาวเข้าห้องไป แล้วจึงพากันลงมารอด้านล่างให้เจ้านายได้ทำกิจกรรมที่ถนัดกับหญิงสาวตามลำพัง

ร่างเพรียวแต่อิ่มไปทั้งตัวถูกวางลงบนเตียงคิงไซต์เนื้อนิ่มราคาแพงโดยมีร่างหนาขึ้นทาบทับทันที ปากก็เริ่มซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นมือไม้ซุกซนก็ลูบคลำร่างงามผ่านเนื้อผ้าไม่เว้นซักส่วน เจ้าของร่างสวยต้องจำใจปล่อยให้เขาหาเศษหาเลยกับร่างกายของตนโดยไม่ขัดขืนเพราะเธอรู้ดีว่าถึงจะขัดขืนไปคนเหนือร่างเธอก็ไม่คิดจะหยุดอยู่แล้ว ในเมื่อกำลังใช้ไม่ได้ผลก็เหลือแค่สมองที่เธอจะพึ่งได้

“ เดี๋ยวค่ะ คุณรภัทร “ ฮันนี่ร้องห้ามเมื่อสมองคิดหาทางรอดเจอ

“ มิลาน “ คนเหนือร่างแก้คำเรียกของเธอ ไม่รู้ทำไม ทั้งที่ชื่อเล่นนี้สงวนให้คนในครอบครัวเรียกเท่านั้น คนภายนอกไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามีชื่อเล่น

“ คุณมิลาน “ หญิงสาวเรียกตามอย่างว่าง่าย คนฟังกดยิ้มมุมปากอย่างพอใจ เวลานี้ไม่ควรขัดใจเขา

“ ว่าไง “ ถามเสร็จก็ก้มลงหาความหอมหวานจากร่างนิ่มอีกครั้ง ผู้หญิงอะไรหอมหวานไปทั้งตัว นี่ขนาดยังชิมไม่หมดนะเนี่ย

“ วันนี้ไม่ได้ค่ะ “ เสียงหวานบอกก่อนจะดึงหน้าเขาออกมาจากเนินอกของตน

“ ทำไมจะไม่ได้ “ รภัทรยอมเงยหน้าขึ้นมาจากเนินขนมหวานจานคู่ตรงหน้าอย่างขัดใจ จะเล่นตัวอะไรอีก อยู่บนเตียงแล้วแท้ๆ

“ ก็วันนี้ฮันเป็นประจำเดือนนี่คะ “ ฮันนี่ตอบเสียงหวานอย่างอายๆ ไม่ลืมแทนตัวเองด้วยชื่ออย่างที่ผู้ชายทุกคนชอบ

“ ไม่เป็นไร ฉันไม่ถือ “ อ้าว ซะงั้น คนโป้ปดร้องไห้ในใจก่อนจะเริ่มแผนการเอาตัวรอดขั้นต่อไป

“ ไม่เป็นไรไม่ได้ค่ะ ไม่รู้หรือคะว่าเวลาผู้หญิงมีประจำเดือน อารมณ์อย่างว่ามันจะไม่มี “ หญิงสาวโป้ปดอีกรอบและรอบนี้มันได้ผล คนที่กำลังจะมุดลงไปใต้เสื้อยืดของหญิงสาวเงยหน้าขึ้นเมื่อฟังจบ

“ คุณคงไม่อยากให้ฮันรู้สึกแย่กับครั้งแรกของเรา ใช่มั้ยคะ “ เสียงหวานหว่านล้อม ไม่ลืมช้อนตามองอีกฝ่ายหวานเชื่อม คนฟังทำหน้าคิดหนักแต่ก็เห็นด้วยกับคำพูดของหญิงสาวที่เขาลุ่มหลงอยู่ ณ ขณะนี้

“ แล้วปกติผู้หญิงเขามีไอ้นั่นกันกี่วัน “ คนเจ้าแผนการแอบยิ้มในใจที่เขาหลงกลก่อนจะโป้ปดอีกครั้ง

“ ผู้หญิงทั่วไปเขาก็มีกันประมาณอาทิตย์หนึ่ง “ คนฟังทำหน้าเซ็งจิตทันทีที่ได้ยิน

“ แต่ฮันจะมีอย่างต่ำก็สองอาทิตย์ “ ฮันนี่บอกเสียงเศร้าประมาณว่าตนก็เสียดายไม่แพ้กันทั้งที่ในใจกำลังยิ้มร่า

“ ห๊า!! “ คนฟังอุทานอย่างตกใจ นี่เขาต้องรออีกสองอาทิตย์เลยหรอทั้งที่ตอนนี้เธออยู่ใต้ร่างของเขาแล้วเนี่ยนะ หรือเขาจะไม่รอดี คำนี้ผุดขึ้นตามมา

“ แต่ถ้าคุณไม่อยากรอ ฮันก็ไม่ว่าอะไรหรอกค่ะ แต่ถ้าลูกชายของคุณมันไม่สู้เพราะฮันแข็งเป็นท่อนไม้ จะมาว่าฮันไม่เตือนไม่ได้นะคะ “ หญิงสาวพูดขึ้นเมื่อเห็นท่าทีของคนไม่อยากรอ

“ ก็ได้ อีกสองอาทิตย์ “ ก็คุณเธอเล่นทิ้งระเบิดลูกใหญ่เอาไว้ใครมันจะไปทำลง เรื่องอย่างว่าไม่ยอมให้เสียเชิงชายอยู่แล้ว

“ อย่างต่ำนะคะ “ หญิงสาวต่อคำให้เพื่อยืดเวลาของตนออกไปอีก

“ แต่เธอต้องมาอยู่ที่บ้านหลังนี้กับฉัน “ รภัทรบอกอย่างเอาแต่ใจ กว่าเขาจะหาเธอเจอเรื่องอะไรจะปล่อยเธอไปอีก

“ แบบนั้นก็ไม่โรแมนซ์เลยสิคะ “ ฮันนี่หว่านเหยื่อเอาตัวรอดอีกครั้ง

“ โรแมนซ์? “ และเหยื่อก็ติดกับอีกครั้งจนได้

“ ค่ะ โรแมนซ์ ก็อยู่ห่างกันเราจะคิดถึงกันมากๆ ไงค่ะ ถ้าวันนั้นมาถึงฮันเองก็จะงดรับงานเพื่อมาอยู่กับคุณทั้งวันทั้งคืนเลย “ หญิงสาวว่าไปมือไม้ก็ลูบไล้ซิกแพ็คกำยำเรื่อยลงไปผ่านหน้าท้องแกร่งก่อนจะหยุดวนอยู่เหนือลูกชายของเขาที่กำลังแผลงฤทธิ์เพียงไม่กี่เซนฯ

“ ตามนั้น ฉันจะรอให้ถึงวันนั้นเร็วๆ “ ราชสีห์หนุ่มเคลิ้มไปกับเสียงหวานๆ และมือน้อยๆ ของหมาจิ้งจอกในคราบลูกแกะจนสิ้นท่า

“ งั้นให้คนไปส่งฮันที่ห้องหน่อยสิค่ะ “ เสียงหวานออดอ้อนแต่คนฟังตาขวางทันทีที่ได้ยิน

“ นอนนี่ก็ได้ เดี๋ยวเช้าให้คนไปส่ง “ ยังไงก็ขอนอนกอดร่างนุ่มนิ่มก่อนวันจริงมาถึงไม่ได้หรือไง รภัทรคิดเอาแต่ใจ

“ ที่นี่ไม่มีของที่ฮันต้องใช้ซักอย่างจะอยู่ได้ไงกัน “ ฮันนี่ยกเหตุผลจอมปลอมขึ้นมาอ้างอย่างซีเรียส

“ เดี๋ยวให้คนไปซื้อให้ก็ได้ “ คนเอาแต่ใจยังไม่ยอมแพ้

“ แล้วเขาจะรู้เหรอค่ะว่าฮันใช้อะไรบ้าง ของใช้ผู้หญิงไม่เหมือนผู้ชายนะคะ ยิ่งคนแพ้ง่ายแบบฮันแล้วด้วย ถ้าเกิดใช้แล้วแพ้ขึ้นมาจากที่รอแค่สองอาทิตย์คงเป็นเดือนแน่ๆ “ ฮันนี่บอกให้คิดหนักจนคนไม่อยากรอนานยอมแพ้จำต้องปล่อยเธอไป

“ แล้วฉันจะติดต่อเธอยังไง “ รภัทรถามหลังจากปล่อยให้ร่างอิ่มลุกขึ้นจัดเสื้อผ้าหน้าผมให้เข้าที่

“ เอาไว้วันนั้นมาถึงแล้วคุณค่อยส่งคนมารับฮันทีเดียวดีกว่าค่ะ “ คนฟังหน้าหงิกอีกรอบจนคนที่เพิ่งรอดเงื้อมมือซาตานหมาดๆ ต้องเอ่ยต่อ

“ ระหว่างนั้นก็คิดไปนะคะว่าจะสั่งให้ฮันทำอะไรบ้าง ไม่ว่าคุณจะสั่งอะไร ฮันก็จะทำตามทุกอย่าง รับรองเลยค่ะว่าคุณไม่ผิดหวังแน่นอนที่ตัดสินใจรอ “

สาวเจ้าเล่ห์พูดเสียงพร่าเซ็กซี่พลางเขย่งเท้าจูบเบาๆ ที่มุมปากคนที่กำลังจินตนาการไปไกลอย่างยั่วยวน ก่อนคนคิดไปไกลจะเดินไปส่งหญิงสาวที่รถที่ให้ลูกน้องคนสนิทไปส่งตามที่เธอขอแล้วขึ้นห้องล้มตัวลงนอนที่เตียงเดิม จมูกก็สูดกลิ่มหอมอ่อนๆ ของคนที่เพิ่งจากไปอย่างหลงใหล ในใจก็ตั้งตารอคอยให้วันเผด็จศึกมาเร็วไวโดยไม่รู้เลยว่าวันนั้นมันไม่มีจริง ส่วนหญิงสาวที่เพิ่งรอดจากคมเขี้ยวซาตานก็แอบหัวเราะอยู่ในใจขณะที่กำลังนั่งอยู่บนรถหรูโดยมีคนสนิทของเขาคนเดิมไปส่ง

“ ขับรถเขาต้องมองทางนะคะ “ เธอบอกทั้งที่ตายังอยู่ที่ข้างทางเมื่อรับรู้ได้ว่าคนขับรถเอาแต่จ้องตนจนเธอกลัวว่าเขาจะขับไปเสยรถที่วิ่งสวนไปมาเข้า

“ ขอโทษครับ คือผมแค่….

“ สงสัย “

เธอต่อคำพูดเขาให้ สายตาที่เขามองไม่ใช่สายตาที่จาบจ้วงแต่อย่างใดแต่เป็นสายตาที่มองเธอเหมือนเป็นตัวประหลาดที่หลุดมาจากนอกโลก ก็เธอเพิ่งหลุดมาจากมือซาตานอย่างเจ้านายเขาที่ไม่เคยปล่อยให้เหยื่อที่หมายตาหลุดไปได้ซักครั้ง จะไม่ให้เขามองเธอเหมือนเป็นตัวประหลาดได้อย่างไร?

“ ครับ คุณทำยังไงถึงรอดมาได้ “ คนสนิทของรภัทรถามตรงไม่อ้อมค้อม สมแล้วที่เป็นเจ้านายลูกน้องกัน

หญิงสาวคิดกลับไปก็เผลอหัวเราะออกมาจนน้ำตาไหล จนคนแอบมองอึ้งไปเล็กน้อย ผู้หญิงคนนี้นอกจากสวยแล้วยังมีเสน่ห์ที่น้อยคนนักจะมี ยิ่งเธอยิ้มก็เหมือนโลกจะสว่างขึ้นมาทันตา ยิ้มที่มาจากความรู้สึกจริงๆ ไม่ใช่ยิ้มที่เธอปั้นแต่งสร้างขึ้นมา

“ ความลับค่ะ “ ฮันนี่บอกก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ให้เขา แปลก! ทั้งที่เกือบจะเสียท่าให้ผู้ชายเอาแต่ใจคนนั้นมาแท้ๆ แต่เธอกลับหัวเราะเนี่ยนะ ไม่เข้าใจตัวเองเลย สงสัยเธอจะต้องไปเช็คสมองหน่อยแล้ว

ฮันนี่บอกให้เขาจอดที่หน้าอพาร์ทเม้นท์แห่งหนึ่งก่อนจะขอบคุณแล้วเดินเข้าล็อบบี้ไป คนมาส่งรอจนเธอเข้าที่พักเรียบร้อยแล้วจึงขับรถออกไป คนที่ลอบมองอยู่ไกลๆ เดินออกมาจากล็อบบี้เมื่อเห็นว่ารถที่มาส่งลับตาไปแล้วจึงโบกแท็กซี่เพื่อกลับคอนโดฯ จริงๆ ของตน

หญิงสาวกลับมาถึงห้องพักจริงๆ ของตนก็พบชายสูทดำห้าคนยืนอออยู่ที่หน้าห้องของเธอ เมื่อพวกเขาเห็นเธอก็โค้งทำความเคารพอย่างไม่ลังเลเพราะรู้ว่าเธอคือผู้หญิงคนสำคัญของเจ้านาย ชายคนหนึ่งเปิดประตูให้เธอ พอเข้าห้องไปก็พบผู้ชายสูงวัยที่เธอรู้จักดีนั่งอยู่ที่โซฟาอยู่แล้วพร้อมกับคนสนิทอีกสองคนที่ยืนประกบอยู่ด้านหลัง เธอไม่แปลกใจเลยที่เห็นเขาเข้ามาอยู่ในห้องของเธอทั้งที่ไม่มีกุญแจ คนระดับเขากับแค่กุญแจห้องดอกเดียวมันไม่เกินความสามารถเลย แต่เธอโมโหมากกว่าที่เขาก้าวก่ายความเป็นส่วนตัวของเธอมากเกินไปแล้ว

“ ใคร! “

มหาเศรษฐีสูงวัยถามเสียงเข้มทันทีที่หญิงสาวก้าวเข้ามาในห้อง คนสนิททั้งสองออกไปรอด้านนอกโดยไม่ต้องให้เจ้านายสั่ง ถามแบบนี้แสดงว่าลูกน้องคนนั้นไม่ได้รายงานไปสินะ เพราะเขาออกจะดังขนาดนั้นไม่มีใครที่ไม่รู้จักหรอก ชิ ทำไมไม่บอกไปนะ พวกเขาจะได้ไปฆ่ากันเอง ส่วนเธอก็จะได้อันตรธานตัวเองหายไปจากชีวิตของพวกเขาซะที

“ ฉันไม่ได้มีหน้าที่ต้องรายงานคุณทุกเรื่องนะคะ “ ฮันนี่บอกอย่างไม่พอใจ กับผู้ชายคนนี้เธอไม่จำเป็นต้องเก็บอารมณ์ปั้นเสียงหวานมาเอาใจเหมือนคนอื่นๆ

“ มันไม่ได้ทำอะไรใช่มั้ย “ เมื่อรู้ว่าหญิงสาวกำลังโกรธ คนบุกรุกเลยจำต้องเป็นฝ่ายอ่อนให้แทน

“ ฉันผ่านอะไรมาเยอะก่อนจะมาเจอคุณ เรื่องแค่นี้ไม่คณามือฉันหรอก “ ฮันนี่บอกความจริงแกมประชดประชัน เธอผ่านอะไรมาเยอะจริงๆ มากกว่านี้เธอก็เคยผ่านมาแล้ว เพราะงั้นกับแค่จับจูบลูบคลำสำหรับเธอแล้วมันเรื่องเด็กๆ

“ งั้นก็เลิกซะสิ อาชีพเสี่ยงๆ แบบนี้ “ ชายสูงวัยบอกเสียงอ่อน  ยิ่งได้ฟังคนตรงหน้าพูดถึงอดีตที่โหดร้ายมากเท่าไร เขาก็ยิ่งเจ็บหัวใจมากเท่านั้น

“ ฉันเหนื่อย อยากพักผ่อน “ เธอไม่ตอบแถมยังไล่คนบุกรุกกลับซึ่งหน้า เธอเบื่อที่ต้องพูดกับเขาเรื่องเดิมๆ ที่เธอก็ตอบแบบเดิมทุกครั้ง ตื้อไม่เลิก น่ารำคาญ

“ ก็ได้ อาทิตย์หน้าค่อยไปทานข้าวกันใหม่ “ ชายสูงวัยบอกแล้วเดินออกจากห้องไป

ความจริงวันนี้เป็นวันที่เขากับเธอมีนัดทานข้าวกัน แต่แล้วลูกน้องที่ส่งไปรับหญิงสาวกลับรายงานว่ามีผู้ชายคนอื่นพาเธอไปซะก่อน ทำให้เขาร้อนรนจนต้องมาหาเธอที่ห้องแต่พอเห็นว่าคนที่กำลังเป็นห่วงกลับมาอย่างปลอดภัยหลังจากเวลาผ่านไปไม่เท่าไหร่เขาก็โล่งอก เพราะถ้าเธอมีแม้แต่รอยขีดข่วนกลับมาเขาคงได้พลิกแผ่นดินตามล่าไอ้ชาติชั่วคนนั้นมาสับให้ละเอียดเป็นผุยผงเป็นแน่!!







 

เอากลับมารีไรท์ใหม่ และขออนุญาตเปลี่ยนชื่อนะคะ แหะๆ แต่ก็ยังคงคำว่าน้ำผึ้งไว้

ยังไงก็ขอฝากเรื่องนี้กับรีดเดอร์เก่าและใหม่อีกครั้งด้วยนะคะ

รักเหมือนเดิมค่ะ

<3


Up : 15-06-13
Rewrite : 06-11-14

21 ความคิดเห็น

  1. #19 Nammm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 มีนาคม 2557 / 02:44
    เพิ่งเข้ามาอ่าน ค้างตึ่งเลยอ่ะ แอดมิน T^T
    #19
    0