[END] ◄ AMPERE MISSION ► ภารกิจร้าย ขโมยหัวใจนายสุดหล่อ

ตอนที่ 6 : (Re-write) ♥ Chapter 5 ความต้องการของฌอห์ณ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,080
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    18 พ.ค. 62

CHAPTER 5

- ความต้องการของฌอห์ณ -







     

  

 

         “ทำไมจะไม่เกี่ยว ในเมื่อไอ้แอมป์มันเป็นศัตรูฉัน…”

ฌอห์ณออกแรงบีบแขนจนฉันรู้สึกเจ็บ

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ถ้านายไม่อยากเจ็บตัวอีก” ฉันหันไปสั่งพร้อมทั้งจ้องหน้าเขาด้วยแววตาไม่เป็นมิตร จริงๆ แล้วก็ไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่เขาพูดก่อนหน้านั้นนักหรอก

เขากับแอมแปร์ไม่ถูกกันแล้วมาเกี่ยวอะไรกับฉันด้วยล่ะ?

“เหอะ! วันนั้นฉันแค่ไม่ทันตั้งตัว แต่วันนี้น่ะ…หึๆ”

เขากระชากแขนฉันอย่างแรงจนฉันเซถลาหันกลับไป จากนั้นร่างสูงก็จับแขนอีกข้างของฉันไว้ไม่ให้ขัดขืน ทำไมพวกผู้ชายมันถึงได้แรงเยอะแล้วก็บ้าพลังแบบนี้วะ!

“ปล่อยฉันนะไอ้บ้า! >[]<

ฉันพยายามดิ้นให้หลุดจากการจับกุมของฌอห์ณ แต่ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งบีบแขนฉันแรงขึ้นกว่าเดิม ให้ตายเถอะ! แถวนี้ไม่มีใครอยู่ช่วยฉันได้เลยเพราะเมื่อกี้ฉันเดินหนียัยลิงหน้าวอกออกมาไกลจากบริเวณผู้คนมาก อีกทั้งตรงนี้มีเพียงแสงไฟสลัวๆ เท่านั้น

อ๊ากกก! ทำไงดีวะ

“ฉันต้องทำตามที่เธอบอกด้วยเหรอ ฮะๆ” เขาถามกลั้วหัวเราะ สายตาเป็นประกายของเขากำลังจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉันเหมือนต้องการค้นหาอะไรบางอย่าง ฉันเองก็จ้องเขากลับไปอย่างท้าทาย

“นายต้องการอะไร”

“ต้องการปั่นหัวไอ้แอมป์ไง”

ฉันไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ย?

“โอ๊ย! โง่! คิดว่าทำอะไรฉันแล้วไอ้บ้าแอมป์จะรู้สึกอะไรงั้นเหรอ ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเขาซะหน่อย”

โธ่! ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย หมอนี่ใช้อะไรคิดวะเนี่ย แอมแปร์อยากให้ฉันไปพ้นๆ จากชีวิตเขาจะตาย ถ้าฉันเลิกตอแยได้มีหวังเขาคงปิดซอยบ้านฉลอง

“เธอไปเอาความมั่นใจแบบนี้มาจากไหนเหรอ หึ!”

“จากไหนก็ช่าง ฉันว่านายไปสนใจพิมมี่ดีกว่านะ นายคงสะใจที่ปั่นหัวแอมแปร์ได้เพราะเรื่องยัยนั่นมากกว่าคนนอกอย่างฉัน”

ฉันพูดเพื่อเสนอทางเลือกแก่คนตรงหน้า…จะว่าฉันร้ายก็ได้นะ แต่ดีซะอีก ถ้าฌอห์ณแย่งพิมมี่ไปจากแอมแปร์ได้ ฉันเองก็ไม่ต้องเหนื่อยอะไรมากในการทำให้สองคนนั้นเลิกกัน…

เพราะมาถึงตอนนี้ฉันก็รู้แล้วว่ายัยหน้าตุ๊กตาแอ๊บแบ๊วนั่นไม่ใช่คนดีอะไร! แต่ถึงจะดีก็คงไม่ได้ดีไปกว่าฉันสักเท่าไหร่หรอก เหอะๆ

“ฉันชอบยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวมากกว่า และเธอก็เป็นน้องสาวของคนที่มันเคารพนักหนาด้วย จะว่าไปแล้วเนี่ย…พี่ชายเธอเองก็ไม่ชอบฉันเหมือนกันนะ ใช่มั้ยล่ะ? ใครก็ตามที่ตั้งตัวอยู่ฝั่งเดียวกับศัตรูของฉัน มันก็คือศัตรูด้วย!”

“…!

ฉันยื่นนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ หมอนี่ต้องการใช้ฉันเป็นเครื่องมือในการทำร้ายแอมแปร์สินะ แล้วก็จะใช้เป็นข้อต่อรองกับพี่ขนมเข่งอีกด้วย อย่างเช่นทำให้พี่ชายฉันมาเป็นพวกเดียวกับเขา! ถ้าเป็นอย่างนั้นล่ะก็ แอมแปร์ตกที่นั่งลำบากเลยล่ะ

        “ฉันว่าเธอมาเป็นของฉันดีกว่าว่ะ คนอย่างฉันมันน่าตื่นเต้นกว่าไอ้แอมป์เยอะเลย เธอไม่คิดอย่างนั้นเหรอ…” ฌอห์ณเอ่ยเสียงเนิบพลางค่อยๆ เลื่อนใบหน้าสวยราวกับผู้หญิงของเขาเข้ามาใกล้จนตอนนี้หน้าของเราสองคนอยู่ห่างกันไม่ถึงคืบ!

        “คิดสิ!...คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่านายจะใช้ฉันเป็นข้อต่อรองกับพี่เข่งให้ร่วมมือกับนายทำร้ายแอมแปร์”

“โอ้โห ฉลาดแฮะ ฉันว่าเธอนี่ก็สวยดีเหมือนกันนะ…ทั้งสวย ทั้งฉลาด เธอไม่เหมาะกับคนโง่ๆ และหยิ่งยะโสอย่างไอ้แอมป์หรอก” ฌอห์ณเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้มากกว่าเดิมจนฉันรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขา

ปึก!!!

“แล้วฉันก็ไม่เหมาะกับคนหลงตัวเอง แถมยังขี้อิจฉาอย่างนายด้วย ไอ้บ้าเอ๊ย!”  ฉันใช้โอกาสที่เขากำลังเผลออยู่นั้นกระทืบเท้าเขาไปเต็มแรง

รู้จักชาชงน้อยไปซะแล้ว...

“โอ๊ย! ยัยบ้า!” คนเจ็บร้องโวยวายพร้อมกับปล่อยแขนทั้งสองข้างของฉันให้เป็นอิสระ ฉันจึงหันหลังเตรียมจะเดินหนี แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น…

ตุบ!!!

“โอ๊ย! TOT

ตัวฉันหมุนคว้างเซถลาหันกลับไปเพราะแรงกระชากจากฝ่ามือของฌอห์ณที่พุ่งเข้ามายึดไหล่ข้างหนึ่งของฉันเอาไว้ ชั่วพริบตาเดียว แผ่นหลังของฉันก็กระแทกเข้ากับฝากระโปรงหน้ารถคันหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ นี้

ความเจ็บจากแรงกระแทกที่กำลังแผ่ไปทั่วร่างกายทำให้ให้ร่างกายฉันหยุดนิ่งไม่ยอมขยับตามที่ใจต้องการ แล้วสายตาของฉันก็เห็นว่าคนที่ทำให้ฉันมาแปะติดกับฝาประโปรงหน้ารถตอนนี้กำลังย่างสามขุมเข้ามาใกล้ พร้อมยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ใบหน้าของเขาหวานน้อยไปกว่าเดิมเลย ฉันขอบอกเลยว่าหมอนี่มันมีนิสัยกับหน้าตาที่ขัดกันสุดฤทธิ์

แต่อย่ามัวมาชมคนอื่นอยู่เลยยัยชาชง ตะโกนให้ใครช่วยหรือไม่ก็วิ่งหนีไปจากตรงนี้สักทีสิเถอะ

ตะโกนอย่างนั้นเหรอ?...มันเจ็บจนพูดไม่ออกเลยตอนนี้

วิ่งหนีอย่างนั้นเหรอ…จะก้าวขาก็ยังก้าวไม่ออก!

“ร้ายนักนะ หึ!” ฌอห์ณเดินเข้ามาประชิดตัวแล้วเอื้อมมือมาล็อกข้อมือทั้งสองข้างของฉันให้ตรึงไว้กับฝากระโปรงรถ เขาโน้มหน้าลงมาใกล้จนฉันต้องเบือนหน้าหนี

“ปล่อย…ฉัน” ฉันพยายามเปล่งคำพูดออกมาให้ชัดเจนที่สุด ทว่าฌอห์ณทำเป็นไม่สนใจแล้วหัวเราะอยู่ในลำคอเท่านั้น

เขาซุกไซร้ใบหน้าเข้ามาที่ซอกคอของฉันก่อนจะส่งสัมผัสที่ทำให้ฉันขยะแขยงอย่างบอกไม่ถูก!

ปลายลิ้นอุ่นของเขากำลังไล้เลียตามซอกคอไปเรื่อยๆ พร้อมกับส่งเสียงครางออกมาเบาๆ อย่างพึงพอใจ ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะหมดแรงลงเรื่อยๆ ยิ่งพยายามดิ้นและผลักเขาออกไปเท่าไหร่ก็ยิ่งไร้เรี่ยวแรง…

พี่เข่ง…ช่วยชาด้วย!

“กลัวเหรอ?” ฌอห์ณกระซิบถามที่ข้างหู ก่อนจะใช้ลิ้นแตะเบาๆ ที่ติ่งหูของฉันแล้วไล่ต่ำลงไป

“ปะ…ปล่อย…”

จู่ๆ น้ำตาของฉันก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ตอนนี้ในหัวของฉันว่างเปล่ายิ่งกว่าห้วงอวกาศด้วยซ้ำ รู้สึกหน่วงไปหมดแล้ว

“ตัวสั่นขนาดนี้พี่ชายคงดูแลมาดีสินะ คงยังไม่เคย…”

“เฮ้ย!!!”

พลั่ก!

น้ำเสียงอู้อี้ของฌอห์ณถูกขัดขึ้นจากเสียงตะโกนของใครบางคนที่วิ่งเข้ามาหาเราสองคน และในขณะที่ตาฉันกำลังจะปิดลงนั้นร่างของฌอห์ณก็ถูกดึงออกไป ซึ่งเป็นการเรียกสติของฉันกลับมาได้เป็นอย่างดี

ฉันรอดแล้ว!!! >_<

เขาช่วยฉันเอาไว้

แอมแปร์…!

ฉันเบิกตาโตเมื่อเห็นหน้าของคนที่มาช่วยก่อนที่จะค่อยๆ ทรงตัวเองให้ยืนตรงเป็นปกติ ตอนนี้ฌอห์ณกำลังเดินเซไปตามแรงที่แอมแปร์ดึงและผลักเขาออกไป ซึ่งพอรวมกับแรงจากหมัดที่ตามไปติดๆ นั่นแล้วคงทำให้เขามึนอยู่ไม่น้อย

“ไอ้เลวเอ๊ย!!!”

พลั่ก!

ด้วยความที่ฉันกำลังดีใจที่รอดจากเงื้อมมือของฌอห์ณอยู่นั้น เสียงตะโกนที่สองซึ่งฉันจำเจ้าของเสียงได้ดีก็ดังขึ้นพร้อมกับเจ้าตัวที่วิ่งพุ่งเข้ามาผลักแอมแปร์ออกให้พ้นจากรัศมีของเขาก่อนที่จะปล่อยหมัดเข้าไปที่ใบหน้าของฌอห์ณซึ่งยังไม่ทันตั้งตัวดีทำให้หมอนั่นเซถลาไปอีกรอบ…

พี่ขนมเข่ง! >_<

“เมื่อกี้ที่ฉันผลักแกน่ะ ขอโทษว่ะ…ดีที่มาทันเวลา” พี่ชายคนเก่งของฉันหันไปขอโทษแอมแปร์

ตอนนี้ใบหน้าที่เคยยิ้มแย้มของพี่ชายฉันดูขรึมและน่ากลัวจนเหมือนเป็นคนละคน…เวลาที่เขาโกรธมันก็ดูโหดแบบนี้แหละ

“ครับ”

“พี่เข่งระวัง!” ฉันตะโกนบอกทันทีเมื่อเห็นว่าฌอห์ณกำลังเดินกลับมาหาพี่ขนมเข่ง

ดวงตาของหมอนั่นที่จ้องเขม็งมาด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธดูราวกับจะถลนออกจากเบ้า ที่มุมปากของเขามีเลือดไหลออกมาเป็นทางยาวจนถึงลำคอ นี่ขนาดโดนไปแค่สองหมัดนะเนี่ย

พลั่ก!

“อ๊อก!”

ตุบ!

ด้วยความเร็วของพี่ขนมเข่ง เขาเล่นท่าจระเข้ฟาดหางใส่คนที่ประทุษร้ายทันทีโดยไม่หันไปดูตำแหน่งของเป้าหมายเลยสักนิด ขาของเขาฟาดเข้าที่กลางลำตัวของฌอห์ณอย่างเต็มรักด้วยความแม่นยำจนเจ้าตัวล้มลงไปกองอยู่กับพื้น

“เฮ้ย! นั่นมันไอ้ฌอห์ณ!”

เสียงตะโกนเรียกชื่อของคนร้ายดังมาจากด้านหนึ่งทำให้เราสามคนหันไปมองทันที แล้วก็เห็นกลุ่มวัยรุ่นร่วมสิบชีวิตที่น่าจะเป็นเพื่อนของฌอห์ณกำลังพากันวิ่งกรูมาทางนี้

“ไอ้แอมป์ ฝากชาน้อยด้วย…พาไปส่งที่บ้านแล้วแกก็อยู่คุมตัวไว้ที่นั่นจนกว่าฉันจะกลับ อย่าปล่อยให้หนีออกมาที่นี่เด็ดขาด!”

“ครับ” แอมแปร์พยักหน้าลงพร้อมกับรับคำด้วยใบหน้านิ่งๆ ที่ไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้เขาคิดอะไรอยู่

แต่ฉันนี่สิ…

“ไม่นะพี่เข่ง! จะกลับก็กลับด้วยกันดิวะ พี่อยากโดนไอ้พวกนั้นกระทืบตายหรือไง” ฉันพูดพร้อมกับพุ่งเข้าไปประชิดตัวพี่ชายแล้วกระชับมือของเขาเอาไว้แน่น แต่กลับถูกเขาสะบัดออก

“แกคิดว่าฉันกลัวไอ้พวกนั้นเหรอวะ…ไอ้คนชั่วๆ มันต้องได้รับการสั่งสอน หึ!” พี่ขนมเข่งปรายตาลงไปมองฌอห์ณที่กำลังพยายามจะลุกขึ้นมาจากพื้น

“พี่ไม่กลับ ฉันก็ไม่กลับ!” ฉันยืนยันเจตนารมณ์ของตัวเองด้วยเสียงแข็งกร้าว เรื่องอะไรฉันจะปล่อยให้พี่ชายตัวเองสู้อยู่คนเดียวแล้วตัวเองหนีกลับบ้านอย่างปลอดภัยล่ะ

“แกมันดื้ออย่างนี้ไง…ไอ้แอมป์! เอาแว่นฉันกลับไปด้วยแล้วก็พาไอ้ชาออกไปเดี๋ยวนี้เลย! ไปสิวะ!” พี่ขนมเข่งถอดแว่นส่งให้แอมแปร์ พร้อมกับชี้นิ้วมาที่ฉัน

สิ้นประโยคคำสั่งจากพี่ชายของฉันแอมแปร์ก็เข้ามาคว้าข้อมือของฉันเอาไว้แน่น ฉันพยายามแกะออกเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ

“ไม่กลับโว้ยยย!!! >O<

“อย่าลืมที่ฉันสั่ง”

“ครับ พี่หนมเข่ง” แอมแปร์พยักหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะออกแรงบังคับให้ฉันเดินตามออกมาจากตรงนั้น

เรื่องอะไรฉันจะกลับล่ะ!

“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้!”

ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ จากคนที่เดินจ้ำอ้าวอยู่ข้างหน้าอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

“นี่นายไม่เป็นห่วงพี่ชายฉันบ้างหรือไง เขามีบุญคุณกับนายนะ แอมแปร์! นายทำอย่างนี้ได้ไงวะ จะทิ้งเขาไว้แบบนั้นเหรอ?!”

ฉันตะโกนปาวๆ หวังว่าแอมแปร์จะหยุดเดินแล้วหันกลับมาบ้าง แต่ยิ่งพยายามไม่เดินตามเขา และต้านทานแรงดึงเท่าไหร่ ร่างสูงก็จะออกแรงมากกว่าเดิมจนดูเหมือนตัวฉันจะเบามากสำหรับเขาที่ไม่ว่าจะฉุด กระชาก หรือลากถูก็ทำได้อย่างสบายๆ

“หุบปากซะยัยบ้า!” เขาตะโกนตอบกลับมา

ใช่สิ…พี่ขนมเข่งเป็นพี่ชายแท้ๆ ของฉันนี่ ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ของหมอนี่ เขาจะมาสนใจอะไรล่ะ!

“เกิดอะไรขึ้นวะไอ้แอมป์!”

ฉันมัวแต่ต่อว่าแอมแปร์อยู่ในใจ รู้ตัวอีกทีเขาก็ลากฉันมาหยุดอยู่ที่กลุ่มเพื่อนของเขาแล้ว ซีริกต์ถามด้วยเสียงตกใจก่อนจะหันมาสบตาฉันอย่างงุนงง แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรเขามากนักหรอก เพราะตอนนี้สายตาของฉันเลื่อนไปมองใครบางคนที่กำลังจ้องมาด้วยแววตาไม่ไว้วางใจ…

พิมมี่

ใช่แล้วล่ะ ยัยนั่นกำลังเพ่งสายตามาทางนี้อย่างคนหวงของ เพราะตอนนี้แอมแปร์จับข้อมือฉันไว้ไม่ยอมปล่อย

“แกรีบไปตามเพื่อนพี่หนมเข่ง แล้วไปช่วยเขาทางด้านหลังโน่น เร็วเข้า!” แอมแปร์บอกเสียงเร่ง

“ฮะ?!” ซีริกต์ยกมือขึ้นมาเกาหัวด้วยความไม่เข้าใจ

“ไม่ฮะแล้ว ไปสิวะ!”

“เออๆ เกิดเรื่องสินะ!” คนโดนสั่งพยักหน้ารัวก่อนที่จะรีบวิ่งออกไป

“มีเรื่องกับใคร” รีพลีตถามขึ้นหลังจากที่เขายืนฟังอยู่เงียบๆ นิ่งๆ เหมือนบุคลิกของเขาที่ฉันเองก็ไม่รู้ว่าระหว่างแอมแปร์กับรีพลีตใครนิ่งกว่ากัน

“ไอ้ฌอห์ณ”

“ไอ้บ้านั่นก่อเรื่องอีกแล้วเหรอ” คนที่ได้รับคำตอบแล้วเลิกคิ้วสูง

“อืม…วานแกไปส่งมี่ที่หอหน่อยนะ ฉันมีเรื่องสำคัญต้องจัดการ” แอมแปร์บอกแล้วเหลือบมองฉันด้วยหางตา

ไอ้หมอนี่มันดูหยิ่งยะโสอย่างฌอห์ณว่าจริงๆ นั่นแหละว่ะ =_=

“ทำไมแอมป์ไปส่งมี่ไม่ได้คะ แล้วเรื่องสำคัญที่ว่านี่มันเรื่องอะไร” พิมมี่ถามขึ้นอย่างขัดใจ สีหน้าบ่งบอกว่าไม่พอใจกับสิ่งที่ได้ยินเมื่อกี้อย่างชัดเจน

“คือแอมป์…” คนโดนถามทำท่าอึกอัก

ฉันรีบฉวยโอกาสที่ทั้งสองคนอาลัยอาวรณ์กันอยู่บิดข้อมือออกจากพันธนาการของแอมแปร์แล้ววิ่งหนีกลับมาตามทางเดิมที่โดนลากมาเมื่อกี้

พี่เข่งกำลงตกอยู่ในวงล้อมอันตราย ฉันต้องกลับไปช่วยเขา!

“เฮ้ย!” แอมแปร์สบถดังลั่น เขาวิ่งตามฉันมาแล้วคว้าตัวฉันไว้จนได้ คราวนี้เขาไม่ได้จับข้อมือฉันไว้ แต่แบกฉันขึ้นพาดไหล่เลยล่ะ!

“ปล่อยโว้ยยยย~

“ช่วยอย่าทำอะไรงี่เง่าสิ้นคิดได้มั้ย ยัยโง่!”

“นายนั่นแหละที่เป็นไอ้โง่!”

“…”

“ไอ้โง่ๆ ๆ ปล่อยฉันไปช่วยพี่เข่งเดี๋ยวนี้!

ฉันพยายามเอามือทุบตีไปที่แผ่นหลังของเขาแต่ดูเหมือนหมอนี่จะไม่สะทกสะท้านอะไรเลย เขาเดินแบกฉันกลับมาหารีพลีตแล้วก็ยัยลิงหน้าวอกจอมเสแสร้งด้วยความรวดเร็ว เอ่อความจริงก็ไม่เร็วหรอก แต่ฉันยังวิ่งไม่ทันถึงไหนก็โดนจับตัวได้แล้วน่ะสิ โคตรซวยเลยมั้ยล่ะ

“เกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ แอมป์” พิมมี่ถามขึ้นทันทีที่เรากลับมาถึง ฉันไม่เห็นสีหน้าของนางหรอกนะเพราะแอมแปร์ยังคงไม่ยอมปล่อยฉันลง

“เอาเป็นว่ามี่กลับไปกับไอ้พลีต แล้วแอมป์จะเล่าให้ฟังทีหลังนะครับ”

“แต่…”

“นะครับคนดี”

คนดี? OMG! O_O

ฉันขอคัดค้านคำตัดสินของศาลและให้พิจารณาจำเลยใหม่อย่างถี่ถ้วน!!!

“ฉันจะอ้วกใส่หลังนายอยู่แล้วนะ ปล่อยฉันลงสักทีสิ!” ฉันบ่นขึ้นด้วยความหมั่นไส้ นี่ขนาดได้ยินแค่เสียงนะเนี่ย ถ้าเห็นหน้าสองคนนี้ด้วยฉันคงปวดขี้อยากเข้าห้องน้ำ!

        “แกรีบไปเถอะ เดี๋ยวฉันไปส่งมี่ให้” เสียงรีพลีตเอ่ยขึ้นเพื่อตัดบทสนทนา แล้วฉันก็ไม่ได้ยินเสียงของใครพูดขึ้นมาอีกเลย คิดว่าคงใช้สัญลักษณ์ทางสีหน้าตกลงกันตามประสาคนนิ่งล่ะมั้ง เพราะตอนนี้แอมแปร์กำลังเดินออกมาจากตรงนั้นแล้ว

ฉันเงยหน้าขึ้นในจังหวะที่เขาเดินพ้นสองคนนั้นมา ทำให้เห็นว่ารีพลีตกำลังใช้นิ้วเขี่ยๆ หน้าจอโทรศัพท์ก่อนจะยกขึ้นแนบหู เขาคงโทรหาใครสักคนนั่นแหละ ส่วนพิมมี่นี่ก็จ้องฉันตาเขียว ฉันเลยยิ้มหวานให้เธอพร้อมกับชูสองนิ้วให้ด้วยความที่เป็นคนอัธยาสัยค่อนข้างดี

ฮิๆ สะใจชะมัด!

แอมแปร์แบกฉันมาเรื่อยๆ จนมาถึงรถ เขาเปิดประตูออกแล้วจับฉันยัดลงนั่งที่เบาะข้างคนขับด้วยความรวดเร็วและรุนแรง ไร้ซึ่งความปราณีที่ผู้ชายควรมีต่อผู้หญิง TOT

        โป๊ก!

“โอ๊ย! มันเจ็บนะเว้ย!” ฉันร้องโวยขึ้น เพราะเมื่อกี้หัวกระแทกกับรถเล็กน้อยจังหวะที่เขาเอาฉันลงจากบ่า

“เหรอ…อืม”

ปัง!

แอมแปร์เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจแล้วปิดประตูใส่หน้าฉันอย่างแรง ไม่กี่วินาทีต่อมาเขาก็อยู่ในรถตรงตำแหน่งคนขับก่อนจะสตาร์ทรถ

เสียงเครื่องยนต์ที่ถูกแต่งเพื่อใช้ในการแข่งรถดังกระหึ่มขึ้น ไม่นานนักรถก็เคลื่อนตัวออกจากริกกี้เวย์อย่างรวดเร็วเหมือนเหาะได้! ฉันรีบดึงเบลท์มาคาดทันทีด้วยความหวาดเสียว ความจริงฉันก็ชินกับความเร็วแบบนี้นะ เพราะพี่ขนมเข่งก็ขับแบบนี้ประจำ แต่เพราะฉันเพิ่งเคยนั่งกับแอมแปร์ล่ะมั้งเลยรู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เมื่อกี้ตอนที่เขายังไม่ขึ้นรถฉันน่าจะรีบเปิดประตูแล้ววิ่งหนีกลับไปช่วยพี่ขนมเข่ง

เฮ้อ! ก็ตอนนั้นมัวแต่เจ็บหัวอยู่เลยไม่ทันคิดน่ะสิ TTvTT

 

ครึ่งชั่วโมงต่อมา…

“เอากุญแจบ้านเธอมาให้ฉัน” แอมแปร์บอกเสียงนิ่งพร้อมกับแบมือมาตรงหน้า

ตอนนี้เขาขับรถพาฉันมาถึงหน้าบ้านแล้วล่ะ TOT แต่ฝันไปเถอะว่าฉันจะให้กุญแจกับนายน่ะ ฉันไม่ให้นายพาฉันเข้าไปกักขังไว้ในบ้านหรอกย่ะ

พาฉันกลับไปหาพี่ชายเดี๋ยวนี้นะ ไอ้คนเย็นชา! โฮกกก~

“ไม่!...นายพาฉันกลับไปริกกี้เลยนะ -0-

“จะเอากุญแจมาให้ฉันดีๆ หรือจะลงไปเปิดเอง”

“ไม่ทำอะไรทั้งนั้น!”

“ตามใจ” เขายักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ ก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไป และสิ่งที่เขาทำต่อมาก็ทำให้ฉันต้องตะลึงตาค้าง

แอมแปร์เดินไปหยุดอยู่ที่รั้วดอกไม้สีขาวที่สูงขึ้นมาจากพื้นประมาณหนึ่งฟุตริมกำแพงบ้าน เขาดึงรั้วท่อนที่อยู่ช่วงแรกขึ้นมาจากดินแล้วนำขึ้นมาชูไว้ตรงหน้า ตอนนี้มีเชือกที่ใช้ผูกเชื่อมระหว่างฐานของรั้วส่วนที่จมอยู่ในดินกับกล่องพลาสติกสี่เหลี่ยมใบเล็กๆ กำลังห้อยต่องแต่งอยู่ตรงหน้าของเขา แอมแปร์ฉีกยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ แล้วหันมายักคิ้วเยาะเย้ยฉัน!

เขารู้ที่ซ่อนกุญแจบ้านของฉันได้ไงวะเฮ้ย?!

หรือว่า…ไอ้พี่เข่งเฮงซวย!

อีพี่มันไปบอกคนอื่นทำไมว่าซ่อนกุญแจเอาไว้ที่ไหน อย่างนี้ถ้าโจรรู้ก็สามารถไขประตูเข้ามาปล้นบ้านได้แบบชิลๆ เลยสิ ไอ้พี่บ้าเอ๊ยยยย~ ป่านนี้ไม่รู้ยังมีแรงสู้ไหวหรือเปล่าเนี่ย จะตายไปหรือยังวะ T^T

ฉันได้แต่นั่งเซ็งอยู่ในรถมองการกระทำของแอมแปร์อย่างไม่ชอบใจ เขาเอากุญแจบ้านออกมาจากกล่อง แล้วนำกล่องฝังกลับลงไปในดินเหมือนเดิม ทุกอย่างเป็นไปด้วยความเรียบร้อยเหมือนเมื่อกี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตอนนี้ทั้งกุญแจรั้วและกุญแจบ้านอยู่ในมือของแอมแปร์แล้ว ย้ากกก!

แอมแปร์เปิดประตูรั้วเองเสร็จสรรพแล้วกลับมาขับรถเข้าไปจอดในโรงจอดรถตามอำเภอใจ เสียงเครื่องยนต์ดับลงไปได้สักพักแล้วล่ะ เจ้าของรถก็ลงไปไขประตูบ้านเปิดเข้าไปแล้วด้วย แต่เจ้าของบ้านอย่างฉันยังคงนั่งอยู่ในรถตามเดิมจนแอมแปร์เดินกลับออกมาจากบ้านด้วยความสงสัย

“จะนั่งอยู่ในนี้จนเช้าเลยมั้ย” แอมแปร์เปิดประตูรถฝั่งฉันออกแล้วยกมือขึ้นกอดอกถาม สีหน้าของเขาดูยุ่งๆ เหมือนรำคาญฉันประมาณนั้นแหละ

“เรื่องของฉัน” ฉันเชิดหน้าขึ้นเผชิญหน้ากับเขาด้วยความไม่พอใจ

“แต่นี่มันรถฉัน”

“แล้วไงฮะ?! ทีบ้านฉันนายยังเปิดประตูเข้าไปเองตามใจชอบเลย”

“ฉันไม่อนุญาตให้เธอนั่งในนี้จนถึงเช้า…ลงมาได้แล้ว” เขาหน้าไม่สนใจที่ฉันพูดแล้วเอ่ยเสียงเรียบตามแบบฉบับของตัวเอง ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาปลดเบลท์ออกแล้วอุ้มฉันออกมาจากรถ หมอนี่ใช้แผ่นหลังของตัวเองดันประตูรถให้ปิดลง ทุกอย่างเกิดขึ้นด้วยความรวดเร็ว

เร็วจนฉันไม่ทัน…

“เฮ้ย! ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้นะ! O[]O

ตุบ!

“ปล่อยแล้ว” แอมแปร์ทุ่มฉันลงบนโซฟาภายในห้องที่เป็นทั้งห้องรับแขกและห้องนั่งเล่นของบ้านฉันอย่างไม่ยั้งมือจนฉันถึงกับจุก ทำไมวันนี้ฉันโดนทำร้ายตลอดเลยล่ะ ซวยจริงเชียว!

“ไอ้บ้าเอ๊ยยยย~

เขาทำหน้าตายพลางเดินไปล็อกประตูบ้าน ไม่นานก็กลับมานั่งลงที่โซฟาตัวเล็กใกล้ๆ กับฉันพร้อมกับจ้องหน้าฉันนิ่ง

“ล็อกประตูทำไม พี่หนมเข่งกลับมาจะเข้ายังไงล่ะ” ฉันแกล้งถามพลางลุกขึ้นเนียนๆ ตั้งใจจะเดินไปเปิดประตู จากนั้นฉันก็จะวิ่งออกจากบ้านเรียกแท็กซี่ไปริกกี้น่ะสิ! ฮูเร่~ >O<

หมับ~

ตุบ!

“ฉันคงไม่ต้องถึงกับมัดเธอไว้ใช้มั้ย…คิดว่าไม่รู้เหรอว่าเธอจะกลับไปริกกี้น่ะ” แอมแปร์เอื้อมมือมาคว้าตัวฉันเอาไว้แล้วเหวี่ยงกลับไปยังโซฟาตามเดิม

เจ็บนะเฮ้ย!

“บ้าฉิบ” ฉันสบถเบาๆ อย่างหัวเสียแล้วเอามือลูบหลังไปมา

ตอนนี้ในหัวกำลังคิดว่าจะหลอกแอมแปร์ยังไงให้เขาเผลอแล้วฉันถึงหนีออกไปได้ หมอนี่มันเหมือนผีดิบหน้าตาย! แถมยังบ้าพลังด้วย ถ้าฉันเป็นแฟนกับเขามันจะทำให้ฉันหายดวงตกได้อย่างนั้นจริงๆ น่ะเหรอ?

เอะอะก็เหวี่ยง…เอะอะจับทุ่มเนี่ยนะ?

บรึ๋ย~

 











- TO BE CONTINUED -



 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,256 ความคิดเห็น

  1. #1224 love you bap (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2559 / 14:32
    รอนะคะ
    #1,224
    0
  2. #1207 เลซซี่ >< (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 14:34
    ทำไมเราชอบณอนมากกว่าแอมป์ 5555555
    #1,207
    1
  3. #1194 Nuch :3 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 10:09
    ตามต่อค่ะ  อ่านเเล้วติดมากก
    #1,194
    0
  4. #1180 มิเกลล์ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2558 / 17:21
    กรี๊ดพี่หนมเข่งจะเป็นไงบ้าง
    #1,180
    0
  5. #1119 TiNa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 17:30
    ก็น่าจับทุ่มจริงๆน่ะนะ ชงชา
    #1,119
    0
  6. #1075 ✗ MON(S)T ✗ TOEI ♈ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 10:30
    พี่เข่งหวงน้องมากเลย T^T
    อยากมีพี่ชายแบบพี่เข่งจัง ._.
    สะใจพิมมี่นะ ถถถถว์ เป็นไง
    โดนเอาคืนบ้าง เจ็บบ่? ถถถถ
    #1,075
    0
  7. #1001 Palaioyy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2556 / 00:45
    โหวววววว ฌอนแบบ เลียเลย อี๋ ผชอะไรก็ไม่รู้นิสัยตรงข้ามหน้าตาจริงๆ มันน่านัก ! 
    #1,001
    0
  8. #476 ICCube (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2556 / 22:16
    ชอบอ่ะ นุกๆๆๆๆ อ่านต่อๆๆๆๆ
    #476
    0
  9. #438 Vampires102 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2556 / 01:33
    ทำไมชาชงโดนทุ่มบ่ายจังเลย เจ็บแทน

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 24 กรกฎาคม 2556 / 09:19
    #438
    0
  10. #381 khun_pc (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2556 / 17:27
    ชาชง ฉันว่าเธอน่าจะโดน ยัยจีกับพี่ขนมเข่ง รวมหัวแกล้งเธอแน่ๆ
    #381
    0
  11. #344 sonia (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2556 / 21:36
    สงสารชาชงนะคะ

    55555555555555555555555
    #344
    0
  12. #300 Sweet _Juicy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2556 / 22:31
    ฟินค่า 
    #300
    0
  13. #168 fate heria ^o^ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2556 / 11:15
    น่ารักอ่ะคุ่ ><~
    แอมป์ช้วยชา กรี๊ดดดด
    #168
    0
  14. #134 แพนด้าดอง . (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 10:21
    หึๆๆๆ
    อยู่ในห้องกับพระเอกฉองต่อฉองซะด้วย -.........-
    #134
    0
  15. #99 Lächeln (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 07:22
    ชาชงดื้อได้โล่ แบบนี้แหละเหมาะสมกันแล้วกับแอมแปร์
    #99
    0
  16. #97 น้ำหวาน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 18:32
    ทำไมเค้ารู้สึกอยากให้ฌอนอยุ่กับนางเอกบ่อยๆจัง :D

    มาต่อไวๆนะคะ
    #97
    0
  17. #95 ไข่มุก>< (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 15:17
    พี่เข่งอย่างเท่อ้า><

    ติดตามน้ะค้ะไรท์^^
    #95
    0
  18. #94 CrazY_EeaRn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 12:27
    ชอบพี่เข่งงง -..-

    เมื่อไรพิมมี่จะไปสักที เกือบแล้วชาชงถ้าแอมแปร์มาไม่ทันนะ ><
    #94
    0
  19. #93 riren (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 22:15
    อ่านตอนนี้แล้วแบบ โอ้ยยย...พี่เข่งหล่อมากกกกก 55555
    #93
    0
  20. #92 - ดีเลย์ ? (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 19:57
    โอ้! เจ๊คะ ขอทิชชู่ ๕๕๕๕ #ไม่ใช่ละ
    ตอนณอนว่าฟินแล้ว ตอนแอมเค้าฟินกว่าอะฮร่าาา ><
    อิจฉาชาชงอะกริ๊บกริ้ววว ~ #บ้า
    #92
    0
  21. #91 black-shooter (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 16:03
    ว้าววววววๆๆๆๆ มาอัพแล้ววววว
    ชงชาเอ้ย ชาชงนี่ร้ายใช้เล่นนะเนี่ย555
    #91
    0
  22. #90 jenyn (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 15:51
    หนุกอ่ะไรท์ ขอต่ออีกน้าาาาา อัพอัพพลีสสสสสสสสสสส
    #90
    0
  23. #85 << Mr.O>> (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 21:01
    ฟินนนนน~
    อยากโดนบ้างงงง~
    อยากโดนฌอนทำแบบนี้!! อิจฉายัยชงชา ^_^
    ตอนนี้อร๊ายย~ สะใจมากกก (แอบหมั่นไส้)
    ไรเตอร์ทำให้รีดเดอร์ประทับใจมาก
    รุ้ตัวป้พะ 5555+
    สมน้ำหน้าฌอน!!!
    #85
    0
  24. #83 น้ำหวาน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 20:06
    มาต่อไวๆนะคะ
    #83
    0
  25. #82 fayreen (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 19:02
    up up up up up up up
    wirterfighting!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    #82
    0