Fruity Yogurt ผสมรัก ใส่หัวใจ เทให้เธอ

ตอนที่ 2 : Fruity Yogurt#1 เลิกกันเถอะ!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    28 ม.ค. 56

Fruity Yogurt

ผสมรัก ใส่หัวใจ เทให้เธอ


#1

เลิกกันเถอะ!!

 “ เลิกกันเถอะ “ ฉันเปิดฉากขึ้นทันทีที่คุณแฟน ไม่สิ! อดีตแฟนเข้ามานั่งที่ฝั่งตรงข้ามในร้านประจำที่เขาชอบพาฉันมา ช่อดอกทานตะวันสีเหลืองส้มสดใสดอกไม้โปรดของฉันที่เขาซื้อมาเพื่อมอบให้ฉันเนื่องในโอกาสครบรอบหกเดือนที่เราคบกันร่วงจากมือของเขาหล่นลงสู่พื้นเบื้องล่างท่ามกลางความเงียบของคนทั้งร้านรวมถึงเจ้าของช่อดอกไม้ด้วย เมื่อบอกธุระที่ฉันมาในวันนี้กับเขาเรียบร้อยฉันก็คว้ากระเป๋าใบสวยคล้องแขนลุกขึ้นจะเดินออกจากร้านไปแต่เขาก็รั้งแขนฉันไว้ตามคาด

“ เดี๋ยวโยพูดอะไรออกมา ล้อเราเล่นอยู่ใช่มั้ย? “ เขาหันมาพูดยิ้มๆ เหมือนจะเข้าใจว่าสิ่งที่ฉันพูดออกไปคือเรื่องตลกที่เอามาอำเขาเล่นไม่ได้มีมูลความจริง

“ เปล่า ฉันพูดจริง เราเลิกกัน “ ฉันย้ำคำพูดเดิมที่อยากจะพูดกับเขามาตั้งนานแต่เพราะยัยเพื่อนตัวดีของฉันรั้งเอาไว้เพราะผู้ชายตรงหน้าไม่ได้งมหาได้ตามพื้น

ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าฉันคือเมลอน หรือ เมล เดือนวิศวะฯ อนาคตไกล เรื่องหน้าตาไม่ต้องพูดถึงเพราะตำแหน่งที่เขาได้รับก็การันตีได้แล้วเขาหล่อมากแค่ไหน ส่วนเรื่องฐานะนั้นยิ่งไม่ต้องอธิบายเข้าไปใหญ่เมื่อหน้าของเขามักจะปรากฏอยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์หรือนิตยสารอยู่บ่อยๆ โดยเฉพาะในหน้าบันเทิงที่ชอบเอาข่าวลูกหลานไฮโซมาลง และเขาเองก็เป็นเป้าปาปารัซซี่ชั้นดีด้วยเพราะหน้าตาที่ดึงดูดกับนามสกุลเจ้าสัวเจ้าของโรงแรมชื่อดังทั่วประเทศ และที่ดูจะภาษีดีกว่าผู้ชายทั่วไปคือนิสัยที่เรียกได้ว่าพระเอกทุกรูขุมขนตัวจริง ด้วยเหตุผลที่ว่ามานี้แหละที่ทำให้ผู้หญิงทั้งมหาวิทยาลัยอิจฉาฉันจนตาร้อน เรียกได้ว่าเพอร์เฟ็คแมนเลยก็ว่าได้

พวกคุณคงกำลังคิดว่าฉันโง่ที่ปล่อยให้เทพบุตรอย่างเขาหลุดมือไปแต่ขอโทษที่เผอิญว่าฉันมันไม่ใช่นางเอกแสนดีที่จะคู่กับพระเอกอย่างเขา นี่มันยุคไหนแล้ว โลกของเราก้าวเข้าสู่ศตวรรษที่ 21 แล้วนะ ฉันมันนางเอกสมัยใหม่ที่ไม่ได้ยืนนิ่งๆ ให้นางร้ายมาตบแล้วแสร้งบีบน้ำตาบอกพระเอกไปว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นฉันหกล้มเอง บ้าไปแล้ว! อย่างฉันจะตบสวนกลับก่อนที่ยัยนั่นจะฟาดมือหยาบๆ ลงมาที่หน้าสวยๆ ของฉันแถมจะแถมให้อีกหลายๆ ทีเลยด้วย เพราะแบบนี้ไงฉันกับเขาถึงไปด้วยกันไม่ได้ เขามันพระเอกรุ่นพ่อแต่ฉันมันนางเอกที่ผสมข้ามพันธุ์ระหว่างนางร้ายกับปีศาจ ฉันทนไม่ได้กับการแสร้งใส่หน้ากากทำตัวแสนดี ต้องใส่กระโปรงเลยเข่า เข้านอนตั้งแต่สี่ทุ่ม ไม่แต่งหน้า ห้ามทาลิปสีแดง ห้ามใส่รองเท้าส้นสูงกว่าสองนิ้ว ห้ามเที่ยวกลางคืน ห้ามๆๆๆๆๆๆ ฉันทนไม่ไหวแล้ว!

ขอบอกตรงนี้เลยว่าที่เขาห้ามมาทั้งหมดมันตัวฉันเลย! และฉันก็ไม่คิดจะทนคบกับคนที่รับตัวฉันไม่ได้หรือพยายามบังคับเปลี่ยนให้ฉันกลายเป็นอีกคน

พอกันที! เชิญเขาไปหานางเอกแสนดีหลงยุคที่อื่นเถอะ!

“ ทำไมหละ? โยโกรธเราเรื่องอะไร? “ ถามมาได้ว่าเรื่องอะไร มันมากมายซะจนสาธยายวันนี้ก็ไม่หมด

“ เราไปด้วยกันไม่ได้ แค่นี้จบมั้ย? “ ฉันตอบอย่างไม่สนก่อนจะสะบัดแขนเขาออกแล้วเดินออกจากร้านไปที่รถแต่เขาก็ตามมาขวางหน้าฉันไว้

“ ไม่ โยก็รู้ว่าเรารักโย เอาแบบนี้มั้ยเราให้โยเที่ยวกลางคืนได้ แบบนี้โอเคมั้ย? “

“ ไม่! บอกว่าเลิกก็คือเลิก “ ฉันผลักเขาออกแล้วขึ้นรถขับออกไป ไม่หันไปมองที่กระจกมองหลังอีกเลย

ทันทีที่เลิกกับเมลฉันก็กลับมาเป็นราชินี โยเกิร์ต คนเดิม เสื้อผ้ามิดชิดปิดไปทุกส่วนตั้งแต่คอหอยยันข้อเท้าที่เมลซื้อให้ถูกเทลงถังขยะทันที ส่วนกระโปรงพลีสหนะหรอลาก่อนหละกัน ทั้งเสื้อผ้าหน้าผมฉันจัดเต็มแบบไม่แคร์สายตาใครใส่ความเป็นตัวเองเต็มที่ไม่เหลือมาดของโยเกิร์ตแสนหวานคนเก่าอีกเลย วันรุ่งขึ้นฉันก็เดินเฉิดฉายโดยมีเพื่อนรักร่วมอุดมการณ์เดียวกันแนบกายเข้าไปในคณะฯ บริหารฯ ท่ามกลางความตื่นตะลึงของเพื่อนรุ่นพี่ร่วมคณะฯ แบบว่าถ้ามีการประกวดดาวเดือนคณะฯ ขึ้นอีกรอบ รับรองได้ว่าพวกรุ่นพี่ทั้งหลายต้องเอาตำแหน่งมาใส่พานถวายให้ฉันอย่างไม่ต้องสงสัย

ก็คนมันสวยนี่นา ช่วยไม่ได้!

ฉันชื่อ โยเกิร์ต ชื่อน่ากินใช่มั้ยหละ? ไม่ใช่แค่ชื่อหรอก ทั้งหน้าทั้งตัวฉันก็น่ากินไม่แพ้กัน ทั้งที่อัดอั้นจากโรงเรียนหญิงล้วนจากมัธยมฯ กะว่าจะมาปลดปล่อยที่มหาวิทยาลัยซะหน่อยแต่ดันไปเจอก้างชิ้นใหญ่อย่างเมลเข้า เฟรชชี่หัวใจซาบซ่าอย่างฉันจึงต้องอับเฉาอยู่ในมุมมืด แต่ตอนนี้ไร้เสี้ยนหนามแล้ว ฉันคนนี้พร้อมจะอวดโฉมให้โลกรับรู้แล้วว่าฉันอยู่ตรงนี้! จงมาสยบแทบเท้าท่านโยเกิร์ตผู้นี้ซะ! โฮะๆๆๆๆๆ

 

นั่นคือเรื่องที่เกิดเมื่อ 3 เดือนก่อน ส่วนตอนนี้หนะหรอ

เหงาๆๆๆๆๆๆ เหงาสุดๆ ไปเลย

ทั้งที่เป็นฝ่ายบอกเลิกเขาแต่กลับรู้สึกเหมือนโดนบอกเลิกยังไงไม่รู้

ทั้งที่ความรู้สึกในตอนแรกๆ นั้นมันมีความสุขสุดยอดอย่างบอกไม่ถูกเลยหละแต่พอมาวันนี้มันกลับจืดชืดไร้รสชาติจนน่าใจหาย ยิ่งโทรศัพท์ที่เงียบฉี่ไม่มีบอกฝันดีก่อนนอนจากใครบางคนเหมือนก่อนหน้านี้ก็ยิ่งทำให้ฉันรู้สึกเหงา ทั้งที่เที่ยวเฮฮาอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายแต่กลับรู้สึกเหมือนอยู่ตัวคนเดียว

“ แกโอเคนะ? “ ใบหยก เพื่อนรักตั้งแต่สมัยประถมฯ ที่รู้จักฉันดีซะยิ่งกว่าตัวฉันเองถามขึ้นอีกครั้งเมื่อคืนนี้ฉันไม่ได้ออกไปเฮฮาท้าแสงสี….อีกแล้ว จะว่าไปนี่ก็อาทิตย์หนึ่งเต็มๆ แล้วสินะที่ฉันอยู่ติดห้องยามค่ำคืนแบบนี้

“ อือ ก็ไม่ได้เป็นอะไร “ ฉันตอบอย่างขอไปทีเพราะยังไงยัยเพื่อนบ้าก็ดูออกอยู่ดีว่าฉันโหก

“ ก็บอกแล้วว่าอย่าเพิ่งเลิกกับเขาก็ไม่เชื่อ “ หยกพูดขึ้นเมื่อเห็นฉันเอาแต่จ้องมองไอโฟนที่นิ่งสนิทของตัวเองทั้งที่ทุกทีเวลานี้คงจะมีใครคนหนึ่งโทรมาบอกคิดถึงและฝันดีทุกคืน ถ้าเป็นคนอื่นพูดฉันจะเถียงกลับอย่างไม่ยอมแพ้ทันทีแต่คนที่พูดอยู่ตอนนี้คือเพื่อนรักที่เข้าใจฉันที่สุด ฉันไม่ปฏิเสธว่ากำลังรอโทรศัพท์จากเขาคนนั้นแต่คืนแล้วคืนเล่าเขาก็ไม่โทรมา

“ ถ้าคิดถึงเขาก็โทรไปเองสิ เบอร์ก็มี จำได้ด้วยไม่ใช่หรอ? “ พูดเสร็จมันก็จากกลับห้องนอนของมันไป ชิ~ ได้ทีก็เอาใหญ่เชียว แค่จำเลขสิบตัวมันไม่เห็นจะยากเย็นตรงไหนซะหน่อย ทำยังกับว่ามันเป็นเรื่องอัศจรรย์งั้นแหละ!

ฉันมองโทรศัพท์ของตัวเองนิ่งๆ พร้อมกับคิดทบทวนคำพูดของเพื่อนอยู่แบบนั้นจนในที่สุดก็ทนไม่ไหวกดเบอร์ที่จำได้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้โทรออกทันที

“ ฮ……

( สวัสดีค่ะ ) เสียงปลายสายที่ทักขึ้นก่อนทำให้ฉันกลืนคำพูดของตัวเองลงคอ ยกโทรศัพท์มาดูเบอร์เพื่อความแน่ใจ

ก็ถูกนี่นา! แล้วทำไมทำไมคนที่รับเป็นผู้หญิงหละ?

( ฮัลโล ได้ยินมั้ยค่ะ? ) เสียงปลายสายยังคงดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อฉันไม่ยอมตอบอะไรกลับไปจนเป็นฉันเองที่กดตัดสายนั้นทิ้ง พอดูเวลาที่โชว์ที่หน้าจอ เวลาแบบนี้เขาคงไม่ออกไปไหนแน่ๆ สิ่งที่คิดได้อย่างเดียวคือเขาอยู่กับผู้หญิงคนนั้น ทั้งที่ฉันไม่เคยได้เข้าไปเหยียบที่ห้องของเขาเลยซักครั้งเพราะเขาให้เกียรติเป็นสุภาพบุรุษมาก เราไม่เคยอยู่กันตามลำพังสองต่อสองในที่ลับตาคนเลยและที่น่าตกใจที่สุดคงเรื่องที่เขาทำใจเรื่องฉันได้เร็วมากขนาดมีแฟนใหม่ทั้งที่เพิ่งเลิกกับฉันได้แค่สามเดือน

มันจะมากไปแล้วนะ! ขอดูหน่อยเถอะว่านายหาแฟนได้สวยกว่าฉันหรือเปล่า! เมล!

วันรุ่งขึ้นฉันก็ขับรถเข้าไปจอดในคณะฯ วิศวะฯ ที่เขาเรียนอยู่ทันที ฉันก้าวลงมาจากรถมินิคูเปอร์สีเหลืองส้มคาดดำของตัวเองด้วยมาดนางพญาหงษ์ ก้าวผ่านกลุ่มผู้ชายที่ไล้มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างไม่สนใจก่อนจะหยุดยืนที่หน้าทางเข้าตึกคณะฯ เมื่อคิดอะไรขึ้นมาได้

“ นี่นายหนะ ขอควงหน่อยสิ! “ ฉันเรียกผู้ชายหน้าหล่อมาดเซอคนหนึ่งที่กำลังเดินสวนฉันเข้าไปในคณะฯ เพื่อร้องขอในสิ่งที่ต้องการและแน่นอนว่าไม่มีผู้ชายคนไหนกล้าปฏิเสธผู้หญิงสวยน่าฟัดแบบฉัน ฉันเดินควงหนุ่มหล่อที่เพิ่งรู้จักว่าชื่อ เดน ย่อมาจากเดนตายหรือเปล่านะ? ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าเขาแก่กว่าฉันปีหนึ่งและฉันก็กำลังใช้เขาเพื่อเป็นโล้ให้ฉันได้เขาไปดูหน้าแฟนใหม่ของแฟนเก่าที่ยังมีเยื่อใย โดยที่ไม่ให้ดูเหมือนว่าฉันกำลังหวงก้างอยากทวงเขาคืนให้ได้อับอายขายหน้าประชาชีถึงแม้ในใจจะอยากเอาเขาคืนมาก็เถอะ!

“ นายรู้จัก เมลอน ใช่มั้ย? “ ฉันถามคนข้างๆ ที่ดูจะป็อบปูล่าในหมู่สาวๆ ไม่น้อยเพราะตลอดทางที่เดินผ่านมีผู้หญิงและเก้งกวางหลายนางเมียงมองหมายทอดสะพานให้เขาไม่หยุดหย่อน

“ ไอเดือนหน้าอ่อนนั่นอะหรอ รู้จักสิ “ ชิ~ กล้าดียังไงมาว่าเมลของฉัน

“ ช่วยพาฉันไปหาเขาหน่อยสิ “ เขาหยุดเดินแล้วหันมามองหน้าฉันทันที

“ มีอะไรหรอ? “

“ มันไม่ชอบผู้หญิงอย่างเธอหรอก สเป็คมันต้องเรียบร้อยอ่อนหวาน ไม่ใช่แรงได้ใจอย่างเธอ ถึงจะสวยก็เถอะ “ เขาบอกแล้วก็ยิ้มกระชากใจให้ฉันไปด้วย หล่อจัง!

“ นายจะบอกว่าอย่างฉันต้องเจอกับนายว่างั้น? “ ฉันว่าฉันอ่านใจเขาได้นะ

“ เยสเซอร์ “ เขาทำท่าตะเบะแบบคุณตำรวจมาให้จนฉันเกือบหลุดขำ

“ ขอบใจนะ แต่แค่พาฉันไปใกล้ๆ หมอนั่นก็พอ ฉันแค่อยากไปดูหน้าแฟนใหม่เขาเท่านั้น “

“ แฟนใหม่? “ เขาทำหน้างงๆ แต่ก็ยอมให้ความร่วมมือกับฉันแต่โดยดี ดูๆ ไปเขาก็นิสัยดีเหมือนกันนะ ตอนแรกก็ทำท่าสนใจฉันแต่พอฉันไม่เล่นด้วยเขาก็ไม่ได้ตื้ออะไร แหงหละ! หน้าแบบเขาหาผู้หญิงได้อีกเยอะไม่จำเป็นต้องง้อใครซักคน

เดนพาฉันมาที่โรงอาหารของคณะฯ และที่นั่นเองที่ทำให้ฉันพบกับเขา เมลอน ก็อยากจะเข้าไปทักอยู่หรอกนะถ้าเขาอยู่คนเดียว ฝั่งตรงข้ามเขามีเด็กสาวหน้าตาน่ารักเชียวแหละกำลังนั่งคุยอย่างออกรสกับเขาอยู่ ฮึ่ย เห็นแล้วมันอารมณ์ขึ้นยังไงไม่รู้!

“ แน่ใจนะว่าแค่มาดู ดูท่าเธออยากเข้าไปตบน้ององุ่นจนตัวสั่นแล้ว “

“ ผู้หญิงคนนั้นชื่อ องุ่น หรอ? “

“ อือ น่ารักใช่มั้ยหละ? เรียกได้ว่าเป็นมาดอนน่าคนหนึ่งของคณะฯ ที่ไม่ค่อยมีผู้หญิงแบบนี้เลยหละ เพิ่งรู้นะเนี่ยว่าเธอกำลังคบกับไอหน้าจืดนั่นอยู่ “

“ ก็แค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ เมลอนหนะต้องเป็นของฉัน! “ ฉันสะบัดหน้าเดินออกมาด้วยความเคียดแค้นทันทีเมื่อเห็นเป้าหมายชัดเจน ฮึ! นึกว่าจะสวยซักแค่ไหน ยัยองุ่นเน่า อย่าฝันว่าฉันจะยกของของฉันให้ใคร เมลอนหนะต้องเป็นของฉันคนเดียว!

ฉันบึ่งกลับคอนโดฯ ของตัวเองทันทีเพราะไม่มีเรียน พอถึงห้องฉันก็ต่อสายหาเพื่อนสนิทที่อยู่อีกซีกโลกที่จัดได้ว่าได้ว่าเป็นอัจฉริยะนักแฮ็กให้ช่วยหาข้อมูลของเมลอนที่ลงทะเบียนไว้กับมหาวิทยาลัยมาทั้งหมด ทั้งกิจกรรม ชมรม ตารางเรียน และทุกอย่างที่มันจะหาได้จากอินเตอร์เน็ตส่งมาให้ฉันโดยด่วนที่สุด ไม่ถึงชั่วโมงคุณเพื่อนสุดซี้ก็ส่งเมลตอบกลับมา ฉันเปิดมันอ่านทันทีและจัดการลงทะเบียนกิจกรรมและชมรมตามที่เมลอนลงทุกอย่าง พอเสร็จก็แทบปาดเหงื่อเพราะพอจะรู้อยู่ว่าเมลอนหนะเป็นเจ้าพ่อกิจกรรมที่ไม่ว่าเขาจะจัดค่ายไปบุกป่าฝ่าดงที่ไหนเมื่อไหร่ พี่แกก็สมัครอาสาไปด้วยซะทุกที่ เรียกได้ว่าหล่อรวยติดดินไม่หยิ่งแถมมนุษย์สัมพันธ์ดีครบสูตรเทพบุตรในฝันเลย ใครปล่อยให้หลุดมือก็ควายเรียกพี่แล้ว เอ๊ะ! ดูเหมือนว่าไอคนที่ถูกเรียกพี่มันจะเป็นฉันเองนี่นา โฮ! แล้วฉันจะด่าตัวเองไปทำติ่งอะไรเนี่ย! เอาเป็นว่าสิ่งที่ฉันต้องทำอย่างแรกคือการเขี่ยยัยองุ่นเน่านั่นออกไปจากวงโคจรของเมลอนแล้วแทรกตัวฉันที่เป็นถ่านไฟเก่าที่พร้อมลุกโชนได้ทุกเมื่อเข้าไปแทน โฮะๆ ฉลาดจริงๆ เลยฉันเนี่ย โฮะๆๆๆ

“ วางแผนชั่วร้ายอะไรอยู่ยัยเพื่อนรัก “ หยกถามขึ้นเมื่อเห็นฉันอารมณ์ดียิ้มหน้าบานไม่หุบทั้งวันแถมคืนนี้ยังมาชวนออกไปลั้นลาท้าแสงสีข้างนอกอีก

“ ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ก็แค่จะกลับไปทวงของที่เคยทิ้งไปก็เท่านั้น!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

21 ความคิดเห็น