★ Maybe you  เกมรักลับบอกใจ ว่าอาจใช่เธอ ☆★

ตอนที่ 5 : Chapter 5 ☆ เรื่องใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    16 ธ.ค. 55






 

 

Chapter 5 เรื่องใหม่


 


 

 


 

ฉันอยากรู้...

ฉันอยากรู้จริงๆ นะว่าหมอนั่นมาจากไหนกันแน่! แต่เพราะศักดิ์ศรีในการเล่นเกมมันค้ำคอเหลือเกิน T^T

ที่จริงฉันอยากจะถามมาร์กี้ให้รู้แล้วรู้รอด! แต่ก็ไม่กล้า กลัวว่าเรื่องมันจะหลุดไปถึงหูเตอร์ แล้วถึงดีเดย์ด้วย แล้วฉันก็จะเป็นฝ่ายแพ้ก่อน

หลายวันผ่านมานี้...ไม่สิ ต้องบอกว่าเกือบสองอาทิตย์แล้วมากกว่า ที่ฉันอุตส่าห์ยอมลงทุนไปด้อมๆ มองๆ ที่จอดรถของหอ คอยแอบดูว่าหมอนั่นเอารถมาจอดที่นี่แน่หรือเปล่า เพราะไม่ว่ากี่ครั้งที่ฉันจะขึ้นไปบนดาดฟ้า ฉันก็มักจะเจอไอ้มนุษย์หน้าตี๋อยู่บนนั้นเสมอ แถมยังกวนประสาทฉันไม่เว้นแต่ละวัน!

แต่การที่ฉันไปแอบดูรถเขากลับคว้าน้ำเหลวซะแบบนั้น T^T มันง่ายแบบนั้นซะที่ไหนล่ะ! บางวันฉันก็เห็นรถอยู่ บางวันฉันก็ไม่เห็น ฉันก็เลยฟันธงไม่ได้สักที

หรือว่าหมอนั่นจะใช้ชีวิตแบบยัยมาร์กี้กันนะ =_= ก็ไม่แน่เหมือนกันแฮะ

ติ๊ง!

วันนี้ก็คงเหมือนทุกวันที่ฉันพาไอ้หมูกลมขึ้นมาบนดาดฟ้าเช่นทุกที แต่ฉันก็อดแปลกใจไม่น้อยเมื่อพบว่าเก้าอี้บนดาดฟ้าที่ปัจจุบันนี้โดนมนุษย์หน้าตี๋แย่งไปกลับว่างเปล่า

วันนี้หมอนั่นไม่มาเหรอเนี่ย O.O

“บ๊อก บ๊อก!” หมูกลมเริ่มดิ้นอยู่ในตะกร้าเมื่อเห็นว่าฉันไม่ยอมปล่อยลงสักที ฉันจับมันออกจากตะกร้า แล้วนั่งลงที่เก้าอี้ตัวนั้น ก่อนจะมองหมูกลมวิ่งเล่นไปมา

...ทำไมมันรู้สึกเงียบแปลกๆ แฮะ -_-;

เอ่อ ฉันอาจจะคิดไปเอง

ฉันหันตัวแล้วนอนราบลงไปกับเก้าอี้ ก่อนจะเอาโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่น

จะว่าไปแบตโทรศัพท์ไม่ได้หมดตอนดึกนานแล้วนะ ปกติฉันจะปล่อยไอ้หมูกลมวิ่งเล่นไป ส่วนตัวฉันเองก็จะนั่งเล่นโทรศัพท์จนแบตแดงไปซะทุกที

แต่ตั้งแต่มีหมอนั่นมายึดพื้นอาณาจักรของฉันกับไอ้หมูกลม ฉันเลยไม่ได้เล่นโทรศัพท์เพราะต้องเอาเวลาไปนั่งฟาดฟันกับเขาแทน -_-

“หมูกลม!” ฉันขมวดคิ้วขณะที่กำลังเล่นเกมอยู่เมื่อรู้สึกแรงสะกิดเบาๆ ที่เท้าของฉัน

ก็วิ่งเล่นไปสิไอ้หมาอ้วน อย่ามากวนฉัน!

“ไอ้หมูกลม!” เมื่อแรงเขี่ยที่ขาเริ่มแรงขึ้น ฉันเลยเด้งตัวลุกขึ้นนั่งในทันที

=_=!!

ไม่ใช่หมูกลม...!

“นาย -_-^” ฉันนั่งมองคนที่ยืนอยู่ปลายเก้าอี้ด้วยสีหน้าสุดแสนจะเอือมระอาสุดๆ ดีเดย์...หมอนั่นยกเท้าข้างนึงขึ้นวางบนเก้าอี้ แล้วเอามือข้างหนึ่งเท้าพนักพิงไว้ แถมยังยักคิ้วหลิ่วตาให้ฉันแบบกวนประสาทสุดๆ!

หนอย...นายใช้เท้าเขี่ยฉันเรอะ!

“กล้าดียังไงมาแย่งที่ฉันยัยหน้าแบ๊ว”

“ที่นาย? กล้าพูดนะไอ้หน้าตี๋!” ฉันทำหน้าหมั่นไส้เขาเต็มที่ ก่อนจะลดขาลงกับพื้นในที่สุด

นอกจากจะเป็นมนุษย์ดาดฟ้าประหลาดแล้ว ยังเป็นไอ้หน้าตี๋ช่างเนียนอีกด้วยนะ รู้จักกันไม่นานก็หาชื่อมาเรียกฉันซะได้ -^-!

ฉันเหลือบมองดีเดย์ที่ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ในที่สุด ก่อนจะยกขาข้างนึงขึ้นพาดขาตัวเอง

“มาทีหลังแล้วยังนั่งกินพื้นที่อีกนะ”

“บอกแล้วว่าเก้าอี้ฉัน ^^

“เฮอะ!” ฉันสะบัดหน้าหนีเขาในทันที “นึกว่านายจะไม่มาซะอีก คนกำลังนอนสบาย มาทำไม!

“มาช้าก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มาซะหน่อย”

“ออกมาจากบ้าน รถติดเหรอไงไม่ทราบ!

“...” ฉันยกมือขึ้นกอดอกในขณะที่ดีเดย์เงียบไป และพอฉันเห็นว่าเขาเงียบไปนาน เลยเหลือบมองในที่สุด ก่อนจะเห็นว่าดวงตาเรียวเล็กของฉันกำลังหรี่มองฉันอย่างไม่ไว้วางใจ

“อะ...อะไร -_-;

“ฉันรู้ทันเธอนะยัยหน้าแบ๊ว”

=O=;

“จะหลอกพูด เพื่อจะได้รู้ว่าฉันอยู่ไหนใช่มั้ยล่ะ” ดีเดย์ยิ้มกริ่มจนฉันต้องสะบัดหน้าหนีเขาอีกครั้ง

ทำไมหมอนี่รู้ทันฉันตลอดเลยเนี่ย! ฉันอุตส่าห์เนียนหลอกถามเขาหลายครั้งแล้วนะ แต่เขาตามฉันทันทุกครั้งเลย คะแนนฉันยังตามเขาอยู่เลยด้วย T^T! ฮึ่ย หมั่นไส้!

“ฮ้า ~ วันนี้อากาศดีจัง” ฉันอดที่จะเหลือบมองดีเดย์อีกครั้งไม่ได้ เมื่อเห็นว่าเขากางมือทั้งสองข้างออกแล้วบิดขี้เกียจด้วยท่าทางมีความสุขสุดๆ

“บ๊อก บ๊อก บ๊อก!

ไอ้หมาเจ้าปัญหาวิ่งมาแล้ว =_= ฉันไม่ได้สนใจมันเท่าไหร่ จนกระทั่งมันเลือกที่จะกระโจนขึ้นมาใส่ฉันจนฉันเกือบจะตั้งมือรับมันไว้ไม่ทัน

ไอ้หมูกลม ไอ้หมาอ้วน! ปกติเห็นพิศวาสแต่หมอนั่น ไหงวันนี้มาให้ฉันอุ้มกันเล่า

“อ้าวๆ หมูกลม ฉันมาช้าวันเดียว งอนเลยเหรอ” ฉันหันไปมองดีเดย์ที่กำลังมองหน้าไอ้หมูกลมอย่างหาเรื่อง

หมามันจะรู้เรื่องกันนายด้วยมั้ย -_-

“มานี่มา” ดีเดย์เขยิบเข้ามาใกล้แล้วทำท่าจะเอาหมูกลมไปจากฉัน แต่ฉันไวกว่าเบี่ยงตัวหนีเขาทัน

“ไม่ให้ :P

=_=” ใบหน้ามึนอึนของเขาราวกับแป๊ะยิ้มที่มีตาขีดเดียว

ให้มันรู้ซะบ้าง! แต่ละวันหมอนั่นจะชอบเอาหมูกลมไปไม่ยอมคืนให้ฉัน แล้วปล่อยให้ฉันเดินตามพร้อมกับด่าว่าเขาเพื่อจะเอาคืน

วันนี้ทีฉันบ้างล่ะ!

“โทษทีนะ วันนี้หมูกลมรักฉันแหละ ;P” ฉันแลบลิ้นให้เขาอย่างเยาะเย้ยพลางลุกขึ้นจากเก้าอี้ “กลับห้องดีกว่า ~

“โห ได้ทีเอาใหญ่เลยนะ ทำไมรีบกลับจังล่ะ อ๋อ...กลัวว่าฉันจะแย่งหมูกลมไปได้อ่ะดิ : ) อยากเอาชนะฉันบ้างก็บอกเถอะ”

คำพูดของดีเดย์ทำเอาฉันหุบยิ้ม -_- ฉันล่ะเกลียดคนรู้ทันจริงๆ ฮึ่ย!

“เปล๊า! ฉะ...ฉันต้องกลับไปทำรายงานต่างหาก!

“อ้อเหรอ~” อย่ามาทำหน้ากวนประสาทแบบนั้นใส่ฉันสิไอ้อาตี๋!

ฉันหันไปทำหน้ายักษ์ใส่เขา แล้วเตรียมจะจับหมูกลมยัดใส่ตะกร้าเหมือนเดิม แต่ดีเดย์กลับเอื้อมตัวมาดึงแขนฉันไว้ จนฉันเซกลับมานั่งลงที่เก้าอี้ตามเดิม

“อะไรของนายเนี่ย -_-!

“เดี๋ยวดิ ฉันยังไม่ได้จูบลาหมูกลมเลยนะ”

“มันเป็นแฟนนายรึไง ไม่ต้องจูบทุกวันก็ได้มั้ง!” เขามันประหลาดจริงๆ นะ ตั้งแต่เจอหมอนี่ที่นี่ทุกวัน  และทุกครั้งที่เขาแย่งหมูกลมไปจากฉัน ก่อนที่เขาจะคืน เขาต้องจุ๊บหัวไอ้หมูกลมก่อน

ฉันได้ยินเสียงดีเดย์ขำออกมา และทำท่าจะเอื้อมมือมาจับหมูกลม แต่ดีที่ฉันเอาหลบทัน

“ไม่! ถ้านายจับหมูกลมฉันก็แพ้นายสิ”

“เอ้า แล้วฉันจะจูบมันได้ยังไงเล่า”

“ไม่ต้องจูบ ฉันจะขึ้นห้องแล้ว” ดีเดย์เอื้อมมือมายึดแขนฉันไว้อีกครั้ง

“ได้ไง ฉันจูบลามันทุกวันนะ”

“กลับไปจูบตุ๊กตาหมาที่บ้านนายไป -_-

“ใครบอกว่าฉันอยู่บ้านเหรอยัยหน้าแบ๊ว : )

“ฉันพูดส่งเดชเอง ทำไมล่ะ”

“ถ้าไม่ให้จูบหมูกลม ฉันจะจุ๊บหน้าผากเธอแทนนะ”

“นะ...หะ...หา! O.O” ฉันถึงกับตกใจแล้วมองเขาตาโต ดีเดย์กำลังกลั้นขำจนฉันอยากจะถีบเขาแรงๆ “จะ...จะบ้าเหรอ!

“เอ้า เร็วสิ~ เอาไง”

“ไม่ให้อะไรทั้งนั้นล่ะ ฉันไปล่ะ!” ฉันจะลุกขึ้น แต่เขายังคงยึดแขนฉันไว้แน่น หมอนั่นยังคงยิ้มกริ่มจนไม่น่าไว้ใจ ตาเล็กหยีของเขาน่าจิ้มให้แตกตายจริงๆ

“งั้นจุ๊บหน้าผากเธอแทนละกันเนอะ”

“บะ...บ้านนายสิ!” ฉันจะเอี้ยวตัวหลบเขาเมื่อรู้สึกได้ว่าดีเดย์กำลังยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ! “กรี๊ดดดด! นายอย่าเล่นแบบนี้สิ ไอ้บ้า!

ฉันยกไอ้หมูกลมที่จับอยู่ด้วยมือทั้งสองข้างขึ้นบังหน้าพร้อมกับหลับตาปี๋! จนดีเดย์ค่อยๆ ปล่อยมือออกจากแขนฉัน

...ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ ฉันได้ยินเพียงแค่เสียงหายใจเบาๆ ของไอ้หมูกลม ฉันค่อยๆ หรี่ตาขึ้นแล้วลืมตาในที่สุด

ฮู่วววว ไอ้หมูกลมช่วยชีวิต TOT

หมอนั่นไม่ได้จุ๊บหน้าผากฉันจริงๆ ฉันลดหมูกลมลงมาระดับเดิมแล้วมองไอ้หน้าตี๋กวนประสาทตรงหน้าที่กำลังนั่งยิ้มให้ฉัน

“เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง!

“เอ้า ก็ฉันยื่นขอเสนอให้เธอแล้วนะ เธอไม่ให้ฉันหอมไอ้หมูกลมเองนี่”

“นายเอามันไปแต่งงานด้วยเลยมั้ย =_=

“ฉันเคยขอเธอแล้ว เธอไม่ให้ฉันเอง” นายจะแต่งงานกับหมาจริงๆ เหรอไงล่ะไอ้บ้า

“ฉันไม่ให้หรอก!” ดีเดย์หัวเราะออกมาอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะเอามือข้างหนึ่งยกขึ้นพาดพนักพิงไว้ลวกๆ

แล้วอยู่ดีๆ เขาก็เอนตัวลงหอมไปกลางกระหม่อมของไอ้หมูกลมจนได้! ดีเดย์เงยหน้าขึ้น ใบหน้าตี๋ๆ กวนประสาทของเขาอยู่ห่างจากฉันไม่เท่าไหร่นัก เขายกยิ้มอีกครั้งแล้วถอยกลับไปนั่งดีๆ เหมือนเดิม

“ฉัน...ฉันไปล่ะ!” ฉันยัดหมูกลมลงตะกร้าแล้วลุกขึ้นในที่สุด หมอนั่นยกมือบายๆ ฉันเหมือนทุกครั้ง

“เอ้อ เดี๋ยวก่อนคะนิ้ง”

“อะไรอีก -_-“ ฉันสะบัดหน้าหันไปมองเขา ดีเดย์ใช้มือข้างที่พาดกับพนักพิงเท้าหัวตัวเองเอาไว้

“จะบอกว่า...”

“...?”

“แค่ฉันแหย่เล่นไม่ต้องหน้าแดงก็ได้นะ : )

O///O

“เมื่อกี้ยิ่งดูใกล้ๆ หน้าเธอโคตรแดงเลยว่ะ ฮ่าๆ” ดีเดย์หัวเราะออกมาอย่างสะใจ ในขณะที่ฉันแทบจะมุดดาดฟ้าหายไปห้องของตัวเองตอนนี้ให้รู้แล้วรู้รอด

กรี๊ดดดดดดดดด...ใครหน้าแดงกัน ไอ้มั่ว! T///T

“ยะ...อย่ามาหลงตัวเอง!

“เอ้ย ฉันแค่บอกว่าเธอหน้าแดง ไม่ได้บอกว่าเธอมาชอบฉันซะหน่อยนี่”

=O=//” ฉันถึงกับพูดไม่ออก สะบัดหน้าหนีเขาแล้วเดินกระแทกเท้าออกมาจากตรงนั้นทันที มีเพียงแค่เสียงหัวเราะของดีเดย์ที่ดังตามมาหลอกหลอนฉัน

ฮึ่ยยยย! ทีใครทีมัน!

ฝากไว้ก่อนเถอะ ไอ้อาตี๋บ้า!

 

ฉันเหนื่อยกับการเรียนเสียจริงๆ =_=

บางทีวิชาในคณะบริหารมันก็ยากเกินกว่าคนสมองทึ่มๆ อย่างฉันจะรับไหว แต่ทำไงได้ ตัดสินใจเลือกทางนี้แล้วนี่นา ฮือๆ

บางทีฉันว่าฉันยอมอยู่หอฟังเสียงไอ้หมูกลมร้องหงิงๆ ทั้งวัน ดีกว่าต้องออกจากหอตอนเที่ยงๆ แดดร้อนๆ แล้วเรียนจนถึงเย็นแบบนี้!

ฉันหาววอดๆ ขณะยืนรอยัยมาร์กี้ที่หน้าตึก

นอกจากเพื่อนฉันจะเป็นยัยคุณหนูไฮโซเอาแต่ใจแล้ว ยังเป็นคุณนายสายเสมออีกด้วยนะ!

เอี๊ยดดดด~

รถสีดำสุดหรูราคาเกินล้านจอดลงตรงหน้าตึกอย่างเป็นสง่า (ประชด) จนคนในบริเวณนั้นพากันหันมามองเพราะเสียงเบรคที่สุดแสนจะน่ารำคาญหูเมื่อกี้

และฉันก็เห็นเรียวขาสวยคุ้นตาของเพื่อนสนิทฉันกำลังนวยนาดลงมาจากรถคันนั้น พร้อมกับเจ้าของรถที่ใส่แว่นตาดำสุดเท่ลงมาด้วย -_- นายเตอร์

“คะนิ้งงง ~” มาร์กี้เห็นฉันที่ยืนรออยู่ตรงนี้แล้ว ยัยนั่นโบกมือให้หยอยๆ ก่อนที่ฉันจะเห็นว่าประตูด้านหลังรถถูกเปิดออกมาด้วย

นั่นมันเพื่อนเตอร์อีกคนนี่...ไมค์

ทั้งสามคนเดินมาหาฉันที่ยืนรออยู่หน้าตึก ฉันยิ้มทักทายเตอร์กับไมค์เล็กน้อย และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่ฉันรู้สึกว่าสายตาของไมค์มันช่างหวานเชื่อมจนไม่กล้าสบตานาน

เขาเป็นคนสายตากะล่อนแบบนี้อยู่แล้ว หรือยังไงกันแน่เนี่ย T///T

“แกรอนานเปล่า”

“ไม่นานหรอก แค่เกือบหลับ”

“แกอ่ะ T^T” มาร์กี้ยื่นมือมาตีแขนฉันพลางทำหน้าเบะ เตอร์ขำเบาๆ พร้อมกับลูบหัวเธอ

“ตั้งใจเรียนล่ะ เดี๋ยวเลิกเรียนฉันมารับไปกินข้าว” ยัยมาร์กี้พยักหน้าฟังคำบัญชาของแฟนตัวเอง ก่อนที่ยัยนั่นจะควงแขนฉันเอาไว้

และเป็นอีกครั้งที่ฉันหันไปสบตากับไมค์โดยบังเอิญ

“ตั้งใจเรียนนะครับคะนิ้ง ^^

“ขอบคุณค่ะ ^^;” เขายกยิ้มหวานให้ฉัน ก่อนที่ยัยมาร์กี้จะกึ่งลากกึ่งดึงแขนฉันให้เดินเข้าไปในตึก

ฉันสังเกตได้ว่ายัยนั่นหันกลับไปมองเตอร์กับไมค์ และพอเห็นว่าเขาสองคนเดินกลับไปที่รถแล้ว มาร์กี้ก็รีบหันมามองหน้าฉันทันที

“แก ข่าวด่วนข่าวใหม่เสิร์ฟตรงถึงที่ >O<

“อะไรของแก” ฉันเหลือบมองมาร์กี้อย่างงุนงง ขณะที่ยัยนั่นกำลังเขย่าแขนฉันด้วยท่าทางตื่นเต้น

“คิกๆ ที่จริงฉันรู้มาสักพักแล้วล่ะ แต่ฉันรอให้เขาไปเคลียร์ทางฝั่งเขาเสร็จก่อน แล้วค่อยเอามาบอกแก”

“แกพูดเรื่องอะไรเนี่ยมาร์กี้ -_-“ ยัยมาร์กี้กวาดตามองไปรอบๆ ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้น พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาลง

“เรื่องของไมค์น่ะ”

“...?”

“ไมค์เขาชอบแก >O<!

O.O!!

ฉันถึงกับหยุดเดินแล้วหันไปมองมาร์กี้อย่างตกใจ! มะ...ไมค์? ไมค์เพื่อนเตอร์น่ะนะ?!

“แกว่าไงนะ?”

“ฉันบอกว่าไมค์ชอบแกย่ะ! เขาปิ๊งแกตั้งแต่วันที่เจอที่ร้านอาหารแล้ว”

=O=;

“เขามาถามเรื่องกับฉันใหญ่เลย แต่ไมค์เจ้าชู้ -^- ฉันเลยบอกเขาว่าถ้าคิดจะจีบเพื่อนฉันต้องจริงจัง เขาเลยไปจัดการเคลียร์เรื่องของตัวเองมา”

“...”

“ไงล่ะ! อึ้งเลยสิคะนิ้ง ระดับไมค์เชียวนะ! เขายอมเซย์โนสาวอื่นเพื่อเตรียมตัวจะมาจีบแกเลยนะเนี่ย” ฉันถึงกับทำสีหน้าไม่ถูก แล้วเริ่มเดินอีกครั้ง

ถึงว่าสิ...สายตาที่เขามองฉันมันถึงได้ดูกรุ้มกริ่มผิดปกติ T^T เขาจะหว่านเสน่ห์ใส่ฉันเองหรอกเหรอเนี่ย

“คะนิ้ง~ ไมค์เขาบอกให้ฉันช่วยเป็นแม่สื่อให้แกกับเขาด้วยล่ะ แกว่าไง?”

“...”

“ไมค์ก็ดีน้า >.< บ้านก็รวยดี รูปก็หล่อ แถมยังเทคแคร์เก่ง ตามใจอีกต่างหาก ดูยังไงๆ ก็เหมาะกับแกดีออก”

“ฉันไม่เคยบอกซะหน่อยว่าชอบผู้ชายเอาใจ -_-“ ฉันพยายามเดินเร็วขึ้นแล้วแกะแขนยัยมาร์กี้ที่เกาะฉันเป็นปลิง

“โหยยย ก็ไม่ได้บอกให้แกชอบ! ลองคุยดูก่อนก็ได้นี่นา”

“...”

“นะๆ ~ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว นะๆๆ” มาร์กี้ใช้นิ้วชี้ของตัวเองจิ้มมาที่แขนของฉันหลายที จนฉันต้องเหล่มองยัยนั่นแล้วเดินขึ้นหน้าเธอในที่สุด

“โห่ย อะไรอ๊ะคะนิ้ง T^T” ฉันได้ยินเสียงง้องแง้งของมาร์กี้ดังอยู่ด้านหลัง แต่ก็ไม่ได้สนใจที่จะหันกลับไปมอง

อย่าพยายามยัดเยียดใครให้ฉันเลยยัยเพื่อนบ้า

แกก็น่าจะรู้ว่าฉันเป็นคนชอบคนยาก -_-

แล้วอีกอย่างถ้าฉันจะชอบใคร...มันต้องเป็นคนที่รู้สึกชอบไปเอง ไม่ใช่เพราะการยัดเยียดจากคนอื่นย่ะ!

 

หงุดหงิดยัยมาร์กี้จริงๆ เลย!

ก็รู้หรอกนะว่าจะช่วยเพื่อนของแฟน แต่ไม่สงสารคะนิ้งคนนี้บ้างเลยเหรอ ฮือๆ T^T

ตอนนี้ฉันกำลังเดินกระแทกเท้าเป็นบ้าคนเดียวอยู่ในห้างสรรพสินค้าใกล้มหาวิทยาลัย หลังจากที่เลิกเรียน แล้วยัยมาร์กี้พยายามจะลากฉันให้ไปกับเธอเสียจนได้

เหตุผลก็มีอยู่อย่างเดียว...ยัยนั่นจะให้ฉันไปเจอไมค์ยังไงเล่า!

ฉันเลยหาทางและเหตุผลชิ่งเธอมาจนได้ สุดท้ายก็เลยมาเดินทำหน้าบูดอยู่ที่ห้างนี้ล่ะ

มันน่าโมโหจริงๆ นะ ฮึ่ย! ฉันเลยเดินเข้าร้านนู้นออกร้านนี้ซื้อของเล็กๆ น้อยๆ ไปเรื่อยเพื่อดับอารมณ์ หงุดหงิดของตัวเอง

เพิ่งจะเข้าใจก็วันนี้ล่ะ...ทำไมผู้หญิงเอะอะอะไรก็จะชอบออกมาช้อปปิ้งลูกเดียว

“คะนิ้ง!” ฉันชะงักเท้าของตัวเองที่กำลังจะเดินเข้าร้านรองเท้าร้านหนึ่ง พลางหันไปมองด้านหลังด้วยความสงสัย

ทำไมเหมือนได้ยินว่ามีใครเรียกฉัน หรือฉันจะหูฝาดกันนะ?

ฉันหันกลับเมื่อไม่เห็นว่าจะเจอใครที่รู้จัก แต่ยังไม่ที่จะก้าวขาเดินเสียด้วยซ้ำ ไหล่ของฉันกลับถูกใครบางคนจับไว้

O.O

“มาเดินเล่นอยู่นี่เอง ^^

^^;” ฉันถึงกับปั้นยิ้มแทบไม่ทันเมื่อเห็นว่าเป็นใคร...ไมค์ TOT!

ต้องเป็นยัยมาร์กี้บอกแน่ๆ เลย! อยากจะกรี๊ด!

ฉันเห็นว่าไมค์เหลือบมองถุงสามสี่ใบในมือฉัน

“หนักรึเปล่าฉันถือให้มั้ย”

“อะ...เอ่อ” นายรุกแรงไปหรือเปล่านะ พอรู้ว่าฉันรู้ก็เล่นแบบนี้เลยเหรอ ฉันตั้งตัวไม่ทันนะ ฮือๆ

“มานี่มา ฉันถือให้ ^^” เขาเข้ามาฉวยถุงไปจากมือฉันจนฉันตั้งตัวไม่ทัน และสุดท้ายถุงทั้งหมดก็ไปอยู่ที่มือเขาจนได้

ฉันถึงกับไปไม่เป็นทำอะไรไม่ถูก ในขณะใบหน้าหล่อของเขายังคงจับจ้องมาที่ฉัน

“คือ...เอ่อ ฉันจะไปซื้อของต่อ”

“ตามสบายเลย ^^” เขาผายมือไปด้านหน้า ฉันเอามือเกาหัวตัวเองด้วยความงุนงงกับชีวิตแล้วหันหลังหนีเขาในที่สุด

นี่เขาจะเล่นแบบนี้จริงๆ ใช่มั้ย T^T เรายังไม่รู้จักกันเลยนะ

ฉันปล่อยให้ไมค์เดินตามฉันเงียบๆ เพราะไม่รู้จะปลีกตัวออกห่างเขายังไง ในเมื่อของๆ ฉันที่ซื้อมาอยู่กับเขา และฉันเองก็ไม่กล้าขอถุงเขาคืนมา ฮือออ ฉันไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้นี่!

ฉันซื้อของที่ร้านสุดท้ายจนเสร็จ พร้อมกับเดินออกมาจากร้านพลางคิดไม่ตกกับคนที่เดินอยู่ด้านหลัง

“เอาถุงมาสิ เดี๋ยวฉันถือให้”

“ไม่เป็นไรหรอก ฉันถือเองดีกว่า ^^;” ฉันหันไปยิ้มให้เขาอย่างเกรงใจ

ฉันซื้อของเสร็จหมดแล้วนะ อยากจะกลับหอแล้วด้วย T^T แต่ฉันไม่รู้จะทำยังไงกับเขาดี

ฉันยิ้มเฝื่อนๆ ให้กับคนตรงหน้าที่ยังคงยกยิ้มทำหน้าหล่ออย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร

...จริงสิ O.O!

ถึงจะไม่อยากใช้มันเท่าไหร่ก็เถอะ...แต่ถ้าฉันใช่ญาณพิเศษของฉัน ฉันอาจจะรู้ว่าเขาจะทำอะไรต่อหลังจากนี้ และฉันก็อาจจะหาทางเอาตัวรอดให้ตัวเองได้ -_-;

“จะไปไหนต่อล่ะ ~” ไมค์ยิ้มกว้างให้ฉันมากขึ้นไปอีก จนใบหน้าหล่อของเขาดูน่ารักขึ้นในทันที ฉันเลยใช้จังหวะนี้ยิ้มตอบกลับเขาไปอย่างเต็มที่พลางสบตาหวานเชื่อมของเขาแบบเต็มตา

ช่างเป็นแววตาที่อันตรายจริงๆ T///T

“ยังไม่รู้เลย” ฉันตอบเสียงเบา ขณะที่สมาธิของฉันกำลังจดจ่ออยู่กับดวงตาของคนตรงหน้า

เพ่งเข้าไปคะนิ้ง...เพ่ง!

“นิ้ง...คะนิ้ง!

“หะ หา! O.O” ฉันแอบสะดุ้งตัวอย่างตกใจกับเสียงที่ไมค์เรียกฉัน!

“มีอะไรรึเปล่า จ้องหน้าฉันใหญ่เลย O.O

“ปะ...เปล่า ^^;” ฉันรีบหันกลับในทันที

แย่แล้ว...มโนภาพเมื่อกี้ที่ฉันเห็น เขาจะลากฉันไปกินข้าวด้วย แล้วตามด้วยการไปส่งฉันที่หอ!

ให้ตายเถอะ TOT ทำยังไงดี ฉันไม่อยากไปกับเขาแล้วจริงๆ นะ แค่นี้ก็อึดอัดจะตายแล้ว ฮือๆ ไม่ได้การ...ฉันต้องหาทางปลีกตัวจากเขาให้ได้!

ฉันเดินช้าๆ พลางเหลือบมองคนข้างหลังที่ยังคงเดินตามฉันโดยไม่คิดจะถามอะไร

ทำยังไงดี ทำยังไงดี! ของฉันเขาก็ถืออยู่ ถ้าจะชิ่งไปก็ต้องได้ถุงพวกนั้นคืนมาก่อน! แต่ถ้าฉันขอถุงคืน เขาก็ต้องรู้ว่าฉันจะกลับแล้ว และถ้ารู้ว่าจะกลับเรื่องราวมันก็ต้องเป็นไปตามมโนภาพที่ฉันเห็นเมื่อกี้อย่างแน่นอน

ไม่เอานะ ฉันไม่อยากไปจริงๆ นะ ฮือๆ

อ๊ะ! นึกอะไรออกแล้ว...

ในเมื่อที่นี่ก็มีซุปเปอร์มาร์เก็ต และหน้าซุปเปอร์มาร์เก็ตที่นี่ก็มีจุดรับฝากของ...หึๆ

ฉันเหลือบมองไมค์อีกครั้ง ก่อนที่จะหันไปหาเขา

“ฉันขอถุงหน่อยสิ ^^

“หือ O.O

“เอ่อ คือฉันกะจะไปเดินดูอะไรต่ออีกนิดน่ะ แต่ว่าจะเอาของไปฝากที่จุดฝากของซะหน่อย”

“หือ? ฉันถือให้ก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก ไม่หนักสักนิดเลย”

“เปล่าหรอก กะว่าเดินดูของเสร็จจะไปหาอะไรกินต่อเลย แล้วค่อยมาเอาของทีเดียว” ฉันฉีกยิ้มซะเต็มที่ และดูเหมือนไมค์จะยิ้มขึ้นมาได้เมื่อได้ยินคำว่าไปหาอะไรกินต่อ -_-;

“งั้นเดี๋ยวฉันเดินไปด้วย”

“มะ...ไม่เป็นไรเลย! คือฉันจะไปเข้าห้องน้ำด้วย นายรออยู่แถวนี้ล่ะ”

-O-

“ฉันจะกลับมาเดินดูของแถวนี้ ต่อจะได้ไม่ต้องเดินย้อนไปย้อนมาไง เนอะ ^^;

“จะดีเหรอ?”

“ดีที่สุดเลยล่ะ” ไมค์ทำหน้าครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง จนสุดท้ายเขาก็พยักหน้าลงในที่สุด ทำเอาฉันแอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

และในที่สุด เขาก็ส่งถุงทั้งหมดที่ถือมาให้ฉัน

“งั้นฉันรออยู่ตรงนี้นะ ^^

“โอเค” ฉันตอบเขากลับในทันที ก่อนจะหันหลังกลับแล้วแสร้งเดินทางไปโซนซุปเปอร์มาร์เก็ต ฉันแอบหันไปมองเป็นระยะๆ ก็พบว่าไมค์ยังคงมองตามฉันไม่วางตา

ทำยังไงดีล่ะคะนิ้งเอ๊ย!

ปั่ก!

“ว้าย ขอโทษค่ะ!” ฉันกำลังก้มๆ เงยๆ เลี้ยวหาทางหลบจากรัศมีสายตาของไมค์ เลยชนคนอื่นเข้าจนได้!

ฉันใช้หลังมือลูบหัวตัวเองแล้วเงยหน้ามองบุคคลที่ยืนอยู่ตรงหน้า

O.O!

“อ้าว” คำพูดคำเดียวของเขาทำเอาฉันหน้าหงิก นายดีเดย์! “มาช้อปปิ้งหรือไงแม่คุณ”

ดีเดย์เหลือบมองบรรดาถุงที่ฉันถือไว้เต็มสองมือ แถมน้ำเสียงของยังดูกวนประสาทตามแบบฉบับ

“เรื่องของฉันเถอะ หลีกหน่อยฉันจะเดิน” ฉันพูดพลางชะเง้อมองกลับไปยังทางเดิม ก็เห็นหัวตั้งๆ ของไมค์กำลังเดินวนไปเวียนาอยู่แถวนั้น

ก่อนที่เขาจะสงสัยแล้วเดินตามหาฉัน ฉันต้องรีบออกไปก่อน!

“จะรีบไปไหนเนี่ย”

“ไว้ค่อยคุยกัน -_-^” ฉันเบี่ยงตัวจะเดินผ่านดีเดย์ไป แต่เขากลับหน้ามึนคว้าแขนฉันเอาไว้

มันใช่เวลามั้ยไอ้อาตี๋บ้า!

“หนีเจ้าหนี้ที่ไหนมารึเปล่าเนี่ย หรือไปขโมยของร้านเขามา ^^” ดีเดย์พูดติดตลกแต่ฉันไม่ขำด้วย ฉันพยายามออกแรงดึงแขนตัวเองออกพลางมองหาไมค์ ก่อนจะพบว่าเขาเริ่มมองมาทางนี้แล้ว!

“โอ้ยย นายนี่! ฉันจะไปแล้ววว!” ฉันหันไปมองเขาอย่างไม่สบอารมณ์ ขณะที่ดีเดย์ไม่สนใจอะไรสักอย่าง

“ทำไมต้องทำท่ามีลับลมคมในด้วยเนี่ย”

“ไม่ยุ่งสักเรื่องได้มั้ยฮะ -_-“ ฉันชะเง้อมองไปทางฝั่งไมค์อีกครั้ง

O.O วะ...เวรแล้ว! ไมค์กำลังจะเดินมาทางนี้!

ฉันรีบสะบัดแขนตัวเองอย่างรุนแรง ดูเหมือนดีเดย์จะงุนงงกับการกระทำของฉัน เขาเริ่มมองไปตามทางที่ฉันกำลังมองอยู่

“อ้าว ไอ้ไมค์นี่หว่า” ดีเดย์ทำท่าจะตะโกนเรียกไมค์! ฉันรีบใช้มือข้างนึงปิดปากเขาอย่างทุลักทุเล จนถุงเลื่อนไปห้อยต่องแต่งอยู่ที่แขนจนหมด!

“ห้ามเรียก TOT!” ไมค์เดินใกล้เข้ามาแล้วนะ ฮือๆ ดีนะที่แผ่นกั้นตรงจุดฝากของยังบังฉันจากเขาในมุมนี้ได้

“อะไรของเธอเนี่ย” ดีเดย์จับมือฉันออก แล้วมองฉันด้วยสีหน้างุนงง

ฉันอยากจะข่วนหน้าเขาให้พังเลยจริงๆ มาได้ไม่รู้เวล่ำเวลาเลยไอ้อาตี๋!

“ฉันหนีเพื่อนนายอยู่ เข้าใจรึยัง! T^T

“ฮะ? ไอ้ไมค์น่ะนะ O.O” ดวงตาเรียวเล็กของเขาเบิกโตด้วยความประหลาดใจถึงขีดสุด “เธอหนีมันทำไมน่ะ”

“โอ๊ยย! อย่าเพิ่งถามมากได้มั้ย ฉันไม่อยากให้เขาเห็นฉันตอนนี้” ฉันชะเง้อมองไมค์ แล้วก็ต้องตกใจเมื่อรู้ว่าเขาใกล้เข้ามาเรื่อย!

ฉันไม่สนใจดีเดย์ที่จับแขนฉันไว้ แล้วเริ่มออกเดินอีกทางทันที จนหมอนั่นที่ยังงุนงงถึงกับเดินตามแรงดึงของฉัน

“เฮ้ย อะไรของเธอเนี่ย!

“โอ๊ย อย่าถามมากได้มั้ยเล่า”

“ทำไมเธอต้องหนีไอ้ไมค์ด้วยล่ะ” ฉันหันไปมองเขาอย่างขัดใจ ไมค์จะเห็นฉันเพราะนายนี่ล่ะ!

“ถ้านายพาฉันหนีไปจากตรงนี้ได้แล้วไมค์ไม่เห็นฉัน ฉันจะเล่าให้ฟัง”

=O=

“โอเคมั้ย พอใจยัง!” ดีเดย์ขมวดคิ้วเหมือนงุนงงอยู่เล็กน้อย ก่อนที่เขาจะหันกลับไปมองแล้วชะเง้อมองไมค์ที่กำลังจะเลี้ยวมาเจอพวกเราอีกไม่นาน

แล้วอยู่ดีๆ ดีเดย์ก็เลื่อนมือมาจับตรงข้อมือฉันพร้อมกับลากฉันให้เดินตามเขาไปในทันที!

ให้ตายเถอะ...

นายนี่ก็ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเขาเหมือนกันนะดีเดย์ =_=!






 

To be Continued










มุมทอล์ค *


สวัสดีค่าาา ขอกรี๊ดทักทายสักหนึ่งที
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

โอย ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นค่ะ เป็นเพราะเน็ตหอ
หรือเป็นเพราะระบบ กว่าจะเเข้าหน้ามายไอดีได้

อืดมากกกกกกกกกกกกกกกกกก TOT
ที่จริงจะอัพตั้งแต่เมื่อวาน นั่งรอหน้าเว็บโหลดแล้วโหลดอีก
จนสุดท้ายอมแพ้ ไม่ยอมขึ้นให้ซะทีแงงงง
งง
นี่นั่งรีเฟรชหน้าตั้งแต่บ่ายแล้วค่ะ ฮืออออ


สำหรับตอนที่ห้านี้จะเป็นตอนสุดท้ายที่จะลงในเว็บนะค้า
ที่เหลือต้องติดตามอ่านในหนังสือกันน้าา >__<
มาลงส่งท้ายให้สักหน่อยยยยย
มาให้คำตอบด้วยว่า หนุ่มหน้ามนผมน้ำตาลบนหนังสือคือใคร!
ฮ่าๆๆๆๆ >______<

อาทิตย์หน้าจะสอบมิดเทอมแล้วค่ะ ฮือออ
ช่วงนี้กลายเป็นคนอัพนิยายช้าในบัดดล

ทำไมปลายปีนี้ดวงตกอับบบบบบ
ป่วยเสร็จ ก็งานเยอะ งานเยอะ ก็สอบต่ออีก ฮืออออ TOT

แวะมาบ่นแบบเบาๆ ค่าา 5555555

คิดถึงนักอ่านทุกคนเหมือนเดิมมมมมมมมม
จุ๊บบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบบ <3





อย่าลืมติดตามเรื่องนี้กันนะคะ !



1 เม้นท์ 1 กำลังใจเช่นเดิมม ^^
ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ




ไว้เจอกันตอนหน้าค่าาา

รักทุกคนนนนนนน
ม๊วฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ^3^




 

 


 






















© Tenpoints !

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

187 ความคิดเห็น

  1. #178 Princess_of_Devil ( NJ ) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2555 / 23:59
    ดีเดย์น่ารักมากเลย ><

    อ๊ากคู่แข่งคนสำคัญปรากฏตัวแล้ววว
    #178
    0
  2. #177 กระเป๋าลิง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2555 / 18:03
    55555555+ ดีเดย์นารักกจุง >3<
    #177
    0
  3. #176 kusu kusu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2555 / 16:12
    ซื้อแน่นอนค่าา >O<
    #176
    0
  4. #175 123 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2555 / 22:59
    ซื้อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ^^
    #175
    0
  5. #174 minniesp (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2555 / 20:29
    ติดตามซื้อหนังสือแน่นอนเลย สนุกมาก
    #174
    0
  6. #173 wnwn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2555 / 17:53
    ขอบคุณค่ะะะะ :) 
    #173
    0
  7. #172 earn (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2555 / 20:20
    น่าสนุกมากๆๆเลยติดตามคร้า><

    #172
    0
  8. #171 Queen (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2555 / 19:38
    เอาแล้วไงล่ะ~ เสน่ห์แรงใช่เล่นนะคะนิ้ง
    #171
    0
  9. #170 Namfon13 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2555 / 13:38
    มีหนุ่มหล่อโผล่มาอีกคนซะแล้ว 555
    #170
    0
  10. #169 Meaning (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 23:06
    55555555. >O< 'ดีเดย์ดูเป็นคนชอบช่วยเหลือซะจริง ๆ //โดนตบ !
    #169
    0
  11. #168 CrazyWitch (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2555 / 21:56
    ทำไมดีเดย์เป็นคนแบบนี้ 55555555
    ไม่ค่อยอยากรู้เรื่องของคะนิ้งกับไมค์เล้ยยย ^^
    #168
    0