★ Maybe you  เกมรักลับบอกใจ ว่าอาจใช่เธอ ☆★

ตอนที่ 4 : Chapter 3+4 ☆ เพื่อนของแฟนเพื่อน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,596
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    24 พ.ย. 55






 

 

Chapter 3+4  เพื่อนของแฟนเพื่อน


 


 

 

 

 

 

“แกอยู่ตรงไหนเนี่ยมาร์กี้”

(หน้าตึกคณะไงแก รีบๆ มาเลย ฉันกับเตอร์รอกันจนหิวแล้ว)

ฉันวางสายจากยัยมาร์กี้แล้วเดินลงมาจากตึกเรียน ฉันเพิ่งเลิกคลาสเมื่อกี้นี้เอง บังเอิญวิชานี้เป็นวิชาเลือกเสรี และยัยมาร์กี้ก็ลงเลือกไม่ทัน ฉันก็เลยต้องมานั่งเรียนคนเดียวอย่างเหงาหงอย แย่ที่สุด T^T

และเมื่อฉันลงมาด้านหน้าตึกแล้ว ฉันก็กวาดสายตาไปทั่วบริเวณก่อนจะพบใบหน้าหล่อรัศมีจับของเตอร์ และผมสีบลอนด์อลังการของมาร์กี้ที่นั่งอยู่ที่โต๊ะไม่ไกลจากตรงนี้

“คะนิ้ง ~” มาร์กี้กวักมือเรียกฉันทันทีที่เห็นฉันเดินเข้ามาใกล้ ฉันเพิ่งรู้ว่านอกจากแฟนของยัยมาร์กี้แล้วนั้น ยังมีผู้ชายอีกคนนั่งอยู่ด้วย แต่เพราะจากมุมนี้เขานั่งหันหลังให้ฉันและกำลังง่วนอยู่กับการก้มทำอะไรสักอย่างที่โต๊ะ

เตอร์หันมายิ้มทักทายฉัน ฉันเลยยิ้มทักทายเขากลับ ก่อนจะเดินอ้อมลงไปนั่งเก้าอี้ม้าหินอีกฝั่งที่ยังว่างอยู่ และวินาทีนั้นผู้ชายที่ฉันไม่รู้จักที่นั่งตรงข้ามฉันกลับเงยหน้าขึ้นมาพอดี!

OoO!!!

O.O!

-_-

ดะ...ดีเดย์! มะ...หมอนั่นมาอยู่ที่นี่ได้ไง!

“คะนิ้งนี่ดีเดย์เพื่อนเตอร์ ส่วนนี่คะนิ้งนะดีเดย์ ^O^” มาร์กี้กำลังแนะนำดีเดย์ให้ฉันรู้จัก ฉันจ้องมองเขาด้วยท่าทีตกตะลึงไม่น้อย ขณะที่หมอนั่นแกล้งทำเป็นนิ่งได้อย่างดีเยี่ยม

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ : )

“...”

“คะนิ้ง ทำไมแกไม่ทักทายเพื่อนเตอร์หน่อยล่ะ” มาร์กี้ยื่นมือมาตีแขนฉันเบาๆ

“อ้อ เช่นกันค่ะ ^^” ฉันกัดฟันพูดสุดๆ

ร้ายมาก! หมอนั่นทำเป็นไม่รู้จักฉัน ทั้งๆ ที่เราสองคนเจอกันมาสองคืนแล้ว(??) ฉันลอบมองหมอนั่นที่แอบยกยิ้มเล็กน้อยแล้วกลับไปก้มหน้าก้มตากดไอโฟนเล่นอย่างสบายใจ

หมั่นไส้ที่สุด!

ถึงเตอร์จะรู้จักกับมาร์กี้มาได้ระยะหนึ่ง ฉันก็เคยไม่ได้เจอเพื่อนเขาหรอก เพราะเตอร์เป็นฝ่ายมาหามาร์กี้เองมากกว่า และฉันเองก็ไม่เคยไปไหนกับมาร์กี้เวลาที่เตอร์พาเพื่อนมาด้วย นี่เป็นครั้งแรก!

แล้วเพื่อนของเตอร์กลับเป็นไอ้มนุษย์ดาดฟ้าดีเดย์!

“ฉันจะไปดูหนังกับเตอร์ เลยจะไปกินข้าวที่ห้าง แกไปด้วยกันมั้ยคะนิ้ง” ฉันเงียบอย่างชั่งใจเล็กน้อย ไปก็ไปเป็นก้างขวางคอคู่รักเขาซะเปล่าๆ

“ไม่ดีกว่าแก แกไปเถอะ”

“ไม่ไปเหรอ O.O

“ไม่เอา ฉันไม่อยากไปเป็นก้าง” ฉันพูดติดตลก

“ไม่เห็นเป็นไรเลยคะนิ้ง เพื่อนฉันก็ไปด้วยนี่ไง เธอไม่เป็นก้างหรอกน่า ^^” ฉันหันไปมองเตอร์แทน และเขาก็กำลังเอื้อมมือไปตบหลังดีเดย์ป้าบใหญ่

คนพวกนี้เลือกคบเพื่อนที่หน้าตาหรือไงกันนะ เตอร์ดูโดดเด่นราวกับดาราไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ไหน ผมสีน้ำตาลสว่างของเขามันช่างรับกับใบหน้าคมของเขา หูข้างหนึ่งของเขาใส่จิวสีเงินเอาไว้ มันแวววับทุกครั้งที่ต้องกับแสงแดด บุคลิกของเตอร์ดูกะล่อนๆ แบบน่าเข้าหาอย่างบอกไม่ถูก -_-

ถ้าเตอร์เป็นคนหน้าตาดีฝ่ายอธรรม มนุษย์ดาดฟ้าหน้าตี๋ดีเดย์ก็คงเป็นคู่หูหน้าตาดีฝ่ายธรรมะของเขานั่นล่ะ

แต่นี่ไม่ใช่ประเด็น!

ประเด็นตอนนี้คือฉันจะไม่ไปไหนกับนายดีเดย์! เดี๋ยวเขาเกิดมาเนียนอยากรู้อะไรจากฉันอีกล่ะ!

แค่ตอนนี้หมอนั่นก็รู้แล้วล่ะสิว่าฉันเป็นเพื่อนมาร์กี้ TOT! เชอะ ฉันก็รู้เหมือนกันนั่นล่ะว่าเขาเป็นเพื่อนเตอร์

ถือว่าวิน-วินไปก็แล้วกัน!

“ไม่ไปจริงๆ เหรอคะนิ้ง” มาร์กี้ถามย้ำฉันอีกครั้ง และฉันก็ส่ายหน้าในทันที

“ไม่ต้องกลัวไอ้เดย์หรอกน่าคะนิ้ง ไอ้เดย์มันไม่กัดหรอก ^O^” เตอร์ยังคงพรีเซ้นท์เพื่อนเขาอย่างเต็มที่ และหมอนั่นก็เงยหน้าขึ้นมามองเตอร์อย่างไม่พอใจกับคำพูดเขาเล็กน้อย “ยิ่งเธอเป็นสาวน้อยไว้ผมหน้าม้าแบบนี้แล้วด้วยนะ ไอ้เดย์จะยิ่งดูแลอย่างดีเลย”

“ไอ้เตอร์ -_-

“เอ้า หรือไม่จริง คะนิ้งนี่เสป็กแกเลยนะ เห็นคะนิ้งแล้วนึกถึงสาวๆ ของแกสมัยมอปลาย แบ๊วๆ แบบนี้ทั้งนั้นเลยไอ้เดย์ ^^” ดวงตาเรียวเล็กของดีเดย์หรี่ลงมองเพื่อน ก่อนจะได้ยินเสียงเตอร์หัวเราะอย่างสะใจ

อ๋อ...แบบนี้นี่เอง

หมอนี่ชอบผู้หญิงแบ๊วๆ สินะ ถึงหน้าฉันจะดูแบ๊ว แต่นิสัยฉันไม่ได้แบ๊วนะจะบอกให้ =_=

ฉันละสายตาจากพวกเขาทั้งสองคนไปอย่างไม่สนใจ ก่อนจะหันไปสบตากับมาร์กี้ที่หันมามองฉันพอดีเช่นกัน

ใช่แล้ว...ฉันต้องลองอะไรบางอย่าง! หลังจากเมื่อวานที่ฉันไม่สามารถใช้ญาณพิเศษของตัวเองกับมนุษย์หน้าตี๋ดีเดย์ได้! ฉันจะลองมันกับมาร์กี้อีกครั้ง

ฉันส่งสายตาให้มาร์กี้จนยัยนั่นจับจ้องมาที่ฉันอย่างงุนงง และวินาทีนั้นเองที่ฉันตั้งใจเพ่งไปที่ตาของยัยนั่น ภาพเหตุการณ์อันเลือนรางก็ฉายชัดขึ้นในมโนภาพของฉัน

...มาร์กี้กับเตอร์ไปดูหนัง เตอร์ซื้อกระเป๋าให้มาร์กี้ด้วย!

ก็ยังใช้การได้นี่! แล้วทำไมฉันถึงใช้กับหมอนั่นไม่ได้ล่ะ? ทำไมกัน?

“แกมองหน้าฉันมีอะไรรึเปล่าคะนิ้ง =O=” มาร์กี้ถามฉันอย่างงุนงง

“ไม่มีอะไรแก...ช้อปปิ้งให้สนุกนะเพื่อนรัก”

“หา?”

^^” ฉันยิ้มให้มาร์กี้อย่างมีเลศนัย ก่อนจะเหลือบไปมองดีเดย์ที่ยังคงง่วนอยู่กับการเล่นไอโฟน

ฉันล่ะสงสัยจริงๆ...ทำไมฉันถึงใช้มันกับนายไม่ได้เนี่ยดีเดย์ -_-

 

สุดท้ายฉันก็แยกย้ายกับมาร์กี้แล้วกลับมาหอจนได้ แน่นอนว่าฉันไม่มีอะไรทำ นอกจากกลับมานอนตีพุงอยู่กับไอ้หมูกลม แล้วดูซีรี่ส์ฆ่าเวลาไปพลางๆ ฉันลงไปกินข้าวแถวๆ หอตอนประมาณทุ่มกว่า ก็กลับมานอนดูซีรี่ส์ต่อ แหงนหน้ามองนาฬิกาอีกที...เข็มสั้นชี้เลขสิบ เข็มยาวชี้เลขสอง

สี่ทุ่มสิบแล้ว!

ฉันเด้งตัวลุกจากเตียงในทันที ขณะที่ไอ้หมูกลมเริ่มวิ่งไปวิ่งมาอย่างอยู่ไม่สุข

เป้าหมายของฉันวันนี้คือนายดีเดย์! เผื่อว่าวันนี้ฉันจะไปเจอเขาบนดาดฟ้าอีก อ้อๆ ฉันไม่ได้อยากเจอเขาเพราะความพิศวาสหรอกนะ แต่ฉันอยากจะไปเอาชัยชนะครั้งแรกของฉันต่างหากล่ะ

ฉันจับเจ้าหมูกลมใส่ตะกร้าและพาขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้าเหมือนเช่นทุกวัน

อาณาจักรตอนกลางคืนของฉันและมะหมาสี่ขายังคงเงียบงันเฉกเช่นเดิม จะเว้นก็แต่...ไอ้มนุษย์ดาดฟ้าที่นั่งลอยหน้าลอยตาอยู่ที่เก้าอี้ตัวเดิมในตอนนี้

เขาอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย ฉันเดาผิดซะที่ไหนล่ะ

ฉันเดินไปที่เก้าอี้ตัวนั้นแล้ววางตะกร้าลง ก่อนจะปล่อยหมูกลมไว้กับพื้นทันที ดีเดย์หันมามองหน้าฉัน

“อ้าว เจอกันอีกแล้วนะ ^^” แหม...ทำอย่างกับว่าเป็นเรื่องบังเอิญงั้นล่ะ!

“ฉันมาเอาชัยชนะจากนาย”

“...?”

“เรื่องแรกที่ฉันอยากรู้ คือฉันอยากรู้ว่านายเป็นใคร และตอนนี้ฉันก็ได้รู้อะไรบ้างแล้ว...นายเป็นเพื่อนของแฟนเพื่อนฉัน”

“...”

“ถูกใช่มั้ยล่ะ? เพราะงั้นฉันต้องได้หนึ่งคะแนน” ฉันกอดอกแล้วมองหน้าเขาที่นั่งอยู่ หมอนั่นก็ดูไม่ทุกข์ร้อนอะไรเท่าไหร่ แถมยังยิ้มกวนๆ อีกต่างหาก หนอยแน่!

“อ่าฮะ ถูก...เธอได้หนึ่งคะแนน”

: )

“แต่ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าเธอเป็นใคร และฉันก็ได้รู้อะไรบ้างแล้วว่าเธอเป็นเพื่อนของแฟนเพื่อนฉัน”

=_=

“ถูกใช่มั้ยล่ะ? เพราะงั้นฉันต้องได้หนึ่งคะแนน” กวนประสาทมาก! เขาก๊อปปี้คำฉันซะเหมือนเปี๊ยบเลย!

ฉันอดที่จะมองเขาอย่างหมั่นไส้ไม่ได้ เพราะที่เขาพูดมันก็จริง และฉันก็รู้อยู่แล้วว่าข้อนี้เราต่างก็วินๆ กันทั้งคู่

ดีเดย์ละสายตาจากฉันแล้วเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า แล้วเคาะนิ้วกับเก้าอี้อย่างอารมณ์ดี

จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังสงสัย...ถึงจะรู้แล้วว่าหมอนี่เป็นใคร แต่เขามาจากไหน? ขึ้นมาทำอะไรที่นี่ทุกวันกัน ถ้าเขาอยู่หอนี่ก็ไม่แปลกหรอก จะขึ้นมาก็ไม่ผิดอะไร แต่ฉันไม่เคยเห็นเขาเพ่นพ่านอยู่แถวหอมาก่อนเลยจริงๆ นะ

และมันก็ป่วยการที่จะถามเขา ถามไปหมอนั่นก็ต้องบอกว่าเป็นความลับอยู่ดีนั่นล่ะ =_=!

ดีเดย์หันกลับมามองฉันอีกครั้ง และเมื่อดวงตาเรียวเล็กของเขาประสานกับดวงตาของฉัน...มันทำให้ฉันอยากจะลองอะไรอีกสักครั้ง

ฉันยังคงยืนกอดอกแล้วสบสายตาเขาอยู่แบบนั้น ฉันรวบรวมสมาธิเต็มที่พลางเพ่งสายตาไปยังนัยน์ตาของเขา...

...เหมือนเดิม ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเหมือนเดิมเลย! ทุกอย่างว่างเปล่า!

“มีอะไรรึเปล่า -_-“ ฉันรีบหันไปทางอื่นแล้วกระแอมไอออกมา เขาไม่สงสัยก็บ้าแล้ว เล่นไปสบตาซะขนาดนั้นน่ะ!

“เปล๊า...”

“เธอจ้องฉันแบบนี้สองรอบแล้วนะ”

=_=

“แอบชอบฉันรึเปล่าเนี่ย” ฉันหน้าเหวอทันที ก่อนจะทำหน้าหยีออกมาอย่างไม่ได้ตั้งใจ

กล้าพูดได้ไงกัน T^T! หลงตัวเองเป็นที่สุด

“บ้า บ้าเหรอ!

“อ้าว ฉันจะไปรู้ได้ไง คนปกติเขามองกันแบบนี้เหรอ ฉันเห็นผู้หญิงที่มาชอบฉัน ก็มองฉันตาไม่กระพริบแบบนี้ทั้งนั้น”

=O=//

“ก็เธอเล่นมองฉันโจ่งแจ้งซะขนาดนี้” ฉันหน้าร้อนขึ้นมาเมื่อโดนปรักปรำว่าชอบเจ้าตัวซะเอง T///T ไอ้มนุษย์ดาดฟ้าหลงตัวเอง! ฉันแค่จะทดสอบกับนายเฉยๆ (โว้ยยย!)

“ฉะ...ฉันไม่ได้ชอบ! ฉันแค่มองนายเพราะสงสัยว่านายมาจากไหนเท่านั้นล่ะ!

“ก็ได้รู้แล้วนี่ : )

“แต่มันยังไม่ทั้งหมดซะหน่อยนี่!” ดีเดย์หัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง เขายักคิ้วให้ฉันแล้วยิ้มเผล่เสียจนตาเหลือเป็นเส้นเดียว

“อยากรู้ก็ล้วงความลับฉันให้ได้สิ ; )

“แน่นอนอยู่แล้ว!” เขาหัวเราะร่าขึ้นมาอีกครั้ง ต่างกับฉันที่ยืนหน้าบูดอยู่ตรงนี้

คนอะไรน่าหมั่นไส้เป็นที่สุด!

ฉันจะต้องรู้ให้ได้เลยดีเดย์ ว่าไอ้มนุษย์ดาดฟ้าอย่างนายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!

 

 

Chapter 4

 
 

“ไปกับฉันนะๆ คะนิ้งนะ~

“ไม่ -_- ฉันขี้เกียจ ฉันจะกลับไปนอน”

“ไม่เอาอ่ะ T^T ฉันอยากให้แกไปด้วยบ้างนี่นา ฉันเหงา”

“...”

“พอเตอร์พาเพื่อนมาเยอะๆ ทีไร ปล่อยให้ฉันนั่งหงอยทุกเลยอ๊ะ” ใบหน้าสวยๆ ของมาร์กี้ง้ำงอในทันที

เราสองคนเพิ่งเรียนกันเสร็จ และยัยมาร์กี้กำลังจะลากฉันไปด้วยอีกแล้ว

“แกก็รู้ว่าฉันไม่ค่อยคุยกับคนที่ไม่สนิท =_=

“น้าๆๆๆ ~ คะนิ้งน้า” ฉันเหลือบมองยัยมาร์กี้ที่กำลังทำหน้าอ้อนฉันเหมือนไอ้หมูกลมไม่มีผิด

เหมือนกันทั้งหมาทั้งเจ้าของจริงๆ เลยให้ตายเหอะ เห็นแล้วใจอ่อนได้ทุกที

“ก็ได้ๆ แต่อย่านั่งให้มันนานนักนะ”

“เย้!” มาร์กี้ชูมือขึ้นข้างหนึ่งราวกับดีใจเสียเต็มประดา ก่อนที่ยัยนั่นจะลากฉันออกไปร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลจากมหาลัยเท่าไหร่นัก

มาร์กี้บอกว่าเตอร์กับเพื่อนของเขามาถึงแล้ว และฉันก็แอบสังหรณ์ใจว่าดีเดย์จะมาด้วย -_-

ฉันน่าจะขอจ้องตายัยมาร์กี้ก่อนมาที่นี่นะเนี่ย แต่ช่างมันเถอะ มาคิดได้ตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วล่ะ

“มาร์กี้!” ทั้งฉันและมาร์กี้หันไปตามเสียงเรียกของเตอร์ที่ได้ยินอยู่ไม่ไกล ก่อนจะพบว่าเขานั่งอยู่โต๊ะติดริมกระจกด้านใน เตอร์พาเพื่อนมาด้วยสองคน มาร์กี้ลากข้อมือฉันให้เดิมตามไปจนถึงโต๊ะของเตอร์ในที่สุด

ฉันคิดผิดที่ไหน...หมอนั่นอยู่ด้วยจริงๆ ด้วย -_-

เขาเงยหน้ามามองฉัน แล้วแอบลอบยิ้มเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไปสนใจกับไอโฟนตัวเอง แหม...เนียนจริงๆ นะ

มาร์กี้ดึงฉันให้นั่งลงข้างๆ เธอ กลับกลายเป็นว่าที่นั่งตอนนี้คือ ฉันนั่งติดกับมาร์กี้ และฝั่งตรงข้ามของฉันคือนายดีเดย์กับเพื่อนของเขาอีกคนที่ฉันไม่รู้ชื่อ ส่วนเตอร์นั่งหัวโต๊ะฝั่งมาร์กี้

“นายสั่งอาหารไปรึยังน่ะเตอร์” มาร์กี้เอ่ยถามเขา

“เรียบร้อยแล้ว อ้อ...คะนิ้ง นี่ไมค์นะ เพื่อนฉันอีกคน ^^” เตอร์เริ่มแนะนำฉันให้รู้จักเพื่อนเขา ฉันเหลือบมองผู้ชายที่กำลังถูกแนะนำ ก่อนจะยิ้มออกไปตามมารยาท

คำถามเดิมย้อนกลับมาถามตัวฉันเองอีกครั้ง ว่ากลุ่มนายเตอร์เลือกคบเพื่อนที่หน้าตาหรือไงไม่ทราบ

ไมค์ไว้ผมสีน้ำตาลสว่างเช่นเดียวกับเตอร์ เพียงแต่สีของเขาดูดรอปลงกว่าเตอร์เล็กน้อย ใบหน้าเรียวของเขาเข้ากันได้ดีกับทรงผมที่เขาเซ็ทมา ผมด้านหน้าของเขาที่ถูกเซ็ทตั้งขึ้นไปด้านบนเล็กน้อย ไม่ได้ทำให้เขาดูตลกแม้แต่นิด มันดูหล่อร้ายมากเลยจริงๆ

“ดีครับคะนิ้ง ^^” ไมค์โปรยยิ้มหวานให้ฉัน นัยต์ตาเขาเชื่อมพราวเสียจนอันตรายที่จะจ้องนานๆ

“ค่ะ ^^” ฉันตอบเขาเพียงแค่นั้น ก่อนที่จะหันกลับมาสร้างโลกส่วนตัวของตัวเองโดยการไม่พูดอะไรกับใคร ทำเพียงแค่ฟังมาร์กี้กับเตอร์นั่งคุยนั่งหยอกล้อกันไปมา =_=

ไมค์ก็ไม่ทำอะไรนอกจากหัวเราะตามสองคนนั้นไปด้วย ส่วนดีเดย์น่ะเหรอ...หมอนั่นโดนไอโฟนดูดวิญญาณตายไปแล้วมั้ง!

“ฉันอยากไปดูหนังต่อนี่นา เรื่องนั้นยังไม่ได้ดูเลยนะเตอร์ T^T

“กว่าจะไปถึง รถมันจะติดรึเปล่า เกิดฝนตกขึ้นมาอีกล่ะ”

“ไม่หรอก น้าๆ ~

“เธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบขับรถเวลาฝนตกนะกี้” เสียงง้องแง้งของมาร์กี้ลอยเข้าหูฉันมาเป็นระยะ เรื่องอ้อนแฟนนี่ที่หนึ่งจริงๆ เลยนะเพื่อนฉันเนี่ย

“เชอะ! เดี๋ยวนายก็รู้ว่าฝนตกหรือไม่ตก...คะนิ้ง!” ฉันหันไปมองมาร์กี้อย่างตกใจเมื่ออยู่ดีๆ ยัยนั่นก็เรียกฉันขึ้นมา แม้แต่ดีเดย์ยังเงยหน้าขึ้นมามองเราสองคน

“อะ...อะไร”

“เธอดูให้ฉันหน่อย ว่าฝนจะตกรึเปล่า รถจะติดด้วยมั้ยยิ่งดี!” ยะ...ยัยคุณหนูเจ้าอารมณ์ TOT ใครสั่งให้มาพูดเรื่องนี้ต่อหน้าคนอื่นกัน ฮือๆ ฉันอุตส่าห์บอกแล้วว่าอย่าบอกเรื่องนี้กับใคร!

ฉันยิ่งไม่อยากให้ใครมามองฉันเลอะเทอะ สติฟั่นเฟือนอยู่ด้วยนะ แม้ว่ามันจะเป็นเรื่องจริงก็เถอะ

“ดูอะไรน่ะ =_=” เตอร์มองมาที่เราสองคนอย่างงุนงง มาร์กี้ทำหน้างอแล้วหันไปหาเขา

“คะนิ้งรู้เรื่องที่จะเกิดขึ้นภายในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้านี้ได้ -^-

O.O

“ฉันจะให้คะนิ้งดูให้ นายจะได้รู้ไงเตอร์ว่าเราควรจะไปหรือไม่ไปดี” ผู้ชายทั้งสามคนหันมามองฉันเป็นตาเดียว จนฉันไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวหรือพูดอะไรออกมา

ยัยมาร์กี้ ยัยเพื่อนบ้า T_T ไปพูดแบบนั้นใครเขาจะเชื่อกัน!

“ดู? ดูยังไงน่ะ” เตอร์ยังคงเอ่ยถามออกมา

“ก็...”

“เอ่อ ไม่มีอะไรหรอก ^^;” ฉันรีบตัดบทแทนยัยมาร์กี้ที่จะพูดขึ้น ฉันเกลียดการมานั่งเสวนาหรือการอธิบายเรื่องอะไรพวกนี้ให้คนอื่นฟังนะ T_T แค่พวกเขารู้มันก็ฟังดูไม่เมคเซนส์แล้ว ปล่อยให้ฉันเป็นหญิงสาวผู้มีชีวิตตามปกติไปเถอะยัยเพื่อนบ้า

“สิบแปดมงกุฎรึเปล่าเนี่ย : )” ฉันหันขวับไปมองต้นตอของเสียงในทันที!

หนอยแน่! ไอ้มนุษย์ดาดฟ้าดีเดย์! เขาเบิ่งตาเล็กๆ ของตัวเองให้โตขึ้น ทำท่าเหมือนกับสงสัยฉัน แต่ริมฝีปากกับมีรอยยิ้มบางๆ อยู่ด้วย

สิบแปดมงกุฏบ้านนายสิ!

“คนบ้าอะไรรู้อนาคตได้ด้วย มีด้วยเหรอ”

=O=;” มาร์กี้หันไปมองเขาอย่างอึ้งๆ ยัยนั่นคงจะไม่คิดว่าดีเดย์จะกล้าพูดอะไรกับฉันแบบนี้

ขอโทษเถอะมาร์กี้ แค่นี้ยังน้อยไป หมอนี่มันทำอะไรที่ไม่คาดคิดได้ทั้งนั้นล่ะ ไม่ค่อยกระเทือนฉันเท่าไหร่หรอก

“แต่ก็ไม่แน่นะไอ้เดย์ เคสยัยแม่มดของแกยังมีมาแล้วเลย” เตอร์ปรบมือขึ้นมาเหมือนนึกอะไรได้ ก่อนที่ฉันจะเห็นไมค์พยักหน้าตาม

“แกหมายถึงผู้หญิงคนนั้น ชื่ออะไรนะเบเบ้ใช่มั้ย” ไมค์หันไปมองเขาเชิงจะถามคำถามไปด้วย ดีเดย์เอนตัวพิงพนักพิงเก้าอี้พลางหันมาสบตากับฉัน

“เคสนั้นมันพิสูจน์ได้ด้วยตา แต่เรื่องนี้ใครจะยกอะไรขึ้นมาพูดก็ได้ทั้งนั้นล่ะ : )

ฮึ่มมมม -_-+ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าพวกนายกำลังพูดถึงเรื่องอะไรกัน แต่นายดูถูกญาณอันสุดจะพิเศษของฉันเหรอดีเดย์!

ฉันส่งสายตาฟาดฟันไปยังเขา จนมาร์กี้และคนอื่นๆ คงเริ่มสังเกตได้

“เอ่อ เราเปลี่ยนเรื่องกันดีกว่านะ ฉันไม่ไปแล้วก็ได้เตอร์ ^^;” มาร์กี้พยายามสะกิดฉัน พร้อมๆ กับที่พนักงานเดินเอาอาหารมาเสิร์ฟพอดี

ดูถูกฉันเกินไปแล้วไอ้ผีจีน ฉันจะทำให้นายเห็นเอง!

“น้องคะ” ฉันหันไปมองเด็กเสิร์ฟที่เพิ่งจะเสิร์ฟอาหารให้พวกเราเสร็จ

“ครับ”

“พี่อยากกินอะไรเพิ่ม ที่นี่มีอะไรแนะนำบ้างคะ” เด็กเสิร์ฟเริ่มสาธยายอาหารแนะนำของที่นี่ ในขณะที่ทุกคนมองมาที่ฉันด้วยความงุนงง ฉันใช้ช่วงเวลานั้นสบตากับเด็กเสิร์ฟที่ยังคงทำหน้าที่ของตัวเองอย่างตั้งใจ

เพ่งเข้าไป...เพ่งเข้าไปคะนิ้ง!

...เจิด! ภาพเหตุการณ์มาแล้ว : )

“มีประมาณนี้ล่ะครับ จะรับอะไรเพิ่มดีครับ”

“งั้นเอาอย่างสุดท้ายที่น้องพูดละกันค่ะ” เป็นเพราะฉันไม่ได้ฟัง ฉันเลยตอบส่งๆ ไป -_- เด็กเสิร์ฟก้มหัวให้ฉันก่อนจะเดินออกไปในทันที

ฉันหันกลับมามองหน้าดีเดย์ที่กำลังมองฉันอยู่ ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก

“ระหว่างที่กินนายคอยดูเด็กเสิร์ฟคนนั้นก็แล้วกัน จะมีลูกค้าเข้ามาใหม่ เป็นผู้ชายกับผู้หญิง ผู้ชายจะใส่เสื้อแขนยาวสีฟ้า แล้วน้องเด็กเสิร์ฟเขาจะเดินชนลูกค้าสองคนนั้นระหว่างที่เสิร์ฟอาหารอยู่ จนโดนโวยวายเป็นเรื่องเป็นราว”

=O=” ทุกคนในโต๊ะมองมาที่ฉันด้วยท่าทางอึ้งๆ เว้นก็แต่นายดีเดย์ที่ทำเพียงแค่ขมวดคิ้วราวกับเรื่องที่ฉันพูดเป็นเรื่องไร้สาระ

ฉันมองเขาอย่างท้าทายแล้วยักคิ้วให้ ก่อนจะเริ่มก้มหน้าก้มตากินข้าวในจานตัวเองทันที

เวลาผ่านไปได้สักพัก เหมือนสายตาทุกคนคอยจะจับจ้องไปยังเด็กเสิร์ฟคนนั้นจนฉันเองยังรู้สึกได้ =_=; อาหารที่สั่งมาทุกอย่างเริ่มหมด

“เอ่อ...เราจะนั่งกันไปแบบนี้เรื่อยๆ เหรอ” เตอร์ยิ้มแห้งๆ แล้วหันมามองฉัน

“ถ้าจะรอดูเด็กเสิร์ฟคนนั้น ฉันว่าคงต้องนั่งจนแก่ตายมั้งเนี่ย~” นายดีเดย์! เขากวนประสาทฉันอีกแล้ว!

ฉันทำท่าจะพูดอะไรกับเขาสักหน่อย แต่เพราะสายตาของตัวเองดันเหลือบมองไปยังที่ประตูหน้าร้านพอดี

หึ...หึ!

มาแล้วนี่ไง ลูกค้ารายใหม่ของที่ร้าน...ผู้ชายกับผู้หญิงคู่หนึ่ง และผู้ชายก็ใส่เสื้อแขนยาวสีฟ้าซะด้วย!

“ไม่ต้องรอนานแล้วมั้ง : )” ฉันพูดแล้วยิ้มให้ดีเดย์อย่างผู้ชนะ และเป็นเพราะคำพูดของฉันทำให้ทุกคนหันไปมองยังประตูหน้าร้านในทันที เว้นก็แต่มาร์กี้ที่นั่งหัวเราะแหะๆ อยู่คนเดียว

เพราะยัยนั่นรู้อยู่แล้วว่าฉันไม่ได้โกหก =_=

“สีฟ้าจริงๆ ด้วย O.O!” เตอร์หันมามองฉันอย่างตกใจ

“อาจจะแค่บังเอิญก็ได้มั้ง” นายจะขัดฉันไปทุกอย่างเลยใช่มั้ยไอ้ผีจีน!

“นายคอยดูก็แล้วกัน” ฉันกัดฟันพูดเบาๆ สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังหญิงชายคู่นั้นที่กำลังเดินเข้ามาในร้าน

และทันใดนั้นเอง...เด็กเสิร์ฟผู้น่าสงสารคนนั้นกลับเดินเลี้ยวมาอีกทางพร้อมทั้งถือถาดที่มีถ้วยขนาดใหญ่วางอยู่!

โครม!!

O.O

แหม...ตรงเผงเลย : )

ทั้งสามคนหันมามองฉันด้วยความตกตะลึง ในขณะที่ฉันทำเพียงแค่ยิ้มกริ่มด้วยความสะใจ

ไงล่ะ...ทีนี้เชื่อหรือยังว่าฉันไม่ได้โกหกซะหน่อย ~

เสียงโวยวายของลูกค้าสองคนนั้นดังขึ้นในทันที จนทำเอาคนทั้งร้านหันไปดูด้วยความตกใจ

แต่คงไม่มีใครทำสีหน้าตกใจได้เท่าผู้ชายตรงหน้าฉันทั้งสามคนแล้วล่ะ...เชื่อสิ ~

 

สุดท้ายเตอร์ก็จะพายัยเพื่อนคุณหนูของฉันไปดูหนังจนได้ -_-

อาหารมื้อนี้เลยจบลงด้วยความตื่นตะลึงของพวกหนุ่มๆ และความสุขของฉันที่ได้หักหน้าคนบางคนอย่างบอกไม่ถูก

ดูถูกคนอื่นดีนัก เชอะ...ในโลกนี้ยังมีอะไรที่ไม่น่าเชื่ออีกเยอะ!

“เดี๋ยวฉันไปก่อนนะ ฉันนัดเพื่อนที่คณะไว้ว่ะ” ไมค์ก้มมองนาฬิกาตัวเอง เตอร์กับดีเดย์พยักหน้าให้เขา

“บ๊ายบายไมค์ >o<” มาร์กี้โบกมือบายๆ ไมค์ เขายิ้มให้มาร์กี้ก่อนจะหันมามองฉัน

“ไปแล้วนะคะนิ้ง ^^

“บายๆ ^^

^_^” อะ...เอ่อ เขายิ้มให้ฉันนานเกินไปหรือเปล่า

สายตาหวานเชื่อมของไมค์ทำเอาฉันยิ้มแห้งๆ แล้วหลบตาเขาในทันที ก่อนที่เขาจะเอ่ยลาเพื่อนเขาอีกรอบแล้วจึงเดินออกไป

ทีนี้ก็เหลือแต่ฉัน มนุษย์ดาดฟ้า และคู่รักหน้าตาดีแล้วสินะ =_=

“ฉันจะไปดูหนังที่พารากอน แกกลับเองได้ใช่มั้ยคะนิ้ง”

“ได้อยู่แล้วล่ะ”

“กลับคนเดียวไม่เป็นไรนะ T^T” พูดอย่างกับปกติฉันไม่ได้ไปไหนมาไหนคนเดียวงั้นล่ะ -_-

“เดี๋ยวฉันไปส่งก็ได้”

O.O” ฉันหันขวับไปมองดีเดย์อย่างตกใจ! เขาเป็นคนพูดประโยคเมื่อกี้ขึ้นมา

“จริงเหรอดีเดย์ ฝากเพื่อนฉันด้วยนะ!” ยัยมาร์กี้ทำสีหน้าดีใจเสียเต็มประดา โดยไม่ได้สนใจสีหน้าฉันแม้แต่นิด!

“คะนิ้ง แกก็บอกทางไปหอเขาเอาแล้วกัน ฉันกับเตอร์ไปล่ะ เดี๋ยวจะไม่ทันรอบหนัง”

=O=^

“ไว้เดี๋ยวฉันโทรหา ไปล่ะ!” พูดแค่นั้นยัยมาร์กี้ก็ควงแขนแฟนตัวเองแล้วลากไปที่รถทันที ทิ้งให้ฉันยืนอยู่กับเขาสองคนตรงนี้!

ฉันหันไปมองเขา ก่อนจะเห็นว่าเขากำลังยิ้มอยู่ =_=;

“ยะ...ยิ้มทำไม”

“เธออยู่หอนั่นจริงๆ ด้วยสินะ : )

-_-^

“ว้าววว ดีใจจัง ฉันได้สองคะแนนแล้วสิ”

ฮึ่มมมม! ยัยมาร์กี้! เพราะแกคนเดียวเลย! ฉันส่งสายตาฟาดฟันไปยังเขาอีกครั้ง จนดีเดย์หัวเราะออกมาแล้วยื่นมือมาผลักหัวฉันเบาๆ

กะ...กล้าดียังไงมาผลักหัวฉันกันหา! เพื่อนเล่นเหรอ!

“โมโหจนหน้าม้าเปิดแล้วเธอ ^^

“..!” ลมมันพัดต่างหากล่ะ! ฉันเอามือตะครุบหน้าม้าตัวเองเอาไว้แล้วจัดมันให้เข้าทรง ก่อนจะหันไปเชิดหน้าใส่เขา

“ไป กลับได้แล้ว” หมอนั่นใช้มือตัวเองดันหลังฉันให้เดินตามทิศทางที่เขาเดินไป

“อะ...อะไรเนี่ย!

“ไปส่งเธอไง”

“...”

“ที่...หอ : )” ดีเดย์จงใจเน้นคำว่าหอเหมือนจะตอกย้ำที่ฉันแพ้เขาไปหนึ่งคะแนน ฉันทำหน้ามู่ใส่เขาจนเขาขำออกมาอีกครั้ง

หนอย...อย่าให้ถึงทีฉันอีกรอบนะดีเดย์ นายจะไม่ได้หัวเราะจนตาหายแบบนี้แน่นอน!

 

“ขอบคุณ -_-“ ฉันบอกขอบคุณเขาเมื่อรถเขามาจอดที่หน้าหอฉันเป็นที่เรียบร้อย

ไม่ได้อยากจะมาด้วยหรอกนะที่จริง แต่เห็นไม่เปลืองเงินดี ก็ยอมๆ ไปบ้างละกัน =_=

แต่การยอมให้เขามาส่ง ก็ต้องแลกกับการที่ฉันนั่งทนฟังเขากวนประสาทฉันเป็นระยะๆ หมอนี่ยิ่งอยู่ด้วยยิ่งหน้ามึนจริงๆ เลยให้ตายเถอะ

“จะไม่ดูให้ฉันสักหน่อยเหร้ออ” เอาอีกแล้ว หมอนี่เอาแต่พูดถึงเรื่องที่ฉันรู้อนาคตได้ตั้งแต่ขึ้นรถมา และเขาก็พยายามพูดคะยั้นคะยอให้ฉันดูให้เขาหน่อย

ถ้ามันง่ายแบบนั้นก็ดีสิ ฉันดูให้นายไม่ได้ต่างหาก TOT เพราะอะไรฉันเองก็ยังไม่รู้เลย

นายเป็นมนุษย์จากดาวอังคารหรือเปล่าเนี่ยดีเดย์

“ไม่ดู ฉันจะลงแล้ว” ฉันทำท่าจะเปิดประตูลงจากรถ แต่เสียงของดีเดย์ก็ขัดฉันไว้ได้ซะก่อน

“เอ๊ะ หรือเมื่อกี้ในร้านอาหารจะบังเอิญนะ ~” ฉันหันขวับไปมองเขาทันที กล้าพูดนะว่าบังเอิญ เหตุการณ์มันตรงเป๊ะซะขนาดนั้นน่ะ

“นายยังกล้าพูดนะ ทำเป็นพูดดีไป ตอนนั้นนายก็อึ้งที่ฉันพูดเหมือนกันนั่นล่ะ -_-

“แล้วทำไมเธอไม่ดูให้ฉันบ้างล่ะ ฉันก็อยากรู้อนาคตตัวเองเหมือนกันนะ”

“...” ก็บอกแล้วไงว่าดูไม่ได้ T^T โธ่เอ๊ย! ไม่งั้นฉันจะดูให้นายให้มันจบๆ ไป ไม่ปล่อยให้นายมานั่งแขวะฉันแบบนี้หรอกไอ้ตี๋บ้า

“เอ๊ะ หรือว่า...” เขาหันมายิ้มกริ่มให้ฉัน และไม่ทันคาดคิด ใบหน้าของเขากลับยื่นเข้ามาใกล้ฉัน จนฉันเกือบเอนไปด้านหลังไม่ทัน!

O.O!!” ฉันกระพริบตาปริบๆ เมื่อได้มองใบหน้าของหมอนั่นในระยะประชิด ดวงตาเรียวเล็กของเขาเวลามองใกล้ๆ แล้วนั้นกลับมีพลังดึงดูดมหาศาล...

“เธอไม่กล้าพอ กลัวว่าเรื่องที่เธอบอกจะไม่ตรงกับความจริง”

“...”

พลั่ก! ฉันแสร้งทำสีหน้าไม่พอใจแล้วดันตัวเขาให้ออกห่าง ดีเดย์ยังคงยิ้มกวนๆ ล้อเลียนฉัน

“ฉะ...ฉันไม่เคยกลัวหรอก แค่ไม่อยากดูให้คนกวนประสาทอย่างนายเท่านั้นล่ะ!” ไอ้คนบ้า อย่ายื่นหน้ามาใกล้ๆ แบบนี้สิ ใจคอไม่ดีเลยให้ตาย T///T!

ดีเดย์หัวเราะร่าออกมาอีกครั้ง เอาเข้าไป

“หัวเราะอะไรไอ้อาตี๋บ้า!” หน้าก็อย่างกับแป๊ะยิ้ม น่าตบจริงๆ เลย T^T

“เปล๊า ~

“ฉันไปล่ะ!” ฉันอดที่จะมองเขาอย่างหมั่นไส้อีกทีไม่ได้ ดีเดย์พยักหน้าลงและยังคงยิ้มไม่หยุด

ฉันเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินกระแทกเท้าเข้าไปด้านในหอ

...แต่อยู่ดีๆ ฉันก็นึกอะไรขึ้นมาได้ O.O

ฉันหยุดเดินก่อนจะถอยหลังกลับไป แล้วแนบตัวเข้ากับผนังพร้อมกับโผล่หน้าไปดูรถของดีเดย์ที่ยังคงจอดอยู่หน้าหอตอนนี้

ถ้าหมอนั่นอยู่ที่นี่เขาก็ต้องเอารถเข้ามาจอดในหอสิ

บรืนนนน ~

หมอนั่นขับรถออกไปแล้ว!

ฉันมองตามรถเขาที่ขับออกไปจนลับสายตาด้วยความงุนงง...

สรุปเขาอยู่ที่หอนี้หรือไม่อยู่กันแน่เนี่ย? หรือว่าอยู่ แต่อาจจะออกไปข้างนอกต่อเฉยๆ ?

แต่ถ้าไม่ได้อยู่...หมอนั่นจะมาที่ดาดฟ้าทำไมทุกวันดึกๆ แล้วเขาเข้ามาได้ยังไงกัน -_- ปกติระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี่เข้มงวดจะตายไป

นายเป็นมนุษย์จากดาวอังคารจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ยดีเดย์!






 

To be Continued










มุมทอล์ค *


สวัสดีค่าาา วันนี้่ไม่มีเวลาเม้าท์
เนื่องจากป่วยค่ะ T_____T


วันนี้ขออนุญาตพูดน้อยนะคะ 5555
เอามาลงให้แล้วน้า สองตอนรวดเลยค่ะ


อ่านแก้ขัดกันก่อน เอาไว้หายดีเมื่อไหร่จะกลับมาค่ะ
คิดถึงทุกคน T___T ตอนนี้ป่วยจัดหนักมากค่ะ ฮืออออ


ไว้เจอกันรอบหน้านะคะ เอาไว้มีแรงเมื่อไหร่
จะกลับมาปั่นเรื่องอื่นกันให้อ่านค่าาา 



คิดถึงเสมอๆๆ 
จุ๊บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ





อย่าลืมติดตามเรื่องนี้กันนะคะ !



1 เม้นท์ 1 กำลังใจเช่นเดิมม ^^
ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ




ไว้เจอกันตอนหน้าค่าาา

รักทุกคนนนนนนน
ม๊วฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ^3^




 

 


 






















© Tenpoints !

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

187 ความคิดเห็น

  1. #166 P.G.N.++ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2555 / 17:44
    เจ๋ง

    #166
    0
  2. #163 mio [K-on] (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 15:42
    เย้ ใกล้ออกแล้ว
    #163
    0
  3. #160 Lovelygirl (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 19:45
    รักอาตี๋ตั้งเเต่เรื่อง It's you เเล้วคร้าาา
    #160
    0
  4. #159 Princess_of_Devil ( NJ ) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 16:43
    อาตี๋น่ารักมากมาย ><
    #159
    0
  5. #158 jenisa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 14:27
    พี่ออมาต่อเร็วๆนะคะ อาตี๋น่ารักมากกกก>////<
    #158
    0
  6. #157 You&I (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2555 / 09:47
    อาตี๋กวนขึ้นทุกวันๆนะเนี่ย 555555
    #157
    0
  7. #156 wnwn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2555 / 22:22
    ขอบคุณค่ะะะะ :) 
    ดีเดย์น่ารักกก
    #156
    0
  8. #155 กระเป๋าลิง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2555 / 18:00
    หลงรักดีเดย์ >____<
    อยากทำได้เหมือนคะนิ้งจัง T^T
    #155
    0
  9. #154 WSาว >.^ B2ST_B2UTY (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2555 / 14:53
    วันนี้มีแต่คนหล่อๆเตมเลย ^O^
    #154
    0
  10. #153 Meaning (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 20:49
    คิดถึงเจแปนกับเบเบ้อ้ะ
    ให้เขามาเจอกับดีเดย์บ้างสิ :)
    #153
    0
  11. #152 rainbow-light (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 18:32
    โอ้ยๆ
    ดีเดย์ นายเอาใจเราไปเลยเถอะ!
    #152
    0
  12. #150 123 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2555 / 01:03
    อาตี๋>< อยากอ่านเป็นเล่มแล้วววววว



    ปล.หายไวๆนะคะ ^^
    #150
    0
  13. #149 หมูกระต่ายของแทยอง (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2555 / 21:15
    ดีเดย์เปนเจ้าของหอหรือลูปเจ้าของหอป่ะ 5 5+>>~เรื่องของเบเบ้ คิดถึงจังง
    #149
    0
  14. #148 eqeqe (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2555 / 20:54
    -0-!! เฮ้ยยยย ความลับแตกและหรอ
    #148
    0
  15. #147 aaaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2555 / 20:43
    deng deng deng
    #147
    0
  16. #146 Zytka (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2555 / 20:16
    ผู้ชายเซ็ทนี้ต้องมีนางเอกเป็นคนแปลกประหลาดกว่าคนอื่นสินะ 555
    #146
    0
  17. #145 Namfon13 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2555 / 18:41
    เหอๆ กวนได้โง่อีกแล้วนะดีเดย์
    คะนิ้งเองก็สุดยอดไปเลย >O<
    #145
    0
  18. #144 iNoonz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2555 / 17:37
    กวนตลอดเลยดีเดย์
    #144
    0
  19. #143 minniesp (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2555 / 16:44
    กวนประสาท นี่คือดีเดย์จริงๆ
    #143
    0
  20. #142 #สองหกสองแปดแปดหก. (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2555 / 15:34
    ดีเดย์กวนมาก =_= เล่มเบเบ้ he น่ารักสดใสมากเลยนะ
    ส่วนสเป็ก he มาจากเบเบ้อ้ะเปล่าเนี่ย...หน้าม้า! 555
    ฮาตรงคะนิ้งบอกว่า หัวเราะจนตาปิด =_=^ เหอๆๆๆ

    *หายป่วยเร็วๆ นะคะพี่ออม
    #142
    0
  21. #141 OopAif (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2555 / 14:26
    เอ๊ะ หรือว่าดีเดย์จะเป็นเนื้อคู่ของคะนิ้งก็เลยทำให้คะนิ้งใช้ญาณตัวเองไม่ได้???
    (ประมาณว่าเดามั่วๆ อ่ะค่ะ 555+)

    ปล.หายไวๆ นะค้าพี่ออมคนสวย >___<
    #141
    0
  22. #140 kusu kusu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2555 / 14:07
    ดีเดย์กวนได้อีกก ><
    #140
    0
  23. #139 earn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2555 / 21:54
    หาย ไวๆน้า
    #139
    0
  24. #138 ヽ* tiํN9QiํRL ♡ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2555 / 21:37
    กี๊สสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส
    ดีเดย์ นายมันอาตี๋ลึกลับ! >O<
    พี่ออมหายไวๆนะค้า อยากอ่านต่ิอ~ 55555555555
    #138
    0
  25. #137 ploypy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2555 / 20:43
    ลึกลับซักซ้อนมาก น่าติดตามอย่างยิ่ง (b)

    ปล.หายไวๆ เน้อพี่ออม >
    #137
    0