★ Maybe you  เกมรักลับบอกใจ ว่าอาจใช่เธอ ☆★

ตอนที่ 2 : Chapter 1 ☆ มนุษย์ดาดฟ้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    2 พ.ย. 55







 
บทนำ


 
 

 

“จอดตรงนี้ค่ะ” ฉันยื่นเงินให้กับคุณลุงคนขับแท็กซี่ ก่อนจะเปิดประตูลงมาจากรถ

ตึกสูงคุ้นตาที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าฉัน ทำเอาฉันกำสายกระเป๋าตัวเองแน่นพลางเม้มริมฝีปากเมื่อจ้องมองมัน

...หลายปีมากแล้วนะ หลายปีแล้วที่ฉันไม่ได้ผ่านมาที่นี่เลยแม้แต่นิด

ฉันก้าวเดินเข้าไปในตึกที่เคยเป็นที่อาศัยของฉันแต่ก่อนด้วยความรู้สึกหลายอย่างที่ปะปนกันมั่วจนฉันเองก็บอกไม่ถูก สถานที่แห่งนี้คือหอที่ฉันเคยอยู่เมื่อสมัยเรียนมหาวิทยาลัย

ทุกอย่างภายในที่แห่งนี้ยังคงเหมือนเดิม จะเปลี่ยนแปลงไปก็เพียงแค่สีของตึกที่ดูใหม่กว่าเดิมก็เท่านั้น แม้แต่เจ้าหน้าที่ของหอก็ยังคงเป็นคุณป้าคนเดิมที่ฉันรู้จักดี

และเพราะแบบนั้นคุณป้าถึงยอมให้ฉันได้เข้าไปในตึกโดยง่ายดายโดยไม่ต้องใช้คีย์การ์ด เพราะท่านยังคงจำฉันได้อย่างน่าเหลือเชื่อ...

ฉันกดลิฟท์ขึ้นไปยังชั้นบนสุดของหอพลางก้มมองนาฬิกาตัวเอง

...สามทุ่มสี่สิบห้า

หัวใจฉันเต้นรัวเร็วขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ ความรู้สึกคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้เริ่มนำพาความทรงจำเก่าๆ ของฉันกลับมา

และทันทีที่ลิฟท์ขึ้นมายังที่ที่เป็นจุดหมายของฉันในวันนี้ ฉันก็ก้าวเท้าออกจากลิฟท์ในทันที

 ...ดาดฟ้าของหอ

ที่นี่ไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่นิด ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม...แม้แต่เก้าอี้ไม้เก่าๆ ตัวนั้นก็ยังอยู่ตรงที่เดิม

ฉันยกมือขึ้นกอดอกเบาๆ เมื่อสายลมเอื่อยๆ พัดผ่านตัวฉันทีละนิด...ทีละนิด

สายลมที่พัดผ่านมาไม่ได้ทำให้ความกังวลใจฉันเลือนหายไปได้ ฉันนั่งลงที่เก้าอี้ไม้ตัวนั้นพลางยกนาฬิกาข้อมือตัวเองขึ้นดูอีกครั้ง

...สามทุ่มสี่สิบเก้า

ฉันหันไปมองประตูลิฟท์เผื่อว่าจะเห็น ใครบางคน ขึ้นมาบนดาดฟ้าแห่งนี้ และใครบางคนที่ว่านั่นก็เป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันกลับมาในที่แห่งนี้อีกครั้ง

ที่แห่งนี้...ที่ของฉันกับเขา

ฉันยกมือขึ้นประสานกันอย่างแนบแน่นพลางหลับตาลง แล้วพยายามไม่คิดอะไรไปมากกว่านี้

...มีเวลาถึงสี่ทุ่ม ขอแค่เขามา...มาตามสัญญาที่เขาเคยให้ไว้กับฉัน ขอแค่เขามาปรากฏตัวที่นี่ ฉันต้องการแค่นั้นจริงๆ

ฉันหลับตาลงแล้วปล่อยให้เวลาผ่านพ้นไปช้าๆ ด้วยความทรมาน พลางนึกถึงใบหน้าของใครคนหนึ่งที่ฉันไม่เคยลืม และก็คงจะไม่มีวันลืม

...ฉันมาตามสัญญาที่นายเคยบอกเอาไว้แล้วนะ

ถ้านายยังคิดเหมือนฉัน ถ้าเรายังคิดเหมือนกัน...ถ้าใจของนายยังไม่เปลี่ยนไป

ได้โปรด...ช่วยมาที่นี่ด้วยเถอะนะ

ฉันรอนายอยู่นะ...ดีเดย์

 

 

Chapter 1  มนุษย์ดาดฟ้า


 

 

หลายปีก่อน...

 

“ฉันจะออกไปเที่ยวนะ ^O^

“...”

“และวันนี้ฉันก็คงไม่กลับมาหอแล้วนะ เพราะงั้นแกไม่ต้องรอ ฉันจะกลับไปนอนบ้าน”

-_-

ฉันอดจะมองหน้ายัยเพื่อนสนิทตัวดีด้วยความเอือมระอาไม่ได้ ยัยนั่นส่งลูกหมาตัวป้อมชิวาว่าพันธุ์สผสมมาให้ฉันที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนโซฟา

“ฝากดูแลหมูกลมของฉันด้วย!

“ของฉันมากกว่ามั้ง =_= มีแต่ฉันที่ดูแลมันมากกว่านะมาร์กี้”

                “เชอะ ฉันไปล่ะ เตอร์รออยู่ข้างล่างแล้ว” ยัยเพื่อนสนิทตัวดีนามว่ามาร์กี้คว้ากระเป๋าใบแพงของตัวเองขึ้นมา พลางเดินไปที่ประตูห้อง แต่ไม่วายวิ่งกลับมาหาฉันซะก่อน “คะนิ้งจ๋า *0*”

“อะไร -_-

“ไหนก็ไหนๆ แล้ว ดูให้ฉันหน่อยน้า ~” มาร์กี้ยื่นหน้ามาใกล้ฉัน ก่อนจะเบิ่งตาคมๆ ของเธอให้ฉันดู

“ไม่เอา แกก็รู้ว่าฉันไม่อยากใช้มันบ่อย!

“น่านะ นิดเดียวเอง T^T วันนี้เตอร์จะพาฉันไปดินเนอร์ ฉันอยากรู้ว่าเขาจะ...”

“...?”

“จะจุ๊บฉันรึเปล่าอ่ะ >///< ฉันจะได้เตรียมตัวเขินถูก!

“ทุเรศ!” ฉันพยายามบ่ายเบี่ยงมาร์กี้ แต่ยัยนั่นก็ยื่นหน้ามาใกล้จนฉันต้องยอมแพ้ และสุดท้ายฉันก็มองหน้ายัยเพื่อนตัวแสบเต็มตาจนได้

เราสองคนสบสายตาประหนึ่งหนังวายหญิงรักหญิงอยู่เกือบสามสิบวินาที ก่อนที่ภาพอะไรบางอย่างจะฉายชัดอยู่ในมโนภาพของฉัน...

“แกจะไปซดซุปหน่อไม้ หรือจะไปกินปลาร้าส้มตำที่ไหนก็เชิญเถอะ”

=O=

“เตอร์เขาไม่ทำอะไรแกทั้งนั้น แต่เขาจะพาเธอไปเจอพ่อแม่เขา”

“พ่อแม่ O.O!” เหมือนมาร์กี้จะลืมประเด็นหลักของตัวเองไปซะสนิท ยัยนั่นลุกขึ้นอย่างตื่นตัวแล้วบอกลาฉันก่อนจะออกจากห้องไปไม่บอกไม่กล่าว

ยัยประสาท =_=

ฉันหันกลับมาสนใจเจ้าหมูกลม น้องหมาชิวาว่าพันธุ์ผสมในอ้อมตักตัวเอง น่าสงสารจริงๆ เลย...เจ้าของอย่างยัยมาร์กี้ไม่เคยสนใจยัยดี ฉันถึงต้องเป็นคนเลี้ยงดูไอ้หมาน้อยตัวนี้ซะเอง

ฉันชื่อคะนิ้งค่ะ ตอนนี้ฉันอายุ 20 ปี กำลังศึกษาอยู่มหาลัยแห่งหนึ่ง คณะบริหารธุรกิจชั้นปี 2 ฉันแชร์หออยู่กับเพื่อนสนิทของฉันหรือก็คือยัยมาร์กี้นั่นล่ะ เพียงแต่...ฉันมักจะเป็นเจ้าของห้องคนเดียวซะส่วนใหญ่ เพราะยัยมาร์กี้จะมาค้างที่นี่ก็ต่อเมื่อต้องกลับดึกหรือไปเที่ยวกับเพื่อนเท่านั้น

เพื่อนสนิทฉันคนนี้มีเงินเหลือใช้มาก หรือจะพูดง่ายๆ คือบ้านมีเงินกองโตเท่าภูเขา มาร์กี้เลยไม่สนใจอะไรเท่าไหร่ นอกจากใช้ชีวิตลั้ลลาไปวันๆ =_= เพราะนอกจากความรวยแล้ว ยัยนั่นยังมีความสวยพ่วงติดมาด้วย และล่าสุดก็เพิ่งจะมีแฟนใหม่ได้ไม่นานหลังจากคุยกันมาเกือบสองเดือน แถมหมอนั่นก็หล่อมากและเป็นถึงเดือนคณะของคณะนิเทศศาสตร์อีกต่างหาก

และเพราะแบบนั้นความเดือดร้อนเลยตกมาถึงฉันด้วย เมื่อแฟนของมาร์กี้ให้น้องหมาเป็นของขวัญกับยัยนั่น แต่มาร์กี้กลับไม่ดูดำดูดีมันเท่าไหร่ แล้วเอามาฝากฉันเลี้ยงที่หอ ทั้งๆ ที่หอก็มีกฎอยู่แล้วว่าห้ามเลี้ยงสัตว์เลี้ยงทุกชนิด!

เอาเถอะ ข้ามเรื่องนี้ไปก่อน...อีกเรื่องที่ฉันอยากจะบอกคือ ฉันเป็นผู้หญิงธรรมดาๆ คนหนึ่ง ซึ่งมีอะไรบางอย่างที่ไม่ธรรมดาเลย

ฉันสามารถล่วงรู้อนาคตของคนอื่นที่จะเกิดขึ้นภายในประมาณ 1-3 ชั่วโมงข้างหน้าได้ มันฟังดูน่าไม่น่าเชื่อใช่มั้ย? แต่เชื่อฉันเถอะว่านี่คือเรื่องจริง -_- ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง แต่ฉันสามารถรู้ได้โดยการจ้องมองตาหรือเพ่งตาใครคนนั้นอย่างจริงจังได้ แม้ว่าจะไม่เห็นภาพทั้งหมดอย่างชัดเจนหรือบางทีอาจจะเลือนราง แต่เหตุการณ์ที่ฉันได้เห็น มันก็เกิดขึ้นตามนั้นจริงๆ

ฉันไม่ค่อยบอกเรื่องนี้กับใครเท่าไหร่ เพราะมันคงไม่ใช่เรื่องดีนักถ้าจะไปรู้อนาคตของใครสักคน...แล้วเกิดไม่ใช่เรื่องดีขึ้นมา เพราะแบบนั้นฉันถึงไม่ค่อยใช้มันกับใคร ฉันเลยไม่อยากจ้องมองใครแบบจริงจัง ถ้าไม่จำเป็นน่ะนะ =_=

บางทีฉันก็คิดว่า...หรืออาจจะเป็นเพราะครอบครัวของฉันอยู่กับอะไรแบบนี้มานาน? แม่ฉันเป็นแม่บ้านที่ชอบดูดวงเป็นชีวิตจิตใจ ท่านสามารถดูดวงให้คนอื่นได้บ้างแม้จะไม่ใช่มืออาชีพ และฉันก็มีคุณป้าของฉันที่เป็นหมอดู แม้ว่าฉันจะแทบไม่ค่อยเจอคุณป้าเลยก็ตาม

หรือเพราะแบบนี้ฉันเลยได้ญาณวิเศษอันนี้มากันนะ? (คิดไปเองทั้งเพ -_-)

จะอะไรก็ช่างเถอะ เอาเป็นว่าถ้าไม่จำเป็นฉันจะไม่ใช้มัน คงจะมีแต่ยัยมาร์กี้นี่ล่ะ ที่ชอบใช้ประโยชน์จากมันอยู่เรื่อย

ฉันจัดการปล่อยให้เจ้าหมูกลมวิ่งเล่นอยู่ในห้อง ก่อนที่ตัวฉันเองจะจัดการทำธุระของตัวเองเหมือนทุกๆ วัน

เปลี่ยนจากชุดนักศึกษามาใส่ชุดสบายๆ มัดผมลวกๆ กันความรำคาญ กวาดห้อง และเคลียร์งานที่ต้องส่ง และพอมองนาฬิกาอีกที มันก็มักจะเกือบสี่ทุ่มแบบนี้ทุกวัน เป๊ะจริงๆ เลยให้ตาย

ฉันบิดขี้เกียจอย่างสุดพลังเมื่อตัวเองทำงานเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะหันไปมองเจ้าหมูกลม...

มันขึ้นไปนอนบนเตียงฉันอีกแล้ว -_-^!

ฉันอดจะบ่นไอ้ตัวกลมบ๊อกสีขาวอย่างกับลูกหมีแคระตัวนี้ไม่ได้ ทั้งที่รู้ว่าบ่นไปมันก็คงไม่รู้เรื่องไปกับฉันด้วย ก่อนจะเดินไปอุ้มมันมาใส่ตะกร้าเล็กๆ แล้วหยิบกุญแจห้องตัวเองติดตัวด้วยไป

ได้เวลาพาแกไปเดินเล่นหมูกลม ~

 

ติ๊ง!

ลิฟท์หยุดลงยังชั้นดาดฟ้าของหอ ฉันหิ้วตะกร้าที่มีเจ้าหมูกลมอยู่ข้างในขึ้นมาอย่างหวาดระแวงเช่นทุกวัน =_=; ยัยมาร์กี้คงไม่รู้สินะว่าแต่ละวันที่ฉันต้องพาหมูกลมขึ้นมามันน่ากลัวขนาดไหน ฉันต้องคอยหลบกล้องวงจรปิด ไหนจะระวังยามที่มาเดินตรวจหอบางทีอีก!

นี่ถ้าป้าคนดูแลหอรู้เข้า ป้าแกคงจะวีนฉันแทนที่จะเอ็นดูอยู่เหมือนตอนนี้แน่ๆ T^T

ฉันเดินออกไปยังดาดฟ้าแล้วเดินไปที่เก้าอี้ไม้เก่าๆ ตัวประจำ วางตะกร้าไว้บนนั้น ก่อนจะอุ้มเจ้าหมูกลมออกมา แล้วปล่อยให้มันวิ่งเล่นอยู่แถวนั้น ส่วนตัวฉันเองก็...นอนตาย =_=

ฉันเอนตัวนอนลงบนเก้าอี้ไม้ตัว พลางเอาโทรศัพท์ขึ้นมากดเล่นเช่นทุกวัน

ดีนะที่หอนี่คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยขึ้นมาบนดาดฟ้า ยิ่งดึกๆ ยิ่งไม่มีคนเลย อาจจะเพราะมีคนลือกันว่าเคยเจออะไรแปลกๆ บนนี้ =_= แต่ฉันไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนั้นเท่าไหร่ ดาดฟ้าแห่งนี้ก็เลยเป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว ~ อากาศกลางดึกแบบนี้เย็นสบายดีจะตายไป แถมยังไม่ต้องกังวลว่าใครจะขึ้นมาเจอไอ้หมูกลมวิ่งอยู่ด้วยอีกต่างหาก

“บ๊อก บ๊อก! บ๊อก!” ฉันถึงกับขมวดคิ้วในทันทีเมื่อไอ้ตัวดีส่งเสียงเห่าขึ้นมา

ปกติก็ทำตัวเป็นหมาเรียบร้อยน่ารัก ไม่ค่อยส่งเสียงนี่ มาเห่าอะไรเอาตอนนี้ เดี๋ยวคนชั้นล่างดาดฟ้าก็ได้ยินหรอก -_-^

“ไอ้หมูกลม!

“บ๊อก บ๊อก บ๊อก!” ฉันลุกขึ้นนั่งพลางมองหมูกลมที่กำลังยืนทำตัวกลมอยู่หน้าแท้งค์น้ำบนดาดฟ้า

ไปยืนเห่าอะไรตรงนั้นน่ะ...มืดจะตายแล้ว -_-;

“หมูกลมมานี่!” ฉันตะโกนเรียกหมูกลมให้กลับมาหาฉัน แต่ไอ้หมาที่เคยว่านอนสอนง่ายตัวนี้กลับไม่ฟังฉันอีกต่อไป ยังคงยืนเห่าอย่างเอาเป็นเอาตาย

ตรงแทงค์น้ำมันมีอะไรนักหนา ถึงไปเห่าแบบนั้นน่ะ!

ฉันเริ่มไม่สบอารมณ์เล็กน้อยเมื่อหมูกลมยังแหกปากเห่าไม่หยุด เลยตัดสินใจเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าแทงค์น้ำก่อนจะยืนเท้าสะเอวมองแทงค์น้ำอันมหึมาตรงหน้า

ตรงนี้...มืดเหมือนกันแฮะ =O=;

“บ๊อก บ๊อก บ๊อก!

“แกจะเห่าอะไรนักหนาฮะ” ฉันอุ้มหมูกลมขึ้นมาแนบอก แต่มันก็ยังไม่หยุดเห่าและพยายามจะตะกายลงจากตัวฉัน

เอาเข้าไป -_-

ฉันกำลังจะหันกลับ แต่รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่ด้านล่างฐานแทงค์น้ำในระยะสายตา

เดี๋ยว...เดี๋ยวนะ

ฉันหยุดยืนในทันที ก่อนจะค่อยๆ หันไปมองแทงค์น้ำช้าๆ และเพราะความสงสัย...เลยค่อยๆ ย่อตัวลงพร้อมกับสายตาของฉันที่เพ่งไปยังฐานของแทงค์น้ำที่มีช่องโหว่อยู่

O.O

“กะ...กรี๊ดดดดดด!” ฉันกรี๊ดอย่างสุดเสียงแล้วกระโจนลุกขึ้นยืนอย่างไม่ลืมหูลืมตา!

ขะ...ขาคน! ขาคนอยู่หลังแทงค์น้ำ TOT

ไม่ต้องคิดอะไรมากไปกว่านี้ ฉันหันหลังให้แทงค์น้ำพลางกอดเจ้าหมูกลมแน่น ก่อนจะพุ่งเป้าหมายไปยังบันไดหนีไฟแทนที่จะเป็นลิฟท์!

กึง กึง!

เสียงของอะไรบางอย่างหลังแทงค์น้ำ ทำให้ฉันไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับไปมอง และขณะที่ฉันวิ่งผ่านลิฟท์ ฉันก็เห็นว่าลิฟท์กำลังจอดค้างอยู่ที่ชั้นก่อนชั้นดาดฟ้าพอดี ฉันเลยไม่ลังเลใจที่จะกดมัน และเพียงแค่แปบเดียวลิฟท์ก็ขึ้นมายังชั้นดาดฟ้าในที่สุด

ติ๊ง!

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าฉันหลับตาปี๋แล้ววิ่งเข้าไปในลิฟท์ทันที และขณะที่ประตูลิฟท์กำลังจะปิดลงนั้น ฉันก็เห็นใครบางคนกำลังวิ่งมาทางนี้ O.O ถึงแม้ว่าฉันจะเห็นหน้าไม่ชัดเลยก็ตาม!

“เดี๋ยวก่อน!

 ไม่ทันแล้ว...ประตูลิฟท์ปิดแล้ว

ฉันอ้าปากค้าง ขณะที่ไอ้หมูกลมยังเห่าไม่หยุด ความเงียบของลิฟท์ยิ่งเพิ่มความกลัวให้ฉันแบบทวีคูณ

ฉะ..ฉันเจอผีเหรอเนี่ย? ผีผู้ชายด้วย YOY ฮือออออออ

 

“แกอย่ามาฮาสิคะนิ้ง”

“ฉันพูดจริง! ไอ้หมูกลมเห่าไม่หยุดเลยมาร์กี้ เมื่อคืนฉันกลัวถึงขนาดต้องเปิดไฟนอนทั้งคืนเลย YOY

“บ้า! ปกติแกไม่เคยกลัวอะไรแบบนี้ไม่ใช่ไง ไม่เคยเจอด้วย แกอาจจะตาฝาดก็ได้”

“ไม่ใช่”

“แกอาจจะคิดไปเอง”

“ไม่จริง!” ฉันเถียงยัยมาร์กี้หัวชนฝา เพราะยัยนั่นกำลังไม่เชื่อเรื่องที่ฉันไปเจอมาเมื่อคืนบนดาดฟ้าหอ

ใครจะคิดไปเองกันล่ะ TOT กลัวจนฉี่จะเล็ดอยู่นะเมื่อคืน ฮือๆ

“คืนนี้ฉันจะไม่พามันไปเดินเล่นแล้ว แกเอากลับไปดูแลเลยมาร์กี้”

“ได้ไง -_- แกก็รู้ว่าป๊าฉันไม่ชอบเลี้ยงสัตว์” แกก็เลยเอามาให้ฉันเลี้ยงแทนสินะ Y_Y “เอาน่า ไม่มีอะไรหรอก แกอย่าคิดมาก”

มาร์กี้ตบไหล่ฉันพลางหยิบกระเป๋าตัวเองขึ้นมา

“แกจะไม่นอนเป็นเพื่อนฉันจริงๆ เหรอคืนนี้”

“ไม่ได้จริงๆ ฉันต้องกลับบ้านอ่ะ ป๊ารอกินข้าวด้วยไงวันนี้” มาร์กี้เดินไปหอมไอ้หมูกลมที่นอนไม่รู้เรื่องอยู่ ก่อนจะบอกลาฉัน แล้วออกจากห้องไปในทันที

สุดท้ายก็เหลือแต่ฉันกับความเงียบงันอีกครั้ง...

เกิดมาฉันยังไม่เคยรู้สึกขวัญผวาแบบนี้เลยนะจริงๆ T_T เมื่อวานฉันกลัวมากถึงขนาดทิ้งตะกร้าไอ้หมูกลมไว้ด้านบน จะให้ขึ้นไปเอาก็ใช่เรื่อง!

ฉันพยายามไม่คิดถึงเรื่องเมื่อคืน แล้วเริ่มนั่งเล่นคอมปล่อยเวลาให้มันผ่านไปเรื่อยๆ ดีนะที่วันนี้ไม่มีงานต้องทำส่งพรุ่งนี้ ฉันเลยสบายหน่อย

“หงิง หงิง ~” ฉันเหลือบมองไอ้หมูกลมที่ตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ และตอนนี้มันก็กำลังมาตะกายขาฉัน

เป็นหมาที่ฉลาดน้อยซะเมื่อไหร่ ทำอย่างกับรู้เวลาได้!

พอสี่ทุ่มทีไร ถ้าหลังจากนั้นนานหน่อยแล้วฉันไม่พาไปเดินเล่น มันก็จะมาสร้างความรำคาญให้ฉันแบบนี้อยู่เรื่อย

แต่...วันนี้ฉันจะไม่ใจอ่อนให้แกแล้วนะหมูกลม Y_Y

ฉันใช้เท้าเขี่ยมันให้ออกห่างจากตัว แล้วนั่งเล่นคอมต่อไป แต่ยิ่งนานไปหมูกลมก็ยิ่งร้องดังขึ้น แถมยังเอาแต่ตะกายฉันจนฉันเริ่มรำคาญ

ไอ้หมูกลม =_=^!!

ฉันลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วอุ้มมันขึ้นมา พลางจ้องตาแป๋วๆ ของมันอย่างหาเรื่อง...แต่ยิ่งมองฉันก็ยิ่งสงสาร

ได้ออกไปวิ่งเล่นทุกวัน วันนี้ไม่ได้ไปคงอุดอู้สินะ T^T

“หงิง หงิง ~” ลิ้นเล็กๆ ของมันที่แลบเอามาทำเอาฉันรู้สึกสงสารจับใจ ถ้ามันเป็นคน มันคงอยากจะบอกฉันว่า อึดอัดจะตายแล้ว “หงิง หงิง ~

“...เออ เออ พาไปก็ได้!

สุดท้ายฉันก็แพ้ทางไอ้หมาอ้วน T-T

ฉันอุ้มมันอย่างหวาดระแวงมาที่ลิฟท์เพราะกลัวว่าคนอื่นจะเห็นเข้า แล้วพามันขึ้นลิฟท์ไปยังชั้นดาดฟ้าจนได้ และก่อนที่ประตูลิฟท์จะเปิด ฉันไม่ลืมที่จะสวดมนต์ไว้ล่วงหน้าไม่ให้ตัวเองเจออะไรที่ชั้นดาดฟ้าอีก

ติ๊ง!

มาถึงจนได้...ฉันมองประตูลิฟท์ที่เลื่อนเปิดออกช้าๆ ก่อนจะเดินออกจากลิฟท์ไปด้วยอาการหวั่นๆ ไม่ใช่น้อย และเมื่อฉันออกมายังบริเวณดาดฟ้าแล้วนั้น...

O.O

คะ...ใครน่ะ!

ผู้ชายคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้ไม้ตัวประจำของฉัน ถ้ามองจากมุมนี้เขากำลังหันหลังให้ฉัน...

ยะ...อย่าบอกนะว่า ไอ้ผีเพศผู้ตัวเมื่อวานอีกแล้วน่ะ TOT!

“บ๊อก บ๊อก บ๊อก!” ฉันสะดุ้งขึ้นมาในทันทีเมื่ออยู่ดีๆ ไอ้หมูกลมทำพิษเห่าขึ้นมาซะแบบนั้น สายเกินไปที่ฉันจะวิ่งหนีหรือวิ่งกลับเข้าไปในลิฟท์ เมื่อคน(??)ที่นั่งนิ่งอยู่ตรงเก้าอี้ตัวนั้นกำลังหันมามองฉัน!

แงงงง TOT พุทโธ ธัมโม จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด ฮือๆๆๆ!

YOY

=_=” ฉันหลับตาแบบไม่เต็มตานักและปากยังคงท่องบทแผ่เมตตาไม่หยุด ฉันยังคงรับรู้ได้ว่าผู้ชายคนนั้นนั่งมองฉันอยู่!

“นี่”

TOT

“ไม่ต้องสวดขนาดนั้นก็ได้มั้ง ฉันไม่ใช่ผี -_-“ ฉันลืมตาโพลงขึ้นมาทันที เมื่อรู้ว่าไอ้ผีมนุษย์แทงค์น้ำตัวนั้นพูดได้ O.O! ถะ...ถ้าเขาเป็นผีคงจะเป็นผีจีนแหงๆ ถึงได้ตาตี่หน้าขาวขนาดนั้นน่ะ!

“บ๊อก บ๊อก บ๊อก!

“หมูกลม!” ไม่ทันแล้ว ไอ้หมูกลมตะกายออกจากแขนฉัน แล้วรีบวิ่งเข้าไปหาหมอนั่นในทันที ตัวกลมๆ ของมันกระโดดขึ้นไปบนเก้า จนฉันมองไม่เห็นเพราะพนักพิงบังไว้จากมุมนี้

“อ้อ...อันนี้ของแกนี่เองสินะ ^^” ฉันยืนตาค้างจ้องมองไอ้ผีจีนที่ชูอะไรขึ้นมาพอที่ฉันจะมองเห็นได้ นั่นมัน...ตะกร้าที่ฉันลืมเอาไว้เมื่อวานนี่!

ฉันเดินเข้าไปยังเก้าอี้ตัวนั้นด้วยความลังเล หมอนั่นกำลังนั่งลูบขนไอ้หมูกลมที่กำลังเล่นกับตะกร้าตัวเอง ก่อนที่เขาจะเงยหน้ามามองฉัน

เอ่อ...นอกจากเป็นผีแล้ว นายยังเป็นผีที่หน้าตาดีอีกด้วยนะ =_=;

ดวงตาเรียวเล็กได้รูปของเขามันช่างเข้ากับผิวขาวๆ ของเขาเป็นอย่างดี เป็นผู้ชายตาเล็ก...ที่ดูดีมากๆ เลย ผมสีดำสนิทที่ไม่ได้ผ่านการเซ็ทของเขา กลับทำให้เขาดูน่ารักไปอีกแบบ เขาไม่ได้ดูจืดชืดเหมือนพวกผู้ชายตาตี่ทั่วๆ ไป เขาดูมีเสน่ห์มากกว่าคนประเภทเดียวกันพวกนั้นเยอะ หรืออาจจะเป็นเพราะใบหน้าขาวที่กลับอมชมพูเล็กๆ จนผู้หญิงแบบฉันยังอาย =O=;

“ของเธอใช่มั้ย” ฉันสะดุ้งตัวเล็กน้อยเมื่อเขาชี้ไปยังตะกร้าอันนั้น ฉันพยักหน้าลงช้าๆ

“นาย...”

“..?”

“เป็นคนแน่นะ =_=;

“เธอเคยเห็นผีมานั่งพูดกับเธอแบบนี้มั้ยล่ะ : )” ฉันถึงกับชักสีหน้าทันที หนอยแน่...ก็คนมันกลัวนี่! ยิ่งเห็นเขายิ้มกวนๆ แล้วอดจะหมั่นไส้ไม่ได้

หมอนี่มันเป็นใครมาจากไหน อยู่ดีๆ ก็มาแย่งอาณาจักรส่วนตัวของฉัน แถมยังมาทำให้ฉันกลัวหัวหดเมื่อวานอีก!

“ก็คนปกติที่ไหนเขาไปยืนหลบอยู่หลังแทงค์น้ำมืดๆ แบบนั้นล่ะ! ประสาท!” ฉันอดจะตอกกลับไม่ได้ แล้วก้มลงจะคว้าไอ้หมูกลมที่เขาลูบเล่นอยู่ แต่ไอ้หมูกลมกลับทรยศผู้มีพระคุณอย่างฉันโดยการวิ่งไปซุกที่ตักหมอนั่น =[]=

อะ...ไอ้หมาบ้า T__T ที่เมื่อวานล่ะเห่าหมอนั่นเอาเป็นเอาตายเลยนะ!

                ฉันเห็นเขาขำเล็กน้อย แล้วอุ้มหมูกลมไว้แนบอก

“คนประสาทอย่างฉัน ก็อุตส่าห์เก็บไอ้ตะกร้านี่ไว้ให้เธอก็แล้วกันนะ ;)” แหม เป็นพระคุณจริงๆ ต่อให้วางไว้ก็ไม่มีใครมาขโมยไปหรอก

ทำไม ทำไม ทำไมฉันถึงรู้สึกหมั่นไส้หมอนี่ขึ้นมา ฉันค่อนข้างมั่นใจว่าเขาไม่ได้อยู่ที่หอนี้ด้วย แล้วขึ้นมาทำไมที่นี่ตอนดึกๆ กัน

ไอ้มนุษย์แทงค์น้ำมันเป็นใครกันเนี่ย! น่ากลัวจริงๆเลย!

“ฉันจะกลับแล้ว ขอหมูกลมคืนด้วย” ฉันยื่นมือสองข้างไปตรงหน้าเขา เขาเหลือบมองฉันแล้วขมวดคิ้วลงเล็กน้อย

เห็นดวงตาเรียวเล็กของเขาแล้วอยากจะทิ่มให้แตกด้วยความหมั่นไส้ส่วนตัวจริงๆ

“มาเร็วไปเร็วดีนะ”

=_=;” เพราะไม่อยากอยู่กับนายต่างหาก ไว้ใจไม่ได้!

เขาทำท่าจะส่งเจ้าหมูกลมคืนฉัน แต่อยู่ดีๆ ก็ชักมือกลับไปซะแบบนั้นน่ะ!

“หมาเธอชื่อหมูกลมเหรอ”

“อือ -_-

“แล้วเธอล่ะ : )

“ทำไมฉันต้องมาบอกชื่อฉันกับอาตี๋แปลกหน้าอย่างนายด้วย” เขาขำพรืดออกมากับคำพูดของฉัน ขำอะไรนักหนาหา!

“โอเค ไม่บอกก็ไม่บอก” เขาลูบขนเจ้าหมูกลมอีกครั้ง แล้วยกมันขึ้นมาตรงหน้าเขา “ฉันชื่อดีเดย์นะไอ้หมูกลม ^^

“...”

“ยินดีที่ได้รู้จัก” ไปพูดกับหมา หมามันจะรู้เรื่องกับนายมั้ย -_-

เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วจับเจ้าหมูกลมใส่ตะกร้าพร้อมกับยื่นตะกร้านั้นส่งคืนให้ฉัน

“ฉันคืนให้เธอหมูกลม” ฉันรับตะกร้านั้นมา พลางรู้สึกตะหงิดๆ กับคำพูดของเขา

เดี๋ยวนะ...หมอนั่นตกภาษาไทยหรือเปล่า?

“นายต้องบอกว่า ฉันคืนหมูกลมให้เธอไม่ใช่รึไง =_=” เขากลั้นขำเอาไว้ จนตาเล็กๆ ของเขายิ่งเล็กเข้าไปใหญ่

“ถูกแล้ว”

-_-?

“ฉันคืนให้เธอ หมู...กลม” เขายื่นหน้ามาใกล้ฉันเล็กน้อย แล้วเน้นชัดคำสุดท้ายอย่างจงใจ “เธอไม่บอกชื่อฉัน ฉันก็เรียกชื่อหมาเธอแทนละกัน ไม่รู้จะแทนชื่อเธอว่าอะไรดี”

“อะ...อะไรนะ =O=!” นายเห็นฉันเป็นหมาหรือไงหา! ฉันไม่ใช่ไอ้หมูกลมนะ ถึงมาเรียกฉันแบบนั้นน่ะ!

หมดคำจะเอื้อนเอื่อยกับผู้ชายที่เพิ่งรู้จัก แล้วกล้ากวนฉันได้ถึงเพียงนี้ ฉันมองเขาอ้าปากค้าง ในขณะที่เขาหัวเราะชอบใจพลางหันหลังให้ฉันแล้วโบกมือให้ลวกๆ

“ฉันไปล่ะ” พูดแค่นั้น เขาก็เดินออกไปจากตรงนี้ ก่อนจะเปิดประตูบันไดหนีไฟลงไปในทันที

...ลิฟท์ก็มี ทำไมไม่ลง -_-

ไอ้มนุษย์แทงค์น้ำผีจีนคนนั้นมันเป็นใครกันแน่เนี่ย!





 

To be Continued










มุมทอล์ค *


สวัสดีค่าาาา กราบงามๆ เลยรอบนี้
ในที่สุดในที่สุดดดดดดดดดดดด >.<
ได้ฤกษ์เอาอาตี๋ตอนแรกมาชิมลางแล้ว เย้!
หลังจากลีลาอยู่หลายที 55555555
ที่จริงไม่ได้ลีลาหรอกค่ะ แต่ยังไม่พร้อมจะเอาลงแงงง T T
กว่าจะแต่งหน้าบทความเสร็จก็นานแล้วววว


อย่างที่เคยบอกไปแล้วว่าคงลงให้จนถึงจบไม่ได้นะคะ
ต้องรอซื้อหนังสือกันน้าา >.<

นนี้จะลงให้เท่าที่ลงได้ค่ะ ยังไงก็รอติดตามกันเน้ออ

เรื่องนี้ไม่มีคำโปรยหน้าบทความนะคะ 5555
เนื่องจากตอนส่งต้นฉบับไม่ได้เขียนคำโปรยไป >.<
ไม่รู้เหมือนกันว่าออกหนังสือมาคำโปรยจะเป็นแบบไหน

เลยขอไม่เขียนเองในนี้ดีกว่าค่าา 5555

ส่วนเรื่องนี้จะออกมาแนวไหนน รอติดตามค่าา
เรื่องนี้อ่านสบายๆ ชิวๆ มีไม่สบายใจเล็กๆ น้อยๆ (??)
5555555555555555555


วันนี้เม้าท์มากไม่ได้ มีภารกิจใหญ่หลวงรออยู่ค่ะ T T

คิดถึงทุกคนนนนนน
ม๊วฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ




อย่าลืมติดตามเรื่องนี้กันนะคะ !



1 เม้นท์ 1 กำลังใจเช่นเดิมม ^^
ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ




ไว้เจอกันตอนหน้าค่าาา

รักทุกคนนนนนนน
ม๊วฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ ^3^




 

 


 






















© Tenpoints !
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

187 ความคิดเห็น

  1. #187 !!!!!เอิ้กเอิ้ก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2558 / 08:43
    กรี๊ดดด!!!!!!มนุษย์แท่งน้ำ

    #187
    0
  2. #126 WSาว >.^ B2ST_B2UTY (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2555 / 20:29
    คิดถึงดีเดย์ อ๊ากกกก!!
    #126
    0
  3. #118 ϟแดทูบิบิ ✖✖ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2555 / 22:56
    อ๊ากกก ฟินมากก -.- 
    #118
    0
  4. #99 กระเป๋าลิง (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 19:21
    อัพเพิ่มเดี๋ยวนี้น้าา~ >O<
    #99
    0
  5. #93 Princess_of_Devil ( NJ ) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2555 / 17:13
    อาตี๋มาแล้ววววววววว น่ารักมากๆเลย
    #93
    0
  6. #91 mio [K-on] (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2555 / 18:13
    กรี๊ดด >///< มาแค่ตอนเดียวก็ติดเลยอ่า(เวอร์)
    ถ้าออกปุ๊ปจะซื้อปั๊ปเลย อยากให้ออกเร็วๆจัง เดือนนี้ใช่มั้ยอ่าา ออกเร็วๆๆๆๆ(สาธุ)
    รักพี่ออม สู้ๆนะค่ะ ^^
    #91
    0
  7. #89 rainbow-light (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 19:21
    อาตี๋น่ารักอ้ะ
    กวนๆ ดี
    น่าจะเปลี่ยนชื่อนางเอกเป็นหมูกลม
    แลดูน่ารักแบบแปลกๆ 55
    #89
    0
  8. #87 You&I (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 16:50
    อาตี๋กวนแต่เนิ่นๆเลย 55555555
    เอาชื่อหมาไปเรียกคนซะงั้น 55555
    #87
    0
  9. #86 retw (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 16:43
    น่ารักสุดๆเลย
    #86
    0
  10. #85 basketsss (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2555 / 01:02
    กลิ่นดราม่าโชยมาแต่ไกล :$
    #85
    0
  11. #84 GammyGlong (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 22:41
    นางเอกพี่ออมส่วนใหญ่ไม่ค่อยเหมือนคนอื่นนะ 55555555
    อาตี๋น่ารักตลอดดดด ><
    #84
    0
  12. #83 Ruchirada ' Chullavara (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 21:26
    อ๋อยยย!! (อุทานอย่างแปลกประหลาด..)
    ..อยากอ่านใจจะขาดอยู่แล้วน้าาา >O<"
    รอได้นะคะ ดีเดย์น่ารักมาก!!! รอได้อยู่แล้ววว ฮิๆ >.<
    #83
    0
  13. #82 minniesp (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 20:10
    อาตี๋ยังน่ารักเหมือนเดิมเลย
    #82
    0
  14. #80 Goldencupbalm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 19:16
    คิดถึงอาตี๋ที่สวดเลยย  ดูแลสุขภาพด้วยนะค่ะ ^_^
    #80
    0
  15. #79 ร้ากกกกดีเดย์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 17:38
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก เมื่อไหร่จะออก รอ รอ รอ นะค๊าาาาา >O<
    #79
    0
  16. #78 Thetwinkle (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 17:23
    ดีเดย์น่ารักกกกกก คะนิ้งน่ารักกกก
    หมูกลมก็น่ารักกกก
    อัพไวๆระคะ
    รอซิ้ออออออ!
    #78
    0
  17. #76 kukkarul (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 15:56
    น่าหนุกแหะะะ   อาตี๋น่ารักเหมือนเดิมม
    #76
    0
  18. #75 VieW vIEw ◕‿- (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2555 / 07:12
    ดีเดย์น่ารักมาก >< เปลี่ยนชื่อให้นางเอกซะงั้น =[]= 5555 สู้ๆค่าพี่ออม ติดตามๆๆๆๆๆๆ >.<
    #75
    0
  19. #74 l ฟิ $ u (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 22:45
    อาตี๋กลายมนุษย์แทงค์น้ำผีจีนซะงั้น  555'
    #74
    0
  20. #73 ~Lhin'KP~ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 22:34
    อาตี๋~ ตามกรี๊ดมาตั้งแต่เล่มของเจแปนแล้ว
    ในที่สุดก็ได้อ่านเรื่องของดีเดย์จริงๆซะที เย้^^

    ซื้อชัวร์!! อาตี๋น่ารักซะขนาดนี้ กรี๊ดดดดดด>///<
    #73
    0
  21. #72 Choco Late ♥ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 22:16
    อา ดีเดย์ คัมแบค สตอรี่ 555+

    ติดตามๆ ลงให้จบเลยไม่ได้หรอคะ 555+
    #72
    0
  22. #71 `Justainie:3 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 22:10
    อาตี๋ดีเดย์น่ารักกกก ><
    #71
    0
  23. #70 NamPunch >O< (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 21:52
    ตี๋น้อยดีเดย์มาแบบน่ารัก (หรือหลอน = =)
    แอบหลอนตามไปด้วยเลย บรื๋อ~~
    ติดตามค่า มันมีปมอะไรซ่อนอยู่นะ *-*
    #70
    0
  24. #69 Koi Jang (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 21:13
    ลงรวดเดียวเท่าที่ลงได้เลยได้ไหมอ่าพี่ออม ขี้เกียจรอแล้วว

    สนุกเหมือนเดิมม ลงเร็วๆน้าาา รอออออออ
    รักน้าา จุ๊ฟฟฟฟ
    #69
    0
  25. #68 `สมายลี่'ดอกเห็ด./๑ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2555 / 20:32
    อาตี๋โผล่มาแบบหลอน ๆ -,.-
    55555 ทำคะนิ้งกลัวไปหนึ่งคืนเบยยย
    #68
    0