(EXO) BOO! Love me now~ หลอกผี ผีไม่หลอก(รัก) ❝ HunHan

ตอนที่ 6 : ✂- - - - ฟิคอวดผี เทปที่ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 368
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    8 เม.ย. 57

Minor!










- C h a p t e r 4 -

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            “ฮัลโหลๆ? ทุกคนได้ยินเรามั้ย??”

            คำถามถูกตอบด้วยเสียงเซ็งแซ่ของเหล่านักเรียนไฮสคูลปีสองที่นั่งกระจัดกระจายอยู่ทั่วห้องประชุม ทั้งกลุ่มเด็กเนิร์ดแว่นหนาเตอะที่นั่งเรียงเป็นหน้ากระดานเรียบร้อยที่เก้าอี้แถวหน้าสุด แก๊งค์อันธพาลที่หน้าตาเหมือนแมลงสาปโดนสิบล้อทับที่หลังห้อง แก๊งค์สวยใสไร้สมองที่ถือกล่อง naked 2 ปลอมอันละสองหมื่นวอนกับพร้อบแต่งผมอันใหญ่เท่าสะพานมาโปที่นั่งจับกลุ่มเป็นวงกลมที่ด้านหน้าแก๊งค์อันธพาลโดยไม่ได้สนใจประธานรุ่นและกรรมการนักเรียนปีสองที่จ้อใส่ไมค์ปาวๆอยู่หน้าห้อง

            หรือแม้แต่ลู่หานกับเพื่อนๆที่กอดอกปั้นหน้าตั้งใจฟังอยู่ที่เก้าอี้แถวกลางของห้องประชุม

            อ้อ... ยกเว้นคิมจงแดที่นั่งอ่านหนังสือ คณิตคิดหัวแตก!!’ ของศาสตราจารย์ชิมคีไม (ชิมขี้มั้ย) ไว้คนนึง

 

            “วันนี้ที่ขออนุญาติอาจารย์ให้ปีสองทุกคนมาประชุมกันคาบโฮมรูมก็เพราะว่าจะมาชี้แจงเรื่องงานDouble-SMT ที่ปีนี้เราชาวไฮสคูลปีสองของทั้งสองโรงเรียนจะต้องเป็นโต้โผนะครับ... ซึ่งเพื่อนๆก็น่าจะพอได้ยินข่าวแว่วๆกันมาบ้างแล้วนะว่าอนุมัติวันงานออกมาแล้วก็คืออีกสามเดือนครึ่งนะ” เสียงฮือฮาดังรับอีกหน เมื่อประธานรุ่นเอ่ยถึงชื่อของต้นเหตุที่พวกเขาต้องมารวมกันอยู่ในห้องประชุมที่ชั้นสิบสองในคาบโฮมรูม... ทั้งๆที่คาบโฮมรูมควรจะเป็นคาบที่ใช้นอนออมแรงก่อนที่พวกเขาจะเริ่มฝ่าฝันไปกับตารางสุดหฤโหดแท้ๆ

 

            โรงเรียนมัธยมซูมานที่ตั้งอยู่ในเขตๆหนึ่งแถบชานเมือง โรงเรียนที่ขึ้นชื่อเรื่องรวมวัยรุ่นหน้าตาหล่อเท่ เก๋ สมาร์ทในเขตนั้นไว้มากที่สุดเป็นอันดับต้นๆในบรรดาโรงเรียนมัธยมรอบชานเมือง!! และเป็นโรงเรียนหนึ่งเดียวในเขตที่มีการจัดสรรนักเรียนทุนแลกเปลี่ยนวนเวียนพลัดเปลี่ยนกันไปในแต่ละประเทศทุกๆปีเสมอ (โดยมีลู่หานเป็นตัวแทนจากเมืองจีน) และนอกจากจะยังขึ้นชื่อเรื่องความหน้าตาดีของบุคลากรตั้งแต่ผู้อำนวยการยันยามหน้าประตูแล้วนั้น... งานสานสัมพันธ์สองโรงเรียน ของโรงเรียนมัธยมซูมานกับโรงเรียน SMT ก็เลื่องชื่อลือชาไม่แพ้กัน

            กล่าวถึงโรงเรียน SMT หรือที่ย่อมาจากซอนรยัง มุนอา แทซอง อันเป็นชื่อของผู้ก่อตั้งโรงเรียนทั้งสามและคติพจน์อันภาคภูมิใจของโรงเรียนที่ว่า ซอนรยัง อุดมด้วยความดี มุนอา งามสง่าดุจผู้รากมากดี และแทซอง ปัญญาล้ำดั่งปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ โรงเรียนSMT ยังเป็นถึงโรงเรียนที่ใหญ่ที่สุดในเขตชานเมืองที่ตั้งอยู่กลางทำเลงามย่านการค้าของเขตซึ่งอยู่ห่างไปจากโรงเรียนมัธยมซูมานไปโดยใช้เวลาเดินทางไม่ถึงสิบห้านาที และแบ่งออกเป็นสองโปรแกรมการเรียนคือภาคปกติ และภาคอินเตอร์แนชชั่นแนล (ซึ่งไม่ค่อยมีนักเรียนชาวต่างชาติหรอก มีแต่ลูกคนรวยทั้งนั้น...)

            แน่นอนว่าโรงเรียน SMT ก็เป็นแหล่งรวบรวมคนหน้าตาเก๋ เท่ หล่อ สมาร์ทเอาไว้สูสีคู่คี่กับโรงเรียนมัธยมซูมานไม่น้อย และอันเนื่องมาจากโรงเรียนที่อยู่ใกล้กัน ทำให้ทั้งสองโรงเรียนมักจะเที่ยวไล้เที่ยวขื่อกันและกันอยู่บ่อยๆ ทั้งในด้านดีและไม่ดี อีกทั้งโรงเรียนทั้งสองยังมักจะจัดงานแสดงผลงานทางวิชาการและศักยภาพของนักเรียนขึ้นพร้อมกับอยู่บ่อยครั้ง จึงตัดสินใจรวมงานของทั้งสองโรงเรียนเข้าด้วยกันและจัดกิจกรรมบันเทิงที่ทั้งสองโรงเรียนต้องทำร่วมกันขึ้นเพิ่ม กลายเป็นงานสานสัมพันธ์สองโรงเรียนขึ้น หรือที่เด็กวัยรุ่นย่านนั้นจนติดปากว่างาน Double-SMT (Note: Suman(SM) SMT กลายเป็น SMSMT=Double-SMT)

            อ้อ!! ...นอกจากงานนี้จะเป็นงานแสดงผลงานทางวิชาการให้ครูบาอาจารย์และบรรดาผู้ปกครองจากหลายๆโรงเรียนได้มาดูงานกันในช่วงเช้าและบันเทิงไปกับการแสดงของเหล่านักเรียนในช่วงแล้วนั้น ยังเป็นงานโรงเรียนที่เหล่านักเรียนต่างโรงเรียนรอบเขตใฝ่ฝันจะมาร่วมงานให้ได้ เพราะเป็นงานรวมโรงเรียนคนหน้าตาดีระดับ ท็อป เอาไว้ด้วยกัน แบบที่เทพบุตร เทพธิดารวมตัวกันมากที่สุดจนแทบจะเดินชนไหล่กันตาย เรียกได้ว่าส่องหนุ่มส่องสาวจนลืมดูงานวิชาการกันเลยทีเดียว...

            เผลอๆอาจได้เบอร์ เฟซบุ๊ค ไอดีไลน์ คาทก(Kakao Talk) ติดไม้ติดมือกลับบ้านไปให้ฟินตัวแตกซักคนสองคนก็ได้นะ... J

 

          “ส่วนเรื่องสถานที่... ปีนี้เราจะจัดงานครึ่งเช้าที่นี่ และครึ่งเย็นที่หอประชุมใหญ่ของ SMT นะครับ... สลับกับปีที่แล้ว”

 

            “ชิบหาย... ครึ่งเย็นที่ SMT เนี่ยนะ”

            “อ่าว?? บ่นทำไมวะแบคฮยอน?” ลู่หานโน้มตัวออกมาจากที่นั่งและจ้องตากับเพื่อนตัวเล็กบนเก้าอี้ตัวขวาของเขาที่กำลังสบถแข่งกับเสียงลำโพงอย่างไม่พึงใจ

            “ก็เพราะไอ้งานสต๊าฟปาร์ตี้หลังจบงานแสดงไงมึง... ถ้าจัดที่SMT แล้วกูจะกลับบ้านยังไงอ่ะ?”

            “อ่อ... ใช่ธรรมเนียมเลี้ยงขอบคุณรุ่นน้องปีสองของพี่ปีสามที่จะมีต่อยาวยันเช้าอ่ะหรอ?” โดคยองซูทางด้านขวาของแบคฮยอนเข้ามามีส่วนร่วม

            “จริงๆแล้วมันก็ไม่ได้ยันเช้าอย่างที่ลือกันนะ ผู้อำนวยการไม่อนุญาติหรอกอย่างมากก็เที่ยงคืน แถมรุ่นพี่ยังต้องล่ารายชื่ออาจารย์ที่ปรึกษางานจากทั้งสองโรงเรียนให้เกินสิบคนอีกถึงจะจัดงานได้” คิมมินซอกที่เก้าอี้ตัวซ้ายของลู่หานเอ่ยทบ

            “ก็แหงล่ะ งานช้างซะขนาดนั้น ถ้าไม่มีอาจารย์ช่วยก็แย่ดิวะ” แบคฮยอนกอดอกก่อนจะหันกลับไปมองประธานรุ่นที่หน้าห้องประชุมอีกครั้งอย่างขัดอกขัดใจ...

 

            ฮึ๊ย!! จะมีงานไหนที่อาจารย์ไม่เอี่ยวบ้างมั้ยเนี่ย!!

 

            “ส่วนงานแสดงของครึ่งเย็นนั้น รบกวนให้เพื่อนๆที่อยู่ชมรมขับร้อง ดนตรี เต้น เริ่มประสานกับทาง SMT ได้แล้วนะครับ ส่วนชมรมอื่นๆที่สนใจจะส่งการแสดงก็สามารถทำได้เหมือนได้กัน เดี๋ยวอาทิตย์หน้าผมจะทำฟอร์มรายละเอียดงานแสดงวางไว้ที่หน้าห้องกรรมการนักเรียนแล้วเดี๋ยวผมกับทีมกรรมการนักเรียนปีสองจะช่วยจัดคิวให้ ส่วนชมรมการแสดง... รบกวนส่งรายชื่อสมาชิกชมรมที่สนใจจะช่วยคุมเวทีกับผมด้วยนะครับ”

            “ขอโทษจ้ะ!” แล้วจู่ๆก็มีคนยกมือขึ้นขัดจังหวะ “แล้วงานละครเวทีล่ะจ้ะ?”

            “อ๋อ... งานละครเวทีเดี๋ยวเราต้องสรุปก่อนว่าจะแสดงเรื่องอะไรน่ะ แต่ผู้อำนวยการมีคำสั่งออกแล้วว่าให้ห้อง A กับ B ทำละครเวที ห้อง C กับ D จัดงานวิชาการในครึ่งเช้าไป ส่วนทางฝั่ง SMT ก็จะเป็น A B C มาทำละครเวที ห้อง D E F จัดงานวิชาการ ทั้งภาคปกติแล้วก็ภาคอินเตอร์เลยนะ รวมแล้วก็เป็นงานละ 8 ห้อง ระหว่างเตรียมงานนี้เพื่อนๆก็เดินทางไปส่องหน้าคาดตาฝ่ายตรงข้ามกันก่อนได้เลยนะครับ อ้อ!! ไปส่องนะ อย่าไปไฝว้เขา!! ประธานรุ่นร่างสูงใหญ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นส่งตรงไปยังแก๊งค์อันธพาลชนผู้น้อยที่จับกลุ่มอยู่หลังห้อง และเมื่อสมาชิกปีสองพร้อมใจกันหันไปมอง ใบหน้าเหยๆของชายหนุ่มหัวโจกของกลุ่มก็ส่งยิ้มตาหยี พร้อมกับชูมือสัญลักษณ์ว่าตกลง

 

            “ในกลุ่มเราจะมีใครโดนลากไปเล่นละครเวทีบ้างมั้ยวะเนี่ย?” เป็นคยองซูที่สงสัย แววตากลมมองลู่หานก่อนยิ้มกริ่มราวกับมีความคิดดีๆ

 

          นี่อย่าบอกนะว่าจะให้เขาไปเล่นละครน่ะ?

 

            “ไม่ๆ คยองซู อย่าคิดแบบนั้น... เวลาของฉันสำคัญกว่าจะเอาไปเล่นละครเยอะคยองซู” โดคยองซูหัวเราะ ริมฝีปากแย้มออกเป็นรูปหัวใจเล็กๆ สีแดงระเรื่อ…

            “แต่สำคัญมากพอที่จะเอาเวลาไปคลุกอยู่กับไอ้พ่อผีเซฮุนนั่น...”

            “ไอ้มินซอก มึง!!” ลู่หานที่ถูกตอกกลับโดยเพื่อนสนิทข้างกาย ก็ถึงกับหน้าชา...แต่มันก็จริงอย่างที่มินซอกพูดนั่นแหล่ะ

            เขาน่ะ... ตั้งแต่เจ้าผีนั้นตามตื้อสามเวลาหลังอาหารและอีกสองเวลาที่ประตูทางเข้าโรงเรียน รู้ตัวอีกทีเขาก็ใช้เวลากับเจ้าผีเซฮุนนั่นเยอะมาก นี่ขนาดแค่อาทิตย์เดียวนะเนี่ย

            “หรือไม่จริงล่ะมึง! ตอนแรกเห็นกลัวจนขนหัวตั้ง ไปๆมาๆไหงตั้งชื่อให้มันซะงั้น ไอ้ห่าคนหรือลูกหมา? ไร้สาระชิบ” แบคฮยอนตวัดเสียง มึงเคยเห็นดีเห็นงามกับอะไรในชีวิตมึงมั่ง... ยกเว้นผู้ชายหล่อๆ โธ่...ไอ้กระจู๋ทะเล! ลู่หานนึกก่นด่าในใจ แต่แล้วก็มีคนตอกกลับเข้าให้!!

            “มึงอย่าคิดว่าชาวบ้านชาวช่อง เขาจะเป็นลูกหมาเหมือนมึงกันหมดสิ”

            “เชี่ยจงแด! เงียบๆแล้วก็อ่านหนังสือของมึงต่อไปเลย เอาให้หัวแตกสมองไหลเลยไอ้บ้า!!!” เป็นจงแดที่เงยหน้าขึ้นจากหนังสือ คณิตคิดหัวแตก โดยศาสตราจารย์ชิมคีไม(ชิมขี้มั้ย) และเอ่ยวาจาเข้าจวกเพื่อนรักที่ทำท่าอย่างกับผีเซฮุนยัดรังแตนใส่ปากเขา “มึงอ่ะ... ไปพูดแบบนั้น เดี๋ยวผีเซฮุนนั่นมันจะมาหลอกหรอกมึง ยิ่งยังไม่ไปสู่สุขคติเนี่ย เฮี้ยนมากนะเว่ย!

          “แน่จริงก็มาดิวะ!! ปัดโธ่พยอนแบคฮยอนกลัวที่ไหน”

 

            .

          .

          .

 

            “จ๊ะเอ๋...”

 

          “คยองซู... เอามือมึงออกไปจากไหล่กูเลยนะ! เย็นชิบ!

            “เฮ้ย... กูเปล่านะแบค”

            แบคฮยอนหันฉับหวังจะตอกคำพูดใส่ ก็พบว่าเจ้าของดวงตาขาวโตๆคู่นั้นกำลังยกมือขึ้นพร้อมกันทั้งสองข้าง! และเมื่อเขาจะหันไปตอกลู่หานที่นั่งข้างเขาแทน ก็พบว่า...

            “ม...มึง”

            “โน๊ โน๊ โน๊ โน๊ โนว~~~~~คนหน้าหวานกำลังโบกทั้งมือและใบหน้าพัลวันไม่แพ้กับคยองซู! ลู่หานส่งรอยยิ้มเหยเก สายตาที่เหลือบไปแผ่นหลังของแบคฮยอน...

 

            “มือเก๊าเองอ่ะ เบ่บี๋~ 

 

          เสียงหัวเราะแหบสูงที่ดังก้องราวกับพุ่งออกมาจากลำโพง ทำให้ร่างเพรียวบนเก้าอี้ต้องกลืนน้ำลายดังเอื๊อก! สิ่งที่เขาเห็นคือมือแกร่งสีซีดดั่งกระดาษที่วางแหมะอยู่บนไหล่ของแบคฮยอน!

 

            ยัง!! ยังไม่จบแค่นั้น...

 

            “อะไร!! เชี่ยลู่หาน อ..อ...อะไรของมึง!

             ลู่หานรู้สึกชาที่ข้างแก้มจนอื้ออึงไปหมดยามที่ไล่สายตาไปตามแขนยาวสีขาวซีดที่ยาวออกไปราวกับจะไม่มีที่สิ้นสุด! “ม...แม่โว้ย ขะข แขนหรือแม่น้ำโขง”

            “ไอ้ลู่หาน! อะ...อะไรล่ะ มึงบอกกูเซ่ ฮืออออ” แบคฮยอนโวยวายด้วนเสียงที่สั่น เมื่อดวงตาของลู่หานเพื่อนของเขาเริ่มเบิกกว้างขณะที่ระยะสายตาเริ่มทวีคูณ น้ำเสียงอุทานแผ่วเบาที่สั่นเสียยิ่งกว่าแผ่นดินไหวเก้าริคเตอร์ทำเอาเพื่อนของเขาพากันสติแตกตามของสองหนุ่ม...

            และแล้วดวงตาของลู่หานก็พบกับจุดสิ้นสุด!!!

            เจ้าของมือเย็นเฉียบบนไหล่แบคฮยอนและแขนที่ยาวเสียยิ่งกว่าไม้เมตรที่ลู่หานเห็นคือร่างสูงเพรียวของผีโอเซฮุน ซึ่งตอนนี้กำลังนั่งแหมะอย่างสบายใจแฮอยู่บนผมทรงรังนกอีมูของหัวหน้าแก๊งอันธพาลหลังห้องที่อยู่ห่างจากเขาไปถึงสิบแถวเก้าอี้! ขายาวๆที่ห้อยขนาบหูสองข้างของเหยื่อผู้โชคร้าย(ที่ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลยนอกจากเกาหัวแกร๊กราวกับลิงหาเห็บบนหัวตัวเอง)แกว่งไปมาราวเด็กน้อยลั้ลลาบนชิงช้า

 

            คยองซู มินซอกและจงแดมองหน้ากันอย่างงงๆ เมื่อเห็นท่าทีสติแตกของสองเพื่อนรัก... นี่เขายังไม่สรุปเลยนะว่าจะเล่นละครเรื่องอะไร พวกมึงซ้อมบทเจอปอบหยิบก่อนแล้วเหรอวะ?

          ถุย!! ก็คิดได้นะนั่น

 

            “ไงครับคนสวย~” 

            ทันที่ดวงตาใสสบกับร่างขาวซีด... โอเซฮุนก็ส่งวิ๊งค์พราวสเน่ห์พร้อมกับมือข้างที่ว่างเป็นสัญลักษณ์สู้ตายราวกับตัวเองหล่อดุจนิชคุณ... แล่วแล่วแล่วแล่วแล้ววววววว!!! รู้เลย...

            หน้าซีดๆ แขนยาวๆ มือเย็นๆ...

 

            รู้! เรื่อง! เลย!

 

            “อะ...อะไอ้...”

            “ลู่หาน!!! อะไรของมึง? บอกกูมา ผีใช่มั้ย!! ฮืออออ~” แบคฮยอนตบตักของลู่หานที่ตัวสั่นราวกับเจ้าเข้าพลางปัดมือ(หรืออะไรก็แล้วแต่)อันเย็นเยือกให้พ้น

            “...” ลู่หานไม่ตอบอะไรหากแต่สั่นหัวขึ้นลงงกๆ พลางมองผีเซฮุนที่ยังคงลอยหน้าลอยตาราวกับตัวเองเป็นพรีเซนเตอร์โครงการ รักเพื่อน อย่าให้เพื่อนหน้าเทา

            “...” แบคฮยอนร้องกรี๊ดออกมาอย่างไม่มีเสียงพลางปัดไหล่ตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่แพ้กับลู่หานที่ยังอ้าปากพะงาบๆอย่างไร้เสียงเช่นกัน

            โดคยองซูเมื่อได้ยินคำว่าผีก็รีบย้ายเก้าอี้มานั่งตักมินซอกที่แทบจะกอดเอาไว้ทันที... ส่วนพ่อจงแด ประสาทสัมผัสก็ถึงกับวางหนังสือ คณิตคิดหัวแตกโดยอาจารย์ชิมคีไม(ชิมขี้มั้ย) ทันที แล้วมองตามลู่หานไปและพยายามหาเจ้าวิญญาณสุดแสบตนนั้น...

            ทั้งที่ไม่รู้อะไรซะเลย... ว่าที่นั่งของไอ้ผีบ้านั่น เด่นซะยิ่งกว่าแก้ผ้าวิ่งรอบหอประชุมเสียอีก!!!

            “ลู่หาน!! มึงทำอะไรซักอย่างเซ่!!” มินซอกจิ้มไหล่คนสวยที่ทำได้แค่อ้าปากพะงาบๆ... เขาก็ไม่ใช่ว่าจะโบ้ยหรอกนะ... แต่มินซอกมั่นใจว่าทั้งห้องประชุมนี้มีเพียงลู่หานคนเดียวที่เห็น

            ลู่หานก็คิดแบบนั้น...

            เพราะไอ้หัวโจกที่โดนผีเซฮุนนั่งทับหัวอยู่ตรงนั้น เท้าของมันที่แกว่งไปแกว่งมาจนจะตอกเข้าเบ้าตาหลายรอบแล้วยังคงทำแค่เกาหัวแกร๊กๆอยู่เลย!

 

          “เอ่อ... ลู่หานห้อง B กับพยอนแบคฮยอนห้อง C มีปัญหาอะไรกันรึเปล่าครับ??”

 

          เสียงที่ลอดออกมาจากลำโพง ทำให้เพื่อนรักที่ยังมีสติดีอยู่ทั้งสามหันขวับไปทางต้นเสียง ปล่อยให้คนนึงอ้าปากพะงาบๆเป็นปลาดุกเกยตื้นและอีกคนนึงถูไหล่ตัวเองจนจะมันวับอยู่รอมร่อ

            “เอาไงดีวะ?” จงแด มินซอกและคยองซู(บนตัก)มองหน้ากันอย่างปรึกษาหารือ

            “บอกไปเลยว่าเจอผี... จะได้ให้อาจารย์มาช่วยไง”

            “เบื๊อกสิคยองซู!! บอกไปมีหวังทั้งห้องประชุมแตกฮือ โดนเรียกขึ้นห้องปกครองกันพอดี!” มินซอกคนขยาดห้องปกครองว่า... ถึงจะไม่ต้องขึ้นห้องปกครอง แต่ก็ชุลมุนชุลเกระดับหนึ่งเลยแหล่ะวะ!!

           

            “ว่าไงครับ?”

 

            “เอ่อ

            .

            .

            .

 

             ไม่มีอะไรครับ!!

 

            ทั้งสามมองหน้ากันอีกหนก่อนจะเอ่ยเป็นเสียงเดียวกันและโบกมือพัลวัน และเมื่อประธานรุ่นเจ้าของเสียงจากลำโพงเลิกสนใจพวกเขาแล้วนั้น...

            พวกเขาก็หันกลับมาสะพรึงกลัวกันต่อ...

            ไม่ได้กลัวผีเซฮุนนะ

            กลัวท่าทางของไอ้สองตัวนี่แหล่ะ!!!

 

            “ฮือ... ช่วยกูด้วย~~”

 

            แบคฮยอนร้องฮืออย่างจนปัญญา... ในขณะที่ลู่หาน

            ก็ยังคงอ้าปากพะงาบๆต่อไป

 

            “เฮ้อ... ไหนว่าลู่หานบอกไม่กลัวไงวะ L

 

            “เจ้าเด็กคนนี้!! ทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ

 

          เซฮุนหันควับไปทางต้นเสียงนุ่มจนคอแทบหลุด ร่างเล็กในชุดสูทรัดรูปสีขาวทั้งตัวยืนจังก้าอยู่บนเวที ออร่าส่องสว่างจากผิวขาวผ่องของเขาราวกับไปตกถังผสมลิขวิดที่โรงงานไหนมาซักแห่ง

 

            “ถังกลูต้า?”

 

            “ซูโฮเฟ้ย!!

            “อ่า... พี่ซูโฮ”

            “เออ!!! หล่อๆแบบนี้ เห็นเป็นคิมอูบินรึไง! หล่อกว่าหลายขุมโว้ย!” อุแหม่ะ... ช่างกล้านะ

 

            ซูโฮ หรือ(ผู้รักษาการแทน)เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเพื่อความสันติสุข เสรีภาพ และภารดรภาพระหว่างโลกวิญญาณและมนุษย์ประจำสาขาโรงเรียนมัธยมซูมาน... เรียกสั้นๆว่า

 

            .

            .

            .

           

            เจ้าที่

 

            “อ้าวเหรอ... นึกว่ามูมู่ตกถังกลูต้าที่ไนท์ซาฟารีซะอีก”

            “แล้วไปทำอะไรอยู่บนนั้น! หยุดเดี๋ยวนี้ แล้วลงไปจากหัวฮันแจอุงเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้เด็กนี่!!” คุณเจ้าที่ชี้นิ้วตรงไปยังผีโอเซฮุน

            “ฮะ? หัว??”

            “เออ! หัว นี่แกนั่งลงไปนี่ไม่ได้ดูเลยใช่มั้ยเนี่ย?”

            เซฮุนก้มใบหน้าลงมองเก้าอี้ของตัวเองที่สูงเป็นพิเศษ แล้วก็พบว่าสิ่งที่เขานั่งอยู่เป็นกลุ่มผมหยักศกแข็งกระด้างที่เรียงตัวแบบไม่ได้ทรง ตบท้ายด้วยการชะเง้อลงมองสีหน้าไม่สะทกสะท้านอะไรของผู้เคราะห์ร้ายคนนั้น...

            “อี๋~ มีรังแคด้วยอ่ะ ไม่น่าล่ะ นั่งแล้วคันตูด... กลับบ้านไปให้แม่อาบน้ำตัดขนบ้างนะเราน่ะ” โอเซฮุนเบ้หน้าก่อนชักมือข้างที่เคยเกาะอยู่บนไหล่ของเพื่อนลู่หานที่คล้ายๆลูกหมาเห่าแบคๆอะไรนั่นกลับมาล้วงแคะแกะเกาแก้มก้นของตัวเอง โดยไม่แยแสว่ามือของเขามันจะล้วงทะลุใบหน้าอันโหลยโท่ยฮันแจอุง อันธพาลที่น่ากลัวที่สุดในโรงเรียนมัธยมซูมาน

 

            นี่ยังถือว่าเกรงใจ... ถ้าไม่เกรงใจอาจจะมีตดแถมด้วยซักทีสองที K

 

            “โอเซฮุน... พอได้แล้วน่า ไม่ใช่ว่านายเป็นผีเต็มตัวเลยจะมาแกล้งคนอื่นแบบนี้นะ!”

           

            เอ่อ ใช่... โอเซฮุนเป็นผีเต็มตัวแล้ว

            ที่เป็นผีเต็มตัวก็คือโอเซฮุนเรียนรู้วิธีการใช้ชีวิตแบบ วิญญาณ ได้ครบถ้วนกระบวนความ ไม่ว่าจะวิธีหายตัว... ยืดแขนยืดขา(แบบที่ทำอยู่นี้) หรือวิธีสื่อสารกับมนุษย์หลายๆทาง หรือแม้แต่วิธียกของให้ลอยจากพื้น แต่อันสุดท้ายยากเกินไป เพราะมีพลังไม่มากพอ ส่วนคนสอนก็ไม่ใช่ใครที่ไหน...

            (ผู้รักษาการแทน)เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเพื่อความสันติสุข เสรีภาพ และภารดรภาพระหว่างโลกวิญญาณและมนุษย์ประจำสาขาโรงเรียนมัธยมซูมาน หรือเรียกสั้นๆว่าเจ้าที่ ซูโฮ ฉายาถังกลูต้าบาซูก้าคอมมานโดโอ้โฮสติออบซอนั่นเอง(อันนี้โอเซฮุนตั้งให้)

 

            “ไปได้แล้ว!! ดูซิ ลู่หานกับพยอนแบคฮยอนหน้าซีดเป็นไก่ต้มแล้วนั่น ไปๆๆๆๆ!!” เซฮุนเบ้ปากหลังสิ้นเสียงรบเร้าของคุณเจ้าที่ซูโฮ

 

            อะโธ่ว... ไม่สนุกเลย~ โอเซฮุนรมณ์บ่จอยจริงจริ๊งง!! :(




















เม้าท์ ;

บูป้าเปเป้: คอมเม้นท์หน่อยมั้ย?
คนอ่าน: เรื่องของกู
บูป้าเปเป้: เเท็ก #บลมน ก็ได้นะ?
คนอ่าน: เรื่องของกู
บูป้าเปเป้: คอมเม้นท์หน่อยมั้ย?
คนอ่าน: เรื่องของกูว้อย อิบ้า!!!
บูป้าเปเป้: แท็ก #บลมน ก็ได้นะ?
คนอ่าน: เงียบปากไปเลยไป๊!!
บูป้าเปเป้: คอมเม้นท์หน่อยมั้ย?
คนอ่าน: ถ้าแกไม่หยุดพูด ฉันจะเอาปืนระเบิดสมองแก อิบ้า!! อิเพี้ยน!!
.
.
.
บูป้าเปเป้:  มีปืนมั้ย?
คนอ่าน: ไม่มี!

.
.
.
บูป้าเปเป้: คอมเม้นท์หน่อยมั้ย? แท็ก #บลมน ก็ได้นะ
คนอ่าน: asdfghjutrfvbnkl;p098765tggtr43!!!!





ปลดล็อกตัวละคร
'ถังกลูต้าบาซูก้าคอมมานโดโอ้โฮสติออบซอ'
เจ้าที่ซูโฮ <3
ขอเสียงตบมือหน่อยค่ะ!!!!!!!!




#บลมน

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #216 veszhezaa (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 22:55
    คิดได้ไงอะ ๙ื่อเจ้าที่ บั่บ55555
    #216
    0
  2. #193 ABC (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 เมษายน 2557 / 19:15
    ตำแหน่งพี่ลีดยาวไปไหน ฮุนก็นะ ทำเสียสถาบันผีหมด
    #193
    0
  3. #170 ★GiFt FiNy★ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 21:29
    อิเน่นี้ก็คิดฉายาให้ลีดได้เนอะ
    #170
    0
  4. #165 minimini (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 14:33
    555555 โอเซมันแน่จริง อืมอืม เยี่ยม!!!
    แบครู้เรื่องเลยค่ะ ฮุฮุมาต่อีกน้าาาาาาา
    #165
    0
  5. #160 OH.MyHunHan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2557 / 20:30
    โถถถถถถถถถถ นี่ก็ไปแกล้งเค้าเนอะ 5555555555555555
    #160
    0
  6. #159 นางฟร้า (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 มีนาคม 2557 / 00:10
    แบคเจอมีกรี๊ดอ่ะ กรี๊ดเพราะหล่อหรือกลัวก็อีกเรื่อง
    #159
    0
  7. #154 WK (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มีนาคม 2557 / 17:19
    น่ารักกกกกก ~ ชอบๆ ไรท์ฮาอ่ะ >< สู้ๆค้าบ
    #154
    0
  8. #152 Lee Kyo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 08:24
    ฮาอ่ะ 5555 ชอบเรื่องนี้
    #152
    0
  9. #150 dinofab (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 11:45
    หน่องแบคเดี๋ยวรู้เลย เดี๋ยวรู้
    55555555555555555555555
    #150
    0
  10. #148 จีดี เยิฟๆ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 มีนาคม 2557 / 11:19
    ตลกตรงเม้าท์อ่ะ 555
    #148
    0