(EXO) BOO! Love me now~ หลอกผี ผีไม่หลอก(รัก) ❝ HunHan

ตอนที่ 5 : ✂- - - ฟิคอวดผี เทปที่ 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 398
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 เม.ย. 57

Minor!












- C h a p t e r 3 -

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            “คุณลู่หาน... คุณลู่หาน!

            “ครับ!!”

            “ข้อที่ 21 ตอบข้อไหนคะ?”

            “เอ่อ.........” ลู่หานลากเสียงยาวพลางเหลือบมองคิมมินซอกที่นั่งข้างๆราวกับขอความช่วยเหลือก่อนจะยกสมุด เต๊ะท่าครุ่นคิดหลอกอาจารย์ประจำวิชาประวัติศาสตร์

            ร่างอวบสบตาแล้วจึงใช้นิ้วกลางเคาะไปลงบนโต๊ะสามครั้ง ลู่หานพยักหน้าก่อนจะเหลือบกลับมาที่หนังสือของตัวเองเพื่อมองโจทย์และตอบตามที่มินซอกใบ้ไว้ “ข้อสาม ปี 1914 ถึง 1918 ครับ”

            “อื้ม... ถูกต้องค่ะ ดูเหม่อนะคุณลู่หาน ตั้งใจเรียนหน่อย เชิญนั่งค่ะ”

            ลู่หานโค้งให้หลอนก่อนจะหย่อนก้น ลมหายใจอุ่นถูกพ่นยาวออกมาด้วยความหน่าย ลู่หานจดจ้องโจทย์ข้อต่อไปในหนังสือและพยายามฟังสิ่งที่อาจารย์กำลังเอ่ย แต่ดูเหมือนไม่ได้จะได้เข้าหูเขาเท่าไหร่ ด้วยดวงตาที่ส่ายไปส่ายมาและเหลือบไปที่ข้างตัวบ่อยๆจนดูมีพิรุจน์...

            “ลู่หาน... มึงโอเครึเปล่า?” มินซอกกระซิบโดยไม่หันไปหา...

            “หุบปาก...”

            “???” สุดท้ายเขาก็หันไปจดได้... มินซอกแลบลิ้นใส่ก่อนจะหันหน้ากลับไปก่อนที่อาจารย์จะผิดสังเกตซะก่อน

 

            เป็นบ้าอะไรของมันวะเนี่ย?

70%

 

            สติของลู่หานกำลังจะป่นปี้!

            ความอดทนกำลังจะหมด!

            ทำไม?... ก็เพราะไอ้ผีบ๊องนี่น่ะสิ!!!!!!!!

 

            “ลู่หาน~ ลู่หานครับ! สนใจผมหน่อยสิ” ร่างโปร่งนั่งเกยคางอยู่บนโต๊ะเรียนของเขา ดวงตาหยีจนกลายเป็นเส้นโค้งโก่งๆสองเส้นบนใบหน้า “ลู่หานอา~” น้ำเสียงอู้อี้ขึ้นจมูกอ้อนออด

           

            เฮอะ!! คิดว่าน่ารักตายเลยดิ... ไม่ใช่ว่ายิ้มไปยิ้มมาตาถลนออกมาอีกมานะ

          พ่อจะเผาพริกเผาเกลือเผามะเขือเผาปลาดุกแช่งไม่ให้ได้ไปเกิดเลยคอยดู!!

          เผาแม่งให้หมด!!!!!

 

            “ลู่หาน~ ผมขอโทษนะ อย่างอนๆ”

            “หุบปากแล้วก็รีบๆหายไปซะ! แล้วก็ไม่ได้งอนด้วย...” ริมฝีปากบางของผีเชิดขึ้นหวังจะเรียกร้องความสนใจจากคนข้างหน้าที่ดูยังไงก็งอนชัดๆ แต่คนปากเก่งก็ยังคงไม่สนใจเขา... มองตัวอักษรบนหนังสืออย่างกับจะมองทะลุน้ำหมึกลงไปอย่างไงอย่างงั้นแน่ะ~

            “นี่! หันมามองหน้ากันก่อนสิ ไม่หันมา จะจับกินตับนะ”

            “...”

            “นี่... โกรธหรอเนี่ย?” ร่างใสราบใบหน้าลงกับแผ่นโต๊ะ ลู่หานเหลือบตามองอย่างไร้ความกลัวใดๆ ก่อนจะกลับมาจดจ้องหนังสือและพยายามเบี่ยงเบนความสนใจตัวเอง

            เฮอะ... นี่ไม่ใช่ว่าลู่หานไม่กลัวนะ ปลายนิ้วนี่ชาหนึบเลยล่ะจะบอกให้ L แต่ที่เขาไม่ปอดแหกเหมือนเมื่อวานนี้ก็เพราะว่าเขารู้สึกแค้นจนอยากจะฟาดสันมือลงบนดั้งโด่งนั่นให้แบนไปซะให้สิ้นเรื่องเลยต่างหาก!! ผีบ้าอะไร... หลอกก็ไม่เป็น จำชื่อตัวเองก็ไม่ได้

            นี่ยังมาทำเขาตกบันไดอีกเนี่ย!!!!!!! รู้ตัวอีกทีก็มาตื่นอยู่ในห้องพยาบาลแล้ว แถมยังมีแบคฮยอนนั่งหัวเราะเยาะซ้ำเติมอีกต่างหาก กูก็อุตส่าห์มีอารมณ์โดดเรียนเสริมจะมาช่วยมึงเก็บขยะ ลิฟท์ก็ใช้ไม่ได้ แถมขึ้นบันไดมายังมาเจอมึงนอนสลบฉีกแข้งฉีกขาเป็นกบไชโยอีก ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ เชี่ยเอ้ย~ ดีนะไม่ใช่คนอื่นมาเห็น ไม่งั้นล่ะดังเป็นพลุแตกแน่ ท่ากบไชโยของมึงเนี่ย!’ เสียงที่พยอนแบคฮยอนเหน็บแนมมายังดังชัดอยู่ในสมอง...

          ไอ้คำว่ากบไชโยนี่มึงก็เน้นจัง!! หวังจะล้อยันลูกกูจบปริญญาเอกเลยสินะ

            เพราะไอ้ปีโป้รสลิ้นจี่ตนนั้นนี้ตนเดียว! ตนเดียวจริงๆ!! ...ทำไมถึงรสลิ้นจี่น่ะเหรอ?

            ก็เพราะเขาไม่ชอบน่ะเซ่ถามได้!! เกลียดปีโป้รสลิ้นจี่ เข้าใจมั้ย!! ฮ่วยน่อ~(?)

 

            “ลู่หาน สนใจกันหน่อยสิ... ง้อแล้วนะเนี่ย” วิญญาณตนนั้นทำตาปริบๆ ไม่มีทาง มีทางซะหรอก ต่อให้ตาหลุดกลิ้งไปอยู่ใต้เท้าอาจารย์ ลู่หานก็จะไม่สนใจ!!

            “...”

            “เอ้อ! ตั้งชื่อให้ฉันหน่อยสิ... ฉันยังไม่มีชื่อให้ลู่หานเรียกเลยนี่เนอะ”

            “...”

            “ลู่หานอา...” เมื่อลู่หานยังคงไม่สนใจเขา เจ้าตัวจึงถัดขึ้นยืนเผยให้เห็นส่วนสูงเต็มๆในเสื้อแขนยาวสีเทากับกางเกงสกินนี่สีขาวสะอาดที่อยู่ใกล้เพียงยื่นนิ้วชี้ออกไป เขาหวังจะเรียกร้องความสนใจแต่ลู่หานก็ทำแค่เพียงเหลือบมองทะลุร่างโปร่งของเขาไปเท่านั้น

            “นี่!! ฉันเข้าใจนะว่านายโกรธ นายอาย...”

            “...”

            “แต่นายก็ทำตัวเองนี่ ถ้านายเชื่อฉันนายก็ไม่ต้องตกบันไดหรอก”

 

            “หุบปาก!! นี่จะหาว่ากูโง่ใช่มั้ย!!??”

 

            ลู่หานฟาดหนังสือลงกับโต๊ะแล้วลุกขึ้นจ้องหน้าของวิญญาณที่ชักจะพูดจายียวนกวนประสาทขึ้นทุกวินาที เสียงตะคอกของเขาทำเอาวิญญาณที่ยืนอยู่ข้างกันเบิกตาด้วยความตกใจ

            ก่อนที่เขาจะมองไปรอบๆตัว แล้วชี้นิ้วไปทางด้านกระดานดำ พร้อมกับหัวเราะแห้ง

            “แฮะๆๆๆ ลู่หาน...”

            ลู่หานหันมองตามก็พบเข้ากับเพื่อนร่วมชั้นรวมถึงมินซอกที่พร้อมใจกันประสานสายตามาทางเขา พร้อมกับทำสีหน้าที่ฉาบเครื่องหมายคำถามล้านกว่าตัวไว้บนนั้น จากนั้นก็ตวัดสายตาไปพบกับแววตาคมราวกับมีดคม ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยอยู่แล้วยิ่งทวีคูณเข้าไปใหญ่ราวกับกระดาษที่โดนขยำเละ!

 

            “ใช่!! โง่มาก โง่ที่ไม่รู้ว่ากูยืนสอนหัวโด่อยู่หน้าห้องเนี่ย!!!

 

          อูย... พ่นไฟมาซะขนาดนี้ กูเรียกรถดับเพลิงดีมั้ยเนี่ย??

 

 

 

- - - -

 

 

 

            Luhan’s Part

 

          เหยดเขร้~~~~~~~~~~!!!

            นี่กะจะเข้าออกห้องปกครองวันเว้นเยี่ยงเซเว่นอีเลเฟ้น(?)หน้าปากซอยเลยใช่มั้ยลู่หาน? คะแนนความประพฤติคงโดนหักจนจะไม่เหลือซากอ้อยความเป็นคะแนนแล้วมั้งเนี่ย!!

            ความวัวยังไม่ทันหาย ความควายก็แทรกมาพร้อมกับร้องมูมู... เมื่อวานนี้ก็เพิ่งจะตกบันไดมาสดๆหมาดๆยังไม่ทันหายปวดหน้าผากเลยเนี่ย ก็ตอนที่วิ่งหนีไอ้ผีปัญญาอ่อนน่ะแหล่ะ ประเด็นคือตอนผมล้ม ผมเอาหน้าลงไงครับ... รู้ตัวอีกทีก็อยู่ที่ห้องพยาบาลกับแบคฮยอนที่มาจากไหนแล้วก็ไม่รู้

            แบคฮยอนบอกว่ามันโดดเรียนมาหาผมที่ดาดฟ้า แต่ดันมาเจอผมสลบอยู่ตรงบันได แถมอธิบายซะเสร็จสรรพว่าผมนอนคว่ำอยู่กับพื้นด้วยท่ากบไชโย(คือพูดซะเห็นภาพเลย) พอจับพลิกขึ้นมาก็เห็นว่าหน้าผากแดง ถลอก แล้วก็เลือดกำเดาไหลด้วย... แต่มันดูจะเน้นเป็นพิเศษตรงว่าคำว่ากบไชโยนี่แหล่ะ

            อืม... อุบาทย์สิ้นดี

            เพราะไอ้ผีเวรนี่ตัวเดียวจริงๆ!

          มิหนำซ้ำคาบแรกเรียนคณิตกับอาจารย์ชเวหัวเหม่งเจ้าของคดี ทัวร์เก็บขยะรอบโรงเรียนก็โดนอาจารย์แกฉายแสงแกรมม่าร์จากเหม่งใส่โทษฐานไม่ไปเก็บขยะตามคำสั่งแกไปแล้ว นี่ก็โดนอาจารย์คิมวิชาประวัติเนรเทศออกมายืนเข่านอกห้องอีกแล้ว

            นี่ก็ไม่รู้ว่าในห้องไฟไหม้ไปรึยัง ก็โอ้โฮ... อาจารย์ท่านแปลงร่างซะอย่างกับซุปเปอร์ไซย่าขั้นสี่

          นี่เดี๋ยวตอนเย็นก็คงโดนเรียกไปห้องฝ่ายปกครองรับทราบข้อกล่าวหาอีกนั่นแหล่ะ... เฮ้อ ทำไมมันซวยรายวันขนาดนี้เนี่ย? เราเป็นนักเรียนทุนซะปล่าว... มีเรื่องได้ตลอด ป่านนี้คุณทวดบนสวรรค์คงอับอายไม่น้อย ฮืออออออ~

            เพราะไอ้ปีโป้รสลิ้นจี่นั่น!!

 

            “นี่... ตอนนี้ก็ไม่มีคนมองแล้วไง สนใจกันหน่อยเซ่!!”

            “ขอร้องล่ะ... เก็บปากของนายเอาไปขอส่วนบุญคนอื่นเถอะ” ผมเบือนหน้าหนีวิญญาณที่กำลังยืนเข่าตาม แต่แล้ววิญญาณกวนประสาทก็หายตัวตามมาโผล่ตรงหน้าอีก!! โอ้ย!! นี่ถ้าตามมาหลอกหลอนตอนเรียนแต่งหน้า นั่งสมาธิ ดำน้ำ ปลูกปะการัง ทำอาหาร นวดสปา ปลูกป่า ดำนา ดูดิสนีย์ออนไอซ์ แรลลี่ ตีกอล์ฟ ล่องเรือ ส่องสัตว์ ชอปปิ้...

           

            ฮ้ะ?? ย... ยะ เยอะไปเหรอ? ขอโทษๆ :|

 

            “อืม...ไม่อ่ะ เก็บปากไว้จูบนายดีกว่า”

            “เฮอะ~ จูบได้ให้พันวอ... ฮ้ะ!! จูบหรอ? ไอ้เบื๊อก ฝันไปเถอะโว้ย!”

            “ฮะๆๆๆๆ ก็จูบไปแล้วไง... ตอนเจอกันวันแรกน่ะ จำไม่ได้หรอ”

            “ไอ้ผีบ้า! ไม่นับโว้ย... ถ้าจูบปากมันต้อง... น...นุ่มๆดึ๋ยๆหน่อยป่ะ? น..นะ นี่อะไร มีแต่อากาศ” อย่าคิดนะว่าผมเคยจูบใครมาก่อนแล้ว... จะบ้าหรอ? หน้าตาผมออกจะดูบริสุทธิ์ผุดผ่องเป็นหนุ่มพรหมจรรย์ซะขนาดนี้ จับมือสาวที่ไหนยังไม่เคย นับประสาอะไรกับผู้ชายล่ะ...

            “อ่า... แต่ฉันนับนะ”

            “อ๊ากก! ไอ้ผีปากมาก หุบปากเดี๋ยวนี้นะ!!” ผมฟาดมือลงไปบนหลังของผู้ชายที่นั่งข้างๆ แต่ก็ต้องชักมือกลับเพราะมันมีแต่อากาศที่เย็นเฉียบ เสียงหัวเราะโทนสูงดังชัดอยู่ที่ข้างหูจนอยากจะหวดกำปั้นไปอุดปากมันซักที ผมว่านะไอ้ที่มันขำร่วนขนาดนั้นน่ะไม่ใช่เพราะผมชักมือกลับหรอก

           

            แต่เป็นหน้าผมที่ร้อนฉ่าอย่างกับก้นกระทะมากกว่า!! พับผ่า~

 

            เดาว่ามันคงแดงซะยิ่งกว่าก้นลิงบาบูนอีกละมั้งเนี่ย เง้อออ อับอายจนอยากจะหนีหายไปประเทศนาอูรู -//-)

            “คำก็บ้า สองคำก็บ้าบ้า(?) นี่ฉันไม่ได้ชื่อบ้านะลู่หาน” ดูทำปากจู๋เข้า... คิดว่าตัวเองน่ารักมากแบบไผ่ ในซีรี่ย์ไทยเรื่องฮอร์โมนวัยว้าวุ่นรึไง!!

            “แล้วนายชื่ออะไรล่ะ...”

            “ไม่รู้! จำไม่ได้! โออะไรซักอย่างนี่แหล่ะ

            “ตัวก็โตเป็นยักษ์ซะเปล่า ทำเป็นเด็กไปได้นะนายน่ะ” ผมส่ายหน้า ไอ้ท่าทางฟึดฟัดเหมือนเด็กอดของเล่นนั่นมันอะไรกัน

            “เฮอะ!” โอ๊ะ! มีเชิดใส่ด้วย?

            “นี่นาย... เรารู้จักกันได้ไม่ทันไร มาสะบัดหน้าใส่กันอย่างนี้มันใช่มั้ย?! ไม่ง้อนะ!!”

            “...”

            ผีโออะไรนั่นหายแวบไปหลังจากที่เอ่ยจบโดยไม่ได้บอกอะไรผม เฮ้อ... ให้ตายเถอะ อุตส่าห์ข่มสตินั่งคุยด้วยอยู่ตั้งนานสองนาน... นี่เห็นแก่คำบอกของตาจงแด ประสาทสัมผัสหรอกนะ ไม่งั้นล่ะผมเผ่นแหนบไปแบบเมื่อวานอีกนั่นแหล่ะ ก็มีอย่างที่ไหนล่ะ คนคุยกับผีเนี่ย!? ไม่บ้า บ้ามาก ก็บ้าโคตรอ่ะบอกเลย...

            คือเมื่อตอนเช้าก่อนคาบโฮมรูม ตาจงแดกับคยองซูถ่อจากห้อง A มาหาผมถึงที่ห้อง เพราะรู้ว่าผมกลิ้งตกบันไดเมื่อวานนี้ (ซึ่งก็แหงแซะว่าคนปล่อยข่าวคือพยอนแบคฮยอน คนมีนอ(?)นั่นเอง) เมื่อผู้ช่ำชองเรื่องสิ่งลี้ลับมาหาผมถึงที่ ผมก็ไม่พลาดที่จะเล่าเหตุการณ์เมื่อวานที่มันติดแน่นในหัวราวกับมีใครทากาวพลังช้างแปะไว้ให้มันฟัง ชนิดที่ว่าละเอียดยันคำพูดไปจนถึงจำนวนไรฝุ่นรอบตัวผมตอนนั้นเลยล่ะ (อ้าว... เว่อร์อีกแล้วหรอ?)

            ถ้ามันตามตื๊อนายขนาดนี้... ลองคุยกับมันซักตั้งสิ มันบอกผมแบบนี้... คือมันไม่เคยเจอผี มันเลยคงไม่เข้าใจว่าการที่เราจะคุยกับผีได้นั้นต้องอาศัยสกิลล์ความใจกล้าระดับล้าน แต่ก็นะ... นอกจากจงแดจะได้ตำแหน่งผู้ช่ำชองเรื่องลี้ลับของกลุ่มแล้ว มันยังพ่วงตำแหน่งแอดมินบอร์ดเรื่องลี้ลับที่ฮิตที่สุดในเกาหลีอีกนะ รับประกันความชำนาญด้วยตำแหน่งแอดมินซะขนาดนี้ เชื่อมันซักหน่อยก็ได้...

            แต่พอคุย...ก็หายไปแบบเนี้ย? กวนบาทาจริง เดี๋ยวพ่อศอกให้!!

 

            !!!!!!
 

70%

           

            “เฮ้ย!!” ผมกระพริบตา... ภาพตรงหน้าของผมก็กลายเป็นใบหน้าเรียวยาวของไอ้ผีติ๊งต๊องก็โผล่มาอยู่ตรงหน้าในระยะประชิด ทำเอาผมเข่าอ่อนยืนเข่าแทบไม่เป็น ก็มันไม่ได้มาธรรมดานะ มันมาแบบพิเศษเพิ่มเส้น...... ถุย!!!

            มันกลับหัวมาด้วยคุณผู้อ่าน!! ไอ้บ้า~ ฉันไม่กลัวแก ไม่ได้แปลว่าแกจะโผล่มาแบบแปลกๆได้นะเว่ย

            “ฮ่าๆๆๆๆ เวลานายทำหน้าตกใจแล้วมันจี้ดีอ่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ”

            “ไอ้บ้า! คอยดูนะ กลับบ้านไปจะสวดมนต์สาปแช่งไม่ให้นายได้ไปเกิดร้อยชาติพันชาติเลยคอยดูสิ”

            “โธ่... ไม่เอาๆๆ ไม่แกล้งแล้วก็ได้ แต่ว่า...” ร่างโปร่งลากเสียงและแวบกลับมานั่งขัดสมาธิข้างผมตามเดิม “นายต้องตั้งชื่อให้ฉันนะ”

            “แล้วทำไมฉันจะต้องตั้งให้นายด้วย?”

            “แล้วนายมีเหตุผลอะไรที่จะไม่ตั้งชื่อให้ล่ะ ฮืมมม???” เฮอะๆๆๆ ดูมันยอกย้อนผม ดูมัน~

            “ก็แล้วทำไมไม่ตั้งเองเล่า อย่างชื่ออะไรก็ตั้งไปดิ จะวอนนอนคุก ปาร์คสุนัข โอวัลติน โอนามิ โออิชิ โอมายก็อด โอลัลล้าอะไรก็ว่าไปดิ ชื่อมีตั้งเยอะแยะ...” ชื่อจีนก็ได้นะ ฉี่เฉียงเฉียง ฉี่เชี่ยวหัวไง

            “...แต่ถ้าชื่อทุเรศๆแบบนั้นล่ะก็ ขอบายนะ”

            “โห... กล้าดียังไงมาว่าชื่อที่ฉันคิดทุเรศวะ!! ทุเรศมากก็ตั้งเองเด่ะ”

            “ไม่เอา... จะให้นายตั้งอ่ะ! เอาแค่ชื่อพอ นามสกุลมีแล้ว” อ่อ... สกุลโอใช่มะ? ก็โอนามิ โออิชิมันไม่เพราะรึไง - -

 

            สิบนาทีต่อมา ผมนั่งเสนอชื่อใหม่ให้ผีข้างๆไปเรื่อยๆเท่าที่จะคิดออก แต่ก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นทุกที... เพราะคุณผีไม่เอาซักชื่อ! โอนามิ โออิชินี่ไม่ต้องพูดถึง ปัญญาอ่อน ชอบยอกย้อน เรื่องมากอีก

            “โอวอนบิน?”

            “ไม่เอาอ่ะ ซ้ำกับวอนบินเอฟทีไอร์แลนด์อ่ะ”

            เอ้า!! มันจำโอวอนบินได้ แล้วทำไมมันจำชื่อตัวเองไม่ได้วะ พูดแล้วก็กลุ้มใจ L

            “ถ้างั้น... นายชอบใครในเอฟทีไอร์แลนด์อ่ะ?” เขาถามผม... นี่จะมาไม้ไหนอีกเนี่ย?

            “ชอบใครหรอ... ชอบจงฮุน คนที่เล่นกีต้าร์น่ะ” ถ้าถามถึงวงเอฟทีไอร์แลนด์ล่ะก็ ผมชอบคนนี้ที่สุดแล้วล่ะ หน้าตาดีจนผมอิจฉาเลยล่ะ อารมณ์เหมือนมองรูปปั้นกรีกอะไรทำนองนั้นน่ะ

            “งั้นฉันเอาชื่อนั้นแหล่ะ”

            “เอ้า! อะไรของนายวะเนี่ย?”

            “ก็จะได้ชื่อเดียวกับคนที่นายชอบไง...

 

          เผื่อนายจะชอบชั้นบ้างน่ะ”

 

            ผมรู้สึกว่าตัวผมพรุนซะยิ่งกว่าหินทราย... ก็ดูไอ้ผีนี่มันยิงมุกมาแต่ละทีสิ ถ้าเป็นผู้หญิงป่านนี้คงดิ้นพล่านๆเป็นไส้เดือนถูกขี้เถ้าแล้วมั้ง

            แต่ฉันเป็นผู้ชายโว้ย! ผู้ชายแมนๆ ซังนัมจาอ่ะ ซังนัมจา! นักบอลแข้งทอง! จะพาฉันเข้าสมาคมอนุรักษ์ป่าไม้(เดียวกัน)ล่ะก็เร็วไปพันล้านปีแสง...

            “แหน่ะ... นั่งเงียบเชียว เขินอะดิ”

            “เขินบ้าอะไรเล่า!! ไม่เอาๆๆ ไม่เอาชื่อนี้ ชเวจงฮุนป่นปี้หมด”

            “แล้วเอาชื่ออะไรเล่า!”

            “ก็ไม่รู้!” นี่จะให้ต้องพูดจนปากเปียกปากแฉะเลยใช่มั้ยฮะ!?

            “ถ้างั้นเอางี้มั้ย?... นายชอบนักร้องคนไหนอีกมั้ย?”

            “...ทำไมอ่ะ?”

            “เอาเถอะน่า... อีกคนนึง!” เขาเซ้าซี้

            “เซเว่น...”

            “เอ้อนั่นแหล่ะ... เอาชื่อเซเว่นกับจงฮุนมารวมกัน เป็น...”

            “จงเว่น!? เอออออออ ชื่อจงเว่น โฮย ชื่อโคตรหล่อ ฮ่า! เป็นไงล่ะ สกิลล์การตั้งชื่อของผม... โปรเฟสชั่นนอลระดับล้าน!!! :)

            “นายนี่น้า...” อะไร! ส่ายหน้าแบบนั้นคืออะไรวะ?

            “เว่นจง...”

            “ก็แค่กลับชื่อจงเว่นแบบนั้นมันใช้ได้ที่ไหนเล่า!?”

            “ไอ้ผีบ้า!! อย่ามาตะคอกนะโว้ย!”

            “ก็ตั้งชื่อดีๆดิ๊ เอาเพราะๆอ่ะ มีคำอยู่สี่คำ เลือกมาสองคำมันจะยากอะไรวะ?”

            “งั้นเซฮุน... เซฮุนมั้ย????” ก็เหลืออีสองคำเนี่ย?!

            “โอเค...”

            “ฮ้ะ!!!” เอาง่ายๆกันอย่างนี้เลยหรอเนี่ย?

            “อื้ม... ชื่อนี้แหล่ะ ฉันชอบ” เจ้าของชื่อใหม่หันมายิ้มให้ผม... ร่างของผีโอเซฮุนโปร่งแสงเสียจนผมมองเห็นคนสองคนเดินออกมาจากห้อง D ที่อยู่ห่างไปอีกหนึ่งห้องกว้างๆ

            จะว่าไปแล้ว... ผมว่าผมก็ชอบชื่อนี้เหมือนกันนะ

 

            “ชื่อที่มีชื่อของคนที่นายชอบถึงสองคน... เผื่อนายจะชอบฉันมากขึ้นเป็นสองเท่าไงล่ะ”

 

          “นี่นายเอาจริงหรอเนี่ย?”

            “รีบนะเราเนี่ย”

            “ฮะ? รีบอะไร??”

            “...ก็จีบก่อนสิ ยอมคบเป็นแฟนฉันแล้วค่อยเอา”

 

            เชี่ยยยย~ กูไม่หมายถึงเอาอย่างนั้น~ ใครก็ได้เอากระทะมาฟาดหน้าให้ผมสลบไปที

            ไอ้ผีเซฮุน!! ไอ้ผีไม่มียางอาย ฮือออออ

 

 

















 

เม้าท์ ;

เป็น 30% ที่เต็มที่กับมันมาก
เพราะหายไปเป็นอาทิตย์เบย


#โดนต่อยไปตามระเบียบอีกแล้นน










ลืมอะไรก็ลืมไป
แต่อย่าลืม

#บลมน #บลมน #บลมน

นะฮ๊าาาฟ #โป้งชี้ก้อย
ซักนิดก็ยังดีนะฮ๊าาฟ ;-;)


 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #215 veszhezaa (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 22:30
    หื่นนนนนนน
    #215
    0
  2. #205 tina_lucky99 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2557 / 15:57
    ความจริง ชื่อจงเว่นก็เพราะดีนะ 5555555555
    #205
    0
  3. #169 ★GiFt FiNy★ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 21:08
    55555 อิเน่นี้จำคนอื่นได้แต่จำชื่อตัวเองไม่ได้เนี่ยนะ
    #169
    0
  4. #164 minimini (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 14:25
    เซฮุนมันคนละ เอา กันไหมห้ะ
    จริงๆเลยอาลู่ทนๆไปก่อนเดี๋ยวก็เป็นแฟนกันแล้วค่อยถามไหม่ #อุ้ย เค้าไม่ได้พิมพ์
    #164
    0
  5. #158 นางฟร้า (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มีนาคม 2557 / 23:59
    เอา..........................
    #158
    0
  6. #149 dinofab (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2557 / 11:13
    เอาเอาอะไรก๊าน
    555555555555555
    #149
    0
  7. #145 เมaboooooooooo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:35
    ohhhhhhhhhhhhยอดดดดดดดดดดดดดดด
    #145
    0
  8. #144 Chanbaek ParkByun (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2557 / 13:52
    หนุกๆ
    #144
    0
  9. #143 CUP A (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2557 / 12:05
    หนุก >__< กลับมาเร็วๆน้า
    #143
    0
  10. #142 OH.MyHunHan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2557 / 21:30
    รางวัลผี่ที่เสี่ยวที่สุดแห่งปีนี่คงหนีไม่พ้นโอเซฮุนสินะคะ -*- 
    #142
    0
  11. #138 แมคอีเบีย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2557 / 19:29
    รีบมาต่อน่ะไรท์ เก๊ารอยุเน้อ
    #138
    0
  12. #137 เมaboooooooooo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:47
    55555555555555555555 นุกๆๆ
    #137
    0
  13. #136 ABC (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:11
    รออ่านนะไรท์ รีบมาต่อนะ
    #136
    0
  14. #130 dinofab (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2557 / 11:06
    55555555555555555
    เซฮุนต้องตามลู่หานมาแน่นอน

    #130
    0