(EXO) BOO! Love me now~ หลอกผี ผีไม่หลอก(รัก) ❝ HunHan

ตอนที่ 4 : ✂- - ฟิคอวดผี เทปที่ 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 433
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 เม.ย. 57

Minor!







 

 

 

 

 

 

 

 

                 

            ปัง!!!!!!!

            “ว๊าก!!” ประตูดาดฟ้ากระแทกกลับเข้ากรอบประตูเสียงสนั่น

            บ้าเอ้ย!! เหมือนในหนังผีที่เขาเพิ่งดูมาเลย...

 

          เรื่อง โรงเตี้ยมหน้า วิญญาณอาม่าขายต็อกน่ะ

 

          เขาถอยครูดไปชิดกับประตูดาดฟ้าที่ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนที่พึ่งพาได้ที่สุดในตอนนี้ อยู่ไหนวะๆ??? บัตรนักเรียนตกอยู่ไหนเนี่ย?

            ลู่หานส่ายสายตาไปทั่วหวังว่าจะสะดุดเข้ากับบัตรนัดเรียนสี่เหลี่ยมๆของเขาที่ใดสักแห่ง... แต่สิ่งที่เขามองเห็นมีเพียงพื้นคอนกรีตกับซากก้นบุหรี่สีส้มอมม่วงตามแสงจากท้องฟ้ายามเย็นก็เท่านั้น

            “เออว่ะ... ต้องเก็บขยะด้วยนี่หว่า” เขาเอื้อมมือไปหาผู้ร่วมชะตาของเขาในวันนี้ด้วยซึ่งนั่นก็คือ ถุงดำ อาจารย์ชเวหัวเหม่งมอบมันให้เขาซะเสร็จสรรพกอปรกับกำชับอย่างดีว่า เก็บให้เต็มถุง ไม่เต็มไม่ให้กลับบ้าน ก่อนที่ลู่หานจะเริ่มทำใจดีสู้(ผี)เสือเดินเก็บเศษขยะอันน้อยทีละอันๆ

            ...ดาดฟ้ามีแต่ก้นบุหรี่ ถ้าจะให้เก็บรวดเดียวจนเต็มถุง คงต้องมีสิงห์อมควันในโรงเรียนตายไปซักเจ็ดแปดคนก่อนล่ะไม่ว่า! ทำแบบนี้เท่ากับอาจารย์ชเวกลั่นแกล้งเขาชัดๆ!! ลู่หานนึกบ่นในใจ

           

            แล้วถ้าเจอผีขึ้นมาล่ะ?

 

            เสียงในหัวที่ดังขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำให้เขาชะงักหยุดแล้วเหลือบซ้ายขวาด้วยหน้าตาตื่น มาคิดบ้าอะไรเอาตอนนี้วะเนี่ย?

            แถมเสียงในหัว...

            เหมือนเสียงผีตนนั้นที่เขาได้ยินเมื่อเที่ยงเป๊ะๆ

 

            !!!!!!

 

            จู่ๆเขาก็รู้สึกถึงสัมผัสเย็นเฉียบที่จู่โจมไหล่ซ้ายของเขา!!

            “อร๊าก!” ลู่หานกระโดดโหยงด้วยความกลัว แต่เมื่อเขาหันไป...

 

            ไม่มี... ไม่มี?

           

            จะว่าโล่งอกก็ไม่ใช่...

            ลู่หานพ่นลมหายใจแล้วก้มเก็บเศษขยะชิ้นเล็กชิ้นน้อยบนพื้นต่อไป... เขาคงจะฟุ้งซ่านไปเอง อาจจะเป็นจิตใต้สำนึกของเขาก็ได้ละมั้ง ลู่หานได้แต่นึกโทษนั่นโทษนี่ไปเรื่อย

            อย่างน้อยมันก็ไม่ทำให้ความคิดเขาเตลิดไกลไปปักกิ่งแหล่ะว่ะ ปัดโธ่!!

            ...เออ ว่าแต่ว่า เขายังไม่ได้บอกอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมเต้นของเขาเลยนี่หว่า ว่าโดนทำโทษให้ไปเก็บขยะตอนเย็น ตายล่ะหว่า...

 

            “อ๊าก!! เชี่ยๆๆๆๆๆๆ

           

            อีกแล้ว!!!

           

            สัมผัสเย็นวาบปัดผ่านที่ไหล่ขวาของเขา! ลู่หานตอบสนองด้วยการโดดเด้งไปทั่วดาดฟ้าราวกับตัวติดสปริง คำสบถไม่ได้ศัพท์หลุดออกมาจากริมฝีปากราวกับน้ำก็อก...

            บรรลัยละ! จะทึกทักว่าลมพัดก็ไม่ได้ซะด้วย... ลู่หานก้มเก็บเศษกระดาษที่ใกล้ๆตัวเขาก่อนจะทรุดนั่งลงที่ที่ประจำของเขา... ที่เขามักจะแอบมางีบหลับเวลาง่วงเสมอๆ

            ที่ที่เขาเจอกับปีโป้... เอ่อออ... ผีตนนั้นเมื่อตอนเที่ยง

           

            “หรือว่า...” เขาเอ่ยพึมพำกับตัวเอง ดวงตาส่ายไปมาอย่างเลิกลัก ก่อนจะปิดตาแน่นพร้อมกับสะบัดไล่ความคิดยกใหญ่ ร่างเพรียวชันเขาขึ้นพร้อมกับซบหน้าผากลงไปบนหัวเข่า

 

            ไม่ได้ๆ... ถ้าคิดถึงปีโป้ จิตก็จะยิ่งตก

            พ่อมหาเคยบอกว่าถ้าจิตตกจะเจอผีได้ง่ายกว่าปกติ ดังนั้นเราต้องหยุดคิด... ไม่กลัว ไม่กลัว

            โอเค... ลู่หานท่องไว้ ไม่กลัวนะ~ ไม่กลัว

            .

            .

            .

            โอเค!! ลู่หานไม่กลัวแล้ว! จะวิญญาณอาม่าขายต็อก หรือวิญญาณอาซิ้มขายขวดเขาก็ไม่กลัวอีกแล้ว!

 

            “ไม่กลัวแน่นะ?”

            “เฮอะ!! แน่ซะยิ่งกว่าแช่แป้งโว้ย!”

            ลู่หานบอกตัวเองในขณะที่นึกเรียกกำลังใจให้ตัวเองในการเก็บขยะครั้งนี้... ใช่! ถ้าเจอปีโป้ขึ้นมานะ เขาจะซัดให้น่วม ข้อหาบังอาจมาหลอกมาหลอนกัน

            .

            .

            .

            เอ๊ะ? เดี๋ยวนะ...

 

            นั่นไม่ใช่เสียงของเขานี่!!!!!!

 

          ลู่หานนึกได้แบบนั้น เงยหน้าขึ้นทันทีโดยลืมที่จะคิดก่อนซักนิดว่าเสียนั้นมันเป็นเสียงของ...

 

            “อร๊าก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

 

            ผีตนนั้น ที่ตอนนี้มาปรากฏอยู่ตรงหน้าเขาในระยะประชิด!!

 

            ลู่หานร้องเสียงหลงพร้อมกับลุกพรวดพราด วิ่งไปจากตรงนั้นอย่างไม่คิดชีวิต... ความเย็นไล่ริ้วจากแขนทั้งสองข้างแต่นั่นไม่ได้ทำให้เขาหยุดฝีเท้า เขาต้องวิ่งไปที่ประตู ประตูอยู่ตรงนั้น... อีกนิดเดียว!!

            สติสตังที่อุตส่าห์นั่งรวบรวมมาเมื่อกี้มันหายไปไหนกันหม๊ด~ ฮืออออ!!

            ใครก็ได้ช่วยเค้าด้วย!~

 

            “คุณ!! เดี๋ยวก่อนสิครับ” เสียงนั้นเอ่ยอยู่ที่ข้างหูของเขา ลู่หานร้องว๊ากออกมาจนไม่แรงจะร้องอีกแล้ว เขาไม่อาจจับใจความของเสียงนั่นได้เลย สมองมีแต่จะสั่งการให้เขาไปประตูก็เท่านั้น

            จะให้เขาหยุดตอนนี้ล่ะก็จะโง่บรมแล้วล่ะ!

           

            ลู่หานรู้สึกมีความหวังยิ่งขึ้น เมื่อมือเรียวของเจ้าตัวคว้าเอาบานจับของประตูได้ อีกนิดเดียว เขาจะรอดไปจากตรงนี้แล้ว!! แค่ดันบานประตูออกไปเท่านั้น!

 

            กึก กึก!

 

          กึก กึก กึก!

 

          กึก กึก กึก กึก กึก!

 

            ประตูเกิดล็อกขึ้นมาเสียอย่างนั้น!

            “ไม่จริงอ่ะ! ฮืออ ประตูลูกพ่อ เปิดเซ่!!” เขาทั้งเขย่า ทั้งดึง ทั้งกระทุ้งประตูเจ้ากรรม แต่ก็ไม่มีท่าว่าจะเปิดออก

            ลู่หานโวยวายหนักกว่าเดิมเมื่อความเย็นไล่ริ้วขึ้นมาจากช่วงเอว “ฮืออออออออออ ไม่เอา!!!” มือชื้นเหงื่อยังคงทำหน้าที่อย่างเอาเป็นเอาตาย ขาของเขาสั่นไปด้วยความกลัวจนแทบยืนไม่ไหว

            ในที่สุดก็ต้องยอมจำนน... เขาปล่อยมือออกจากประตูบานนั้น ทรุดตัวนั่งพิงประตูอย่างจนมุม มีเพียงเสียงฝืดฝาดจากลมหายใจที่อยู่เป็นเพื่อนเขาเท่านั้น

           

            “ลู่หาน...”

 

            “ไอ้เชี่ย!!! พอได้แล้วว มึงเลิกหลอกกูได้แล้ว!!

 

          เสียงทุ้มทักทายเขาอีกครั้ง เล่นเอาเสียสติลู่หานเตลิดเปิดเปิงไปถึงไหนต่อถึงไหน ความชาเกาะกินท่อนขาและปลายนิ้วมือทั้งสิบของเขา

            “ฟังฉันก่อนนะ... ฟังเสร็จแล้วเดี๋ยวจะปล่อยไป”

            และยิ่งไปกันใหญ่ เมื่อร่างโปร่งแสงปรากฏกายต่อหน้าเขา!! ใบหน้าอันหล่อเหลานั่นกระตุกยิ้มเล็กๆที่มุมปาก แง~ ไอ้ขาเวร ไอ้ขาไม่รักดี ไอ้ขาสอนไม่รู้จักจดจักจำ(??) หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ทำไมมาชากันแบบนี้ T[]T)!!

            เจ้าพ่อฉี่เฉียงเฉียง เจ้าแม่ฉี่เชี่ยวหัว ช่วยลู่หานด้วยคร้าบ~ ฮือๆ!!

         

          “บัตรนักเรียนของนายอ่ะตกอยู่ตรงนั้น... ข้างๆนายน่ะ” ลู่หานหันขวับไปตามทิศทางของนิ้วยาวนั่น ก็พบว่าบัตรนักเรียนของเขาวางแหม่ะอยู่ข้างๆเขา...

 

            พร้อมกับร่างโปร่งแสงที่นั่งจุมปุ๊กส่งยิ้มแฉ่งให้แบบฟูลเฮชดี!!!

 

            “อืออ๊าก~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~!!

            “เชี่ยเอ้ย!!! เงียบ!!”

            “อ๊าก~~~~~~ จ๊าก~~~~~~~~~! แม่จ๋า~~~~~~~~~~~!!” ลู่หานแผดเสียงออกมาอย่างไม่อายใคร ใบหน้าใสของผีตนนั้นฉายแววตกใจสุดขีดไม่แพ้กับลู่หาน เขาโบกมือหยอยๆเป็นสัญลักษณ์ให้ลู่หานหยุดแผดเสียงอุจาทย์นั่นเสียที

 

            “ไม่เงียบ กินตับนะเว่ย!!!!!!

 

            “อะ อุ่บ!!!!” ได้ผล... คำขู่ของผีตนนั้นทำให้ลู่หานตะปบมือปิดปากแทบไม่ทันการ

            บ้าแล้ว!!! ลู่หานจะมาตายเพราะโดนผีเกาหลีกินตับไม่ได้นะ อนาคตเขายังอีกยาวไกล~ เขายังมีเป็ดปักกิ่งที่รอให้เขากลับไปกินที่บ้านเกิดอยู่อีกหลายตัวนะ! 

            “โอเค... เงียบแล้ว ทีนี้นายก็เอาบัตรนักเรียนนายเก็บไปซะนะ” ร่างโปร่งพยักเพยิดไปทางบัตรนักเรียนที่นอนแอ้งแม้งอยู่ระหว่างทั้งสองคน ไม่สิ... หนึ่งคนกับหนึ่งตนต่างหาก “ฮ่าๆๆๆๆ เวลานายตกใจนี่ตลกชะมัด”

            ลู่หานได้แต่กรีดร้องบ้าคลั่งอยู่ในใจ ก็ไอ้ปีโป้รสลิ้นจี่(??????)ขู่จะกินตับ ไหนจะขาสองข้างที่รักของเขาที่ดันมาชาผิดที่ผิดทาง จนมุมเกินกว่าจะหนีได้แล้ว

 

            ฮือ~ เจ้าพ่อฉี่เฉียงเฉียงไม่ช่วยลูกเลยอ้า! ให้ขาหายชามีแรงวิ่งสักนิดก็ยังดีนะครับ

            .

            .

            .

            เอ๊ะๆ... ขาเริ่มหายชาแล้ว กรี๊ด~ เจ้าพ่อมาโปรดลูกแล้ว แต่เราจะทำพิรุจตอนนี้ไม่ได้! ไม่งั้นมีหวังโดนจับกินตับอดกลับจีนไปกินเป็ดปักกิ่งแน่ คิดแล้วก็สยอง!!

            เห็นยิ้มเป็นแป๊ะยิ้มอย่างงี้ ลู่หานไม่ไว้ใจหรอกบอกเลย!

 

            “คุณฟังผมนะ... ผมน่ะ ไม่ได้ตั้งใจจะมาหลอกคุณซะหน่อย

            จริงๆแล้วผมน่ะ... จำอะไรเกี่ยวกับตัวเองไม่ได้ซักอย่าง ชื่อตัวเองก็จำไม่ได้

            แต่มีอยู่อย่างนึงนะ... คุณไง ลู่หาน ผมจำคุณได้ ผมชอบคุณ...”

 

            เอ่อ... ท่าทางจะจริงอย่างที่จงแดว่า เขาอาจจะเป็นแฟนบอยในโรงเรียนที่ผมไม่รู้จักก็ได้ มาซะอย่างซึ้งเชียว

 

            “อ้อ! ใช่ๆ อีกอย่างที่ผมนึกออกก็คือผม

 

            แต่นี่มันไม่ใช่เวลามาซึ้งโว้ย!!!

 

          ลู่หานอาศัยช่องโหว่จากที่ผีนั่นกำลังพร่ำบอกความในใจของตัวเองราวกับซีรี่ยส์วัยรุ่นแอ๊บแบ๊ว รวบรวมสติ และเอื้อมมือไปบิดบานจับประตูและผลักออกเต็มแรง (แถมประตูก็เป็นใจไม่ล็อกแล้วซะด้วย) ประจวบเหมาะกับเวลาที่ขาหายชาพอดิบพอดี ลู่หานยันตัวผ่านกรอบประตูออกไปอย่างรวดเร็วในอีดใจ

            โดยไม่ลืมที่จะคว้าบัตรนักเรียนของเขามาด้วย

 

            ทิ้งไว้เพียงผีหนุ่มหล่อผู้น่าสงสารนั่งใบ้กินอยู่บนดาดฟ้าตามลำพัง... เฮ้อออ เอากับลู่หานเขาสิ อุตส่าห์มาดีๆแล้วนะ นี่อะไรอ่ะ!!

            ทำหน้าหมาตื่นอย่างตัวเองกำลังเล่นหนังจูออน ตอนผีสองแม่ลูกนั่งคร่อมอยู่บนเตียงยังไงอย่างงั้น นี่ถ้ามีเพลงแบคกราวน์ประกอบคงจะเป็นเสียงไวโอลินแหลมแสบแก้วหูบรรเลงด้วยล่ะสิท่า

 

            ชิส์! งอน L

 

            “อะไรวะ... หนีอีกแล้วอ่ะ! คราวนี้ผมไม่ให้คุณหนีแล้วนะ” ร่างไร้เงาที่ทอดกายอยู่ข้างประตูดาดฟ้าที่เปิดอ้าซ่าอยู่อย่างนั้นบ่นเป็นหมีกินผึ้ง ก่อนจะพาร่างเขาแวบหายไป ซึ่งเป็นสิ่งไม่กี่สิ่งที่เขาทำได้

           

            ปัง!!!!!!!

 

            พร้อมกับประตูดาดฟ้าที่กระแทกกลับเข้าไปยังกรอบประตูดังเดิม

 

 

 

- - - -

 

 

 

 




            Luhan’s Part

 

            วิ่ง วิ่ง วิ่ง วิ่ง วิ่ง

          วิ่ง วิ่ง วิ่ง วิ่ง วิ่ง

          วิ่ง วิ่ง วิ่ง วิ่ง วิ่ง

          วิ่ง ไป ไป ไป ปาย~

 

            โอเคๆ... ผมรู้นี่มันไม่ใช่ช่องมะจังที่เปิดเพลงโบราณหรอกนะ แต่ถ้าถามว่าตอนนี้เพลงอะไรเหมาะกับผมที่สุด... เพลงนี้แหล่ะ!!

            เพราะตอนนี้ผมกำลังวิ่ง

            วิ่งแบบไม่คิดชีวิต!

            วิ่งแบบชนิดว่าหยุดไม่ได้เลยล่ะ! ถ้าหยุดเมื่อไหร่หรอ มีเฮ!

 

            ผมเพิ่งจะพาตัวเข้าไปยังดาดฟ้า สถานที่ทำภารกิจเก็บขยะเซ่นไหว้อาจารย์ชเววันแรก ได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง

            พ่อเจ้าประคุณรุนช่องห้องแถวแนวตะเข็บชายแดนเอ้ย!!

            ผมโดนไอ้ปีโป้รสลิ้นจี่(หรือผีนั่นแหล่ะ)หลอกอีกจนได้ ฮือ~ อะไรจะซวยซับซวยซ้อนได้ขนาดนี้วะ ถ้ารอดไปได้ ลู่หานสัญญาว่าจะไปทำบุญทำกุศลให้มากกว่านี้นะครับ นี่ก็บุญหล่นทับมากแค่ไหนแล้วที่เขายังหนีออกมาได้เนี่ย~!

            ผมยังคงวิ่งไปเรื่อยๆโดยมีเป้าหมายคือลิฟท์ที่ผมเพิ่งใช้มันขึ้นมาที่ชั้นนี้ หรือไม่ก็บันไดข้างๆกันที่ขึ้นชื่อเรื่องความแคบและชันชนิดที่ว่าถ้าก้าวพลาดทีนึงก็กลิ้งตกบันไดไปอีกประมาณสี่ชั้น แล้วอาคารโรงเรียนมัธยมซูมานแห่งนี้... มีถึงสิบสองชั้นถ้วน!!

            นี่เขาต้องกลิ้งตกบันไดสามรอบถึงจะรอดจากไอ้ปีโป้ตนนั้นหรอเนี่ย?? พระเจ้า! ตายกลายเป็นเมียปีโป้ตั้งแต่กลิ้งตกบันไดรอบแรกแล้วล่ะมั้ง

            ฮ่วย!! มันใช่เวลามาขำมุกฝืดมั้ย?? ขอให้ลิฟท์ติดทีเถอะ!!

            สองข้างโถงทางเดินของผมมีเพียงห้องโล่งยาวๆสองฝั่งที่มักจะเปิดใช้เฉพาะที่จัดงานเลี้ยงสังสรรค์เท่านั้น ข้างในนั้นมันทั้งมืดตึ๊ดตื๋อแล้วก็รกไปด้วยเก้าอี้เก่าผุๆผังจนผมล่ะไม่อยากจะมองมันซักนิด! ถ้าเกิดมองเข้าไปแล้วเจอไอ้ปีโป้เวรนั่นมันยืนแสยะยิ้มปากฉีกถึงใบหูแบบในหนังจะทำไงอ่ะ!?

            วิ่งอีกนิดนะลู่หาน อีกแค่นิดเดียว... อีกนิดเดียวเท่านั้นแหล่ะ ก็จะถึงลิฟท์แล้ว แสงสว่างรำไร!!

            .

            .

            .

            ลิฟท์ปิด...

 

            ไม่จริง ไม่จริง ไม่จริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

 

            ท้องฟ้าวิปริตแปรปรวนทันใด ท้องฟ้าสว่างไสวอันตรายไปทุกที~

 

            ผมรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงลงกลางหัว ยิ่งกดปุ่มลิฟท์ย้ำเข้าไปมากเท่าไหร่ก็ไม่มีทีท่าว่ามอนิเตอร์บอกชั้นจะทำงานขึ้นมาแต่อย่างใด แถมไฟที่ปุ่มก็ไม่สว่างขึ้นมาอย่างทีลิฟท์ทั่วไปควรจะเป็นอีกต่างหาก ไม่ๆๆๆ!! อย่าทำกับลู่หานแบบนี้นะ T[]T!

 

            “ลู่หาน...”

 

            “ว๊าก!!...” ผมกระเถิบจนตัวชิดกับลิฟท์เมื่อรู้สึกถึงอะไรเย็นๆที่เขี่ยไหล่ผมสองสามที พร้อมกับเสียงอู้อี้ที่ผมเริ่มจะจำมันได้ซะแล้วสิ...

            จำได้ว่าถ้าได้ยินเสียงนี้ ต้องใส่เกียร์หมาวิ่งสี่คูณร้อยหนีไปให้เร็วเลยนะสิ!!

          แต่ผมวิ่งไม่ได้... เพราะจู่ๆทั้งตัวของผมมันก็ขยับไม่ได้ซะงั้นอ่ะ! ซวยกว่านี้มีอีกมั้ย!

            “ฮะๆ กลัวผมหลอกขนาดนั้นเลยหรอ??”

            “ง งะง... แหงสิ ผ...ผีนะ” ผมทำใจดีคุยกับปีโป้สักนิด... ปากนี่สั่นริกอย่างกับแผ่นดินไหวยังไงอย่างงั้นเลยครับ ไม่อยากทำแต่ก็ต้องทำ

            “จะไม่หันมาหน่อยหรอ?”

            ทันทีที่เสียงนั้นพูดจบ ปลายเท้าของผมที่มันเคยยื่นเข้าหาประตูลิฟท์ก็เริ่มบิดตามเข็มนาฬิการาวกับมีคนจับบิด แล้วตัวผมก็เริ่มหันตามปลายเท้านั้นไปด้วยโดยไม่มีใครจับตัวผมสักนิด! เหวอออออ~ ทำไมขามันหันไปเองอ่ะ แย๊กกกก ไม่เอา หันกลับไปเซ่~!

            “ฮือออออ~ เต็มๆเลย” ร่างเลือนลางของผีที่ผมอุตส่าห์หนีมาได้ไม่ทันไร เห็นหน้ามันเต็มๆเลยอ้ะ ผมจะเสร็จมันแล้ว ใครก็ได้ช่วยลู่หานที!

            “อุ้ย!! แค่คิดเองนะเนี่ย... เป็นผีนี่ก็เจ๋งเนอะ” ดวงตาเรียวนั้นเบิกกว้างราวกับตกใจที่ผมหันกลับหลังมาได้ซะอย่างนั้น

 

            เจ๋งกับเตี่ยแกเซ่!!!!!!!!!! อร๊าก~~~ แล้วมาทำหน้าตกตะลึงแบบนั้นมันคืออะไร! เค้ากลัวแล้วจริงๆนะ!

 

            “นี่ลู่หาน... อย่าทำหน้าจะร้องไห้แบบนั้นสิ ยิ่งทำฉันยิ่งอยากหลอกนะ”

            “อึ่ก... ฮือ... ฮืออ”

            “ฮืม?? เอาจริง?”

 

            ยังจะมีหน้ามาถามอีกไอ้ปีโป้บ้า!!!!!!!!!!

 

 

 

- - - -

 

 

 

            “ฮืออ ฮึก อะฮืออออออออ~~ ฮืออๆๆ ปล่อยเค้าไปเถอะนะ

            ผีตนนั้นเบิกตากว้างด้วยความลนลานเมื่อลู่หานที่ยิ่งแข็งดั่งหินอยู่ตรงหน้าของเขาสวมวิญญาณคุณนายโฮเสียอย่างนั้น... มือไม้ที่เคยวางนิ่งข้างลำตัวถูกยกขึ้นมาแก้เก้อ อะไรวะ? นี่เขายังไม่ได้หลอกเลยนะเนี่ย เจอร้องไห้โฮแบบนี้เขาก็ทำอะไรไม่ถูกสิ

            จำชื่อแซ่ยังไม่ได้ แล้ววิธีปลอบคนร้องไห้เขาจะนึกมันออกมั้ยวะเนี่ย?!

            “ยะ ย...อย่าร้องนะ”

            “ฮือออออ ฮืออๆๆ แล้วจะมาหลอกเค้าทำมาย~ เค้ายังไม่ได้ทำอะไรให้เลยน้า แง!!!!”

            “อย่าร้องสิ!! …เอางี้ ผมจะปล่อยคุณก็ได้ แต่คุณต้องเงียบแล้วก็อยู่เฉยๆ ฟังผมด้วย โอเคมั้ย?”

            “ฮืออออ~” ไม่ได้ผล...

            “ถ้าคุณยังหยุดร้องผมจะหลอกคุณแล้ว!!

            “แง~~~~~~!!!!”

            “หลอกละน...”

            “ฮือออ~~~” ก็ยังไม่ได้ผล

 

            “แบร่!!”

           

            ร่างสูงโปร่งนึกสนุก... แกล้งร่างบางขี้แงตรงหน้าเขาด้วยการแลบลิ้นพร้อมกับส่งเสียงแหย่

 

            ทว่า...

 

            “อร๊ากกกกก!!!!)@(M)XW#_)F.-/~

 

            ลิ้นมันจะแลบออกมายาวไปหน่อยนะ...

 

            “อ้า!! อะไออันออกอาอาวเอี้ย??? (เฮ้ย!! ทำไมมันออกมายาวเงี้ย)”

            “อร๊ากกกกก~~!!” ลู่หานเหลือกตาจนแทบจะถลนให้กับลิ้นที่มันยาวเลื้อยลากมากองอยู่ที่พื้น อุจาทย์ตาตรงหน้าของเขา... ให้เขาเป็นลมตอนนี้เลยก็ได้นะ ผีบ้าอะไร ทุเรศน์ลูกกะตาเป็นที่สุดเลย!

            “อี้! เอียบอิ เอียบ! เอียบเอ๊อะ~ (นี่! เงียบสิ เงียบ! เงียบเถอะ~)” วิญญาณผู้หน้าสงสารที่กำลัง เอ่อ... พยายามดึงลิ้นของตัวเองขึ้นมา เขาเองจะตกอกตกใจกับอวัยวะส่วนที่ผิดปกติของตัวเองไม่แพ้กับลู่หานหรอกเขาไม่ได้ตั้งใจจะให้มันออกมาเป็นแบบนี้ซะหน่อย ก็แค่จะแลบลิ้นแกล้งแหย่แบบเด็กๆก็แค่นั้น

 

            โว้ย!! ไอ้ลิ้นเวรนี่ก็เก็บยากจริง จะลื้นไปไหน!?

 

            “อะฮือ~~~~~ ไอ้ปีโป้บ้า! กูฟังไม่รู้เรื่องว้อย! อย่าเข้ามา” น้ำตาของลู่หานยังคงไหลลงมา แม้ว่าเขาจะพยายามขยับทุกส่วนที่ยังใช้การได้ ร่างของเขาก็ยังคงแข็งทื่อไม่ไปไหน... เขาร้องปรามผีตนนั้นด้วยน้ำเสียงสั่นอย่างหมดทางสู้ ไรขนทั้งตัวลุกชันชนิดที่ว่าไม่อาจจะชันไปได้มากกว่านี้อีกแล้ว!!

            โดนผีหลอกครั้งแรกก็เจอจัดหนัก จัดเต็มแบบนี้!

            เจอคราวหน้านี่ไม่ถอดลิ้นเขวี้ยงใส่เขาเลยรึไง!?

         

            “ใอเอ็นๆอ่อนอ้ะ! เอื้องอี้อั้นอะอิอายไอ้! (ใจเย็นๆก่อนนะ! เรื่องนี้ฉันอธิบายได้!)

            “กูฟังไม่รู้เรื่องงงงง!! ถ้ากูรอดไปได้นะ กูจะตามล่าหาศพมึงมาหักลิ้นเป็นสิบท่อนเลย คอยดู! ปล่อยกู!!!” ลู่หานตะคอกใส่วิญญาณที่ยังคงเก็บลิ้นไม่เสร็จอย่างเหลืออด!

            เขาชักจะรู้สึกว่าไอ้ผีนี่น่าจะเป็นผีปัญญาอ่อนซะแล้วสิ!! มีอย่างที่ไหนจะหลอกคน... แลบลิ้นออกมาแล้วก็เก็บลิ้นโชว์เนี่ยนะ? ลิ้นก็ใช่ว่าสั้นๆ “ไอ้ปีโป้ปัญญานิ่ม! ไอ้สลิ่มหมดอายุ! ไอ้ถั่วเน่าญี่ปุ่น! ไอ้ผีก็อปเกรดเลว! มึงปล่อยกูดิ~” ความกลัวของลู่หานเริ่มหมดลงไปพร้อมกับความอดทน

            ถ้าเป็นเขานะ... จะยื่นลิ้นมาเลียหน้าสักแผล่บสองแผล่บ ยังจะน่ากลัวซะกว่าเลยมั้งเนี่ย!

            “โอเอๆ อ่อยอ้อไอ้! (โอเคๆ ปล่อยก็ได้!)”

            จบคำร่างกายของลู่หานก็เป็นอิสระ “มึงตายแน่!!” วิญญาณร่างสูงมองลู่หานที่ยืนเท้าสะเอวชี้หน้าคาดโทษ แปลงร่างจากคุณนายโฮกลายเป็นนางยักษ์เขี้ยวงอก... ไม่ให้ต้องรอนาน... ลู่หานสะบัดนิ้วลงพร้อมกับวิ่งตรงเข้าหาเขา ที่ยังง่วนอยู่กับลิ้นยาวๆอย่างไม่จบสิ้น

 

            “นี่แหน่ะ! ตายซะ!

 

            แล้ววิญญาณตนนั้นก็ได้แต่กลั้นขำอย่างลำบาก เมื่อร่างบางวิ่งตรงเข้ามาหยุดที่ปลายลิ้นบนพื้น พร้อมกับใช้ปลายกระทืบมันสองสามทีให้สาแก่ใจ ก่อนจะหันหลังวิ่งตรงไปยังบันไดอย่างรวดเร็ว โดยไม่ลืมที่จะแผดเสียงร้องที่ร้องออกมาเท่าไหร่ก็ยังไม่หมด

            ที่เหยียบๆไปเมื่อกี้เนี้ย... เขาไม่รู้สึกหรอก อย่าลืมสิเขาเป็นผีนะ

 

            “อร๊าก~~~~~ อั่ก!!!

 

            จู่ๆเสียงร้องหลงของลู่หานก็ชะงักราวกับแผ่นเสียงตกร่อง หลังจากที่ออกวิ่งไปแค่ไม่ถึงสิบวิ ร่างสูงที่ยังคงเก็บกวาดเศษสากของตัวเองหยุดมือ และรีบหายไปตัวตามเจ้าของเสียงไปอย่างเร็ว

            และเมื่อเขามาปรากฏตรงหน้าก็พบว่าลิ้นที่เขาอุตส่าห์สาวมันขึ้นมาด้วยความทุลักทุเลกลับสู่ความเป็นปกติจนเขาแทบอยากจะทุบหัวตายอีกรอบให้กับความโง่เง่าเต่าตุ่น สมควรแล้วโดนลู่หานคนงามของเขาด่าว่าเป็นผีก็อปเกรดเลว L

            “...” ร่างสูงส่ายหน้าให้กับลู่หานที่นอนแบะหน้าคว่ำอยู่กับพื้นอย่างสิ้นลาย... ปัดโธ่! จะหนีเขาก็หนีให้มันตลอดรอดฝั่งหน่อยก็ไม่ได้ อุตส่าห์ปลงจะไม่ตามแล้วนะเนี่ย ที่ไหนได้... หนีเขาไปยังไม่ทันจะถึงนาที มาตกบันไดนอนแผ่เป็นปลาหมึกตากแห้งอยู่ตรงนี้เนี่ยนะ? เดี๋ยวก็กินตับซะเลย!

            เขาเองก็เป็นแค่วิญญาณผู้อยู่อาศัย ติดต่อใครก็ไม่ได้... เฮ้อ แล้วจะไปตามใครมาช่วยเนี่ย?

            “...พี่จุนมยอนจะช่วยได้มั้ยเนี่ย!?” ร่างสูงเอ่ยถึงชื่อของเจ้าที่ประจำโรงเรียนแห่งนี้ และหายร่างไปตามหาคนที่เขาว่าทันที

            เฮอะ!! มาว่าเขาปัญญานิ่ม ไม่ดูตัวเองเลย... ไม่ต่าง!

            แต่จะว่าไป... ก็สมพงศ์กันดีเนอะ ฮ่าๆๆๆ~
























เม้าท์;




อยากได้เอาไปแปะฟิคก็บอกนะ ไม่ก็อปกันๆ =v=)b
เดี๋ยวเอาแบบไม่มีแท็กให้  บอกได้ไม่กัด เห็นแต่งฟิคบ้าๆงี้ ก็ฉีดยาแล้วหน่า
ผ่าง!!!

อย่าซีเรียสนะ แหย่เล่นเอาฮานะเนี่ย... ไม่ฮาเดี๋ยวลบก็ได้





#บลมน นะ
จ้ะนะจ้ะ













 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #219 ωιnnιe (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มีนาคม 2559 / 22:38
    ตลกกกกกก ผีบ้าเอ้ย555555555
    #219
    0
  2. #214 veszhezaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 21:42
    จะไม่เม้นก้ได้นะ แล้วแต่5555555520
    #214
    0
  3. #168 ★GiFt FiNy★ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 20:44
    พี่ลู่น่าจะอยู่ช่วยอิเน่หน่อยนะ
    #168
    0
  4. #163 minimini (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 14:23
    เอ่อ...คือ..ฮุนไปฝึกมาใหม่ไหมลูก อาลู่ขวัญกระเจงหมด
    แต่ก้นะ 5555555555555555555555555555555555555555 #ไม่ไหวละ โอ้ย ขรรมส์
    #163
    0
  5. #157 นางฟร้า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2557 / 23:48
    ไม่มีคู่มือเก็บลิ้นให้น้องฮุนหน่อยหรอ
    #157
    0
  6. #141 cclacl (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2557 / 00:37
    เจอผีแบบฮุนพี่ลู่ไม่น่าจะกลัวนะ-_-
    #141
    0
  7. #135 ABC (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:32
    ฮุนเอ้ย 5555 ไม่ต้องทำอะไรกันละ มัวแต่เก็บลิ้น
    #135
    0
  8. #127 'mania (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มกราคม 2557 / 19:58
    พี่ลู่สู้ๆน้า ว่าแต่เซฮุนจะบอกไรหงะ อยากรู้ๆ
    ฮาแปป 555555555555555555555555
    ซูโฮเป็นผีเจ้าที่คือไรค่ะไรท์ =w=
    #127
    0
  9. #123 dinofab (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 มกราคม 2557 / 01:29
    พี่ลู่นางยังโอเคนะ 
    -_________-
    #123
    0
  10. #122 neon_ha (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 16:21
    แหมะ พี่ลู่เกือบจะรอดแหละ  เซฮุนนนนายไปฝึกเป็นพี่ให้ดีกว่านี้น่ะลูกเก็บลิ้นให้ได้ก่อน 5555555555 ไรท์มาต่อเร็วๆเน้ออ >w<



























    #122
    0
  11. #121 OH.MyHunHan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 13:19
    บ้าบอทั้งผีทั้งคนเลย 5555555555555555555555555 
    เนื้อคู่กันชัดๆสติออบซอทั้งคู่เลยหนูเพลียค่ะ - -*
    เสี่ยวลู่อย่าเพิ่งกลัวจนสติแตกซิ ถ้าเป็นเค้าเค้าคงจะฮาจนขรี้แตกมากกว่านะ มีอย่างที่ไหนจะหลอกกันทั้งทีแต่ดันไม่รู้วิธีเก็บลิ้น
    #121
    0
  12. #120 SWAG ! (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มกราคม 2557 / 21:01
    ตลกงะ -555
    #120
    0
  13. #119 OH.MyHunHan (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 15:35
    ไรท์มาต่อเลยยยยยยยยยยย -///////////-
    #119
    0