(EXO) BOO! Love me now~ หลอกผี ผีไม่หลอก(รัก) ❝ HunHan

ตอนที่ 3 : ✂- ฟิคอวดผี เทปที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 551
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    8 เม.ย. 57

Minor!










- C h a p t e r 1 -

 

 

 

 

 

 

 

 

            “อร๊าก!!!! แม่จ๋า~ ช่วยด้วย ปีโป้!!!!!! ปีโป้มาโปรดกูแล้ววว!!! ฮืออออออออออ

           

            !!!!!

 

          เสียงร้องโวยวายที่ดังลั่นไปทั่วอาคารเรียนชั้น 7 ของโรงเรียนมัธยมซูมาน ทำเอาคนทั้งชั้นนั้นไก่ตื่นพากันคอยื่นคอยาวออกมาที่โถงทางเดิน

            ไม่ได้ต่างจากนักเรียนม.ปลายปีสองที่ อายุเกินวัยไปมากโข อย่าง คิมมินซอก แห่งปีสองห้อง B

 

          ปั่ก ปั่ก ปั่ก!!

 

            “นี่นักเรียน! กลับเข้ามานั่งที่เดี๋ยวนี้เลยนะ”

            ไม่มีใครสนใจคำพูดของอาจารย์ชเวเจ้าของวิชาคณิตศาสตร์ที่เพิ่งจะฟาดแปรงลบกระดานกับกระดานไวท์บอร์ดสองสามทีกับหัวเหม่งเปล่งแสงได้ของเขาเลยซักนิด

            ตอนนี้สิ่งที่นักเรียนม.ปลายปีสองห้อง B ทุกคนกำลังสนใจก็คือ

          คนที่วิ่งหน้าตาตื่นมาตรงนั้น!!

 

            “เฮ้ยมินซอกอา นั่นมันซี้มึงไม่ใช่เหรอน่ะ??”

            “หา!! จริงอ่ะๆ หลอกกูปะเนี่ย?” มินซอกโวยวาย เมื่อเพื่อนร่วมห้องคนนึงทักขึ้น เขาพยายามแทรกตัวอันบอบบาง(?)ท่ามกลางฝูงคนที่อออยู่ตรงประตูเข้าห้อง

 

            ไม่ผิดจริงๆด้วย...

 

            “ฮือออ~ มินซอกช่วยกูด้วย!!!!!” ทันทีที่หัวของมินซอกโผล่พ้นออกมาจากประตู เขาก็เห็นเพื่อนซี้ของเขาอย่างลู่หานกำลังวิ่งตรงมาทางนี้อย่างที่ใครๆว่า...

            เพื่อนซี้ของเขา ที่ทำหน้าตาแบบว่า จะ ซี้-ม่อง-เท่ง แล้ว

            “เฮ้ยๆๆๆๆๆๆ! ลู่หานใจเย็นก่อน” มินซอกกับเพื่อนๆคนอื่นในห้องถอยกรูกันเข้ามาในห้อง เมื่อลู่หานที่วิ่งสี่คูณล้านมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ พุ่งตัวเข้ามาในห้องเรียนและกระแทกก้นลงกับเก้าอี้ของตัวเองด้วยตาหน้าตื่นตูม

 

          “ลู่หาน? เกิดอะไรขึ้น?”

          “เป็นไรวะ? ทำหน้าอย่างกับเจอผี!”

          “กรี๊ดดด ใครทำอะไรเสี่ยวลู่ของฉัน”

          “หรือจะโดนพวกโรคจิตห้อง D ไล่มามาอ่ะเธอ??!! ไม่นะ ไม่! ฉันจะไปเอาเรื่องพวกมัน!

         

          “หลบไปๆ อย่ามาทำตัวติ่งแถวนี้ดิ! คำพูดนานาจิตตังของเพื่อนร่วมห้องและแฟนเกิร์ลที่กรูเข้ามามุงลู่หานทำให้มินซอกกรอกตาด้วยความหน่าย... เขาบ่นมุบมิบแล้วแทรกตัวมานั่งลงที่ที่นั่งของตัวเองข้างๆคนที่กระหืดกระหอบ โอเวอร์ซะจนอยากจะรางวัลออสก้าร์ให้

           

            “เสี่ยวลู่อา? นายโอเคใช่มั้ย?”

          “ลู่หานครับ? ทำไมคุณทำหน้าแบบนั้นล่ะ?”

          “ลู่หาน บลาๆๆๆๆๆๆๆๆ”

          “บลาๆๆๆๆๆๆๆ”

          “บลาๆ...

 

          ปั่ก ปั่ก ปั่ก ปั่ก!!!

 

            “กลับที่พวกคุณไปให้หมดก่อนที่ผมจะหมดความอดทน และหักคะแนนพวกคุณทุกคน!! ผมจะนับหนึ่งถึงสาม!! หนึ่ง!!”

 

            ครืน ครืน ปั่ก ตุบ ตับ เพล้ง บึ้ม โฮ่ง เหมียว เอ๋งเอ๋ง(?)~

 

          ทันทีที่อาจารย์ชเวฟาดแปรงลบกระดานฉาดใหญ่และเริ่มออกคำขู่ นักเรียนของเขาก็เริ่มวิ่งกลับที่นั่งกันให้อลหม่านจนแทบจะเหยียบกันตาย และเข้าสู่สภาวะเรียบร้อยทันทีที่อาจารย์นับสามจบ

            แต่ลู่หานยังคงตาลีตาเหลือกอยู่กับโต๊ะไม่ได้สนใจอาจารย์ประจำวิชาที่กำลังเดินเข้ามาพร้อมกับแปรงลบกระดานอันเดิมในมือ

            “เฮ้ย... มึง! ลู่หาน? มึง?? อาจารย์มา” เมื่อเห็นปีศาจหัวเหม่งจอมตัดคะแนนเดินมาในคราบของอาจารย์ชเว มินซอกก็รีบสะกิดไหล่ที่เพยิบขึ้นลงไม่หยุดลู่หาน แต่ดูเหมือนว่า...

 

            ปั่ก!!

 

            “คุณลู่หาน!!

            “เชี่ยๆๆๆๆๆๆ เชี่ยแล้วๆ!!”

          ...จะช้าไปแล้ว

            อาจารย์ชเวตะคอกใส่หน้าพร้อมกับปล่อยพลังแปรงลบกระดานพิฆาตสะท้านเขาบู๊ตึ๊งลงกับโต๊ะเรียน จนคนที่อยู่ตรงหน้าเขาสะดุ้งโหยง หลุดจากภวังค์กันแทบไม่ทัน

 

            “ไม่ต้อง เชี่ยเชี่ยแถวนี้ นี่ไม่ใช่คาบภาษาบ้านเกิดคุณ!!”

 

            “...ครับ” ลู่หานตัวหงอ...

           

            แต่เดี๋ยวนะ? เชี่ยกับเซี่ยเซี่ย

          คนละเรื่องเลยมั้งได้ข่าว...

           

            “คุณมีคดีกับผมสองคดีรวดเลยนะวันนี้... โดดเรียนวิชาของผมยังไม่พอ ยังก่อกวนเวลาเรียนอันมีค่าของเพื่อนๆคนอื่นอีก!! เลือกเอา! หักคะแนนพฤติกรรมครึ่งนึงแล้วรายงานพฤติกรรมกับทางศูนย์ทุนของคุณหรือทำทัณฑ์บนหนึ่งอาทิตย์?”

            “ผมไม่เอาอะไรเลยได้มั้ยอ่ะครับ อาจารย์??”

           

            ปั่ก!!!

 

            “คุณลู่หาน!!!!!!!!!

            “เจี๊ยก!!! ทำทัณฑ์บนครับ ทำทัณฑ์บน ฮือออ เค้ากลัวแล้วนะตัวเองง” ลู่หานสะดุ้งสุดตัวอีกครั้งเมื่ออาจารย์ฟาดแปรงลบกระดานเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ของคาบนี้

 

            กริ๊งงงง~~

 

          สวรรค์เข้าข้าง!! ในที่สุดกริ่งพักกลางวันก็ดังขึ้นจนได้!

            ลู่หานหันไปมองเพื่อนซี้ของเขาพร้อมลอบหายใจ เขารอดตายแล้ว...

            “เฮ้อ... ให้ตายสินักเรียนสมัยนี้ ขยันสร้างเรื่องสร้างราวซะจริงจริ๊ง” อาจารย์ชเวกล่าวพลางลูบหัวเหม่งมันวับของตัวเองไปด้วย

            “...”

            “เลิกเรียนไปพบผมที่ห้องปกครองก่อนเวลาเรียนเสริมด้วย!” อาจารย์ชเวกำชับก่อนจะเดินอกผาย ไหล่ผึ่ง หน้าตึง อกแอ่นออกจากห้องเรียนไปแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

           

            “มินซอก...” ทันทีที่พ้นลับสายตา ลู่หานก็หันไปหาเพื่อนสนิท พลางลูบแขนตัวเองที่ขนลุกซู่ซ่าไปทั้งสองข้าง

            “ไหนมึงบอกว่าจะโดดไปนอนที่ดาดฟ้า วิ่งกลับมาอย่างกะ...”

            “กูเจอปีโป้บนดาดฟ้า...” ลู่หานเอ่ยตัดบทด้วยหน้าตาซีดเผือด

            “ฮะ? อะไรนะ มึงอยากกินปีโป้หรอ?”

            “ไม่ใช่ปีโป้อ่ะ ปีโป้ไง!!

            “ก็ใจเย็นก่อนได้รึป่าววะ? น้าของกูเพิ่งจะบินกลับเมืองไทยไปเมื่อสามวันที่แล้วนี่เอง เดี๋ยวอีกแปบๆก็กลับมาแล้ว ได้กินปีโป้สมใจอยากแน่ น้ำอดน้ำทนน่ะหันมีซะบ้างเซ่!!! ไม่ใช่เอะอะๆก็บ่...”

 

            “โว้ย!! กูไม่ได้กินปีโป้เยลลี่เมืองไทย ปีโป้อะ!!! ปีโป้ โค๊ดลับของกลุ่มเราไง ว๊าก!!!!!!!!!!!!!”

            เมื่อมินซอกไม่เข้าใจ ก็ดูเหมือนว่าจะระเบิดปรมาณูลูกบักเบ้งหล่นใส่หัวของลู่ฮานอย่างจัง ลู่ฮานร้องโวยวายเสียงดังลั่นพร้อมกับตบโต๊ะอย่างบ้าคลั่ง... แล้วสะบัดก้นออกจากห้องเรียนไป

            สาบานได้ไม่มีใครในโรงเรียนเคยเห็นลู่ฮานคลั่งขนาดนี้มาก่อน

            ...ขนาดตอนกรี๊ดวง EXO ยังไม่ขนาดนี้เลย

          ก็แหม่... คนไม่เคยเจอปีโป้ อ่า... ผีนั่นแหละ มาเจอดีเอาตอนกลางวันแสกๆอย่างงี้ เป็นใครก็สติแตกแหกกระเจิงกันทั้งนั้นนั่นแหละ แค่คิดก็สะพรึง!

            และที่ยิ่งไปกว่านั้น...

 

            ผีตนนั้นชอบลู่ฮาน

 

            ลู่ฮานสะพรึงจุงเบย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

            “เฮ้ย!? ลู่หานอา?? ไปกินข้าวแล้วหรอ รอด้วยเซ่ ปัดโธ่!”

 

 

 

- - - -

 

 

 

            “ฮะ? อะไรนะ? มึงโดนผีหลอกที่ดาดฟ้า!!

 

            “ชู่ว~ เบาๆดิแบคฮยอน นี่มันห้องสมุดนะโว้ย” ลู่หานลนลานเอื้อมนิ้วชี้ไปแตะที่ริมฝีปากบางของ พยอนแบคฮยอน ปีสองห้อง C ที่เพิ่งจะแผดเสียงแหลมลืมโลกออกมา

            “อะโธ่... ก็นึกว่าอะไร ปีโป้ๆกะกูอยู่ได้ตั้งนาน... ผีหรอกเหรอ” มินซอกเบนหน้าไปทาง คิมจงแด ปีสองห้อง A ที่นั่งอยู่ข้างๆกันพร้อมกับบ่นพึมพำ เสียงกระแอมกรายๆจากอาจารย์บรรณารักษ์ถูกฝากมาทักทายกลุ่มของเขาเป็นครั้งที่สาม

            “ก็เอออะดิ!! ได้ข่าวว่ามึงเป็นคนตั้งโค๊ดลับอันนี้ขึ้นมาเองป่ะ? ไอ้กร๊วกครับ” ลู่หานออกปากบ่นกลั้วกับเสียงหัวเราะของเพื่อนซี้ที่นั่งล้อมเขาเอาไว้

            “เออ... ก็จริงๆอย่างที่ลู่หานบอกป่ะ พูดเองกับปากเลยนะ ต่อไปนี้เราจะเรียกผีว่าปีโป้ เป็นโค๊ดลับของกลุ่มเรานะ ใครเรียกผีว่าผี จะจกตับกินให้หมดเลย!!’ ถุย!! จกตับตัวเองกินละกันนะพ่อซาลาเปา เนอะพ่อมหาเนอะ ฮ่าๆๆๆๆ” แบคฮยอนจีบปากจีบคอเลียนแบบท่าทางและคำพูดของเพื่อนตัวอวบที่เคยพูดเอาไว้ จงแดที่ถูกพ่วงเข้ากับบทสนทนายกไหล่ขึ้น แล้วเจ้าของแก้มกลมๆประเคนฝามือลงไปที่หัวกลมของแบคฮยอนอย่างงดงาม

            “เออ... ลู่หาน เรื่องมันเป็นไงมาไงอ่ะเนี่ย?”

            ลู่หานที่นั่งมองเพื่อนตัวแสบสองคนเถียงโต้กันไปมา หันมองจงแดที่ถามด้วยใบหน้าจริงจังภายใต้กรอบแว่นหนา แววตาของเขาดูเป็นประกายวิบวับจนลู่หานต้องแอบขำ ก่อนที่เขาจะเริ่มเล่าเหตุการณ์ขนหัวลุก

 

            สมกับเป็นจงแด ประสาทสัมผัส แห่งชมรมเรื่องลี้ลับจริงๆ... มีเรื่องลี้ลับ มีจงแดที่นั่น!!

           

            “ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ลู่หานแม่งฮอตไม่ธรรมดาจริงๆนะเนี่ย... ถึงขนาดมีผีมาสารภาพเลยหรอวะ? โอ้ย! มินซอกขำแปบครับ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ” มินซอกก้มหน้าลงกับโต๊ะอย่างสุดจะทน ...สุดจะทนกับความฮา

            “เออ... น่าส่งเรื่องไปให้รายการคนเกรียนผีนะ เผื่อเขาสนใจมาถ่ายทำช่วงบ้าท้าผี ได้ตังค์นะเว่ยจงแด!” แบคฮยอนสะกิดจงแดที่กำลังนึกอะไรบางอย่าง “มึงไม่คุ้นหน้าผีตนนั้นเลยหรอ ลู่หาน?”

            ลู่หานส่ายหน้าพลางนึกถึงหน้าตาของผีตนนั้น...

            “บรื๋อ~~ ขนลุกโว้ย” จู่ๆก็ขนลุกซู่ซ่าขึ้นมาซะอย่างนั้นอะ!!

            “ฮ่าๆๆๆๆๆ โธ่ ลู่หานผู้น่าสงสาร กูขอขำอีกแปบ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ” ลู่หานมองเพื่อนซี้ด้วยหางตา ขอบคุณมากนะมึง กูซึ้งใจจัง

            “มึง... กูว่าที่ผีตนนั้นมาหามึง เขาอาจจะมีเหตุผลนะเว่ย”

             

          “นี่ๆ... เงียบๆกันหน่อยสิ อาจารย์บรรณารักษ์มองใหญ่แล้วนะ”

            โดคยองซู ปีสองห้อง A โผล่ออกมาจากชั้นหนังสือพร้อมด้วยหนังสือเล่มหนาในมือ ใบหน้าเปื้อนยิ้มน้อยๆส่ายไปมาอย่างเอือมระอาในคนสี่คนที่คุยจอแจอย่างไม่ค่อยจะเกรงใจชาวบ้าน เขาดึงเก้าอี้ว่างข้างแบคฮยอนออกก่อนที่จะหย่อนตัวลงไป... “เมื่อกี้ได้ยินแว่วๆ ลู่หานเจอผีหรอ?”

            “อืมมม... ยังขนลุกไม่หายเลยอะ”

            “เขาอาจจะรักมึงมากจนเขาไม่อาจไปเกิดได้ก็นะ” จงแดว่า

            “หา? ขนาดนั้นเลยหรอจงแด” ลู่หานเริ่มหน้าเสีย...

            “มันจะมาทฤษฎีไหนอีกละวะเนี่ย - -“ แบคฮยอนกรอกตาอย่างเบื่อหน่าย ขณะที่จงแดยกมือข้างนึงขึ้นมาและทำมือราวกับอุ้มลูกแก้วเอาไว้

            “ก็เวลาคนเราตายแล้วน่ะนะ จิตสุดท้ายของคนๆนั้นจะสำคัญที่สุด ถ้าคนๆนั้นคือถึงเรื่องดีๆ ก็จะได้ไปอยู่ภพภูมิที่ดีเว่ย แต่ถ้าคิดเรื่องแย่ๆหรือทำอะไรแย่ๆก่อนตาย ก็อาจจะได้ไปอยู่อีกภพภูมินึง แล้วอีกแบบก็คือถ้าคนตายยังยึดติดกับอะไรบางอย่างอยู่อ่ะ... เค้าจะไปเกิดไม่ได้เว่ย ต้องทำเรื่องๆนั้นให้มันเคลียร์ก่อน เขาถึงจะไปได้ จงแดอธิบายอย่างจริงจังราวกับรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี มือที่ยกขึ้นมานั้นหมุนไปวนมาราวกับนักวิชาการกำลังอธิบายทฤษฎีอะไรสักอย่าง แต่เชื่อดิ... มันก็อปมาจากหนังสือทั้งนั้นอะแหล่ะ “ฉันก็เคยได้ยินมาเหมือนกันนะ” คยองซูเสริม

            “แล้วถ้ามันเป็นอย่างนั้นจริงๆ... ฉันก็ต้องแบกหน้าไปให้ไอ้ผีนั่นมันเชยชม จนกว่ามันจะพอใจแล้วไปเกิดอ่ะเหรอ?? จะบ้า!!” ลู่หานตะคอกจนคยองซูอยู่ที่นั่งอยู่ตรงข้ามสะดุ้งเหย๋ง

 

            กริ๊งงงง~~

 

            “เฮ้อ... ต้องไปเรียนต่อแล้วหรอเนี่ย?” แพคฮยอนว่า แล้วซบลงกอดกับโต๊ะอย่างรักใคร่... ทำไมเวลาพักของเขามันผ่านไปเร็วเหลือเกินนะ เซ็งจริง

            “นี่! อย่ามาทำขี้เกียจแถวนี้นะ แบคฮยอน... ลุกขึ้น!

            “โธ่ คยองซูอา... มึงมันเด็กรักเรียนอ่ะ ไม่เข้าใจความรู้สึกของคนแบบกูหรอก!” แบคฮยอนก้มหน้าลงกับโต๊ะอีกครั้งก่อนจะกระทืบเท้าอย่างไม่พอใจราวกับเด็กอนุบาล

            “เด็กรักเรียนนั่นมันจงแดนู่น ไม่ใช่กู แต่พ่อแม่อุตส่าห์ส่งมาเรียน มึงก็ต้องเรียนเข้าใจมั้ย? มหาลัยมันไม่ได้เข้ากันง่ายๆนะเว่ย” คยองซูพยายามแงะเพื่อนรักที่ตัวติดหนึบเป็นตังเมอยู่กับโต๊ะ

 

            จนแล้วจนรอด... มินซอกที่ลุกมองตัวเล็กสองคนงอแงง้องแง้งกันอยู่พรรคนึง ก็ลงฝ่ามือลงไปบนหัวแบคฮยอนอีกครั้งอย่างหมั่นไส้ แบคฮยอนแยกเขี้ยวใส่เขาก่อนจะเดินลิ่วตามจงแดกับลู่หานซึ่งนำไปก่อนแล้ว

            “มินซอก... มีบัตรนักเรียนมั้ย? กูอยากจะยืมหนังสือหน่อยน่ะ”

            “อ้าว? แล้วมึงไม่มีหรอ? กูก็ลืมเอามาอ่ะวันนี้” โดคยองซูยิ้มเหยจนริมฝีปากเป็นรูปหัวใจแบนๆ “แฮะๆๆๆ กูก็ลืมเอามาอ่ะ...”

            “มึงๆ มีบัตรนักเรียนมั้ย? ให้หนูคยองยืมหน่อยดิ” มินซอกตะโกนถามสามเกลอที่ยืนเต๊ะท่าหล่อกันอยู่ตรงประตูทางออกห้องสมุด

            “เฮ้ย... กูมีๆ เดี๋ยวนะขอล้วงก่อน” ทั้งสามคนเดินมาหาคยองซูพร้อมกันโดยมีลู่หานที่ล้วงกระเป๋าเสื้อไปด้วย

            ท่าทีของลู่หานดูร้อนรนขึ้นเรื่อยๆ... มือเรียวข้างที่ว่างล้วงเข้าในกระเป๋ากางเกงพร้อมกับควานไปมาในกระเป๋าราวกับมันเป็นกระเป๋าวิเศษของโดเรม่อน

            “อะไรมึงวะ? ลู่หาน! อ่ะ... เอาของกูไปยืมก่อน” แบคฮยอนยื่นบัตรนักเรียนของตัวเองให้คยองซูตัดหน้าก่อนที่ลู่หานจะหาบัตรนักเรียนของเขาเจอ

            “มึง... บัตรนักเรียนกูหายอ่ะ แต่เมื่อเช้ากูหยิบแล้วนะเว่ย!!

            “ใส่ไว้ในกระเป๋านักเรียนบนห้องรึป่าว?” จงแดถาม แต่เขากลับส่ายหน้าเสียแรง “ไม่อ่ะ... กูไม่เคยเอาบัตรนักเรียนห่างตัวนะ ใส่กระเป๋านักเรียนไม่ก็กางเกงตลอด เฮ้ย!!!!!! หรือว่า...”

            “...” ทั้งสี่คนจ้องลู่หานเป็นตาเดียว สีหน้าของเขาเริ่มถอดสี ริมฝีปากแห้งผากจนต้องแลบลิ้นออกมาเลีย

 

            “กูว่า... กูทำตกบนดาดฟ้าว่ะ”

 

            เอ่อ... ลู่หานเอ๋ย Work Enter แล้วล่ะ

 

 

 

- - - -

 

 

 

            Luhan’s Part

 

            พุทธัง เอาเศษตังค์ใส่ตู้

            ธรรมมัง เอาเศษตังค์ใส่ตู้

            สังคัง เอารังแคใส่ตู้...

 

            เอ่อ... กูว่ากูเลิกมุกนี้จะดีกว่า นรกเลยนะเนี่ย - -)!

            ตอนนี้ก็ได้เวลาเลิกเรียนสักพักใหญ่แล้วล่ะครับ เอิ่ม... เลิกเรียนของผมนะ พวกสี่เกลอหล่อระเบิดเทิดเทิง(??)ของผมกลับไปเรียนเสริมต่อแล้วล่ะครับ คือความจริงแล้วผมเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากประเทศจีนนะ ทางโรงเรียนเลยอนุญาติให้ผมไม่ต้องเรียนเสริมจนดึกแบบเพื่อนๆคนอื่น

            ยังไงซะถ้าผมจบปีสามก็ต้องบินกลับจีน ไปสอบเข้ามหาลัยที่นั่นอยู่แล้ว... (ถ้าก่อนหน้านั้น ยังไม่เจอทุนเรียนต่อที่นี้ล่ะก็นะ) เลยไม่จำเป็นจะต้องหักโหมเรียนเสริมอะไรนัก อีกอย่างท่านผอ.ก็ให้เหตุผลพิเศษมาด้วยว่า เอาเวลาเรียนเสริม ไปศึกษาวัฒนธรรมอันแสนจะงดงามของเกาหลีซะนะ คุณลู่หาน

            แต่ผมเปล่าหรอก... อยู่ซ้อมเต้นที่ชมรมเต้นจนกว่าจะเหนื่อยแล้วค่อยกลับ

            เอ่อ... ชักจะออกทะเลกลับเข้าเรื่องของผมตอนนี้ดีกว่านะ

 

            ประเด็นหลักคือ... ตอนนี้ผมกำลังยืนใจตุ้มๆต่อมๆอยู่หน้าประตูขึ้นดาดฟ้า สถานที่ที่เพิ่งจะผ่านประสบการณ์ขนตูดลุก เอ้ย! ขนหัวลุกมาได้เมื่อกี่ชั่วโมงที่แล้ว

            เจริญพวงล่ะ ลู่หาน!!!!!!!

            พาลนึกถึงไอ้ปีโป้หน้าตาดีจนนั้นที่ผมเจอ... แค่จับประตูก็ขนลุกซู่ซ่าปาทังก้าปาทังกี้จะแย่อยู่แล้ว นี่จะต้องเข้าไป... ขนลุกซู่ซี่ปาทังกี้ปาทังก้าเลยล่ะ ไม่อยากจะเอ่ย L (เอ่อ... ได้ข่าวว่ามันไม่ต่าง)

            ถึงจะหน้าตาดูดีเหมือนตุ๊ดเด็กเซฮุนวง EXO ก็เถอะ! ฮึ้ย! อารมณ์เสีย

            อ้อ... แล้วทำไมผมจะต้องเข้าไปน่ะเหรอ? เมื่อกี้นี้เนี่ยนะครับ... ผมเพิ่งจะไปทราบข้อกล่าวหาที่โดดเรียนและก่อกวนเวลาเรียนอันมีค่าของเพื่อนๆ พร้อมกับรับบททำทัณฑ์บนจากอาจารย์ชเวหัวเหม่งปล่อยปิ้วปิ้วที่ห้องปกครองมาครับ ซึ่งก็คือให้เก็บขยะรอบโรงเรียนหนึ่งอาทิตย์ โดยวันแรกซึ่งก็คือวันนี้

            ดาดฟ้า...

 

            พับผ่า!

 

             บ้าไปแล้ว!! นี่ไอ้ปีโป้ตนนั้นมันดลใจให้หรือดลอะไรให้อาจารย์ชเวหัวเหม่งสั่งให้กูไปเก็บขยะที่ดาดฟ้าเนี่ยยยยยยยย!! ลู่หานอยากจะกรีดร้อง อย่าให้เจอนะ!!

            ถ้าเจอกูจะวิ่งหนี... ถุย!!!! เจอผีให้ผมทำอะไรอ่ะ เล่นปิงป่องแชะกับมันเหรอ?

            อ้อ... ไม่ใช่แค่นั้นนะ บัตรนักเรียนที่ผมพยายามรักษามันเท่าชีวิต กลับไปตกอยู่บนดาดฟ้าอีก!

 

            พับผ่าครั้งที่สอง!!

 

          นี่มันจะจงใจเกินไปรึเปล่าวะเนี่ย! ฤทธิ์เดชไอ้ปีโป้ตนนี้มันจะแรงเกินไปแล้วนะ เดี๋ยวเจอจงแด ประสาทสัมผัสแห่งชมรมเรื่องลี้ลับของกูล่ะมึงจะหนาว วะฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน... ไอ้พ่อมหามันเป็นแค่เลขาชมรมนี่หว่าไม่ใช่หมอผี โธ่เอ้ย~ กลัดกลุ้มๆ

            เอาวะ! ไม่ต้องเอาจงแด ประสาทสัมผัสมาเจอกันตัวต่อตัว มึงเจอกู... ลู่หาน ประสาทใกล้กลับ นี่แหล่ะ ถ้ามันชอบกูจริงๆมันต้องไม่หลอกกู... นี่มองโลกเป็นนางงามมากเลยนะเนี่ย

           

            ฟิ้วววว~ ว ว ว

 

            ทันทีที่ผมดันประตูเข้าไปในชั้นดาดฟ้า... ลมเย็นเยือกก็ตีเข้าปะทะกับหน้าผมอย่างไม่ให้ได้เตรียมตัวเลยซักนิด เสียงลมหวีดดังมาจากไหนซักแห่งอย่างกับผมยืนอยู่กลางป่าสน

            ขนอ่อนลุกชันไปทั้งแขนขาบ่งบอกถึงสัญญาณที่ไม่ดีเอาซะเลย

 

            ผับผ่าครั้งที่สาม!!!

 

            หันหลังกลับตอนนี้ยังทันมั้ย? ใครก็ได้บอกลู่หานที!















 

เซย์เยเฮ้ท ;

เยเฮ้ท! กลับมาอัพแล้วนะ มีใครรออ่านอยู่ป่าว????
อุ้ย ทำไมได้ยินแต่เสียงแอร์ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ

คัมแบคอย่างยิ่งใหญ่ พร้อมกับโปสเตอร์อันใหม่ ที่ไม่โฆษณาพระ-นาง
เฮ้ยยย คือหาไม่ถูกใจไง ฮ่าๆๆ แต่โปสเตอร์นี้ก็น่ารักดีนะ ถึงจะอ่านยากไปหน่อยก็เฮอะ

ไปล้ะจ้ะ บาาย เจอกันตอนหน้า (y)


อย่าลืมนะ แฮชแท็ก

#บลมน

the image

- ดิทอัพรูปแก้แท็ก



 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

220 ความคิดเห็น

  1. #220 m053646966 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 21:59
    ชอบอ่ะ!!! ชอบจริงๆนะ โอ้ยยยยฮาาาา 555555555
    #220
    0
  2. #213 veszhezaa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2558 / 21:23


    55555 ขำอะ ถ้ามันชอบกุจิง มานต้องไม่หลอกกรุ 5555


    #213
    0
  3. #167 ★GiFt FiNy★ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 มีนาคม 2557 / 20:25
    พี่ลู่เต็มป่ะเนี่ย
    #167
    0
  4. #162 minimini (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 14:18
    แก๊งพี่ลู่นี่เรียกผี ซะน่ารัดเชียว ปีโป้!!! ปี ปี โป้ ปะ ปะ ปี ปี โป้ อิอิ
    #162
    0
  5. #156 นางฟร้า (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มีนาคม 2557 / 23:38
    ปีโป้วววววววววววววววว
    #156
    0
  6. #134 ABC (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:13
    โอ้ยฮา เรียกผีซะน่ารักเลย ปีโป้ 555
    #134
    0
  7. #118 OH.MyHunHan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มกราคม 2557 / 15:32
    กลุ่มนี้สติออบซอกันทั้งกลุ่มเลยอ่ะ 555555555555
    เสี่ยวลู่อย่ากลัวอิติ๋มมันดิ ผีตามจีบนี่มันอเมซิ่งแบบเป็นอะไรที่วันเดอร์ฟูลเว่อรๆเลยนะ -3-
    #118
    0
  8. #117 double.KIM (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 23:19
    พับผ่า!! 55555555555555
    #117
    0
  9. #116 zeleb (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 20:19
    น่ารักมากค่ะถถถ อัพเร็วๆน้า อยากรู้เหตุผลฮุนเหมือนกัน
    #116
    0
  10. #115 ''ตุ้ยจางอี้ฟาน** (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2557 / 19:40
    เฮ้ยยยย สนุกดีนะไรท์ ฟิคแนวผี 5555><

    มาอัพเรื่อยๆน่าาา จุ๊บ-3-



    #115
    0