[The Gang #2] My lady is A.I. : เมื่อผมเผลอใจรักยัยหุ่นยนต์ [จบ]

ตอนที่ 3 : Torture [ทรมาณ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,019
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    3 ส.ค. 56

บทที่ 2

Torture

เวลาผ่านไปราวสองเดือนนับตั้งแต่อันอันและคอปเตอร์คบกัน สองเดือนอันแสนทรมาณของผมที่โรงเรียน จนวันนี้ มันเป็นวันสุดท้ายของภาคเรียนที่ 1 แน่นอน... มันคือวันสอบปลายภาค และผมกำลังจะตายอยู่ในห้องสอบนรกนี่ เพราะผมไม่มีอะไรอยู่ในหัว นอกจากขี้เลื่อยและเรื่องไร้สาระทั้งหลายที่ผมสั่งสมมาในหัว T___T

โดยปกติพวกเราจะมีเพื่อนอีกคนหนึ่ง มันชื่อสกาย เป็นเพื่อนผู้รอบรู้ทุกเรื่องและเป็นดั่งนักปราชญ์คนเดียวในกลุ่ม มันจะคอยเป็นผู้ที่ให้ความเมตตากรุณาให้พวกเราลอกข้อสอบมาตั้งแต่พวกเราเรียนชั้นประถม ผมพูดได้เต็มปากว่าถ้าไม่มีสกาย ชีวิตผมคงไม่รอดมาถึงม.ปลาย แต่ตอนนี้ สกายเพื่อนผม มันมีเหตุจำเป็นให้ต้องไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ และนั่น... มันคือหายนะ

เทอมนี้กูจะติดศูนย์มั้ยวะ T0T

ผมได้แต่คิดในใจ ในขณะที่สายตาของผมเหลือบหันไปมองคอปเตอร์ มันกำลังฝนคำตอบลงในกระดาษคำตอบอย่างขมักเขม้นจนผมนึกสงสัย ก็ไอ้บ้านี่มันเคยอ่านหนังสือซะที่กัน เมื่อคืนมันก็ไปเฮโลกับผมที่ผับอยู่แท้ๆ แล้วไหงวันนี้มันถึงได้ดูแตกต่างกับผมขนาดนี้ละคร้าบ T__T

ไอ้คอป!” ผมเรียกชื่อมันเบาๆ คอปเตอร์หันซ้ายหันขวาอย่างสงสัย

ไอ้ควายเอ๊ย ไม่ต้องสงสัยว่าใครเรียกหรอกโว้ย กูเอง

อะไรวะ” คอปเตอร์ถามผมเสียงเบา กลัวว่ากรรมการคุมสอบจะจับได้

1-40 ตอบอะไรวะ T__T”

แป๊บนึงนะ" มันบอกแล้วฉีกมุมกระดาษทดออกมา เขียนยุกยิกๆ ลง ปั้นเป็นก้อน แล้วเหลียวมองซ้ายทีขวาที เมื่อเห็นว่าทางสะดวก คอปเตอร์จึงโยนโพยแผ่นน้อยให้ผม มันตกตุบลงบนโต๊ะผมเป๊ะๆ ผมรีบคลายกระดาษแผ่นนั้นออก โดยหวังว่าอย่างน้อยมันจะช่วยให้ผมไม่ติดศูนย์ปลายภาคนี้

1-10 ตอบ a 11-20 ตอบ c 21-30 ตอบ d 31-40 ตอบb

ปล. คิดว่ากูทำได้เหรอ

ไอ้เวรคอปเตอร์ T_T ผมโอดครวญในใจ พับโพยแผ่นน้อยใส่กระเป๋าดินสอตรงหน้า ไอ้เวรคอปเตอร์มันช่วยอะไรผมไม่ได้เลยสักนิดเดียว ไอ้ทีท่าที่ดูเหมือนจะ 'ทำได้' ของมัน กลับกลายเป็นว่ามันหลอกผมเชื่อซะสนิทใจ ส่วนตัวมันเองก็จนตรอกไม่แพ้ผม ไอ้บ้าเอ๊ยยย!!

อีกห้านาที หมดเวลาสอบวิชาคณิตศาสตร์"

กรรมการคุมสอบกระแอมแล้วประกาศเสียงดัง

เอาแล้วไงล่ะผม ติดศูนย์แหงๆ เทอมนี้ T^T

เสียงเก้าอี้ข้างๆ ผมเลื่อนดังเอี๊ยด นักเรียนหญิงคนที่นั่งถัดไปจากผมสองโต๊ะทางด้านซ้ายมือลุกขึ้นแล้วรวบรวมกระดาษคำตอบและข้อสอบของตัวเอง เธอเลื่อนเก้าอี้เก็บอย่างเงียบเชียบผิดกับตอนแรก ดวงตาโตคู่นั้นเหลือบมองผม ผมสาบานได้... ยัยนั่นยิ้มนิดๆ ที่มุมปากให้ผม ยัยนี่เป็นใครกันนะ ?

ผมพยายามนึก นึก นึก แต่ผมไม่ว่าอย่างไรผมก็ไม่รู้จักเธอ ห้องสอบนี้รวบรวมนักเรียนจากทั้งสายชั้น ม.5 ถ้าอย่างนั้นเธอคนนี้คงเรียนชั้นม.5 เหมือนกับผม แต่ทำไมยัยนี่ถึงยิ้มให้ผมล่ะ ในขณะที่ผมกำลังพยายามใช้ความคิด เด็กผู้หญิงคนนั้นเดินผ่านโต๊ะผม พร้อมที่จะไปส่งกระดาษคำตอบ มือเรียวบางของเธอวางกระดาษแผ่นเล็กลงบนโต๊ะผมภายในเวลาเพียงเสี้ยววินาที

เฮ้ย... ผมอุทานในใจ พลางเลื่อนกระดาษนั้นเข้ามาดูด้วยความระแวดระวัง มันคือโพยที่บอกคำตอบทั้งสี่สิบข้อ ไม่จริงน่า! ผมเงยหน้าขึ้นเพื่อมองเธอคนนั้น แต่ยัยนั่นก็หายตัวไปซะแล้ว... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! ผมเก็บอาการอึ้งไว้ในใจแล้วรีบฝนคำตอบจากโพยแผ่นนั้นลงกระดาษคำตอบของตัวเอง ทันทีที่ผมฝนถึงข้อสี่สิบ ผมเก็บกระดาษบนโต๊ะอย่างเร่งรีบ ไม่ลืมที่จะแยกโพยแผ่นนั้นออกมา ผมมองนาฬิกาข้อมือ เหลือเวลาอีกราวสองนาที

ยังมีเพื่อนอีกหลายชีวิตที่ต้องการความช่วยเหลือจากผม หนึ่งในนั้นคือไอ้คอปเตอร์

ผมจึงรีบเดินไปส่งกระดาษคำตอบ ขณะที่เดินผ่านคอปเตอร์ ผมไอเบาๆ แล้ววางโพยแผ่นนั้นลงบนโต๊ะของคอปเตอร์ แล้วจึงเดินไปส่งข้อสอบ รอดแล้วโว้ย T0T วันนี้บุญหล่นทับแท้ๆ ถ้าไม่ได้ยัยคนนั้นช่วยไว้ ป่านนี้ผมคงนั่งเครียดเตรียมรับคำด่าของพ่อแม่แหงๆ

 

ทันทีที่ผมก้าวพ้นห้องสอบ สายตาของผมโฟกัสไปที่หญิงสาวคนหนึ่งที่มายืนรอเพื่อนผมอยู่ก่อนแล้ว แค่เห็นยัยคนนั้นจากข้างหลังผมก็จำเธอได้ แน่นอน ยัยคนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากอันอัน ยัยบ้านี่มารอคอปเตอร์แหงๆ ผมถอนใจเบาๆ โดยหวังว่าจะมีซักวันที่ยัยนี่จะมารอผมบ้าง แต่ก็นั่นแหละ... มันไม่มีทางเป็นไปได้ ไม่มีเลย

มารอคอปเตอร์เหรอยัยเตี้ย ?” ผมถาม ยัยนั่นหันหน้ามาเจอกับผม

อืม หมอนั่นทำข้อสอบได้รึเปล่า" อันอันถามด้วยน้ำเสียงวิตกกังกล "เมื่อคืนหมอน่ันบอกว่าอ่านหนังสือทั้งคืนเลย ฉันเลยกลัวว่าอีตานั่นจะหลับคาห้องสอบ"

อ่านหนังสือทั้งคืน ?

ผมแทบจะหลุดก๊ากออกมา ไอ้คอปเตอร์เนี่ยนะอ่านหนังสือ ? มันช่าง... ช่างไม่เข้ากันเล้ย ฮ่าๆๆ อยากจะบอกอันอันเหลือเกินว่าเมื่อคืนไอ้บ้าน่ันมันเพิ่งจะไปลั้นลากับผมและชาวเดอะแก๊งที่ผับบ้านผม แต่การที่ไอ้คอปเตอร์และอันอันไม่ทะเลาะกันนับเป็นลาภอันประเสริฐ

เอ่อ มันคงทำได้แหละ อย่างน้อยมันก็ไม่ตกหรอก ^^" ผมตอบแล้วยิ้มให้อันอัน ในขณะที่ไอ้คอปเตอร์เดินออกมาพอดี มันกำลังจะอ้าปากถามผมเรื่องกระดาษแผ่นนั้น ส่วนผมชี้มือไปยังยัยอันอันที่ยืนหน้าเครียด ไอ้คอปเตอร์เข้าใจในทันที -0- มันเก็บกระดาษแผ่นนั้นลงกระเป๋าเสื้อนักเรียน เดินเข้าไปหาอันอันแล้วกอดยัยนั่น ตามด้วยจับยัยนั่นหมุนจนตัวลอย อันอันทำหน้าย่น คงเป็นเพราะไอ้คอปเตอร์กอดแน่นจนเกินไป

เฮ้ย ไอ้บ้า =*= อย่ารุนแรงสิวะ T-T

ข้อสอบง่ายเนอะ ^^+" คอปเตอร์หันมาพูดกับผม

เออ ง่ายมาก ไม่คิดว่าจะง่ายขนาดนี้" ผมตอบมัน ในใจนึกอยากจะบอกความจริงกับอันอันเสียให้หมด อ่านหนังสือทั้งคืนเหรอวะ ข้อสอบง่ายเหรอวะ ^^++ แต่เนื่องจากผมเป็นเพื่อนที่ดีพอจึงไม่อาจจะยุยงให้เพื่อนทะเลาะกันได้

เนอะ ^^”

"ไหนยางลบที่แกยืมไปล่ะไอ้คอป ^^?”

คอปเตอร์ทำหน้างงเล็กน้อย ก่อนจะชะงักกึก มันล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ หยิบโพยแผ่นนั้นออกมากำไว้และกำบังไม่ให้อันอันเห็น มันวางโพยแผ่นนั้นลงบนมือผม

ขอบใจมาก ถ้าไม่ได้ยางลบแก ฉันคงตาย"

อือ ^^ ที่จริงฉันก็ยืมมาจากผู้หญิงคนนึงอีกที" ผมตอบมันเบาๆ ในขณะที่กำลังจะเดินจากไป

นายมีผู้หญิงใหม่แล้วเหรอยูโร *0* มีแฟนแล้วก็ไม่บอกกันบ้าง ไอ้บ้า!” อันอันตะโกนถามไล่หลังเสียงดังจนผมเบรกกึก

ยัยบ้า...”

ผมเดินกลับไปด่าอันอัน ในใจก็คิดถึงคำพูดของอันอัน ยัยนั่นจะรู้มั้ยนะ... ผู้หญิงคนเดียวที่ฉันรักก็คือเธอ แต่เพราะว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะไปแย่งเธอมาจากคอปเตอร์ มันยิ่งทำให้ฉันเจ็บทุกครั้งที่เห็นเธอกับคอปเตอร์อยู่ด้วยกัน เจ็บทุกครั้งที่ผมแอบยิ้มกับตัวเองเมื่อเห็นรอยยิ้มสดใสนั่นระบายบนเรียวปาก หากแต่มันไม่ใช่เพื่อผม...

ผมเปิดประตูรถเฟอร์รารี่ 360 สีดำที่พ่อซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด ทิ้งตัวลงไปบนเบาะที่นั่งของคนขับ คลายฝ่ามือที่กำของสิ่งหนึ่งไว้ ผมมองกระดาษแผ่นน้อยในมือ พลางคิดว่าจะหาทางขอบคุณเจ้าของกระดาษแผ่นนี้ยังไงดีนะ หน้าของเธอผมก็จำไม่ได้ ทั้งยังไม่รู้จักชื่ออีก =[ ]= โอ๊ย อยากจะบ้าตาย! ทำไมผมนี่โง่ขนาดที่ไม่รู้จักจำหน้าตาของคนบ้างวะ แต่เป็นมันซะแบบนี้ ถึงได้สอบตกซะทุกครั้งไงล่ะวะ

ผมนึกด่าตัวเองในใจอย่างหงุดหงิดแล้วยัดกระดาษแผ่นนั้นใส่เก๊ะหน้ารถ กดปุ่มสตาร์ทเครื่องรถ เหยัยบคันเร่งจนเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่ม ผมเปลี่ยนเกียร์ ออกรถอย่างแรงจนล้อรถบดกับพื้นถนนในโรงเรียนดังเอี๊ยด ก่อนจะขับรถออกพ้นจากประตูใหญ่หน้าโรงเรียน

ปิดเทอมแล้วโว้ย *0*

 

ผมหักพวงมาลัยเลี้ยวเข้าคอนโดของผมที่ตั้งอยู่ใจกลางเมืองอย่างรวดเร็ว อันที่จริงจะเรียกว่าคอนโดก็ไม่ถูกนัก เพราะชั้นล่างจนถึงชั้น13 เป็นผับใหญ่ที่พ่อของผมยกให้ผมลองบริหารดูก่อนที่จะให้ผมสืบทอดบริษัทในเครือของครอบครัวผม ส่วนชั้นที่14-15 เป็นคอนโดมิเนียมสุดหรู ผมเลือกที่จะแยกตัวออกมาอยู่ตัวคนเดียวดีกว่าที่จะอาศัยอยู่กับครอบครัวของผมที่บ้านย่านชานเมือง ด้วยหลายๆ เหตุผล หนึ่งในนั้นคือการอยู่คนเดียวทำให้ผมมีอิสระอย่างเต็มที่ จะออกไปเที่ยวไหน กลับกี่โมงก็ได้ตามใจผม(และนั่นก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ผมสอบตก!)

ด้วยเหตุนี้ ผมจึงครอบครองชั้นที่ 15 ของคอนโดมิเนียมแห่งนี้แต่เพียงผู้เดียว โฮ่ๆ ด้วยความกว้างขนาดที่จะอาศัยอยู่ได้ถึงสองครอบครัว คอนโดฯแห่งนี้จึงมีห้องนอนพร้อมกับห้องน้ำภายในตัวถึงสี่ห้อง ห้องครัวอีกสองห้อง และห้องนั่งเล่นอีกสองห้อง ก่อนที่ผมจะย้ายเข้ามา ผมได้สั่งให้คนปรับเปลี่ยนห้องนอนห้องหนึ่งให้เป็นห้องเล่นเกม อีกห้องให้เป็นห้องสำหรับดูหนังซึ่งมีสเตอริโอและลำโพงที่จะให้เสียงกระหึ่มราวกับว่ากำลังดูหนังอยู่ในโรงหนังเลยทีเดียว O_o” ส่วนห้องที่เหลือผมไม่ได้ปรับเปลี่ยนอะไรมากเท่าไหร่ เผื่อไว้ว่าเวลาเพื่อนๆ ที่รักของผมมาเที่ยว แล้วเมาแอ๋กลับบ้านไม่ได้ ผมซึ่งเป็นคนที่คอแข็งที่สุด =__=;; จำเป็นต้องแบกไอ้พวกบ้านี่มานอนที่คอนโดฯตัวเองทุกครั้งไป

ผมถอดเสื้อนอกที่เป็นเครื่องแบบของโรงเรียนแล้วยื่นให้กับพนักงานที่คอยเปิดประตูให้กับผมในขณะที่ก้าวเข้าไปในส่วนต้อนรับของอาคารแห่งนี้ พนักงานหญิงหน้าตาน่ารักซึ่งล้วนแต่ผ่านการคัดเลือกจากผมกุลีกุจอเข้ามารับกระเป๋า และกุญแจรถของผมไป หนึ่งในนั้นยื่นคีย์การ์ดของห้องผมให้

ขอบคุณครับ ^^" ผมกล่าวขอบคุณพร้อมกับรอยยิ้ม พนักงานสาวหน้าขึ้นสี

ด้วยความยินดีค่ะ" เธอหันมาส่งยิ้มยั่วยวนให้กับผม มือเรียวบางของเธอกดปุ่มลิฟท์ส่วนตัวให้ผม

ประตูลิฟท์เปิดพร้อมกับเสียงดังติ๊ง ผมก้าวเข้าไปแล้วกดปิดลิฟท์ เอนหลังพิงกับผนังลิฟท์ด้วยความเหนื่อย เหนื่อยทั้งกายที่ต้องผจญภัยกับข้อสอบนรกที่เจอมาในวันนี้ =[ ]= อีกทั้งยังเหนื่อยใจเหลือเกินที่ต้องเห็นยัยอันอันกับไอ้คอปเตอร์หวานแหววใส่กันโดยที่ผมไม่อาจทำอะไรได้เลย คิดแล้วมันเศร้าจริงๆ แอบรักเขาข้างเดียว T^T

ผมเดินเข้าไปในคอนโดของตัวเองหลังจากที่ประตูลิฟต์เปิดออก ถอดเสื้อนักเรียนที่ชุ่มเหงื่อออก และไม่ลืมที่จะถอดกางเกงนักเรียนขายาวออก เหลือแค่บ๊อกเซอร์ตัวเดียวโดดๆ ก็อากาศมันร้อนซะขนาดนี้นี่หว่า ไอ้โรงเรียนผมก็บ้า นึกว่าอยู่ขั้วโลกเหนือรึไงวะ ใส่ทั้งเสื้อเชิ้ต ทั้งสูทบางๆ ตัวนอกอีก ร้อนจนจะสุกแล้วโว้ย =[ ]=!!

ผมทิ้งตัวลงนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ iMac ที่เพิ่งซื้อเมื่อสองอาทิตย์ก่อน ในขณะที่กำลังกดเปิดเกมใหม่ที่เพิ่งโหลดทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อช้า ป๊อบอัพหน้าโฆษณาหน้าหนึ่งเด้งขึ้นมา ผมเลื่อนเมาส์ไปที่ปุ่ม x และกำลังจะกดปิด สายตาเจ้ากรรมก็ดันเหลือบไปอ่านข้อความบนป๊อบอัพโฆษณานั้น

คุณ… อกหักจากนางสาวไทย ป๊อดเกินไปจนใกล้บ้า ภรรยาค้ายาม้า น้องหมาสุดที่รักป่วยตาย เป็นควายเพราะโดนสวมเขา ขี้เมาจนเผลอใจไปกับเกย์รุ่นใหญ่ ตกหลุมรักใครก็ดันมีแฟนแล้ว โดนนังแมวขโมยฉกตัวสามี ท้องเสียแต่ดันขี้ไม่ออก แผลถลอกพุพองเนื้อเปื่อย ปวดเมื่อยตามเนื้อตัว ผัวมีเมียน้อย ฯลฯ

Love Mentor บริการ AI ให้คำปรึกษาปัญหาชีวิตและหัวใจ ไม่มีค่าใช้จ่ายใดๆ ยินดีให้บริการตลอด 24 ชั่วโมง ไม่เว้นว่างแม้แต่วันหยุดเสาร์อาทิตย์หรือวันหยุดราชการ

http://www.love-mentor.com

ตลกละ

ผมคิดในใจ พร้อมกับแค่นหัวเราะ แต่ไอ้สายตาเจ้ากรรมก็ดันโฟกัสไปที่บรรทัด 'ตกหลุมรักใครก็มีแฟนแล้ว' ทำให้ผมเจ็บจี๊ด คำพูดนั้นมันแทงจึกเข้าที่กลางใจผมเต็มๆ หน้าของยัยอันอันและคอปเตอร์ลอยมาแต่ไกล อ๊ากกก =[ ]= ไอ้พรหมลิขิตเวรเอ๊ย ไม่คิดจะให้ผมมีเวลาที่ไม่มียัยนั่นอยู่ในหัวเลยใช่มั้ย ทำไมต้องส่งเรื่องของยัยนั่นเข้ามาในหัวผมทุกสามนาที ทุกมื้อหลังอาหาร ก่อนนอนแถมยังหลังตื่น โว้ยยย =*= แต่...

แต่บางทีไอ้เว็บนี้อาจจะช่วยไขปัญหาชีวิตผมก็ได้ =0=

ลองดูหน่อยก็ไม่เสียหาย... มั้ง"

ผมคิดในใจแล้วคลิกลงไป ภายในอึดใจ ด้วยอินเตอร์เน็ตความเร็วสูงที่ผมติดตั้งไว้ หน้าเว็บใหม่เริ่มโหลดขึ้น แถบดาวน์โหลดแสดงสถานะ 1% และค่อยๆ เพิ่มขึ้นอย่างช้าๆ โอ๊ะ... ไอ้เว็บนี้มันจะมีอะไรมากมายเนี่ย ? โหลดนานแบบนี้ผมไปหาอะไรมากินก่อนดีกว่า

ผมคิดแล้วลุกขึ้นเดินไปในครัว เปิดประตูตู้เย็นสีเงิน ไอเย็นพุ่งเข้าใส่ อาาา เย็นสบาย อยากนอนในตู้เย็นจัง =w=

ผมมองทางโซนเครื่องดื่ม เบียร์ ไวน์ และเครื่องดื่มมึนเมามากมายถูกแช่อยู่ในตู้เย็นฝั่งขวา เย็นเจี๊ยบพร้อมที่จะเสิร์ฟ หากแต่ผมรู้สึกว่ามันยังเร็วไปที่จะดื่มในคืนนี้ ผมจึงตัดสินใจเปิดช่องฟรีซ และหยิบไอศกรีมรสนมสดออกมาแทน =...=

ทันทีที่ผมเดินกลับเข้าไปในห้องเล่นเกมเว็บไซต์ให้คำปรึกษาปัญหาชีวิตเวรนั่นก็โหลดเสร็จพอดี

ขอคำปรึกษา คลิกที่นี่

ผมคลิกไป หน้าเว็บโหลดใหม่ภายในเวลาไม่นาน ภายในหน้านั้น มีข้อความบอกว่าให้ผมกรอกนามแฝงที่จะใช้ ผมจึงกรอกชื่อเล่นของผมไป ซึ่งก็คือ Euro ผมกดตกลง และมีข้อความถามว่าผมต้องการที่จะสมัครสมาชิกในกรณีที่การให้บริการคำปรึกษาใช้เวลายาวนานกว่าหนึ่งวันหรือไม่ ? ผมกดตกลงสมัครสมาชิกไป มีข้อความบอกให้ผมกรอกชื่อจริง นามสกุลจริง วันเกิด อายุ ที่อยู่ และโรงเรียน ผมกรอกข้อมูลลงไปทั้งหมดตามความจริง กดตกลง และสามวินาทีหลังจากที่กดตกลงไป ผมนึกขึ้นได้ว่า ถ้าไอ้เว็บนี้มันเป็นพวกมิจฉาชีพละว่ะ T0T โง่จริงๆ ไอ้ยูโรเอ๊ย!

ผมตักไอศกรีมรสนมเข้าปากในขณะที่รอหน้าเว็บโหลดขึ้นทีละน้อย

Entering Channel 2...

Accessing Channel 2 : Completed

Love Mentor.com ยินดีให้บริการ ขอบคุณที่สมัครสมาชิก :)

พิมพ์คำถามของคุณลงที่นี่ เพื่อรับคำปรึกษาจากเลิฟทีม

มีช่องให้ผมพิมพ์ข้อความลงไป เอ่อ... =_=;; จะให้เริ่มยังไงวะ ผมวางนิ้วลงบนคีย์บอร์ด เริ่มประโยคแรก

Euro says : สวัสดีครับ

Love says : สวัสดีค่ะ เลิฟทีมยินดีให้บริการ ดิฉันชื่อว่า 'มินนี่' ค่ะ เป็นโปรแกรมที่ได้รับคำสั่งจากเจ้านายให้ช่วยเหลือคุณค่ะ ต่อไปมินนี่จะเปลี่ยนusername ของตัวเองเป็น Minnie จึงขอแจ้งให้ทราบก่อน และไม่ทราบว่าคุณยินดีจะให้มินนี่เรียกว่ายูโรหรือว่าอาณัติคะ ?

ยัยโปรแกรมนี่รู้ชื่อจริงผมได้ไงเนี่ย =[ ]=!!

Euro says : เธอรู้ชื่อจริงฉันได้ไง ?

Minnie says : หามิได้ค่ะ คุณยูโรหรืออาณัติได้กรอกชื่อจริงเข้ามาในฐานข้อมูลตอนที่คุณได้สมัครสมาชิกกับเราค่ะ

เออ จริงด้วย ทำไมผมความจำสั้นซะยิ่งกว่าปลาทองขนาดนี้วะ = =”

Euro says : เรียกฉันว่ายูโรก็พอ

Minnie says : รับทราบค่ะ ยูโรมีปัญหาชีวิตอะไรจะปรึกษามินนี่คะ?

Euro says : ผมอกหัก...

ผมพิมพ์แล้วตัดสินใจกด Enter ส่งข้อความนั่นไปให้ยัยโปรแกรมที่ชื่อว่ามินนี่

Minnie says : จากใครเหรอ?

Euro says : แฟนของเพื่อนสนิท

ผมตอบกลับไป บนหน้าจอมีข้อความขึ้นมา Minnie is typing... ซึ่งหมายความว่ายัยโปรแกรมนี่กำลังพิมพ์คำตอบอยู่ ผมแอบแปลกใจเล็กน้อยที่ตัวเองยอมเปิดเผยความลับที่ไม่เคยแม้แต่จะปริปากพูดให้ใครได้ยิน แต่กลับนำมาพูดกับโปรแกรมให้คำปรึกษาทางอินเตอร์เน็ต

Minnie says : สงสารยูโรจังเลยนะคะ :(

Euro says : ผมต้องการคำปรึกษา

Euro says : มากกว่าที่จะให้คุณมาสงสารผม

ผมพิมพ์ไปสองข้อความติดโดยที่ไม่ปล่อยให้ยัยมินนี่อะไรนั่นตอบมาก่อน

Minnie says : มินนี่เป็นโปรแกรมที่ได้รับการป้อนคำสั่งให้เริ่มจากการปลอบใจและตามด้วยปรึกษาค่ะ

Minnie says : มินนี่ขอโทษค่ะ... ยูโร

เฮ้ย!! อย่าบอกผมนะว่ายัยโปรแกรมนี่กำลังรู้สึกผิดเพราะผมพิมพ์ไปอย่างนั้นน่ะ =[ ]=!! ผมรีบพิมพ์คำขอโทษลงไปในกล่องข้อความทันทีด้วยความไวแสง

Euro says : ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ

แต่... แต่ยัยนี่เป็นโปรแกรมนะเว้ย จะไปมีความรู้สึกอย่างมนุษย์ได้ไงเล่า! ไอ้โง่ยูโร

Minnie says : มินนี่ยินดีรับคำขอโทษค่ะ ยูโร

Minnie says : ถึงมินนี่จะเป็นโปรแกรมถามตอบแบบอัตโนมัติที่เจ้านายเขียนขึ้น แต่มินนี่ก็มีความเสมือนจริงสูงถึง 90%

Euro says : ผมขอโทษที่พูดไปอย่างนั้น

Minnie says : มินนี่ไม่คิดมากหรอกค่ะ

ยัยโปรแกรมนั่นตัดพ้อ ถ้ายัยนี่เป็นผู้หญิง ผมเชื่อว่าเธอจะเป็นผู้หญิงที่ขี้งอนโคตรๆ ผมตักไอศกรีมรสนมที่กำลังจะละลายเพราะความร้อนอบอ้าวเข้าปาก แล้วพิมพ์ข้อความต่อไปลงในช่องสนทนา

Euro says : เอาเป็นว่า ตอนนี้ผมหลงรักแฟนของเพื่อนสนิท แต่ผมไม่มีทางที่จะไปแย่งยัยคนนั้นมาจากเพื่อนผมได้ เธอมีวิธีแก้ปัญหารึเปล่า วิธีที่จะไม่มีใครต้องเจ็บและทุกคนจะลงเอยกันด้วยดี ?

Minnie is typing...

Minnie says : ไม่มีทางไหนที่จะจบลงด้วยการที่ทุกคนไม่ต้องเจ็บหรอกค่ะ ถ้ายูโรตัดสินใจที่จะรักผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว

ผมคาบช้อนไอศกรีมไว้ในปาก ตัวชาเพราะคำพูดของมินนี่

Euro says : ไม่มีทางไหนเลยเหรอ? ที่ผมกับยัยนั่นจะรักกันได้โดยที่ไม่มีใครต้องเจ็บปวด

ผมพิมพ์ตอบกลับไป พลางก็คิดในใจด้วยความเศร้า งั้นแบบนี้ ยัยโปรแกรมนี่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรผมเลยนะสิ

Minnie is typing...

มินนี่หายไปนานเป็นพิเศษ ปกติยัยนี่ต้องพิมพ์ตอบกลับมาภายในเวลาสองวินาทีไม่ขาดไม่เกิน

Minnie says : อย่าถามอะไรปัญญาอ่อนได้มั้ย!?

เฮ้ย O_o”

Minnie says : นายคิดเหรอว่านายกับยัยนั่นจะรักกันได้โดยที่ไม่ต้องไปแย่งยัยคนนั้นมาจากเพื่อนนายงั้นเหรอ !? นาย-บ้า-ไป-แล้ว อย่าถามอะไรไร้สาระเหมือนกับว่านายไม่รู้อะไรเลย อย่าเสแสร้งว่านายไม่อยากให้ใครเจ็บเพราะที่จริงแล้ว นายน่ะต้องการที่แย่งยัยคนนั้นมา แต่นายแค่กลัวว่านายจะโดนเพื่อนเกลียดใช่มั้ย!?

O_o””

ใครก็ได้สาบานกับผมทีเถอะว่ายัยนี่เป็นโปรแกรมจริงๆ !!

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #363 vspirit (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 22:52
    มันแน่ๆๆๆๆๆๆๆ 55555ถ้าเปนโปรแกรมจริงนี่กุกราบเลยยยยย
    #363
    0
  2. #356 @ Aprodite & Kaji @ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2557 / 21:30
    ฮาแตก ฮ่าๆๆๆ 5555
    #356
    0
  3. #313 Palaioyy (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 เมษายน 2557 / 23:19
    คนที่ส่งกระดาษคำตอบให้ยูโรคือมินนี่ป่ะ ? ยูโรคิดได้แบบ โปรแกรมมีความรู้สึก เห้ยยๆๆ ขอโทษ งี้อ่อ 555555555555
    #313
    0
  4. #293 SD (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 มีนาคม 2557 / 20:55
    5555555ใครไม่ขำนี่แปลกสุดๆแบบว่า มัน ฮา มาก! ชอบนิสัยพระเอกสุดๆ(เอร้ยย)ส่วนมินนี่นี่...อ่านแรกๆรู้สึกได้ถึงความเป็นโปรแกรมของนาง รู้สึกว่านางเรียบร้อยน่ารักมุ้งมิ้ง..แต่!!พออ่านมาถึงไอบรรทัดท้ายๆเนี่ยสิ ....แซ่บบบ!><
    #293
    0
  5. #277 Peddiize (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2557 / 14:30
    น่ารักกกก สุดๆ มอนนี่
    #277
    0
  6. #264 ไม่ต้องรู้หรอก555 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2556 / 16:24
    โดนคอมด่า จุกเลยสิ 55555
    #264
    0
  7. #238 p.smile (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มีนาคม 2556 / 22:48
    มินนี่เปลี่ยนลุค 55555
    #238
    0
  8. #220 เกลียดตัวเองจังที่รักแฟนเพื่อน (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มีนาคม 2556 / 17:45
    ตอนแรกๆคิดเหมือนกันนะคะเพราะเราก็ตกอยู่ในสถานะนั้นเหมือนกันแต่พอเจอเจ้มินนี่พูดมายอมรับว่าถูกค่ะเราไม่อยากโดนเพื่อนเกลียดเพราะฉะนั้นเราเลยเลือกเกลียดตัวเองและขุดหลุมฝังความรู้สึกนั้นเอาไว้นั้นแหละแต่ถ้าใครรู้คำตอบช่วยตอบเราหน่อยได้ไหมคะ เราอยากรู้จริงๆ
    #220
    0
  9. #206 oO MINT oO (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 21:28
    ตอนที่มันบอกว่า "ปรึกษาปัญหา คลิกที่นี่" ขอยอมรับนะว่าเราเผลอกด 555
    #206
    0
  10. #23 CANDY_DAVILL (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2555 / 21:20
    สุดยอดโปรแกรมด่าคนได้ *0* #ผิด 
    #23
    0
  11. #9 artist.? athena ' Gothic Doll (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 14:03
    เอร๊ยยๆ
    มันส์ๆ(?) 5555 ยูโรโดนคอมด่า?
    มินนี่นี่นางเอกป่ะ? มันส์สุดๆ -..-b
    รีบมาอัพต่อนะคะ ไฟท์ติ้งๆ >''
    #9
    0
  12. #8 เลม่อนเปรี้ยว (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2555 / 10:43
    กร๊ากกกกกกกกก(ความเป็นผู้หญิงของแกหายไปไหนหมดว่ะ)
    ขำมากเลยช่วงสุดท้าย โดนตอกกลับอย่างเจ็บแสบเลย
    #8
    0
  13. #7 Fic lover (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2555 / 17:56
    555555555555

    โอ้ยยยย~~~

    ช่วงสุดท้ายนี่มันน...ก๊ากกกๆ!!!!

    ขำน้ำหูน้ำตาไหล 555



    มินนี่โหดดด!!~5555



    แล้วสรุปว่าผู้หญิงที่ยื่นโพยข้อสอบนี่มันใครหว่า?

    ติดตามๆ

    (ฮาสุดเลยไรเตอร์ >
    #7
    0