[The Gang #2] My lady is A.I. : เมื่อผมเผลอใจรักยัยหุ่นยนต์ [จบ]

ตอนที่ 28 : Escape [ใส่เกียร์หมา]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,281
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    8 ธ.ค. 55

บทที่ 28

Escape

[ Minnie ]

ฉันขยับตัวลงนั่งบนพื้นรถแท็กซี่เพื่อซ่อนตัวเองจากไอ้พวกบ้านั่น ยูโรเองก็ดูท่าจะไม่ไหวแล้ว พิษบาดแผลของเขากำลังทำให้เขาเจ็บและอ่อนแรงลงเรื่อยๆ ไม่มีที่ไหนที่ปลอดภัยให้ฉันหนีอีกต่อไปแล้ว! พวกเขากำลังจะมาฆ่าทั้งฉันและยูโร!

นอนบนนี้นะยูโร" ฉันว่าในขณะที่จับตัวเขาให้นอนราบลงบนเบาะหนังของรถแท็กซี่ ลุงคนขับเร่งความเร็วจนฉันแทบจะล้มลงทับยูโร ฉันประคองเขานอนลงบนเบาะ มือของฉันสัมผัสกับเสื้อฮู้ดที่ฉันให้เขาสวม มันอุ่น และเปียกแฉะ

เลือด...

ฉันหน้าซีดทันที ยูโรเลือดออกมากขนาดนี้ มีหวังต้องเข้าโรงพยาบาลอีกแน่ๆ แต่ตอนนี้ไม่ว่าที่ไหนก็ไม่ปลอดภัยสำหรับเขาทั้งนั้น ไม่มีโรงพยาบาลไหนที่จะปลอดภัยมากไปกว่าโรงพยาบาลของพ่อฟอร์ส แต่พวกมันก็บุกเข้าไปได้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน ให้ตายสิ!! ฉันจะทำยังไงดี! บอกฉันทีสิยูโร ตอนนี้ฉันคิดไม่ออกเลยว่าจะพานายไปที่ไหนดี

ไปไหนดีหนู เลี้ยวตรงนี้จะออกนอกเขตกทม.แล้วนะ" ลุงคนขับหันมาถามพร้อมกับมองยูโร "โรงพยาบาลดีมั้ย ?”

ไม่ค่ะ รอแป๊บนะคะ" ฉันว่าแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋ากระโปรง ค้นหาโรงแรมที่มีระบบรักษาความปลอดภัยสูงที่สุดในกรุงเทพฯ เจอแล้ว! ฉันกดค้นหาทางแล้วยื่นโทรศัพท์ส่งให้ลุง "ไปที่นี่ค่ะ เลี้ยวเข้าไปในโรงแรมเลยนะคะ"

ฉันบอก ลุงคนขับพยักหน้าให้แล้วเร่งเครื่องยนต์ออกตัวอย่างแรง กลุ่มมอเตอร์ไซค์ไกลห่างออกไปเรื่อยๆ แต่พวกมันยังคงไม่ละความพยายามที่จะไล่ตามฉันและยูโร

มินนี่ เช็คประวัติของยัยนั่นหน่อย" ยูโรพูดในขณะที่นอนหลับตา เขากำลังเจ็บเพราะปากแผลเปิด และเลือดกำลังไหลไม่หยุด ฉันพยักหน้าให้แล้วหยิบไอแพดในเป้ออกมา ยูโรหันมาพูดต่อ "อาฑิตยา ทิพยสถาน A-TH-I-T-A-Y-A TH-I-P-P-A-Y-A-S-T-A-N”

ฉันคีย์ข้อมูลตามที่ยูโรบอกลงไปในไอแพดที่ได้รับการติดตั้งโปรแกรมค้นหาบุคคลจากฐานข้อมูลบุคคลทั่วโลก โปรแกรมต้องใช้เวลาครู่ใหญ่ในการค้นหาบุคคลที่ชื่อว่า 'อาฑิตยา ทิพยสถาน' แล้วยิ่งอยู่ในรถที่เป็นจุดอับสัญญาณแบบนี้อีก โธ่

เจอแล้ว!” ฉันร้องขึ้นเมื่อบนหน้าจอไอแพดมีข้อความบ่งบอกว่าการค้นหาสำเร็จ "แต่... ไม่จริงน่า”

ทำไม ?” ยูโรลืมตาขึ้นแล้วถามต่อด้วยความประหลาดใจ

อาฑิตยา ทิพยสถาน ตายไปเมื่อสามปีก่อนด้วยโรคหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ในขณะที่มีอายุเพียงสิบสามปี"

ฉันอ่านข้อมูลบนหน้าจอคอมพิวเตอร์แล้วมองหน้ายูโรอย่างไร้ความหวัง ถ้าอย่างนั้นยัยนั่นเป็นใคร

เป็นไปไม่ได้...” ยูโรพูดต่อ "ถ้างั้นยัยนั่นเป็นใครล่ะ ?”

อาจจะปลอมตัวมาแล้วสวมรอยคนที่ชื่ออาฑิตยา หรือไม่ก็...” ฉันสันนิษฐานให้ยูโรฟังหนึ่งข้อ และเงียบลงก่อนที่จะพูดอีกข้อที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ "หรือไม่อย่างนั้น ผู้หญิงคนนั้นชื่ออาฑิตยาจริงๆ เธออาจจะตายไปตามกฏหมาย แต่จริงๆ แล้วเธอยังมีชีวิตอยู่ล่ะ"

เพื่ออะไร ?” ผมถามต่อ มันจะมีประโยชน์อะไรที่จะได้ชื่อว่าเป็นคนตาย

สมมตินะ สมมติว่ายัยนั่นฆ่านายและฉัน สิ่งที่จะเหลืออยู่คือลายนิ้วมือและหลักฐานที่จะระบุตัวไปถึงยัยนั่น แต่อย่าลืมนะว่ายัยนั่นตายไปแล้วตามกฏหมาย ใครเขาจะเชื่อว่ายัยนั่นฟื้นขึ้นมาจากความตายมาฆ่าฉันและนาย เขาอาจจะต้องการใช้ประโยชน์จากจุดนี้ก็ได้" ฉันอธิบายให้ยูโรฟัง แบบนี้มันยิ่งเข้าเค้า

ฉันอยากรู้จังว่าอะไรทำให้ยัยนั่นอยากจะฆ่าฉันขนาดนี้" ยูโรเปรยขึ้นในขณะที่รถแท็กซี่เลี้ยวเข้าไปในโรงแรมที่ฉันบอก

คุณหนูครับ จะให้ทำไงต่อครับ ?” คุณลุงหันมาถามฉันเมื่อเลี้ยวรถเข้าจอดในโรงรถของโรงแรม ฉันหันไปมองข้างหลัง พวกมอเตอร์ไซค์ติดอยู่ข้างนอกของโรงแรม ดีล่ะ พวกมันไม่สามารถเข้าถึงตัวของฉันและยูโรได้ อย่างน้อยที่นี่ก็น่าจะปลอดภัยไประยะหนึ่ง

บอกว่าหนูต้องการห้องที่มีระบบรักษาความปลอดภัยสูงที่สุด บอดี้การ์ดสองคน และเตียงคนป่วยหนึ่งเตียงค่ะ แล้วก็นี่ของลุงค่ะ" ฉันว่าแล้วหยิบแบงค์พันทั้งหมดในกระเป๋าเงินให้ลุงคนขับแท็กซี่ ลุงส่ายหัวปฏิเสธ "ลุงต้องรับไปนะคะ ลุงช่วยชีวิตหนูกับเขาไว้ อีกอย่าง... หลังจากที่หนูลงจากรถแล้วให้ลุงกลับบ้านไปหาครอบครัวของลุงเลยนะคะ หาบ้านใหม่อยู่ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถ้ามีปัญหาเรื่องเงิน...”

ฉันพูดจบแล้วนึกอะไรขึ้นได้ จึงรีบหยิบสมุดเช็คในกระเป๋าออกมา เขียนชื่อของฉัน ชื่อของลุงที่อยู่บนป้ายบอกข้อมูลคนขับข้างหน้า แต่ไม่ได้ระบุจำนวนเงิน ฉันรีบเซ็นต์แล้วยื่นให้ลุงทันที

ลุงรับไม่ได้หรอกหนู มันเยอะเกินไป" ลุงบอกปฏิเสธ

ไม่ได้ค่ะ ลุงต้องรับ ถ้าลุงไม่รับหนูก็จะทิ้งเงินทั้งหมดไว้บนรถนี่อยู่ดี" ฉันพูดแกมบังคับ รู้ตัวว่านำความเดือดร้อนมาให้ลุงแล้ว เพราะไม่ว่าฉันจะออกจากรถคนนี้ไปแล้ว แต่พวกแก๊งมอเตอร์ไซค์นั่นต้องตามลุงไปแก้แค้นแน่ๆ ในฐานที่ช่วยเหลือฉันไว้

พนักงานโรงแรมเดินเข้ามาพร้อมกับเตียงผู้ป่วยหนึ่งเตียง เขาเปิดประตูรถแท็กซี่ให้แล้วช่วยฉันพยุงยูโรลุกขึ้น เลือดของเขาเปรอะเต็มเสื้อฮู้ดและเสื้อนักเรียนของฉันเต็มไปหมด ฉันกล่าวขอบคุณคุณลุงคนขับรถแล้วปิดประตูปัง ภาวนาว่าขอให้ลุงรอดปลอดภัยด้วยเถอะ ฉันจับมือยูโรไว้แน่นในขณะที่พนักงานโรงแรมช่วยกันเข็นเตียงเข้าไปในข้างใน

เรียกหมอส่วนตัวไปที่ห้องด้วยนะคะ"

ฉันว่าแล้ววางบัตรเครดิตพร้อมกับบัตรประชาชนลงบนเคานเตอร์ จากนั้นจึงกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามเตียงของยูโรไป

 

ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาข้างๆ เตียง ฉันมองไปรอบๆ ห้องของโรงแรมที่จองไว้ อืม... หรูสมกับที่ค่าห้องคืนละห้าหลักปลายๆ ภายในห้องสูทประกอบด้วยห้องนอนสองห้อง หนึ่งห้องน้ำ และอีกหนึ่งห้องครัว ทั้งห้องตกแต่งด้วยสีโทนอุ่น ฉันให้ยูโรนอนลงบนเตียงเพื่อลดการเคลื่อนไหวและการกระทบกระเทือนต่อแผลผ่าตัดของเขา ในขณะที่รอหมอมาจากโรงพยาบาล ยูโรคงต้องนอนนิ่งๆ แบบนี้จนกว่าหมอจะมาถึงเพื่อไม่ให้เลือดไหลมากกว่าเดิม ส่วนฉันได้แต่นั่งเครียด ไม่กล้าโทรศัพท์ติดต่อใครเพราะกลัวว่าจะถูกดักฟัง ให้ตายสิ... ฉันไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมยัยนั่นถึงสืบหาข้อมูลของฉันและยูโร ไม่รู้เลยว่าอันตรายจะสามารถเข้ามาใกล้ตัวได้ขนาดนั้น

สามชั่วโมงก่อน ตอนเย็น หลังจากเลิกเรียน

ฉันขึ้นรถที่มารับฉันตามปกติ และวันนี้ฉันตั้งใจไว้ว่าจะกลับบ้านทันทีโดยที่ไม่เถลไถลไปไหนตามคำสั่งคอปเตอร์ บังเอิญว่ารถลีมูซีนของฉันน้ำมันหมดพอดี พี่คนขับก็เลยต้องหยุดเติมน้ำมันที่ปั๊ม ระหว่างที่กำลังจอดรอคิวอยู่นั่นเอง ผู้ชายร่างใหญ่สองคนก็เข้ามาอัดพี่คนขับรถของฉันและทิ้งเขาไว้ที่ปั๊มน้ำมัน พวกมันบังคับให้ฉันบอกทางไปโรงพยาบาล ฉันพยายามขัดขืน... แต่พวกมันใช้มีดจี้ฉันไว้ สุดท้ายมันก็เลยลงเอยแบบนี้...

ฉันพายูโรหนีออกมาจากโรงพยาบาล คอปเตอร์กับฟอร์สสู้กับพวกมัน ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง...

มินนี่ ถอดเสื้อให้หน่อย" ยูโรพูดในขณะที่นอนหลับตาอยู่บนเตียง หา O_o” ถอดเสื้อเนี่ยนะ!!

อะไรนะ -///-” ฉันถามอีกครั้งอย่างประหลาดใจ "นายคิดบ้าอะไร เจ็บจะตายแล้วยังจะ...”

เธอนั่นแหละคิดบ้าอะไร! เลือดมันซึม ฉันหนาว!" ยูโรจิกฉันกลับอย่างน่าถีบ ฉันจึงเดินตึงๆ เข้าไปหาเข้าอย่างไม่ค่อยพอใจนัก รู้งี้น่าจะปล่อยให้ตายๆ อยู่บนแท็กซี่เลยจะดีกว่ามั้ยเนี่ย

ฉันนั่งคุกเข่าลงข้างๆ เขาแล้วค่อยๆ รูดซิปจากข้างบนลงมาข้างล่าง มือของฉันเปื้อนเลือดสีแดงสดของเขา กลิ่นของเลือดทำให้ฉันรู้สึกหวิวๆ คล้ายจะเป็นลม ฉันดึงชิ้นส่วนของซิปให้แยกออกจากกันอย่างช้าๆ เพื่อไม่ให้เขาเจ็บ ผ้ากอซปิดแผลชุ่มโชกไปด้วยเลือดปิดอยู่บนแนวซี่โครงของเขา ผิวขาวๆ ของเขาเต็มไปด้วยรอยเลือดที่ไหลซึมลงมา

ฉันค่อยๆ ยกแขนของเขาขึ้นแล้วดึงแขนเสื้อออกมาจากแขรของเขาทีละแขน และสุดท้ายเสื้อฮู้ดสีดำก็ถูดถอดออกมาจากเขาสำเร็จจนได้ เลือดที่ไหลออกมายังคงไหลอย่างต่อเนื่อง เปลี่ยนผ้าปูที่นอนสีขาวให้เป็นสีแดงฉานของเลือด ฉันหยิบผ้าเช็ดตัวผืนเล็กข้างอ่างล้างหน้าแล้วชุบน้ำอุ่น บิดพอหมาด เช็ดรอบๆ แผลของเขา

ฉันจะดึงผ้ากอซออกนะยูโร ทนนิดนะ" ฉันว่าแล้วค่อยๆ แกะเทปที่ใช้ยึดผ้ากอซกับผิวหนังของเขาออก มันดึงขนอ่อนบนผิวหนังออกอาจจะทำให้เขารู้สึกเจ็บ แต่ยูโรกัดฟันทนจนฉันดึงผ้ากอซปิดแผลออกสำเร็จ

แผลของเขามีรอยเย็บด้วยไหมสีดำจำนวนมาก ปากแผลที่เคยปิดสนิทและเริ่มสมานตัวถูกทำให้เปิดอีกครั้งด้วยแรงกระทบกระเทือนจากการที่ฉันพาเขาวิ่งหนีเมื่อกี้นี้... ฉันมองแผลของเขาด้วยความรู้สึกผิด หรือฉันไม่ควรจะพาเขามาที่นี่นะ หรือว่าฉันควรจะปล่อยให้เขาอยู่ที่โรงพยาบาลมากกว่าพาเขามาเสี่ยงชีวิตที่นี่

มินนี่ เปิดข่าวหน่อยสิ" ยูโรออกคำสั่งทั้งๆ ที่ยังปิดตาอยู่ ฉันกดรีโมททีวีเปิดโทรทัศน์จอแบนขนาดใหญ่ข้างหน้า

'เกิดเหตุต่อสู้ที่โรงพยาบาลชื่อดังกลางกรุง คาดว่าเป็นการสู้ชิงทรัพย์ ยูโร-อาณัติ ทายาทมหาเศรษฐีชื่อดังหายตัวไป'

ข่าวไวจังเลย...” ฉันนั่งลงบนพื้นพรมข้างๆ เตียงของยูโรแล้วหันไปพูดกับเขา "นายเป็นคนดังสินะ...”

ไม่ใช่ฉันหรอก พ่อฉันต่างหากที่เป็นคนดัง" ยูโรตอบพร้อมกับส่ายหัว อ้อ... นั่นสินะ พ่อของเขาเป็นเจ้าของอาณัติทาวเวอร์นี่นา ยูโรยิ้มให้ฉันทั้งๆ ที่เขายังหลับตา "ฉันขอโทษนะที่พาเธอมาลำบากที่นี่...”

ฉันได้ยินคำพูดของเขาและแอบอึ้งนิดๆ แต่ต้องเก็บอาการไว้ ฉันได้แต่ก้มหน้าแล้วแอบอมยิ้มไม่ให้เขาเห็น

นายเปลี่ยนไปเยอะเลยนะยูโร" ฉันพูดโดยทำสีหน้าให้เป็นปกติที่สุด

ยังไง ?” ยูโรลืมตาขึ้นมาถามด้วยสีหน้าประหลาดใจ

ก็เมื่อก่อน นาย... นายมันงี่เง่า โง่ ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง ใจร้อน เห็นแก่ตัว แถมทิฐิสูงยังกับอะไรดี =0="

ฉันบอกแล้วหยุดเมื่อสังเกตเห็นสีหน้าของเขา ยูโรอ้าปากค้างเหมือนไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ฉันบอก

ฉันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ ?” เขาถามแล้วหันหน้ามามองฉัน

ก็... ประมาณนั้นแหละ" ฉันตอบไป ในใจมีอีกคำตอบหนึ่งที่ไม่กล้าบอกเขา

นายเคยแย่กว่านั้นมากกก...

กิ๊งก่อง...

เสียงอินเตอร์โฟนดังขึ้นจากข้างๆ ประตูห้อง ฉันกดรับสาย บนหน้าจอเล็กๆ ของอินเตอร์โฟนแสดงใบหน้าของบอดี้การ์ดคนหนึ่งที่ฉันจ้างมาให้ยืนคุ้มกันหน้าห้อง

หมอมาแล้วครับคุณมินตรา" บอดี้การ์ดหมายเลขหนึ่งพูดแล้วหลีกทางออกจากกล้อง เผยให้เห็นทีมแพทย์พร้อมพยาบาลสองสามคมและอุปกรณ์รักษาพยาบาลจำนวนหนึ่งพร้อมกับเตียงผู้ป่วย ฉันพยักหน้าให้แล้วกดปุ่ม 'Open' เพื่อเปิดประตูให้ทีมแพทย์เข้ามาข้างใน

ฉันเดินออกไปรับพวกเขาที่ประตู บอดี้การ์ดทั้งสองคนของฉันทำการตรวจอาวุธและอุปกรณ์ทุกอย่างของทีมแพทย์เพื่อให้แน่ใจว่าไม่ใช่ศัตรูปลอมตัวมา ทันทีที่ตรวจเสร็จเรียบร้อย และไม่มีอาวุธใดๆ นอกจากอุปกรณ์ผ่าตัดจำนวนหนึ่ง ทีมแพทย์ก็เดินเข้าไปในห้องที่ยูโรกำลังนอนพักอยู่

อาการเป็นไงบ้างครับ ?” คุณหมอหันมาถามฉันที่นั่งอยู่บนเตียงอีกเตียงหนึ่งข้างๆ

รู้สึกว่า... แผลจะเปิดน่ะค่ะ คือ เขาโดนรถชนเมื่อราวๆ อาทิตย์ก่อน แล้วก็ซี่โครงหัก เพิ่งผ่าตัดไป แล้วก็ แหะๆ พวกเราหนีมาที่นี่เพราะว่าโดนพวกคนไม่ดีตามจับตัวน่ะค่ะ ^^ แผลของเขาก็เลยเปิดอย่างที่เห็น" ฉันอธิบายหมออย่างกล้าๆ กลัวๆ จริงๆ แล้วคือฉันกลัวหมอมากๆ T^T เพราะตอนเด็กๆ ฉันร่างกายอ่อนแอก็เลยต้องเข้าโรงพยาบาลบ่อย แถมโดนหมอดุก็บ่อย T^T

หมอว่าอาการหนักขนาดนี้ควรจะให้นอนโรงพยาบาลนะครับ -___-" คุณหมอบอกในขณะที่พยาบาลเริ่มลงมือทำแผลบนหน้าอกของยูโรอย่างเบามือ

ไม่ได้หรอกค่ะ หนูเพิ่งหนีออกมาจากโรงพยาบาล..." ฉันบอกหมอเสียงเบา "โรงพยาบาลที่เป็นข่าวน่ะค่ะ..."

หา O_o' อย่าบอกนะว่าคนนี้คือ...” พี่พยาบาลได้ยินแล้วชี้มือไปที่ยูโรที่นอนหลับตาอยู่บนเตียง "คุณอาณัติ ?!”

ใช่ครับ...” ยูโรตอบแทนฉันด้วยเสียงแผ่วเบา เขาพูดต่อ "เพราะงั้นอย่าให้ผมต้องกลับไปโรงพยาบาลอีกเลยนะครับ"

กรี๊ดดด ได้ค่า ><” พี่พยาบาลรีบทำแผลของยูโรด้วยความเร็วสูงราวกับมีแรงผลักดันออกมาจากส่วนลึกของหัวใจ ในขณะที่ฉันนั่งงงงวยอยู่คนเดียว ทำไมปฏิกิริยาของพยาบาลถึงเปลี่ยนไปเมื่อรู้ว่าเขาคืออาณัติล่ะ ? =0= หรือว่าเขาจะเป็นคนดัง บ้าน่า ถ้าเขาดังฉันก็ต้องรู้จักสิ!

งั้นหมอช่วยฉีดมอร์ฟีนให้ด้วยได้รึเปล่าครับ ?" ยูโรถามหมอด้วยน้ำเสียงขอร้องแกมบังคับ

เจ็บขนาดไหนครับ ทนได้มั้ย ?” หมอถามกลับ

เจ็บโคตรๆ เลยครับ T0T” ยูโรตอบด้วยน้ำเสียงสำออยสุดฤทธิ์ ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาเจ็บมากขนาดไหน แต่รู้ว่าเขาเจ็บมานานแล้ว ถึงเขาไม่ขอให้หมอฉีด ฉันเองนี่แหละที่จะขอให้หมอฉีดมอร์ฟีนให้เขาเอง เพราะฉันทนเห็นเขาต้องนอนนิ่งๆ แบบนั้นต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว TT

งั้นหมอจะฉีดให้ แล้วก็ ขอให้คุณมินตราเฝ้าไข้คุณอาณัติด้วยนะครับ หากเกิดอาการอะไรให้ติดต่อโรงพยาบาลด่วนเลย เพราะแผลของคุณอาณัติมีความเสี่ยงที่จะติดเชื้อมากพอสมควร" หมอสั่งในขณะที่กำลังฉีดยาชนิดหนึ่งให้ยูโร ฉันเดาว่ามันคือมอร์ฟีนที่ใช้ระงับความเจ็บปวด

แล้วหนูต้องล้างแผลให้เขารึเปล่าคะ ?”

หมอจะให้พยาบาลมาล้างแผลให้อีกทีตอนเช้านะครับ คุณมินตราแค่คอยเช็คว่าเลือดไหลเยอะแค่ไหน ถ้าเยอะผิดปกติก็ตามหมอ ถ้าคุณอาณัติมีอาการไข้ขึ้นสูงให้ทานยาลดไข้และเช็ดตัวให้นะครับ" คุณหมออธิบายแล้วให้เภสัชกรจัดยาให้ยูโรขนานหนึ่ง ฉันรับมันมาแล้ววางลงบนเตียง

ขอบคุณมากนะคะหมอ ^^" ฉันกล่าวขอบคุณจากใจจริงในขณะที่ทีมแพทย์และพยาบาลเดินออกไป

อย่างน้อยยูโรก็ไม่ต้องเจ็บเท่าก่อนหน้านี้แล้ว

ฉันเดินเข้าห้องไป และพบกับภาพที่เห็นแล้วอยากจะกระทืบหมอนั่นให้ตายคาเท้า! ยูโรลุกขึ้นนั่งราวกับว่าตัวเองนั้นสุขภาพแข็งแรงดีทุกประการ ทั้งๆ ที่เพิ่งจะวิ่งหนีเตลิดจนแผลเปิดออกมาเลือดไหลพรากๆ ขนาดนั้น ฉันเดินเข้าไปหาเขาด้วยความเร็วสูงแล้วปิดประตูห้องนอนดังโครมใหญ่

ยูโร!! นอนลงไปเดี๋ยวนี้นะ!” ฉันชี้นิ้วไปที่เขาแล้วออกคำสั่ง ยูโรอ้าปากค้างด้วยความงุนงงก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

อะไรกัน เมื่อกี้แค่อ้าปากพูดหมอนี่ก็บอกว่าเจ็บเจียนตายแล้ว

ไม่คิดเลยว่าเธอจะไวไฟขนาดนี้!” ยูโรพูดติดตลกทำให้ฉันนึกถึงคำพูดก่อนหน้านี้ขึ้นมาได้ ทำให้หน้าขึ้นสีแดงแป๊ด

ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นนะ นอนลงไปเลยนะยูโร ไม่อย่างนั้นฉันจะมัดนายไว้กับเสาเตียง!” ฉันว่าแล้วนั่งลงข้างเขาๆ พยายามผลักไหล่เขาลงไปนอนบนเตียง แต่ไอ้ยูโรบ้าที่ควรจะเจ็บเจียนตายกลับแรงเยอะเหลือเกิน เยอะกว่าฉันที่เป็นคนปกติและซี่โครงไม่หักอย่างไอ้บ้านี่

นอนด้วยกันสิ ^^” ยูโรพูดอย่างเจ้าเล่ห์ เขาเอื้อมมือมาโอบรอบตัวฉันแล้วดึงตัวฉันลงนอนไปด้วยกัน

ฉันจะเรียกบอดี้การ์ด!” ฉันขัดขืนแล้วพยายามหนีออกห่างเขา แต่แรงของไอ้บ้านั่นเยอะจนไม่อยากจะเชื่อ

เรียกมาให้เขาดูหนังสดเรอะ =0=” ยูโรพูดอย่างน่าเตะที่สุด และทำให้ฉันอายหน้าแดงจัดจนน่าขำ

ยูโร ปล่อยนะ ถ้านายไม่ปล่อยฉันจะจิ้มแผลนาย =[ ]=” ฉันขู่เขา ยูโรชะงักนิดหน่อยแล้วพลิกตัวหลบ ทำให้ฉันลงไปนอนข้างล่างเขา โดยที่มีไอ้เวรยูโรนอนคร่อมฉันอยู่ข้างบน ไอ้คนไข้เลววว T^T มือข้างหนึ่งของเขาจับข้อมือของฉันไว้แล้วเลื่อนเข้าไปใกล้แผลที่หน้าอกของเขา ฉันเบี่ยงมือหนี จริงๆ แล้วฉันปากดีไปงั้นเองว่าจะจิ้มแผลของเขา

เพราะฉันไม่กล้าหรอก T-T

เธอไม่กล้าทำฉันเจ็บหรอก ^^” ยูโรพูดอย่างหลงตัวเอง แต่ที่เขาพูดมาก็ถูก ฉันไม่กล้าทำเขา ทั้งๆ ที่เขากำลังรังแกฉัน

อย่าทำแบบนี้ เดี๋ยวปากแผลนายก็เปิดอีกหรอก" ฉันพูดกับเขาเสียงเรียบเย็น ทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วในอก หัวใจเวรกรรมมันดันเต้นแรงอย่างบ้าคลั่งจนฉันได้ยินเสียงตึกตักดังออกมาข้างนอก

นี่ ไม่คิดถึงฉันบ้างเลยเหรอไง ?” ยูโรพูดด้วยเสียงเศร้าและสายตาเจ้าเล่ห์ "ไม่เจอกันตั้งอาทิตย์..."

ไม่เลยแม้แต่นิดเดียว -__-”

ฉันพูดใส่ยูโรเสียงแข็ง หมอนี่ได้เปรียบมากกว่าฉันในด้านจิตวิทยา เพราะไอ้บ้ายูโรมันดันอ่านใจฉันออกว่าฉันจะไม่ตบตีหรือทำอะไรให้เป็นการกระทบกระเทือนแผลของเขาแน่ๆ ยูโรก็เลยยังลอยหน้าลอยตาพูดจากวนอวัยวะเบื้องล่างอยู่ได้จนถึงตอนนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อนฉันคงจะถีบหมอนี่ตกเตียงไปแล้ว!

เธอโกหก...” ยูโรพูดด้วยน้ำเสียงล้อเลียนแล้วบีบจมูกของฉัน เขาล้มตัวลงนอนข้างๆ ฉันแล้วยิ้มให้

ตาบ้า...” ฉันก่นด่าเขาเบาๆ แล้วเบะปากใส่ด้วยความไม่พอใจ รู้ทั้งรู้ว่าฉันเป็นห่วงเขามากขนาดไหนแต่ก็ยังกล้าแกล้งกันได้ลงคอ ฉันขอถอนคำพูดที่ว่าอีตานี่เปลี่ยนไปได้มั้ย จริงๆ แล้วอีตาบ้านี่ยังคงกวนส้นและน่าเตะเหมือนเดิม

มินนี่ ฉันขอถามอะไรตรงๆ ได้มั้ย ?” ยูโรพูดในขณะที่นอนเอามือท้าวศีรษะแล้วมองมาทางฉัน

ถ้าฉันตอบได้ ก็จะตอบ...” ฉันบอกเขาแล้วเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจที่อยู่ๆ เขาก็เปลี่ยนอารมณ์ซะง่ายๆ แบบนั้น

เธอรักฉันเหรอ ?”

หัวใจฉันกระตุกวูบตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ลมหายใจฉันขาดห้วงเหมือนมีก้อนอะไรไปค้างอยู่ที่หลอดลม เหมือนเวลาหยุดหมุนและความเงียบโรยตัวเข้าปกคลุมทัั่วทั้งห้องทันทีที่ยูโรพูดจบ ก่อนที่เสียงเสียงหนึ่งจะดังขึ้นทดแทนความเงียบที่ปกคลุม... มันคือเสียงหัวใจของฉันที่เต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก

ฉันรักนาย... แต่

ฉัน... นายอยากให้ฉันตอบว่าอะไรล่ะ ?” ฉันเลือกที่จะไม่ตอบเขา ยูโรขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่พอใจ

ตอบมาตามความจริง ฉันจะได้ทำใจได้" เขาพูดเสียงเข้ม นี่สินะ ยูโรเปลี่ยนไปจริงๆ

นายคิดว่าไงล่ะ ?” ฉันถามกลับเสียงเบา สังเกตอาการของเขาก่อนที่จะเริ่มพูดต่อ "ฉันก็คิดเหมือนนายนั่นแหละ"

ยูโรหัวเราะเบาๆ และอมยิ้ม เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ฉันมากขึ้น มือข้างหนึ่งที่ไม่ได้ท้าวศีรษะไว้วางลงบนไหล่ของฉัน มือข้างนั้นไล้ลงต่ำไปเรื่อยๆ จนถึงข้อมือของฉัน เขาจับข้อมือของฉันขึ้นแล้ววางมันลงบนใบหน้าของเขา แต่ฉันกลับขืนมือตัวเองไว้เพราะกลัวว่าจะกระทบกระเทือนแผลถลอกบนหน้าของหมอนั่น

ไม่เอาน่า...” ยูโรว่าทำให้ฉันใจอ่อน ทันทีที่มือของฉันสัมผัสลงบนใบหน้าที่เปลือยเปล่าแต่เต็มไปด้วยบาดแผลของเขา ฉันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเย็นเยียบจากอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศที่เป่ารด นั่นสิ บางทีเขาอาจจะหนาวเกินไปก็ได้ ยูโรหลับตาลงแล้วยิ้มให้ฉันน้อยๆ ที่มุมปาก "มือเธออุ่นจังเลยเนอะ"

นายตัวเย็นเกินไปต่างหากล่ะ ยังกับพวกแวมไพร์ในหนัง" ฉันว่าอย่างเคอะๆ เขินๆ และหัวใจที่เต้นตึกตัก เป็นเพราะฉันไม่เคยตกอยู่ภายใต้สถานการณ์แบบนี้มาก่อน(ถ้าไม่นับรวมตอนเมา) ยูโรวางมือของเขาทาบทับลงบนมือของฉัน ถึงแม้ว่าใบหน้าของเขาจะเย็นเฉียบ แต่มือของเขากลับอุ่นอย่างน่าประหลาด

ฉันน่ะ ไม่เคยเข้าใจความรู้สึกของตัวเองเลย... ทั้งๆ ที่ฉันคิดมาตลอดแท้ๆ ว่าฉันรักอันอัน แต่ตั้งแต่เธอเข้ามาในชีวิตของฉัน ความรู้สึกนั่นมันเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้... ฉันโมโหทุกครั้งที่เห็นเธอกับไอ้คอปเจ๊าะแจ๊ะกัน โดยเฉพาะวันนั้น ที่เธอจูบมันในผับที่บ้านฉัน ฉันอยากจะต่อยไอ้เวรนั่น อยากจะโยนเธอออกไปนอกโลก = =”

ยูโรพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์จนน่าขำ เขากำลังพูดเรื่องของฉันด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความไม่พอใจสุดๆ

สรุปว่า นายหึงฉันเหรอ ? ^^” ฉันถามยูโรในขณะที่พยายามกลั้นเสียงหัวเราะไว้ในลำคอ

เออ =x=” ยูโรตอบกลับแบบปัดๆ ทำให้ฉันยิ้มออกมาในที่สุด เขายิ่งมองหน้าฉันด้วยสีหน้าไม่พอใจสุดๆ เมื่อฉันหัวเราะออกมาจนท้องแข็ง ฉันขำทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าทำไม รู้แต่ว่าตอนนี้ฉันหัวเราะจนน้ำตาซึมออกมาซะงั้น ฮ่าๆ

ฉันละอยากจะถ่ายวีดิโอหน้านายตอนนี้ไว้ดูจริงๆ!!” ฉันว่าแล้วหัวเราะต่อ ยูโรยิ่งทำหน้าบูดเหมือนตูดเป็ดมากขึ้น

จำไว้เลยนะมินนี่!” ยูโรพูดอย่างไม่พอใจแล้วพลิกตัวหันหลังเปลือยๆ ให้ฉัน เขานอนกอดอกตัวเองเงียบๆ

ยูโร~ นายงอนฉันเหรอเนี่ย ><”

ฉันทั้งเรียกชื่อเขา จั๊กจี้เขา ข่วนหลัง(?) ถีบ เขย่า ฯลฯ จนหมดปัญญาจะทำ หมอนั่นก็ยังไม่ยอมหันมามองฉัน สงสัยจะงอนจริงๆ น่ะเนี่ย T^T แย่ล่ะ ฉันไม่เคยง้อใครซะด้วยสิ ทำไงดีเนี่ย ฉันลุกขึ้นนั่งข้างๆ แล้วใช้นิ้วชี้จิ้มๆ ต้นแขนของเขา เรียกชื่อเขาเบาๆ แต่... ให้ตายสิ หมอนี่ใจแข็งเป็นบ้าเลย!

...” ยูโรนอนลืมตามองผนังอีกด้านหนึ่ง ชิ ผนังนั่นมันมีอะไรดีนักหนานายถึงมองอยู่ได้!

ฉันเดินลงจากเตียงไปนั่งบนพื้นข้างๆ เขา นั่งลงตรงกับที่ๆ เขากำลังใช้สายตาเพ่งพิจารณาอยู่ เอาสิ มองฉันนี่แหละ จะมองไปทำไม ไอ้ผนังนั่นน่ะ มันไม่ได้รักนายเหมือนฉันซักหน่อย =^= ยูโรนอนกอดอกตัวเองด้วยความหนาว เออ เขาไม่ได้ใส่เสื้อผ้าอยู่นี่นา >< ฉันเหลือบตามองเพดานเมื่อเริ่มรู้สึกอึดอัดเพราะคนบ้าตรงหน้า ท่อนบนของเขาที่เปลือยเปล่าทำให้ฉันหน้าขึ้นสีจนนึกอยากเตะตัวเองที่บังอาจคิดลามกบ้าบอไปไกล =,.=

ยูโร~ มินนี่ขอโทษน้า" ฉันพูดแล้ววางคางเกยลงบนขอบเตียงตรงหน้าเขา เอาสิ ลองได้เล่นมุกนี้แล้วไม่หายงอนก็ให้มันรู้กันไปเลย ตาบ้าเอ๊ย คนอะไรเนี่ย ง้อยากเป็นบ้าเลย TT___TT

...”

นายงอนฉันจริงๆ เหรอเนี่ย ?" ฉันพูดแล้วเบะปาก หมดอารมณ์จะง้อเขาแล้ว ในเมื่อทำไปตั้งขนาดนั้น อีตานี่ยังนอนนิ่งไม่พูดไม่จาอะไรสักคำ ฉันเองก็จนปัญญาเต็มที TT ฉันลุกขึ้นยืน ยูโรเหลือบตามองฉันแวบหนึ่งแล้วก็เปลี่ยนไปจ้องผนังโง่ๆ นั่นเหมือนเดิม ฉันถอนหายใจเฮือก กลอกตาด้วยความเซ็ง "นี่... ฉันจะไปนอนแล้วนะ ฝันดี"

ฉันดึงผ้าห่มจากเตียงข้างๆ แล้วคลุมให้เขา ก่อนที่จะนั่งลงบนขอบเตียง ใช้มือวางลงบนหน้าผากของเขาเพื่อวัดไข้

ไม่มีไข้ ดีแล้วล่ะ ^^" ฉันว่าแล้วทำท่าจะลุกขึ้น

ควับ!

เฮ้ย!”

ฉันร้องอุทานเสียงดัง ไอ้คนป่วยนรกที่สมควรจะงอนฉันกลับใช้กลยุทธ์วัดเส้าหลินจับตัวฉันพลิกและสะบัดผ้าห่มคลุมร่างกายของเราทั้งสองคนไว้ กระบวนการทั้งหมดเกิดขึ้นภายในเวลาเสี้ยววินาที ฉันไม่ทันได้ตั้งตัวรับ มารู้ตัวอีกทีก็ตกอยู่ในอ้อมกอดของเขาในผ้าห่มผืนเดียวกันซะแล้ว บ้าชะมัด!

นอนด้วยกัน...” เขาพูดเสียงเรียบแล้วกระชับอ้อมกอดของเขาให้แน่นขึ้น "แล้วฉันจะหายงอน"

ไม่... เชิญนายงอนไปเถอะ ฉันจะไปนอนอีกห้อง" ฉันพูดเสียงเฉียบแล้วยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่แรงของยูโรที่มีมากกว่าฉุดกระชากให้ฉันล้มตัวลงนอนอีกครั้ง มือข้างหนึ่งของเขาโอบรอบตัวฉันไว้แน่นจนอึดอัด ฉันดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดของเขาจนลืมนึกไปว่าแผลของเขาอยู่ใกล้ฉันมากกว่าห้าเซ็นติเมตรเสียอีก

ฉันจึงหยุดดิ้น... และเปลี่ยนมาใช้ไม้อ่อน

ยอมแล้วเหรอ ?” ยูโรพูดในขณะที่กำลังหลับตา "นอนเถอะ ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอก เหนื่อยจะตาย"

บ้า -///-” ฉันว่าแล้วก้มหน้างุด "ถ้าใครมาเห็นเข้ามันน่าเกลียดนะ... เราไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วด้วย"

หือ ?” ยูโรลืมตาขึ้นแล้วก้มลงมองหน้าฉัน เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิของร่างกายเขา และอีกอย่างที่เขาสัมผัสได้แน่... หัวใจของฉันที่มันเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก ยูโรใช้มืออีกข้างวางให้ฉันใช้ต่างหมอนแล้วลูบผมฉันเบาๆ "งั้นเธอคบกับฉันเถอะ... พรุ่งนี้จะให้แม่ไปขอ"

งั้นเธอคบกับฉันเถอะ... พรุ่งนี้จะให้แม่ไปขอ

งั้นเธอคบกับฉันเถอะ... พรุ่งนี้จะให้แม่ไปขอ

งั้นเธอคบกับฉันเถอะ... พรุ่งนี้จะให้แม่ไปขอ

ฉันแทบหัวใจวายตายกับคำพูดเรียบๆ ไร้อารมณ์ของเขา เมื่อกี้เขาเพิ่งจะขอฉันคบรึเปล่า เมื่อกี้เขาเพิ่งบอกว่าให้ฉันคบกับเขาใช่มั้ย ฉันหูฝาดหรือฝันไปกันแน่เนี่ย! ฉันนอนอึ้งเบิ่งตากว้างมองเขาอย่างประหลาดใจ คราวนี้มันไม่เหมือนกับคราวก่อนที่เราต้องคบกันเพราะสถานการณ์บังคับ...

นาย... พูดว่าไงนะ ?” ฉันถามอีกทีอย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

สรุปว่าคบ เพราะต่อให้เธอปฏิเสธฉันก็จะทำให้เธอคบกับฉันให้ได้" ยูโรพูดเองเออเองทำเอาฉันหัวใจเต้นแรงจนเหงื่อไหลซึมทั้งๆ ที่อากาศในห้องหนาวยังกับขั้วโลก ฉันยังคงลำดับเรื่องราวไม่ถูก ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง...

ฉันตกใจนะ อยู่ๆ นายมาทำแบบนี้...” ฉันพูดด้วยเสียงที่แหบหายเพราะอารมณ์บางอย่างกำลังรุกคืบคลานขึ้นมา ดวงตาฉันเอ่อด้วยน้ำตาใสๆ ที่ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความเศร้าเหมือนอย่างเคย ฉันใช้มือข้างหนึ่งปิดปากไว้ไม่ให้เสียงสะอื้นเล็ดรอดออกไป

อย่าร้อง... อย่าร้องเพราะฉันอีกเลยนะมินนี่" ยูโรพูดแล้วก้มลงมาจูบหน้าผากฉันเบาๆ อย่างอ่อนโยน

"นายรู้มั้ย ฉันรอวันนี้มานานแค่ไหน..."

ฉันพูดแล้วยิ้มออกมาทั้งน้ำตา ไม่คิดว่าวันนี้จะมาถึงเร็วขนาดนี้ ฉันเคยคิดไว้ว่าจะต้องรอถึงสามเดือนกว่าหมอนี่จะยอมพูดออกมา แต่ในที่สุด คืนนี้... เขายอมพูดออกมาได้สักที ฉันดีใจจนกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป ยูโรหัวเราะคิกเบาๆ พยายามไม่ให้ฉันได้ยิน แต่ ณ วินาทีนี้ ฉันมีความสุขมากที่สุดนับตั้งแต่มีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้

ฉันรักเธอนะมินนี่ ฉันรู้ดีว่าคำพูดเพียงอย่างเดียวมันอาจจะไม่พอ แต่จะขอให้การกระทำของฉันเป็นเครื่องพิสูจน์"

อื้อ" ฉันพยักหน้ารับแล้วเช็ดน้ำตากับนิ้วมือตัวเอง "ฉันก็รักนายนะยูโร นายมันบ้า ปล่อยให้ฉันรอนายมาตลอด"

ฉันว่าแล้วร้องไห้ปนหัวเราะใส่เขาต่อ ในใจก็นึกตลกว่าฉันกำลังทำอะไรที่มันงี่เง่าสุดๆ กำลังมีความสุข ทั้งๆ ที่ร้องไห้ กำลังหัวเราะ ทั้งๆ ที่ควรจะซึ้ง ยูโรกอดฉันแน่นขึ้นราวกับจะปลอบให้ฉันหยุดร้องไห้ ฉันหยุดสะอื้นแล้วเปลี่ยนเป็นเงยหน้าขึ้นยิ้มให้กับยูโรแทน น่าแปลก ทั้งๆ ที่ตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่รู้ว่าจะมีคนเอาปืนมาจ่อหัวเมื่อไหร่ก็ได้แบบนี้ ฉันกลับยิ้มออก

ฉันก็รู้ตัวว่าเธอไม่ค่อยจะมั่นใจ

เเต่อย่าเพิ่งคิดว่าอะไรไม่ดี

ตรงที่เรายืนมันยังไม่สวยสักเท่าไร

จะพยายามให้ยิ่งใหญ่กว่านี้

ไม่มีเวทย์มนต์จะเสกอะไร ให้ดีสักอย่าง

แต่ขอแค่เธอยังอยู่ข้างข้าง คือสิ่งสำคัญ

จะทำให้รัก เราเป็นตำนาน

จะทำให้รัก เราเป็นดั่งฝัน

ดินแดนที่รกร้างว่างเปล่า

จะสร้างด้วยกัน แค่ขอเพียงยังมีเรา"

ยูโรร้องเพลงๆ หนึ่งขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ แม้ไม่มีดนตรีประกอยหรือเสียงกีตาร์ แต่มันก็เป็นเพลงรักที่ดีที่สุดที่ฉันเคยได้ยิน เป็นเพลงรักที่หวานที่สุดที่เคยได้ฟัง ฉันไม่รู้หรอกว่าเพลงนี้ชื่อเพลงอะไร แต่เนื้อหาของมันทำให้ฉันยิ้มอีกครั้ง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื้นตันยินดี ยูโรยักคิ้วให้ฉันแล้วเริ่มร้องเพลงต่อ

พร้อมที่จะทนจะเหนื่อยกว่านี้สักเท่าไร

ขอบคุณที่เธอนั้นเข้าใจด้วยดี

พร้อมที่จะทำเพื่อคำว่ารักตลอดไป

ตอบแทนให้เธอด้วยหัวใจ ดวงนี้

ไม่มีเวทย์มนต์จะเสกอะไร ให้ดีสักอย่าง

แต่ขอแค่เธอยังอยู่ข้างข้าง คือสิ่งสำคัญ"

ยูโรหยุดร้องแล้วกระซิบเบาๆ ข้างๆ หูฉัน

หือ ?” ฉันถามเขาอีกครั้งเพราะเสียงของเขาเบามากฉันไม่ได้ยิน

เพลงนี้ฉันมอบให้เธอ...” เขาพูดแล้วอาศัยจังหวะที่ฉันเผลอประทับริมฝีปากลงบนริมฝีปากของฉัน ฉันตกใจแทบตายตอนที่เขาทำแบบนั้น เกือบเตะเขาไปเพราะสัญชาตญาณแล้วด้วยซ้ำ จูบแผ่วเบาของเขาครั้งนี้ไม่เหมือนกับจูบครั้งล่าสุดที่ฉันเมาจนแทบจำอะไรไม่ได้ จำได้เพียงแค่มันร้อนจนแทบหลอมละลาย

จะทำให้รัก เราเป็นตำนาน

จะทำให้รัก เราเป็นดั่งฝัน

 

ชีวิตที่รกร้างว่างเปล่า

จะสร้างด้วยกัน จะยากสักเท่าไหร่

ก็ไม่เป็นไร ก็ขอแค่เรามีเรา"

ยูโรร้องท่อนสุดท้ายแล้วกอดฉันไว้แนบอกให้ฉันได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นเป็นจังหวะเดียวกับกับฉัน ฉันอยากจะร้องไห้ออกมาอีกครั้งด้วยความตื้นตันใจ วันนี้ วันที่ฉันรอคอยมานาน มันมาถึงเร็วกว่าที่คิด ยูโรคลายอ้อมกอดออกแล้วประทับริมฝีปากอุ่นลงมาอีกครั้งด้วยความนุ่มนวลไม่เหมือนกับครั้งไหนๆ มือทั้งสองข้างกอดฉันแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

ฉันว่า ตอนนี้ฉันเริ่มรักเธอมากๆ เลยนะมินนี่ โตขึ้นเรามาแต่งงานกันเถอะ"

 






 

กรี๊ดดดดด ใกล้เข้าไปแล้วววว หึหึ =,.= ตอนหน้ามีเซอร์ไพรส์ค่ะ
ส่วนตัวคิดว่าตอนนี้ไม่ค้าง (หลังจากอัพแบบค้างๆ มาตลอด)
ประกาศเพิ่ม ตอนนี้นิยายของท่านพี่อาก้าออกมาแล้วน้าาา
(ยังไม่ลงจ้า เอาไว้จบเรื่องนี้ก่อนนะ อีกไม่กี่ตอนแล้ว)

ไปเจิมกันได้ ดูกันได้



อันนี้โปสเตอร์แบบเผาๆ
(นางเอกหน้าคล้ายอันอันมั้ย ? คนเดียวกันเลยค่ะ แค่เปลี่ยนทรงผม 555+ 
ประเด็นที่ใช้นางเอกเป็นรูปคนเดียวกันเพราะว่าอาก้ามันรักน้องมากนั่นเองค่า)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #353 Tz\'Mild Moo (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 16:02
    พรุ่งนี้จะให้แม่ไปขอ พรุ่งนี้จะให้แม่ไปขอ~ อ้ากกกกกก !!บทจะรุกก็รุกนะ ยูโร
    #353
    0
  2. #338 ShawolHomieNer (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 02:34
    ลงเอยสักที 
    #338
    0
  3. #183 artist.? athena ' Gothic Doll (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2555 / 19:13
    ตอนนี้ -////-
    อ่านแล้วเขินเลย! ยูโร แกรู้ใจตัวเองได้สักทีสินะ > มินนี่.. หนูเองก็รวยใช่ย่อยนะเนี่ย พกเช็ค บัตรเครดิตและแบงค์พัน!! // เฟินพกแบงค์ร้อยเกินห้าใบก็ไฮโซแล้ว _ _;
    ลุงคนขับแท็กซี่ก็ใจดี๊ ใจดี~ จะเจอคนใจดีแบบนี้ได้ที่ไหนบ้างง -.,-
    แล้วไหนจะปริศนาเรื่องเพนนีอีก โอ้ ว้าวว~ เรื่องมันยาวมั้ยเนี่ยย~
    รู้สึกมาเม้นแอบช้า _ _;
    จริงๆคืออ่านในมือถือไปแล้วแต่ยังไม่ได้เม้นสักที ขอโทษค้าา~!! 5555
    ไปเม้นต่อละ :)
    #183
    0
  4. #181 πr²... (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 19:38
    ห้ะ!?...จะแต่งแล้ว จะแต่งแล้ง จะแต่งแล้ว  =[]=
    #181
    0
  5. #178 Fic lover (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 15:49
    กรี้ดดด ตอนนี้น่ารักเวอร์~~

    ยูโร ฮือๆๆนายมันนน...น่ารักเวอร์อ่ะะะะ

    ป่วยอยู่ไม่ใช่เรอะ! ทำเอาซะเกือบคิดลึกเล๊ยย

    ถ้านายไม่ป่วยอยู่ฉันจิ้นเอานะ55555



    นางพยาบาลก็5555 คุณอาณัติเค้าดังขนาดนั้น..5555

    ไม่สิต้องเรียกว่ารวยขนาดนั้นต่างหาก555



    มินนี่จ๋าา สิ้นสุดการรอคอยแล้วใช่ม้าาาTT ดีใจจังงงง

    ไม่ต้องทนเจ็บอีกแล้วววว ทุกอย่างจะลงตัวแล้วว เหลือเด็กปริศนานั่น!!



    เย้!!!อาก้าจะออกโลงแบ๊ววววว อยากอ่านจังเลยยย

    ไรเตอร์ขอบคุณมานะค้าาา ใจดีที่สุดดดดด

    ร๊ากไรเตอร์!!!!!!
    #178
    0
  6. #175 เลม่อนเปรี้ยว (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2555 / 09:45
    กร๊ดดดดดดด เขินแทนมินนี่
    #175
    0
  7. #174 ซากุระ ไอโกะ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2555 / 22:44
    ยูโร! นายเท่ห์มาก >O< และอึดมากเช่นกัน -_- แผลปริอยู่แท้ๆ ทำไมมีแรงกดมินนี่ห๊า! >O<
    #174
    0