[The Gang #2] My lady is A.I. : เมื่อผมเผลอใจรักยัยหุ่นยนต์ [จบ]

ตอนที่ 27 : Sisterhood [พี่น้อง ?]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,026
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    3 มี.ค. 56

บทที่ 27

Sisterhood

บ้าน่า...” คอปเตอร์พูดออกมาเสียงเบา มันยืนอึ้งตาค้างพอๆ กับผมและฟอร์ส

ฉันไม่มีน้องสาว" ผมปฏิเสธเสียงแข็ง

ผู้หญิงตรงหน้าที่อ้างว่าเป็นน้องสาวของผมเริ่มหน้าเสียและมีน้ำตาคลอเบ้า

พี่ยูโรไม่เชื่อฉันเหรอ ?” เพนนีถามด้วยน้ำเสียงเศร้า "ทั้งๆ ที่เพนนีตามหาพี่มาตลอดแท้ๆ"

ผมกัดริมฝีปากแน่นด้วยความเครียด ผมโตมาสิบเจ็ดปีกว่าๆ ในฐานะลูกคนเดียวของบ้าน ไม่มีทางที่ยัยนี่จะกลายมาเป็นน้องสาวของผมได้ และไม่มีทางที่พ่อกับแม่จะปิดบังเรื่องนี้กับผม แต่แววตาของผู้หญิงคนนั้น... มันบอกชัดว่าเธอไม่ได้โกหก

พิสูจน์สิ" ผมพูดต่ออย่างไม่อยากเชื่อสิ่งที่เพิ่งได้ยิน

ฉันเป็นลูกคนละแม่กับพี่ยูโร พ่อของเราไม่อยากให้ฉันโตมาเป็นลูกเมียน้อย พ่อก็เลยทิ้งฉันไป"

พ่อฉันมีแม่แค่คนเดียว!” ผมตะคอกใส่เพนนีอย่างเหลืออด ยัยเด็กบ้านี่บังอาจว่าพ่อของผมมีเมียน้อยงั้นเหรอ ทั้งๆ ที่ตลอดชีวิตของผท ไม่เคยเลยสักครั้งที่พ่อของผมจะประพฤตินอกลู่นอกทางแบบนั้น ยิ่งกับแม่... พ่อรักแม่มาก พ่อรักครอบครัวของเรามาก ไม่มีทางหรอกที่พ่อจะนอกใจแม่ผม

ฉันไม่ได้โกหกนะคะ" เพนนีพูดด้วยเสียงเศร้าอีกครั้ง แต่ยิ่งทำให้ผมรู้สึกโมโห

หุบปากแล้วออกไปจากชีวิตของฉัน เธอจะเอาเงินเท่าไหร่ก็บอกมาแต่อย่าเสนอหน้ามาให้ฉันเห็นอีก” ผมพูดในขณะที่กัดฟันกรอดอย่างโมโหเป็นที่สุด เพนนีมองหน้าผมด้วยดวงตาที่มีน้ำตาคลอเบ้า

ไอ้ยู ใจเย็นๆ" คอปเตอร์เดินมาตบไหล่ผมเบาๆ "ฉันจัดการเอง..."

มันพูดแล้วหันไปมองผู้หญิงที่ชื่อเพนนี คอปเตอร์ยิ้มให้ เพนนีมีสีหน้าตกใจที่เห็นมันยิ้ม

คุณจะช่วยฉันเหรอ ?” เพนนีถามด้วยแววตาใสซื่อ "จะช่วยเพนนีพิสูจน์ให้พี่ชายเห็นใช่มั้ย ?”

หยุดเรียกฉันว่าพี่ชายได้แล้ว ฉันไม่มีพี่น้อง!!” ผมตะโกนใส่เพนนีอย่างเหลืออด

ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น เรียกความสนใจของทุกคนในห้องให้ไปเพ่งมองคนที่กำลังจะเดินเข้ามาแทน คอปเตอร์เดินไปบิดลูกบิดประตูเปิดให้คนข้างนอกเดินเข้ามา ร่างเล็กของผู้หญิงคนหนึ่งที่ผมรู้จักดีเดินเข้ามาก่อน ตามด้วยผู้ชายร่างใหญ่อีกสองสามคนที่เดินตามกันมา มินนี่ ?

มินนี่ ?” คอปเตอร์หันไปเรียกชื่อของเธอ สีหน้าของเหมือนราวกับจะถามว่ามาที่นี่ทำไม

ฉันขอโทษนะ คอปเตอร์ แต่...” มินนี่พยายามพูดอะไรบางอย่างกับคอปเตอร์ แต่เธอไม่สามารถพูดมันต่อจนจบได้ เพราะผู้ชายตัวโตที่ยืนอยู่ข้างหลังส่งสายตาดุเป็นเชิงบอกให้เธอปิดปากเงียบ

พวกแกเป็นใคร ?” ผมตะคอกถามพวกมันทันที มินนี่กัดริมฝีปากแน่น เธอมองมาที่ผมเหมือนจะบอกอะไรบางอย่าง ผมกวาดสายตามองใบหน้าของมินนี่ ความรู้สึกแรกที่ผมรับรู้ คือ... ผมคิดถึงเจ้าของใบหน้านี้ ผมคิดถึงเธอ... ตลอดห้าวันที่ผ่านมา เธอไม่แม้แต่จะโผล่มาให้เห็นเงา แล้ววันนี้เธอก็มานี่จนได้ แต่เธอมาพร้อมกับไอ้ยักษ์สองคนข้างหลัง...

ฉันมาจากเซนต์ไมเคิลส์ มารับตัวผู้หญิงคนนี้คืน" ไอ้ยักษ์หมายเลขหนึ่งพูดแล้วชี้มายังผู้หญิงที่อ้างตัวว่าเป็นน้องสาวของผม ผลักหลังมินนี่ให้เดินนำหน้ามันไปแล้วมายืนตรงหน้าผมก่อนจะพูดต่อ "เราไม่อยากมีปัญหากับพวกเดอะแก๊ง ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพวกเรา"

งั้นแกก็ไม่มีสิทธิ์เอาตัวผู้หญิงคนนี้ไป เพราะยัยนี่อ้างตัวว่าเป็นน้องสาวฉัน ฉันคงต้องใช้เวลาในการพิสูจน์" ผมพูดเสียงดังแล้วใช้นิ้วชี้ไปที่ประตูห้อง "เห็นประตูมั้ย พวกแกสองคนออกไปแล้วก็อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก"

หึ... ยูโรแห่งเดอะแก๊ง ที่ว่าปากดีมันก็อย่างนี้เอง ก็ได้... ถ้าแกไม่ยอมส่งตัวผู้หญิงคนนั้นให้ ฉันจะพาตัวยัยคนนี้ไปเอง ดูสิว่าแกจะเลือกอย่างไหนกันแน่ ส่งยัยนั่นมาให้ฉัน หรือจะให้ฉันพายัยลูกแมวนี่กลับไปเซนต์ไมเคิลส์" ไอ้ยักษ์พูดแล้วจับปกเสื้อของมินนี่จากข้างหลังแล้วกระชากขึ้น ทำให้เธอพยายามดิ้นเพราะหายใจไม่ออก

ผมอยากจะเข้าไปต่อยไอ้เวรนั่นให้ตาย เพราะมันบังอาจทำร้ายมินนี่!

ผมหันไปมองคอปเตอร์กับฟอร์ส มันสองคนยืนอยู่ใกล้ๆ กับประตูกระจกที่จะเปิดออกไปเจอระเบียง ผม คอปเตอร์ และฟอร์สมองหน้ากันในแบบที่รู้ๆ กันอยู่ มันสองคนพยักหน้าให้ เป็นอันว่า... มันจะลงมือเอง ผมหันไปมองมินนี่ และพบว่าเธอกำลังมองผมอยู่เช่นกัน

ฉันคิดถึงเธอนะมินนี่...

จะเอายังไง ?” ไอ้ยักษ์หมายเลขสองพูดด้วยน้ำเสียงไม่เป็นมิตรเท่าไหร่นัก มันบิดข้อนิ้วดังกร๊อบอย่างพร้อมต่อสู้

ผมหันไปมองฟอร์สและคอปเตอร์อีกครั้ง มันพยักหน้าช้าๆ

หนึ่ง สอง สาม...

โครม!

คอปเตอร์และฟอร์สพุ่งตัวเข้าใส่ไอ้ยักษ์ทั้งสองตัวอย่างรวดเร็ว มินนี่หลบทั้งสองคนนั้นทันพอดีและวิ่งเข้ามาหาผมที่เตียง

ยูโร!” มินนี่เรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว "ทำไงดี!”

ผมกัดริมฝีปาก คอปเตอร์กับฟอร์สยังคงปล่อยหมัดและเท้าใส่ไอ้ยักษ์สองตัวนั่นไม่หยุด แต่เมื่อเทียบระดับความสามารถทางด้านการชกต่อย แม้ว่าไอ้คอปกับไอ้ฟอร์สจะเป็นแนวหน้าของโรงเรียน แต่ด้วยการกะด้วยสายตาของผม อีกไม่นานพวกมันคงต้านไอ้ยักษ์สองคนนั้นไว้ไม่ไหวแน่ พวกเวรน่ันตัวใหญ่กว่ามันสองคนอยู่โข

มินนี่จับมือผมไว้ น้ำตาของเธอคลอเบ้าด้วยความตกใจกลัว ทำไม... เธอโดนพวกมันทำอะไรมา

ยูโร หนีไปกับฉันเถอะ!” มินนี่พูดอย่างอ้อนวอน ผมกัดฟันกรอดแล้วตัดสินใจดึงสายน้ำเกลือที่หลังมือออก มันเจ็บจี๊ดแต่ผมต้องกัดฟันทน มินนี่หยิบตะกร้าไม้ใส่ยาในลิ้นชักข้างๆ เตียงผมแล้วเททุกอย่างลงในกระเป๋าเป้ของเธอ มือขวาของเธอคว้าแขนผมไว้แล้วพยายามดึงตัวผมให้ลุกขึ้น

มินนี่ ฉันเจ็บ วิ่งไม่ได้" ผมบอกเธอด้วยความสัตย์จริง ซี่โครงที่ร้าวไปยังไม่ประสานตัวกันดีเท่าไหร่นัก

มินนี่เม้มริมฝีปากอย่างไม่อาจตัดสินใจได้

ฉันแบกนายเอง!" เธอว่าแล้วหาทางทำให้ผมลงจากเตียงได้ในที่สุด ความเจ็บจี๊ดวิ่งพล่านทั่วร่างทันทีที่เท้าผมแตะพื้น เท้าทั้งสองข้างของผมไม่สามารถรับน้ำหนักของตัวผมได้ มินนี่เข้ามาประคองตัวผมอย่างรวดเร็วทำให้ผมไม่ทันล้มลง

ฉันทิ้งไอ้คอปกับไอ้ฟอร์สไว้ที่นี่ไม่ได้" ผมหันไปบอกมินนี่ ในขณะที่เธอพยายามประคองผมออกจากห้อง

พวกเขาเอาตัวรอดได้น่ะ!" มินนี่พูดแล้วหลบออกจากรัศมีการเตะของไอ้ยักษ์หมายเลขหนึ่ง เท้าของมันกระแทกเก้าอี้ไม้สำหรับญาติผู้ป่วยดังโครมแล้วเก้าอี้ตัวนั้นก็ล้มลงกับพื้น เศษไม้กระเด็นหลุดจากตัวเก้าอี้ มินนี่หน้าซีดทันที

จะไปไหน!?” ไอ้ยักษ์หมายเลขหนึ่งที่รู้ตัวแล้วว่ามินนี่จะพาผมหนีหันมาแล้วตะโกนถาม

มินนี่ผลักผมออกไปข้างนอกประตูแล้วแทรกตัวตามเข้ามา เธอปิดประตูดังปังก่อนจะพาผมกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้าไปในลิฟท์อย่างรวดเร็ว มินนี่กดปิดลิฟต์แล้วยืนพิงผนังลิฟต์ ค่อยๆ หายใจเข้าลึกอย่างเหนื่อยอ่อน เหงื่อไหลลงมาตามไรผมและใบหน้า เธอไม่พูดอะไรออกมา มีเพียงความเงียบและเสียงหายใจของเธอ

มินนี่...” ผมเรียกชื่อของเธอเบาๆ ใช้มือข้างหนึ่งยันราวสำหรับคนพิการในลิฟต์ไว้เพื่อทรงตัว "มานี่สิ"

มินนี่ชี้นิ้วไปที่ตัวเองแล้วเลิกคิ้ว เธอเดินเข้ามาหา ผมไม่รอช้าคว้าตัวเธอเข้ามากอดทันที มินนี่ชะงักเล็กน้อย

ยูโร ฉันขอโทษ" มินนี่พูดเสียงเบาแล้วซบหน้าลงบนไหล่ของผม

เกิดอะไรขึ้น เล่าฉันมาสิ" ผมลูบศีรษะเธอจากด้านหลังเบาๆ

ผู้หญิงคนนั้น... จะฆ่านาย" มินนี่พูดเสียงสั่น เธอเงยหน้าขึ้นมา ใบหน้าของมินนี่ซีดเผือดด้วยความกลัว "ตอนนี้ที่คอนโดฯมีพวกมันเต็มไปหมด คนขับรถของฉันโดนมันบังคับให้พาพวกมันมาหานาย มันใช้ฉันเปิดทางจนมาถึงห้องของนาย"

แต่ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าเป็นน้องสาวของฉันนะ" ผมแย้ง เริ่มรู้สึกว่าเรื่องนี้ชักไม่ชอบมาพากล

ฉันไม่รู้ แต่ระบบคอมพิวเตอร์ในห้องของฉันโดนเจาะเมื่อคืนก่อน ข้อมูลทั้งหมดของฉันรั่วไหล และ... ข้อมูลของอาณัติทาวเวอร์ของนายก็โดนล้วงออกไปหมดในเวลาเดียวกัน" มินนี่พูดแล้วกัดริมฝีปากแน่นจนผมรู้สึกเจ็บแทน

แบบนี้ยัยนั่นคงไม่ได้มาดีแล้วล่ะ" ผมว่าเสียงเครียด ไม่มีคนดีๆ ที่ไหนจะทำแบบนั้นหรอก

หนีกันเถอะยูโร ไปที่ไหนก็ได้ที่พวกมันตามไม่เจอ" มินนี่ขอร้องผมด้วยเสียงเศร้า

ฉันทิ้งไอ้ฟอร์สไอ้คอปไว้ไม่ได้ แล้วยังพวกเดอะแก๊งอีก" ผมตอบเธอแล้วส่ายหัวปฏิเสธ มินนี่มีน้ำตาคลอเบ้าเธอพิงศีรษะของเธอลงบนไหล่ของผม น้ำอุ่นๆ ซึมเสื้อผู้ป่วยบางๆ ของผม มินนี่สะอื้นอยู่บนไหล่ของผม แต่ผมไม่สามารถที่จะทิ้งเพื่อนไปได้ ผมจะเห็นแก่ตัวไปมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้ว

แต่ฉันไม่อยากให้นายตายนี่ยูโร... แค่ไม่เห็นหน้านายห้าวัน ฉันก็จะบ้าอยู่แล้ว ถ้านายต้องหายไปตลอดไป...”

มินนี่พูดแล้วใช้กำปั้นทุบไหล่ผมเบาๆ ความเจ็บปวดร้าวแล่นไปทั้งตัว แต่ผมกัดฟันทนไม่แสดงออกมาให้เธอเห็น

พวกเขาเอาตัวรอดได้ แต่นายในตอนนี้เจียนตายอยู่แล้ว ไม่รู้ตัวบ้างเลยรึไง!” มินนี่ตะโกนใส่ผมอย่างไม่สามารถระงับอารมณ์ไว้ได้ ผมเอนหลังพิงผนังลิฟต์ด้วยความรู้สึกที่ปะปนกัน ทั้งเจ็บ ทั้งเหนื่อย ทั้งไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อไปดี

แล้วเธอจะพาฉันไปไหน ?” ผมถามต่อ

ที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีใครตามหาเราเจอ"

มินนี่ว่าแล้วกดลิฟต์ลงไปชั้นล่างสุด เธอหยิบของในเป้ขึ้นมาแล้วยื่นให้ผม มันคือชุดเสื้อคลุมที่มีฮู้ดกันลม เธอสวมมันแล้วรูดซิปขึ้นจนเหลือเพียงแค่ตาเท่านั้นที่คนภายนอกจะมองเห็น ผมรับมันมาแล้วถอดเสื้อผู้ป่วยของโรงพยาบาลออก ผ้าก๊อซที่ปิดรอยแผลจากการผ่าตัดของผมมีเลือดซึมออกมา ผมเลือกที่จะหันหลังให้มินนี่แล้วสวมเสื้อฮู้ดตัวนั้น... อย่างน้อยมินนี่จะได้ไม่ต้องกังวลเรื่องแผลของผมเพิ่มอีกเรื่อง

ประตูลิฟต์เปิดออก มินนี่ก้มหน้าเดินนำหน้าอย่างเร่งรีบ ในขณะที่ผมเจ็บแผลจนแทบจะเดินไม่ไหวแต่ก็ต้องกัดฟันทน

อีกนิดเดียวนะยูโร" มินนี่หันมากระซิบในขณะที่เธอออกเดินไปยังถนนใหญ่

มินนี่ยกมือขึ้นเรียกแท๊กซี่ว่างแล้วบอกสถานที่ที่ผมคิดว่าเป็นโรงแรม เธอเปิดประตูให้ผมเข้าไปนั่งข้างในแล้วแทรกตัวตามเข้าไป ประตูรถปิดดังปัง มินนี่ผ่อนคลายตัวเองแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่ ดวงตาทั้งสองข้างของเธอมองผมอย่างโล่งอก

ขอโทษนะที่ทำให้เธอลำบาก" ผมกระซิบบอกมินนี่แล้ววางมือของผมลงบนมือของเธอ มินนี่ขยับมือหนีแล้วใช้มือทั้งสองข้างปิดหน้าเอาไว้ "เป็นอะไร ?”

ฉันไม่ควรมาเจอนายเลย" มินนี่พูดด้วยน้ำเสียงสับสน "ที่จริงฉันควรจะเจอนายในอีกสามเดือนข้างหน้า ไม่ใช่สามวัน"

ยัยโง่ นี่มันเรื่องคอขาดบาดตายนะ" ผมว่าแล้วขยับตัวเข้าไปนั่งใกล้ๆ เธอ มือข้างหนึ่งโอบรอบตัวเธอไว้ มินนี่ทำท่าเหมือนจะขัดขืนแต่สุดท้ายก็ต้องยอมจำนน ผมแอบยิ้มในความมืดแล้วมองออกไปข้างนอกกระจก "ยังจะคิดเรื่องไอ้ความไม่แน่นอนนั่นอยู่อีกเหรอ ?”

มินนี่ทำปากเบะในความมืด ผมมองไปที่นาฬิกาดิจิตอล หกโมงครึ่งแล้วเหรอเนี่ย

ฉันแค่ไม่อยากเจ็บเพราะความโลเลของนาย" มินนี่พูดแล้วหันหน้าไปมองทางอื่น

ฉันสัญญาว่าต่อจากนี้จะเปลี่ยนเป็นคนใหม่ ^^”

ผมบอกมินนี่แล้วสะกิดให้เธอหันมามอง แต่ดวงตาของเธอจับจ้องอยู่ที่กระจกมองข้างของรถแท็กซี่ มินนี่อ้าปากค้างด้วยความตกใจแล้วดึงตัวผมให้ลงไปนอนบนเบาะ เสียงรถข้างๆ เบรคเอี๊ยดทำให้ผมนึกเอะใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

พวกมันตามเรามา! ลุงคะ พาพวกเราหนีด้วย"

มินนี่ตะโกนบอกคนขับ ส่วนผมเงยหน้าขึ้นไปมองภาพในกระจกมองข้างของรถแท็กซี่ กลุ่มมอเตอร์ไซค์สีดำราวสิบคันกำลังมุ่งตรงตามหลังพวกเรามาด้วยความเร็วสูง ผมกัดฟันกรอดด้วยความโมโห เรื่องเก่าๆ ยังไม่ทันจบดี ความซวยครั้งใหม่ก็วิ่งเข้ามาหาผมอีกจนได้!

 





เพนนี นางน่ารักดีเนอะ 5555+ เกรียนดี

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #337 ShawolHomieNer (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 02:22
    นางเป็นน้องจริงๆอ่อ นางแค้นยูโรหรอ ทำไมนางต้องฆ่ามินนี่กับยูโร 
    #337
    0
  2. #285 Peddiize (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 มกราคม 2557 / 21:57
    5555 มาเปนเพลว
    #285
    0
  3. #255 parewna (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 12:16
    อร๊าย นางเพนนี่แกร้ายมาก
    #255
    0
  4. #172 Fic lover (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 14:41
    เอ๊ะยังไง เพนนีเธอแสดงละครใช่มั้ย!!!!

    อย่ามาทำให้ยูโรสับสนนะ!! ยูโรนายต้องเชื่อมั่นในครอบครัวนะ!!



    มินนี่จ๋าไม่เป็นไรนะ..แต่ข้อมูลถูกแฮคง่ายไปมั้ย!

    แบบนี้แสดงว่าพวกมันไม่ธรรมดาซะแล้วละ!!



    ยูโรนายยอมรับออกไปซะทีว่ารักมินนี่น่ะ!!จะปากแข็งอีกทำมายยย

    เห็นมั้ยละว่าสุดท้ายก็ยอมรับว่าคิดถึงมินนี่ชิ!

    แต่ก็ไม่ยอมพูดออกไปนะคุณชาย/สถานการ์ณไม่เอื่อนี่หว่าา555



    ปล.คอมเม้นที่แล้วมันเป็นความผิดพลาด555มันเลยส่งไปอีกรอบ

    เดี๋ยวจะไปสมัครเด็กดีละ555
    #172
    0
  5. #170 CANDY_DAVILL (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 13:04
    เพนนีแกนี่มัน @#5%*&7$!฿@#$%^&*@#$%&&%$#$^&&%$##$^&*฿@#(^&((&^#%)%$$^$#%@%

    //พ่นไฟ
    #170
    0
  6. #167 ซากุระ ไอโกะ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 08:56
    น่ารักมาก แต่ความน่ารักหายไปทันทีเมื่อไอพวกนั้นขับรถตามมา -_-^
    แล้วสรุปว่าเพนนีเป็นน้องยูโรจริงมั้ย มาดีหรือมาร้ายอ่ะ
    #167
    0
  7. #166 เลม่อนเปรี้ยว (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 08:56


    ...รออ่านต่อ อย่างใจจดจ่อ...
    #166
    0
  8. #164 artist.? athena ' Gothic Doll (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2555 / 22:05
    โอ้ยยยย ตอนนี้ไม่ค่อยค้างงงงอ้ะ ไม่เลยยยยยยย - O -!! // โดนไรท์ตบข้อหาประชดจนน่าหมั่นไส้!!
    มินนี่เอ้ยย ลูกกลายเป็นพระเอกไปแล้วใช่มั้ยย? จะแบกไอยูด้วยอ่ะ แมนสุดๆ 55555
    ยูก็เริ่มรู้ใจตัวเองแล้วใช่มั้ยย >//// อ่านตอนนี้แล้วแอบเขินน้อยๆ -///-
    อร๊ายยยย อยากอ่านต่ออ มันค้างง!! 5555
    แล้ว 'ฉันสัญญาว่าต่อจากนี้จะเปลี่ยนเป็นคนใหม่' นี่มันหมายความว่ายังงายย..?
    อารมณ์เหมือนแบบมินนี่กับไอยูเป็นแฟนกัน แล้วมินนี่งอน ไอยูมันเลยง้ออ่ะ 5555 อย่างใช่ >///<
    รีบๆอัพน้ออ อยากอ่านต่อใจจะขาดดิ้น(?)
    สู้ๆค้าา รอตอนต่อไปน้ออ :)
    #164
    0