[The Gang #2] My lady is A.I. : เมื่อผมเผลอใจรักยัยหุ่นยนต์ [จบ]

ตอนที่ 26 : Risk [เสี่ยง ?]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,916
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    4 ธ.ค. 55

บทที่ 26

Risk

ฉันผงะออกจากเธอทันทีที่เห็นรอยยิ้มนั้นวาดบนเรียวปากของเธอ ฉันไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอมาจากไหน และทำไมถึงมีรูปถ่าย และข้อมูลของฉันและยูโรอยู่มากมายขนาดนั้น แต่สัญชาตญาณบอกฉันว่านี่ไม่ใช่เรื่องดีแน่ พี่อาร์ก้าจับข้อมือทั้งของข้างของเธอไว้แล้วใช้เชือกบนพื้นผูกเป็นเงื่อนไว้หลังเก้าอี้ พร้อมกับใช้เทปผ้าปิดปากที่มีเลือดไหลซิบของเธอไว้

ยูโรรู้เรื่องนี้แล้วยัง ?” ฉันผละออกจากเธอคนนั้นด้วยความหวาดกลัวแล้วถามคอปเตอร์

ยัง มันยังไม่รู้เรื่องอะไร ฉันเพิ่งจับยัยนี่ได้วันนี้หลังจากพักเที่ยง" คอปเตอร์ตอบเสียงเครียด

ฉันคิดว่า อย่าให้หมอนั่นรู้เลยจะดีกว่า" ฉันเสนอความคิดออกมา คอปเตอร์เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ "มันอาจจะมีผลต่อการรักษาตัวของหมอนั่นก็ได้"

ฟอร์สกัดริมฝีปากแน่น เขาคงเป็นห่วงยูโร

ผิดแล้วล่ะมินนี่... ปล่อยให้ยูโรไม่รู้เรื่องอะไรเลยจะยิ่งเป็นอันตรายต่อมัน ยิ่งมันนอนโรงพยาบาลทำอะไรไม่ได้เลยแบบนั้นยิ่งอันตราย เกิดมีคนแบบยัยนี่สองสามคนแล้วบุกปลอมตัวเข้าไปในโรงพยาบาลแล้วฉีดยาพิษให้ไอ้ยูโรล่ะ ?”

คอปเตอร์ขัดขึ้น ฟอร์สทำหน้าไม่พอใจ

โรงพยาบาลของพ่อฉันมีระบบรักษาความปลอดภัยสูงสุดนะ" ฟอร์สแย้ง "แกก็พูดเป็นละครไปได้"

ปลอดภัยแค่ไหนก็ไว้ใจไม่ได้หรอก อย่างเรื่องไอ้กายก็เป็นตัวอย่างที่ดีแล้วไม่ใช่เหรอไง...”

คอปเตอร์ย้อนกลับทำให้ฟอร์สถึงกับจนต่อคำพูด ฉันไม่รู้หรอกว่ากายที่เขาพูดถึงคือใคร แต่ฉันพอได้ยินมาว่าเขาหักหลังคอปเตอร์ที่เป็นเพื่อนสนิทและหนีไปต่างประเทศแล้ว คอปเตอร์คงไม่อยากให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีกซ้ำสอง

งั้นฉันว่า... ให้ยัยนี่ไปพบหน้ายูโรเลยจะดีกว่ามั้ย ?”

ฉันเสนอความเห็นอีกครั้ง ฉันรู้ว่ามันบ้ามากที่จะให้คนที่ไม่รู้ว่าประสงค์ดีหรือร้ายไปพบกับเขา แต่ยังไงก็ตาม มันน่าจะเป็นวิธีที่เร็วที่สุดที่จะทำให้พวกเรารู้ถึงแรงจูงใจและเป้าหมายของผู้หญิงคนนี้ที่ลงทุนบุกเข้ามาถึงนี่ทั้งๆ ที่รู้ว่ามีโอกาสมากแค่ไหนที่จะโดนเดอะแก๊งจับได้

นั่นสิ... ผู้หญิงคนนี้ต้องรู้เรื่องเดอะแก๊งแน่ๆ และเธอยอมรับความเสี่ยงที่จะโดนจับได้และบุกเข้ามาถึงรังของเดอะแก๊ง

งั้นเย็นนี้ฉันจะพายัยนี่ไปพบไอ้ยูเอง ส่วนเธอ มินนี่... ไม่ต้องไป กลับบ้านให้เร็วที่สุด อย่าแวะที่ไหนหลังเลิกเรียน"

คอปเตอร์ออกคำสั่ง แต่นั่นทำให้ฉันไม่พอใจ

อย่างน้อยก็น่าจะให้ฉันไปแอบดูด้วยนี่นา...” ฉันพูดอย่างน้อยใจ

เธออยากเห็นหน้าไอ้ยูมันใช่มั้ยล่ะ ?” คอปเตอร์ย้อนกลับอย่างรู้ทัน ฉันได้แต่ทำเสียงฮึดฮัดเหมือนเด็กโดนขัดใจ

ฉันแค่อยากรู้ว่าทำไมยัยนี่ถึงมีรูปของฉัน =x=" ฉันพูดเสียงเบาแล้วส่ายหน้าอย่างปลงตก "เฮ้อ ก็ได้ๆ ฉันไม่ไปก็ได้"

น่าสงสารจริง เอาเป็นว่าฉันจะรายงานข่าวให้ฟังหลังจากกลับถึงบ้านแล้วกันนะ ^^" คอปเตอร์พูดพร้อมกับขยี้ผมฉันเบาๆ รอยยิ้มของเขาทำให้ฉันคิดถึงยูโรขึ้นมาทันที นี่มันก็เกือบห้าวันแล้วนะที่ฉันไม่ได้เจอเขา ไม่ได้ยินเสียง ไม่มีข่าวคราวอะไรเลย ไม่รู้ว่าหมอนั่นจะเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง T^T

...”

ดูทำหน้าเข้า...” คอปเตอร์ว่าแล้วยิ้มอย่างขบขัน ก่อนจะพูดต่อ "ฉันว่าเธอไม่มีความไม่แน่นอนอะไรที่จะต้องพิสูจน์แล้ว มีแค่ไอ้ยูเท่านั้นแหละที่ยังโง่ไม่รู้ใจตัวเอง"

ฉันเบะปากให้คอปเตอร์อย่างไม่พอใจก่อนที่หน้าจะขึ้นสีก่ำเพราะคำพูดของเขา จริงอยู่ที่ฉันไม่มีอะไรจะต้องพิสูจน์อีกแล้ว แต่ยังมีไอ้บ้ายูโรที่ฉันยังไม่สามารถสรุปได้เต็มปากว่าเขาคิดยังไงกับฉันกันแน่ ฉันไม่อยากจะคิดเข้าข้างตัวเองอีก ฉันไม่อยากจะเสียใจอีกต่อไปแล้วหากว่าเขาไม่ได้คิดอย่างที่ฉันคิดไว้...

ฉันไม่อยากเจ็บ และไม่อยากเห็นเขาต้องเจ็บอีก

 

[ Euro ]

โว้ยยย!! =[ ]= นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ

ผมนอนแหง็กอยู่บนเตียงนี่มาห้าวันแล้วนะ อาการผมดีขึ้นจนผมรู้สึกว่าแข็งแรงกว่าก่อนโดนรถชนอีก แต่คุณหมอพ่อของไอ้ฟอร์สก็ไม่ยอมให้ผมออกจากโรงพยาบาลสักที ยังไงก็ยังคงยืนกรานเสียงแข็งว่าจะขอดูอาการผมไปอีกอาทิตย์กว่าๆ และนั่นกำลังจะทำให้ผมเป็นโรคประสาทตายอยู่ในโรงพยาบาลนี่ และอีกอย่าง... เพื่อน

เพื่อนรักของผม ไอ้เวรคอปเตอร์ ไอ้ฟอร์ส ไอ้พี่อาร์ก้า ยัยมินนี่ ไอ้พวกบ้านั่นไม่คิดจะเข้ามาเยี่ยมผมเลยใช่มั้ย หลังจากวันนั้นที่มันทิ้งระเบิดลูกโตไว้ มันก็หายหัวกันไปหมด รวมทั้งมินนี่ที่ผมอยากเจอใจจะขาดเพราะคำพูดปริศนาที่เธอทิ้งไว้ก่อนที่เธอจะออกจากโรงพยาบาลไป

สามเดือน... ที่เธอบอกว่าเราจะไม่ได้เจอหน้ากันอีก

ผมจะอกแตกตายแล้วโว้ยยยย =[ ]=!!!

ก๊อกๆๆ

ใครวะ ?!”

ผมตะโกนออกไปอย่างหัวเสียแล้วทิ้งตัวลงนอนบนเบาะ ก่อนจะนึกด่าตัวเองในใจเพราะมันดันไปซ้ำรอยแผลเก่าที่ซี่โครงเพิ่งจะร้าวไปหยกๆ ผมเจ็บจนร้องโอยออกมา ประตูเปิดผางออก ไอ้เพื่อนเวรเดินเข้ามาทีละคนๆ

หวัดดียูโร สบายดี ?” ฟอร์สเอ่ยปากทักเมื่อเห็นผมนอนหน้าบูดบนเตียง

สบายบ้านแกสิ กว่าจะมานะไอ้พวกเวร ทำไมไม่มาตอนฉันจะออกจากโรงพยาบาลไปเลยวะ"

ผมย้อนกลับด้วยความโมโห เพื่อนโลกไหนเขาทำกันแบบนี้วะ แทนที่พวกมันจะมาเฝ้าไข้ผมยี่สิบสี่ชั่วโมงต่อวัน เจ็ดวันต่อสัปดาห์ แต่พวกมันกลับหายหัวไปไม่บอกไม่ลา มันน่ากระทืบจริงๆ

ก็ว่าอยู่... ว่าแต่คนป่วยอย่างแกด่าเพื่อนฉอดๆ แบบนี้คงไม่เป็นไรแล้วมั้ง" ไอ้คอปแขวะด้วยคำพูดเจ็บๆ อย่างที่มันชอบทำเป็นประจำ ผมแยกเขี้ยวใส่มันด้วยความหมั่นไส้ อยากจะยกเท้าประเคนบนหน้าของมันสักทีสองสีเป็นของกำนัลแต่ติดที่ว่าถ้าทำอย่างนั้น ผมคงได้เข้าห้องไอซียูอีกรอบแหงๆ

กวนตีนเหอะ พวกแกมาทำไมวะ = =?” ผมด่าแล้วถามกลับ

งั้นกลับเหอะ เจ้าของห้องเขาไม่อยากให้เยี่ยมว่ะ T^T” คอปเตอร์หันไปพูดกับไอ้ฟอร์สเสียงเศร้า ไอ้เวรฟอร์สก็บ้าตามมันแล้วทำหน้ายังกับจะร้องใส่ผมอีกคน ไอ้เวรเอ๊ย รับมุกกันดีจริงๆ นะไอ้พวกบ้า คอปเตอร์หันมามองทางผมอีกครั้งด้วยแววตาเศร้าจับจิตจับใจ มันโบกมือให้ผมช้าๆ "บ๊ายบายยูโรเพื่อนรัก T___T”

ถ้ามึงออกจากห้องกูจะฆ่ามึง -___-” ผมขู่ไอ้เวรทั้งสองตัวก่อนที่มันก้าวข้ามธรณีประตู

ไม่ไปก็ได้ T^T” คอปเตอร์หันมาพูดด้วยหน้าตากวนตีนแบบเดิม

ถ้ามึงไม่หยุดทำหน้ากวนตีนแบบนั้นนะไอ้คอป...”

ใจเย็นสหายรัก...” ไอ้ฟอร์สเข้ามาขวางแล้วยื่นมือออกมากางกั้นระหว่างผมและคอปเตอร์ มันพูดต่อ "วันนี้เรามีของกำนัลมามอบให้แด่สหายในโอกาสที่อาการป่วยของสหายทุเลาลง - -"

ภาษาเวรตะไลอะไรของมึงวะ =[ ]=” ผมตะโกนออกไปหลังจากหมดความอดทนกับเพื่อนทั้งสองคน

เออน่ะ เห็นแล้วแกก็รู้เอง" คอปเตอร์พูดแบบคนปกติอีกครั้งทำให้ผมอารมณ์เย็นลงได้ "เอ่อ... บางทีอาจจะไม่รู้"

อะไรวะ =0=” ผมถามด้วยความงุนงง วันนี้เพื่อนผมมาแปลก จะว่าไปมันก็แปลกทุกวัน -__-'

ไอ้ฟอร์สเดินออกไปข้างนอกแล้วเดินกลับมาอีกครั้ง ข้างหน้าของมันมีรถเข็นสำหรับคนพิการที่มีผ้าสีขาวปิดไว้ และที่สำคัญ มันมาพร้อมกับซาวน์เอฟเฟ็กต์อลังการแบบบ้าๆ บอๆ ตามแบบฉบับของมัน =___=++ สาบานเหอะว่าพ่อของไอ้เวรนี่เป็นหมอจริงๆ หรือพ่อมันจะไม่เคยสั่งเคยสอนวะ ว่าอยู่ในโรงพยาบาลเขาไม่ให้เห่าเสียงดัง -___-

แถ่นแท๊นนนน!!”

คอปเตอร์จับชายผ้าแล้วดึงผ้าผืนนั้นออก เผยให้เห็นร่างเล็กของหญิงสาวคนหนึ่งที่นอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่บนนั้น ใบหน้าของเธอมีรอยแผลฟกช้ำและรอยถลอกเต็มไปหมด

รู้จักยัยนี่รึเปล่า ?” คอปเตอร์ถามเสียงเรียบ

ไม่...” ผมตอบทันที ไม่มีส่วนไหนในความทรงจำของผมที่บอกว่าเธอคนนี้คือคนรู้จักของผม "เธอมาจากไหน ?”

มันเข้ามาตีสนิทกับ... เอ่อ เด็กในแก๊ง ฉันก็เลยลากตัวมานี่ แกต้องดูนี่ซะก่อน" คอปเตอร์ว่าแล้วยื่นซองจดหมายสีน้ำตาลที่ทั้งหนาและหนักให้ผม ผมเปิดซองออกแล้วหยิบของข้างในออกมา มันคือรูปถ่ายปึกใหญ่ ผมเปิดดูทีละรูปๆ มันเป็นรูปของผม ครอบครัวของผม พ่อ แม่ บ้านของผม และทุกๆ อย่างที่ล้วนแต่เกี่ยวข้องกับผม

แล้วแกจับมาได้ไง ?” ผมถามต่อ

มันปลอมตัวเป็นผู้ชาย เด็กของฉันรายงานว่ามันมีท่าทีแปลกๆ เลยหิ้วมาที่โรงยิม ตอนแรกฉันก็นึกว่ามันเป็นผู้ชายก็เลยอัดจนน่วม จนมันสลบไป พวกเราก็เลยรื้อเป้มัน... จนเจอบัตรนี่...” คอปเตอร์ว่าอย่างรู้สึกผิดแล้วโยนบัตรพลาสติกใบหนึ่งให้ผม ผมรับมันได้พอดี เมื่อเพ่งมองผ่านตัวอักษรเลือนลางนั่น ก็พบว่ามันคือบัตรนักเรียนของใครบางคน

ของยัยนี่เหรอ ?” ผมถาม คอปเตอร์พยักหน้าตอบ

'Miss Athitaya Thippayastan

Grade 12th Class 6-A

St.Michael's High School'

เซนต์ไมเคิลส์... โรงเรียนคู่รักของเรานี่หว่า" ผมพลิกดูบัตรใบนั้นทั้งหน้าและหลังอย่างรอบคอบ ไอ้โรงเรียนเวรนั่น เซนต์ไมเคิลส์บ้าบออะไรนั่นน่ะ เป็นไม้เบื่อไม้เมาของโรงเรียนเรามาตั้งแต่รุ่นพ่อแล้ว แล้ววันนี้มันเข้ามาสอดแนมในโรงเรียนเรา ผมว่ามันคงไม่ได้มาดีแล้วล่ะ

แกจะเอาไง... เหมือนมันกำลังสืบข้อมูลแกอยู่นะ" ฟอร์สว่าแล้วแบมือขอบัตรนักเรียนใบนั้นจากผม ผมยื่นให้มันแล้วเอนตัวลงนอนช้าๆ ไม่ให้กระทบปากแผลที่ยังไม่ปิดสนิทดี ผมส่ายหน้าเบาๆ ฟอร์สเลิกคิ้วด้วยความประหลาดในท่าทีของผมเล็กน้อย มันถามต่อ "จะให้เก็บเลยหรือว่าปล่อยไว้ก่อน ?”

ปล่อยไว้ดูท่าทีก่อน แล้วก็ติดต่อไอ้ประธานนักเรียนโรงเรียนเวรนั่นด้วย บอกให้มันดูแลเด็กมันให้ดีๆ หน่อย อย่าได้ริอาจล้ำเขตแดนเข้ามาในอาณาจักรของเดอะแก๊งเด็ดขาด แล้วอย่าหาว่าเดอะแก๊งไม่เตือน" ผมพูดเนือยๆ แล้วหยิบรูบิคที่พยาบาลเพิ่งเอามาให้เล่นแก้เบื่อบิดไปบิดมาในมือ

อืม...” ฟอร์สพยักหน้ารับ

แต่คอปเตอร์กลับขมวดคิ้วและกัดริมฝีปากแน่นด้วยความเครียด มันส่ายหน้าช้าๆ เป็นเชิงปฏิเสธ

ทำไมวะไอ้คอป ?” ผมหันไปถามเพื่อน รูบิคในมือเสร็จสมบูรณ์ไปแล้วหนึ่งในสี่ คอปเตอร์ส่ายหน้าอีกครั้งโดยไม่พูดอะไรออกมา มันนั่งลงบนเบาะปลายเตียงของผม ผมขยับขาให้มันนั่งแล้วถามต่อ "หรือว่าแกจะยอมให้พวกมันแผ่อำนาจหมาๆ นั่นมาจนถึงวิชชาอนันต์ ?”

ผู้หญิงคนนี้โดนพวกเราจับได้ง่ายเกินไป มันไม่เหมือนกับวิธีที่พวกมันชอบใช้" คอปเตอร์พูดเบาๆ แล้วหันมามองผม

แกจะบอกว่ายัยคนนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับพวกเด็กในเซนต์ไมเคิลส์งั้นเหรอ ?” ผมถามกลับด้วยความประหลาดใจ

เกี่ยวน่ะเกี่ยวแน่ แต่ฉันค่อนข้างจะมั่นใจว่าพวกนั้นไม่ได้ส่งยัยนี่มาสอดแนมในฐานะสปายของเซนต์ไมเคิลส์หรอก แบบนี้มันออกจะกระจอกเกินไปหน่อย แต่ที่ผ่านระบบรักษาความปลอดภัยของโรงเรียนเข้ามาได้นี่ก็ถือว่าเก่งใช้ได้เลย แถมยังเป็นผู้หญิงอีก" คอปเตอร์พูดต่อในขณะที่ใช้สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของหญิงสาวคนนั้น

มินนี่เป็นไงบ้าง ?” ผมเปลี่ยนประเด็นแล้วถามถึงมินนี่ สงสัยว่าทำไมยัยนั่นถึงไม่มาด้วย

คนนั้นบอกว่าไม่อยากมา เหนื่อย อยากกลับบ้านไปทำการบ้านมากกว่า" ฟอร์สตอบแทนคอปเตอร์ ผมอ้าปากค้างด้วยความงุนงง เหมือนโดนตบหน้าอย่างแรง มินนี่ไม่อยากมาเจอผมงั้นเหรอ ? ผมมองเพื่อนทั้งสองคนสลับกันไปมาด้วยความงงสุดชีวิต รู้สึกเหมือนโดนยัยนั่นฉีกหน้ายังไงยังงั้น

"แกอย่าบอกนะว่ายัยนั่นจะไม่ยอมเจอหน้าฉันสามเดือนอย่างที่ยัยนั่นว่าจริงๆ ?” ผมถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ

คอปเตอร์พยักหน้าแล้วหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ส่วนไอ้ฟอร์สแอบอมยิ้ม

แกคิดถึงมินนี่เหรอไง ?” คอปเตอร์ถามต่อแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ ผมรู้สึกว่าตั้งแต่ไอ้กายมันหายไป ก็มีไอ้คอปนี่แหละที่เจ้าเล่ห์ร้ายกาจพอฟัดพอเหวี่ยงกับไอ้กายได้

แค่... โมโหที่ยัยนั่นไม่ยอมมาเยี่ยมฉันน่ะ" ผมแถไปอย่างหน้าด้านๆ ไม่อยากยอมรับว่าผมคิดถึงยัยนั่นจริงๆ

คอปเตอร์หัวเราะคิกๆ กับฟอร์สอย่างน่าถีบ ถ้าไม่ติดว่าผมกำลังเจ็บหนักเจียนตาย(แต่มีแรงด่าเพื่อนฉอดๆ) ผมคงลุกไปเตะมันส่งออกไปนอกห้องตั้งแต่สามวินาทีที่แล้ว เพื่อนเวรอะไรวะกวนตีนชิบหาย =*= ผมหันไปมองร่างบางของหญิงสาวที่ผมไม่รู้จักชื่อ เธอกำลังนั่งสลบอยู่บนเก้าอี้คนพิการ แขนทั้งสองข้างถูกมันตรึงไว้กับพนักวางแขน

น่าสงสาร แต่ผิดเองที่ยัยนั่นเลือกมาเล่นกับไฟอย่างพวกเรา...

พี่รักมินนี่เหรอคะ ?”

เสียงเล็กๆ และเบาถามขึ้น คอปเตอร์และฟอร์สหยุดเสียงหัวเราะลงแล้วหันขวับมามองต้นเสียง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องของผม เพราะร่างเล็กบางบนเก้าอี้กำลังตื่นขึ้น ดวงตาทั้งสองข้างกระพริบถี่ๆ เพราะไม่ชินกับแสงสว่าง เธอพยายามขยับแขนทั้งสองข้างแต่พบว่ามันถูกตรึงไว้กับพนักเก้าอี้

...” พวกผมสามคนเงียบ ไม่มีใครปริปากพูดหรือส่งเสียงอะไรออกมา

พี่ยูโร... พี่จำเพนนีไม่ได้เหรอ ฉันเป็นน้องสาวของพี่ไง ^^”

 






เอ๊~ ผู้หญิงคนนั้นใครหนอ ?
ลองทายดู อิอิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #357 @ Aprodite & Kaji @ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2557 / 12:52
    นะ...น้องสาว โอ้แม่เจ้า อะไรฟระเนี่ย ไรท์เตอร์!!! ท่านเขียนมันส์มากกก >O<
    #357
    0
  2. #336 ShawolHomieNer (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 02:17
    ห๊าาาาา Oh my goddddd !! นางเป็นใครกันแน่ น้องจริงง่ะ 
    #336
    0
  3. #217 初音ミク (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 17:01
    What theเพนนี?
    #217
    0
  4. #171 Fic lover (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 14:26
    ใครแว้!!!!!!!!! เธอคือใครร~~ น้อง?น้องที่ไหนเนี่ยย~~

    เพนนี ทำไมเธอชอบแกล้งสลบ?ไม่เข้าใจเลยอะ555

    แล้วยังไงเนี่ย สรุปน้องไหนฟระ!!

    คอปกับฟอร์สรับมุกกันนดีนะ 5555 ยูโรนายรีบๆยอมรับไปเถ๊อะว่าชอบมินนี่!!!!

    คิคิ แค่5วันก็ใจจะขาดละ คิคิ มินนี่ไม่เป็นไรน้าาา เดี๋ยวยูโรก็ตาสว่างละ



    ขอเพ้ออีกรอบ เพนนี ใครวะ555
    #171
    0
  5. #169 CANDY_DAVILL (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 13:01
    ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว ยูโรมีน้องสาว # ว้อทททททท
    #169
    0
  6. #163 เลม่อนเปรี้ยว (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2555 / 17:39
    เฮ้ยยยยย น้องสาวเรอะ =[ ]=
    #163
    0
  7. #162 Fic lover (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 22:23
    ใครแว้!!!!!!!!! เธอคือใครร~~ น้อง?น้องที่ไหนเนี่ยย~~

    เพนนี ทำไมเธอชอบแกล้งสลบ?ไม่เข้าใจเลยอะ555

    แล้วยังไงเนี่ย สรุปน้องไหนฟระ!!

    คอปกับฟอร์สรับมุกกันนดีนะ 5555 ยูโรนายรีบๆยอมรับไปเถ๊อะว่าชอบมินนี่!!!!

    คิคิ แค่5วันก็ใจจะขาดละ คิคิ มินนี่ไม่เป็นไรน้าาา เดี๋ยวยูโรก็ตาสว่างละ



    ขอเพ้ออีกรอบ เพนนี ใครวะ555
    #162
    0
  8. #161 artist.? athena ' Gothic Doll (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 21:11
    ยู แกแถได้น่าเชื่อจริงๆเลย 5555
    เพนนี? ใครหว่า..? ยู..แกไปมีพันธะอะไรกับใครเค้ารึเปล่าา!?
    มินนี่ลูกก ไม่ต้องไปแคร์มันน..!
    คิดยังไงหนูก็ฉุดมันมาเหมือนที่มันทำกับอันอันไปเลยย จะได้รู้สึกว่ามันเป็นยังไง 55555
    ฟอร์ส กับคอปเตอร์นี่ก็ร่าเริงตลอด แถมยังกวนทีนเพิ่มด้วยใช่มั้ยนั่นน..? 55555
    อันนี้แอบค้างนะเนี่ยย รีบๆอัพเถอะค่าา อยากอ่านต่อแล้วน้อ - 3 -
    สู้ๆ ไฟท์ติ้ง รอตอนต่อไปค้า :)
    #161
    0
  9. #159 ซากุระ ไอโกะ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 21:02
    เฮ้ยย! เวรแล้วคอปเตอร์ แกอัดน้องสาวเพื่อนเต็มๆ เลยนะนั่น =[]=
    #159
    0
  10. #158 yun yun (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 20:55
    ใครหว่า เป็นตัวละครที่อยู่ในเรื่องของอันอันกับคอปรึเปล่านี่ ไม่ได้อ่านด้วยสิ (อินี่มันขี้เกียจ)
    แต่...ยูโร นายยังจะปากแข็งอีก คิดถึงก็บอกไปเลยเด่~ >.< จะได้เขิลแทนมินนี่ อร๊ายยย
    #158
    0
  11. #157 ่่กกก (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 20:51
    ไม่รู็้้้สิครับ ใดรเอย
    #157
    0