[The Gang #2] My lady is A.I. : เมื่อผมเผลอใจรักยัยหุ่นยนต์ [จบ]

ตอนที่ 25 : Stranger [คนแปลกหน้า]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,995
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    2 ธ.ค. 55

บทที่ 25

Stranger

สามวันแล้วที่ฉันไปโรงเรียน ใช้ชีวิตปกติเหมือนเด็กผู้หญิงอายุสิบเจ็ดทั่วไป ไม่มีเดอะแก๊งเข้ามาเกี่ยวข้อง ไม่มีแม้แต่เงาของคอปเตอร์ ฟอร์ส อันอันหรือพี่อาร์ก้า ส่วนยูโร... หมอนั่นยังนอนแหง็กอยู่ในโรงพยาบาล ตอนนี้ฉันเริ่มรู้สึกว่าเรื่องทั้งหมดที่ผ่านมาเป็นราวกับฝันชั่วตื่นเท่านั้น เพราะทุกคนที่ฉันเคยรู้จักดูเหมือนว่าจะหายไปจากชีวิตฉัน และนั่น... ทำให้ฉันสำนึกถึงความจริงที่ว่า ฉันไม่มีเพื่อนจริงๆ เลยสักคนที่โรงเรียน T^T

นอกจากรางวัลมนุษยสัมพันธ์ยอดแย่ที่ฉันควรได้รางวัลชนะเลิศ ฉันควรจะได้รางวัลยัยขี้แพ้แห่งปีอีกตำแหน่งซะด้วยซ้ำ ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองผัดไทยที่ซื้อมาจากโรงอาหารของโรงเรียนตรงหน้าด้วยความรู้สึกอึดอัด เสียงจอแจจากคนมากมายรอบตัวทำให้ฉันรำคาญ ฉันรู้สึกราวกับว่าคนรอบๆ ตัวกำลังมองฉันด้วยความสมเพชทั้งๆ ที่จริงๆ แล้วพวกเขาไม่ได้มองฉันเลยสักนิด เพราะฉันกินข้าวเที่ยงคนเดียวมาตลอดเวลาห้าปีที่อยู่ที่นี่ แม้จะมีบางครั้งที่มีเพื่อนมานั่งด้วย แต่... อย่างที่ว่า ฉันมันไร้มนุษยสัมพันธ์สิ้นดี พวกเขาเหล่านั้นก็เลยไม่สามารถที่จะทนนั่งกับฉันไปอย่างอึดอัดได้ตลอด สุดท้ายแล้วมันก็ต้องลงเอยด้วยการที่ฉันต้องอยู่คนเดียว T^T

แต่ก็ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ฉันกินข้าวคนเดียวแล้วจะเหงาเท่าครั้งนี้...

หลังจากที่เรื่องทุกอย่างเริ่มคลี่คลาย น่าแปลกที่ฉันเริ่มรู้สึกว่าเดอะแก๊งเป็นเพื่อนของฉัน ฉันเคยไปกินข้าวกับพวกเขา เคยพูดคุยกับพวกเขา ทำให้ฉันได้รู้จักคำว่าเพื่อน... คำว่าเพื่อนที่ฉันไม่เคยรู้จักเลย เพราะตลอดชีวิตที่ผ่านมาของฉันมีเพียงแค่การเรียนเท่านั้นที่สำคัญที่สุด ดังนั้นการหายตัวไปของพวกเขาทำให้ฉันรู้สึกเหงาลึกๆ

นั่งด้วยคนได้รึเปล่า ?”

เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น ฉันเงยหน้าไปมอง โห... ผิดมั้ยนะถ้าฉันจะบอกว่าผู้ชายคนนี้สวยเป็นบ้าเลย ผิวขาวเนียนยังกับผู้หญิง ขนตาหนาเป็นแพยังกับใช้มาสคารา แล้วยังริมฝีปากอมชมพูนั่นอีก หล่อขาดค่า >0< เขายิ้มให้ฉันนิดๆ ที่มุมปาก มีนักเรียนแบบนี้ในโรงเรียนนี้ด้วยเหรอเนี่ย และในขณะที่ฉันพยายามนึกชื่อของเขาให้ออก เขาเลิกคิ้วแล้วน่ังลงบนเก้าอี้ตรงหน้าฉันโดยไม่รอคำตอบ หมอนั่นวางกระเป๋าเป้สีแดงสดลงบนเก้าอี้อีกตัวข้างๆ ฉัน

ทำไมมานั่งนี่ ?” ฉันถาม

ก็เห็นเธอนั่งคนเดียว...” เขาตอบแล้วลงมือกินอาหารในจานของเขา

ฉันนั่งคนเดียวอย่างนี้มาตั้งห้าปีแล้ว...”

ฉันว่าแล้วจับช้อนส้อมในมือ อย่างน้อยเขาก็ช่วยลดความอึดอัดไปได้บ้าง

ไม่มีเพื่อนเลยเหรอ ?” เขาเงยหน้าขึ้นมาจากอาหารตรงหน้าแล้วถามฉัน

อืม" ฉันตอบพร้อมพยักหน้าเบาๆ อย่างอายๆ ในใจนึกรู้สึกสมเพชตัวเอง ฉันมันงี่เง่าสิ้นดี -__-'

ก็ไม่แปลกหรอก -___-" เขาแขวะฉันแล้วยิ้มแปลกๆ คำพูดของเขาจี้ใจดำฉันจนเจ็บจี๊ด "ว่าแต่เธอชื่ออะไร ?”

มินนี่ มินตรา แล้วแต่นายจะเรียก..."

ฉันตอบกลับไปด้วยความไม่พอใจนัก ทันทีที่ฉันบอกชื่อของฉันไป ช้อนส้อมในมือของเขาตกลงบนจานดังแกร๊ง ดวงตาของเขาเบิกกว้างอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ความเงียบเข้าปกคลุมเราสองคนชั่วขณะหนึ่ง

แฟนของยูโรน่ะนะ O_o?” เขาถามกลับด้วยน้ำเสียงตกใจ

เคย... แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว" ฉันพูดเสียงเรียบแล้วกินผัดไทยในจานต่อ "ทำไมเหรอ ?”

ฉันไม่ควรยุ่งกับเธอ" เขาพูดเสียงเครียด

หือ ?”

ฉันเงยหน้าขึ้นมาถามด้วยความงุนงง มันอะไรกันอีกล่ะเนี่ย แต่หมอนั่นเก็บจานและทำท่าจะเดินหนีไป

บาย... ยินดีที่ได้รู้จักนะมินนี่"

นี่!!” ฉันลุกขึ้นยืนแล้วตะคอกใส่เขาไล่หลังเสียงดัง คนทั้งโรงอาหารเงียบลงแล้วหันมามองฉันเป็นตาเดียว รวมทั้งเขาคนนั้นก็หันหลังกลับมามองฉันด้วย ฉันกวักมือเรียกเขาเข้ามาใกล้ๆ หมอนั่นเอียงคออย่างงงๆ แล้วเดินเข้ามาอย่างหวาดระแวง ฉันหยิบเป้ที่เขาลืมไว้ขึ้นมาแล้วยื่นให้ "นายลืมไอ้นี่ไว้...”

เขารับเป้จากมือฉันอย่างเก้ๆ กังๆ โดยพยายามรักษาระยะห่างระหว่างฉันกับเขาไว้ให้มากที่สุด

เอ่อ... ขอบใจนะ" เขาพูดแล้วเกาหัวแกรกๆ ก่อนจะหันหลังแล้วเดินออกห่างไป

ขอบใจนะที่มานั่งกินข้าวด้วย..."

ฉันพูดเบาๆ ไล่หลังเขา ในใจก็คิดว่าหมอนั่นคงไม่ได้ยิน แต่เขาก็หยุดเดินแล้วหันหลังมายิ้มให้

อื้อ ^^”

 

ฉันมันโง่มาก =[ ]=

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ระดับสติปัญญาฉันตกลงจนถึงขั้นที่เรียกได้ว่าโง่ !! หรือตั้งแต่ฉันไปคบค้าสมาคมกับพวกเดอะแก๊งกันนะ! ฉันเดินวนในห้องน้ำอาคารวิทยาศาสตร์ในโรงเรียนเป็นรอบที่ n อยากจะทุบหัวตัวเองให้บุบให้สมกับความโง่...

ฉันลืมถามชื่อไอ้หมอนั่น ในขณะที่ไอ้บ้านั่นมันรู้ชื่อของฉัน =[ ]=!

ก๊อกๆๆ

เสียงคนเคาะประตูจากด้านนอก ฉันขมวดคิ้วด้วยความงุนงง ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ใช่... ตอนนี้เป็นเวลาเรียนนี่นา แถมเพิ่งจะเข้าคาบไปเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ไม่น่าจะมีใครออกมาจากห้องเรียนได้นอกเสียจากว่าจะเป็นอาจารย์ และฉันคนนี้ผู้ซึ่งเป็นนักเรียนดีเด่นและสามารถโดดเรียนมานั่งเล่นในห้องน้ำ ล้อเล่นน่า... ฉันขออาจารย์ออกมาต่างหาก แล้วนี่ฉันควรออกไปเปิดประตูรึเปล่าเนี่ย ?

ก๊อกๆๆๆๆ

เสียงเคาะประตูจากข้างนอกดังถี่ขึ้นอีกครั้ง บ้าเอ๊ย อย่าพังประตูเข้ามานะเฟ้ยT0T

เปิดประตูหน่อย!” เสียงผู้หญิงตะคอกดังออกมาจากข้างนอก เสียงนี่... ไม่ใช่คนที่ฉันรู้จัก

ใครคะ ?” ฉันตะโกนถามกลับไป

จะเปิดประตูให้หรือจะให้ฉันเปิดเอง!?” เสียงนั่นเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงกร้าวทันที ฉันเริ่มรู้สึกถึงความซวยที่กำลังสาวเท้าเข้ามาเยือนฉันอยู่ใกล้ๆ เหมือนกับว่าความตายกำลังคืบคลานเข้ามาหาฉันช้าๆ T0T

ฉันใช้มือที่สั่นเทาจับลูกบิดช้าๆ แล้วหมุนมันเปิดออก ทันทีที่ลูกบิดหมุนดังแกร๊ก ประตูเปิดผางเข้ามาข้างในจนฉันเกือบโดนประตูไม้นั่นตีเข้ากลางหน้า โชคดีแค่ไหนที่ฉันคำนวณเอาไว้ก่อนว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คนดีแน่ และเรื่องแบบนี้มักเกิดขึ้นบ่อยๆ ในโรงเรียนวิชชาอนันต์แห่งนี้ ฉันก็เลยเบี่ยงตัวหลบทันประตูพิฆาตนั่น T0T

เธอเองเหรอ มินนี่ ?”

ผู้หญิงหุ่นดีราวกับนางแบบกำลังยืนอยู่ตรงหน้าฉัน เธออยู่ในชุดเครื่องแบบที่แทบจะเรียกได้ว่าไม่มีส่วนไหนที่ถูกกฏระเบียบเลย ผมซอยสั้นสีดำของเธอทำให้ดวงตาดุๆ คู่นั้นยิ่งดูดุมากขึ้นไปอีกเมื่อเธอใช้หางตาเหลือบมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ฉันรู้สึกคุ้นหน้าผู้หญิงคนนี้ขึ้นมาอย่างน่าประหลาด แต่อีกใจนึงก็มั่นใจเกินร้อยว่าไม่เคยพบเห็นคนๆ นี้มาก่อนในชีวิต

เอ่อ...” ฉันอ้ำอึ้ง ไม่กล้าตอบออกไป

ตอบคำถาม" เธอพูดเสียงเข้มทำให้ฉันหัวใจหล่นวูบ

ใช่ค่ะ" ฉันตอบเสียงสั่น รู้สึกว่าตัวเล็กลงเรื่อยๆ

ทำไมพวกเดอะแก๊งชอบผู้หญิงตัวเล็กๆ เหมือนลูกแมวแบบนี้นะ คอปเตอร์กับอันอันก็ทีนึงแล้ว"

เธอยืนท้าวสะเอวแล้วเคี้ยวหมากฝรั่งในปากต่อ ก่อนจะกลอกตามองไปรอบๆ ด้วยความเซ็งที่ฉายชัดออกมาทางแววตา ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองฉันด้วยแววตาที่เหมือนกับรังสีเอ็กซเรย์ที่ส่องทะลุความคิดของฉัน ปากเล็กๆ ขยับตามจังหวะการเคี้ยวหมากฝร่ัง

ตามมา" เธอคนนั้นคายหมากฝรั่งใส่มือแล้วแปะมันลงบนอ่างล้างหน้าก่อนจะก้าวขายาวๆ ของเธอออกจากห้องน้ำไป ตามมางั้นเหรอที่เธอคนนั้นพูดเมื่อกี้ ? ฉันยังคงยืนงงตัวแข็งอยู่ในห้องน้ำนั่น ร่างสูงของผู้หญิงคนนั้นหยุดกึกที่ประตูใหญ่ของห้องน้ำแล้วหันมามองฉันอีกครั้ง "บอกว่าให้ตามมาไง”

ค่ะ T0T”

ฉันรับคำแล้วรีบเดินตามไปด้วยความเร็วสูง แต่ไม่มีทางเลยที่ฉันผู้ซึ่งเกิดมาด้วยความสูงร้อยหกสิบเซ็นต์ต้นๆ(รวมรองเท้านักเรียน) จะก้าวตามทันสาวขายาวอย่างเธอผู้มีส่วนสูงราวๆ ร้อยเจ็ดสิบห้าได้ ฉันต้องกึ่งวิ่งกึ่งเดินเพื่อที่จะตามเธอให้ทันในขณะที่ยัยคนนั้นกลับแค่สาวเท้ายาวๆ ด้วยความเร็วของมนุษย์ปกติเท่านั้นเอง T___T

เดินช้ากว่านี้หน่อยได้มั้ยคะ T__T” ฉันเอ่ยปากร้องขอคนข้างหน้าอย่างลืมตัว ทันทีที่พูดจบ ร่างสูงเพรียวของคนตรงหน้าหยุดกึกจนฉันเกือบชนเข้าจังๆ ถ้าเบรคตัวเองไว้ไม่ทัน ริมฝีปากบางเล็กกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างที่ฉันเห็นแล้วขนลุกซู่ ฉันอ้าปากค้างอย่างลืมตัวด้วยความตกใจ "ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ T0T”

นี่ ยัยลูกแมว! เธอบอกให้ฉันเดินช้าๆ งั้นเหรอ ? รู้มั้ยว่าฉันมีงานมากขนาดไหนต้องสะสาง ฉันสละเวลามาตามตัวเธอไปนี่ก็บุญแค่ไหนแล้ว! อย่าทำตัวให้เป็นภาระของคนอื่นเขามากนักจะได้มั้ย ? นี่ถ้าไม่ใช่หมอนั่นขอร้อง... ฉันคงไม่ถ่อมาถึงอาคารวิทย์หรอก”

ผู้หญิงคนนั้นหันมาหาฉันพร้อมกับรัวคำพูดใส่แล้วมองฉันด้วยสายตาดุๆ นั่นอีกครั้ง ฉันเบะปากแล้วเดินตามเธอคนนั้นต่อไปด้วยความไม่พอใจเท่าไหร่ ในใจก็ก่นด่าตัวเองไปเรื่อย ไม่รู้นึกบ้าอะไรเดินตามยัยนี่มาอย่างไม่คิดหน้าคิดหลัง ยิ่งตอนนี้อาคารเรียนเปลี่ยวยังกับโรงเรียนร้างเพราะนักเรียนทุกคนอยู่ในห้องเรียนกันหมด

ยัยนี่จะฆ่าฉันให้ตายเมื่อไหร่ก็ได้ =[ ]= บ้าจริง

นี่เธอ... รักไอ้ยูโรเหรอ ?” ผู้หญิงร่างสูงชะลอความเร็วฝีเท้าลงแล้วหันหน้ามาถาม

เอ่อ... ไม่ทราบค่ะ T___T” ฉันตอบขณะที่เดินต่อไปจนเราสองคนกำลังเดินออกห่างจากอาคารเรียนเรื่อยๆ และฉันเริ่มรู้ตัวแล้วว่าตอนนี้ผู้หญิงคนนี้กำลังพาฉันมุ่งหน้าไปที่ไหนกันแน่ ใช่... เรากำลังเดินไปสถานที่ต้องห้ามของโรงเรียนวิชชาอนันต์ โรงยิม แหล่งกบดานของเดอะแก๊งนั่นเอง

ตอนนี้ในหัวของฉันจุดประกายความคิดขึ้นมาได้อีกอย่าง ถ้าเกิดว่ายัยนี่เป็นแฟนคลับยูโรล่ะ ถ้าเกิดว่ายัยนี่รู้เรื่องฉันกับยูโรแล้วเกิดหึงหวงขึ้นมา ยัยนี่จะพาฉันไปฆ่าหมกโรงยิมรึเปล่า T___T ฉันเคยได้ยินเหตุการณ์คล้ายๆ กันนี่เกิดขึ้นกับอันอันในตอนแรก แต่ด้วยความที่อันอันเป็นคนที่ไม่ยอมใคร ยัยน่ันเลยผ่านจุดนั้นมาได้สบายๆ แต่คนอย่างฉันที่บุ๋นพอได้ แต่บู๊คงไม่รอดแหง

งั้นก็แปลว่ารักสินะ...” เธอสรุปเองอย่างลอยๆ แล้วหันมามองฉัน "บอกฉันทีสิว่าความรักมันคืออะไร ?”

เอ๋ ?” ฉันเอียงคอด้วยความสงสัย "ความรักเหรอคะ ?”

รักคืออะไรเหรอ ฉันเห็นคอปเตอร์สู้เพื่ออันอันอย่างไม่คิดชีวิตเพียงเพราะว่ารัก เห็นเธอยอมให้เลือดยูโรทั้งๆ ที่รู้ว่าร่างกายตัวเองน่ะแทบจะไม่ไหว นั่นเป็นเพราะรักงั้นสิ ? ทุกคนบอกฉันแบบนั้น แต่ฉันก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีน่ันแหละ"

เธอพูดในขณะที่เดินช้าลงจนฉันเร่งความเร็วทันจนไปยืนอยู่ข้างๆ เธอ

ไม่รู้สิคะ... บางทีคุณอาจจะยังไม่เจอคนที่คุณรักก็ได้มั้งคะ" ฉันหยุดเดินแล้วพูดขึ้น เธอเลิกคิ้วเมื่อได้ยินคำตอบของฉัน

เธอไม่รู้จักฉันเหรอ ?” เธอถามแล้วขมวดคิ้วมุ่นอย่างไม่พอใจ ฉันส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่รู้จักจริงๆ เหรอ ?”

คุ้นๆ หน้าค่ะ แต่ไม่รู้จักหรอก" ฉันตอบตามความสัตย์จริง

เธอคนนั้นกลอกตาอย่างรำคาญใจแล้วเคี้ยวหมากฝร่ังในปากช้าๆ ก่อนจะเป่าลูกโป่งจากหมากฝร่ังในปากเป็นลูกใหญ่ออกมาและแตกโพละตรงหน้าฉัน เอ๊ะ ยัยคนนี้นี่... =*= เธอคนนั้นยิ้มให้ฉันด้วยรอยยิ้มเย็นก่อนจะแย้มริมฝีปากเอ่ยเป็นถ้อยคำที่เหมือนคำขู่ให้ฉันเสียวสันหลังวาบ

ฉันชื่อหยิน ม.6 ต่อจากนี้เธอคงต้องจำชื่อฉันเอาไว้ดีๆ ล่ะ เพราะต่อไปจะไม่มีใครไม่รู้จักชื่อนี้"

ฉันพยักหน้าช้าๆ เริ่มรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้อันตรายกว่าที่คิด แค่เพียงยืนข้างๆ ก็รู้สึกหนาวจับขั้วหัวใจ T^T

(พี่)หยินและฉันเดินมาจนถึงโรงยิมเก่า แหล่งกบดานของเดอะแก๊ง สถานที่ที่ฉันไม่เคยย่างกรายเข้าไปถึง หยินล้วงกุญแจขึ้นสนิมดอกหนึ่งขึ้นมาจากซองพลาสติกใส่ในกระเป๋ากระโปรงแล้วไขประตูใหญ่ออก มันลั่นแกร๊ก ฉันช่วยผลักประตูหนักสนิทเขรอะนั่นไปทางซ้ายแล้วเดินเข้าไปในโรงยิมเก่าที่ดูเหมือนจะถล่มลงมาได้ทุกขณะ

มินนี่!”

เสียงเรียกชื่อฉันดังก้องมาจากชั้นบน ฉันสะดุ้งเฮือกแล้วเงยหน้ามอง

ใครน่ะ ?” ฉันตะโกนถาม เสียงฝีเท้าของคนจำนวนหนึ่งดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ "ฉันถามว่าใคร ? เฮ้ย!”

มือเย็นๆ ที่เต็มไปด้วยพลาสเตอร์ยาวางลงบนไหล่ฉันเบาๆ ฉันสะดุ้งตกใจจนแทบหัวใจวายตาย เป็นมือของหยินนั่นเองที่วางลงบนไหล่ของฉัน ยัยนั่นใช้นิ้วชี้จุ๊ปากเป็นสัญญาณให้ฉันเงียบ ฉันรูดซิบปากตามคำสั่งของเธออย่างไม่พอใจนัก หยินผลักฉันไปด้านหลังแล้วเดินนำหน้าไป ฉันเลยได้แต่ย่องตามเธอไปเงียบๆ เสียงแกรกกรากดังขึ้นเรื่อยๆ

คอปเตอร์ ?”

ฉันเรียกชื่อของคอปเตอร์ขึ้นหลังจากที่เห็นชายคนหนึ่งยืนหันหลังให้ ทรงผมแบบนั้น หุ่นแบบนั้น ฉันไม่มีวันลืม คอปเตอร์ยืนอยู่ข้างๆ ฟอร์ส พี่อาร์ก้า อันอันและอีกสองคนที่ฉันไม่รู้จัก ฟอร์สสะดุ้งเฮือกเมื่อหันมาเห็นฉัน เขารีบเก็บมีดพกสีเงินวาววับลงในกระเป๋ากางเกงทันที

ฉันพายัยนี่มาส่งแล้ว... ให้ตายสิอาร์ก้า นี่มันไม่ใช่หน้าที่ของว่าที่ประธานนักเรียนอย่างฉันนะ"

หยินผลักหลังฉันให้เดินไปข้างหน้าแล้วบ่นงึมงำ อะไรนะ ว่าที่ประธานนักเรียนงั้นเหรอ ?

ฝึกไว้หน่อย เธอจะเป็นผู้นำอย่างเดียวไม่ได้ เธอจะต้องเป็นผู้ตามได้ด้วย" พี่อาร์ก้าหันมาแล้วพูดกับหยินที่ยืนอยู่ข้างหลังฉัน ก่อนจะขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ ร่างสูงของพี่อาร์ก้าสาวเท้าผ่านฉันไปหาหยินแล้วเอ่ยปากถามเสียงเบา "หน้าเธอไปโดนอะไรมา ?”

ไม่มีอะไร... หกล้มนิดหน่อย" หยินใช้มือลูบผมซอยสั้นๆ ข้างมาบังพลาสเตอร์ยาบนแก้มขวาทันที ฉันเพิ่งจะสังเกตว่านอกจากรอยช้ำบนหน้า รอยแผลเป็นบนมือ หยินยังมีรอยแผลต่างๆ เต็มไปหมดให้เห็น

บอกแล้วไงว่าถ้าจะไปมีเรื่องกับใครให้บอกเดอะแก๊งก่อน" พี่อาร์ก้าพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างมาก

ฉันโตแล้วนะอาร์ก้า... นี่ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไรหรอก" หยินพูดแล้วหลบสายตาของพี่อาร์ก้า

เธอกำลังโกหก...

ไม่ว่าจะเรื่องเล็กแค่ไหน เธอก็ต้องทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับเดอะแก๊ง" พี่อาร์ก้าพูดด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด หยินหน้าเสียทันทีที่ได้ยินเขาพูดจบ "อย่าให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สองนะ เข้าใจมั้ย ?”

หยินพยักหน้าเป็นเชิงรับ ดวงตาดุๆ คู่นั้นมีร่องรอยของความไม่พอใจฉาบอยู่บนแววตา

งั้นเข้าเรื่องของมินนี่" คอปเตอร์พูดแทรกขึ้น เขาหันมามองฉัน "วันนี้ตอนเที่ยง เธอสร้างเรื่องอะไรอีก ?”

ฉัน ?” ฉันถามกลับด้วยน้ำเสียงงุนงงอย่างเป็นที่สุดแล้วชี้นิ้วใส่ตัวเอง "ฉันเนี่ยนะ =[ ]=?”

เออ... ทำอะไรลงไป ทำอะไรไม่รู้จักคิด" ฟอร์สหันมาพูดกับฉันด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์อีกคนหนึ่ง

ก็แค่กินข้าวเที่ยง ฉันจำไม่ได้เลยว่าไปก่อเรื่องไว้ตอนไหนอีก T^T

นายบอกมาเหอะว่าฉันไปทำอะไรไว้ บางทีฉันอาจจะ... ละเมอ =0=”

ฉันตอบคำถามของเขากลับไปแบบมึนๆ ละเมอ ? ฟังดูไร้สาระโคตร แต่จากงานวิจัยที่ฉันเคยอ่านมา คนละเมอสามารถทำอันตรายได้มากกว่าที่คนเราจะคาดคิดได้ซะอีกนะ -___-+ เพราะงั้นอย่าดูถูกคนละเมอล่ะ(?)

งั้นไอ้หมอนี่เป็นใคร = =?” คอปเตอร์ว่าแล้วเดินหลีกไปทางซ้ายมือ เผยให้เห็นผู้ชายคนหนึ่งนั่งหมดแรงอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ศีรษะของเขาก้มตกลงเหมือนคนหมดสติ กระเป๋าเป้สีแดงวางอยู่ข้างๆ เขา หือ... กระเป๋าเป้ใบนั้น หมอนั่น!! อีตาคนที่มากินข้าวกับฉันเมื่อตอนเที่ยงนี่นา O_o”

ฉันไม่รู้จักเขานะ... เขาแค่มานั่งกินข้าวกับฉันเท่านั้นเอง”

แต่ที่เด็กของฉันรายงานมามันไม่ใช่แบบนั้นนะมินนี่" ฟอร์สพูดเสียงเครียดแล้วหยิบเป้สีแดงข้างๆ ตัวเขาขึ้นมาแล้วเปิดซิปออก เขายกกระเป๋าใบนั้นขึ้นแล้วเทสิ่งของข้างในลงกับพื้น กระดาษสมุดที่ถูกฉีกเป็นแผ่นปลิวว่อนกระจายลงกับพื้น ซองจดหมายขนาดกลางสีน้ำตาลหล่นตุบลงกับพื้นพร้อมกับสมุดบันทึก และสิ่งสุดท้าย... มีดพก

คนดีๆ ที่ไหนพกมีดมาโรงเรียน" คอปเตอร์เริ่มพูดต่อ ฉันหันไปมองฟอร์ส และมองลงต่ำไปที่กระเป๋ากางเกงของเขาที่ฉันมั่นใจว่าเพิ่งจะเห็นฟอร์สพับมีดพกแล้วใส่มันไว้ในนั้น คอปเตอร์เห็นสายตาของฉันพอดีจึงไอเบาๆ เรียกความสนใจของฉันกลับคืนแล้วพูดต่อ "เอ่อ... ไอ้หมอนั่นเป็นข้อยกเว้นละกัน"

แค่เขาพามีดมาโรงเรียน นายก็คิดว่าเขาเป็นคนไม่ดีแล้วเหรอ แล้วอีกอย่างนะ หมอนี่เกี่ยวอะไรกับที่นายบอกว่าฉันไปก่อเรื่องมาล่ะ ? อย่าบอกนะว่าแค่กินข้าวกับหมอนี่ตอนเที่ยงก็ถือว่าฉันไปก่อเรื่องมา” ฉันถามกลับอย่างไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาต้องมองโลกในแง่ร้ายขนาดนั้น

เหรอ ?” ฟอร์สว่าแล้วหยิบซองจดหมายหนาๆ สีน้ำตาลบนพื้นมาปัดฝุ่นออกแล้วยื่นให้ฉัน "งั้นดูนี่...”

ฉันรับมันมาแล้วเปิดซองออก ล้วงมือเข้าไปหยิบของข้างในออกมา รูปถ่ายขนาด4x6 นิ้วจำนวนมากถูกมัดรวมด้วยหนังยาง ฉันดึงหนังยางออกแล้วพลิกดูรูปทีละรูป มันเป็นรูปของฉัน รูปของยูโร รูปบ้านของฉัน ป๊า ม๊า หมาและแมวที่บ้าน ผู้หญิงและผู้ชายสูงอายุที่ฉันคิดว่าเป็นพ่อแม่ของยูโร

นี่มันอะไรกัน ?” ฉันถามอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง "หมอนี่ไปได้รูปพวกนี้มาได้ยังไง ?”

ไม่รู้ แต่ประเด็นคือ ไอ้เวรนี่ไม่ใช่เด็กโรงเรียนเรา" คอปเตอร์พูดเสียงเครียดแล้วหยิบกระเป๋าสตางค์หนังสีดำออกมาจากกองสิ่งของที่วางเรี่ยราดบนพื้นขึ้นมาแล้วหยิบบัตรพลาสติกใบหนึ่งออกมา เขายื่นให้ฉัน "ดูนี่...”

ฉันรับบัตรใบนั้นมาแล้วใช้สายตาพินิจพิจารณาดูตัวอักษรที่เลือนลางบนบัตรใบนั้น

'Miss Athitaya Thippayastan

Grade 12th Class 6-A

St.Michael High School'

เขา... ไม่ใช่เด็กโรงเรียนเราจริงด้วย”

ฉันแทบหมดแรงเมื่อเห็นข้อความในบัตร รู้สึกว่าตัวเองโง่เหลือเกินที่ดันไปชมว่าผู้ชายคนนี้หน้าสวยยังกับผู้หญิง โง่เหลือเกินที่ไม่นึกเอะใจว่าทำไมฉันถึงไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อนทั้งๆ ที่เรียนอยู่ในโรงเรียนนี้ตั้งห้าปีแล้ว ฉันมองหน้าคอปเตอร์และฟอร์สสลับกันไปมา

ไม่ใช่เขา แต่ต้องเป็นเธอต่างหากล่ะ"

พี่อาร์ก้าพูดแล้วย่างสามขุมเข้าไปหาร่างนั้นแล้วจับใบหน้าของเธอเชิดขึ้น เจ้าของร่างยังคงไม่คืนสติ ฉันไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แต่ดูจากสภาพของเธอคนนี้แล้ว มันไม่ใช่เรื่องดีแน่ รอยฟกช้ำบนใบหน้าปรากฏเป็นรอยจ้ำสีม่วงๆ ให้เห็น แล้วยังจะแผลถลอกที่แขนและใบหน้า...

จำหน้านี่ไว้ให้ดีๆ นะมินนี่ เพราะเป้าหมายของมันคือเธอและไอ้ยู"

คอปเตอร์พูดต่อ ฉันอ้าปากค้างอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ฉันมองหน้าของคอปเตอร์สลับกับเธอคนนั้นที่นั่งสลบไสลไม่ได้สติบนเก้าอี้ไม้ตัวนั้น ก่อนจะก้าวขาไปช้าๆ เข้าหาเธอคนนั้น ฉันนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าเธอแล้วเงยหน้ามองใบหน้าเล็กๆ ที่บอบช้ำ ดวงตาของเธอปิดสนิท

เธอทำแบบนี้ทำไม ?” ฉันถามเสียงเบา "ฉันนึกว่าเรื่องวุ่นวายมันจะจบแล้วซะอีก"

สายตาของฉันสังเกตเห็นร่องรอยสีดำบางอย่างที่ต้นคอของเธอ รอยสีดำที่ถูกปิดไว้ด้วยเส้นผมสั้นๆ ของเธอและคอเสื้อที่ตั้งขึ้นสูงกว่าปกติ ในขณะที่ฉันใช้มือขวาค่อยๆ ปัดปอยผมนั้นออกเพื่อที่จะดูให้ชัดว่ามันคือรอยอะไรกัน

หมับ...

มือของคนที่ควรจะสลบอยู่คว้าเข้าที่ข้อมือขวาของฉันอย่างแรงแล้วกระชากออก ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองด้วยความตกใจ

ริมฝีปากเล็กของเธอกำลังแสยะยิ้มให้ฉันอย่างเย็นเยียบจับขั้วหัวใจ...

 





อัพดึกเลยยยยย ใครว่างๆ ฝากไปดูหน้านิยายของอาก้าได้นะคะ

AK-47 ลั่นไกรักจับหัวใจยัยตัวร้าย
http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/view.php?id=883025

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #335 ShawolHomieNer (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 02:10
    ยัยนี่เป็นใคร คู่อริเก่ามินนี่หรอ ? แหมมมมมม 
    #335
    0
  2. #283 Peddiize (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 มกราคม 2557 / 21:39
    ชอคคคค -0-
    #283
    0
  3. #254 parewna (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 11:28
    อร๊าย นางนี่เป็นใคร มันบังอาจมาก รับไม่ได้
    #254
    0
  4. #168 CANDY_DAVILL (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2555 / 12:56
    ตัดตอนได้ทำร้ายจิตใจมากเค่อะ (>.<)
    #168
    0
  5. #160 artist.? athena ' Gothic Doll (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 21:07
    อันนี้ถ้าให้เดา เฟินว่าหยินต้องเป็นนางเอกที่คู่กับพี่อาร์ก้าแน่ๆเลย? // เขารู้กันหมดแล้วว!
    มินนี่นี่ก็มีส่วนคล้ายเฟินเหมือนกันนะเนี่ย เป็นประเภทเดาเพศชาวบ้านมั่วเหมือนกัน(?) 55555
    อยากเห็นมินนี่เข้มแข็งบ้างจังเลย - 3 -
    เอาแบบว่าฉลาดเป็นกรด คิดแผนล่วงหน้าไว้สองสามแผนไรงี้ // ดูหนังมากไป
    ว่าแต่..นางคนนี้เป็นใครกันน้ออ?
    ไปอ่านต่อละค่า~
    #160
    0
  6. #155 เลม่อนเปรี้ยว (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 17:14
    ค้างงงงงงงงงงง =[]=
    #155
    0
  7. #154 Fic lover (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 15:44
    แว๊กกกกกก นี่คืออารายยย เธอคนนั้นคือครายยย

    อีกอย่างหมิวเป็นครายยย สตาร์ไปไหนนน เห็นโผล่มาฉากเดียวเอง555

    แล้วอะรายอีกกก มินนี่ของช้าน(?)จะโดนอะรายอีก~ ม่ายยน้าไรเตอร์!!!

    อย่าใจร้ายกับมินนี่ของช้าน(?)น้าาา ยูโจะเป็นงายต่ออ มันจะฉลาดรึยัง?

    หรือว่าาา!!!!ยัยนี่จะ..........เคยเป็นอะไรกับยูโรก่อนที่จะมาเป็นเดอะแก็ง



    คอปเตอร์เอ้ยย พูดซะ..ฟอร์สดูเลวเลย5555

    ปล.ฮูเร่!~เรื่องต่อไปของเฮียอาก้าแล้ววว
    #154
    0
  8. #153 ล้านนาที (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 14:13
    คออางอค้างงงงง อัพด่วนนนน !
    #153
    0
  9. #152 ซากุระ ไอโกะ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 08:22
    ยัยนี่ใคร! บางอาจมาหลอกมินนี่ของชั้นเรอะ =[]=
    ปล. ผู้หญิงหน้าดุที่่มินนี่เจอในห้องน้ำ เราคิดว่าเป็นสตาร์ซะอีก >_<
    #152
    0
  10. #151 yun yun (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2555 / 00:12
    เอิ่ม ไรเตอร์ค่ะ มาแบบงงๆแล้วก็ไปแบบงงๆ
    อร๊ากกกกกกกกกกกกกก นางผู้นี้คือใคร แต่ที่สำคัญคือมันค้างอ่ะ = = 
    มาอัพต่อเร็วๆเน้อ
    #151
    0