[The Gang #2] My lady is A.I. : เมื่อผมเผลอใจรักยัยหุ่นยนต์ [จบ]

ตอนที่ 22 : To be Hidden [แอบซ่อนมันไว้]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,964
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    29 พ.ย. 55

บทที่ 21

To be Hidden

สามวันที่ฉันตัดสินใจที่นอนอยู่บ้านแทนที่จะไปโรงเรียนอย่างที่บอกยูโรไว้ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้นอนติดต่อกันมาเป็นระยะเวลานานพอสมควรจากการที่ต้องเฝ้าคอยดูอาการของยูโร แต่ฉันกลับไม่รู้สึกง่วงเลยสักนิด ในใจของฉัน คิดอยู่อย่างเดียวคือเรื่องที่คอปเตอร์พูดไว้ ความรู้สึกของฉันที่มีต่อยูโร มันคือความรักจริงๆ งั้นเหรอ ? บางทีมันอาจจะเป็นแค่ความหวั่นไหวเพียงชั่วครู่ก็ได้

บางทีฉันควรจะถามมินนี่... เอ่อ ฉันหมายถึง มินนี่ โปรแกรมให้คำปรึกษาทั่วราชอาณาจักรน่ะ

ฉันจึงลุกขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ของตัวเองทันที ฉันกดเปิดเครื่อง รอเวลาประมาณสิบวินาที เครื่องคอมพิวเตอร์ก็เข้าสู่หน้าจอพร้อมใช้งาน ฉันเปิดบราวเซอร์แล้วพิมพ์ชื่อเว็บไซต์ตัวเองลงไป พลางนึกตลกตัวเองในใจ ฉัน มนุษย์ผู้สร้างโปรแกรมให้คำปรึกษาขึ้นมากลับไม่รู้ว่าควรจะจัดการกับปัญหาชีวิตของตัวเองยังไง

ฉันล็อกอินโดยใช้ชื่อผู้ใช้งานอีกชื่อหนึ่งที่ไม่ใช่ผู้ดูแลระบบ สักพัก ระบบเริ่มพาฉันเข้าไปในห้องสนทนาในเวลาไม่นาน

Love says : สวัสดีค่ะ เลิฟทีมยินดีให้บริการ ดิฉันชื่อว่า 'มินนี่' ค่ะ เป็นโปรแกรมที่ได้รับคำสั่งจากเจ้านายให้ช่วยเหลือคุณค่ะ ต่อไปมินนี่จะเปลี่ยนusername ของตัวเองเป็น Minnie จึงขอแจ้งให้ทราบก่อน และไม่ทราบว่าคุณยินดีจะให้มินนี่เรียกว่ามินนี่หรือว่ามินตราคะ ?

เอ่อ ฉันชักจะงง เพราะไอ้โปรแกรมฯ นี่ มันดันใช้ชื่อเดียวกับฉันว่ามินนี่ -___-”

Minnie says : เรียกฉันว่ามินตรา และเปลี่ยน Username ของฉันเป็น Mintra

Minnie says : เรียบร้อยแล้วค่ะ

ฉันมอง Username ของตัวเองที่เปลี่ยนไปเป็นชื่อจริง อืม... โปรแกรมของฉันก็แสนรู้ดีเหมือนกันนะนี่

Mintra says : ฉันมีเรื่องจะปรึกษา

Minnie says : ค่ะ มินตราสามารถปรึกษามินนี่ได้ทุกเรื่องค่ะ

ฉันรู้แล้วย่ะ ฉันเป็นคนสร้างเธอขึ้นมานะ ><

Mintra says : ฉันไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้เรียกว่ารักหรือแค่หวั่นไหว

Minnie says : ยังไงหรือคะ ?

Mintra says : ฉันอยากให้เขามีความสุข ถึงแม้ว่าฉันจะต้องเจ็บปวดก็ตาม

ฉันพิมพ์ลงไปและกดส่ง ใบหน้าของยูโรลอยขึ้นมาในหัว ฉันสะบัดหน้าเพื่อให้ใบหน้ากวนๆ ที่แสนจะรบกวนสมาธิของเขาหายไป แต่ก็ไร้ผล หน้ากวนๆ ของไอ้บ้านั่นลอยขึ้นมาเต็มไปหมดในหัว แถมยังมาพร้อมกับรอยแผลถลอกที่เป็นภาพติดตามาจากโรงพยาบาลเมื่อกี้อีก

Minnie says : หากเขาตายไป คุณมินตราจะรู้สึกยังไงคะ ?

มินนี่ถามฉันด้วยคำถามที่คล้ายกับคำถามของคอปเตอร์อย่างน่าประหลาดใจ

Mintra says : ฉันคงทนไม่ได้หากเห็นว่าเขาตายไปก่อน

Minnie says : ตอนนี้การประมวลผลของมินนี่สรุปได้ว่า 80% คือความรัก และ 20% คือความหวั่นไหวค่ะ

เอ๋... ตั้งแปดสิบเปอร์เซ็นต์เลยเหรอ แบบนั้นมันมากเกินไปนะ!

Mintra says : แต่คนๆ นั้น... เขามีคนรักอยู่แล้ว แบบนี้ฉันจะรักเขาได้เหรอ ?

ฉันพิมพ์ถามไปอีกคำถาม อันอัน... คนที่ยูโรรักมาตลอด ส่วนฉัน... ก็แค่หวั่นไหว ใช่มั้ย ?

Minnie says : มันไม่สำคัญว่าเขาจะรักใครอยู่ มันสำคัญที่ว่าคุณมินตรารักเขาค่ะ

แต่...

Mintra says : แต่ฉันเพิ่งจะรู้จักเขาแค่ยี่สิบกว่าวันเองนะ

Minnie says : เวลาไม่ใช่อุปสรรคค่ะ รักอาจจะเกิดขึ้นในเวลาเพียงแค่เสี้ยววินาทีเดียวก็ได้ หรืออาจจะใช้เวลาเป็นสิบๆ ปีเพื่อให้เกิดรัก ดังนั้นไม่ว่าคุณมินตราจะรู้จักเขาคนนั้นมานานเป็นปี หรือเพิ่งจะรู้จักกันเพียงเสี้ยววินาที มันก็ไม่ได้เป็นตัวแปรที่สำคัญมากมายอะไร

อ๊ากกก =[ ]= นี่ฉันตกหลุมรักหมอนั่นจริงๆ เหรอเนี่ย แถมชีวิตฉันมันรันทดถึงกับต้องมาขอคำปรึกษาชีวิตจากคอมพิวเตอร์เลยเหรอฟะเนี่ย T^T ไม่คิดเลยว่าในที่สุดฉันคนนี้... คนที่มั่นใจนักหนาว่าชีวิตของฉันมันง่ายดายซะยิ่งกว่าการบ้านวิชาภาษาอังกฤษกลับต้องมานั่งปวดหัว(ใจ)กับเรื่องแบบนี้

Mintra says : ขอบคุณมากนะ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่อยากยอมรับความจริงก็ตาม

Mintra is offline

ฉันพิมพ์ลงไปแล้วส่ง ไม่รอช้าที่จะออกจากระบบก่อนที่มินนี่จะตอบกลับ

นี่ฉันรักหมอนั่นจริงๆ สินะ...

โอ๊ยยย ฉันจะบ้าตายแล้วนะ T^T ทำไมเรื่องมันถึงกลับตาลปัตรกลายมาเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ ฉันควรจะเป็นแค่บอทที่ไม่มีใครรู้จักไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมกลายเป็นว่าความลับของฉันมันดันแตกโพละไม่เหลืออะไรให้ปิดบังอีกแล้ว แถมฉันยังหวั่นไหวกับไอ้บ้ายูโรนั่นอีก ทั้งๆ ที่รู้อยู่เต็มอกว่ายูโรน่ะรักอันอันแทบตาย แต่หัวใจบ้าไม่รักดีของฉันก็ยัง... ไปหลงรักหมอนั่นเข้าจนได้

ทำไงดี TT

ครืด...

โทรศัพท์ของฉันสั่นครืดอยู่บนเตียง ฉันหยิบมันขึ้นมาดูเพื่อดูว่าใครโทร.มา

คอปเตอร์ ?

ฮะ... ฮัลโหล ? ยูโรเป็นไงบ้าง ?”

ฉันรีบถามเขาทันที ที่เขาโทร.มาอาจจะเป็นเพราะว่าเกิดอะไรขึ้นกับยูโรก็ได้

มาที่โรงพยาบาลเลยนะ มันเพิ่งเข้ารับการผ่าตัดอีกครั้ง ตอนนี้ต้องการเลือดด่วน"

อื้ม!"

ฉันรับคำเขาแล้วคว้ากระเป๋าใส่ของ ยัดโทรศัพท์มือถือและของจำเป็นในกรณีที่ต้องนอนโรงพยาบาลลงไป และไม่ลืมที่จะหยิบหนังสือเรียนออกมาจากห้องด้วย ฉันกดลิฟต์ลงไปข้างล่าง พี่น้อยเห็นฉันเข้าพอดี โชคดีที่พี่น้อยฉลาดพอที่จะรู้ว่าไม่ใช่เวลาที่จะมาซักไซร้เอาความอะไรกับฉันในตอนนี้ เธอจึงเรียกรถให้ฉัน และภายในเวลาไม่ถึงสามนาที ฉันก็กำลังมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลด้วยรถลีมูซีนสีดำคันเดิม

 

มินนี่ ยูโรมันเสียเลือดมากจนช็อคไปแล้ว"

คอปเตอร์พูดกับฉันทันทีที่ฉันก้าวเท้าเข้าสู่โรงพยาบาล อันอันที่ยืนอยู่ข้างๆ มีสีหน้าซีดเผือด

เรื่องแบบนี้ทำไมไม่โทร.หาฉันตั้งแต่ตอนแรก มาบอกเอาตอนนี้ ทำไมไม่บอกตอนที่หมอนั่นตายไปเลยล่ะ!"

ฉันตะคอกใส่คอปเตอร์อย่างหัวเสียก่อนจะโยนเป้ที่สะพายบ่าและหนังสือเรียนที่แบกมาให้เขา หมอและพยาบาลจำนวนหนึ่งมาเตรียมพร้อมรอฉันอยู่ก่อนแล้ว ฉันนั่งลงบนเตียงผู้ป่วยที่มีล้อเลื่อน คอปเตอร์กัดริมฝีปากด้วยความเครียด

ฉันไม่อยากให้เธอรีบจนเป็นแบบไอ้ยูโรไปอีกคน...”

คอปเตอร์พูดทิ้งท้ายในขณะที่เตียงผู้ป่วยพาฉันออกห่างออกไป

 

หายใจเข้าลึกๆ นะคะ"

ฉันพยักหน้ารับคำพยาบาลที่เตรียมเข็มเจาะเลือด ฉันเบือนหน้าหนีเข็มอันใหญ่เกือบเท่าหลอดนมนั่น ในใจก็คิดแต่ว่ายูโรจะต้องไม่เป็นอะไร แค่คิดว่าหมอนั่นต้องเจ็บมากกว่าฉันแค่ไหน ไอ้เรื่องเข็มเจาะเลือดนี่ก็กลายเป็นเรื่องขี้ปะติ๋วไปเลย

พี่พยาบาลคะ ยูโรเป็นไงบ้างคะ ?”

ฉันถามหลังจากที่เข็มนั่นเจาะเข้าไปในเส้นเลือดดำของฉันเรียบร้อยแล้ว พลางนึกโทษตัวเองในใจ ฉันไม่น่ากลับบ้านเลยจริงๆ ถ้าฉันอยู่ต่อและให้เลือดยูโรทัน หมอนั่นคงไม่ต้องช็อคไปแบบนี้

เสียเลือดมากจนช็อคค่ะ แต่อาการยังพอประคองไปได้อยู่ โชคร้ายที่เขาเลือดกรุ๊ปโอ..."

เลือดกรุ๊ปโอจะรับเลือดได้จากเลือดกรุ๊ปเดียวกันเท่านั้น นั่นก็คือกรุ๊ปโอ และในหมู่ของพวกเขา ไม่มีใครอีกแล้วนอกจากฉันที่มีเลือดกรุ๊ปนี้ ฉันมันงี่เง่าจริงๆ ที่ดันวู่วามกลับบ้านไปโดยลืมคิดไปเลยว่ายูโรอาจจะต้องการเลือดของฉันขึ้นมาตอนไหนก็ได้ ฉันมันแย่จริงๆ ที่ทิ้งให้ยูโรเสียเลือดมากจนช็อค

ตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้างคะ ?”

ฉันถามต่อในขณะที่มือข้างที่มีเข็มเจาะอยู่บีบฟองน้ำรูปหัวใจช้าๆ

ไม่ได้สติค่ะ คุณมินตราเองก็ให้เลือดเขาเป็นครั้งที่สองแล้ว ดิฉันคิดว่าคุณอาจจะต้องพักผ่อนมากเป็นพิเศษแล้วล่ะค่ะ"

ฉันพยักหน้ารับ ที่จริงฉันไม่ควรจะให้เลือดเขาได้อีกแล้วด้วยซ้ำ ครั้งแรกฉันเป็นลมไประหว่างที่ให้เลือดอยู่ ครั้งนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีก แต่ฉันจะต้องทนจนกว่าฉันจะเห็นยูโรลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

พี่คะ หนูขอร้องอย่างหนึ่งได้มั้ยคะ ? อย่าบอกยูโรว่าหนูให้เลือดเขา”

พี่พยาบาลขมวดคิ้วด้วยความงุนงง

ทำไมล่ะคะ ? พี่คิดว่าหนูเป็นเพื่อนเขาเสียอีก"

เขาคิดว่าคนที่ให้เลือดเขาคืออันอันค่ะ เขาแอบรักอันอันมาตลอด หนูไม่อยากทำลายความสุขของเขา"

ฉันพูดต่อ ในใจมันบีบรัดจนปวดร้าวเมื่อคิดถึงเรื่องนี้

แต่...”

นะคะ หนูขอร้องล่ะ"

ฉันเอ่ยปากขอร้องพี่พยาบาลอีกครั้ง ถึงแม้ว่าจะเจ็บปวดเท่าไหร่ แต่เรื่องนี้ก็เพื่อยูโรเอง จำไว้นะ!

พี่พยาบาลพยักหน้ารับอย่างไม่ค่อยสบายใจนัก ฉันกล่าวขอบคุณเธอแล้วจึงเงียบไปจนกระทั่งพี่พยาบาลคนเดิมเข้ามาตรวจดูปริมาณเลือดในถุง และพบว่ามันเพียงพอแล้ว จึงจัดการถอดเข็มออกและติดพลาสเตอร์ให้ฉัน แต่ด้วยความที่เสียเลือดเป็นปริมาณมากในวันนี้ ทำให้ฉันเริ่มรู้สึกอึดอัดและหนาวจนเริ่มจะสั่นไปทั้งตัว

พี่คะ หนาว...”

พี่พยาบาลเข้ามาห่มผ้าห่มให้ฉัน ฉันรู้สึกหายใจไม่ออก ภาพตรงหน้ามันกระพริบวูบวาบและหมุนติ้วไปหมดจนฉันอยากจะอ้วก แต่ไม่สามารถเปล่งออกมาเป็นคำพูดให้รับรู้ได้ สิ่งเดียวที่ฉันต้องการตอนนี้คือได้เห็นยูโรลืมตาขึ้นมาและยิ้มได้

แม้ว่ารอยยิ้มของเขาจะมีเพื่ออันอัน ไม่ใช่ฉันก็ตาม

 

ฉันนอนกึ่งหลับกึ่งตื่นอยู่บนเตียงของโรงพยาบาล ไม่รู้เลยว่าเวลาผ่านไปกี่นาที กี่ชั่วโมง หรือกี่วันแล้ว คอปเตอร์ อันอัน ฟอร์สและพี่อาร์ก้าเข้ามาเยี่ยมฉันเป็นครั้งคราว ฉันไม่มีแรงแม้แต่จะพูดกับพวกเขา ทั้งยังหนาวจนเข้ากระดูกดำ แต่ฉันยังไม่ยอมสิ้นสติสัมปชัญญะไปจนกว่าฉันจะได้เห็นยูโรลืมตาขึ้นมาเด็ดขาด

ผมว่า... มินนี่เสียเลือดมากเกินไปแล้ว"

เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นในห้อง ฉันเหลือบตามองอย่างอ่อนเพลีย ฟอร์สกำลังยืนคุยกับคุณหมอพ่อของเขา

ก็คงต้องคอยดู ถ้าอาการยังไม่ดีขึ้น ก็ต้องติดต่อพ่อแม่ของเขามาให้เลือด"

คุณหมอบอกฟอร์ส เขาหันมามองฉันด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบายใจสักเท่าไหร่ ฉันพยายามยิ้มให้และบอกว่าไม่เป็นไร แต่ไม่มีสรรพเสียงใดๆ เล็ดรอดออกจากปากของฉันไปได้ ฉันอยากบอกเขาเหลือเกินว่าฉันไม่เป็นอะไร อย่ามากังวลกับฉันเลย ยูโรเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้

มินนี่... ยูโรได้รับเลือดแล้วนะ" ฟอร์สพูดกับฉันเมื่อเห็นว่าฉันยังไม่หมดสติ ฉันพยักหน้าช้าๆ ให้เขา

หนูต้องนอนพักผ่อนนะ หมอจะให้ฟอร์สเฝ้าหนูไว้ ถ้ารู้สึกหนาวมากๆ ให้บอกฟอร์สนะ"

คุณหมอบอกด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยเมตตา นี่คือพ่อของฟอร์สใช่มั้ย ใจดีจัง ฉันพยักหน้าช้าๆ คุณหมอทำท่าจะเดินออกไป แต่เขายังไม่ได้บอกอะไรกับฉันเลยว่ายูโรฟื้นแล้วยัง หมอน่ันสบายดีแล้วใช่มั้ย ?

ย... ยูโร"

ฉันเปล่งเสียงออกไปได้แค่ชื่อของยูโรเท่านั้น คุณหมอชะงักกึกแล้วหันกลับมาหา

เขาได้รับเลือดหนูแล้ว ตอนนี้กำลังพักอยู่ อาการดีขึ้นเรื่อยๆ แต่ก็ยังไม่ฟื้น"

ฉันพยักหน้ารับอีกครั้ง คุณหมอเดินออกไปจากห้อง ฟอร์สเดินเข้ามาห่มผ้าให้ฉันอีกชั้นหนึ่ง ฉันรู้สึกดีขึ้นนิดหน่อยเพราะเริ่มรู้สึกว่าไม่หนาวจนเข้ากระดูกแบบเมื่อก่อนหน้านี้ ฉันเห็นหยดเหงื่อบนหน้าผากของฟอร์สค่อยๆ ผุดขึ้น เขาคงร้อนสินะ แอร์ก็ไม่ได้เปิดไว้เพราะว่าฉันกำลังหนาวจนตัวสั่น

ไม่ต้องห่วงฉันหรอก เธอหลับเถอะ ถ้ายูโรตื่นแล้วฉันจะปลุกเอง"

ฟอร์สพูดจบแล้วนั่งลงบนโซฟาข้างๆ เตียงของฉัน ฉันพยักหน้ารับช้าๆ แล้วหลับตาลง ยูโร... นายต้องตื่นนะ นายได้เลือดฉันไปเกือบลิตรหนึ่ง นายจะต้องตื่นขึ้นมาพบฉันอีกครั้งนะ ฉันจะไม่ยอมให้นายเป็นอะไรไปต่อหน้าแน่ๆ

ฉันหันไปมองฟอร์ส เขานั่งเล่นโทรศัพท์มือถือในมือ ให้ตายสิ ฉันไม่อยากเป็นภาระของเขาเลย...

 

มินนี่เป็นไงบ้าง ?”

คอปเตอร์เอ่ยปากถามฟอร์สหลังจากที่เขาเปิดประตูเข้าห้องมาอย่างเงียบเชียบด้วยกลัวว่าหญิงสาวตัวเล็กที่นอนหลับอยู่บนเตียงจะตื่นขึ้น เขามองไปที่คนที่นอนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าซีดขาวราวกับไม่มีเลือดไหลเวียน ทั้งยังมือเล็กๆ ที่เกาะกุมกันอยู่ภายใต้ผ้าห่มหนาๆ สองผืนทั้งๆ ที่เขารู้สึกร้อนจนเหงื่อไหล ฟอร์สเงยหน้าจากจอโทรศัพท์มือถือขึ้นมามองเพื่อนรัก

ถามถึงไอ้ยูโร พอรู้ว่าไม่เป็นอะไรก็หลับไปเลย" ฟอร์สตอบแล้ววางโทรศัพท์ลง "ไอ้ยูเป็นไงบ้าง ?”

อาการดีขึ้นแล้ว แต่ยังไม่ตื่น ตอนนี้ให้อันอันกับพี่อาร์ก้าเฝ้าอยู่"

คอปเตอร์ว่าแล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ฟอร์ส พลางใช้สายตาทอดมองหญิงสาวร่างบางที่นอนหลับสนิทอย่างน่าสงสารตรงหน้า เขาเพ่ิงจะรู้จักกับเธอเป็นเวลาไม่นาน แต่ด้วยพรหมลิขิตหรืออะไรก็ไม่ทราบได้ดลบันดาลให้เธอเข้ามาเกี่ยวข้องกับรักสามเส้าที่แสนยุ่งเหยิงของพวกเขา

สงสารมินนี่” ฟอร์สเปรยขึ้นเบาๆ ด้วยแน่ใจว่าคนที่หลับอยู่ตรงหน้าไม่มีทางได้ยิน

สักวันไอ้ยูต้องเสียใจที่มันมองข้ามมินนี่ไป" คอปเตอร์พูดต่อ แต่เขาไม่รู้ว่าวันนั้นจะมาถึงเมื่อไหร่

ฉันว่า... ที่แกทำไปมันไม่คุ้มเลย" ฟอร์สพูดกับเพื่อนรักเสียงเรียบ คอปเตอร์เลิกคิ้วด้วยความสงสัยก่อนที่ฟอร์สจะพูดต่อ "ที่แกยอมเลิกกับอันอันเพื่อให้มันอยู่ในแก๊งต่อไปน่ะ ยังไงมันก็ไม่เหมือนเดิม ตอนนี้ตำแหน่งของยูโรในเดอะแก๊งแทบจะไม่มีความหมายแล้ว คนท้าชิงก็เยอะขึ้นทุกวัน ถ้าไม่ติดว่ามันนอนแหง็กอยู่ในโรงพยาบาลแบบนี้ ไม่รู้ว่าจะมีไอ้พวกบ้าอีกกี่คนที่จะเข้ามาแข่งกันดื่มกับมัน"

ฟอร์สอธิบายต่อ ก็จริงอย่างที่มันว่า คอปเตอร์คิดในใจ ตอนนี้เขาต้องใช้ตำแหน่งหัวหน้าแก๊งสงบศึกในโรงเรียนไว้ตั้งแต่ที่ข่าวการเลิกกันของเขาและอันอันเพื่อขอให้ยูโรอยู่ในแก๊งต่อ คนจำนวนมากเข้ามาท้าชิงตำแหน่งของยูโรจนเกือบจะเป็นการจลาจลอยู่กลายๆ หากว่าสมาชิกเดอะแก๊งที่เหลือไม่ช่วยกันประกาศว่าไอ้ยูโรอยู่ในโรงพยาบาลไม่สามารถออกมารับคำท้าได้...

คงต้องใช้เวลา...” คอปเตอร์กล่าวกับเพื่อน แต่ฟอร์สทำหน้าไม่พอใจ

เราต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่อย่างนั้นมันจะช้าเกินไป ฉันทนไม่ได้ที่เห็นแกกับอันอันต้องเป็นแบบนี้ แล้วยังยัยมินนี่อีก"

ฟอร์สพูดแล้วใช้มือกุมหัวอย่างใช้ความคิด เขาเป็นห่วงเพื่อนทั้งสองคน เขารักมันเท่าๆ กันในฐานะเพื่อน แต่สิ่งที่ยูโรกำลังทำในตอนนี้มันผิดมหันต์ต่อคอปเตอร์ การชิงอันอันมาโดยที่ใช้ตำแหน่งเป็นเงื่อนไขต่อรองไม่ใช่วิธีของลูกผู้ชายเท่าไหร่ ฟอร์สรู้ว่าคอปเตอร์ต้องการใช้วิธีนี้เป็นการสั่งสอนยูโรให้รู้สึกว่ายังไงอันอันก็ไม่มีทางรักยูโรได้ สักวันมันจะต้องรู้ตัว แต่เขาไม่รู้ว่ามันต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหน แล้วยังมินนี่ที่ดันไปหลงรักยูโรทำให้รักสามเส้ากลายเป็นรักสี่เส้าไปซะได้

แกว่า... ไอ้ยูมันคิดอะไรกับมินนี่รึเปล่า ?” คอปเตอร์ถามฟอร์ส

คิด" ฟอร์สตอบทันที "คิดแน่นอน ไม่มีทางที่มันจะจูบมินนี่ได้โดยที่ไม่รู้สึกอะไรเลยได้หรอก"

แล้วแกว่า ไอ้ยูมันยังรักอันอันอยู่รึเปล่า ?” คอปเตอร์ถามอีกคำถาม

รัก...” ฟอร์สตอบแล้วเว้นวรรคไปช่วงหนึ่ง "แต่มันไม่เชิงหรอกที่จะเรียกว่าความรัก ไอ้ยูมันเคยรักอันอันมาก แต่มันไม่เคยแย่งอันอันมาเลยจนกระทั่งเกิดเรื่องคืนนั้น ฉันอยากจะเรียกว่ามันคือการอยากครอบยัยนั่นมากกว่า คงเป็นเพราะมันเจ็บที่เห็นแกกับอันอันรักกันมากมั้ง ก็เลยยอมไม่ได้ ทำไมวะ ?"

ก็ถ้าไอ้ยูมันเริ่มคิดอะไรกับมินนี่มากกว่าเพื่อน เราก็จะได้ช่วยให้มันเปลี่ยนจากความหวั่นไหวไปเป็นความรัก"

คอปเตอร์เสนอความคิด ฟอร์สทำท่าเหมือนจะอ้วกใส่เขา

พูดยังกับหลุดออกมาจากนิยายน้ำเน่า มันจะเป็นไปได้เหรอวะ ?” ฟอร์สสบประมาท แต่คอปเตอร์ใจเย็นพอที่จะไม่ตอบโต้อะไรกลับไป เขารู้ว่าแผนการของเขามันออกจะงี่เง่าไปหน่อยแถมฟังดูยังกับออกมาจากการ์ตูนญี่ปุ่นผู้หญิงตาหวานอะไรทำนองนั้น แต่เขาเชื่อว่ามันจะต้องเป็นจริงได้ในทางปฏิบัติ...

ให้ฉันได้ลองเถอะ ถ้าแผนนี้สำเร็จ จะไม่มีใครต้องเจ็บอีกต่อไป" คอปเตอร์พูดต่อแล้วหัวเราะในลำคอเบาๆ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #332 ShawolHomieNer (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 01:49
    ลองเลยคอปเตอร์ จัดไปลูกกกกกก
    #332
    0
  2. #309 Mutty (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 31 มีนาคม 2557 / 17:47
    เป็น1ในนิยายไม่กี่เรื่องที่หนูอ่านแล้วร้องไห้ตาม

    ไรทแต่งเก่งจริงๆค่ะ
    #309
    0
  3. #304 EvaaRatta (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มีนาคม 2557 / 17:54
    ผลักดันให้ฟอร์สเป็นพระเอกค่ะ ㅠ.ㅠ #แต่ทำไม่ได้เพราะเข้ามาอ่านตอนแต่งจบแล้ว ห่ะๆๆ ยูโรแบบ...! น่าเตะมากค่ะ ไม่รักยูโรแล้ววว :(
    #304
    0
  4. #280 Peddiize (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 มกราคม 2557 / 21:18
    กรี๊ดดดด อินนนค้า
    #280
    0
  5. #259 NooAo'm Jung... (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2556 / 19:51
    คอปเตอร์ !! ฉันรักนาย จริง ๆ TT^TT // อันอันกระทืบ - ^ -
    #259
    0
  6. #237 เกลียดตัวเองจังที่รักแฟนเพื่อน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มีนาคม 2556 / 20:30
    สู้ๆเข้านะคะพี่คอปเตอร์ อย่าให้มันบานปลายล่ะ แต่เฮียฟอร์สใจดี๊ใจดีอ่ะ

    #237
    0
  7. #148 artist.? athena ' Gothic Doll (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 21:57
    แหนะ ยูโร ครั้งที่เท่าไหร่แล้วแกกก!? 55555
    มินนี่่เอ๊ยยย หนูเป็นหน่วยกู้ชีพประจำตัวยูมันหรือไง ตอนแรกก็เป็นบอททำหน้าที่ให้คำปรึกษา ตอนนี้ต้องมาคอยให้เลือดอีกก
    ถ้ามินนี่เป็นอะไรเจียนตายแบบแก แกต้องให้เลือดหนูมินนี่คืนด้วยยู!
    #148
    0
  8. #141 เลม่อนเปรี้ยว (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2555 / 19:54
    ดราม่าTOT
    #141
    0
  9. #137 Fic lover (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2555 / 19:15
    มินนี่เธอบ้าไปแล้วเรอะ!!

    ให้เลือดแล้วไม่ยอมพักผ่อนน อยากตายเรอะ!!

    ไอยูโรร เพราะยูโรรที่ทำให้มินนี่เป็นแบบเน้!!TT



    แต่อย่างนอนมินนี่ก็รู้ใจตัวเองแล้วเหลืออีตาบ้ายูโร

    คอปเตอร์นายจะใช้แผนอะไรก็ได้ช่วยให้มินนี่สมหวังด้วยน้าาา



    รักไรเตอร์จังใกล้จบแล้วใช่มั้ยเนี่ยย เห็นเรื่องใหม่อยู่แว๊บๆ55ติดตามๆ
    #137
    0
  10. #134 Mrs.mafia (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2555 / 02:14
    สงสารมินนี่อะ
    อยากกระโดดเข้าไปบีบคอยูโรจริงๆ

    คอปเตอร์ต้องช่วยมินนี่นะๆๆ
    #134
    0
  11. #133 yun yun (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2555 / 01:39
    เป็นนิยายที่รู้สึกว่าอ่านแล้วทรมานนนนนน มาก = = ค้างได้ทุกตอน อยากอ่านต่อใจจะขาดอ่าาาไรเตอร์ขา
    เมื่อไรมินนี่น้อยจะมีความสุขมั้ง
    แล้วแผนของคอปเตอร์อีกที่บอกเหมือนการ์ตูนญี่ปุ่นนี่อย่าบอกนะว่าจะไปแกล้งคบกะมินนี่อะไรแบบนั้น= =
    อัพต่อเร็วๆนะค่ะ^^
    #133
    0