[The Gang #2] My lady is A.I. : เมื่อผมเผลอใจรักยัยหุ่นยนต์ [จบ]

ตอนที่ 21 : Still [ เช่นที่แล้วมา ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,883
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    13 พ.ค. 56

บทที่ 20

Still

ฉันไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปตอนไหน อันที่จริงควรจะเรียกว่าหมดสติมากกว่าละมั้ง

ฉันลืมตาตื่นขึ้นพบกับเพดานห้องสีขาว และรอบๆ ตัวที่ไร้ผู้คน ผ้าม่านสีฟ้าอ่อนปิดล้อมอยู่รอบเตียง ฉันเงี่ยหูฟังสรรพเสียงรอบๆ กาย มีเสียงคนกระซิบเบาๆ ให้ได้ยินอยู่ ก็แปลว่าฉันไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวสินะ

มีใครอยู่มั้ยคะ ?”

ฉันเอ่ยปากถามขึ้น เสียงกระซิบนั้นเงียบลงแล้วใบหน้าของใครคนหนึ่งที่คุ้นเคยก็โผล่เข้ามา

มินนี่! ฟื้นแล้วเหรอ ?”

คอปเตอร์ถามหลังจากที่โผล่หน้าขึ้นมาเป็นคนแรกแล้วตามด้วยอันอัน ฟอร์ส และพี่อาร์ก้า

ทำไมหน้าซีดเป็นกระดาษแบบนั้นล่ะ .___.” อันอันหันไปถามคอปเตอร์

ฉันสบายดีน่ะ แค่เป็นลมไป... ยูโรเป็นไงบ้าง ?”

ฉันยกมือขึ้นเป็นเชิงว่าไม่เป็นอะไรมาก แต่ฉันเพิ่งสังเกตเมื่อนั้นเองว่าฝ่ามือของฉันขาวซีดจนคล้ายกับว่าไม่มีเลือดไหลเวียนอยู่เลยแม้แต่น้อย แถมเพิ่งจะรู้สึกว่าแอร์ในห้องมันเย็นซะจนฉันเริ่มจะสั่นไปทั้งตัว

มันฟื้นแล้วล่ะ แต่ตอนนี้มันหลับไปอีกแล้ว รู้สึกว่าฤทธิ์ยายังไม่หมดน่ะก็เลยยังเบลอๆ อยู่"

คอปเตอร์ตอบคำถามของฉันด้วยสีหน้ากังวล

แล้วหมอนั่นเจ็บมั้ย ?”

ฉันถามต่อ คอปเตอร์ยิ้มเจ้าเล่ห์

อยากเห็นรึเปล่าล่ะ ?” เขาถามกลับ ฉันพยักหน้า คอปเตอร์พยักหน้าตอบ "มันนอนอยู่ข้างๆ เธอนี่แหละ"

อะไรนะ O_o”

อันอันใช้มือดึงม่านกั้นออก ทำให้ฉันเห็นเตียงสีขาวที่เหมือนกับเตียงที่ฉันกำลังนอนอยู่เป๊ะทุกอย่าง บนเตียงนั่นมีชายคนหนึ่งนอนหลับอยู่พร้อมกับสายต่างๆ ห้อยระโยงระยางเต็มไปหมด บนผิวหนังส่วนที่โผล่ออกมานอกผ้าเต็มไปด้วยผ้าปิดแผล โธ่... อีตาบ้า... หลับไปซะก่อนทำไมยะ

อยากลุกไปดูหน่อยมั้ย ?”

อันอันถาม ฉันพยักหน้าให้เป็นการตอบรับ เธอเข้ามาค่อยๆ ประคองฉันลงจากเตียง และให้ฉันนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เตียงของยูโร ฉันมองหน้าเขาชัดขึ้นกว่าเดิม... ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยเล็กๆ จากเศษกระจกหน้ารถที่พุ่งเข้ามาบาด

หมอนั่นบอกว่าเจ็บมั้ย ?” ฉันถามคอปเตอร์ที่ยืนอยู่ข้างหลัง

ไม่ได้พูดอะไรเลย แค่ลืมตาขึ้นมาดูแล้วก็... หลับไปอีกรอบ"

คอปเตอร์ตอบ ฉันพยักหน้าช้าๆ

คงไม่เป็นไรมากหรอกมั้ง"

ฉันพูดกับตัวเองเบาๆ แล้วถอนหายใจ ยูโรยังคงนอนหลับอยู่ข้างหน้าและไม่มีปฏิกิริยาอะไรตอบสนอง

พวกฉันจะออกไปหาอะไรกินหน่อย เดี๋ยวจะซื้อข้าวเข้ามาฝาก อยู่กับยูโรไปก่อนก็แล้วกันนะ"

คอปเตอร์สะกิดไหล่ฉันแล้วกระซิบบอกเบาๆ อย่างกลัวว่ายูโรจะตื่น ฉันพยักหน้าแล้วยิ้มให้เขา ก่อนที่ทั้งสี่จะเดินออกไปนอกห้อง ฉันมองตามจนประตูปิดสนิทลงแล้วจึงยืนขึ้น แต่ด้วยเพราะว่าเสียเลือดไปมาก ฉันเซนิดๆ โชคดีที่เกาะขอบเตียงไว้ทันจึงไม่ล้มลงใส่ยูโร

ฉันวางมือของตัวเองลงบนมือข้างขวาของยูโรที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมา มือของเขาอุ่น ซึ่งผิดกับมือของฉันที่เย็นเฉียบเพราะขาดเลือด แต่อย่างน้อยเลือดของฉันก็ช่วยชีวิตเขาไว้ อย่างน้อยฉันก็ได้ช่วยเขาไปแล้วเรื่องหนึ่ง แม้ว่าฉันจะไม่สามารถช่วยเขาเรื่องอันอันได้ แต่อย่างน้อย ตอนนี้ การที่เขาไม่เป็นอะไรไปตรงหน้ามันก็เป็นเพราะว่าฉันให้เลือดเขาไป...

เธอหนาวเหรอ ?”

เสียงเบาๆ เล็ดรอดออกมาจากริมฝีปากบางซีดของยูโรทำเอาฉันสะดุ้ง ก็หมอนี่น่าจะหลับอยู่ไม่ใช่เหรอไง!

ปะ... เปล่านะ"

ฉันชักมือกลับทันที ยูโรยังคงหลับตาแต่ก็มีรอยยิ้มน้อยๆ ระบายบนริมฝีปาก

อันอันให้เลือดฉันใช่รึเปล่า ?”

ยูโรถาม... ฉันเกือบจะหลุดปากบอกออกไปแล้วว่าฉันนี่แหละที่ให้เลือดเขา แต่ในใจหนึ่งมันก็กลัวว่าทำแบบนั้นมันจะยิ่งทำให้เขาอาการแย่ลงรึเปล่า ตอนนี้เขาอาจจะต้องการให้อันอันเป็นคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ไม่ใช่ฉันก็ได้ ก็แน่สินะ... ในใจของเขามีแค่อันอันคนเดียวมาตลอด

ใช่...”

ดีจัง... เลือดของอันอัน อยู่ในตัวฉัน"

ยูโรพูดแล้วยิ้มอย่างมีความสุข ฉันหายใจติดขัดในลำคอขึ้นมาทันทีที่เขาพูดจบ แต่ฉันต้องยิ้มให้กับเขา ยิ้มให้กับยูโรที่คิดว่าอันอันช่วยชีวิตเขาไว้... ในขณะที่คำพูดของเขามันเป็นเหมือนกับใบมีดคมกริบที่กรีดแทงทะลุหัวใจของฉันอย่างโหดร้าย... ไม่ใช่ว่าฉันต้องการจะทวงบุญคุณกับเขา ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากให้ยูโรมีความสุข แต่ความรู้สึกแบบนี้มันอะไรกันนะ ฉันบรรยายไม่ได้เลย มันเจ็บยังกับว่าใครบางคนกำลังฉีกฉันออกเป็นชิ้นๆ

อืม... อันอันออกไปหาอะไรกินน่ะ" ฉันพูดกับเขาอย่างเลื่อนลอย

แล้วเธอล่ะ ไม่หิวเหรอ ?” ยูโรถามเสียงเบา

ฉันกินมาจากบ้านแล้วล่ะ เพิ่งมาถึงเมื่อกี้นี่เอง"

ฉันโกหกเขาไปทั้งๆ ที่หิวจนท้องร้องจ๊อกๆ ที่หิวขนาดนี้ก็เพราะว่าฉันมันบ้าเองที่ไปนั่งเฝ้าคนบ้าที่ชื่อว่ายูโรมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างยันตะวันอยู่ตรงหัว และก็แทบจะไม่ได้มีอะไรตกลงถึงท้องเลย เพราะอะไรล่ะ ก็เพราะเป็นห่วงไอ้บ้านี่น่ะแหละที่ทำให้ฉันกินไม่ได้ จะหลับก็หลับไม่ลง!

ไม่ไปโรงเรียนเหรอ ?” ยูโรถามอีก

ไปมาแล้ว ฉันแอบแว้บมาเยี่ยมนายเลยนะเนี่ย ^^"

ฉันตอบยูโรพร้อมกับยิ้มที่ขึ้นมาเพื่อปกปิดความรู้สึกที่แท้จริงข้างใน

งั้นเธอกลับไปเรียนเถอะ เดี๋ยวอันอันก็คงกลับมาแล้ว"

ฉัน... ฉันก็ว่าจะไปอยู่พอดี โชคดีที่นายตื่นทันเลยมีเวลาได้คุยนิดหน่อย"

ฉันบอกเขาเสียงสั่น ยูโรค่อยๆ ลืมตาช้าๆ อย่างเหนื่อยอ่อน มือข้างหนึ่งของเขาพยายามยกขึ้นเพื่อโบกมือลาให้กับฉัน

โชคดีนะ"

ฉันพยักหน้าให้เขาก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวนั้น ยูโรคงไม่ระแคะระคายอะไรในคำโกหกของฉันที่บอกว่าฉันเพิ่งจะมาจากโรงเรียนทั้งๆ ที่ฉันอยู่ในชุดไพรเวทธรรมดา ฉันใช้มือข้างหนึ่งจับผ้าม่านเปิดออกและแทรกตัวออกไปจากพื้นที่ตรงนั้น พื้นที่ตรงที่ทำให้ฉันรู้สึกราวกับว่าฉันกำลังจะตาย... ขอบตาร้อนผ่าวด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป

ฉันยืนนิ่งอยู่ข้างๆ เตียงของตัวเองโดยที่มีม่านบางๆ เพียงผืนเดียวกั้นระหว่างฉันกับยูโร

ฉันไม่ควรให้เขารู้ใช่ไหมว่าเลือดที่ไหลเวียนอยู่ในตัวเขาคือเลือดของฉัน

ฉันคว้าโทรศัพท์มือถือ กระเป๋าเป้ที่วางบนโต๊ะเล็กข้างๆ เตียงของฉันแล้วหยิบรองเท้าแตะที่มีคนเอามาตั้งไว้ให้ตรงใต้เตียง ถึงเวลาที่ต้องกลับสู่โลกแห่งความจริงแล้วสินะ... ฉันมองผ้าม่านสีฟ้าอ่อนผืนนั้นที่กั้นระหว่างฉันกับเขาไว้เป็นครั้งสุดท้าย มันเหมือนกับคำโกหกของฉัน เป็นเหมือนดั่งเส้นผมบังภูเขา ที่หากเขาลืมตามองให้เห็นชัดๆ ความจริงทั้งหมดก็จะเผยออกมา

หากแต่ว่า เขากำลังตาบอด...

ฉันออกแรงผลักประตูออก แต่ทว่ามันมีแรงต้านมาจากภายนอก คอปเตอร์นั่นเองที่มาถึงพอดี ฉันจึงหลีกทางให้ประตูเปิดออก คอปเตอร์และอันอันหิ้วถุงใส่ข้าวร้อนๆ มาจากข้างนอกพร้อมกับอาร์ก้าและฟอร์ส

จะออกไปไหนเหรอ ? ข้าวเธอ ฉันซื้อมาให้แล้วนะ"

อันอันว่าแล้วชูถุงพลาสติกที่ใส่กล่องโฟมบรรจุอาหารขึ้น

ไม่ล่ะ ขอบคุณนะ... ฉันจะกลับบ้านแล้ว"

ฉันว่าแล้วแทรกตัวผ่านฟอร์สและพี่อาร์ก้าออกมาจากห้องท่ามกลางสายตางุนงงของพวกเขา ทันทีที่ประตูปิดลงสนิท ฉันเอนตัวพิงกับผนังเย็นๆ ปล่อยให้กระเป๋าเป้ในมือตกลงกับพื้นแล้วทรุดตัวลงนั่งชันเข่าอย่างอ่อนแรง น้ำตาอุ่นๆ ที่เคยพยายามกักเก็บไว้ไม่ให้ใครเห็นกลับพร่างพรูลงมาจากดวงตาอย่างต่อเนื่องด้วยความเจ็บปวด

โชคดีที่ตรงนี้เป็นพื้นที่ส่วนตัวเลยไม่มีใครเข้ามาเห็นฉันนั่งร้องไห้อย่างน่าสมเพชแบบนี้...

ฉันเสยผมที่ปรกหน้าขึ้นด้วยมือที่สั่นเทา ภาพตรงหน้าพร่าเลือนด้วยหยดน้ำตา... ฉันใช้มือทั้งสองปิดปากเพื่อไม่ให้เสียงสะอื้นดังออกมาจนคนข้างในได้ยินเข้า ก่อนจะปล่อยให้ตัวเองร้องไห้ออกมาอย่างหนักทั้งๆ ที่ไม่รู้ว่าทำไม ฉันไม่รู้ว่าต่อไปฉันควรจะทำตัวยังไงเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา ไม่รู้ว่าที่จริงแล้วตัวฉันรู้สึกยังไงกับเขากันแน่ ตอนนี้มีเพียงความรู้สึกเดียวเท่านั้นคือมันเจ็บ... เจ็บราวกับว่าคำพูดของยูโรแต่ละคำที่ออกจากปากเขามันกรีดแทงลงบนหัวใจฉัน เหมือนหนามที่ฝังติดอยู่อย่างนั้นและไม่มีวันที่จะถอนออกได้

ฉันมีสองคำถาม...”

เสียงของใครคนหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง ฉันสะดุ้งเฮือกแล้วหันหลังไปมองเจ้าของเสียงโดยลืมไปว่าบนใบหน้าของฉันมีคราบน้ำตาที่อาบอยู่ โดยผ่านทางสายตาที่พร่ามัวของฉัน ฉันมองเห็นคอปเตอร์กำลังยืนอย่างสงบนิ่งและเอนหลังพิงบานประตู

อะไร ?”

เธอไม่ต้องตอบมันออกมาให้ฉันได้ยินก็ได้"

คอปเตอร์พูดต่อ ฉันหันไปมองด้วยแววตางุนงงก่อนจะใช้แขนเสื้อเช็ดคราบน้ำตา แต่มันก็ไหลลงมาอีก

ถามมาสิ" ฉันพูดเสียงเบา

รู้สึกยังไงเวลาที่เห็นยูโรกับอันอันอยู่ด้วยกัน ?” คอปเตอร์ถามเสียงเรียบ

ไม่รู้สิ...”

ฉันตอบกลับไป มันไม่ใช่คำตอบที่เขาต้องการแน่ๆ แบบนี้ แต่ฉันไม่สามารถบรรยายความรู้สึกนี้ได้จริงๆ มันเป็น... ความรู้สึกที่หนักอึ้งและมืดมน มันเจ็บลึกๆ เหมือนกับว่าฉันไม่อยากให้สองคนนี้อยู่ด้วยกันทั้งๆ ที่มันคือความปราถนาของยูโรมาโดยตลอด แต่ไม่รู้ว่าทำไมฉันกลับ... ไม่อยากให้ทั้งสองคนได้รักกัน

ถ้าความรู้สึกนั่นไม่ใช่ความสุข หมายความว่าเธอมีความรู้สึกที่พิเศษมากกว่าเพื่อนให้ยูโร"

คอปเตอร์พูดต่อ ฉันพยักหน้ารับทั้งน้ำตา ถ้างั้นก็แปลว่าฉันคิดอะไรกับยูโรมากกว่าที่ควรจะคิดงั้นเหรอ?

คำถามต่อไปล่ะ ?”

ถ้าให้เลือกระหว่างเธอตายก่อนไอ้ยูโร กับไอ้ยูโรตายก่อนเธอ เธอจะเลือกอันไหน"

คอปเตอร์ถามอีกครั้ง คำถามนี้ฉันแทบไม่ต้องคิดเลย ไม่มีความไม่แน่ใจในความคิดฉันเหมือนครั้งก่อน

ฉันขอตายก่อนสิ...”

ฉันตอบเสียงเบาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลลงอีกเมื่อคิดว่าหากยูโรต้องตายจากฉันไปก่อน...

ทำไม ?”

ฉันคงทนไม่ได้ถ้าเห็นหมอนั่นตายไปก่อน" ฉันตอบทันที "ไม่อย่างนั้นฉันคงจะไม่ให้เลือดหมอนั่นหรอก"

มันเกี่ยวกันมั้ยเนี่ย ?” คอปเตอร์ถามต่อด้วยน้ำเสียงงุนงง

ไม่รู้... แค่คิดว่าหมอนั่นจะตาย ฉันก็จะตายตามไปด้วยแล้ว"

ฉันตอบแล้วปาดหยดน้ำตาบนใบหน้า ใช่ แค่คิดว่ายูโรต้องตาย แค่คิดว่าฉันจะไม่ได้เจอยูโรอีกแล้ว แค่นั้นฉันก็รู้แล้วว่ามันจะเลวร้ายแค่ไหนหากมันเกิดขึ้นจริง แต่ตอนนี้ยูโรฟื้นขึ้นมาแล้ว ถึงแม้ว่าคนที่เขาต้องการจะเจอไม่ใช่ฉัน แต่การที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมาพูดกับฉันได้อีกครั้งมันก็วิเศษมากพอแล้วสำหรับฉันในตอนนี้

แบบนี้คำตอบมันก็ชัดเจนอยู่แล้วล่ะ" คอปเตอร์พูดแล้วนั่งลงข้างๆ ฉัน

ยังไงเหรอ ?”

คอปเตอร์ยิ้มเศร้าๆ มือขวาของเขาวางลงบนศีรษะของฉันเบาๆ

เธอรักยูโรใช่มั้ย ?”

หัวใจของฉันเต้นผิดจังหวะทันทีที่เขาพูดจบ หัวใจของฉันเต้นแรงขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะได้ยินเสียงของมันดังออกมา ฉันกัดริมฝีปากเพราะไม่รู้ว่าคำตอบของคำถามที่คอปเตอร์ถามนั้นคืออะไร ฉันรักยูโรงั้นเหรอ ? ฉันถามตัวเองในใจ น้ำตาไหลลงมาอีกระลอก รักยูโรที่รักอันอันอยู่แล้วน่ะเหรอ...

ฉันไม่รู้ ฉันแค่ไม่อยากให้หมอนั่นต้องเจ็บปวด" ฉันกัดฟันตอบคอปเตอร์

ฉันขอสรุปให้เธอเลยแล้วกัน... เธอรักมัน" คอปเตอร์พูดแล้วลูบหัวฉันเบาๆ ก่อนจะเริ่มพูดต่อในขณะที่ฉันเริ่มร้องไห้หนักขึ้นอีก "เธอรักยูโรมากพอที่จะปล่อยให้มันไปคบอันอันโดยที่มีเธอคอยให้ความช่วยเหลือมาโดยตลอด เธอไม่เคยคิดจะแย่งยูโรมาทั้งๆ ที่เธอสามารถทำได้ เธอรักยูโรมากกว่าที่ยูโรรักอันอันซะอีก"

ทำไมนายถึงรู้...” ฉันถามพร้อมกับเสียงสะอื้น "ยูโรรักอันอันมากนะ อย่าเอาความหวั่นไหวของฉันไปเปรียบด้วยเลย"

เพราะถ้ามันรักอันอันมากพอ มันจะรู้ว่ามันควรที่จะเสียสละให้อันอันมีความสุขกับคนที่ยัยนั่นรัก"

คอปเตอร์พูดเสียงเบา ฉันรู้ว่าเขาเองก็เจ็บไม่แพ้ฉัน เขาต้องเสียอันอันไปทั้งๆ ที่ทั้งเขาและอันอันยังรักกันมาก

ฉันขอโทษนะคอปเตอร์ ฉันช่วยอะไรนายไม่ได้เลย" ฉันร้องไห้ออกมาอีกครั้งเมื่อคิดถึงทั้งสองคนนั้น

สำหรับเธอ... ความรักคือการที่ได้เห็นคนที่รักมีความสุข แม้ว่ามันจะต้องทำให้เธอต้องเสียใจก็ตาม"

คอปเตอร์หันมาพูดกับฉัน มันไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่มันคือคำตอบของคำถามที่ฉันสงสัยมาตลอด

ใช่... ความสุขของยูโรคือสิ่งที่ฉันต้องการที่สุด ถึงแม้ว่ามันจะทำให้ฉันเจ็บขนาดนี้ก็ตาม

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงบอกว่าอันอันเป็นคนที่บริจาคเลือดให้ยูโรทั้งๆ ที่ตัวเธอเองนั่นแหละเป็นคนให้เลือดกับมัน เป็นเหตุผลว่าทำไมเธอถึงยอมอยู่ข้างยูโรในตอนแรกทั้งๆ ที่รู้ตัวว่าผิด เพราะเธอรักมันมาก..."

คอปเตอร์พูดแล้วมองไปที่ผนังว่างเปล่าตรงหน้า เขาหลับตาลงอย่างใช้ความคิด

นายจะแย่งอันอันกลับมามั้ย ?”

ฉันถามคอปเตอร์ เขาส่ายหน้าเบาๆ ในขณะที่กำลังหลับตาอยู่

ยูโรจะปล่อยยัยนั่นมาเอง สักวันมันจะรู้ว่าอันอันไม่ใช่คนที่มันควรจะรัก" คอปเตอร์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบ แต่...

ทำไมล่ะ นายไม่เจ็บเหรอที่เห็นอันอันอยู่กับยูโร ?" ฉันถาม ยิ้มเศร้าๆ ระบายบนริมฝีปากของคอปเตอร์

เจ็บสิ แต่ฉันต้องอดทน เพราะยูโรเป็นเพื่อนสนิทของฉัน และนี่จะเป็นบทเรียนที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตของมันจากเพื่อนอย่างฉันที่จะสอนให้มันรู้ว่ามันควรจะรักคนที่ควรรัก และแค่รักอย่างเดียว มันไม่พอที่จะทำให้คนสองคนได้ลงเอยกันหรอก"

คอปเตอร์พูดจบ ฉันรู้สึกว่าเขามีความคิดที่ยิ่งใหญ่มากกว่านักเรียนมัธยมคนหนึ่ง ซึ่งผิดกับฉันที่ร้องไห้เป็นเด็กๆ

นายเก่งจัง...” ฉันเอ่ยชมเขา คอปเตอร์ยิ้มเล็กๆ ตรงมุมปาก

ไม่ต้องโทษตัวเองหรอกที่เธอร้องไห้เป็นเด็กแบบนี้ ฉันเข้าใจ เธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอสวยและมีดีมากพอที่จะไปหาคนใหม่ที่ดีกว่าไอ้ยูโร ไม่จำเป็นเลยที่เธอจะต้องมาเจ็บปวดแบบนี้ แต่เธอกลับเลือกที่จะรักมัน"

คอปเตอร์พูดให้กำลังใจทำให้ฉันยิ้มได้ ไม่แปลกเลยที่เขาจะได้ตำแหน่งคนที่มีแฟนมากที่สุดในโรงเรียน คนอย่างเขาสามารถเข้าถึงหัวใจของผู้หญิงได้ในเวลาไม่นาน แค่เพียงสบตากัน คอปเตอร์ก็อ่านใจของฉันได้ทะลุปรุโปร่งแล้ว

อันอันโชคดีจริงๆ ที่มีนาย"

ฉันต่างหากล่ะโชคดีที่มียัยนั่น" คอปเตอร์กล่าวแล้วหัวเราะหึๆ ส่วนน้ำตาฉันหยุดไหลไปแล้วเพราะคอปเตอร์ช่วยปลอบ

ฉันผิดไปจริงๆ ที่หวั่นไหวกับคนอย่างยูโร" ฉันว่าแล้วเขี่ยฝุ่นบนพื้นเล่น ถอนหายใจเบาๆ

ใครว่าล่ะ..." คอปเตอร์ว่าแล้วใช้นิ้วชี้จิ้มหน้าผากฉันเบาๆ "ความรักน่ะไม่มีผิดมีถูกหรอก ไม่มีขาวหรือดำ ไม่มีดีและชั่วด้วย ดังนั้นมันจึงไม่ผิดที่เธอจะรักมัน ไม่ผิดที่ยูโรมันจะรักอันอัน เพราะสุดท้ายแล้ว ไม่มีใครเข้าใจจิตใจของมนุษย์ได้จริงๆ สักที โลกนี้น่ะมันซับซ้อน แต่ที่ซับซ้อนกว่าคือจิตใจของคนนี่แหละ"

คอปเตอร์พูดต่อด้วยคำพูดที่เหมือนคำสอน ฉันพยักหน้าให้เขาช้าๆ อย่างเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง

ขอบคุณนะคอปเตอร์ ฉันรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว" ฉันบอกแล้วพยายามลุกขึ้นยืนทั้งๆ ที่ยังคงมึนๆ อยู่ นึกขึ้นได้ว่าฉันคงต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลด้วยนี่นา "ให้โรงพยาบาลส่งบิลไปเก็บค่ารักษาที่บ้านฉันนะ... ที่เดียวกับยูโรน่ะแหละ ชั้นสิบสี่"

ฉันบอกคอปเตอร์ เขายิ้มให้และยกมือขึ้นห้าม

เดี๋ยวไอ้ฟอร์สมันจัดการเองแหละ"

ฉันมุ่นหัวคิ้ว ถึงพ่อของเขาจะเป็นหมอเจ้าของไข้ของฉัน แต่มันก็ไม่ดีอยู่ดีที่เขาจะให้ฉันรักษาฟรีแบบนี้ ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่อย่างไรก็ตาม ฉันยังรู้สึกว่ามันแปลกๆ หากฉันจะไม่จ่ายเงินแล้วไปซะเฉยๆ แบบนี้ T^T มันดูเห็นแก่ตัวเกินไป ฉันทำไม่ได้หรอก

เอาเงินนี่ไปเถอะ ให้ฟอร์ส ถ้าเขาไม่รับก็บริจาคให้โรงพยาบาล แต่ไม่ต้องลงชื่อนะ"

ฉันหยิบเงินจำนวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสตางค์ในเป้แล้วยื่นให้คอปเตอร์ เขาทำหน้าไม่ค่อยพอใจแต่ก็ยอมรับเงินไป

เธอได้บริจาคแหง...” คอปเตอร์พูดทิ้งท้ายในขณะที่ฉันกำลังเดินจากไป

"ฉันไปล่ะ"

ฉันเหลียวหลังไปมองเขาอีกครั้ง โบกมือลาแล้วสะพายเป้ขึ้นบ่าจากนั้นจึงกดโทรศัพท์หาพี่น้อย

 











มาอัพแล้วววววววววววววววววว
รักคนอ่าน จุ๊บๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

370 ความคิดเห็น

  1. #361 pployss (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 เมษายน 2558 / 18:06
    อ่านเรื่องคอปเตอร์จบ เเล้วมาอ่านเรื่องนี่ต่อ ทำให้ตอนนี้รักคอปเตอร์มากกกกกกกๆๆๆๆๆๆๆฟฟฟ
    #361
    0
  2. #331 ShawolHomieNer (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 เมษายน 2557 / 01:42
    มินนี่ ความรักของเธอชั่งยิ่งใหญ่ / เจ้ปลาบปลื้มมมมม 
    #331
    0
  3. #303 EvaaRatta (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 มีนาคม 2557 / 17:20
    ยูโรแม่งงงงง น่าตบ :'(
    #303
    0
  4. #288 aappss (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 20 มกราคม 2557 / 21:34
    ความรักของมินนี่น่าซาบซึ้งมาก
    #288
    0
  5. #271 Tanitha Hemhomwong (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 20:10
    น้ำตาไหลอะ -^- ดราม่าจัง
    #271
    0
  6. #236 เกลียดตัวเองจังที่รักแฟนเพื่อน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 มีนาคม 2556 / 20:06
    ทำไมถึงคิดว่าพี่อันอันจะให้เลือดกับโกล่ะในเมื่อโกไม่สำคัญสำหรับพี่อันอันเลย
    #236
    0
  7. #147 artist.? athena ' Gothic Doll (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2555 / 21:52
    มาเม้นแล้ววววววววว~
    จริงๆคืออ่านไปตั้งแต่วันที่ไรท์เตอร์ลงเลย แต่อ่านในมือถือมันเม้นไม่มันส์(?)
    พอมีโอกาสเปิดคอมเลยแว้บมาเม้น ขอโทษที่เม้นให้ช้าจ้า่ จะไล่เม้นให้(?) 5555
    เข้าเรื่อง //
    ยูโรนี่มันคิดว่าตัวเองอยู่ในเทพนิยายรึไงเนี่ยย! ทำไมอันอันเค้าจะต้องเสียเลือดให้แกด้วยโว้ยย! // โดนไรท์ตื้บ
    มินนี่ก็นางเอ๊กกกนางเอกกก ถ้าเป็นเฟิน เฟินคงกระชากมันขึ้นมาแล้วตะคอกใส่หูว่า
    "ฉันให้เลือดแกโว้ยย ฉันต่างหากที่ช่วยชีวิตแกกก!" 555555
    เอาเถอะ เป็นอย่างนี้แหละดี ยูโรจะได้รู้สึกผิดเยอะๆ อุวะฮ่าฮ่า!!
    ไปเม้นตอนต่อไปละ :)
    #147
    0
  8. #140 เลม่อนเปรี้ยว (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2555 / 19:47
    ยูโรงี่เง่า TOT
    #140
    0
  9. #132 ซากุระ ไอโกะ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2555 / 18:51
    สงสารมินนี่จังเลย T_T แต่เราอยากตบยูโรจังอ่ะ -_- ผู้ชายอะไรน่าถีบจริง ไรเตอร์ : กล้าว่าตัวละครของฉันเหรอ เรา : เปล่าน๊า เค้าแค่หมั่นไส้ยูโรเท่านั้นเอ๊ง (ทำหน้าแอ๊บแบ๊ว สักพักโดนถีบ)
    #132
    0
  10. #131 Fic lover (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2555 / 18:22
    เย้ๆมินนี่รู้ตัวซะที

    ต้องขอบคุณคอปเตอร์สุดหล่อที่ช่วยมินนี่ของเรา(?)



    ยูโรขอด่าไอ๋จั้วววว(ชั่ว)นิสัยไม่ดีชิ

    เลือดมินนี่โว้ยยยอ้ายยบ้าาา

    หวังว่าจะรีบตาสว่างสะทีนะยูโรรร~~~~~



    ปล.รักไรเตอร์>3< จ๊วบบ555
    #131
    0